اظهارات اخیر سخنگوی وزارت خارجه ایران در پاسخ به اتهامات نخست وزیر آلبانی، چنان آتش به جان تشکیلات رجوی انداخته که گویی روی یکی از زخم‌های کهنه و درمان‌ناپذیر آن دست گذاشته شده است. واکنش عصبی و پرخاشگرانه رسانه‌های وابسته به این تشکیلات، بیش از هر چیز بیانگر وحشت و استیصال آنان است.

واقعیت این است که حضور مجاهدین خلق در آلبانی هرگز حاصل یک استقبال مردمی نبوده است. این سازمان پس از اخراج از عراق و فروپاشی رؤیای “ارتش آزادیبخش”، با حمایت و پشتیبانی اربابش آمریکا به آلبانی منتقل شدند. انتقالی که نه از موضع قدرت، بلکه نتیجه شکست کامل استراتژی نظامی و سیاسی آن بود. امروز نیز همان تشکیلات تلاش می‌کند این شکست تاریخی را با هیاهوی تبلیغاتی پنهان کند.

مضحک‌ترین بخش بیانیه اخیر، تهدیدهای توخالی درباره “بازگشت به اشرف” و “بازگشت مسلحانه به تهران” است. گویی رهبران تشکیلات ورشکسته هنوز در دهه شصت متوقف مانده‌اند و از تحولات جهان بی‌خبرند. سازمانی که حتی قادر به خروج آزادانه اعضای خود از اردوگاه مانز نیست، از فتح تهران سخن می‌گوید! تشکیلاتی که سال‌هاست میان دیوارهای بلند و مقرهای بسته محصور شده، هم‌چنان سودای لشکرکشی در سر می‌پروراند.

اما سؤال اصلی اینجاست: اگر مجاهدین خلق آن‌گونه که ادعا می‌کنند از حمایت گسترده مردمی برخوردارند، چرا پس از چهار دهه هنوز نتوانسته‌اند حتی یک پایگاه اجتماعی واقعی در داخل ایران ایجاد کنند؟ چرا تمامی فعالیت‌های آنان به نمایش‌های تبلیغاتی، نشست‌های نمایشی و خرج کردن میلیون‌ها دلار برای جذب سیاستمداران بازنشسته خارجی محدود شده است؟

واقعیت تلخ برای رجوی و بازماندگان تشکیلاتش آن است که مردم ایران سال‌ها پیش تکلیف خود را با این سازمان روشن کرده‌اند. همکاری با دشمن متجاوز در دوران جنگ، شرکت در عملیات‌های مسلحانه علیه هموطنان، جاسوسی، خشونت تشکیلاتی و سرکوب درون‌گروهی، پرونده‌ای نیست که بتوان آن را با چند شعار پرطمطراق از حافظه تاریخی ملت پاک کرد.

امروز نیز تشکیلات تروریستی رجوی به جای پاسخگویی درباره وضعیت اعضای سالخورده و گرفتار در اردوگاه مانز، درباره مرگ‌های مشکوک، محدودیت‌های داخلی، قطع ارتباط اعضا با خانواده‌هایشان و شکست‌های پیاپی سیاسی، ترجیح می‌دهد با ادبیات تهدید و عربده‌کشی رسانه‌ای افکار عمومی را منحرف کند. این همان شیوه‌ای است که رهبران فرقه‌ها در زمان فروپاشی در پیش می‌گیرند: فرار رو به جلو برای پنهان کردن بحران‌های داخلی.

نکته قابل توجه آن است که هر بار نام آلبانی و اعتراضات مردمی در این کشور مطرح می‌شود، رسانه‌های رجوی با شتاب وارد میدان می‌شوند. این واکنش‌های عصبی نشان می‌دهد که برخلاف ادعاهایشان، از آینده حضور خود در آلبانی اطمینان ندارند. آنان به خوبی می‌دانند که سرمایه اصلی‌شان نه حمایت مردمی، بلکه لابی‌گری سیاسی و فضای امنیتی سال‌های گذشته بوده است؛ فضایی که روزبه‌روز در حال تغییر است.

رجوی سال‌ها وعده داد “امسال سال سرنگونی است”. این وعده آن‌قدر تکرار شد که به سوژه طنز سیاسی تبدیل گردید. از بغداد تا تیرانا، از اشرف تا مانز، تنها چیزی که تغییر نکرده، همین وعده‌های شکست‌خورده است. هر سال موعد جدیدی اعلام شد و هر سال شکست دیگری به کارنامه شان افزوده گردید.

اکنون نیز بیانیه اخیر چیزی جز تکرار همان نمایش فرسوده نیست و نشخوار همان نشخوار‌های صد بار تکرار شده است. نمایش تشکیلاتی که از واقعیت‌های سیاسی منطقه و جهان عقب مانده و هنوز می‌کوشد با شعارهای دهه‌های گذشته برای خود مشروعیت دست و پا کند.

افکار عمومی به خوبی می‌داند که صدای بلند همیشه نشانه قدرت نیست. گاهی فریادهای بلند، آخرین نشانه‌های درماندگی است. بیانیه اخیر نیز بیش از آنکه قدرت‌نمایی باشد، اعترافی ناخواسته به ترس، بن‌بست و بحران موجودیت این تشکیلات خودفروخته و وطن‌فروش رجوی است.

و چه توصیفی رساتر از این ضرب‌المثل که:
چون قافیه تنگ آید، شاعر به جفنگ آید.

امروز جفنگ‌گویی یک اشتباه موردی نیست، بلکه به استراتژی ثابت تشکیلاتی تبدیل شده است که سال‌هاست میان رؤیاهای شکست‌خورده گذشته و واقعیت تلخ امروز سرگردان مانده است.

عیسی آزاده

نوشته وقتی تشکیلات تروریستی رجوی از اعتراض مردم آلبانی به لرزه می‌افتد اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

از بحران زیست‌محیطی تا بحران مشروعیت سیاسی

جرقه اولیه اعتراضات، ساخت دو تفرجگاه لوکس چند میلیارد یورویی در مناطق حساس ساحلی آلبانی بود؛ پروژه‌هایی که به دلیل نزدیکی به زیستگاه‌های حفاظت‌شده فلامینگوها، لاک‌پشت‌های دریایی و گونه‌های کمیاب جانوری، موجی از خشم فعالان محیط‌زیست و شهروندان آلبانیایی را برانگیخت. اما آنچه این اعتراضات را از یک مطالبه محیط‌ زیستی به یک بحران سیاسی تبدیل کرد، احساس فزاینده مردم نسبت به “فروش منافع ملی” به بازیگران خارجی بود.

در فضای کنونی آلبانی، بسیاری از معترضان معتقدند دولت این کشور طی سال‌های گذشته، در ازای دریافت حمایت‌های سیاسی و اقتصادی غرب، بخشی از حاکمیت و امنیت ملی خود را به پروژه‌ها و گروه‌هایی واگذار کرده که ارتباط مستقیمی با منافع مردم آلبانی ندارند.

در همین بستر است که حضور طولانی‌مدت سازمان مجاهدین خلق در خاک آلبانی بار دیگر به یک موضوع مناقشه‌برانگیز تبدیل شده است.

آلبانی؛ میزبان ناخواسته یک بحران امنیتی

پس از خروج تدریجی اعضای سازمان مجاهدین خلق از عراق، دولت آلبانی با حمایت مستقیم ایالات متحده، پذیرای صدها تن عضو این گروه شد؛ اقدامی که در ابتدا به‌عنوان یک «راه‌حل انسانی» معرفی می‌شد. اما با گذشت زمان، حضور متمرکز و سازمان‌یافته این گروه در اردوگاه موسوم به «اشرف ۳» در منطقه مانز، نگرانی‌های امنیتی، اجتماعی و سیاسی متعددی را در داخل آلبانی ایجاد کرد.
اگرچه دولت آلبانی همواره تلاش کرده این حضور را تحت کنترل و در چارچوب قوانین داخلی جلوه دهد، اما گزارش‌ها و حواشی متعدد پیرامون فعالیت‌های سایبری، ساختار بسته تشکیلاتی، محدودیت ارتباط اعضا با دنیای خارج و تنش‌های امنیتی مرتبط با این اردوگاه، باعث شده بخشی از افکار عمومی آلبانی نسبت به ادامه حضور این گروه حساس‌تر شود.
منتقدان می‌گویند آلبانی به تدریج از یک کشور کوچک بالکان به پایگاهی برای جنگ‌های اطلاعاتی و امنیتی قدرت‌های خارجی تبدیل شده است؛ وضعیتی که می‌تواند این کشور را در معرض تهدیدهای منطقه‌ای و بین‌المللی قرار دهد.

اردوگاه مانز؛ آتش خاموش زیر خاکستر

اردوگاه مجاهدین در مانز، از نگاه بسیاری از ناظران، صرفاً یک محل اسکان پناهجویان سیاسی نیست. ساختار بسته، کنترل شدید داخلی و گزارش‌های منتشرشده درباره فشار بر اعضای ناراضی، این اردوگاه را به یکی از بحث‌برانگیزترین پرونده‌های امنیتی آلبانی تبدیل کرده است.
در سال‌های اخیر، بارها گزارش‌هایی درباره درگیری‌های داخلی، محدود شدن آزادی اعضا، قطع ارتباط افراد با خانواده‌هایشان و حتی ادعاهایی درباره تهدید یا فشار بر جداشدگان منتشر شده است. هرچند بخشی از این ادعاها از سوی سازمان رد می‌شود، اما استمرار این اخبار باعث شده نگاه افکار عمومی نسبت به ماهیت واقعی این تشکیلات تغییر کند.
در کنار این مسائل، برخی رسانه‌ها و تحلیلگران آلبانیایی نسبت به احتمال استفاده از ظرفیت‌های سایبری و رسانه‌ای این گروه در پروژه‌های اطلاعاتی منطقه‌ای هشدار داده‌اند؛ موضوعی که می‌تواند آلبانی را ناخواسته وارد تقابل‌های ژئوپلیتیکی خطرناک کند.

