نعمت اللهی این بار با انتشار مستند کودکان کمپ اشرف و در پی آن اتهام زنی‌های افرادی چون بهرام رحمانی، مقاله‌ای در سایت حقیقت مانا منتشر کرده است. چنانکه می‌نویسد:

“چند روزی است که فکر کودک سربازان بعد از پخش مستند جشنواره سالیانه فیلم گوتنبرگ خواب راحت را از من ربوده چون من یکی از شاهدان زنده و جدا شده از سازمان پر ننگ مجاهدین هستم و خود به چشم دیده‌ام که چگونه این کودکان را با فریب و وعده های دروغین به قرارگاه اشرف در عراق آورده بودند و شاهد شکنجه روحی و روانی این کودکان بودم. ما در مقر و مرکز ۱۳ با هم بودیم.”

این عضو سابق تیم‌های تروریستی تشکیلات مجاهدین خلق که در سال 1400 پس از 20 سال جدایی از فرقه لب به افشاگری گشود به بهرام رحمانی می‌تازد که چگونه به کودکانی که فرزندان مجاهدین خلق هستند و حقوقشان در چارچوب تشکیلات رجوی مورد نقض قرار گرفته است اتهام همکاری با حکومت ایران می‌زند:
“به پشتیبانی از رجوی و جهت سرپوش گذاشتن در بکارگیری «کودک سرباز» به این کودکان که حتی پدر و مادرشان در تشکیلات مجاهدین بوده و یا هستند انگ وزارت اطلاعات می‌زنید و بدون هیچگونه سند و مدرک و استدلال لجن پراکنی می‌کنید و همچون مسعود رجوی و فرقه مجاهدین با شیوه‌های شناخته شده در طی این سالیان یک تنه به قاضی می‌روید؟”

امیر نعمت اللهی از “کودکانی که سلاح کلاشینکف هم اندازه قد آنها بود” و “کودک سربازانی که گریه می‌کردند و به زبان کردی نام مادرشان را صدا می‌زدند”، سخن می‌گوید:
” به چند نمونه که سالها شاهد آن بودم اشارتی می‌کنم، کودکانی که از رمادی( کمپ پناهجویان کرد در عراق) آورده بودند آنها بعضی اوقات گریه می‌کردند و به کردی مادرشان را می‌خواستند و از شنیدن گریه آنها هنوز کلمه مادر به زبان کردی در ذهن من حک شده («دایه)، این کودکان نه با انتخاب و انگیزه مبارزه آمده بودند و نه رهبر مطلقه عقیدتی را می‌شناختند صرفأ به خاطر مشکلات معیشتی از اردوگاه رمادی در عراق به مجاهدین آمده بودند و باید در تمام برنامه آموزش‌های نظامی شرکت می‌کردند.”

او همچنین از سرکوب روانی کودک سربازان توسط مسعود رجوی و عواملش برای متقاعد کردن آنها به ماندن در تشکیلات می‌نویسد:
“کودکانی که سلاح کلاشینکف هم اندازه قد آنها بود و به بیگاری کشیده شده بودند. هر گاه می‌گفتند که نمی‌خواهند در تشکیلات مجاهدین بمانند، یکی دو روز غیب می‌شدند و بعد دوباره به مرکز و مقر برمی‌گشتند از وضعیت ظاهری و روحی آنها که مشخص بود که تحت فشار قرار دارند و در نشست‌های جمعی که سلاحی در دست رجوی بود تا اهداف خود را دیکته کند این افراد بناگزیر تعهد می‌دادند که تا آخر در تشکیلات مجاهدین بمانند.”

نعمت اللهی در ادامه در شرح کیش شخصیتی مسعود رجوی و کارکردهای آن برای شستشوی مغزی و نقض حقوق کودک سربازان می‌نویسد:
“در فضای آنروزها در یک فرقه مخوف ایدئولوژیک با اعتقاد به رهبری عقیدتی که “خون” و “نفس” اعضا به خودشان تعلق نداشت و در حیطه رهبری عقیدتی بود شعارها و سرودها ساختند که صبح تا شب در مقرها از تلویزیون سیمای آزادی و یا بلندگوهای مرکز پخش می‌شد. معنا و مفهوم این سروده‌ها در “مزرعه خوکها” خیلی ساده بود. تبعیت بی چون و چرا از «برادر” (بردار بزرگ مساوی بود با رهبری عقیدتی بعنوان کانال وصل به خدا) و از جمله سرود «مجاهد بمانم و مجاهد بمیرم» در یک کلام این حرف رجوی بود که از همه اعضا تعهد کتبی می‌گرفت که هرگز از تشیکلات مجاهدین جدا نشوند و تا مرگ باید مجاهد بمانند! ”

