تاریخ معاصر ایران حوادث تلخ و ناگواری را تجربه کرده است یکی از این حوادث بسا آموزنده سرنوشت کسانی است که برای آزادی و سرفرازی مردم ایران خود اسیر مناسبات غیر انسانی سازمان مجاهدین شدند.

این فرقه سیاسی که با شعار " مرگ بر آمریکا" و " برای آمریکا ویتنام دیگری خواهیم ساخت" جوانان زیادی را به دام خود کشید، اکنون اعضای خود را به کمپ های آمریکاییان که هیچ کمتر از زندان نیست در خاک عراق منتقل می نماید.و خود نیز تحت حمایت و حفاظت ارتش امریکا می باشد.

سلسله خاطرات زیر که توسط کانون آوا تدوین و منتشر میگردد با همکاری یکی از اعضای جدا شده از فرقه رجوی می باشد که بعد از اعلام جدایی از سازمان مجاهدین در سال 2003 به کمپ امریکائی ها در مجاورت قرارگاه اشرف (واقع در شمال بغداد) منتقل شد و به مدت 5 سال در زیر چادر بسر برده است.

نویسنده خاطرات مزبور " امید پارس " که با آرزوی سرافرازی و آزادی مردم ایران مدت 16 سال از عمر خود را در سراب فرقه مجاهدین در عراق گذرانده است، بعد از این مدت جهت نجات از چنگال این فرقه مجبور به قبول اسارت جدیدی در کمپ امریکائی ها شد و خاطرات تلخ خود را به رشته تحریر در آورده است که اکنون جهت اطلاع هموطنان عزیز کانون آوا در انتشار و تدوین آن خود را مسئول می داند.

مطالعه این روزشمار بخوبی نشان میدهد هرکسی که به شعارهای توخالی رجوی اعتماد نموده در نهایت برای خلاصی از این مناسبات ننگین دوران سختی را پیش رو خواهد داشت که که هرگز تصور آن را نمی کرده است.

کانون آوا برای نویسنده این خاطرات که خوشبختانه در حال حاضر در دنیای آزاد و بدور از القائات فرقه رجوی زندگی میکند آرزوی موفقیت و سلامتی دارد.

***

کمپ اشرف در مقطع سرنگونی صدام حسین

آگوست 2005

امروز گروه بعدی ایرانی ها روانه شدند. حسین جنت و مهران و کامران و دکتر فرشید.

فرشید خودش را جای دکتر جا زده بود و می گفت درس پزشکی خوانده ولی جالب اینه که حتی یک کلمه هم انگلیسی بلد نیست.

بچه های کمپ هم از طریق این بچه ها برای خانواده هایشان هدیه یا پول می فرستند.

5 August

امروز با سربازهای امریکایی هماهنگ کردیم و چند ورق تخته نو گرفتیم و تخته های کف اتاقمان را عوض کردیم

8 Augustماهانه پول ثابت می گیرند.

16 August

امروز پست روز و شب با هم تعویض شدند. رفقای سرباز ما همه در پست شب هستند و می شود از آنها استفاده کرد برای حل و فصل مشکلات خودمان.

17 August

امروز عمویم زنگ زد و بعد از سالیان صحبت کردیم. از شانس خوب من مترجم و سرباز رفیقم بودند و اجازه دادند 15 دقیقه صحبت کنم.

18 August

امروز مسخره ترین روز کمپ بود به همه نفرات اشتباه حقوق دادند از شانس من این اشتباه به نفع من بود و 150 دلار بیشتر گرفتم و من هم صدایش را در نیاوردم، وقتی برگشتم دیدم اکثر بچه ها زیاد پول گرفته اند.

اشتباه بدلیل حقوق ثابت است، معلوم نیست چه خرتوخری است.

21 August

دیشب تا صبح کار کردیم یکی از سربازها برای اینکه پست نده برای خودش کار تراشیده و ما هم با او کار می کنیم که حقوق شب برای ما بهتره چون اضافه کار حساب می شه و هوا هم خنک تره.

آخرکار هم سرباز مربوطه چند کارتن نوشابه و خوراکی با ماشین آورد دم چادرمان.

22 August

امروز آماده باش زده اند که سربازها همه آماده با تجهیزات هستند. می گویند که دو نفر از مجاهدین را در بغداد دزدیده اند. بچه ها می گویند آن دو نفر فرار کرده اند ولی سازمان می خواهد شلوغ بازی در بیاورد.

23 August

می گویند دو هفته دیگر یک گروه به ایران می ره. سرهنگ هم دائم تبلیغ ایران میکند خیلی از نفرات هم خسته شده اند و منتظرند که ببینند اگر خبری نمی شود بروند ایران.

24 August

زنی از وزارت امور خارجه آمده بود و با بچه هایی که پاسپورت داشتند ملاقات کرد و به آنها گفته است که باید منتظر باشند و کارشان را با UNمی آید. این روزها تلفن قطع است و هنوز سربازان در آماده باش هستند..

29 August

امروز توی زمین چند تا از بچه ها صحبت می کردند که من هم با آنها پیوستم. صحبت سر رفتن به ایران بود. آنها می گفتند: ریسک است چون اگر بروند نه پولی دارند، نه زندگی، نه خانواده و چه خواهند کرد در این شرایط و می گویند اگر در ایران هر شلوغی بشه آنها را خواهند کشت. جالبه که تحلیل ها هم بار سیاسی داره و هم اقتصادی ولی بوی اقتصادی یا بار اقتصادی آن خیلی بیشتر است.

امید پارس ــ کانون آوا

16.10.2008

نوشته خاطرات دوران اسارت در کمپ امریکایی ها – قسمت سیزدهم اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

" امید پارس " عضو سابق مجاهدین به تازگی موفق به خروج از عراق شده است وی ضمن انتشار روزشمار دوران اسارت خود در کمپ تیپف همچنین بخشی از مشاهدات و تجربیات دردآور خود، از درون روابط فرقه ای مجاهدین در قرارگاه اشرف را نیز جهت اطلاع ایرانیان آزاده منتشر می نماید.

