7 تیر را می‌توان نماد مظلومیت مردمی دانست که تنها جرم آنها، استقلال‌طلبی و نفی هرگونه سلطه بیگانه بود. نکته تلخ و حیرت‌آور، اما سکوت مرگبار نهادهای بین‌المللی حقوق بشر در قبال این دو اقدام ضدبشری بود، سکوتی که استانداردهای دوگانه حقوق‌بشری را پیش چشم آزادی‌خواهان و عدالت‌طلبان به نمایش گذاشت و این واقعیت را به اثبات رساند که مناسبات انسانی و به ‌اصطلاح حقوق‌بشری تا زمانی اعتبار و وجاهت بین‌المللی دارد که ملتها و دولتها در مسیر خواسته‌های غیرمشروع دولت‌های استعماری حرکت کنند.

در غیر این‌صورت ملت‌های مستقل نه‌تنها از سوی نظامات بین‌المللی حمایت نمی‌شوند، که قوانین به ابزار تهدید و سلطه توسط قدرتها تبدیل می‌شوند، اما ازآن‌جا که بنا به وعده الهی ظلم و ظالم هرگز پایدار نخواهد ماند، روند تحولات تاریخی، همواره نویدبخش پیروزی حق بر باطل می‌باشد.

سرنوشت رقت‌انگیز عاملان این دو جنایت، گواهی بر این بشارت محتوم است؛ صدام به بدترین شکل ممکن با خفت و خواری به درک واصل شد و گروه مزدور مجاهدین خلق هم‌اکنون بیش از گذشته به دریوزگی افتاده‌اند تا جایی که هیچ دولت اروپایی حاضر به پناه‌دادن به آنها نیست و مصداق از “اینجا رانده و از آن جا مانده” شده‌اند،

این سرنوشت برای اپوزیسیونی که به ملت و وطن خود پشت کرده‌اند و دل‌خوش به پشتیبانی دشمنان ملت ایرانند، باید عبرت‌آموز باشد.

نوشته هیچ دولت اروپایی حاضر به پناه‌دادن به گروه مزدور مجاهدین خلق نیست اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

عامل انفجار هفتم تیر، فردی به نام محمد‌رضا کلاهی، دانشجوی رشته برق دانشگاه علم و صنعت بود که پس از پیروزی انقلاب به سازمان مجاهدین خلق پیوست و با حفظ این عضویت، ابتدا پاسدار کمیته انقلاب اسلامی خیابان پاستور شد و بعد با هدایت سازمان، به داخل حزب جمهوری اسلامی راه پیدا کرد. او در حزب ارتقاء یافت و مسئول دعوت‌ها برای کنفرانس‌ها و میزگرد‌ها و جلسات شد. ضمن آنکه مسئول حفاظت حزب نیز گردید.

او بمب را با کیف دستی خود به داخل جلسه حزب جمهوری اسلامی واقع در نزدیکی چهارراه سرچشمه تهران انتقال داد و دقایقی قبل از انفجار، از ساختمان حزب خارج شد. پس از انفجار نیز مدتی در منزل یکی از اعضای سازمان متبوع خود مخفی شد و نهایتا از طریق مرزهای غربی کشور به عراق منتقل گردید. او در عراق با یکی از اعضای سازمان ازدواج کرد. اما در ۱۳۷۰ در فهرست اعضای “مسئله‌دار” سازمان قرار گرفت، در ۱۳۷۲ از سازمان جدا شد و در ۱۳۷۳ از عراق رهسپار آلمان گردید.

