اسناد و ویدئوهای تازه‌ای از اقدامات گروه تروریستی مجاهدین خلق در آلبانی فاش شده که نشان می‌دهد این گروه به منظور جلوگیری از فروپاشی نهایی با بهره‌گیری از روش‌های مشابه داعش، به جذب کودکان و روستاییان بی‌اطلاع منطقه “مانز” پرداخته و با وعده‌های مالی و تأمین غذا، افراد فقیر را به محل لانه تروریستی خود در این کشور دعوت می‌کند.

بر اساس اسناد به دست رسیده، مجاهدین خلق روزانه بین ۱۰ تا ۱۵ هزار لک به سربازان آلبانیایی پرداخت می‌کنند و علاوه بر تأمین ناهار و شام، کیسه‌های کمک و هدایای متنوع در اختیار آنان می‌گذارند.

همچنین ویدئوهایی از پرداخت کیسه‌های کمک به روستاییان “فوکارجه” که حاضر به پذیرش اعضای مجاهدین خلق در منطقه هستند، پخش شده است.

در ادامه نیروهای جوان پس از ورود به اردوگاه مجاهدین خلق، بلافاصله تشویق به انجام حملات مجازی و تولید محتوای نوشتاری در حمایت از گروه در شبکه‌های اجتماعی می‌شوند.

برخی از صاحب نظران نیز از تلاش سیستماتیک مجاهدین خلق برای فریب افراد ساده لوح با سوءاستفاده از مسائل مذهبی خبر دادند. تحلیلگران این اقدامات مجاهدین خلق را مشابه استراتژی‌های جذب نیرو در گروه‌های تکفیری-تروریستی نظیر داعش ارزیابی کرده‌اند.

همچنین بررسی گزارش‌های جدید که به تحلیل کمپین تهاجمی و تخریبی مجاهدین خلق علیه افشاگران سابقه سیاه این گروه می‌پردازد، نشان می‌دهد که عناصر این گروه تروریستی با حمله به افرادی که گذشته پلید آنها را روایت می‌کنند، سعی در سفیدشویی جنایات مجاهدین خلق دارند.

فعالان مدنی از نهادهای امنیتی آلبانی، پلیس ضدتروریسم و نهادهای ذیربط خواسته‌اند تا با اتخاذ تدابیر فوری، از رادیکالیزه شدن کودکان آلبانیایی توسط گروه تروریستی مجاهدین خلق جلوگیری کنند.

از کلیسای کاتولیک نیز به عنوان نهاد مؤثر بر جامعه کاتولیک آلبانی درخواست شده که نسبت به محافظت از پیروان خود در برابر شستشوی فکری و جذب توسط این گروه خشن و انحرافی اقدام عاجل به عمل آورد.

کارشناسان معتقدند ادامه اقامت گروه تروریستی مجاهدین خلق در آلبانی، تهدیدی جدی برای امنیت ملی این کشور و همچنین صلح منطقه‌ای محسوب می‌شود و ضروری است دولت آلبانی هرچه سریعتر نسبت به اخراج اعضای این گروه اقدام کند.

نوشته افشاگری جدید از اقدامات گروه تروریستی مجاهدین خلق در اشرف ۳ اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

وقتی کنفرانس معرفی کتاب آلدو سولولاری آغاز شد و تصاویر سفر او از آلبانی به ایران روی پرده افتاد، جمعیت حاضر در سالن خاموش شد. نه از بی‌تفاوتی، بلکه از شگفتی. آن‌ها ایران را نمی‌شناختند، نه قطارهای زمینی‌اش، نه آثار باستانی‌اش، نه مردمانش. و این سکوت، برای من پیامی داشت: دنیا هنوز خیلی چیزها نمی‌داند.

من کی هستم و چرا می‌نویسم؟

من مهدی سلیمانی هستم. من از داخل کمپ سازمان مجاهدین خلق بیرون آمده‌ام. این جمله ساده به نظر می‌رسد، اما وزنش سنگین است.

آلدو سولولاری رئیس انجمن نجات آلبانی است. سازمانی که من نیز عضو آن هستم. این انجمن توسط خانواده‌های ایرانی که عزیزانشان هنوز در کمپ‌های مجاهدین هستند حمایت می‌شود. خانواده‌هایی که سال‌هاست چشم‌انتظارند، نامه‌هایشان بی‌جواب می‌ماند، و صدایشان به جایی نمی‌رسد.

ما، کسانی که از این کمپ‌ها بیرون آمده‌ایم، تنها گواهان زنده‌ای هستیم که می‌توانند از آنچه در درون می‌گذرد، بگویند. آنچه دنیا نمی‌داند.

بزرگ‌ترین مشکل این است که کسی از داخل کمپ خبر ندارد. رسانه‌ها گزارش می‌دهند، سیاست‌مداران سخن می‌گویند، اما واقعیت درون این دیوارها در سکوت می‌ماند. من آن سکوت را زندگی کرده‌ام. می‌دانم وقتی آزادی نداری یعنی چه؟ نه آزادی رفتن، نه آزادی حرف زدن، نه حتی آزادی فکر کردن.

افراد داخل کمپ‌های مجاهدین از ابتدایی‌ترین حقوق انسانی محروم‌اند. ارتباط با خانواده محدود یا قطع است. تصمیم‌گیری فردی وجود ندارد. و آنچه به بیرون نشان داده می‌شود، با آنچه در درون می‌گذرد، زمین تا آسمان فرق دارد.

چرا افشاگری می‌کنم؟

ما افشاگری نمی‌کنیم چون دشمن کسی هستیم. افشاگری می‌کنیم چون برادر، خواهر، پدر و مادری داریم که هنوز آن‌جا هستند. افشاگری می‌کنیم چون سکوت، شریک جرم است.

کاری که آلدو سولولاری با کتابش کرد، کاری که امروز در آن کنفرانس دیدم، دقیقاً همین است — شکستن سکوت. نشان دادن ایران واقعی، نشان دادن انسان‌های واقعی و گفتن آنچه باید گفته شود.

پیام من به دنیا

وقتی مخاطبان آن کنفرانس از دیدن ایران — از قطار زمینی تا آثار باستانی — متعجب شدند، در دلم گفتم: کاش می‌دانستند که پشت آن تصاویر زیبا، خانواده‌هایی هستند که سال‌هاست منتظرند.

از همه کسانی که این مطلب را می‌خوانند می‌خواهم:

• بشنوید! صدای کسانی که از درون بیرون آمده‌اند.
• بخواهید! از رسانه‌ها و سیاست‌مداران بخواهید که این واقعیت را ببینند.
• حمایت کنید! از انجمن‌هایی مثل انجمن نجات آلبانی که با دست خالی اما با قلب‌هایی پر از امید به تلاش خود ادامه می‌دهد.

مهدی سلیمانی

نوشته نوشتار مهدی سلیمانی درباره مستند “آلدو در ایران” اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

مجاهدین خلق از دهه ۱۳۶۰ تا نیمه دهه ۱۳۹۰ در عراق مستقر بود و با حمایت مستقیم رژیم صدام حسین در کمپی موسوم به اشرف در استان دیاله فعالیت می‌کرد. پس از سقوط صدام در ۲۰۰۳ و خلع سلاح شدن این سازمان تروریستی توسط نیروهای آمریکایی، شورای حکومتی عراق قطعنامه‌ای را به تصویب رساند که خواهان اخراج اعضای مجاهدین خلق از عراق شد.
اولین گروه متشکل از ۴۰۰ نفر از ساکنان اشرف در تاریخ ۲۹ بهمن ۱۳۹۰ وارد کمپ لیبرتی در نزدیکی فرودگاه بین‌المللی بغداد شدند. از همان روزهای نخست، دولت عراق محاصره شدیدی بر کمپ لیبرتی اعمال کرد. علاوه بر محاصره پزشکی، لجستیکی و رسانه‌ای، در این سالیان لیبرتی ۵ نوبت هم توسط شبهه نظامیانی که مخالف حضور آنها در خاک عراق بودند با موشک مورد حمله قرار گرفت که ده‌ها تن جان خود را از دست داده یا زخمی شدند.

۲. انتقال به آلبانی؛ توافق بشردوستانه یا معامله سیاسی؟

دولت آلبانی تنها دولتی بود که اقدام به پذیرش اعضای مجاهدین خلق در خاک خود کرد. آمریکا میلیون ها دلار به دولت آلبانی و کمیساریای پناهندگان سازمان ملل داد. منتقدان این توافق را نه یک اقدام بشردوستانه، بلکه یک «کارت» سیاسی در روابط آلبانی–آمریکا می‌دانند.

در شهریور ۱۳۹۵، بیش از ۲۸۰ نفر از اعضای آخرین گروه سازمان مجاهدین خلق از کمپ «لیبرتی» راهی آلبانی شدند و با این انتقال، حضور رسمی مجاهدین خلق در عراق پس از سه دهه پایان یافت.
در نهایت سازمان تروریستی مجاهدین خلق در سال ۲۰۱۳ با میانجی‌گری آمریکا و سازمان ملل از عراق به آلبانی منتقل شد و تا به امروز هزاران عضو آواره از عراق وارد آلبانی شده‌اند که اغلب آن ها مرد هستند.

۳. کمپ اشرف ۳؛ زندانی در قلب اروپا

اردوگاه تیرانا یا کمپ تیرانا که مجاهدین خلق به آن «اشرف ۳» می‌گویند، مقر کنونی سازمان در منطقه‌ای میان پایتخت کشور آلبانی (تیرانا) و شهر ساحلی دورس قرار دارد.
در حال حاضر نزدیک به ۲۰۰۰ نفر از اعضای سازمان مجاهدین خلق، حدود ۷ سال است که در اردوگاهی بسته و دورافتاده در نزدیکی مانز (Manëz) در استان دورس زندگی می‌کنند.

ماهیت فرقه‌ای و شرایط زندگی
فضای حاکم بر اردوگاه مانز (اشرف ۳) استبدادی و تحمیلی است. حصاری تنگ، فضایی بسته و دیوارهای بلند، همه حکایت از یک گروگان‌گیری سیستماتیک و تشکیلاتی دارد. خانواده‌های این قربانیان حق ملاقات و تماس با فرزندان خود را ندارند و سال‌هاست این اسرا از تمامی حقوق انسانی خود محروم هستند.
طبق گزارش‌ها و شهادت‌های متعدد اعضای جدا شده، شرایط زندگی در کمپ اشرف ۳ شباهت‌های زیادی با کمپ‌های قبلی مانند کمپ اشرف در عراق داشته و همچنان تحت سلطه شدید رهبری و نظام فرقه‌ای مسعود و مریم رجوی قرار دارد.
یکی از اعضای جداشده درباره وضعیت فرار از کمپ می‌گوید: هنگامی که درهای قرارگاه هنوز کاملاً بسته نشده بودند، یکی از اعضاء که می‌خواست برای درمان به بیمارستان برود، سه نفر او را بیهوش کردند و به کمپ بازگرداندند و سرنوشتش نامعلوم ماند.

موج مرگ‌های مشکوک
در دل اردوگاه مانز در آلبانی، هر هفته خبر مرگ یکی از اعضای این تشکیلات به‌طور عادی منتشر می‌شود. این مرگ‌ها که غالباً به‌عنوان سکته قلبی اعلام می‌شوند، در حالی رخ می‌دهند که هیچ‌کس نمی‌پرسد چرا تعداد مرگ‌ها این‌قدر زیاد و غیرطبیعی است.