در خصوص کودکان سربازی که از اروپا به اشرف آمدند و به طور ویژه امین گل مریمی، امیر نعمت اللهی چنین می‌گوید:
“همچنین بسیاری از کودکانی که حد اکثر سن آنها از ۱۶ سال بالاتر نبود از اروپا و کانادا به مرکز ما آوردند و سلاح دستشان دادند. این کودکان اگر می‌گفتند نمی‌خواهند در تشکیلات بمانند در نشست‌های جمعی با فحاشی و ناسزا روبرو می‌شدند. هیچ وقت فراموش نمی‌کنم من با « امین گل مریمی» دوست شده بودیم روزی دید که من از مسئولم شامپو درخواست می‌کنم و رفت یک شامپو خوش عطر که از اروپا با خود آورده بود به من داد امین گل مریمی در آن زمان (سال ۱۳۷۸ بود) ۱۵ یا ۱۶ سال بیشتر نداشت.”
(امین گل مریمی اولین کودک سربازی است که سرگذشت او با ذکر مستندات فراوان در نشریه‌ای اروپایی منتشر شد و شکایت مجاهدین خلق از این نشریه در دادگاه با شکست مواجه شد. نشریه دسایت و روزنامه نگاری که این گزارش مبسوط را از زندگی امین نوشت، لوییزا هومریش بعدتر به خاطر این مقاله جایزه انجمن روزنامه نگاران آلمان را دریافت کردند.)

نعمت اللهی در انتها برای حضور در هر دادگاه و رسانه‌ای در راستای شهادت دادن علیه سران مجاهدین خلق، اعلام آمادگی می‌کند و از کودک سربازان پیشین مجاهدین خلق برای پایداری‌شان در مقابل حملات فرقه رجوی تقدیر می‌کند و به آنها درود می‌فرستد.

نوشته کودک سربازانی که گریه می‌کردند و مادرشان را صدا می‌زدند اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

امیر نعمت اللهی در سال 1373 در سن 21 سالگی به طور خود خواسته به تشکیلات مجاهدین خلق پیوست. او تنها پنج سال در قرارگاه مجاهدین خلق در عراق زندگی کرد که بخش عمده این دوران را در تیم‌های ترور تشکیلات مشغول یادگیری کاربرد انواع اسلحه، شیوه‌های عملیات چریک شهری، چگونگی ساخت بمب و اجرای عملیات بود. او نهایتا برای بمب گذاری در ساختمان اصلی نیروی انتظامی تهران بزرگ وارد کشور شد. اما چنان که خود می‌گوید در لحظه آخر از خود پرسید:” برای چه آمده ام؟” و عملیات را ناموفق رها کرد و با مشقات فراوان از چنگ تشکیلات مجاهدین خلق گریخت.

برای دانلود اینجا را کلیک کنید.

او که اکنون 49 ساله است، در اسفند 1400، در مصاحبه‌ای با سیامک نادری پس از گذشت بیست سال از فرارش از فرقه رجوی برای اولین بار از علت جداییش از این تشکیلات و ناتمام گذاشتن آن عملیات تروریستی گفت. امیر نعمت‌اللهی بر شقاوت سران مجاهدین خلق و در راس آن شخص مسعود رجوی برای قربانی کردن اعضای تشکیلات خود و شهروندان بی‌گناه شهادت می‌دهد.

وی که با مقادیر زیادی از مواد منفجره برای کار گذاشتن یک بمب ساعتی وارد مقر نیروی انتظامی تهران بزرگ می‌شود با مشاهده ده ها جوان 18 تا 20 ساله در سن سربازی و کارمندان عادی این نهاد، حصاری که فرقه رجوی به دور ذهنش کشیده بود را ترک خورده یافت و برای یک لحظه به خود و تشکیلاتی که به آن خدمت می‌کرد شک کرد.

نوشته افشاگری عضو سابق تیم ترور مجاهدین خلق از عملیاتی که قرار بود بیش از صد قربانی بگیرد اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

نعمت اللهی به تازگی در گفتگویی با سیامک نادری که در وب سایت حقیقت مانا منتشر شد، از فضای اختناق شدید در تشکیلات مسعود رجوی و آموزش‌های عملیات نظامی و تروریستی به اعضای زیر سن قانونی (کودک سربازان) در پایگاه‌های مجاهدین خلق می‌گوید. او در این مصاحبه از چندین نفر نام می‌برد که به روش‌های مختلف توسط تشکیلات مجاهدین خلق سرکوب، کشته یا ناپدید شدند که در فرصتی دیگر به آن پرداخته خواهد شد. در این مقاله، بر مبنای مشاهدات نعمت اللهی، به ماهیت تروریستی و ضد انسانی سران مجاهدین خلق چه در قبال ملت ایران و چه در مقابل اعضای خودشان پرداخته می‌شود.