بعد از سقوط رژیم بعثی صدام در عراق ، نوارهای فیلمبرداری شده از ملاقات ها و مذاکرات فوق سری رجوی با مقامات اطلاعاتی و امنیتی این رژیم کشف شد و تعدادی از آنها در اروپا منتشر گردید . از جمله متن مکتوب پنج ملاقات رجوی طی سال های ۱۹۹۱ تا ۲۰۰۱ میلادی به همراه سی دی تصویری و صوتی آن در سال ۱۳۸۳ در قالب یک کتاب به ضمیمه سی دی ،‌ در لندن انتشار یافت . مسعود رجوی در یکی از این ملاقات ها صریحاً در مورد مسئولیت سازمان در انفجار هفتم تیر سخن می گوید . وی در دیداری با سپهبد طاهر جلیل حبوش رئیس سازمان کل اطلاعات عراق در سال ۱۹۹۹ میلادی (۱۳۷۸ شمسی) هنگام اشاره به سوابق روابط قبلی با آمریکا و فرانسه چنین می گوید : ” همانگونه که اطلاع دارید من در سال های ۱۹۸۱ تا ۱۹۸۶ در پاریس بودم ، در آن سال ها … به ما تروریست نمی گفتند ، هر چند که کاخ سفید و کاخ الیزه می دانستند ، با کاخ الیزه هم ارتباط داشتیم ، می دانستند که چه کسی حزب جمهوری را در ایران منفجر کرد … آنها می دانستند و خوب هم می دانستند ،‌ ولی صفت تروریست هم به ما نزدند .”

نتیجه اینکه از همان فردای پیروزی انقلاب اسلامی سازمان مجاهدین به کمک بنی صدر که سالها در فرانسه اقامت داشت در ارتباط با سرویس اطلاعاتی این کشور و سایر کشورهای غربی بویژه آمریکا قرار گرفت و با حمایت آنان وارد فاز نظامی شد تا خشونت طلبی و تروریسم را به عنوان یک راه کار با هدف براندازی نظام البته با ظاهری انقلابی بر مردم ایران تحمیل کند. خشونتی که حاصل آن تاکنون بیش از ۱۷ هزار شهید از تمامی قشرهای مردم ایران بوده است.

نویسنده : سعید پارسا

نوشته فاجعه‌ای که کاخ سفید و الیزه پیشاپیش از آن خبر داشتند اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

محمدحسن اصغرنیا از اعضای شورای مرکزی و مسئول آموزش حزب جمهوری اسلامی و از بازماندگان انفجار ۷ تیر ۱۳۶۰ در مقر این حزب، دراین‌باره بیان می‌کند: «حزب جمهوری اسلامی هر هفته یکشنبه‌ها بعد از نماز مغرب و عشا جلساتی داشت، اگرچه دستور جلسه هفتم تیرماه در رابطه با تورم و گرانی بود، اما شهید بهشتی عنوان کردند که موضوع مهم‌تری هست و باید به آن پرداخته شود، ایشان ضمن صحبت در رابطه با وضعیت حساس کشور از نبود گزینه برای کاندیداتوری ریاست جمهوری در حزب جمهوری اسلامی سخن گفته و سپس بر این مسئله که بیرون از حزب رجایی گزینه مناسبی است، تأکید کردند».

به روایت این شاهد عینی انتهای سخنرانی دکتر بهشتی یعنی درست در همین لحظه بمب منفجر شد و صدای انفجار مهیبی تمام سالن را پر کرد.

نقش مجاهدین در حادثه هفتم تیر
مرتضی محمدخانی از دیگر بازماندگان این حادثه برشدت انفجار تأکید کرده و گفته است: «آن شب وقتی بمب منفجر شد همه ناله می‌کردند و شهادتین می‌گفتند، اما بعد از چند دقیقه صداهای کمتری به گوش رسید و ظاهراً بسیاری از آنان که ناله می‌کردند، شهید شدند. شدت انفجار آن‌قدر زیاد بود که طاق سقف ویران شد در چنین شرایطی ظاهراً جرثقیلی آورده بودند تا این طاق ویران را بردارند، اما زنجیر جرثقیل پاره شد و دوباره آوارهایی بر سر حادثه دیدگان ریزش کرد. در حقیقت این طاق ویران روی آوار افتاد. صداهای زیادی از پشت‌بام به گوش می‌رسید و آن‌طور که متوجه شدم، نجات حادثه دیدگان از زیر آوار کار سختی بود و نمی‌دانستند چه‌کار کنند».