تهدید و سرکوب اعضاء
گزارش پلیس آلبانی نشان می‌دهد که سازمان مجاهدین خلق حملات خشونت‌آمیز و تهدید به قتل علیه کسانی انجام می‌دهد که تصمیم به ترک این گروه گرفته‌اند؛ با بهانه اینکه این افراد قصد تخریب سازمان را دارند و عاملان جمهوری اسلامی هستند. پلیس آلبانی این تهدیدات را جدی گرفته و از این افراد مراقبت می‌کند.

بسیاری از اعضا تلاش کرده‌اند از اردوگاه فرار کنند، اما با محدودیت‌های امنیتی و تهدیدهای مستقیم مواجه شده‌اند.

۴. برخورد دولت آلبانی با سازمان

صبح روز ۳۰ خرداد ۱۴۰۲، پلیس آلبانی به مقر این سازمان موسوم به «اشرف ۳» حمله کرد. رسانه‌های وابسته به مجاهدین خلق از کشته شدن یک نفر و زخمی شدن حدود ۱۰۰ نفر از اعضا خبر دادند.
نهاد قضایی ضد فساد آلبانی (SPAK) برای چندین جرم جنایی از جمله تحریک جنگ، شنود غیرقانونی داده‌های رایانه‌ای، تداخل در سیستم‌های رایانه‌ای، سوء استفاده از تجهیزات و فعالیت گروه جنایی سازمان‌یافته پرونده ثبت کرده بود. زمانی که عوامل این عملیات برای توقیف تجهیزات رایانه‌ها و سرورها وارد اردوگاه شدند، با مقاومت شدید مجاهدین خلق مواجه شدند.
ماندن اعضای مجاهدین خلق در آلبانی تحت توافقنامه ۲۰۱۳ فقط برای اهداف بشردوستانه بود، اما وضعیت در ۲۰۲۳ تغییر کرده و مقام‌های مجری قانون آلبانی در حال بررسی اقدام‌های غیرقانونی و نقض توافقنامه هستند.
فعالیت‌های این سازمان تروریستی که سالها در لیست سازمان‌های تروریستی آمریکا بوده است، از موانع عضویت آلبانی در اتحادیه اروپا ذکر شده است.

۵. وضعیت کنونی؛ فروپاشی تدریجی

عضو جداشده از این سازمان، اظهار کرد: سازمان مجاهدین به یک فرقه کوچک در فرانسه تبدیل شده است. بخش آلبانی سازمان مجاهدین در حال از بین رفتن است و اگر اعضای باقی‌مانده در آلبانی نجات پیدا نکنند، فاجعه انسانی رخ می‌دهد.
گزارش‌ها از داخل اردوگاه اشرف ۳، نارضایتی داخلی فزاینده، بی‌اعتمادی متقابل و خستگی روانی را به موازات فشار فزاینده از سوی دولت آلبانی نشان می‌دهند. آنچه ابتدا به نام «پناهندگی بشردوستانه» آغاز شد، اکنون به بحرانی پیچیده برای دولت آلبانی، سازمان‌های حقوق بشری و هزاران انسانی تبدیل شده که سال‌هاست در محاصره سازمانی فرقه‌گرا از آزادی، خانواده و زندگی عادی محروم هستند.

تجربه اعضاء در کمپ‌های مجاهدین خلق، چه در عراق و چه در آلبانی، نمونه‌ای از یک نظام فرقه‌ای بسته است که آزادی فردی، ارتباط با خانواده و حق ترک سازمان را از اعضاء سلب کرده است. گزارش‌های مستقل، شهادت جداشدگان و تحقیقات پلیس آلبانی همگی این تصویر تاریک را تأیید می‌کنند.

سالاری

نوشته وضعیت اعضاء در کمپ‌های سازمان تروریستی مجاهدین خلق اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

بنا بر این گزارش و گزارش‌های دیگر زنان مجاهدین خلق در نزیکی مدارس و مناطق دور افتاده شهر تیرانا در کنار یک خودروی ون با بهانه دادن شکلات تلاش می‌کنند کودکان تنها را وارد خودروی خود کنند.

به گزارش JOQ پس از انتشار این خبر، این پرونده به صورت جداگانه باقی نماند. هیئت تحریریه ده‌ها شکایت دیگر از شهروندان مختلف دریافت کرد که موقعیت‌های مشابهی را گزارش می‌دهند و در مورد آنچه در مناطق مختلف اتفاق می‌افتد، ابراز نگرانی می‌کنند.
در پی این واکنش‌ها و تماس‌های مکرر با نهادهای مربوطه، از جمله رئیس پلیس، واکنش رسمی از پلیس ایالتی منتشر شد.

حضور مشکوک اعضا مجاهدین خلق در خیابانهای آلبانی

در این بیانیه مطبوعاتی، پلیس توضیح داده است که این زنان متعلق به گروهی موسوم به مجاهدین ایرانی هستند که در منطقه مانز مستقر هستند و به گفته مقامات، آنها “خطری یا نیت بدی برای کودکان” ندارند.

با این حال، با وجود این توضیحات “اطمینان‌بخش”، به نظر می‌رسد برخی از شهروندان همچنان شک دارند. شکایات و گزارش‌ها همچنان می‌رسد و نشان می‌دهد که نگرانی‌ها به طور کامل برطرف نشده و اعتماد به بیانیه‌های رسمی همچنان شکننده است. به گزارش JOQ این وضعیت بار دیگر نیاز به شفافیت بیشتر و اطلاع‌رسانی شفاف از سوی نهادها را مطرح می‌کند تا از سوءتفاهم‌ها جلوگیری شود و احساس امنیت در میان شهروندان احیا شود.

شهروندان آلبانیایی در واکنش به گزارش این نشریه در بخش نظرات، انزجار خود از مجاهدین خلق را ابراز کردند و خواستار اخراج این “هیولاها” از خاک آلبانی شدند.

لازم به ذکر است که مجاهدین خلق در قاچاق کودکان و استخدام و تربیت کودک سربازان سوابق سیاهی دارند. با توجه به وجود مستندات و شواهد بسیار در فضای اطلاعاتی مجازی و واقعی، در صورت آگاهی شهروندان آلبانیایی از این موضوع، نگرانی‌های اجتماعی درباره حضور بیش از دو هزار نیروی مجاهدین خلق در خاک این کشور برای حکومت آلبانی و تشکیلات مجاهدین خلق دردسرساز خواهد شد.

از این روست که رسانه های مجاهدین خلق در واکنش به گزارش JOQ، این نشریه را هدف توهین‌های همیشگی خود در برابر منتقدان، قرار دادند.

نوشته حضور مشکوک مجاهدین خلق در اطراف کودکان آلبانیایی اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

در اعماق بالکان، اردوگاه مانز در آلبانی، به سکوت، برگزارکننده‌ یکی از تلخ‌ترین داستان‌های قرن بیست و یکم است. داستانی که نه تنها اسارت و نقض حقوق بشر را روایت می‌کند، بلکه سکوت و بی‌تفاوتی جامعه جهانی و نهادهای مدعی حقوق بشر را نیز به نمایش می‌گذارد. مانز، بیش از یک مکان، نمادی است از درد و رنج صدها انسانی که در پیچ‌وخم سیاست‌های منطقه‌ای و جهانی، گویی از هستی ساقط شده‌اند.

صدای خانواده‌ها؛ تلاش‌هایی بی‌ثمر در برابر دیوارهای بی‌توجهی

سال‌هاست که خانواده‌های چشم‌انتظار در ایران و سراسر جهان، با قلبی فشرده و روحی خسته، به دنبال راهی برای رهایی عزیزانشان از چنگال سازمان مجاهدین در اردوگاه مانز هستند. این خانواده‌ها، در اقدامی پیگیرانه و مستمر، دست به دامن نهادهای بین‌المللی از جمله؛ کمیته بین‌المللی صلیب سرخ جهانی، ارگان‌های متعدد حقوق بشری و حتی دولت آلبانی شده‌اند. آن‌ها نامه‌ها و درخواست‌های رسمی متعددی را برای کسب اطلاع از وضعیت سلامت عزیزانشان، پیگیری وضعیت اقامتی و بازگشت احتمالی آن‌ها به آغوش خانواده، ثبت کرده‌اند. متاسفانه، پاسخ این تلاش‌های خستگی‌ناپذیر، عمدتاً با سکوت معنادار، تاخیرهای طولانی و در نهایت بی‌توجهی کامل مواجه شده است. این بی‌اعتنایی سیستماتیک نهادهای مسئول، به خودی خود، فشاری مضاعف بر خانواده‌هایی است که سال‌هاست در انتظار خبری از عزیزانشان، لحظه‌شماری می‌کنند و هر روز با نگرانی‌های جدیدی دست و پنجه نرم می‌کنند.

حصر ذهنی و فیزیکی؛ زندان دوگانه در مانز

اعضای گرفتار در مانز، نه تنها از نظر فیزیکی در محاصره‌ اردوگاه قرار دارند، بلکه هدف “حصر ذهنی” نیز قرار گرفته‌اند. رهبران سازمان مجاهدین با کنترل شدید رسانه‌ها، اطلاعات و ارتباطات، تلاش می‌کنند تا اراده و تفکر مستقل اعضا را از بین ببرند. قطع ارتباط با خانواده‌ها، یکی از دردناک‌ترین ابزارهای این حصر است که افراد را در انزوایی عمیق فرو می‌برد و آن‌ها را از دنیای خارج و تعلقات انسانی‌شان بیگانه می‌سازد.

زنان در اردوگاه مانز

زنان؛ قربانیان مضاعف در اردوگاه مانز

در میان این شرایط وخیم، زنان در اردوگاه مانز، با فشارهای مضاعف و رویکردهای تبعیض‌آمیز بیشتری نسبت به مردان روبرو هستند. کنترل‌های سخت‌گیرانه‌تر بر روابط شخصی و اجتماعی، محدودیت‌های بیشتر در ابراز عقاید و فعالیت‌های فردی، و در مواردی، احتمال سوءاستفاده‌های خاص، وضعیت آن‌ها را به مراتب وخیم‌تر می‌کند. این زنان، علاوه بر رنج اسارت، انزوا و نقض حقوق اولیه، بار سنگین تبعیض‌های جنسیتی و فشارهای روانی ناشی از آن را نیز بر دوش می‌کشند، در حالی که فریاد استمداد آن‌ها، در میان انبوهی از مشکلات دیگر، کمتر شنیده می‌شود.

فجایع انسانی در سایه سیاست

آنچه در مانز رخ داده، فراتر از یک اختلاف سیاسی صرف است؛ این یک فاجعه‌ انسانی تمام‌عیار است. مرگ و میر ناشی از بیماری و کهولت سن، که نتیجه‌ مستقیم عدم رسیدگی کافی پزشکی، شرایط نامناسب زندگی و فرسودگی جسمی و روانی است، ابعاد هولناک این تراژدی را آشکار می‌سازد. اما عجیب اینجاست که این نقض آشکار حقوق اولیه انسان‌ها، به دلیل “سیاسی‌کاری” و حمایت‌های برخی قدرت‌های غربی از سازمان مجاهدین، هیچ‌گاه در کانون توجه جدی نهادهای بین‌المللی قرار نگرفته است. رهبران سازمان نیز، با تکیه بر همین حمایت‌های غربی، از پاسخگویی در قبال این جنایات و نقض حقوق انسانی شانه خالی کرده‌اند.