از آنجایی که درک روابط و مناسبات بیمارگونه فرقه ها برای انسانهای آزاد بسختی قابل درک می باشد این خاطره کوتاه نیز بدون در نظر گرفتن مناسبات غیر انسانی درونی فرقه مجاهدین بکلی گنگ خواهد.

خاطرات پراکنده امید پارس از دوران اقامت در قرارگاه اشرف

حتما شما هم مثل من درمورد بحث شناخت یا کتابی به اسم شناخت یا دیالکتیک چیزهایی شنیده اید.شاید هم مثل من در کلاسهای برادر شریف شرکت کرده اید.اگر هم نکرده اید اصلا مهم نیست. بحث ما زیاد بی ربط با اون بحثها نیست. خاطراتی است و شناختی و تحلیلی کوتاه از دوران گذشته خودمان. سال 1380 بود وپس از مصاحبه بچه های عملیاتی با الجزیره، منظورم بچه هایی که در حین عملیات یا قبل از آن دستگیر شده بودند. خیلی جالبه، من به همین سادگی می گویم بچه های عملیاتی ولی بگذارید ریل عملیاتی شدن و بحث های تکاملی آن را بشنویم.

در سازمان به نفری عملیاتی گفته می شود که اولا به لحاظ ایدئولوژی دراوج باشد. حالا این اوج یعنی چه؟ اولا که باید روزانه بهترین عملیات جاری را بکند، حالا خود عملیات جاری یعنی چه؟ یعنی اینکه از اول صبح تا آخر شب خود را گزارش بکند و بگوید تمام وقت غلط کردم و… خوردم. بعد باید دستش بالا باشد گوشهایش بسته و دهانش باز و آماده برای حمله به نفرات دیگر، می تواند این حمله انتقادی ساده، کلمه ای غیرت آور مثل بی غیرت یا فحش انقلابی باشد مثل غلط کردی، احمق، بی شعور، کثافت، نامرد، بی ناموس، خائن و کمی هم پرشور و حال تر مثل مزدور و پاسدار.

پس پله اول برای عملیاتی شدن را با فعال بودن در عملیات جاری طی می کنید. مرحله بعد باید فعال و مدافع مناسبات باشید. در این مرحله باید هرگونه حرکت، حرف و محبت و نگاه را گزارش کنید و مهم نیست که خودتان چه می کنید چون نفر بعد کارهای شما را گزارش می کند.

در مرحله بعد باید مدافع تمام عیار انقلاب خواهر مریم باشید. این بحث خیلی گسترده است و جای بحث زیادی دارد ولی برای سادگی و کوتاه کردن نوشته بهتر است بگوئیم که نیاز نیست کاری عملی بکنید فقط در هر نشستی بلند شوید و به به و چه چه خواهر مریم و بعد شورای رهبری را بگوئید و دائم تقاضا کنید که همه مسئولین خواهر باشند و خواهران حسابرسی را سخت تر کنند، و بگوئید واقعا تیغ های خواهر مسئول(منظورم سیخ نیست تیغ یعنی انتقاد) مرا احیاء میکند، زنده میکندو می پراند و….

در مرحله بعد یعنی در مناسبات هم باید فعال باشید، دائم پیشنهاد کار بیشتر، زیاد کردن زمان کارپذیرش پروژه های بیشتر و حتی نگهبانی بیشتر بیاورید.البته نیازی نیست که خودتان همه را انجام دهید مهم این است که نفرات دیگر بیکار یا وقت فکرکردن نداشته باشند.

در مرحله بعد هم در جشن مراسم دائم بپرید وسط و شعر بخوانید و حرکات موزون یا ناموزون به نام رقص انجام دهید که بگوئید از انقلاب خواهر مریم سرحال و سرزنده و شاد هستید البته در همان مراسم در حال رقص می توانید یقه برادر دیگری را هم بگیرید که چرا نمی رقصد یا چرا آن دیگری قرش 2 سانت بیشتر بوده و در حال اشعه دادن به خواهران است. این مبحث خود زیر مجموعه های زیادی دارد که در این بحث نمی شه اینها را باز کرد.

در مرحله آخر هم اگر بخواهی عضو تیم عملیاتی باشی با تمام این خصوصیات باید هفت برادر مسئول پای برگه شما را امضاء کنند و تایید کنند که شما زاده خواهر مریم و از سنخ خود او هستید.

پس شما حالا در اوج هستید و یک انقلابی دو آتشه که آتشتان می خواهد خرمن آخوندها را بسوزاند.

باز برگردیم به خودمان با چند تا از بچه ها قدم می زدیم و صحبت یا محفل سر این بود که چرا و چطورهمین نفرات ایدئولوژیکی خواهر مریم بعد ازدستگیری همه مصاحبه می کنند و اذعان می کنند که تازه به ماهیت سازمان پی برده اند.تقی که خیلی از ما قدیمی تر بود خیلی جالب با آمار چنین میگفت:

سال 1360 تا 1367 به آمار خود سازمان چیزی حدود 70 هزار نفر کشته شده اند. حالا بگوئیم نیمی از اینها هم مجاهد بوده اند. منظورم هودارسازمان است، یعنی 35 هزار نفر. از این 35 هزار نفر طبق آمار خود سازمان شاید 100 تا 200 نفر آنها نه اصلا 400 نفر آنها عضو سازمان بودند. پس 34600 نفر آنها هواداران سازمان بوده اند. کسانی که هیچوقت در مناسبات سازمان نبوده اند فقط اسم سازمان، تبلیغات بیرونی و حرفها و شعار های آنها را شنیده اند.

از این 34600 نفر تعدا خیلی کمی هم توبه کرده اند و با رژیم همکاری میکنند یا می کردند که آنقدر در مقایسه با اعدامی ها کم است که به عدد نمی آید. پس آنهایی که سازمان را ندیده بودند، با ارزشهای آن قاطی نشده بودند با به عبارتی در خاک مناسبات غوطه نخورده بودند حداقل سر اعتقادشان صادق بودند.