محمدرضا کلاهی عامل ترور هفتم تیر
طبق بررسی‌هایی که بعد از انفجار انجام شد، عامل این حادثه تروریستی فردی به نام محمدرضا کلاهی است. محمدرضا کلاهی از اعضای مجاهدین خلق بود که ابتدا به‌عنوان کاردان فنی تجربی تجهیزات صوتی وارد حزب جمهوری اسلامی شد بعد از مدتی ارتقا درجه یافت و مسئول هماهنگی جلسات شد.
او در روز هفت‌تیر ۱۳۶۰ به‌وسیله یک کیف‌دستی دو بمب کوچک را وارد ساختمان اصلی حزب جمهوری اسلامی می‌کند. یکی از بمب‌ها را زیر تریبون شهید بهشتی و دیگری را بروی یکی از ستون‌های اصلی ساختمان قرار می‌دهد که با انفجار آن‌ها سقف ساختمان فرومی‌ریزد.
وی بعد از انفجار به فرانسه فرار می‌کند و بعد از مدتی به هلند می‌رود. او بعد از خروج از ایران نام خود را به «علی معتمد» تغییر می‌دهد و بنا به اخبار منتشر شده در آذر ۱۳۹۴ در شهر المیره هلند با اصابت گلوله از فاصله نزدیک به هلاکت می‌رسد.

مجاهدین خلق عامل اصلی حادثه هفتم‌تیر هستند؟
مسعود خدابنده عضو اسبق سازمان مجاهدین خلق و از نزدیک‌ترین حلقه‌ها به مسعود رجوی، در سال ۱۳۷۵ از سازمان جدا شد. او درباره عملیات تروریستی ۷ تیر می‌گوید: «در مورد انفجار دفتر نخست‌وزیری و دفتر حزب جمهوری اسلامی، فکر نمی‌کنم کسی در بین اعضاء، هواداران، اعضای شورا و یا جداشدگان وجود داشته باشد که نداند آن انفجارها کار سازمان بوده. بله! رجوی بارها در جلسات این مسئولیت را پذیرفته و البته آن روزهایی هم که مسئولیت را با کنایه می‌پذیرفت (می‌گفت این خشم خلق قهرمان بود که این کار را کرد) به خاطر حضورش در فرانسه بود که با رفتن به عراق این قید دیگر برایش وجود نداشت».

موضوع دیگری که باید به آن بپردازیم قدرت بمب‌هایی است که در آن سالن منفجر شد. اگر نگاهی به گذشته و اقدامات گروه مجاهدین خلق بکنیم، می‌بینیم که این گروه معمولاً یا با سلاح گرم و یا با بمب‌های ضعیف عملیات انجام می‌دانند و توانایی ساخت چنین بمب‌هایی را نداشتند؛ که در این صورت وجود این بمب‌ها دو حالت دارد؛ یک اینکه این بمب‌ها را سازمان‌های جاسوسی کشورهایی مانند اسرائیل و آمریکا به آن‌ها داده باشند و یا اینکه این بمب‌ها غنائمی باشند که از خالی کردن اسلحه‌خانه‌های ارتش در اول انقلاب به‌دست‌آمده باشند.

حمایت‌های آمریکا از مجاهدین
خدابنده درباره حمایت‌های آمریکا از سازمان مجاهدین خلق به رسانه‌ها می‌گوید: وقتی مجاهدین خلق از عراق اخراج شدند، آمریکا با پرداخت حدود سی میلیون دلار (سه پرداخت ده میلیون دلاری) به آلبانی و فشارهای سیاسی و خارج کردنِ سازمان از لیست تروریستی امریکا و اروپا، دولت آلبانی را وادار کرد که این‌ها را بپذیرد. خیلی از عملیات‌ها را سازمان دستوری انجام می‌داد. مثلاً ترور صیاد شیرازی با دستور صدام صورت گرفت؛ یعنی صدام بابت این کار به رجوی پول داد. نوارهایش هم وجود دارد. حتی رجوی سر قیمت این کار چانه می‌زد. زدنِ صیاد شیرازی هیچ ربطی به رجوی نداشت. او پول گرفت تا این کار را بکند؛ یعنی یک حرکت کاملاً مزدورانه انجام داد.