فراموشی در گردباد بحران‌ها

در شرایط فعلی که جهان درگیر بحران‌های متعدد سیاسی، اقتصادی و امنیتی است، سرنوشت اردوگاه مانز و ساکنان فراموش‌شده‌ آن، بیش از پیش به ورطه‌ی فراموشی سپرده شده است. تمرکز رسانه‌ها و افکار عمومی بر رویدادهای داغ جهانی، باعث شده تا این زخم کهنه در آلبانی، همچنان سرباز کند و درد آن نادیده گرفته شود.

آیا زمان آن نرسیده است؟ فراخوانی برای اقدام فوری

خانواده‌های اسیران مانز، دهه‌هاست که در انتظار یک اقدام عملی و مؤثر برای رهایی عزیزانشان از وضعیت فاجعه‌بار کنونی هستند. اکنون، وظیفه‌ جامعه‌ی جهانی، به ویژه سازمان‌های حقوق بشری، نهادهایی چون صلیب سرخ جهانی و دولت آلبانی است که با نگاهی انسانی و بدون ملاحظات سیاسی، به این پرونده رسیدگی کنند. تشکیل کمیته‌های حقیقت‌یاب مستقل، تسهیل بازدید نمایندگان بی‌طرف از اردوگاه، و اعمال فشارهای دیپلماتیک و عمومی، می‌تواند گامی حیاتی در جهت پایان دادن به این تراژدی انسانی باشد.
آیا وجدان جهانی، پاسخی به این فریادهای خاموش و چشم‌های اشکبار خانواده‌ها خواهد داد؟

نویسنده: سعید پارسا

نوشته فریاد اردوگاه مانز؛ زخمی که جهان فراموش کرده است اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

تنگناها و محدودیت های بازدارنده و آزاردهنده در مناسبات درون تشکیلاتی مجاهدین خلق مغایر با انگاره ها و مولفه های ذهن انسان مدرن در عصر انفجار اطلاعات و تحولات دموکراتیک است. فضای حاکم بر اردوگاه مانز (اشرف ۳) استبدادی و تحمیلی ست. کادرهای تشکیلاتی با سابقه مجاهدین خلق که در آلبانی از این گروه جدا شده اند به موضوعات و وضعیتی در مناسبات و روابط تشکیلاتی حاکم بر اردوگاه مانز اشاره دارند که با مفاد منشور جهانی حقوق بشر در مغایرت است. تفسیر غیرعقلانی و غیر رحمانی از مفاهیم و موضوعات دینی، ایدئولوژیک و امر سیاسی در دستگاه فکری، عقیدتی و سیاسی مجاهدین خلق به گفتمان فاشیستی و رویکردی معطوف به مطلق انگاری و خشونت سیستماتیک منجر شده است.

محدودیت‌ها و نقض حقوق بشر در مناسبات مجاهدین خلق اردوگاه مانز، که به نام “اشرف ۳” نیز شناخته می‌شود پس از اخراج اعضای سازمان از عراق در سال‌های پس از سقوط صدام حسین و انتقال تدریجی آنها به آلبانی شکل گرفت.

با این حال، گزارش‌ها و شهادت‌های متعدد از اعضای جدا شده، تحلیل‌گران و منابع مستقل، نشان‌دهنده وجود محدودیت‌های شدید، استبداد تشکیلاتی و نقض گسترده حقوق بشر در این مکان است.

در این یادداشت با بررسی جامع نقطه نظرات کادرهای تشکیلاتی جدا شده از تشکیلات مجاهدین خلق و داده های معتبر و موثق، به تحلیل فضای حاکم بر اردوگاه مانز، تنگناهای بازدارنده، و مغایرت‌های آن با مفاهیم مدرن حقوق بشر و دموکراسی می پردازیم.

فضای استبدادی و تحمیلی در اردوگاه مانز به‌ عنوان مرکزی برای اسکان حدود ۲۰۰۰ نفر از اعضای سازمان مجاهدین خلق طراحی شده، اما به جای آنکه به‌ عنوان محیطی برای فعالیت سیاسی آزاد عمل کند، به گفته بسیاری از جدا شدگان به زندانی با قوانین سخت‌گیرانه و ساختار سلسله‌مراتبی تبدیل شده است.

گزارش‌هایی از اعضای پیشین این سازمان، از جمله افرادی که در آلبانی از تشکیلات جدا شده‌اند، نشان می‌دهد که زندگی در این اردوگاه تحت کنترل شدید رهبران سازمان، به‌ویژه مسعود و مریم رجوی، قرار دارد. این کنترل ممنوعیت استفاده از ابزارهای ارتباطی مانند تلفن همراه، ساعت، و حتی تقویم را شامل می‌شود که به انزوای کامل اعضا از دنیای بیرون منجر می‌شود.

به نقل از گزارش‌های تحقیقی، مانند آنچه در مجله اشپیگل منتشر شده، اعضای اردوگاه در نوعی “کپسول زمان” زندگی می‌کنند که ارتباط آنها با تحولات جهانی و حتی خانواده‌هایشان قطع شده است. این انزوا نه تنها مغایر با حقوق اولیه انسانی برای برقراری ارتباط و آزادی اطلاعات است، بلکه به‌ عنوان ابزاری برای شست‌وشوی مغزی و حفظ سلطه ایدئولوژیک رهبران بر اعضا به کار گرفته می‌شود.

چنین شرایطی یادآور ساختارهای فرقه‌ای است که در آن فردیت و اراده شخصی سرکوب شده و به جای آن، اطاعت مطلق از رهبری تحمیل می‌شود.

محدودیت‌ها و نقض حقوق بشر اعضای جدا شده از مجاهدین خلق ساکن آلبانی، مانند حمید آتابای، رضا اسلامی، خلیل انصاریان، علی زمانی، ابراهیم مرادی، علی محمد رحیمی، بیجار رحیمی، غلامرضا شکری، موسی دامرودی، محمد رضا صدیق و … در اظهارات خود به موارد متعددی از نقض حقوق بشر در اردوگاه مانز اشاره کرده‌اند. این موارد شکنجه، حبس انفرادی، عقیم‌سازی اجباری زنان و حتی اتهاماتی نظیر تجاوز و قتل‌های داخلی را شامل می‌شود.

به عنوان مثال، گزارش‌هایی از انجمن نجات، که توسط جداشدگان در آلبانی تأسیس شده، حاکی از آن است که اعضا تحت فشارهای روانی شدید قرار دارند و حق انتخاب آزادانه زندگی یا خروج از تشکیلات از آنها سلب شده است. یکی از حقوق اساسی که به گفته شاهدان در اردوگاه مانز یا اشرف ۳ نقض می‌شود، حق زندگی در محیط امن و امکان توسعه روابط انسانی است. انزوای ناشی از ممنوعیت ارتباط با خانواده‌ها به‌عنوان نوعی خشونت روانی توصیف شده که مغایر با ماده ۱۲ اعلامیه جهانی حقوق بشر (حق حفظ حریم خصوصی و زندگی خانوادگی) است.
علاوه بر این، گزارش مؤسسه امریکایی رند نشان می‌دهد که بسیاری از اعضای پیشین این سازمان در عراق با فریب به اردوگاه اشرف منتقل شده بودند و پس از انتقال به آلبانی نیز تحت شرایط مشابهی نگه داشته شده‌اند. خشونت سیستماتیک در اردوگاه مانز تنها به سطح روانی محدود نمی‌شود.

تمرین‌های هفتگی که به گفته اشپیگل شامل آموزش‌های خشن و نشان‌دهنده رویکردی غیرانسانی و مطلق‌گرایانه است که با هرگونه تفسیر رحمانی یا عقلانی از دین و ایدئولوژی در تضاد قرار دارد. این اقدامات نه تنها اعضای سازمان را به ابزاری برای اهداف رهبران تبدیل می‌کند، بلکه هرگونه امکان تفکر انتقادی یا اصلاح را از آنها سلب می‌کند. تفسیر فاشیستی و مطلق‌انگارانه از ایدئولوژی دستگاه فکری و عقیدتی مجاهدین خلق در اردوگاه مانز به گونه‌ای طراحی شده که هرگونه انحراف از خط مشی رهبری به‌عنوان خیانت تلقی شده و با مجازات‌های سخت مواجه می‌شود. این رویکرد مطلق‌انگارانه، که ریشه در تفسیر غیرعقلانی و غیررحمانی از مفاهیم دینی و سیاسی دارد، به گفتمانی فاشیستی منجر شده است. به عنوان مثال، انقلاب ایدئولوژیک دهه ۱۹۸۰ که توسط مسعود رجوی و همسرش مریم رجوی پایه‌گذاری شد، اعضا را به طلاق اجباری و انکار عشق و روابط خانوادگی مجبور کرد تا سرسپردگی کامل به رهبری اثبات شود. این سیاست‌ها در اردوگاه مانز نیز ادامه یافته و به‌عنوان بخشی از فرهنگ تشکیلاتی نهادینه شده است.

تحلیل‌گرانی مانند “یرواند آبراهامیان” معتقدند که این تحولات ایدئولوژیک، محبوبیت اولیه سازمان را در میان مردم ایران از بین برد و آن را به گروهی منزوی و خشونت‌طلب تبدیل کرد. در اردوگاه مانز، این ایدئولوژی فاشیستی با ممنوعیت هرگونه نقد داخلی و سرکوب صداهای مخالف تکمیل می‌شود. نتیجه این رویکرد، سیستمی است که در آن خشونت سیستماتیک نه تنها مجاز، بلکه به‌عنوان بخشی از هویت تشکیلاتی ترویج می‌شود.

مغایرت با عصر انفجار اطلاعات و اصول و مبانی دموکراسی در عصر انفجار اطلاعات و پیشرفت‌های دموکراتیک، اردوگاه مانز به‌ عنوان نمادی از عقب‌ماندگی و استبداد برجسته می‌شود.

در حالی که جهان به سمت شفافیت، آزادی بیان، و مشارکت جمعی حرکت می‌کند، ساختار بسته و سرکوبگر این اردوگاه با تمامی این ارزش‌ها در تضاد است. اعضای سازمان از دسترسی به اینترنت، رسانه‌ها و حتی اطلاعات پایه‌ای مانند تاریخ روز محروم هستند، که این امر آنها را در جهل نگه داشته و امکان آگاهی و انتخاب را از آنها سلب می‌کند. این محدودیت‌ها در تضاد آشکار با ماده ۱۹ اعلامیه جهانی حقوق بشر (حق آزادی بیان و دسترسی به اطلاعات) قرار دارد.

در دنیایی که تحولات دموکراتیک بر مشارکت فعال شهروندان و احترام به حقوق فردی استوار است، اردوگاه مانز به مثابه یک دیستوپیا عمل می‌کند که در آن انسان مدرن به موجودی مطیع و منزوی تقلیل می‌یابد.

واکنش‌ها و چشم‌انداز آینده با وجود این شرایط، تلاش‌هایی برای افشای وضعیت اردوگاه مانز صورت گرفته است. انجمن نجات آلبانی، که توسط جداشدگان تأسیس شده، به همراه خانواده‌های اعضا و برخی شخصیت‌های حقوق بشری آلبانیایی، خواستار شفافیت و پاسخگویی شده‌اند.

همچنین برگزاری دادگاه‌هایی در تهران برای محاکمه رهبران مجاهدین خلق نشان‌دهنده فشارهای بین‌المللی برای رسیدگی به جنایات این سازمان است.

با این حال، سکوت نسبی نهادهای حقوق بشری غربی و حمایت ضمنی برخی دولت‌ها از مجاهدین به دلیل مواضع ضدایرانی آنها، مانع از رسیدگی جامع به این موضوع شده است.