بعد "تقی" روبه ما کرد و گفت: حالا حساب کنید این نفرات از بالاترین سطوح سازمان، ایدئولوژیک ترین های سازمان، با سابقه های بالا و از هر نفرشان 9 نفر بریده و مصاحبه می کنند، علت چیست؟

شاید شناخت کامل به مناسبات باعث شده که ترجیج دهند عمرشان را برای این سیستم که ارزشی نداره یا شاید برای آنها ارزشی قائل نیست هدر ندهند. پس ببین اون بند گان خدا که رفته اند برای چه رفته اند و چه کسی پاسخ گو است. طبعا هیچ کس.

نوشته شناخت نسبت به مناسبات مجاهدین اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

تاریخ معاصر ایران حوادث تلخ و ناگواری را تجربه کرده است یکی از این حوادث بسا آموزنده سرنوشت کسانی است که برای آزادی و سرفرازی مردم ایران خود اسیر مناسبات غیر انسانی سازمان مجاهدین شدند.

این فرقه سیاسی که با شعار " مرگ بر آمریکا" و " برای آمریکا ویتنام دیگری خواهیم ساخت" جوانان زیادی را به دام خود کشید، اکنون اعضای خود را به کمپ های آمریکاییان که هیچ کمتر از زندان نیست در خاک عراق منتقل می نماید.و خود نیز تحت حمایت و حفاظت ارتش امریکا می باشد.

سلسله خاطرات زیر که توسط کانون آوا تدوین و منتشر میگردد با همکاری یکی از اعضای جدا شده از فرقه رجوی می باشد که بعد از اعلام جدایی از سازمان مجاهدین در سال 2003 به کمپ امریکائی ها در مجاورت قرارگاه اشرف (واقع در شمال بغداد) منتقل شد و به مدت 5 سال در زیر چادر بسر برده است.

نویسنده خاطرات مزبور " امید پارس " که با آرزوی سرافرازی و آزادی مردم ایران مدت 16 سال از عمر خود را در سراب فرقه مجاهدین در عراق گذرانده است، بعد از این مدت جهت نجات از چنگال این فرقه مجبور به قبول اسارت جدیدی در کمپ امریکائی ها شد و خاطرات تلخ خود را به رشته تحریر در آورده است که اکنون جهت اطلاع هموطنان عزیز کانون آوا در انتشار و تدوین آن خود را مسئول می داند.

مطالعه این روزشمار بخوبی نشان میدهد هرکسی که به شعارهای توخالی رجوی اعتماد نموده در نهایت برای خلاصی از این مناسبات ننگین دوران سختی را پیش رو خواهد داشت که که هرگز تصور آن را نمی کرده است.

کانون آوا برای نویسنده این خاطرات که خوشبختانه در حال حاضر در دنیای آزاد و بدور از القائات فرقه رجوی زندگی میکند آرزوی موفقیت و سلامتی دارد.

*******************************

کمپ اشرف در مقطع سرنگونی صدام حسین

2 Juni 2005

امروز روز حقوق دهی بود. معمولا امروز نفرات خوشحال هستند حقوق خوبی دادند. خیلی ها بالای 300 دلار گرفته اند. تمام کمبود پولهای دفعه قبل را هم پرداخت کردند بچه هایی که هم کار می کنند و هم بلوک لیدر هستند بالای 600 دلارگرفتند.

3 Juni

امروز کار نوسازی بلوک 5 جدید تمام شد و نفرات سابق بلوک 5 تا نیمه های شب کار جابجایی و انتقال داشتند هر چند نفر با هم یک تیم سه نفرتشکیل دادند که در یک چادر زندگی کنند. کولرهایشان هم نو است.

4 Juni

امروز یکی از نفرات لایه Mنفراتی را که خانواده درجه یک یا پاسپورت خارجی داشتند را صدا کرد وی اظهار خشوندی کرد که کار این نفرات روبراه می شود. مترجم وی زنی ایرانی است به نام عسل که مثل خواهران شورای رهبری تمایل زیادی به اعمال هژمونی دارد و گفته که بحث سیاسی در کمپ ممنوع است.

7 Juni

امروز دو نفر Mمی گویند. کارهایی از قبیل چادر زدن و چادر جمع کردن و دیوارهای حفاظتی درست می کنند و خودشان ازکارشان راضی هستند چون هم در رابطه با سربازان زبان یاد می گیرند و هم این که کلی جنس برای خودشان می آوردند، اعم از مواد غذایی، پوشاک، وسایل برقی و الکتریکی.

22 Juni

امروز من و دونفر دیگر هم برای کار با سارجنت جونز به FOBرفتیم. دوتا سرباز سیاهپوست از ما کمک گرفتند که محل استقرارشان را راه اندازی کنیم.

در عرض چند دقیقه انبوهی نوشابه، خوراکی، شیرینی و تنقلات آوردند. آنها می گفتند: شما تروریست های خوبی هستید و ما به شما اعتماد داریم. می دانیم که به خاطر بازی سیاسی شما را اینجا نگه داشته اند. موقع برگشت هم یکی از آنها ما را با ماشین به کمپ آورد و در مسیر برگشت ما را به یک چادری برد که پر از وسایل الکتریکی بود،و دستگاههای برقی مثل کتری برقی، دوربین عکاسی با فیلم، بلند گو یا انبوهی – player CDخاطرات دوران اسارت در کمپ امریکایی ها – قسمت دوازدهم اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

امید پارس عضو سابق مجاهدین به تازگی موفق به خروج از عراق شده است وی ضمن انتشار روزشمار دوران اسارت خود در کمپ تیپف همچنین بخشی از مشاهدات و تجربیات دردآور خود، از درون روابط فرقه ای مجاهدین در قرارگاه اشرف را نیز جهت اطلاع ایرانیان آزاده منتشر می نماید

از آنجایی که درک روابط و مناسبات بیمارگونه فرقه ها برای انسانهای آزاد بسختی قابل درک می باشد این خاطره کوتاه نیز بدون در نظر گرفتن مناسبات غیر انسانی درونی فرقه مجاهدین بکلی گنگ خواهد.