نگرانی‌های اجتماعی؛ از نفوذ فرهنگی تا بی‌اعتمادی عمومی

یکی از ابعاد کمتر دیده‌شده ماجرا، تأثیرات اجتماعی حضور این گروه در جامعه آلبانی است. در کشوری که همچنان با مشکلات اقتصادی، بیکاری و مهاجرت گسترده جوانان مواجه است، بخشی از جامعه نسبت به هزینه‌های سیاسی و امنیتی میزبانی از یک گروه جنجالی خارجی معترض است.
برخی گزارش‌های رسانه‌ای و محلی نیز از تلاش برای جذب نیرو، فعالیت‌های اقتصادی غیرشفاف و ارتباط‌گیری‌های مشکوک سخن گفته‌اند؛ هرچند بسیاری از این ادعاها به‌صورت رسمی اثبات نشده‌اند، اما تداوم فضای ابهام، خود به عاملی برای افزایش نگرانی عمومی تبدیل شده است.
در چنین شرایطی، مخالفان دولت معتقدند تیرانا عملاً امنیت و آرامش اجتماعی خود را قربانی توافقات پشت‌پرده با آمریکا کرده است.

آیا اعتراضات مردمی به مطالبه اخراج مجاهدین ختم می‌شود؟

پرسش اصلی اینجاست: آیا موج کنونی اعتراضات می‌تواند به مطالبه‌ای گسترده‌تر برای پایان دادن به حضور مجاهدین خلق در آلبانی تبدیل شود؟
واقعیت این است که بخش مهمی از جامعه آلبانی اکنون بیش از هر زمان دیگری نسبت به نقش بازیگران خارجی در سیاست داخلی کشور حساس شده است. از پروژه‌های اقتصادی جنجالی گرفته تا حضور گروه‌های امنیتی و سیاسی خارجی، همگی در ذهن افکار عمومی به یک مسئله مشترک گره خورده‌اند: “حاکمیت ملی”
اگر اعتراضات ادامه یابد و بحران مشروعیت دولت تشدید شود، بعید نیست موضوع حضور مجاهدین نیز به یکی از محورهای اصلی اعتراضات آینده تبدیل شود؛ به‌ویژه آنکه مخالفان دولت می‌توانند این پرونده را نمادی از وابستگی تیرانا به سیاست‌های واشنگتن معرفی کنند.
نتیجه اینکه؛ آلبانی امروز در نقطه حساسی ایستاده است. کشوری کوچک که تلاش می‌کند میان منافع غرب، فشارهای اقتصادی داخلی و مطالبات اجتماعی تعادل برقرار کند، اکنون با بحرانی روبه‌رو شده که فقط زیست‌محیطی یا سیاسی نیست؛ بلکه به مسئله هویت ملی و استقلال تصمیم‌گیری گره خورده است.
در چنین فضایی، حضور سازمان مجاهدین خلق دیگر تنها یک پرونده امنیتی نیست، بلکه به بخشی از نارضایتی عمومی نسبت به سیاست خارجی و داخلی دولت تبدیل شده است.
اینکه اعتراضات فعلی تا چه اندازه بتواند به مطالبه‌ای سازمان‌یافته برای اخراج این گروه منجر شود، هنوز مشخص نیست؛ اما روشن است که جامعه آلبانی وارد مرحله‌ای شده که دیگر نسبت به هزینه‌های پنهان میزبانی از بازیگران خارجی سکوت نخواهد کرد.

سعید پارسا

نوشته آیا نوبت مجاهدین فرا رسیده است؟ اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

اسناد و مدارک ارائه شده توسط نهادهای دولتی آلبانی تأیید کرده‌اند که این گروه از خاک آلبانی دست به انجام اقدامات تروریستی سایبری علیه ایران زده است؛ اقدامی که به وضوح نقض توافقنامه اولیه مبنی بر عدم فعالیت سیاسی توسط آنان محسوب می‌شود.

پیامد این اقدام‌ها، تبدیل شدن آلبانی به مرکز مستقیم حملات سایبری شده که بسیاری از آن‌ها توسط خود گروه ترویستی و منفور مجاهدین خلق عملیاتی شده تا کشور ایران را مورد اتهام قرار دهند.

در ژوئن ۲۰۲۳، پلیس آلبانی در اقدامی تأخیری اما قاطع، به دنبال احکام قضایی برای کشف ادوات رایانه‌ای و مستندات مربوط به جرائم سایبری، وارد کمپ مجاهدین خلق شد که با مقاومت شدید اعضای گروه و درگیری و تلفات انسانی همراه بود. این رویداد نشان داد که چگونه مجاهدین خلق، پناه‌گاه آلبانی را به پایگاه عملیاتی علیه امنیت کشور میزبان تبدیل کرده‌اند.

مردم آلبانی امروز به درستی از این وضعیت خشمگین هستند. اصرار دولت آلبانی بر نگهداری از این گروه در شرایطی است که مجاهدین خلق امنیت ملی آلبانی را با تهدید حملات سایبری و تروریستی مواجه کردند و هزینه‌های سنگین امنیتی و انتظامی را به بودجه کشور تحمیل می‌کند.

همچنین این موضوع به معنای ریختن پول مالیات‌دهندگان آلبانیایی برای حمایت از یک گروه تروریستی منفور و منزوی است که حتی در میان ایرانیان خارج از کشور نیز به شدت منفور است. شهروندان معترض تیرانا که در اطراف منطقه اسکان مجاهدین خلق هستند در این خصوص به خبرنگار فراق اعلام کرده‌اند که “از همان روز پذیرش مجاهدین خلق می‌دانستیم که به مشکل خواهیم خورد و اگر دولت تروریست‌ها را اخراج نکند، ما دیگر مالیات نمی‌دهیم.”

این مردم از مسئولان خود می‌خواهند که شجاعت به خرج دهند و منافع ملی را بر فشارهای خارجی ترجیح دهند.

اخراج فوری اعضای گروه تروریستی مجاهدین خلق از خاک آلبانی و پایان دادن به نقض حاکمیت ملی، توقف هزینه‌کرد مالیات‌ها برای تأمین امنیت و نیازهای گروهی که امنیت آلبانی را نشانه رفته است، ارجحیت امنیت و آرامش مردم آلبانی بر منافع سیاسی آمریکا که اصرار به نگهداری از این “بمب ساعتی” در قلب بالکان دارد، خواست مشخص آنان است.

تا زمانی که لانه تروریست‌ها در مانز آلبانی فعال است، این کشور در خط مقدم جنگی قرار دارد که به نفع آن نیست و بهای آن را شهروندان عادی و نسل جوان آلبانی با به خطر افتادن امنیت و آینده خود می‌پردازند. فریاد “آلبانی فروشی نیست” توسط مردم این کشور امروز معنایی جز اخراج مجاهدین خلق ندارد.

نوشته مجاهدین خلق یک بمب ساعتی در قلب تیرانا اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

مزرعه ترول مجاهدین خلق: جنگ سایبری از اشرف 3

در دنیای امروز، جنگ اطلاعاتی و عملیات روانی نقش کلیدی در شکل‌دهی افکار عمومی دارد. سازمان مجاهدین خلق که سابقه‌ای طولانی در فعالیت‌های مخفیانه و تبلیغاتی دارد، یکی از گروه‌هایی است که به‌صورت گسترده از تاکتیک‌های جنگ سایبری استفاده می‌کند. یکی از ابزارهای اصلی این سازمان، “مزرعه ترول” در مقر آن در آلبانی است. مزرعه ترول مجاهدین خلق به شبکه‌ای سازمان‌یافته از حساب‌های جعلی در شبکه‌های اجتماعی اطلاق می‌شود که هدف آن تأثیرگذاری بر افکار عمومی و پیشبرد اهداف سیاسی خود، فریب سیاستمداران و تضعیف مخالفان به انتشار محتواهای هماهنگ و جهت‌دار می‌پردازد.

افشین فرجی؛ مرده‌ای که هنوز زنده است

یکی از نمونه‌های بارز این جنگ سایبری، حساب کاربری «افشین فرجی» در شبکه‌های اجتماعی است. افشین فرجی، که با نام مستعار «علی مستشاری» نیز شناخته می‌شد، در ۳۰ خرداد ۱۴۰۲ در جریان حمله پلیس آلبانی به قرارگاه «اشرف ۳» جان خود را از دست داد. با این حال، بیش از یک سال و نیم پس از مرگش، حساب‌های کاربری وی همچنان فعال بوده و مطالبی در حمایت از مجاهدین خلق منتشر می‌کنند. این امر نشان‌دهنده استفاده سازمان از هویت‌های جعلی و یا حساب‌های کاربری افراد متوفی برای استمرار فعالیت‌های تبلیغاتی و جنگ روانی است.

مزرعه ترول مجاهدین خلق؛ ارتشی سایبری برای فریب افکار عمومی

مزرعه ترول مجاهدین خلق در آلبانی، یکی از بزرگ‌ترین شبکه‌های سازمان‌یافته برای انتشار اطلاعات جعلی و دستکاری‌شده در فضای مجازی محسوب می‌شود. این شبکه متشکل از صدها نفر نیروی ثابت است که به‌صورت حرفه‌ای و در ساعات مشخصی از روز، به تولید محتوا و مدیریت حساب‌های جعلی می‌پردازند. شواهد نشان می‌دهد که این حساب‌ها اغلب:

– به‌طور متمرکز از یک مکان مشخص در آلبانی اداره می‌شوند.
– مطالبی علیه حکومت ایران و در حمایت از سازمان مجاهدین خلق منتشر می‌کنند.
– از تصاویر مشاهیر ایرانی یا مخالفان متوفی برای جعل هویت استفاده می‌کنند.
– در ساعات اداری اروپای مرکزی فعال هستند و در ساعات ناهار و پایان روز کاری از شدت فعالیت‌شان کاسته می‌شود.