ابتذال شر اردوگاه مانز، که قرار بود پایگاهی برای مبارزه سیاسی باشد، به نمادی از ابتذال شر و استبداد تبدیل شده است. محدودیت‌های بازدارنده، نقض گسترده حقوق بشر و تفسیر فاشیستی از ایدئولوژی، این مکان را به زندانی برای اعضای سازمان مجاهدین خلق بدل کرده که با ارزش‌های انسانی مدرن و مفاد منشور جهانی حقوق بشر در تضاد است.

در حالی که جهان به سوی دموکراسی و آزادی پیش می‌رود، اردوگاه مانز یادآور این واقعیت تلخ است که استبداد و خشونت همچنان می‌توانند در گوشه‌هایی از جهان پابرجا بمانند، به‌ویژه هنگامی که با مصلحت‌های سیاسی همراه شوند. برای رهایی از این ابتذال، نیاز به فشار بین‌المللی، حمایت از جداشدگان از مجاهدین خلق، و افشای مداوم این شرایط بیش از پیش احساس می‌شود.

آرش رضایی

نوشته اردوگاه مانز، ابتذال شر اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

اسارتگاه اشرف 3 در نزدیکی روستای مانز استان دورس کشور آلبانی ، محل نگهداری این انسان های فریب خورده و شستشوی مغزی شده است.

زنان و مردانی پر تعداد، در چند خیابان محدود این اسارتگاه، بی هدف اینطرف و آنطرف می روند، هرگز لبخندی بر لبان هیچ کس نخواهید یافت. هرگز کسی حق ندارد درون این حصارها را ترک کند، شاید در فیلم ها و قصه ها، فقط فرار از زندان را شنیده باشید، اما هستند مردان و زنانی که موفق شدند از میان این حصارها، دست به فرار بزنند و برای همیشه خود را نجات بدهند. اما گرد یاس و ناامیدی سنگینی روی همه ی گروگان های این اسارتگاه ، پاشیده شده است، برخی از آنها سالهاست که در میان این حصارهای خشن و حصارهای نامرئی ذهنی خود در اسارت بسر می برند. همه باید خود را اثبات کنند، همه باید اعتماد تشکیلات را جذب کنند، هرگز اما به کسی در این سازمان چنین متاعی هدیه داده نشده است، فقط با مرگ است که این هدیه به جسدی بی جان ، تقدیم می شود و با الفاظی چون : مجاهد صدیق ، پرواز جاودانگی، مجاهد لم یرتابو و … نام برده می شود.

برده داری مدرن یا گروگان گیری تشکیلاتی، گویا دو مفهوم جدید برای سازمانی است که انسانیت ، هویت و فردیت هر شخص را در این اسارتکده، به گروگان گرفته است.

به گفته رهبران این سازمان، حکم خیالی آزادی این گروگان ها فقط در صورت سرنگونی حکومت ایران صادر خواهد شد و گرنه باید تا پایان عمر خود در این اسارتگاه مخوف به نام ” اشرف ” بسر برده و جان به جان آفرین تسلیم کنند. مرگ پایان حیات مادی هر انسان در این باصطلاح قرارگاههاست.

همه ساکنین اجباری این محل افسرده و دل مرده هستند، اکثرا سنین بالای 60 سال را تجربه می کنند، از انواع بیماری ها رنج می برند و دسترسی محدود به امکانات اجتماعی و پزشکی دارند و نزدیک به چهل سال است که در تجرد اجباری بسر می برند. سالهاست صدای هیچ کودکی در این اسارتگاهها شنیده نشده است. صدای شادی و جشن واقعی هرگز در این سازمان به گوش نرسیده است. اکنون در اشرف 3 و در آلبانی، هر از چند گاهی جسدی بی جان در سکوت و بایکوت تشکیلاتی، در خفا پشت خودرویی افکنده شده و به سوی گورستان روستای مانز روانه شده و به خاک سپرده می شود و داستان واقعی مرگ زنان و مردان به همراه جسد آنان گویا برای همیشه دفن می شود.

در حقیقت سازمان تروریستی مجاهدین خلق، هم خانواده های اعضای سازمان را در غمی بی پایان فروبرده و شادی و شادکامی را از آنها گرفته و هم فرزندان آنها را در اسارتگاه اشرف 3 در اقامت اجباری نگه داشته است و همه را یکجا به گروگان گرفته است و تا کنون هیچکدام فرصت زندگی آزاد را نیافته اند.

لعنت خدا و خلق بر آنانی باد که آسایش و زندگی مردم را از بین بردند.

محمدرضا مبین

نوشته ساکنین کمپ اشرف ۳ و اسارتی بی پایان اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

اولسی یازیچی، مورخ آلبانیایی و عضو هیئت علمی دانشگاه بین‌المللی اسلامی مالزی در کوالالامپور در گفت‌و‌گو با گزتا ایمپکت، درباره تناقض اقدام کشور‌های اروپایی به‌ویژه فرانسه و انگلیس در پناه دادن به اعضای گروه تروریستی مجاهدین خلق با تعهد‌های آن‌ها به اسناد و کنوانسیون‌های بین‌المللی در زمینه مبارزه با تروریسم، گفت: کشور‌های اروپایی براساس قانون باید از پذیرش و میزبانی اعضای مجاهدین خلق خودداری کنند.

وی ضمن اشاره به پیامد‌های امنیتی میزبانی از اعضای مجاهدین خلق به‌عنوان افراد دارای سابقه اقدام‌های خشونت آمیز و تروریستی در سطح بین‌المللی، گفت: اگر دادگاه ایران اعضای مجاهدین خلق را محکوم کنند، دولت‌های اروپایی با یک معضل قانونی اضافی رو‌به‌رو خواهند شد؛ ایران عضو اینترپل است و نام افراد محکوم در پایگاه داده بین‌المللی افراد تحت تعقیب اینترپل ظاهر می‌شود.

یازیچی ادامه داد: از نظر قانونی، ارائه پناهندگی به افرادی با سابقه نظامی و تروریستی که تحت تعقیب بین‌المللی هستند، برای کشور‌های اروپایی بسیار مشکل‌ساز – اگر نگوییم غیرممکن – خواهد بود؛ رسیدگی به چنین پرونده‌هایی یک کابوس بزرگ حقوقی و دیپلماتیک برای هر کشور میزبان ایجاد می‌کند.

مورخ آلبانیایی در ادامه با بیان اینکه مجاهدین خلق سابقه طولانی در قاچاق اعضای خود به اروپای غربی دارد، گفت: در بسیاری از موارد، شبکه سرکرده سازمان، به اعضای خود گذرنامه‌های جعلی، خانه‌های امن و پول می‌دهد تا به آن‌ها در فرار به اروپای غربی کمک کند؛ اعضایی که توانایی پرداخت هزینه این قاچاق غیرقانونی را ندارند، اغلب مجبور می‌شوند داستان‌های ساختگی اعضای جداشده، نهاد‌های ایرانی و مخالفان مختلف سازمان بسازند.

وی همچنین اظهار کرد: اعضای سازمان زندگی فلاکت‌باری در اردوگاه اشرف ۳ در مانزا آلبانی دارند؛ آن‌ها در سایه گذشته تروریستی خود بدون هیچ آینده‌ای زندگی می‌کنند.

به گفته یازیچی، زندگی تحت نظارت گروه تحت نظارت رجوی‌ها، یک کابوس است، زیرا آن‌ها زندگی اعضای خود را نابود کرده و آن‌ها را در بدبختی، بدون آینده و بدون خانواده رها کرده‌اند.

نوشته معضل قانونی کشور‌های اروپایی با میزبانی از مجاهدین خلق اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

مرگ‌های هفتگی در میان سالخوردگان فرقه

تقریباً هر هفته یک نفر از این سالخوردگان قربانی می‌شود و جانش را از دست می‌دهد.
اگر این افراد در شرایط عادی و در کنار خانواده‌هایشان زندگی می‌کردند، بی‌تردید عمر طولانی‌تر و سلامت بهتری داشتند.
اما سال‌ها مغزشویی، دوری از خانواده و فشارهای روانی سلامت آنان را نابود کرد.

ریشه‌های بیماری و فرسودگی

در عراق، این افراد در شرایط دائم‌الاضطرار و بدون امکانات پزشکی مناسب نگهداری شدند.
بیماری‌های ساده و قابل درمان به دلیل عدم رسیدگی به موقع، کهنه و وخیم شد.
امروز، در آلبانی، نتیجه آن سال‌ها بی‌توجهی این است که هر ماه ۲ تا ۴ نفر از آنان جان می‌بازند.

نمایش‌های تبلیغاتی بی‌ثمر

به جای آزاد کردن این بی‌نوایان تا بتوانند باقی عمرشان را در جامعه‌ای آزاد و در کنار خانواده سپری کنند، سرکردگان خودخواهشان به سیرک‌های تبلیغاتی روی آورده‌اند.
آنان با آوردن نسل جوانی که اغلب کودکانی گروگان گرفته شده در دهه ۷۰ هستند، می‌کوشند وانمود کنند که هنوز تمام نشده اند.
اما واقعیت این است که حتی به تعداد انگشتان یک دست از آن جمعیت نسل زد نمایشی، نمی‌توانند کسی را وادار کنند در شرایطی مانند اشرف ۳ زندگی کند.

افول مزدوران ضد ملت

این فرقه که روزگاری با ماشین و سلاح نظامی بیش از ۱۷۰۰۰ شهروند ایرانی را ترور کرد و عملیات‌های خائنانه علیه خاک وطن انجام داد، امروز تنها قادر است در نقش ستون پنجم دشمنان ایران مزدوری کند.
فعالیت‌های کنونی آنان محدود به سیرک‌های خیابانی در اروپا و آمریکا و دروغ‌پراکنی در فضای مجازی است.

پایان یک عمر خیانت

آن کفتار خونخواری که هزاران جوان ایرانی را فریب داد و به بردگی در کمپ‌های خیانت کشاند، اکنون خود از همه پیرتر و زبون‌تر شده است. دندان‌های کشیده و چهره فرسوده‌اش نمادی از پایان یک عمر خیانت است.
همچون مسعود رجوی همسر مفقود و یا احتمالاً فوت شده اش، تا واپسین روزهای عمر جز خباثت و مزدوری علیه ملت ایران چیزی در کارنامه‌اش باقی نخواهد ماند.
خیمه عزرائیل بر سیاج اشرف ۳ در آلبانی نشانه پایان محتوم تروریسمی است که سال‌ها با ترور، خیانت و مغزشویی، عمر هزاران انسان را نابود کرد. امروز، مرگ‌های پی‌درپی اعضای سالخورده و ناتوان، پرده آخر نمایش این مزدوران ضد ملت است؛ نمایشی که دیگر تماشاگر ندارد و تنها با مرگ تدریجی بازیگرانش به پایان می‌رسد.

سالاری

نوشته خیمه عزرائیل بر سیاج تشکیلات ضد خلق رجوی اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

به‌روز‌رسانی جدید شبکه اجتماعی ایکس نشان می‌دهد “کانون حقوق بشر ایران”، نهادی که خود را مدافع حقوق بشر معرفی می‌کند در کشور آلبانی که پایگاه اصلی و کمپ سازمان مجاهدین خلق است، فعالیت می‌کند.

تحلیلگران رسانه‌ای این هم‌ مکانی را “شاخصی قابل توجه” می‌دانند که  ارتباط ساختاری یا سازمانی را تقویت می‌کند. خروجی این مجموعه هم در سال های اخیر نشان داده در بسیاری از مواقع در راستای خط رسانه‌ای مجاهدین خلق تعریف می‌شود.