خاطرات پراکنده امید پارس از دوران اقامت در قرارگاه اشرف

هوای تابستان در اروپا مثل پائیز یا زمستان عراق است. بخصوص اینجا که من زندگی می کنم هر چهار فصل رادر یک روز می شه دید.اگر عراق بود میشد بگوئیم که هوایش مثل سیاستش تعیین نداره ولی بالاخره اروپا است و ما هم در بلاد طعمه هستیم و باید کم کم آداپته بشیم.

چند روز پیش بدون نگاه کردن به وضعیت آب و هوا در روزنامه یا تلویزیون قصد قدم زدن کردم. قبل از رسیدن به مسیر برگشت چنان بارانی گرفت که با داشتن پاسپورت پناهندگی مجبور شدم باز به یک کافی نت هم پناه بیاورم. شاید بهتر بود پناهنده آقا می شدم.

از شانس خوش اکثر میزها پربود و همه در حال چت کردن، خنده ام گرفته بود می گفتم جای رهبری خالی، همه دنیا غرق "ج" هستند. پس وای به حال اینها اگر روزی انقلاب خواهر مریم جهانی بشه آنوقت چشم ها را باید بست یا از حدقه در آورد چون نوشتن تناقض فایده ای نداره، اینجا کار از این کاره گذشته.

خلاصه یک میز خالی شد و من دست به کار شدم، نه به منظور چت کردن، باور کنید من هنوز به انقلاب خواهر مریم پابندم ها.

سایتهای خبری و ایرانی را می گشتم که چشمم خورد به سایت افشاگری و رفتم سراغ آخرین مزدور وزارت اطلاعات. خلاصه برنامه را دیدم و خیلی خوشحال شدم. منظورم از افشا کردن نبود، بلکه وقتی دیدم بچه های ارتش خواهر مریم با کت و شلوار هستند، چون کت و شلوار فقط برای بچه های روابط و برادران مسئول بود. اگر هم کسی مصاحبه تلویزیونی می کرد فقط کت می پوشید و پیراهن و چون پشت میز نشسته بود بهش می گفتند: برادر فلانی همان شلوار فرم خوبه فقط پیراهنت را روی شلواربیانداز که اگر از پشت میز تکون خوردی فانوسقه ات معلوم نشه.

ولی اینبار از برکات انقلاب خواهر مریم یا شاید هم دکور تلویزیون بچه ها شلوار هم پاشون بود.

خوشحال از دیدن چهره ها ولی ناراحت از وضعیت آنها. هر کسی غیر از ما این برنامه ها رانگاه کند(البته اگر وقت داشته باشه یا مثل من به بارون خورده باشه) فکر میکنه که جمعی از مسئولین سازمان داردند صحبت می کنند؛ حالا هر چه توضیح دهی که بابا این برادر پویا هم محفلی خودمان بود فقط کمی مرد رند است و منافع طلب یا حمید و امیر که دیگر از همه به ما نزدیکتر بودند. فکر نمی کنم کمتر از روزی یکبار با هم محفل زده باشیم، از گردان جهانگیر سال 1366 تا قرارگاه 6.

با خودم می گفتم که ما در شناختن همدیگر چیزی کم نداریم، فرق فقط یک چیزه اونهم جرات است.

یادمه که سالها قبل وقتی ما جرات نمی کردیم حرفی به مسعود و مریم در محفلها بزنیم همین برادران می زدند ولی حالا چی نیاز زیادی به فکرکردن نیست؟. جواب خیلی واضح است.

اگر مسعود و مریم در رسیدن به آرزوهایشان به مصداق شتر در خواب بیند پنبه دانه هستند ولی در خرد کردن، بی هویت کردن و بی امید و بی آینده کردن اون بچه هایی که در تلویزیون مصاحبه می کنند موفق هستند.

هیچ و هیچ فرقی در اندیشه من و اون دوستان قدیمی نیست، همه شان بخوبی می دانند که همه چیز سرکاری است و این را هم در دوران جنگ، بعد از جنگ، خلع سلاح و نشستهای آتش زیر خاکستر، کیسه کشی، اپورتونیست دست چپ و راست و… خوب دیدند. خوب یادمه که یکی از صحبتهای داغ محفل همیشه این بود.

بعد از سرنگونی ما چه کاره ایم، مگه ما این وضع بیسوادی می تونیم کار کنیم، تخصص تعمیرات تانک بدرد کدوم مملکت میخوره.با این سرو موی سفید مگه کسی به ما کاری میده، دنیای بیرون مثل نوراز ما جلوتره، چندساله کتاب نخوندیم، چند ساله تلویزیون نگاه نکردیم، چند ساله با جامعه تماس نداریم، راستی اینترنت یعنی چه، ماهواره چه جوری کار میکنه، مدل لباس یعنی چی، آرزوی زندگی پس چی، داشتن ماشین و خانه که حرومه، زندگی و زن و بچه که گناه کبیره است، پس چه امیدی، چه آینده ای؟

خیلی سریع و بدون شک به جواب میرسم. اصلا ناراحت و عصبانی نیستم از اینکه می بینم دوستانم مصاحبه می کنند. البته مصاحبه نیست و اعتراف است.

وقتی که برای خودت آینده ای نداشته باشی و این همه سئوال بی جواب در ذهنت، ترجیح میدهی که کت و شلواری بپوشی و حرفهای کلیشه ای بزنی چون در غیر اینصورت علاوه بر تمام سئوالهای بالا و فشار روانی باید به فکر نشست و محاکمه بعدی و فحش و فضاحت دیگران در نشست خواهر مسئول هم باشی. پس احسنت به شما دوستان که حداقل راه کم کردن فشار را یاد گرفتید.

بدست آوردن جرات هم کار سختی نیست. من تجربه کرده ام. شما هم خواهید کرد.

امید پارس

28.09.2008

نوشته مجاهدین و بی هویت کردن اعضاء اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

" امید پارس " عضو سابق مجاهدین به تازگی موفق به خروج از عراق شده است وی ضمن انتشار روزشمار دوران اسارت خود در کمپ تیپف همچنین بخشی از مشاهدات و تجربیات دردآور خود، از درون روابط فرقه ای مجاهدین در قرارگاه اشرف را نیز جهت اطلاع ایرانیان آزاده منتشر می نماید.