افشاگری‌های فیسبوک و رسانه‌های مستقل، حذف حساب‌های جعلی توسط فیسبوک

در فروردین ۱۴۰۰، فیسبوک اعلام کرد که بیش از ۳۰۰ حساب جعلی مرتبط با مجاهدین خلق را شناسایی و حذف کرده است. این حساب‌ها با انتشار محتواهای جهت‌دار و هماهنگ، تلاش داشتند تا فضای شبکه‌های اجتماعی را به نفع این سازمان تغییر دهند. بن نیمو، مسئول اطلاعات تهدید جهانی فیسبوک، در آن زمان اظهار داشت: «حتی ترول‌ها نیز باید غذا بخورند»، اشاره‌ای طنزآمیز به فعالیت منظم و سازمان‌یافته این شبکه در ساعات اداری.
علاوه بر فیسبوک، در سال ۱۳۹۸ نیز وب‌سایت تحقیقی «اینترسپت» افشا کرد که شخصیت ساختگی «حشمت علوی» که مطالبی در حمایت از مجاهدین خلق منتشر می‌کرد، در واقع توسط تیمی از اعضای این سازمان ساخته شده بود.

واکنش سازمان مجاهدین خلق

پس از اقدام فیسبوک، شورای ملی مقاومت ایران، شاخه سیاسی سازمان مجاهدین خلق، با صدور بیانیه‌ای وجود «مزرعه ترول» وابسته به خود را تکذیب کرد و این ادعا را «مضحک و مطلقاً دروغ» خواند. با این حال، شواهد و گزارش‌های متعددی از فعالیت‌های سازمان‌یافته این گروه در فضای مجازی حکایت دارند.

اهداف و پیامدهای فعالیت‌های مجاهدین خلق در فضای مجازی

استفاده از حساب‌های جعلی و ایجاد موج‌های رسانه‌ای هدفمند، یکی از تاکتیک‌های مجاهدین خلق برای تأثیرگذاری بر افکار عمومی و سیاستمداران غربی است. این سازمان با نمایش حمایت ساختگی در فضای مجازی، تلاش می‌کند تا خود را به‌عنوان یک گروه تأثیرگذار معرفی کند. اما کاربران ایرانی شبکه‌های اجتماعی بارها این فعالیت‌ها را افشا کرده و با هشتگ‌های ضد مجاهدین خلق و ضد مریم رجوی، تلاش‌های این گروه را ناکام گذاشته‌اند.

پر واضح است مزرعه ترول مجاهدین خلق نمونه‌ای از جنگ اطلاعاتی مدرن است که با هدف گمراه کردن افکارعمومی و ایجاد حمایت‌های مصنوعی به کار گرفته می‌شود. با این حال، ماهیت سازمان‌یافته و غیرواقعی این فعالیت‌ها بارها افشا شده و نشان داده است که این تاکتیک‌ها بیش از آنکه موجب موفقیت مجاهدین خلق شوند، باعث بی‌اعتباری بیشتر این سازمان در بین ایرانیان و حتی سیاستمداران غربی شده است. آگاهی‌بخشی و افشای چنین تاکتیک‌هایی می‌تواند راهی مؤثر برای مقابله با این نوع جنگ روانی باشد.

آرش رضایی

نوشته مجاهدین و جنگ سایبری سازمان‌یافته در فضای مجازی اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

این اعتراضات در درجه اول مربوط به نگرانی‌های زیست‌محیطی، مالکیت زمین، شفافیت، پاسخگویی و اولویت دادن به سرمایه‌گذاران خارجی مرتبط با خانواده ترامپ است. بسیاری از معترضان از شعارهایی مانند “آلبانی فروشی نیست” استفاده می‌کنند و از آنچه که آن را تصمیم‌گیری مبهم دولت می‌دانند، انتقاد می‌کنند.

با این حال، ادی راما، نخست وزیر آلبانی، روز جمعه دولت ایران را به دامن زدن به تجمعات جاری در تیرانا متهم کرد. او ادعا می‌کند که ایران پشت اعتراضات علیه تفرجگاه کوشنر است.

اعتراضات در آلبانی

در سالهای اخیر، همسویی نزدیک آلبانی با ترجیحات سیاسی ایالات متحده، به ویژه در مورد میزبانی مجاهدین خلق (MEK)، به تغییر قابل توجه موضع تهران در قبال تیرانا انجامیده است. این روند، شکست دیپلماتیک را تسریع کرد و به حملات سایبری منتسب به ایران علیه نهادهای دولتی آلبانی منجر شد.

پیش از آن، ایران از حساسیت استراتژیک بالکان غربی و نفوذ غالب نهادهای غربی در منطقه آگاه بود، اما مشارکت محدود این کشور در روابط فرهنگی دوجانبه پس از تصمیم آلبانی برای میزبانی از مجاهدین خلق، گروهی که قبلاً تروریستی شناخته شده بود و سابقه طولانی در اعمال خشونت علیه غیرنظامیان و همچنین مقامات ایرانی داشت، به طور فزاینده‌ای متشنج شد.

انتقال اعضای مجاهدین خلق از عراق به آلبانی، که به شدت توسط ایالات متحده با ادعای بشردوستانه و امنیتی حمایت می‌شد، نقطه عطفی حیاتی در روابط دوجانبه ایران و آلبانی بود. برای دولت تهران، حضور یک گروه مخالف سازمان‌یافته که از خاک آلبانی فعالیت می‌کند، به عنوان یک چالش مستقیم برای منافع سیاسی و امنیتی تلقی می‌شد.

در حالی که ادی راما سعی دارد مشکلات سیاسی و اقتصادی خود را به ایران نسبت دهد، به گزارش رسانه‌های جریان اصلی مانند رویترز، گاردین و آسوشیتدپرس، اعتراضات در آلبانی عمدتاً ماهیت داخلی دارند. شعارهای معترضان بر نگرانی‌های زیست‌محیطی، ادعاهای فساد و نارضایتی گسترده‌تر از دولت متمرکز است. معترضان حتی خواستار استعفای راما شده‌اند.

به نظر می‌رسد اتهامات راما علیه ایران تلاشی سیاسی برای تغییر چارچوب یک جنجال داخلی در چارچوب امنیت ملی است. و به این ترتیب حضور مجاهدین خلق در آلبانی می‌تواند به یک مطالبه اعتراضی بزرگ تبدیل شود. یک جنبش اعتراضی متمرکز بر شفافیت و پاسخگویی می‌تواند به راحتی به مطالبات دیگر گسترش یابد. این امر به طور طبیعی به یک جنبش گسترده‌تر که از تصمیم‌گیری‌های مبهم و مشورت ناکافی با مردم انتقاد می‌کند، بسط پیدا می‌کند.

اگر توجه عمومی به سمت شفافیت دولت معطوف شود، نتیجه سیاسی می‌تواند این باشد که آلبانیایی‌های بیشتری شروع به پرسیدن این سوال کنند که چرا چنین تصمیم مهم سیاست خارجی و امنیتی – که هزاران عضو یک گروه افراطی فرقه‌مانند را پناه دهند – مورد بررسی عمومی یا بحث پارلمانی قرار نگرفته است. مجاهدین خلق ممکن است به یکی از چندین نمونه‌ای تبدیل شود که وقتی فعالان اجتماعی به دنبال شفافیت بیشتر و نظارت عمومی بر تصمیمات مهم دولتی هستند، به آن اشاره می‌کنند. به این ترتیب، نگرانی‌های گسترده‌تری توسط ناظران جامعه مدنی و حکومت در مورد شفافیت، مشورت و پاسخگویی در آلبانی مطرح خواهد شد.

مزدا پارسی

نوشته آیا اعتراضات در آلبانی به حضور جنجالی مجاهدین نیز بسط خواهد یافت؟ اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

اسناد و ویدئوهای تازه‌ای از اقدامات گروه تروریستی مجاهدین خلق در آلبانی فاش شده که نشان می‌دهد این گروه به منظور جلوگیری از فروپاشی نهایی با بهره‌گیری از روش‌های مشابه داعش، به جذب کودکان و روستاییان بی‌اطلاع منطقه “مانز” پرداخته و با وعده‌های مالی و تأمین غذا، افراد فقیر را به محل لانه تروریستی خود در این کشور دعوت می‌کند.

بر اساس اسناد به دست رسیده، مجاهدین خلق روزانه بین ۱۰ تا ۱۵ هزار لک به سربازان آلبانیایی پرداخت می‌کنند و علاوه بر تأمین ناهار و شام، کیسه‌های کمک و هدایای متنوع در اختیار آنان می‌گذارند.

همچنین ویدئوهایی از پرداخت کیسه‌های کمک به روستاییان “فوکارجه” که حاضر به پذیرش اعضای مجاهدین خلق در منطقه هستند، پخش شده است.

در ادامه نیروهای جوان پس از ورود به اردوگاه مجاهدین خلق، بلافاصله تشویق به انجام حملات مجازی و تولید محتوای نوشتاری در حمایت از گروه در شبکه‌های اجتماعی می‌شوند.