شباهت ادبیات خبری، چارچوب روایی و زمان‌بندی انتشار محتوا با  جریان‌های ضدایرانی از جمله سازمان مجاهدین خلق، پرسش‌هایی را درباره “استقلال ادعایی این کانون” مطرح کرده است.

مطالعه خروجی رسانه‌ای این مرکز طی سال‌های اخیر نشان می‌دهد بخش بزرگی از داده‌ها و ادعاهای مطرح‌شده این مرکز علیه ایران، فاقد سند مستقل یا تأیید قابل راستی‌آزمایی هستند.

فعالیت بر مبنای بحران سازی از وضعیت داخلی ایران

این محتوا با موج‌های رسانه‌ای ضدایرانی منتشر می‌شود و عمدتاً بر تشویش افکار عمومی، ایجاد بی‌اعتمادی و ارائه تصویری بحران‌محور از وضعیت داخلی ایران متمرکز است.

همچنین، هم‌زمانی انتشار این گزارش‌ها با دوره‌های افزایش فشار سیاسی غرب بر ایران، یکی از نشانه‌هایی است که تحلیلگران سیاسی آن را نشانه‌ای از جهت‌دار بودن فعالیت‌ها ارزیابی می‌کنند.

هم‌سویی عملی با رسانه‌های نزدیک به سازمان مجاهدین خلق

بررسی تطبیقی جریان انتشار محتوا نشان می‌دهد میان خروجی “کانون حقوق بشر ایران” و رسانه‌های تابع یا نزدیک به سازمان مجاهدین خلق شباهت‌های ساختاری و محتوایی قابل توجه وجود دارد.

بسیاری از گزارش‌های این مرکز بلافاصله پس از انتشار، توسط رسانه‌های وابسته به مجاهدین خلق بازنشر می‌شود و از نظر سبک تیترگذاری، روایت‌پردازی و انتخاب موضوع، همسانی چشمگیری دیده می‌شود. در مواردی نیز هم‌زمانی لحظه‌ای انتشار محتوا با موج‌سازی‌های رسانه‌ای این سازمان ثبت شده است؛ موضوعی که احتمال هماهنگی تشکیلاتی را برجسته می‌کند.

استناد نهادهای غربی از محتوای این مرکز در گزارش‌های ضدایرانی!

دولت‌ها و نهادهای غربی در گزارش‌های ادعایی علیه ایران، به داده‌ها و ادعاهایی استناد می‌کنند که نخستین بار توسط این مرکز منتشر شده است.  این روند نشان می‌دهد محتوای تولیدشده صرفاً جنبه اطلاع‌رسانی ندارد، بلکه در چارچوب یک پروژه رسانه‌ای ضدایرانی مورد بهره‌برداری قرار می‌گیرد.

قرائن، زمان‌بندی‌ها، هم‌سویی‌ها و گزارش‌ها نشان می‌دهد فعالیت “کانون حقوق بشر ایران” بیش از آنکه در مسیر پیگیری بی‌طرفانه مسائل انسانی باشد، در بستر یک شبکه عملیات روانی و رسانه‌ای ضدایرانی قابل تعریف است.

استقرار گردانندگان آن در آلبانی، هم‌راستایی محتوایی با رسانه‌های نزدیک به مجاهدین خلق و بهره‌برداری سیاسی غرب از خروجی‌های آن، همگی نشانه‌هایی هستند که ضرورت بررسی دقیق‌تر و مستقل درباره ماهیت و اهداف واقعی این مرکز را برجسته می‌کنند.

نوشته کانون حقوق بشر ایران؛ پوششی برای مجاهدین خلق مستقر در آلبانی اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

گروه تروریستی مجاهدین خلق در حالی زیر سایه حمایت کشور‌های غربی در حال نقض حقوق بشری در ابعاد مختلف است که این کشور‌ها نیز به‌ عنوان همدست‌های گروه باید پاسخگوی جنایت‌‎ها باشند.

ابزارسازی حقوق بشر توسط مدعیان غربی این حقوق و استاندارد‌های دوگانه در این زمینه در سال‌های اخیر به‌ شدت نمایان شده است؛ یکی از مهم‌ترین وجوه این رویکرد، حمایت، میزبانی و همراهی این کشور‌ها از گروه‌ها و گروه‌های تروریستی است که گروه تروریستی مجاهدین خلق یکی از آن‌ها است.

رسانه آلبانیایی گزتا ایمپکت در گزارشی به این موضوع پرداخته است؛ در این گزارش آمده است:
براساس پایه‌های حقوق بین‌الملل مدرن قرار است حقوق بشر جهانی و غیرقابل سلب باشد؛ اعلامیه جهانی حقوق بشر اعلام می‌کند که “همه انسان‌ها آزاد و برابر در کرامت و حقوق به دنیا می‌آیند”.

با وجود این، در عمل، کشور‌های غربی که از احترام به حقوق بشر دم می‌زنند، حقوق بشر را نقض می‌کنند؛ در دهه‌های اخیر، این کشور‌ها جنگ‌های ویرانگری را به راه انداخته و تحریم‌های خردکننده‌ای را بدون توجه به جان غیرنظامیان اعمال کرده‌اند.

به‌عنوان مثال، سازمان عفو بین‌الملل آشکارا رژیم صهیونیستی را به ارتکاب نسل‌کشی در غزه متهم کرده و هشدار داده است که کشور‌هایی که به این کارزار نسل‌کشانه سلاح می‌دهند “در نسل‌کشی همدست می‌شوند”.

کارشناسان حقوقی در همین چارچوب تصریح می‌کنند که استفاده از بمب‌های هسته‌ای مانند بمب‌هایی که بر روی هیروشیما و ناگازاکی انداخته شد، ممکن است در شرایط خاص، نسل‌کشی، جنایت علیه بشریت یا جنایت جنگی محسوب شود؛ با وجود این، همین دولت‌ها اغلب خود را قهرمان حقوق بشر معرفی می‌کنند، حتی اگر در نقض‌های جدی مشارکت داشته باشند یا از آن‌ها حمایت کنند.

ریاکاری جهانی در مورد حقوق بشر در حمایت از گروه‌ها و گروه‌های تروریستی نیز مشهود است؛ برخی از جدی‌ترین سوءاستفاده‌ها امروزه نه‌تنها در جنگ‌ها، بلکه از طریق شبکه‌هایی از گروه‌ها و گروه‌های تروریستی تحت حمایت کشور‌های خارجی نیز رخ می‌دهد؛ دولت‌ها می‌توانند به‌صورت علنی تروریسم را محکوم کنند و در عین حال آن‌ها را در خارج از کشور تأمین مالی و مسلح کرده یا پناه دهند.

یک نمونه برجسته، گروه تروریستی مجاهدین خلق است؛ کشور‌های غربی که زمانی این گروه را در فهرست تروریستی قرار داده بودند، اکنون با چشم پوشی از سابقه طولانی خشونت و اقدام‌های فرقه از آن حمایت می‌کنند.

آلبانی تحت فشار دولت ترامپ، موافقت کرد که چندین هزار عضو مجاهدین خلق از عراق را پناه دهد و یک پایگاه (اردوگاه اشرف ۳) در خاک آلبانی ایجاد کند؛ مقام‌های تندروی آمریکایی مانند جان بولتون و مایک پمپئو آشکارا مجاهدین خلق را به‌عنوان یک “دارایی” علیه ایران پرورش داده‌اند؛ البته آمریکا در این مسیر تنها نبوده است؛ خلاصه اینکه، کشور‌های غربی با دادن پناهگاه و حمایت از مجاهدین خلق، با اقدام‌های این گروه همدست شده‌اند.

یکی از تحلیلگران اعلام کرد که آلبانی تنها زمانی موافقت کرد که به مجاهدین خلق پناه دهد که “آمریکایی‌ها این موضوع را بسیار جذاب کردند”؛ این دولت‌ها با پناه دادن به مجاهدین خلق و فراهم کردن شرایط آن، مسئولیت اخلاقی و شاید قانونی نقض حقوق بشر توسط این گروه را به اشتراک می‌گذارند.

کشور‌های حامی مجاهدین خلق و جنایت مشترک
مسئولیت جنایت‌های مجاهدین خلق فراتر از خود این گروه است؛ این گروه تروریستی به‌تنهایی عمل نمی‌کند؛ هر کشور یا نهادی که از مجاهدین خلق حمایت کند، در جنایت‌های آن همدست می‌شود.

مجاهدین خلق در طول تبعید طولانی‌مدت، در ابتدا توسط صدام تامین مالی می‌شد؛ حامی مالی مجاهدین خلق پس از سرنگونی صدام، رژیم صهیونیستی بود؛ در ادامه آمریکا پس از حمله به عراق در ۲۰۰۳، با مجاهدین خلق به‌عنوان “افراد تحت حمایت” رفتار می‌کرد.

آمریکا در عمل به‌طور موقت به مجاهدین خلق کمک مالی می‌کرد؛ آلبانی در سال ۲۰۱۶ تحت فشار آمریکا و سازمان ملل مجاهدین خلق را پذیرفت؛ منتقدان می‌گویند سیاستمداران آلبانیایی این توافق را راهی برای “جلب نظر” واشنگتن می‌دانستند؛ همانطور که گاردین نوشت، مجاهدین خلق زمانی “به‌طور گسترده به‌عنوان یک فرقه دیده می‌شد؛ آمریکا و انگلیس زمانی آن را محکوم می‌کردند”، اما رویکرد‌های ضد ایرانی مجاهدین خلق آن را “مورد علاقه تندرو‌ها در کاخ سفید” کرد.

آلبانی با دادن پناهگاه به مجاهدین خلق، به صف کشور‌هایی پیوست که به دلیل پناه دادن به گروه‌های تروریستی مورد انتقاد قرار می‌گیرند.

قوانین بین‌المللی واضح است: کشور‌ها باید از استفاده از خاک خود برای تروریسم جلوگیری کنند؛ مورد آلبانی تفاوتی با موارد مشابه در این زمینه ندارد؛ پناه دادن به یک گروه تروریستی مسلح با سابقه حمله‌های مختلف چه مجاهدین خلق باشد و چه هر گروه دیگری، همان محکومیت و شرم بین‌المللی را به همراه دارد.

واضح است که پناه دادن به تروریست‌ها معادل همدستی در اعمال آن‌هاست.

سوءاستفاده نظام‌مند از اعضای مجاهدین خلق
مجاهدین خلق در میانه ادعا‌های خود درباره آزادی، نظم داخلی را اجرا می‌کنند که تقریبا تمام حقوق اساسی اعضا را نقض می‌کند.

محققان حقوق بشر و جداشدگان از این گروه توصیف‌های هولناکی از آنچه درون اردوگاه‌های آن می‌گذرد، کرده‌اند؛ به گفته آن‌ها زندگی خانوادگی اولیه و آزادی‌های شخصی ممنوع است؛ اعضا گزارش می‌دهند که مجبور به طلاق دسته جمعی از همسران و فرزندانشان شده‌اند.

یکی از بازماندگان به دیده‌بان حقوق بشر گفت: رجوی زمانی به اعضای گروهش دستور داد که از همسرانشان جدا شوند و نه‌تنها خواستار طلاق قانونی، بلکه خواستار طلاق عاطفی از خانواده‌هایشان شد؛ همسران به زور از هم جدا شدند؛ فرزندان از والدین خود جدا شدند.