از آنجایی که درک روابط و مناسبات بیمارگونه فرقه ها برای انسانهای آزاد بسختی قابل درک می باشد این خاطره کوتاه نیز بدون در نظر گرفتن مناسبات غیر انسانی درونی فرقه مجاهدین بکلی گنگ خواهد.

خاطرات پراکنده امید پارس از دوران اقامت در قرارگاه اشرف

(به نقل از نفرات حاضر در جلسه)

از صدقه سر خواهر مریم، آقا محمود ما هم نویسنده شد. آقا محمود که مدتی را در زندان بود با بهتر بگویم به قول خواهر مریم تفاله رژیم بود و با به قول خودش خائن به مردم!

سال هفتاد و چند بود که بالاخره از پذیرش مرکز 3 تازه رها شده بودیم و در حال کسب کردن ارزشهای انقلابی در قرارگاه بودیم. یکی از روزها ما را صدا کردند که به خواهری از بخش پرسنلی دیداری داشته باشید، آخر ما مدت زیادی را در زندانهای مختلف عمر هدر کرده بودیم و چون شربت شهادت ننوشیده بودیم از بدو ورود به سازمان دائم در حال گزارش نویسی و خواندان کم کاری ها و خیانتهای خودمان نسبت به برادر مسعود بودیم چون به قول خواهر مریم زندانی که برای سازمان ارزش نداره ولی اگر کشته بشه انوقته که خونش می جوشه و سازمان می تونه از اون استفاده کنه و رژیم رو افشا کنه وگرنه مثل ابراهیم خدابنده و سام و بابک امین و شیرزن مجاهد گوهر و… باعث آبرو ریزی می شوند.

خلاصه وارد اتاق شدیم من و چند تا از بچه های دیگه. وقتی ما وارد شدیم آقا محمود داخل بود و صحبتهایی از قبل با خواهر مسئول داشت. با سوالات خواهر مسئول متوجه شدیم که به مناسبت مرداد ماه و قتل عام می خواهند برنامه ای تهیه کنند و از ما خواسته اند که خاطرات مربوطه را با هم بنویسیم.

مثلا خواهر مسئول گفت: ما طرحی داریم که بتوانیم از اتفاقات مرداد بر طبق گفته شاهدان برنامه درست کنیم، از تیربارانها، صحنه های حلق آویز، سوزاندنهای دسته جمعی و….که یک دفعه صدای یکی از بچه ها بلند شد و گفت: خواهر از بس ما گفتیم خیانت کردیم و به خودمان مارک شکنجه گر و تیر خلاص زن زده ایم شما هم باورتان شده؟ ما از کجا دیده ایم که صحنه تیرباران و حلق آویز چه جوری است؟ تازه مگر نمی دونید که دراون موقع هواخوری و حتی توالت رفتن هم ممنوع شده بود. ما تا مدتها بعد نمی دونستیم که اعدامی در کاره! چون ملاقات هم قطع شده بود.

خواهر مسئول سریع غرشی کرد و نفر مربوطه از ترس عاقبت کار ساکت شد چون ما تجربه برخود خواهران پرسنلی را در قرنطینه، ورودی و پذیرش داشتیم.

بهرحال قرار شد با هم دسته جمعی چیزی بنویسیم و مسئولیت نوشتن با آقا محمود شد. بعد از ختم جلسه همه رفتند و خواهر مسئول یکی دیگه از بچه ها را صدا کرد و مذاکرات ادامه داشت.

توی سالن هر کدام یک لیوان چای بدست در سکوت مطلق به هم نگاه می کردیم تا نفرآخر هم بیاید. وقتی او آمد هنوز به میز نرسیده بود گفت: محمود! شاهسوندی چه وقت اعدام شد که گفتی شهید و من رو هم کردی شاهد؟ مگر نمی دونی اون بنده خدا توی کرجه و سرطان روده داره؟ دعوای نفر مربوطه داشت با محمود بالا میگرفت که ما ساکتش کردیم ولی ساکت بشو نبود. بالاخره گفتیم که به تو چه مربوطه که زنده یا مرده.

ولی بعد گفت: این زنده یا مرده، ولی داستان آتیش زدن دست جمعی توی قزل حصار چی؟

ما که نمی دونستیم داستان چیه ساکت شدیم و آقا محمود هم حرفی نمی زد.

یکی از بچه ها گفت: داستان چیه؟

نفر مربوطه گفت: آقا محمود گفتند که در زمان در بسته بچه های سلولهای بالا یی را دسته جمعی آتش زده اند و مرا هم شاهد داده.

ما گفتیم: داده که داده خوب تو بگو من ندیدم. ولی طرف مقابل خیلی عصبانی گفت: به همین سادگی؟ مگه نمیدونی فردا میگن که فلانی از رژیم هواداری می کنه و جنایتهای رژیم رو ماست مالی میکند.

من که شاهد بودم فهمیدم که قضیه جدی است و پرسیدم: راستی محمود آقا داستان چیه؟ محمود طبق معمول ابروهاشو بالا انداخت و عینکشو جابجا کرد و گفت: یکروز توی دربسته بودیم چند ساعت بوی دود می آمد و بالاخره از جمع بندی شرایط میشه فهمید که چه خبره این علیه رژیمه شما چرا موضع گیری می کنید؟

راست می گفت، مسئولیت ما تهیه برنامه و گزارش بود، به ما چه مربوط که از رژیم دفاع کنیم.

خلاصه از همان جا آقا محمود شروع به نوشتن کرد و حالا هم عکسش در سایت های انقلاب چاپ می شود بالاخره آقا محمود ما راه روی آنتن رفتن و معروف شدن رو بلده ولی اشکال از ماست که از سر بیکاری اون سایت رو نگاه می کینم و مجبور می شویم داستان آقا محمود را بنویسیم.