برخی از صاحب نظران نیز از تلاش سیستماتیک مجاهدین خلق برای فریب افراد ساده لوح با سوءاستفاده از مسائل مذهبی خبر دادند. تحلیلگران این اقدامات مجاهدین خلق را مشابه استراتژی‌های جذب نیرو در گروه‌های تکفیری-تروریستی نظیر داعش ارزیابی کرده‌اند.

همچنین بررسی گزارش‌های جدید که به تحلیل کمپین تهاجمی و تخریبی مجاهدین خلق علیه افشاگران سابقه سیاه این گروه می‌پردازد، نشان می‌دهد که عناصر این گروه تروریستی با حمله به افرادی که گذشته پلید آنها را روایت می‌کنند، سعی در سفیدشویی جنایات مجاهدین خلق دارند.

فعالان مدنی از نهادهای امنیتی آلبانی، پلیس ضدتروریسم و نهادهای ذیربط خواسته‌اند تا با اتخاذ تدابیر فوری، از رادیکالیزه شدن کودکان آلبانیایی توسط گروه تروریستی مجاهدین خلق جلوگیری کنند.

از کلیسای کاتولیک نیز به عنوان نهاد مؤثر بر جامعه کاتولیک آلبانی درخواست شده که نسبت به محافظت از پیروان خود در برابر شستشوی فکری و جذب توسط این گروه خشن و انحرافی اقدام عاجل به عمل آورد.

کارشناسان معتقدند ادامه اقامت گروه تروریستی مجاهدین خلق در آلبانی، تهدیدی جدی برای امنیت ملی این کشور و همچنین صلح منطقه‌ای محسوب می‌شود و ضروری است دولت آلبانی هرچه سریعتر نسبت به اخراج اعضای این گروه اقدام کند.

نوشته افشاگری جدید از اقدامات گروه تروریستی مجاهدین خلق در اشرف ۳ اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

وقتی کنفرانس معرفی کتاب آلدو سولولاری آغاز شد و تصاویر سفر او از آلبانی به ایران روی پرده افتاد، جمعیت حاضر در سالن خاموش شد. نه از بی‌تفاوتی، بلکه از شگفتی. آن‌ها ایران را نمی‌شناختند، نه قطارهای زمینی‌اش، نه آثار باستانی‌اش، نه مردمانش. و این سکوت، برای من پیامی داشت: دنیا هنوز خیلی چیزها نمی‌داند.

من کی هستم و چرا می‌نویسم؟

من مهدی سلیمانی هستم. من از داخل کمپ سازمان مجاهدین خلق بیرون آمده‌ام. این جمله ساده به نظر می‌رسد، اما وزنش سنگین است.

آلدو سولولاری رئیس انجمن نجات آلبانی است. سازمانی که من نیز عضو آن هستم. این انجمن توسط خانواده‌های ایرانی که عزیزانشان هنوز در کمپ‌های مجاهدین هستند حمایت می‌شود. خانواده‌هایی که سال‌هاست چشم‌انتظارند، نامه‌هایشان بی‌جواب می‌ماند، و صدایشان به جایی نمی‌رسد.

ما، کسانی که از این کمپ‌ها بیرون آمده‌ایم، تنها گواهان زنده‌ای هستیم که می‌توانند از آنچه در درون می‌گذرد، بگویند. آنچه دنیا نمی‌داند.

بزرگ‌ترین مشکل این است که کسی از داخل کمپ خبر ندارد. رسانه‌ها گزارش می‌دهند، سیاست‌مداران سخن می‌گویند، اما واقعیت درون این دیوارها در سکوت می‌ماند. من آن سکوت را زندگی کرده‌ام. می‌دانم وقتی آزادی نداری یعنی چه؟ نه آزادی رفتن، نه آزادی حرف زدن، نه حتی آزادی فکر کردن.

افراد داخل کمپ‌های مجاهدین از ابتدایی‌ترین حقوق انسانی محروم‌اند. ارتباط با خانواده محدود یا قطع است. تصمیم‌گیری فردی وجود ندارد. و آنچه به بیرون نشان داده می‌شود، با آنچه در درون می‌گذرد، زمین تا آسمان فرق دارد.

چرا افشاگری می‌کنم؟

ما افشاگری نمی‌کنیم چون دشمن کسی هستیم. افشاگری می‌کنیم چون برادر، خواهر، پدر و مادری داریم که هنوز آن‌جا هستند. افشاگری می‌کنیم چون سکوت، شریک جرم است.

کاری که آلدو سولولاری با کتابش کرد، کاری که امروز در آن کنفرانس دیدم، دقیقاً همین است — شکستن سکوت. نشان دادن ایران واقعی، نشان دادن انسان‌های واقعی و گفتن آنچه باید گفته شود.

پیام من به دنیا

وقتی مخاطبان آن کنفرانس از دیدن ایران — از قطار زمینی تا آثار باستانی — متعجب شدند، در دلم گفتم: کاش می‌دانستند که پشت آن تصاویر زیبا، خانواده‌هایی هستند که سال‌هاست منتظرند.

از همه کسانی که این مطلب را می‌خوانند می‌خواهم:

• بشنوید! صدای کسانی که از درون بیرون آمده‌اند.
• بخواهید! از رسانه‌ها و سیاست‌مداران بخواهید که این واقعیت را ببینند.
• حمایت کنید! از انجمن‌هایی مثل انجمن نجات آلبانی که با دست خالی اما با قلب‌هایی پر از امید به تلاش خود ادامه می‌دهد.

مهدی سلیمانی

نوشته نوشتار مهدی سلیمانی درباره مستند “آلدو در ایران” اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

مجاهدین خلق از دهه ۱۳۶۰ تا نیمه دهه ۱۳۹۰ در عراق مستقر بود و با حمایت مستقیم رژیم صدام حسین در کمپی موسوم به اشرف در استان دیاله فعالیت می‌کرد. پس از سقوط صدام در ۲۰۰۳ و خلع سلاح شدن این سازمان تروریستی توسط نیروهای آمریکایی، شورای حکومتی عراق قطعنامه‌ای را به تصویب رساند که خواهان اخراج اعضای مجاهدین خلق از عراق شد.
اولین گروه متشکل از ۴۰۰ نفر از ساکنان اشرف در تاریخ ۲۹ بهمن ۱۳۹۰ وارد کمپ لیبرتی در نزدیکی فرودگاه بین‌المللی بغداد شدند. از همان روزهای نخست، دولت عراق محاصره شدیدی بر کمپ لیبرتی اعمال کرد. علاوه بر محاصره پزشکی، لجستیکی و رسانه‌ای، در این سالیان لیبرتی ۵ نوبت هم توسط شبهه نظامیانی که مخالف حضور آنها در خاک عراق بودند با موشک مورد حمله قرار گرفت که ده‌ها تن جان خود را از دست داده یا زخمی شدند.

۲. انتقال به آلبانی؛ توافق بشردوستانه یا معامله سیاسی؟

دولت آلبانی تنها دولتی بود که اقدام به پذیرش اعضای مجاهدین خلق در خاک خود کرد. آمریکا میلیون ها دلار به دولت آلبانی و کمیساریای پناهندگان سازمان ملل داد. منتقدان این توافق را نه یک اقدام بشردوستانه، بلکه یک «کارت» سیاسی در روابط آلبانی–آمریکا می‌دانند.

در شهریور ۱۳۹۵، بیش از ۲۸۰ نفر از اعضای آخرین گروه سازمان مجاهدین خلق از کمپ «لیبرتی» راهی آلبانی شدند و با این انتقال، حضور رسمی مجاهدین خلق در عراق پس از سه دهه پایان یافت.
در نهایت سازمان تروریستی مجاهدین خلق در سال ۲۰۱۳ با میانجی‌گری آمریکا و سازمان ملل از عراق به آلبانی منتقل شد و تا به امروز هزاران عضو آواره از عراق وارد آلبانی شده‌اند که اغلب آن ها مرد هستند.

۳. کمپ اشرف ۳؛ زندانی در قلب اروپا

اردوگاه تیرانا یا کمپ تیرانا که مجاهدین خلق به آن «اشرف ۳» می‌گویند، مقر کنونی سازمان در منطقه‌ای میان پایتخت کشور آلبانی (تیرانا) و شهر ساحلی دورس قرار دارد.
در حال حاضر نزدیک به ۲۰۰۰ نفر از اعضای سازمان مجاهدین خلق، حدود ۷ سال است که در اردوگاهی بسته و دورافتاده در نزدیکی مانز (Manëz) در استان دورس زندگی می‌کنند.

ماهیت فرقه‌ای و شرایط زندگی
فضای حاکم بر اردوگاه مانز (اشرف ۳) استبدادی و تحمیلی است. حصاری تنگ، فضایی بسته و دیوارهای بلند، همه حکایت از یک گروگان‌گیری سیستماتیک و تشکیلاتی دارد. خانواده‌های این قربانیان حق ملاقات و تماس با فرزندان خود را ندارند و سال‌هاست این اسرا از تمامی حقوق انسانی خود محروم هستند.
طبق گزارش‌ها و شهادت‌های متعدد اعضای جدا شده، شرایط زندگی در کمپ اشرف ۳ شباهت‌های زیادی با کمپ‌های قبلی مانند کمپ اشرف در عراق داشته و همچنان تحت سلطه شدید رهبری و نظام فرقه‌ای مسعود و مریم رجوی قرار دارد.
یکی از اعضای جداشده درباره وضعیت فرار از کمپ می‌گوید: هنگامی که درهای قرارگاه هنوز کاملاً بسته نشده بودند، یکی از اعضاء که می‌خواست برای درمان به بیمارستان برود، سه نفر او را بیهوش کردند و به کمپ بازگرداندند و سرنوشتش نامعلوم ماند.