در یک مورد، یک عضو زن سابق مجاهدین خلق توضیح داد که چگونه در سال ۱۹۹۰ مجبور شد از شوهرش طلاق بگیرد و دختر ۵ ساله و پسر تازه متولدشده خود را که تحویل دهد؛ زنانی که مقاومت می‌کردند، با خشونت تهدید می‌شدند.یک محافظ گزارش داد که به کادر‌های زن دستور داده شده بود که از شوهران خود طلاق بگیرند و با مسعود رجوی، سرکرده گروه، ازدواج کنند یا به کلی ناپدید شوند.

این شواهد، الگویی از ازدواج اجباری و عقیم‌سازی را آشکار می‌کند که خود مجاهدین خلق همچنان با افتخار آن را انکار می‌کند؛ یکی از اعضا شهادت داد که رجوی صد‌ها زن را در داخل اردوگاه جمع کرده بود و حتی هیسترکتومی‌های غیرارادی را سازماندهی کرده بود که به‌عنوان بالاترین شکل وفاداری به او توجیه می‌شد.

نقض حقوق خانواده و حقوق زنان

گروه تروریستی مجاهدین خلق روابط و تماس‌های خانوادگی عادی را ممنوع می‌کند. کودکانی که از اعضا متولد می‌شوند در اردوگاه‌ها بزرگ شده و اغلب به‌عنوان کودک سرباز نظامی می‌شوند.

یکی از کودک سرباز‌های سابق به یاد می‌آورد که در سن ۱۴ سالگی به عراق (که در آن زمان محل اردوگاه‌های مجاهدین خلق بود) برده شده و به او تیراندازی آموزش داده شده بود؛ او گفت که مجاهدین خلق کودکان را از خانواده‌هایشان جدا می‌کردند، به آن‌ها فشار روانی وارد کرده و آن‌ها را به سرباز تبدیل می‌کردند.

ارتباط با بستگان به‌طور معمول مسدود شده است: ملاقات یا تماس تلفنی از خارج تهدیدی برای کنترل ذهن اعضا محسوب می‌شود؛ به‌طور خلاصه، حقوق اولیه زندگی خانوادگی کاملا از بین رفته است.

مهاجرت اجباری

اگرچه اعضا از نظر فنی در آلبانی پناهنده هستند، اما عملا هیچ حقی در مورد انتقال خود ندارند؛ سرکردگان مجاهدین خلق در طول سال‌های ۲۰۱۳ تا ۲۰۱۶ با مقام‌های آمریکایی و آلبانیایی برای جابجایی دسته جمعی گروه از عراق هماهنگ کرد.

اعضا کارت‌های شناسایی موقت آلبانیایی دریافت کردند که گروه هرگز آن‌ها را تمدید نکرد؛ به این معنی که آن‌ها رسماً هیچ وضعیت قانونی دائمی نداشتند؛ مقام‌های مجاهدین خلق در رسانه‌های اجتماعی با افتخار اعلام کردند که توافق اولیه حل‌وفصل، مسئولیت کامل افراد را با خود سازمان باقی گذاشته است.

در نتیجه، تقریبا همه اعضا بدون مدارک مسافرتی معتبر در اردوگاه سرگردان هستند.

شست‌وشوی مغزی

سرکردگان مجاهدین خلق همواره اعضا را شست‌وشوی مغزی می‌دهند؛ شرکت‌کنندگان در جلسه‌های اعتراف جمعی باید از هرگونه نظر خصوصی خودداری کنند.

طبق گزارش دیده‌بان حقوق بشر در سال ۲۰۰۵، کنترل افکار چنان سختگیرانه اعمال می‌شد که اعضا مجبور بودند افکار خارج از چارچوب سازمانی خود را فاش کنند یا با اتهام خیانت رو‌به‌رو شوند؛ افشاگران زندانی شده و مورد ضرب‌وشتم قرار می‌گرفتند و حتی ناپدید می‌شدند.

نقض حقوق کار و اقتصادی

با وجود اینکه گروه تروریستی مجاهدین خلق خود را به‌عنوان یک “ارتش” معرفی می‌کنند، اعضای آن هیچ حقوق یا مزایایی دریافت نمی‌کنند؛ همه کار‌ها برای گروه انجام می‌شود؛ اعضا فقط به غذا و سرپناه جیره‌بندی شده در داخل اردوگاه متکی هستند؛ آن‌ها هیچ شغل مستقل یا حق تصمیم‌گیری در مورد وظایف خود ندارند.

پس از ورود به آلبانی، بسیاری از آن‌ها به کار‌های دفتری یا تبلیغات سایبری در یک اردوگاه بسته محدود شدند و اطلاعات نادرست تولید کردند؛ تعداد کمی که گروه را ترک می‌کنند، خود را “بدون مدارک هویتی و بدون وسیله‌ای برای حمایت از خود” رها شده می‌بینند.

اعضای مجاهدین خلق در شرایطی زندگی می‌کنند که کارشناسان آن را برده‌داری مدرن توصیف می‌کنند: بدون دستمزد، با شست‌وشوی مغزی اجباری و وابستگی کامل به فرقه برای نیاز‌های اولیه.

نقض حقوق اقامت، شهروندی و جابجایی

اعضای گروه تروریستی نمی‌توانند محل زندگی خود را انتخاب کنند؛ همه در داخل قلعه اشرف ۳ با امنیت مسلح نگهداری می‌شوند؛ خروج بدون اجازه از مقام‌های گروه اکیدا ممنوع است.

هیچ‌کدام از اعضا تابعیت یا اجازه اقامت در آلبانی را دریافت نکرده‌اند؛ کارت‌های شناسایی موقت منقضی شده‌اند، بنابراین اعضا از نظر فنی بدون تابعیت هستند، حقی که توسط ماده ۱۵ اعلامیه جهانی حقوق بشر تضمین شده است.

بدون تابعیت یا مدارک مسافرتی، اعضای مجاهدین خلق نمی‌توانند به‌طور قانونی به دیگر کشور‌ها نقل مکان کرده یا درخواست حمایت کنند؛ آزادی جابجایی وجود ندارد: فرار از اردوگاه تقریبا بدون پنهان کردن هویت غیرممکن است.

نقض حقوق قانونی و حریم خصوصی

اعضای مجاهدین خلق به عدالت در خارج از دیوارهای گروه دسترسی ندارند؛ پلیس، دادگاه‌ها و بازرسان بهداشت آلبانی هیچ صلاحیتی در داخل اشرف ۳ ندارند و منطقه محصور مجاهدین خلق یک سیاهچاله قانونی است؛ ساکنان تحت یک دستگاه امنیتی داخلی دائمی زندگی می‌کنند؛ حریم خصوصی بی‌قدرت است.

یکی از اعضای سابق مجاهدین خلق توضیح داد که پس از فرار، متوجه شد که تلفن و رادیو در داخل اردوگاه اشرف ممنوع شده است؛ او گفت که اردوگاه با کمک جهان غرب ایزوله شده تا اعضا از هرگونه اطلاعات خارجی محروم شوند.

به عبارت دیگر، حقوق مدنی اولیه مانند دادرسی عادلانه، حریم خصوصی و دسترسی به اطلاعات عامدانه انکار می‌شود.

نقض دیگر حقوق

گروه تروریستی مجاهدین خلق همچنین تعدادی از حقوق اساسی دیگر را نقض می‌کند؛ اعضا هیچ حق انتخابی در مورد زندگی روزمره یا آینده خود ندارند.

حقوق مالکیت بی‌ربط است؛ حقوق محیط زیست یا سلامت به نفع القائات گروه نادیده گرفته می‌شود؛ حتی حقوقی که توسط اعلامیه جهانی حقوق بشر تضمین شده‌اند ازجمله آزادی اندیشه، بیان، اجتماع، سطح زندگی مناسب تابع خواسته‌های مجاهدین خلق است.

به‌طور خلاصه، هر حق اساسی بشر، از زندگی خانوادگی گرفته تا آزادی بیان، در چارچوب دستورالعمل‌های مجاهدین خلق از بین می‌رود.

تاثیر حضور گروه مجاهدین خلق بر حقوق شهروندان و قانون آلبانی
حضور مجاهدین خلق در آلبانی نه تنها اعضای آن را قربانی کرده، بلکه حقوق و امنیت آلبانیایی‌ها را نیز نقض کرده است؛ میزبانی از یک منطقه تحت محاصره گروه تروریستی مجاهدین خلق ناگزیر هزینه‌هایی را بر کشور میزبان و جمعیت آن تحمیل می‌کند.

نخست، خودِ عمل پذیرش یک گروه تروریستی بسیار بحث‌برانگیز بوده است؛ ناظران تصریح می‌کنند که مقام‌های آلبانیایی در درجه اول برای جلب رضایت آمریکا و نه از روی هیچ ضرورت محلی، با میزبانی مجاهدین خلق موافقت کردند؛ بسیاری از آلبانیایی‌ها با حضور یک پایگاه شبه نظامی “ناخواسته” در خاک خود مخالفند و از مشکلات و از دست دادن حاکمیت خود می‌ترسند.

طبق قانون آلبانی، پناهندگان نیز از حمایت‌ها و حقوق هویتی برخوردارند، حمایت‌هایی که اعضای مجاهدین خلق اصلا ندارند؛ یک منبع آگاه سابق فاش کرد، دولت آلبانی فقط کارت‌های شناسایی موقت برای آن‌ها صادر کرده و سپس اجازه داده است که اعتبار آن‌ها منقضی شود؛ این بدان معناست که هزاران نفر در خاک آلبانی هیچ وضعیت قانونی ندارند و بنابراین به خدمات اولیه دولتی یا حقوق اساسی دسترسی ندارند؛ در عمل، آن‌ها در یک برزخ قانونی تحت کنترل گروه مجاهدین خلق، نه تحت قوانین آلبانی، قرار دارند.

علاوه بر این، نهاد‌های آلبانیایی از هرگونه نظارتی معاف هستند؛ نه پلیس آلبانی، نه نهاد اطلاعاتی و نه سیستم قضایی این کشور نمی‌توانند وارد پایگاه اشرف شوند؛ سرکردگان گروه تروریستی مجاهدین خلق قاطعانه از بازدید سازمان‌های حقوق بشری یا حتی سازمان‌های مردم نهاد خودداری می‌کنند.

این امر باعث ایجاد منطقه‌ای می‌شود که در آن حاکمیت قانون در آلبانی به حالت تعلیق درآمده است؛ به گفته منتقدان، هزاران نامه از بستگان نگران که به دنبال دیدن عزیزانشان هستند، “بی‌پاسخ مانده است”؛ یک سازمان مردم‌نهاد آلبانیایی اعلام کرد: پلیس، امنیت، مقام‌های بهداشتی و … هیچ صلاحیتی در داخل اردوگاه ندارند وضعیتی که برای امنیت ملی غیرقابل قبول است.

به‌طور خلاصه، آلبانی قادر به اعمال حاکمیت خود بر گروه خارجی که برای پناه دادن انتخاب کرده است، نیست.

این مصونیت از مجازات، پیامد‌های ملموسی داشته است؛ رسانه‌های آلبانیایی و بین‌المللی در اواخر سال ۲۰۲۱ گزارش دادند که مقام‌های ارشد مجاهدین خلق بی‌سروصدا به دلیل جرایم قاچاق در یک مورد قاچاق انسان و قاچاق مواد مخدر دستگیر شدند، اما اتهام‌ها لغو شد.

در یک مقاله اشاره شد که ۲ چهره کلیدی مجاهدین خلق دستگیر شدند، اما هیچ پیگرد قانونی وجود نداشت که نشان می‌دهد حامیان خارجی این گروه، آن را از پاسخگویی و اجرای عدالت محافظت کرده‌اند.