لعنت به این بارون اروپا، برادر مسعود گفته بود که همین جهنم عراق بهتره ولی من گوش نکردم.

آقا محمود همان " محمود رویائی " است.

امید پارس ــ کانون آوا

17.09.2008

نوشته شاهدان زنده اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

تاریخ معاصر ایران حوادث تلخ و ناگواری را تجربه کرده است یکی از این حوادث بسا آموزنده سرنوشت کسانی است که برای آزادی و سرفرازی مردم ایران خود اسیر مناسبات غیر انسانی سازمان مجاهدین شدند.

این فرقه سیاسی که با شعار " مرگ بر آمریکا" و " برای آمریکا ویتنام دیگری خواهیم ساخت" جوانان زیادی را به دام خود کشید، اکنون اعضای خود را به کمپ های آمریکاییان که هیچ کمتر از زندان نیست در خاک عراق منتقل می نماید.و خود نیز تحت حمایت و حفاظت ارتش امریکا می باشد.

سلسله خاطرات زیر که توسط کانون آوا تدوین و منتشر میگردد با همکاری یکی از اعضای جدا شده از فرقه رجوی می باشد که بعد از اعلام جدایی از سازمان مجاهدین در سال 2003 به کمپ امریکائی ها در مجاورت قرارگاه اشرف (واقع در شمال بغداد) منتقل شد و به مدت 5 سال در زیر چادر بسر برده است.

نویسنده خاطرات مزبور " امید پارس " که با آرزوی سرافرازی و آزادی مردم ایران مدت 16 سال از عمر خود را در سراب فرقه مجاهدین در عراق گذرانده است، بعد از این مدت جهت نجات از چنگال این فرقه مجبور به قبول اسارت جدیدی در کمپ امریکائی ها شد و خاطرات تلخ خود را به رشته تحریر در آورده است که اکنون جهت اطلاع هموطنان عزیز کانون آوا در انتشار و تدوین آن خود را مسئول می داند.

مطالعه این روزشمار بخوبی نشان میدهد هرکسی که به شعارهای توخالی رجوی اعتماد نموده در نهایت برای خلاصی از این مناسبات ننگین دوران سختی را پیش رو خواهد داشت که که هرگز تصور آن را نمی کرده است.

کانون آوا برای نویسنده این خاطرات که خوشبختانه در حال حاضر در دنیای آزاد و بدور از القائات فرقه رجوی زندگی میکند آرزوی موفقیت و سلامتی دارد.

ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

کمپ اشرف در مقطع سرنگونی صدام حسین

2 April 2005

امروز همه بچه های کمپ نشسته بودند پای ماهواره و مصاحبه حمیرای خواننده را با یکی از شبکه های ایرانی زبان لس آنجلسی را تماشا می کردند یادمه که وقتی اولین بار نوار حمیرا در اشرف پخش شد یکی از بچه ها گفت این حمیرا است! مسئولش به او انتفاد کرد که چرا بیخود حرف می زنی این از خواننده های هوادار سازمان است. نفر مربوطه گفت: من صدای حمیرا را از بچگی می شناسم. بعد از چند مدت که مسئول مربوطه فهمید که اشتباه کرده برای سفید کاریش گفت: حمیرا این آهنگ را برای برادر مسعود خوانده.

4. April

امروز هوا خیلی خوب بود و با بچه ها پینک پنگ بازی کردیم که آرنجم آسیب دید. از درد بخودم می پیچیدم و رفتم دم درب که دارو بگیرم، دیدم قاسم بابا صفری آمده. او از شاخص های انقلاب بود و صدیقه حسینی او را صدا می کرد که به بچه ها یاد بدهد چطور با خانواده هایشان برخورد کننند چون قاسم و یک نفر دیگر از قرارگاه 2 به خانواده هایشان بی احترامی کرده بودند و آنها را مزودران وزرات اطلاعات قلمداد می کردند بخاطر همین نورچشمی مژگان و صدیقه شده بودند ولی در هر حال تاثیر خانواده بی نتیجه نبود و حالا آقا قاسم به جمع بریده ها پیوسته است.

6. April

امروز گارد دم درب بلوک یکسری فیلم جدید آورد و بین بچه ها تقسیم کرد که تماشا کنند. من هم فیلم " الکساندر" و " تروی " را گرفتم. اکثر بچه ها DVDمی فرستد.

22. April

فاطمه مترجم افغانی را عوض کردند. زنی به نام ساشا آمده که ایرانی و ترک است. بچه ها بشوخی می گویند که از وقتی که ساشا اومده بچه ها شیک تر شده اند. ولی از شوخی گذشته آدمهای زن ندیده کمپ را هیچ جای دنیا نمی توانی پیدا کنی، چند تا از ترکها که دائم دم درب آویزانند.

25 April

امروز باران اساسی آمد و کارها تعطیل شد.

26. April

امروز باران ادامه داشت ولی من رفتم مصاحبه. طبق گفته گروهبان مربوطه مصاحبه ها هر 10 روز به ژنو فرستاده می شود. بیشتر سوالها حول این موضوع است که ما چه رده هایی داشتیم و آیا عملیات داشته ایم یا نه؟

امید پارس ــ کانون آوا

13.09.2008

نوشته خاطرات اسارت در کمپ امریکایی ها – قسمت دهم اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

07.09.2008
امید پارس

نوشته معرفی انقلاب اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

تاریخ معاصر ایران حوادث تلخ و ناگواری را تجربه کرده است یکی از این حوادث بسا آموزنده سرنوشت کسانی است که برای آزادی و سرفرازی مردم ایران خود اسیر مناسبات غیر انسانی سازمان مجاهدین شدند.

این فرقه سیاسی که با شعار " مرگ بر آمریکا" و " برای آمریکا ویتنام دیگری خواهیم ساخت" جوانان زیادی را به دام خود کشید، اکنون اعضای خود را به کمپ های آمریکاییان که هیچ کمتر از زندان نیست در خاک عراق منتقل می نماید.و خود نیز تحت حمایت و حفاظت ارتش امریکا می باشد.