موج مرگ‌های مشکوک
در دل اردوگاه مانز در آلبانی، هر هفته خبر مرگ یکی از اعضای این تشکیلات به‌طور عادی منتشر می‌شود. این مرگ‌ها که غالباً به‌عنوان سکته قلبی اعلام می‌شوند، در حالی رخ می‌دهند که هیچ‌کس نمی‌پرسد چرا تعداد مرگ‌ها این‌قدر زیاد و غیرطبیعی است.

تهدید و سرکوب اعضاء
گزارش پلیس آلبانی نشان می‌دهد که سازمان مجاهدین خلق حملات خشونت‌آمیز و تهدید به قتل علیه کسانی انجام می‌دهد که تصمیم به ترک این گروه گرفته‌اند؛ با بهانه اینکه این افراد قصد تخریب سازمان را دارند و عاملان جمهوری اسلامی هستند. پلیس آلبانی این تهدیدات را جدی گرفته و از این افراد مراقبت می‌کند.

بسیاری از اعضا تلاش کرده‌اند از اردوگاه فرار کنند، اما با محدودیت‌های امنیتی و تهدیدهای مستقیم مواجه شده‌اند.

۴. برخورد دولت آلبانی با سازمان

صبح روز ۳۰ خرداد ۱۴۰۲، پلیس آلبانی به مقر این سازمان موسوم به «اشرف ۳» حمله کرد. رسانه‌های وابسته به مجاهدین خلق از کشته شدن یک نفر و زخمی شدن حدود ۱۰۰ نفر از اعضا خبر دادند.
نهاد قضایی ضد فساد آلبانی (SPAK) برای چندین جرم جنایی از جمله تحریک جنگ، شنود غیرقانونی داده‌های رایانه‌ای، تداخل در سیستم‌های رایانه‌ای، سوء استفاده از تجهیزات و فعالیت گروه جنایی سازمان‌یافته پرونده ثبت کرده بود. زمانی که عوامل این عملیات برای توقیف تجهیزات رایانه‌ها و سرورها وارد اردوگاه شدند، با مقاومت شدید مجاهدین خلق مواجه شدند.
ماندن اعضای مجاهدین خلق در آلبانی تحت توافقنامه ۲۰۱۳ فقط برای اهداف بشردوستانه بود، اما وضعیت در ۲۰۲۳ تغییر کرده و مقام‌های مجری قانون آلبانی در حال بررسی اقدام‌های غیرقانونی و نقض توافقنامه هستند.
فعالیت‌های این سازمان تروریستی که سالها در لیست سازمان‌های تروریستی آمریکا بوده است، از موانع عضویت آلبانی در اتحادیه اروپا ذکر شده است.

۵. وضعیت کنونی؛ فروپاشی تدریجی

عضو جداشده از این سازمان، اظهار کرد: سازمان مجاهدین به یک فرقه کوچک در فرانسه تبدیل شده است. بخش آلبانی سازمان مجاهدین در حال از بین رفتن است و اگر اعضای باقی‌مانده در آلبانی نجات پیدا نکنند، فاجعه انسانی رخ می‌دهد.
گزارش‌ها از داخل اردوگاه اشرف ۳، نارضایتی داخلی فزاینده، بی‌اعتمادی متقابل و خستگی روانی را به موازات فشار فزاینده از سوی دولت آلبانی نشان می‌دهند. آنچه ابتدا به نام «پناهندگی بشردوستانه» آغاز شد، اکنون به بحرانی پیچیده برای دولت آلبانی، سازمان‌های حقوق بشری و هزاران انسانی تبدیل شده که سال‌هاست در محاصره سازمانی فرقه‌گرا از آزادی، خانواده و زندگی عادی محروم هستند.

تجربه اعضاء در کمپ‌های مجاهدین خلق، چه در عراق و چه در آلبانی، نمونه‌ای از یک نظام فرقه‌ای بسته است که آزادی فردی، ارتباط با خانواده و حق ترک سازمان را از اعضاء سلب کرده است. گزارش‌های مستقل، شهادت جداشدگان و تحقیقات پلیس آلبانی همگی این تصویر تاریک را تأیید می‌کنند.

سالاری

نوشته وضعیت اعضاء در کمپ‌های سازمان تروریستی مجاهدین خلق اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

بنا بر این گزارش و گزارش‌های دیگر زنان مجاهدین خلق در نزیکی مدارس و مناطق دور افتاده شهر تیرانا در کنار یک خودروی ون با بهانه دادن شکلات تلاش می‌کنند کودکان تنها را وارد خودروی خود کنند.

به گزارش JOQ پس از انتشار این خبر، این پرونده به صورت جداگانه باقی نماند. هیئت تحریریه ده‌ها شکایت دیگر از شهروندان مختلف دریافت کرد که موقعیت‌های مشابهی را گزارش می‌دهند و در مورد آنچه در مناطق مختلف اتفاق می‌افتد، ابراز نگرانی می‌کنند.
در پی این واکنش‌ها و تماس‌های مکرر با نهادهای مربوطه، از جمله رئیس پلیس، واکنش رسمی از پلیس ایالتی منتشر شد.

حضور مشکوک اعضا مجاهدین خلق در خیابانهای آلبانی

در این بیانیه مطبوعاتی، پلیس توضیح داده است که این زنان متعلق به گروهی موسوم به مجاهدین ایرانی هستند که در منطقه مانز مستقر هستند و به گفته مقامات، آنها “خطری یا نیت بدی برای کودکان” ندارند.

با این حال، با وجود این توضیحات “اطمینان‌بخش”، به نظر می‌رسد برخی از شهروندان همچنان شک دارند. شکایات و گزارش‌ها همچنان می‌رسد و نشان می‌دهد که نگرانی‌ها به طور کامل برطرف نشده و اعتماد به بیانیه‌های رسمی همچنان شکننده است. به گزارش JOQ این وضعیت بار دیگر نیاز به شفافیت بیشتر و اطلاع‌رسانی شفاف از سوی نهادها را مطرح می‌کند تا از سوءتفاهم‌ها جلوگیری شود و احساس امنیت در میان شهروندان احیا شود.

شهروندان آلبانیایی در واکنش به گزارش این نشریه در بخش نظرات، انزجار خود از مجاهدین خلق را ابراز کردند و خواستار اخراج این “هیولاها” از خاک آلبانی شدند.

لازم به ذکر است که مجاهدین خلق در قاچاق کودکان و استخدام و تربیت کودک سربازان سوابق سیاهی دارند. با توجه به وجود مستندات و شواهد بسیار در فضای اطلاعاتی مجازی و واقعی، در صورت آگاهی شهروندان آلبانیایی از این موضوع، نگرانی‌های اجتماعی درباره حضور بیش از دو هزار نیروی مجاهدین خلق در خاک این کشور برای حکومت آلبانی و تشکیلات مجاهدین خلق دردسرساز خواهد شد.

از این روست که رسانه های مجاهدین خلق در واکنش به گزارش JOQ، این نشریه را هدف توهین‌های همیشگی خود در برابر منتقدان، قرار دادند.

نوشته حضور مشکوک مجاهدین خلق در اطراف کودکان آلبانیایی اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

در اعماق بالکان، اردوگاه مانز در آلبانی، به سکوت، برگزارکننده‌ یکی از تلخ‌ترین داستان‌های قرن بیست و یکم است. داستانی که نه تنها اسارت و نقض حقوق بشر را روایت می‌کند، بلکه سکوت و بی‌تفاوتی جامعه جهانی و نهادهای مدعی حقوق بشر را نیز به نمایش می‌گذارد. مانز، بیش از یک مکان، نمادی است از درد و رنج صدها انسانی که در پیچ‌وخم سیاست‌های منطقه‌ای و جهانی، گویی از هستی ساقط شده‌اند.

صدای خانواده‌ها؛ تلاش‌هایی بی‌ثمر در برابر دیوارهای بی‌توجهی

سال‌هاست که خانواده‌های چشم‌انتظار در ایران و سراسر جهان، با قلبی فشرده و روحی خسته، به دنبال راهی برای رهایی عزیزانشان از چنگال سازمان مجاهدین در اردوگاه مانز هستند. این خانواده‌ها، در اقدامی پیگیرانه و مستمر، دست به دامن نهادهای بین‌المللی از جمله؛ کمیته بین‌المللی صلیب سرخ جهانی، ارگان‌های متعدد حقوق بشری و حتی دولت آلبانی شده‌اند. آن‌ها نامه‌ها و درخواست‌های رسمی متعددی را برای کسب اطلاع از وضعیت سلامت عزیزانشان، پیگیری وضعیت اقامتی و بازگشت احتمالی آن‌ها به آغوش خانواده، ثبت کرده‌اند. متاسفانه، پاسخ این تلاش‌های خستگی‌ناپذیر، عمدتاً با سکوت معنادار، تاخیرهای طولانی و در نهایت بی‌توجهی کامل مواجه شده است. این بی‌اعتنایی سیستماتیک نهادهای مسئول، به خودی خود، فشاری مضاعف بر خانواده‌هایی است که سال‌هاست در انتظار خبری از عزیزانشان، لحظه‌شماری می‌کنند و هر روز با نگرانی‌های جدیدی دست و پنجه نرم می‌کنند.

حصر ذهنی و فیزیکی؛ زندان دوگانه در مانز

اعضای گرفتار در مانز، نه تنها از نظر فیزیکی در محاصره‌ اردوگاه قرار دارند، بلکه هدف “حصر ذهنی” نیز قرار گرفته‌اند. رهبران سازمان مجاهدین با کنترل شدید رسانه‌ها، اطلاعات و ارتباطات، تلاش می‌کنند تا اراده و تفکر مستقل اعضا را از بین ببرند. قطع ارتباط با خانواده‌ها، یکی از دردناک‌ترین ابزارهای این حصر است که افراد را در انزوایی عمیق فرو می‌برد و آن‌ها را از دنیای خارج و تعلقات انسانی‌شان بیگانه می‌سازد.