تحقیقات دیگری نشان داد که اعضای مجاهدین خلق حتی با پلیس آلبانی در شناسایی مهاجران غیرقانونی کمک می‌کردند نقشی که ظاهراً همکاری بود؛ در آن مورد، به مهاجران غیرقانونی گفته می‌شد که اگر برای دریافت حمایت در اردوگاه اشرف نمانند، اخراج خواهند شد و بدین ترتیب افراد آسیب‌پذیر را با وعده‌های دروغین در دام گروه گرفتار می‌کردند؛ چنین طرح‌هایی، استثمار مجرمانه از مهاجران در خاک آلبانی محسوب می‌شود.

علاوه بر این تخلفات، خودِ حاکمیت قانون در آلبانی نیز دچار عقب‌گرد شده است؛ اسناد ویکی‌لیکس و تحلیلگران مختلف هشدار می‌دهند که احزاب سیاسی اصلی آلبانی مملو از پیوند‌هایی با جرایم سازمان‌یافته، از جمله قاچاق مواد مخدر و پولشویی هستند؛ برخی از منتقدان با مشروعیت بخشیدن به پایگاه مجاهدین خلق، استدلال می‌کنند که آلبانی با اجازه دادن به فساد خارجی و شکوفایی اقتصاد‌های غیرقانونی، اعتبار بین‌المللی را معامله کرده است.

در هر صورت، حضور مجاهدین خلق فضایی از پنهان‌کاری و عدم پاسخگویی ایجاد کرده است؛ شهروندان آلبانیایی که به دنبال دانستن آنچه در اردوگاه اشرف می‌گذرد، هستند، به سادگی از این حق محروم می‌شوند.

خانواده‌های اعضای مجاهدین خلق از مقام‌های آلبانی درخواست ویزا برای دیدار با بستگان خود کرده‌اند، با این ادعا که بازدید‌ها “خطر امنیتی” ایجاد می‌کند، درخواستشان رد شده است.

طنز ماجرا عمیق است: به‌تازگی یک دادگاه آلبانی حکم داد که خود آلبانی با پناه دادن به یک فرقه مسلح و اجازه دادن به آن برای فعالیت بدون مجازات، حقوق مردم خود را نقض کرده است.

سکوت آلبانی درباره نقض حقوق بشر اعضای مجاهدین خلق و حتی مردم آلبانی، تایید ضمنی همدستی در این سوءاستفاده‌ها است.

مقایسه‌های جهانی: محکومان به حمایت از تروریسم

آلبانی تنها کشوری نیست که به گروه‌های تروریستی بحث‌برانگیز پناه می‌دهد، اما تاریخ نشان می‌دهد که کشور‌های میزبان از انتقاد به خاطر این کار در امان نیستند.

معامله آلبانی با مجاهدین خلق در همین چارچوب دارای اهمیت است؛ آلبانی با پذیرش و حمایت از یک گروه تروریستی مسلح خارجی، به صف کشور‌هایی پیوسته است که در قبال اقدام های این تروریست‌ها باید پاسخگو باشند.

طبق کنوانسیون‌های سازمان ملل در مورد تروریسم، “کشور‌ها نباید پناهگاه امنی برای تروریست‌ها فراهم کنند” و باید در سرکوب شبکه‌های تروریستی همکاری کنند؛ بنابراین، وقتی آلبانیایی‌ها شکایت می‌کنند که دولتشان “هیچ کنترلی” بر اردوگاه مجاهدین خلق ندارد، به اصلی اشاره می‌کنند که مورد حمایت جامعه بین‌المللی است: اگر دولتی نتواند یا نخواهد قلمرو خود را کنترل کند، با خطر تحریم و توبیخ مواجه می‌شود.

تاریخ نشان می‌دهد کشور‌هایی که به تروریست‌ها چه آگاهانه و چه از روی سهل‌انگاری پناه می‌دهند، در نهایت با پیامد‌های قانونی و اعتباری رو‌به‌رو می‌شوند.

در نهایت، پناهگاه مجاهدین خلق در آلبانی یک ناهنجاری است که حقوق بشر را در هر سطحی نقض می‌کند؛ حامیان خارجی آن و کشور میزبان مسئول این نتیجه هستند.

اعضای باقی‌مانده مجاهدین خلق با یک انتخاب ساده رو‌به‌رو هستند: در گروه بمانند و زیر دروغ‌های گروه دفن شوند، یا تا هنوز فرصت وجود آنجا را ترک کنند؛ این افراد مجبور نیستند برای یک هدف دروغین زندگی خود را نابود کنند؛ آن‌ها می‌توانند به بازماندگانی تبدیل شوند که زندگی را به شست‌وشوی مغزی ترجیح می‌دهند.

همانطور که یکی از جداشدگان گفت، بازگشت به جامعه عادی دیگر دروغ نیست، این واقعیت برای کسانی است که جرأت جدایی را داشته‌اند.

نوشته گروه تروریستی مجاهدین خلق زیر ذره‌بین حقوق بشری اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

آیا فشارهای روانی، جسمی و شرایط غیرانسانی اردوگاه‌ها نمی‌توانند عامل اصلی این بحران باشند؟

مسعود رجوی، سرکرده این تشکیلات تروریستی، که خود را “رهبر” می‌داند، بدون هیچ‌گونه وجدان یا دلسوزی، مسئول تمامی این مرگ‌هاست.

هر یک از این جان‌ها، قربانی ایدئولوژی سرکوبگرانه‌ای شده‌اند که او به‌ زور بر اعضایش تحمیل کرده است. در این اردوگاه، هیچ‌گونه فضای انسانی وجود ندارد، تنها دنیایی پر از تنهایی، اضطراب، و فشار بی‌پایان که باعث می‌شود انسان‌ها در برابر شرایط طاقت‌فرسا دچار شکست روحی و جسمی شوند.

مرگ‌های پیاپی این افراد، که بسیاری از آن‌ها در سنین میانه سال چیزی جز نتیجه‌ فشارهای غیرانسانی و سرکوبگرانه توسط مریم قجر عضدانلو و شخص رجوی خائن نیست. او که اعضای نگونبخت را به‌ عنوان “ابزار” می‌بیند، هیچ ارزشی برای زندگی انسان‌ها قائل نیست و تنها هدفش، نوکری فاشسیت ترین حکومت ها و سازمان های جاسوسی است که به حیات خفیف و خائنانه اش ادامه دهد.

سکته‌های قلبی که در این اردوگاه‌ها به‌ عنوان علت مرگ اعلام می‌شود، در حقیقت علامت‌هایی از نابودی روح و جسم انسان‌هاست که تحت فشار شدید روحی و جسمی قرار دارند.
چرا سکته‌های قلبی در میان اعضای فرقه رجوی تا این اندازه رایج شده است؟ آیا این‌ها فقط تصادف است یا نشانه‌ای از شرایط طاقت‌فرسا و خفقانی است که رجوی به‌ عنوان سرکرده نفاق، به‌ طور عمدی در اردوگاه‌ها برقرار کرده است؟ چرا هیچ‌گونه رسیدگی پزشکی به‌ طور صحیح در این اردوگاه‌ها وجود ندارد؟ چرا هیچ‌کس برای این مرگ‌ها پاسخگو نیست؟

رجوی مسئول مستقیم این فاجعه است. او به‌ جای آن‌که زندگی انسان‌ها را محترم بشمارد، از آن‌ها به‌عنوان ابزارهایی برای پیشبرد اهداف کثیف و وطنفروشانه خود استفاده کرده است. اردوگاه‌های او، که باید مکانی برای درمان و بازیابی باشند، به گورستان‌هایی تبدیل شده‌اند که در آن‌ها انسان‌ها به‌ طور تدریجی کشته می‌شوند؛ نه به‌ بوسیله گلوله یا مواد سمی، بلکه به‌ دست سرکوب‌های روحی، جسمی، و روانی.
این مرگ‌ها باید به‌ عنوان یک فریاد بلند علیه بی‌رحمی و بی‌انصافی رجوی و همسر جنایتکارش مریم قجر عضدانلو شنیده شود. در برابر این فجایع، سکوت پذیرفتنی نیست. آن‌چه که در اردوگاه‌های سازمان موسوم به مجاهدین خلق اتفاق می‌افتد، یک جنایت علیه بشریت است و باید صدای اعتراض جهانی علیه آن بلند شود. مریم قجر عضدانلو و شخص رجوی باید به‌خاطر این مرگ‌های بی‌گناه پاسخگو باشند. هیچ توجیهی برای مرگ این انسان‌ها وجود ندارد، و در نهایت، تنها کسی که مسئول این قتل‌عام‌های پنهانی است، خود اوست.

نوشته ایستگاه قطار مرگ در اردوگاه مانز رجوی اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

ناظران این مرگ و میرهای روزافزون را به ” گردبار مرگ” تعبیر کرده اند. گردباد مرگی که بدنه فرسوده سازمان مجاهدین را هر روز تهی تر از قبل می کند.

اعلام درگذشت زهره بنی‌جمالی و افراد دیگری که نامشان با فاصله‌های کوتاه منتشر می‌شود، نشان می‌دهد این بحران دیگر قابل پنهان‌سازی نیست. رسانه‌های تشکیلات—که سال‌ها اخبار مرگ را سانسور یا با تأخیر اعلام می‌کردند—اکنون ناچارند مرگ‌ها را بی‌وقفه منتشر کنند. این تغییر، خود نشانه‌ آشکاری از خروج اوضاع از کنترل تشکیلات است.
به نظر می رسد بحران به نقطه ای بی بازگشت برای سران سازمان رسیده است. ریزش های نیرویی از یک سو و مرگ اعضا از سوی دیگر در کنار عقیم ماندن راه کارهای مجاهدین برای جذب نیروهای جدید و تازه نفس، همه و همه حکایت از سقوط قریب الوقوع تشکیلات رجوی دارد.

به گفته برخی ناظران:
“تشکیلات رجوی از بیرون پرهیاهوست، اما از درون رو به خاموشی مطلق می‌رود”

رسانه‌ای شدن مرگ‌ها؛ ضربه‌ای به چهره‌سازی تشکیلات رجویست چرا که این تشکیلات، سال‌ها روی نمایش‌های رسانه‌ای و نشست‌های تبلیغاتی سرمایه‌گذاری کرد تا چهره‌ای فعال از خود ارائه دهد.

اما اکنون همین رسانه‌ها، زیر فشار واقعیت‌ها، ناچار به انتشار مرگ‌هایی هستند که هیچ فاصله‌ای با هم ندارند. این روند بیش از هر چیز، چهره ساختگی تشکیلات را فرو ریخته و نشان داده که تشکیلات حتی در مدیریت روایت درونی خود نیز ناتوان شده است.
و در مجموع چیزی که واضح است این که این گردباد مرگ ادامه دارد. گردبادی که نتیجه سال‌ها انزوا، استهلاک و سیاست‌های غلط تشکیلاتی است.