سیامک نادری و امیر نعمت الهی

امیر نعمت اللهی که پدر و دایی مجاهدش در ایران اعدام شدند با انگیزه مبارزه با حکومت ایران در اوایل دهه 70 به مجاهدین خلق در عراق پیوست و خیلی زود پس از گرفتن آموزش های چریکی و بمب گذاری برای راه اندازی عملیات به ایران فرستاده شد. او شیوه‌های عملیات تروریستی را در پایگاه مجاهدین خلق زیر نظر افرادی چون ابراهیم ذاکری، فرزاد آشنا، مهری حاجی نژاد و افراد دیگری که نامشان را به خاطر نمی‌آورد، فرا می‌گیرد. اما هنگامیکه برای منفجر کردن ساختمان مرکزی ناحیه انتظامی تهران بزرگ به ایران اعزام می‌شود با تناقضاتی روبرو می‌شود. او انگیزه مسعود رجوی را متفاوت با انگیزه خود می‌یابد. انگیزه رجوی از عملیات های کور و بدون برنامه‌ریزی و پشتیبانی مناسب در ایران را چنین شرح می‌دهد: «هر دو طرفش برای مسعود رجوی برد برد است یا کشته می‌شدیم که به تعداد شهدای سازمان اضافه می‌شد یا عملیات انجام می‌شد.»

پیش از اجرای عملیات در تشکیلات به نعمت اللهی و هم تیمی‌هایش گفته می‌شود که همه چیز شناسایی شده اما او بعدها در می‌یابد که معدود تصاویری که به عنوان نقشه به آنها نشان دادند، تصاویر نقشه تهران بود که فرماندهانش از گوگل مپ گرفته بودند. در تشکیلات رجوی به آن‌ها گفته شده بود که در ساختمان هدف، تنها مقامات ارشد نیروی انتظامی هستند. نعمت اللهی روز عملیات با واقعیت هایی خلاف ادعاهای سازمان مواجه می‌شود. او می‌گوید: «خودم که داخل ساختمان رفتم دقیقا دیدم. اصلا آن طوری نبود. گفته بودند فقط سردمداران نیروی انتظامی هستند. من رفتم داخل بمب‌ها را بگذارم دیدم حدود 100 تا جوان هفده هجده ساله سرباز بودند که از ناحیه‌ها آورده بودند برای مناطق تقسیم کنند. بمب را آماده کردم اما این صحنه را که دیدم دگمه را نزدم…داخل ساختمان یک عالمه نیروی کارمند بود.»

همچنین، تمام اطلاعاتی که فرماندهان عملیات درباره مختصات داخلی ساختمان، حراست و امنیت مکان به آن ها داده بودند، غلط از کار درآمده بود و نعمت اللهی با صدها پرسش در ذهنش از محل ارتکاب جرم بیرون می‌آید. او به این نتیجه می‌رسد: «به نظر من ما را فرستاده بودند که یا صددرصد دستگیر بشویم یا بمب منفجر بشود… مقدار مواد منفجره آنقدر زیاد بود که کسی سالم بیرون نمی‌آمد. هدف وسیله را برای آقای رجوی توجیه می‌کند. ولی من وقتی این صحنه‌ها را دیدم به خودم شک کردم که برای چه آمده‌ام.»

از پی همان عملیات تردید‌های نعمت اللهی درباره فرقه مسعود رجوی آغاز می‌شود و نهایتا وقتی که بار دیگر برای اتمام همان پروژه پیشین به ایران فرستاده می‌شود از مناسبات می‌گریزد و از طریق مرز ترکیه از ایران خارج می‌شود. تشکیلات عوامل خود را برای بازگرداندن او بسیج می‌کند و وقتی که موفق به متقاعد کردن او به بازگشت نمی‌شود، همان ترفند همیشگی را به کار میبرد: برچسب همکاری با وزارت اطلاعات ایران. سازمان همچنین، با انواع کارشکنی‌ها فرایند گریز او از ایران به اروپا را دشوار و پیچیده می‌کند. گذرنامه نعمت اللهی همچون همه اعضای مجاهدین خلق در تشکیلات توقیف شده بود و او مجبور بود با پرداخت هزاران دلار به قاچاقچیان و گذرنامه جعلی خود را به کانادا برساند.

امیر نعمت اللهی که در طول گفتگوی خود مواردی از مشاهداتش از نقض حقوق اعضای مجاهدین خلق طی تنها پنج سال حضورش در تشکیلات را به تفصیل ذکر می‌کند، علت شکستن سکوتش پس از سال‌ها جدایی از مجاهدین خلق را برای سیامک نادری چنین شرح می‌دهد: «بیست و خرده‌ای سال سکوت کردم. در هیچ محفلی در این مورد صحبت نکردم. هیچ کس هم داستان زندگی مرا نمی‌دانست تا الان که با شما صحبت کردم. ولی الان بحث من فقط برای ثبت در تاریخ است. برای اینکه اینها می آیند و با وقاحت کامل به مردم مارک اطلاعاتی یا رژیمی می‌زنند، به خاطر این است که از زیر این سوال‌ها در بروند. باید بیایند و به اینها جواب بدهند.»

او مانند بسیاری دیگر از اعضای جدا شده که هیچ سمپاتی به جمهوری اسلامی ندارند، امید دارد که روزی در یک دادگاه عادل سران سازمان مجاهدین خلق پاسخگوی اعمال خود باشند برای جنایاتی که در حق ملت ایران و اعضای خود مرتکب شده‌اند، محاکمه شوند.

نوشته عضو سابق واحد عملیاتی مجاهدین خلق پس از بیست سال لب به سخن گشود اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.