زنان در اردوگاه مانز

زنان؛ قربانیان مضاعف در اردوگاه مانز

در میان این شرایط وخیم، زنان در اردوگاه مانز، با فشارهای مضاعف و رویکردهای تبعیض‌آمیز بیشتری نسبت به مردان روبرو هستند. کنترل‌های سخت‌گیرانه‌تر بر روابط شخصی و اجتماعی، محدودیت‌های بیشتر در ابراز عقاید و فعالیت‌های فردی، و در مواردی، احتمال سوءاستفاده‌های خاص، وضعیت آن‌ها را به مراتب وخیم‌تر می‌کند. این زنان، علاوه بر رنج اسارت، انزوا و نقض حقوق اولیه، بار سنگین تبعیض‌های جنسیتی و فشارهای روانی ناشی از آن را نیز بر دوش می‌کشند، در حالی که فریاد استمداد آن‌ها، در میان انبوهی از مشکلات دیگر، کمتر شنیده می‌شود.

فجایع انسانی در سایه سیاست

آنچه در مانز رخ داده، فراتر از یک اختلاف سیاسی صرف است؛ این یک فاجعه‌ انسانی تمام‌عیار است. مرگ و میر ناشی از بیماری و کهولت سن، که نتیجه‌ مستقیم عدم رسیدگی کافی پزشکی، شرایط نامناسب زندگی و فرسودگی جسمی و روانی است، ابعاد هولناک این تراژدی را آشکار می‌سازد. اما عجیب اینجاست که این نقض آشکار حقوق اولیه انسان‌ها، به دلیل “سیاسی‌کاری” و حمایت‌های برخی قدرت‌های غربی از سازمان مجاهدین، هیچ‌گاه در کانون توجه جدی نهادهای بین‌المللی قرار نگرفته است. رهبران سازمان نیز، با تکیه بر همین حمایت‌های غربی، از پاسخگویی در قبال این جنایات و نقض حقوق انسانی شانه خالی کرده‌اند.

فراموشی در گردباد بحران‌ها

در شرایط فعلی که جهان درگیر بحران‌های متعدد سیاسی، اقتصادی و امنیتی است، سرنوشت اردوگاه مانز و ساکنان فراموش‌شده‌ آن، بیش از پیش به ورطه‌ی فراموشی سپرده شده است. تمرکز رسانه‌ها و افکار عمومی بر رویدادهای داغ جهانی، باعث شده تا این زخم کهنه در آلبانی، همچنان سرباز کند و درد آن نادیده گرفته شود.

آیا زمان آن نرسیده است؟ فراخوانی برای اقدام فوری

خانواده‌های اسیران مانز، دهه‌هاست که در انتظار یک اقدام عملی و مؤثر برای رهایی عزیزانشان از وضعیت فاجعه‌بار کنونی هستند. اکنون، وظیفه‌ جامعه‌ی جهانی، به ویژه سازمان‌های حقوق بشری، نهادهایی چون صلیب سرخ جهانی و دولت آلبانی است که با نگاهی انسانی و بدون ملاحظات سیاسی، به این پرونده رسیدگی کنند. تشکیل کمیته‌های حقیقت‌یاب مستقل، تسهیل بازدید نمایندگان بی‌طرف از اردوگاه، و اعمال فشارهای دیپلماتیک و عمومی، می‌تواند گامی حیاتی در جهت پایان دادن به این تراژدی انسانی باشد.
آیا وجدان جهانی، پاسخی به این فریادهای خاموش و چشم‌های اشکبار خانواده‌ها خواهد داد؟

نویسنده: سعید پارسا

نوشته فریاد اردوگاه مانز؛ زخمی که جهان فراموش کرده است اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

تنگناها و محدودیت های بازدارنده و آزاردهنده در مناسبات درون تشکیلاتی مجاهدین خلق مغایر با انگاره ها و مولفه های ذهن انسان مدرن در عصر انفجار اطلاعات و تحولات دموکراتیک است. فضای حاکم بر اردوگاه مانز (اشرف ۳) استبدادی و تحمیلی ست. کادرهای تشکیلاتی با سابقه مجاهدین خلق که در آلبانی از این گروه جدا شده اند به موضوعات و وضعیتی در مناسبات و روابط تشکیلاتی حاکم بر اردوگاه مانز اشاره دارند که با مفاد منشور جهانی حقوق بشر در مغایرت است. تفسیر غیرعقلانی و غیر رحمانی از مفاهیم و موضوعات دینی، ایدئولوژیک و امر سیاسی در دستگاه فکری، عقیدتی و سیاسی مجاهدین خلق به گفتمان فاشیستی و رویکردی معطوف به مطلق انگاری و خشونت سیستماتیک منجر شده است.

محدودیت‌ها و نقض حقوق بشر در مناسبات مجاهدین خلق اردوگاه مانز، که به نام “اشرف ۳” نیز شناخته می‌شود پس از اخراج اعضای سازمان از عراق در سال‌های پس از سقوط صدام حسین و انتقال تدریجی آنها به آلبانی شکل گرفت.

با این حال، گزارش‌ها و شهادت‌های متعدد از اعضای جدا شده، تحلیل‌گران و منابع مستقل، نشان‌دهنده وجود محدودیت‌های شدید، استبداد تشکیلاتی و نقض گسترده حقوق بشر در این مکان است.

در این یادداشت با بررسی جامع نقطه نظرات کادرهای تشکیلاتی جدا شده از تشکیلات مجاهدین خلق و داده های معتبر و موثق، به تحلیل فضای حاکم بر اردوگاه مانز، تنگناهای بازدارنده، و مغایرت‌های آن با مفاهیم مدرن حقوق بشر و دموکراسی می پردازیم.

فضای استبدادی و تحمیلی در اردوگاه مانز به‌ عنوان مرکزی برای اسکان حدود ۲۰۰۰ نفر از اعضای سازمان مجاهدین خلق طراحی شده، اما به جای آنکه به‌ عنوان محیطی برای فعالیت سیاسی آزاد عمل کند، به گفته بسیاری از جدا شدگان به زندانی با قوانین سخت‌گیرانه و ساختار سلسله‌مراتبی تبدیل شده است.

گزارش‌هایی از اعضای پیشین این سازمان، از جمله افرادی که در آلبانی از تشکیلات جدا شده‌اند، نشان می‌دهد که زندگی در این اردوگاه تحت کنترل شدید رهبران سازمان، به‌ویژه مسعود و مریم رجوی، قرار دارد. این کنترل ممنوعیت استفاده از ابزارهای ارتباطی مانند تلفن همراه، ساعت، و حتی تقویم را شامل می‌شود که به انزوای کامل اعضا از دنیای بیرون منجر می‌شود.

به نقل از گزارش‌های تحقیقی، مانند آنچه در مجله اشپیگل منتشر شده، اعضای اردوگاه در نوعی “کپسول زمان” زندگی می‌کنند که ارتباط آنها با تحولات جهانی و حتی خانواده‌هایشان قطع شده است. این انزوا نه تنها مغایر با حقوق اولیه انسانی برای برقراری ارتباط و آزادی اطلاعات است، بلکه به‌ عنوان ابزاری برای شست‌وشوی مغزی و حفظ سلطه ایدئولوژیک رهبران بر اعضا به کار گرفته می‌شود.

چنین شرایطی یادآور ساختارهای فرقه‌ای است که در آن فردیت و اراده شخصی سرکوب شده و به جای آن، اطاعت مطلق از رهبری تحمیل می‌شود.

محدودیت‌ها و نقض حقوق بشر اعضای جدا شده از مجاهدین خلق ساکن آلبانی، مانند حمید آتابای، رضا اسلامی، خلیل انصاریان، علی زمانی، ابراهیم مرادی، علی محمد رحیمی، بیجار رحیمی، غلامرضا شکری، موسی دامرودی، محمد رضا صدیق و … در اظهارات خود به موارد متعددی از نقض حقوق بشر در اردوگاه مانز اشاره کرده‌اند. این موارد شکنجه، حبس انفرادی، عقیم‌سازی اجباری زنان و حتی اتهاماتی نظیر تجاوز و قتل‌های داخلی را شامل می‌شود.

به عنوان مثال، گزارش‌هایی از انجمن نجات، که توسط جداشدگان در آلبانی تأسیس شده، حاکی از آن است که اعضا تحت فشارهای روانی شدید قرار دارند و حق انتخاب آزادانه زندگی یا خروج از تشکیلات از آنها سلب شده است. یکی از حقوق اساسی که به گفته شاهدان در اردوگاه مانز یا اشرف ۳ نقض می‌شود، حق زندگی در محیط امن و امکان توسعه روابط انسانی است. انزوای ناشی از ممنوعیت ارتباط با خانواده‌ها به‌عنوان نوعی خشونت روانی توصیف شده که مغایر با ماده ۱۲ اعلامیه جهانی حقوق بشر (حق حفظ حریم خصوصی و زندگی خانوادگی) است.
علاوه بر این، گزارش مؤسسه امریکایی رند نشان می‌دهد که بسیاری از اعضای پیشین این سازمان در عراق با فریب به اردوگاه اشرف منتقل شده بودند و پس از انتقال به آلبانی نیز تحت شرایط مشابهی نگه داشته شده‌اند. خشونت سیستماتیک در اردوگاه مانز تنها به سطح روانی محدود نمی‌شود.