سلسله خاطرات زیر که توسط کانون آوا تدوین و منتشر میگردد با همکاری یکی از اعضای جدا شده از فرقه رجوی می باشد که بعد از اعلام جدایی از سازمان مجاهدین در سال 2003 به کمپ امریکائی ها در مجاورت قرارگاه اشرف (واقع در شمال بغداد) منتقل شد و به مدت 5 سال در زیر چادر بسر برده است.

نویسنده خاطرات مزبور " امید پارس " که با آرزوی سرافرازی و آزادی مردم ایران مدت 16 سال از عمر خود را در سراب فرقه مجاهدین در عراق گذرانده است، بعد از این مدت جهت نجات از چنگال این فرقه مجبور به قبول اسارت جدیدی در کمپ امریکائی ها شد و خاطرات تلخ خود را به رشته تحریر در آورده است که اکنون جهت اطلاع هموطنان عزیز کانون آوا در انتشار و تدوین آن خود را مسئول می داند.

مطالعه این روزشمار بخوبی نشان میدهد هرکسی که به شعارهای توخالی رجوی اعتماد نموده در نهایت برای خلاصی از این مناسبات ننگین دوران سختی را پیش رو خواهد داشت که که هرگز تصور آن را نمی کرده است.

کانون آوا برای نویسنده این خاطرات که خوشبختانه در حال حاضر در دنیای آزاد و بدور از القائات فرقه رجوی زندگی میکند آرزوی موفقیت و سلامتی دارد.

ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

کمپ اشرف در مقطع سرنگونی صدام حسین – قسمت نهم

مارچ 2005

از پول کارمان یک رادیو ضبط خریدیم ولی از شانس ما وسایل اینجا 119 ولته و باید یک پول اضافی هم برای ترانس بدهیم. در هر حال 50 دلار هم برای ترانس دادیم که امشب گارد بلوکمان برایم یک ترانس آورد و حالا می توانیم آهنگ گوش کنیم.

4.

آمار ایرانی ها مثل بازار بورس بالا و پائین میشه، هر شایعه ای که می سازند روی تصمیم گیری ها تاثیر داره. عکسهایی که آمریکای ها روی تابلو گذاشته اند تاثیر مثبت داره. چهره بچه ها خندان و نرمال وقتی که دارند سوار اتوبوسهای ایرانی می شوند.

6.

امشب حقوق دادند. وقتی من اعتراض کردم که پولم کم شده، افسر مربوطه ساعت کار را حساب کرد وقراره که ماه بعد پول را اضافه کنند. در ضمن ما خریدن تلویزیون را منتفی کردیم چون شایعه جدید اینه که بعداز رفتن ایرانی ها ما را تعیین تکلیف می کنند.

8.

امروز روز جهانی زن است. شانس آوردیم وگرنه باید می نشستیم نصف روز و صحبتهای مریم رجوی را گوش می دادیم. از صبح شروع کردند دوباره نفراتی را که به ایران می روند را به بلوک 2 می فرستند. دیروز هم برای آنها سخنرانی کردند. امروز هم دوتا خبرنگار عرب آمدند به کمپ. ما سعی کردیم که شرایط اینجا را توضیح دهیم ولی امان از دست سیاست.

چون می دونیم که هرچه ما برای خبرنگاران بگوئیم با یک فسنجان که سازمان به آنها میدهد فراموش می شود و ما می شویم خائن! خدا لعنت کند فسنجان و قورمه سبزی و قیمه را!

همراه با خبرنگاران یک خانم آمریکایی هم آمده بود که دکتر فلان نام داشت و از طرف وزارت خارجه بود. وی می گفت بعد از رفتن این نفرات مراحل مصاحبه با صلیب سرخ با.. شروع میشه.

10.

امروز بعد از بیست وچند سال با پدرم تلفنی صحبت کردم. خیلی جالب بود همدیگر را نمی شناختیم و از همدیگر نشانی می خواستیم. خلاصه کدهای شناسایی درست درآمد ولی چون وقت تلفن 7 دقیقه بیشتر نیست نتوانستیم زیاد صحبت کنیم. شماره اینجا را یکی از بچه ها بهش داده بود که در هر حال دستش درد نکنه.

12.

امروز با ستوان کمپ صحبت کردیم و گفتیم که مقداری گل و گیاه برای کمپ بیاوریم که قبول کرد و ساعتی بعد همراه ما آمد به بیرون از کمپ و سمت زاغه های مهمات رفتیم و قلمه گل و درخت آوردیم برای کاشتن.

13.

امروز استوار شیفت آمد دنبال ما که برویم دوباره درخت و گل بیاوریم. از باغچه ای که درست کردیم خوشش آمده، از جلوی کمپ زنان یعنی همان زاغه مهمات چند تا درختچه نخل درآوردیم. خودش با ما بیل میزد و می گفت شما قدر این درختهای خرما را نمی دانید. جالب بود که می گفت: یک بسته کوچک خرما در آمریکا چند دلاره ولی اینجا در عراقی ها می ریزند دور. بالاخره هر کسی نسبت به چیزی حریصه ما هم به آزادی.

15.

امروز صبح با دوتا سرباز رفتیم بیرون کمپ برای آوردن تخته و الوار یا پالت، ولی هر چه گشتیم پیدا نکردیم چون جماعت قرارگاه همه آشغالها را جمع می کنند و می فروشند ولی در کنار زاغه مهمات چند تا جعبه از دستشون در رفته بود که ما آوردیم. از طرفی هم الزامات مثل فرغون و نفت از سربازها تحویل گرفتیم که مقدمات چهارشنبه سوری را آماده کنیم. بچه ها بلوک 5 ضبط صوت و بلند گو راه اندازی کردند و بچه های بلوک 1 مسئول آتش و انتظامات بودند.

ساعت 6.30 رفتیم زمین ورزش و شروع کردیم به زدن و رقصیدن ولی فرق این رقص این بود که کسی هیچ کس را مجبور نمی کرد که برقصد و بخاطر اینکه زیاد یا کم رقصیدن نیاز نیست به مسئولت پاسخ بدهی و یا انتقادی بشنوی. همه گاردها هم آمده بودند و بچه ها آنها را هم رقصاندند.