ولی غفاری – عضو نجات یافته از سازمان تروریستی مجاهدین خلق عضو کنونی انجمن نجات مرکز البرز

نوشته گردباد مرگ در تشکیلات رجوی اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

بحران سالخوردگی در اشرف ۳

پایگاه اصلی اعضای تشکیلات مجاهدین، موسوم به اشرف ۳ در آلبانی، اکنون به محل زندگی چندصد نفر از اعضایی تبدیل شده که اغلب از دهه‌های ۱۳۶۰ و ۱۳۷۰ در ساختار تشکیلات حضور داشته‌اند. بخش عمده این افراد اکنون در دهه شصت تا هشتاد سالگی زندگی خود قرار دارند.
بر اساس گزارش‌های منتشرشده از منابع رسمی خود مجاهدین، تنها در هشت ماه نخست سال ۱۴۰۴ دست‌کم هفت عضو رسمی و حدود پنج هوادار بیرونی سازمان بر اثر کهولت سن، بیماری‌های مزمن و عوارض ناشی از سال‌ها انزوا درگذشته‌اند. جوان‌ترین فرد در میان درگذشتگان سال جاری، حدود ۶۴ سال سن داشته است؛ آماری که خود به ‌روشنی از بحران پیری و فرسایش انسانی در ساختار تشکیلات حکایت دارد.
این در حالی است که از دهه ۱۳۹۰ به بعد، روند جذب نیروی تازه به ‌ویژه از میان نسل‌های جوان تقریباً متوقف شده است. ساختار بسته، محدودیت ارتباطات بیرونی و شرایط خاص کمپ اشرف ۳ مانع از رغبت نیروهای جدید یا حضور فعال هواداران جوان در بدنه آن شده است.

نشست با نسل Z؛ تلاشی برای جوان‌سازی چهره تشکیلات مجاهدین

در چنین شرایطی، برگزاری نشستی با عنوان “گفت‌وگو با نسل زد” را می‌توان تلاشی هدفمند برای بازسازی چهره‌ای جوان، پویا و به ‌ظاهر اجتماعی از تشکیلات رو به اضمحلال رجوی دانست.
در تبلیغات رسمی مجاهدین، این نشست با حضور جوانانی از کشورهای مختلف اروپایی و آمریکایی معرفی شد، اما هیچ شواهدی مبنی بر پیوستن افراد جدید به بدنه سازمان ارائه نشد.
بررسی ها و شواهد نشان می دهد که بخش زیادی از این افراد نه اعضای واقعی بلکه مهمانان دعوت‌شده یا هواداران اجاره ای بوده‌اند که برای مشارکت در یک برنامه تبلیغاتی سازماندهی شده‌اند.

تضاد ساختاری میان نسل‌ها

شکاف میان نسل‌های جوان امروزی و بدنه سنتی مجاهدین، یکی از چالش‌های بنیادین این تشکیلات محسوب می‌شود.
نسل Z در ایران و جهان، نسلی است که در بستر دیجیتال، شبکه‌های اجتماعی، آزادی‌های فردی و اندیشه انتقادی رشد کرده است. از سوی دیگر، ساختار مجاهدین خلق هنوز بر محور انضباط ایدئولوژیک، سلسله‌ مراتب تشکیلاتی و اطاعت مطلق از رهبری شکل گرفته است. الگویی که با روحیه استقلال‌طلب و منعطف نسل‌های جدید در تضاد آشکار قرار دارد.
از همین‌رو، تلاش برای القای پیوند میان این دو جهان فکری و فرهنگی، بیشتر به نوعی بازسازی رسانه‌ای شباهت دارد تا روندی واقعی از جوان‌سازی تشکیلات. نسل جوانی که در این نشست‌ها حضور یافته، هرگز حاضر نخواهد بود به ‌عنوان عضو ساکن اشرف ۳، خود را در چارچوب محدودیت‌های اجباری رجوی قرار دهد.

واکنش خانواده‌ها و افشاگری جداشدگان

در سال‌های اخیر، خانواده‌های اعضای ساکن اشرف ۳ و برخی جداشدگان، از جمله چهره‌هایی چون مصطفی محمدی، بارها از وضعیت اسارت‌گونه و انزوای اجباری اعضا سخن گفته‌اند. انتشار روایت‌های مستند از درون اسارتگاه های رجوی در عراق و آلبانی ، تصویر تازه‌ای از واقعیت‌های پنهان در پشت پرده تشکیلات ارائه کرده است.
این افشاگری‌ها باعث شده که جذب نیروی جدید حتی در میان بستگان اعضا به‌ شدت دشوار شود و هیچ خانواده‌ای تمایل نداشته باشد فرزند خود را در اختیار تشکیلاتی قرار دهد که با چنین انتقاداتی روبه‌روست.

فاصله میان واقعیت و تصویر تبلیغاتی

برگزاری نشست‌های پر زرق‌وبرق و استفاده از واژگانی چون نسل زد آینده، آزادی یا نسل مقاومت در رسانه‌های مجاهدین، تلاشی است برای پنهان‌سازی شکاف عمیق میان واقعیت درون‌سازمانی و تصویر بیرونی.
اما حتی نگاهی گذرا به وضعیت فعلی اشرف ۳، آمار مرگ‌ومیر اعضا و فقدان هرگونه چهره جوان در ساختار رسمی سازمان نشان می‌دهد که این حرکت بیش از آنکه راهبردی واقعی برای نوسازی باشد، یک مانور رسانه‌ای برای حفظ ظاهر است.
نشست مریم رجوی با نسل زد را می‌توان تلاشی هدفمند برای مقابله با بحران مشروعیت و سالخوردگی در تشکیلات مجاهدین خلق دانست.
واقعیت میدانی نشان می‌دهد که این مریم رجوی در سال‌های اخیر با ریزش نیرو، پیری تشکیلاتی و انزوای اجتماعی روبه‌رو بوده است. در حالی که اعضای اشرف ۳ یکی پس از دیگری در پی عوارض ناشی از سال‌ها انزوا و کهولت سن درگذشته‌اند، مریم رجوی با برگزاری نشست‌های جوان‌پسندانه می‌کوشند تصویری وارونه از این روند ارائه دهند.
با وجود تبلیغات پرحجم، بعید است چنین نشست‌هایی بتواند بحران نسلی و ساختاری در تشکیلات را برطرف کند. شکاف میان نسل زد و تشکیلاتی که ریشه در دهه ۱۳۴۰ دارد، شکافی است عمیق و بنیادین. شکافی که با هیچ شوی تبلیغاتی پر نمی‌شود.

سالاری

نوشته تلاش تبلیغاتی برای پوشاندن بحران سالخوردگی در اشرف ۳ اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

یک رسانه آلبانیایی گزارشی از وضعیت جاری گروه تروریستی مجاهدین خلق و روند فزاینده فروپاشی آن ارائه کرد.

به گزارش گزتا ایمپکت، با شروع مراحل قانونی علیه گروه تروریستی مجاهدین خلق در ایران، وضعیت اعضای باقی‌مانده آن که هنوز در اردوگاه اشرف ۳ در آلبانی یا در کشور‌های مختلف اروپایی تحت حمایت سرویس‌های اطلاعاتی خارجی زندگی می‌کنند، وارد مرحله‌ای بحرانی شده است.

بسیاری از این افراد مدت‌هاست که آرزوی بازگشت به زندگی عادی و رهایی از کنترل جسمی و روانی گروه را دارند، اما همچنان مردد هستند؛ آنچه اکنون مشخص است این است که زمان تصمیم‌گیری رو به اتمام است.

محاکمه جاری گروه تروریستی مجاهدین خلق در ایران نه تنها گامی تاریخی به سوی عدالت است، بلکه لحظه‌ای تعیین‌کننده برای اعضای باقی‌مانده این سازمان نیز است؛ محاکمه مجاهدین خلق به خاطر جنایت‌هایش یکی از بزرگ‌ترین محاکمه‌ها در تاریخ مدرن ایران است.

صد‌ها سند، ویدیو و شهادت از قربانیان، اعضای خانواده و اعضای سابق ارائه شده است که عمق جنایت‌ها و خیانت‌های گروهی را که دهه‌ها با حمایت دشمنان ایران علیه مردم خود جنگیده است، آشکار می‌کند؛ این دادگاه نه تنها فرصتی برای خانواده‌های قربانیان برای جست‌وجوی عدالت، بلکه دریچه‌ای از امید برای اعضای سابق مجاهدین خلق نیز است.

اردوگاه اشرف ۳ در آلبانی در حال حاضر به صحنه فروپاشی تدریجی مجاهدین خلق تبدیل شده است؛ گزارش‌ها از داخل اردوگاه اشرف ۳، نارضایتی داخلی فزاینده، بی‌اعتمادی متقابل و خستگی روانی را به موازات فشار فزاینده از سوی دولت آلبانی (که همگی به بحرانی فزاینده وخیم دامن می‌زنند) نشان می‌دهند؛ بسیاری از اعضای گروه تروریستی مجاهدین خلق تلاش کرده‌اند از اردوگاه فرار کنند، اما با محدودیت‌های امنیتی و تهدید‌های مستقیم مریم رجوی، سرکرده گروه مواجه شده‌اند.

در عین حال، کشور‌های میزبان دیگر حاضر به نگهداری این افراد نیستند؛ با افزایش محدودیت‌های اعمال‌شده توسط مقام‌های آلبانی بر فعالیت‌های گروه تروریستی مجاهدین خلق، وضعیت اقامت و آینده آن‌ها به‌طور فزاینده‌ای نامشخص شده است؛ در این شرایط، بازگشت داوطلبانه به ایران تنها راه واقع‌بینانه برای خروج از فروپاشی کامل و زندگی بی‌معنی در تبعید است.

در سال‌های گذشته، ده‌ها نفر از اعضای سابق گروه تروریستی مجاهدین خلق از آلبانی، فرانسه، آلمان و دیگر کشور‌ها به ایران بازگشته‌اند؛ تجربه آن‌ها نشان داده است که برخلاف تبلیغات گروه، ایران از کسانی که صادقانه توبه کرده‌اند، استقبال کرده است؛ این افراد پس از بازگشت، از خدمات درمانی، حمایت حقوقی و حتی کمک مالی برای شروع مجدد زندگی خود بهره‌مند شده‌اند.

کسانی که از محدودیت‌های جهنمی اردوگاه اشرف فرار کرده‌اند، اکنون با خانواده‌های خود در ایران با آرامش زندگی می‌کنند و از اینکه در زمان مناسب تصمیم درست را گرفته‌اند، ابراز رضایت می‌کنند؛ برای کسانی که هنوز در تردید هستند، داستان‌های آن‌ها پیام روشنی را منتقل می‌کند.

یکی از موانع اصلی بازگشت اعضای گروه تروریستی مجاهدین خلق به ایران، دستکاری روانی و شست ‌و شوی مغزی است که بر سیستم داخلی این گروه حاکم است؛ سرکرده گروه همچنان از طریق دروغ و تهدید، ترس می‌پراکند، اما واقعیت کاملا متفاوت است.

تبلیغات مبتنی بر ترس گروه فقط یک هدف را دنبال می‌کند: حفظ گروه در حال فروپاشی‌ و جلوگیری از فروپاشی بیشتر آن.

جدایی هر عضو ضربه دیگری به گروه تروریستی مجاهدین خلق و پایان افسانه دروغین آن است؛ فریب‌های گروه قدرتی را که قبلا داشتند، از دست داده‌اند؛ اعضا اکنون کاملا درک می‌کنند که سرکردگان گروه هیچ اهمیتی به سرنوشت آن‌ها نمی‌دهد.

اعضای سابق مجاهدین خلق و کسانی که به دنبال فرار از اردوگاه اشرف هستند، باید درک کنند که در یک دوراهی تاریخی قرار دارند؛ آن‌ها می‌توانند از طریق بازگشت داوطلبانه و همکاری با حقیقت، به جبران برخی از جنایت‌ها و فریب‌های گذشته کمک کنند.

نوشته اعضای مجاهدین خلق به دنبال فرار از جهنم مانزا اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.