تمرین‌های هفتگی که به گفته اشپیگل شامل آموزش‌های خشن و نشان‌دهنده رویکردی غیرانسانی و مطلق‌گرایانه است که با هرگونه تفسیر رحمانی یا عقلانی از دین و ایدئولوژی در تضاد قرار دارد. این اقدامات نه تنها اعضای سازمان را به ابزاری برای اهداف رهبران تبدیل می‌کند، بلکه هرگونه امکان تفکر انتقادی یا اصلاح را از آنها سلب می‌کند. تفسیر فاشیستی و مطلق‌انگارانه از ایدئولوژی دستگاه فکری و عقیدتی مجاهدین خلق در اردوگاه مانز به گونه‌ای طراحی شده که هرگونه انحراف از خط مشی رهبری به‌عنوان خیانت تلقی شده و با مجازات‌های سخت مواجه می‌شود. این رویکرد مطلق‌انگارانه، که ریشه در تفسیر غیرعقلانی و غیررحمانی از مفاهیم دینی و سیاسی دارد، به گفتمانی فاشیستی منجر شده است. به عنوان مثال، انقلاب ایدئولوژیک دهه ۱۹۸۰ که توسط مسعود رجوی و همسرش مریم رجوی پایه‌گذاری شد، اعضا را به طلاق اجباری و انکار عشق و روابط خانوادگی مجبور کرد تا سرسپردگی کامل به رهبری اثبات شود. این سیاست‌ها در اردوگاه مانز نیز ادامه یافته و به‌عنوان بخشی از فرهنگ تشکیلاتی نهادینه شده است.

تحلیل‌گرانی مانند “یرواند آبراهامیان” معتقدند که این تحولات ایدئولوژیک، محبوبیت اولیه سازمان را در میان مردم ایران از بین برد و آن را به گروهی منزوی و خشونت‌طلب تبدیل کرد. در اردوگاه مانز، این ایدئولوژی فاشیستی با ممنوعیت هرگونه نقد داخلی و سرکوب صداهای مخالف تکمیل می‌شود. نتیجه این رویکرد، سیستمی است که در آن خشونت سیستماتیک نه تنها مجاز، بلکه به‌عنوان بخشی از هویت تشکیلاتی ترویج می‌شود.

مغایرت با عصر انفجار اطلاعات و اصول و مبانی دموکراسی در عصر انفجار اطلاعات و پیشرفت‌های دموکراتیک، اردوگاه مانز به‌ عنوان نمادی از عقب‌ماندگی و استبداد برجسته می‌شود.

در حالی که جهان به سمت شفافیت، آزادی بیان، و مشارکت جمعی حرکت می‌کند، ساختار بسته و سرکوبگر این اردوگاه با تمامی این ارزش‌ها در تضاد است. اعضای سازمان از دسترسی به اینترنت، رسانه‌ها و حتی اطلاعات پایه‌ای مانند تاریخ روز محروم هستند، که این امر آنها را در جهل نگه داشته و امکان آگاهی و انتخاب را از آنها سلب می‌کند. این محدودیت‌ها در تضاد آشکار با ماده ۱۹ اعلامیه جهانی حقوق بشر (حق آزادی بیان و دسترسی به اطلاعات) قرار دارد.

در دنیایی که تحولات دموکراتیک بر مشارکت فعال شهروندان و احترام به حقوق فردی استوار است، اردوگاه مانز به مثابه یک دیستوپیا عمل می‌کند که در آن انسان مدرن به موجودی مطیع و منزوی تقلیل می‌یابد.

واکنش‌ها و چشم‌انداز آینده با وجود این شرایط، تلاش‌هایی برای افشای وضعیت اردوگاه مانز صورت گرفته است. انجمن نجات آلبانی، که توسط جداشدگان تأسیس شده، به همراه خانواده‌های اعضا و برخی شخصیت‌های حقوق بشری آلبانیایی، خواستار شفافیت و پاسخگویی شده‌اند.

همچنین برگزاری دادگاه‌هایی در تهران برای محاکمه رهبران مجاهدین خلق نشان‌دهنده فشارهای بین‌المللی برای رسیدگی به جنایات این سازمان است.

با این حال، سکوت نسبی نهادهای حقوق بشری غربی و حمایت ضمنی برخی دولت‌ها از مجاهدین به دلیل مواضع ضدایرانی آنها، مانع از رسیدگی جامع به این موضوع شده است.

ابتذال شر اردوگاه مانز، که قرار بود پایگاهی برای مبارزه سیاسی باشد، به نمادی از ابتذال شر و استبداد تبدیل شده است. محدودیت‌های بازدارنده، نقض گسترده حقوق بشر و تفسیر فاشیستی از ایدئولوژی، این مکان را به زندانی برای اعضای سازمان مجاهدین خلق بدل کرده که با ارزش‌های انسانی مدرن و مفاد منشور جهانی حقوق بشر در تضاد است.

در حالی که جهان به سوی دموکراسی و آزادی پیش می‌رود، اردوگاه مانز یادآور این واقعیت تلخ است که استبداد و خشونت همچنان می‌توانند در گوشه‌هایی از جهان پابرجا بمانند، به‌ویژه هنگامی که با مصلحت‌های سیاسی همراه شوند. برای رهایی از این ابتذال، نیاز به فشار بین‌المللی، حمایت از جداشدگان از مجاهدین خلق، و افشای مداوم این شرایط بیش از پیش احساس می‌شود.

آرش رضایی

نوشته اردوگاه مانز، ابتذال شر اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

اسارتگاه اشرف 3 در نزدیکی روستای مانز استان دورس کشور آلبانی ، محل نگهداری این انسان های فریب خورده و شستشوی مغزی شده است.

زنان و مردانی پر تعداد، در چند خیابان محدود این اسارتگاه، بی هدف اینطرف و آنطرف می روند، هرگز لبخندی بر لبان هیچ کس نخواهید یافت. هرگز کسی حق ندارد درون این حصارها را ترک کند، شاید در فیلم ها و قصه ها، فقط فرار از زندان را شنیده باشید، اما هستند مردان و زنانی که موفق شدند از میان این حصارها، دست به فرار بزنند و برای همیشه خود را نجات بدهند. اما گرد یاس و ناامیدی سنگینی روی همه ی گروگان های این اسارتگاه ، پاشیده شده است، برخی از آنها سالهاست که در میان این حصارهای خشن و حصارهای نامرئی ذهنی خود در اسارت بسر می برند. همه باید خود را اثبات کنند، همه باید اعتماد تشکیلات را جذب کنند، هرگز اما به کسی در این سازمان چنین متاعی هدیه داده نشده است، فقط با مرگ است که این هدیه به جسدی بی جان ، تقدیم می شود و با الفاظی چون : مجاهد صدیق ، پرواز جاودانگی، مجاهد لم یرتابو و … نام برده می شود.

برده داری مدرن یا گروگان گیری تشکیلاتی، گویا دو مفهوم جدید برای سازمانی است که انسانیت ، هویت و فردیت هر شخص را در این اسارتکده، به گروگان گرفته است.

به گفته رهبران این سازمان، حکم خیالی آزادی این گروگان ها فقط در صورت سرنگونی حکومت ایران صادر خواهد شد و گرنه باید تا پایان عمر خود در این اسارتگاه مخوف به نام ” اشرف ” بسر برده و جان به جان آفرین تسلیم کنند. مرگ پایان حیات مادی هر انسان در این باصطلاح قرارگاههاست.

همه ساکنین اجباری این محل افسرده و دل مرده هستند، اکثرا سنین بالای 60 سال را تجربه می کنند، از انواع بیماری ها رنج می برند و دسترسی محدود به امکانات اجتماعی و پزشکی دارند و نزدیک به چهل سال است که در تجرد اجباری بسر می برند. سالهاست صدای هیچ کودکی در این اسارتگاهها شنیده نشده است. صدای شادی و جشن واقعی هرگز در این سازمان به گوش نرسیده است. اکنون در اشرف 3 و در آلبانی، هر از چند گاهی جسدی بی جان در سکوت و بایکوت تشکیلاتی، در خفا پشت خودرویی افکنده شده و به سوی گورستان روستای مانز روانه شده و به خاک سپرده می شود و داستان واقعی مرگ زنان و مردان به همراه جسد آنان گویا برای همیشه دفن می شود.

در حقیقت سازمان تروریستی مجاهدین خلق، هم خانواده های اعضای سازمان را در غمی بی پایان فروبرده و شادی و شادکامی را از آنها گرفته و هم فرزندان آنها را در اسارتگاه اشرف 3 در اقامت اجباری نگه داشته است و همه را یکجا به گروگان گرفته است و تا کنون هیچکدام فرصت زندگی آزاد را نیافته اند.

لعنت خدا و خلق بر آنانی باد که آسایش و زندگی مردم را از بین بردند.

محمدرضا مبین

نوشته ساکنین کمپ اشرف ۳ و اسارتی بی پایان اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

اولسی یازیچی، مورخ آلبانیایی و عضو هیئت علمی دانشگاه بین‌المللی اسلامی مالزی در کوالالامپور در گفت‌و‌گو با گزتا ایمپکت، درباره تناقض اقدام کشور‌های اروپایی به‌ویژه فرانسه و انگلیس در پناه دادن به اعضای گروه تروریستی مجاهدین خلق با تعهد‌های آن‌ها به اسناد و کنوانسیون‌های بین‌المللی در زمینه مبارزه با تروریسم، گفت: کشور‌های اروپایی براساس قانون باید از پذیرش و میزبانی اعضای مجاهدین خلق خودداری کنند.

وی ضمن اشاره به پیامد‌های امنیتی میزبانی از اعضای مجاهدین خلق به‌عنوان افراد دارای سابقه اقدام‌های خشونت آمیز و تروریستی در سطح بین‌المللی، گفت: اگر دادگاه ایران اعضای مجاهدین خلق را محکوم کنند، دولت‌های اروپایی با یک معضل قانونی اضافی رو‌به‌رو خواهند شد؛ ایران عضو اینترپل است و نام افراد محکوم در پایگاه داده بین‌المللی افراد تحت تعقیب اینترپل ظاهر می‌شود.