بعد آتش روشن کردیم و دور آن چرخیدیم و از روی آتش پریدیم. جالب اینکه سربازها بیشتر از ما علاقه نشان میدادند و دائم عکس و فیلم می گرفتند. یکی از بچه ها می گفت معلومه که اینها از نسل سرخپوستهای آمریکا هستند و ژنتیکی به آتش علاقه دارند.

در انتهای آتش بازی سربازها شروع کردند به تندر و فلاش و ترقه و منور زدن و جشن را خیلی مفصل تمام کردیم.

17.

امروز مقداری پول دادیم به گارد دم درب که برای عید تنقلات برایمان بخرد و او هم قول گرفت که به کسی نگوئیم. جالب اینکه کسی به رفیق سرباز پول داده و از طریق او مسائل را خرید و غیره را حل میکند ولی هیچ کس به کسی دیگر چیزی نمی گوید.

20.

بالاخره سال تمام شد وساعت 3.33 دقیقه سال نو تحویل شد. اولین سالی بود که نیاز نبود مثل مجسمه جلوی دوربین به مسعود و مریم سال نو را تبریک بگوئیم و دوسه ساعت به سخنان گهربار مسعود گوش دهیم. البته مابه ازاء آن کارگری داشتیم. چون بر اساس مسئولین بلوکها آمریکایی ها هم سنگ تمام گذاشتند و غذای کیفی دادند.

مرغ، ماهی، سالاد، کیک، میوه، نوشابه و… که ماهی و مرغ را خودمان پختیم و سرو کردیم که به همه رسید. بعد هم جلوی باغچه بلوک خودمان زدیم و رقصیدیم که سربازها هم آمدند. ما هم سعی کردیم که سفره هفت سین را درست کنیم. سیب، سکه، سبزه، ساعت، سرکه داشتیم و به جای سمنو.. گذاشتیم که همه تعجب کردند که ما سمنو از کجا آورده ایم. البته پینات را با قهره رنگ زدیم که شبیه سمنو شده و لحظه آخر هم گروهبان آشپزخانه برایمان سیر آورد و هفت سین را با آیینه شمعدان و قرآن تکمیل کردیم و فقط ماهی نداشتیم.

21.

امروز موقع کار با خانمهای مجاهد و شورای رهبری روبرو شدیم پس از سلام و علیک و صحبت فهمیدیم که دوتای آنها یعنی مسئول و تحت مسئول با ماشین فرار کرده اند و یکی دیگر را سازمان به اسم دیوانه تحویل آمریکایی ها داده است و در ضمن از طرف شوهرانشان نامه آورده اند که شوهرانشان اعلام کرده اند که اینها را نمی شناسند و آنها را خائن قلمداد نموده اند. جالبه، ازدواج بدون سند ایدئولوژیکی همین عواقب را هم داره.

23.

کمپانی جدید بطور عجیبی کار تولید میکنه و هر کسی که پیشنهاد طرحی میده با آن موافقت می کنه و ما به ازاء آن هم پول پرداخت می کنه

24.

قرار شده که بزودی بلوک 6 را خود بچه های کمپ بسازند طراحی و نجاری و برق کشی آن را هم خود بچه ها انجام می دهند. سروان گفت هدف تولید کار است که بچه ها بتوانند پول در بیاورند و از بیکاری در چادر بهتر است وی می گفت: من نمی توانم در مورد سرنوشت شما تصمیم بگیرم و کاره ای نیستم اما می توانم کار تولید کنم که یک پولی پس انداز کنید. من هم فکر می کنم که این بهتر از توی چادر نشستن است.

27.

امروز مسئولین بلوکها آمدند آمارگیری کردند که چه کسانی می خواهند بروند سر مزار دوستانشان. خیلی ها اسم نوشتندواز همین جهت حرفها و موضع گیری های سیاسی شروع شده و هرکسی برای خودش تحلیل میکنه و اشکال اینه که این جماعت بیش از حد سیاسی هستند.

28.

امروز صدایمان کردند که می توانید بروید سر مزار. حدود ساعت 10 بود که اکیپ اول بچه ها رفتند. آمریکایی ها به بچه ها لباس نو دادند، پیراهن، شلوار، کفش، کاپشن، کمربند و… که با سروضع مناسب بروند بیرون.

گروه متعرضین می گفتند که این کار به نفع مجاهدین است وگروهی هم سنگ کار را به سینه می زدند و می گفتند اگر جماعت بروند سر مزار کار تعطیل می شود و پول از دست می دهند.

البته به نظر من کار درستی بو چون اون بچه هایی که توی مزار خفته اند بالاخره دوستان ما هستند و شاید اگر زنده بودند آنها هم می آمدند بیرون و اصلا این که اجازه بدهیم مجاهدین اعمال تملک بر آنها بکنند کار اشتباهی است.

نزدیکهای ظهر نوبت اکیپ ما شد با دو مینی بوس به همراه چند سرباز رفتیم. توی مزار هر گوشه یکی از نفرات اطلاعاتی مجاهدین مثل عباس کیا، شاهرخ، علی ذوالجلال و… ایستاده بودند و کسی به آنها محل نمی گذاشت.

جالب اینکه یک میز حلوا و شربت گذاشته بودند چون فکر می کردند بچه ها گرسنه هستند و می روند سراغ میز که آمریکایی ها قبل از ورود به هرکس یک بطری آب و یک نوشیدنی شربت یا نوشابه داده بودند. جالب اینکه نفرات سازمان به طرف هر کس می رفتند نفر مربوطه راه را کج می کرد. دوتا از زنان فرمانده شان هم از اتاق کنترل نگاه میکردند که ببینند چه کسانی آمده اند. آخر سر هم هم بچه ها جمع شدند و سرود " ای ایران " را خواندند.

ادامه دارد

امید پارس ــ کانون آوا

20.08.2008

نوشته خاطرات دوران اسارت در کمپ امریکایی ها – قسمت نهم اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.