نوشته در حادثه هفتم تیر، بمب ها را چه کسی به مجاهدین داده بود؟! اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

البته لازم به توضیح است که رجوی مدعی بود که سازمانش جریانی ضد امپریالیسم و تنها نیرویی است که استقلال کشور را محقق میسازد و حتی جمهوری اسلامی را متهم میکرد که در نهایت وابسته به امپریالیسم خواهد شد و با همین بهانه افرادی را جذب میکرد و حتی در سال 60 مسئولیت انفجار و حادثه هفتم تیرماه را به عهده نگرفت و این ملاحظات داخلی آنها بوده چرا که هنوز افرادی مانیپوله و مغزشویی نشده بودند و رجوی آن ها را آماده میکرد. اما سال 1382 در قرارگاه اشرف سابق ، ترورهای هفتم تیر و هشتم شهریور سال های 1360 و 1362 را از افتخارات سازمان و فرقۀ منحوس خود نام برد.

معمولا فرقه ها برای رسیدن به اهداف پلید خود این گناه ها را در ذهن اعضای خود درست جلوه داده و با سوء استفاده از مذهب و برداشت وارونه از آن شستشوی مغزی میدهند و برای کسب منافع و حفظ قدرت از آن بهره برداری می کنند و از این گناه ها عبور مینمایند.

سازمان موسوم به مجاهدین خلق که همان فرقۀ رجوی است از جمله این فرقه هاست که میتوان با شهامت گفت در نوع خود پیچیده ترین و مخرب ترین فرقۀ قرن حاضر و هزاره سوم است که با ” تکبر و غرور” اقدام به ” ترور” مینماید .

بیژن

نوشته نفاق در پوشش تریبون حادثه هفتم تیر اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

در واقع مجاهدین خلق نه تنها علاقه‌ای نداشتند که خود را در قالب یک ساختار حزبی متعارف در حکومت جدید دخیل کنند بلکه با برگزاری رژه و تشکیل ارتش میلیشیا سعی داشتند قدرت نمایی کنند. در کتاب سازمان مسعود نوشته محسن زال آمده است که «در جلسات خصوصی رهبران سازمان حتی افسوس می‌خوردند که چرا در ابتدای انقلاب چندین پادگان را تصرف نکرده‌اند تا بتوانند از آن به عنوان ظرفی برای جذب نیرو و گسترش توان نظامی استفاده کنند».

وابستگی مسعود رجوی به قدرت قهرآمیز سلاح، حتی در سخنرانی او در دانشگاه تهران نیز مشهود بود: «مشت را با مشت و گلوله را به گلوله پاسخ می‌دهیم». بنابراین هنگامیکه مسعود رجوی دریافت که در ساختار قدرت جایی ندارد ، به ویژه پس از عدم موفقیت نیروهای سازمان در کسب کرسی در انتخابات مجلس، نمایش فاجعه بار سی خرداد را به راه انداخت.

درپی ازل بنی صدر از ریاست جمهوری، مسعود رجوی فرصت را برای بریدن کامل از حکومت مناسب می بیند. افراد رده بالای دیگری در سازمان همچون مهدی ابریشمچی و موسی خیابانی نیز اعلام می‌کنند که عملا وارد فاز نظامی شده‌اند. محسن زال در این باره می‌نویسد: «بعد از این جریانات سازمان که تا قبل از آن بیشتر با عنوان جنبش ملی مجاهدین بیانیه می‌دهد، که میتوانست در گام های بعدی این جریان را به حزبی قانونی تبدیل کند، با تحلیل جدید تشکیلات بیانیه ای به نام “سازمان” مجاهدین خلق صادر می‌کند. این بیانیه با نام سازمان نشان از بازگشت به شکل قبلی و ماهیت چریکی دارد. آرایش و بروز تشکیلات به سرعت تغییر کرده و نیروها تا جایی که ممکن است دوباره نامرئی شده و به زیر زمین می‌روند و رویارویی خونین آغاز می‌گردد.»