یازیچی ادامه داد: از نظر قانونی، ارائه پناهندگی به افرادی با سابقه نظامی و تروریستی که تحت تعقیب بین‌المللی هستند، برای کشور‌های اروپایی بسیار مشکل‌ساز – اگر نگوییم غیرممکن – خواهد بود؛ رسیدگی به چنین پرونده‌هایی یک کابوس بزرگ حقوقی و دیپلماتیک برای هر کشور میزبان ایجاد می‌کند.

مورخ آلبانیایی در ادامه با بیان اینکه مجاهدین خلق سابقه طولانی در قاچاق اعضای خود به اروپای غربی دارد، گفت: در بسیاری از موارد، شبکه سرکرده سازمان، به اعضای خود گذرنامه‌های جعلی، خانه‌های امن و پول می‌دهد تا به آن‌ها در فرار به اروپای غربی کمک کند؛ اعضایی که توانایی پرداخت هزینه این قاچاق غیرقانونی را ندارند، اغلب مجبور می‌شوند داستان‌های ساختگی اعضای جداشده، نهاد‌های ایرانی و مخالفان مختلف سازمان بسازند.

وی همچنین اظهار کرد: اعضای سازمان زندگی فلاکت‌باری در اردوگاه اشرف ۳ در مانزا آلبانی دارند؛ آن‌ها در سایه گذشته تروریستی خود بدون هیچ آینده‌ای زندگی می‌کنند.

به گفته یازیچی، زندگی تحت نظارت گروه تحت نظارت رجوی‌ها، یک کابوس است، زیرا آن‌ها زندگی اعضای خود را نابود کرده و آن‌ها را در بدبختی، بدون آینده و بدون خانواده رها کرده‌اند.

نوشته معضل قانونی کشور‌های اروپایی با میزبانی از مجاهدین خلق اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

مرگ‌های هفتگی در میان سالخوردگان فرقه

تقریباً هر هفته یک نفر از این سالخوردگان قربانی می‌شود و جانش را از دست می‌دهد.
اگر این افراد در شرایط عادی و در کنار خانواده‌هایشان زندگی می‌کردند، بی‌تردید عمر طولانی‌تر و سلامت بهتری داشتند.
اما سال‌ها مغزشویی، دوری از خانواده و فشارهای روانی سلامت آنان را نابود کرد.

ریشه‌های بیماری و فرسودگی

در عراق، این افراد در شرایط دائم‌الاضطرار و بدون امکانات پزشکی مناسب نگهداری شدند.
بیماری‌های ساده و قابل درمان به دلیل عدم رسیدگی به موقع، کهنه و وخیم شد.
امروز، در آلبانی، نتیجه آن سال‌ها بی‌توجهی این است که هر ماه ۲ تا ۴ نفر از آنان جان می‌بازند.

نمایش‌های تبلیغاتی بی‌ثمر

به جای آزاد کردن این بی‌نوایان تا بتوانند باقی عمرشان را در جامعه‌ای آزاد و در کنار خانواده سپری کنند، سرکردگان خودخواهشان به سیرک‌های تبلیغاتی روی آورده‌اند.
آنان با آوردن نسل جوانی که اغلب کودکانی گروگان گرفته شده در دهه ۷۰ هستند، می‌کوشند وانمود کنند که هنوز تمام نشده اند.
اما واقعیت این است که حتی به تعداد انگشتان یک دست از آن جمعیت نسل زد نمایشی، نمی‌توانند کسی را وادار کنند در شرایطی مانند اشرف ۳ زندگی کند.

افول مزدوران ضد ملت

این فرقه که روزگاری با ماشین و سلاح نظامی بیش از ۱۷۰۰۰ شهروند ایرانی را ترور کرد و عملیات‌های خائنانه علیه خاک وطن انجام داد، امروز تنها قادر است در نقش ستون پنجم دشمنان ایران مزدوری کند.
فعالیت‌های کنونی آنان محدود به سیرک‌های خیابانی در اروپا و آمریکا و دروغ‌پراکنی در فضای مجازی است.

پایان یک عمر خیانت

آن کفتار خونخواری که هزاران جوان ایرانی را فریب داد و به بردگی در کمپ‌های خیانت کشاند، اکنون خود از همه پیرتر و زبون‌تر شده است. دندان‌های کشیده و چهره فرسوده‌اش نمادی از پایان یک عمر خیانت است.
همچون مسعود رجوی همسر مفقود و یا احتمالاً فوت شده اش، تا واپسین روزهای عمر جز خباثت و مزدوری علیه ملت ایران چیزی در کارنامه‌اش باقی نخواهد ماند.
خیمه عزرائیل بر سیاج اشرف ۳ در آلبانی نشانه پایان محتوم تروریسمی است که سال‌ها با ترور، خیانت و مغزشویی، عمر هزاران انسان را نابود کرد. امروز، مرگ‌های پی‌درپی اعضای سالخورده و ناتوان، پرده آخر نمایش این مزدوران ضد ملت است؛ نمایشی که دیگر تماشاگر ندارد و تنها با مرگ تدریجی بازیگرانش به پایان می‌رسد.

سالاری

نوشته خیمه عزرائیل بر سیاج تشکیلات ضد خلق رجوی اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

به‌روز‌رسانی جدید شبکه اجتماعی ایکس نشان می‌دهد “کانون حقوق بشر ایران”، نهادی که خود را مدافع حقوق بشر معرفی می‌کند در کشور آلبانی که پایگاه اصلی و کمپ سازمان مجاهدین خلق است، فعالیت می‌کند.

تحلیلگران رسانه‌ای این هم‌ مکانی را “شاخصی قابل توجه” می‌دانند که  ارتباط ساختاری یا سازمانی را تقویت می‌کند. خروجی این مجموعه هم در سال های اخیر نشان داده در بسیاری از مواقع در راستای خط رسانه‌ای مجاهدین خلق تعریف می‌شود.

شباهت ادبیات خبری، چارچوب روایی و زمان‌بندی انتشار محتوا با  جریان‌های ضدایرانی از جمله سازمان مجاهدین خلق، پرسش‌هایی را درباره “استقلال ادعایی این کانون” مطرح کرده است.

مطالعه خروجی رسانه‌ای این مرکز طی سال‌های اخیر نشان می‌دهد بخش بزرگی از داده‌ها و ادعاهای مطرح‌شده این مرکز علیه ایران، فاقد سند مستقل یا تأیید قابل راستی‌آزمایی هستند.

فعالیت بر مبنای بحران سازی از وضعیت داخلی ایران

این محتوا با موج‌های رسانه‌ای ضدایرانی منتشر می‌شود و عمدتاً بر تشویش افکار عمومی، ایجاد بی‌اعتمادی و ارائه تصویری بحران‌محور از وضعیت داخلی ایران متمرکز است.

همچنین، هم‌زمانی انتشار این گزارش‌ها با دوره‌های افزایش فشار سیاسی غرب بر ایران، یکی از نشانه‌هایی است که تحلیلگران سیاسی آن را نشانه‌ای از جهت‌دار بودن فعالیت‌ها ارزیابی می‌کنند.

هم‌سویی عملی با رسانه‌های نزدیک به سازمان مجاهدین خلق

بررسی تطبیقی جریان انتشار محتوا نشان می‌دهد میان خروجی “کانون حقوق بشر ایران” و رسانه‌های تابع یا نزدیک به سازمان مجاهدین خلق شباهت‌های ساختاری و محتوایی قابل توجه وجود دارد.

بسیاری از گزارش‌های این مرکز بلافاصله پس از انتشار، توسط رسانه‌های وابسته به مجاهدین خلق بازنشر می‌شود و از نظر سبک تیترگذاری، روایت‌پردازی و انتخاب موضوع، همسانی چشمگیری دیده می‌شود. در مواردی نیز هم‌زمانی لحظه‌ای انتشار محتوا با موج‌سازی‌های رسانه‌ای این سازمان ثبت شده است؛ موضوعی که احتمال هماهنگی تشکیلاتی را برجسته می‌کند.

استناد نهادهای غربی از محتوای این مرکز در گزارش‌های ضدایرانی!

دولت‌ها و نهادهای غربی در گزارش‌های ادعایی علیه ایران، به داده‌ها و ادعاهایی استناد می‌کنند که نخستین بار توسط این مرکز منتشر شده است.  این روند نشان می‌دهد محتوای تولیدشده صرفاً جنبه اطلاع‌رسانی ندارد، بلکه در چارچوب یک پروژه رسانه‌ای ضدایرانی مورد بهره‌برداری قرار می‌گیرد.

قرائن، زمان‌بندی‌ها، هم‌سویی‌ها و گزارش‌ها نشان می‌دهد فعالیت “کانون حقوق بشر ایران” بیش از آنکه در مسیر پیگیری بی‌طرفانه مسائل انسانی باشد، در بستر یک شبکه عملیات روانی و رسانه‌ای ضدایرانی قابل تعریف است.

استقرار گردانندگان آن در آلبانی، هم‌راستایی محتوایی با رسانه‌های نزدیک به مجاهدین خلق و بهره‌برداری سیاسی غرب از خروجی‌های آن، همگی نشانه‌هایی هستند که ضرورت بررسی دقیق‌تر و مستقل درباره ماهیت و اهداف واقعی این مرکز را برجسته می‌کنند.

نوشته کانون حقوق بشر ایران؛ پوششی برای مجاهدین خلق مستقر در آلبانی اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.