انفجار دفتر حزب جمهوری اسلامی در هفتم تیرماه 1360، اولین عملیات بزرگ و خونین مجاهدین خلق پس از ورود به فاز نظامی است که سازمان هیچ وقت رسما مسئولیت آن را نمی‌پذیرد اما مستقیما بارها نفس عملیات را تایید می‌کند. زال می‌نویسد: «با شروع نبرد، سازمان نخست دست به زدن “سرنظام” باز می‌کند و بلندپایگان بسیاری را ترور می‌نماید و در مرحله بعد به ترورهای کوری دست می‌زند که از نظر سازمان زدن “سرانگشتان” نظام است.»

برای مجاهدین خلق، علاوه بر بیش از هفتاد نفری که در دفتر حزب جمهوری اسلامی کشته شدند، سرانگشتان  نظام مردم کوچه و خیابان بودند، از پسر بچه‌ای که در کوچه بازی می‌کرد تا دختری که به کلاس خیاطی می‌رفت، از پسر ارمنی که از سرکار برمی‌گشت تا دربان فلان اداره دولتی. در واقع، مسعود رجوی حقانیتی برای خود قائل بود که سعی داشت با ترور و کشتار آن را اثبات کند اما چهل سال گذشت و اثبات نشد.

مزدا پارسی

نوشته تحلیلی بر انفجار دفتر حزب جمهوری اسلامی توسط مجاهدین خلق اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

حدود ساعت 21 روز هفتم تیر 1360 دو بمب بسیار قوی در محل دفتر مرکزی حزب جمهوری اسلامی واقع در خیابان سرچشمه تهران منفجر شد، که بر اثر شدت انفجار قسمت‌ هایی از ساختمان فروریخت و موجب شهادت آیت الله دکتر سید محمد حسینی بهشتی رئیس دیوان عالی کشور و دبیرکل حزب جمهوری اسلامی و ده ‌ها تن از مقامات مملکتی و نمایندگان مردم در مجلس شورای اسلامی و چند تن از وزرا گردید.

سازمان مجاهدین خلق – عامل این حادثه و ترور شهید بهشتی – بر این گمان بود که وی بر روی امام خمینی نفوذ دارد و با کشتن او نظام با مشکل جدی رو به رو می شود. مسعود خدابنده، عضو جداشده از سازمان مجاهدین خلق، در یادداشتی در بی بی سی فارسی در 30 خرداد 1390 این برداشت را اینگونه بیان می کند:

“متاسفانه اشتباه محاسبه مجاهدین خلق در مقابله با حکومت نه از این نقطه شروع شده بود و نه به این نقطه پایان یافت. شروع اشتباه محاسبه سیاسی مجاهدین خلق تحلیلی بود که بواسطه آن از آغاز انقلاب جناح حاکم و مغز متفکر و رهبر این جناح را آیت الله بهشتی دانسته و آیت الله خمینی را هم اگر چه همنوع ولی متأثر از تحلیل های وی می دید. این تحلیل حالا می گفت حکومت پس از حذف بنی صدر یکپارچه شده و قدرت واقعی کشور اکنون آیت الله بهشتی است. پس با زدن این سر (آیت الله بهشتی) رژیم سرنگون خواهد شد.”

یکی از مسائل عمده درباره مسئولیت انفجار تروریستی ساختمان حزب جمهوری اسلامی و شهادت شخصیت های برجسته، این است که سازمان مجاهدین خلق هرگز به طور رسمی مسئولیت انفجار را برعهده نگرفت. ابتدا تصور می شد که ملاحظاتی در غرب وجود دارد اما بعدها مشخص شد که اعضا و هواداران سازمان در آن زمان آماگی پذیرش چنین اقدامی را نداشتند.

بعد از سقوط رژیم بعثی صدام در عراق، نوارهای فیلمبرداری شده از ملاقات ها و مذاکرات فوق سری رجوی با مقامات اطلاعاتی و امنیتی این رژیم کشف شد و تعدادی از آنها در اروپا منتشر گردید. از جمله متن مکتوب پنج ملاقات رجوی طی سال های 1991 تا 2001 میلادی به همراه سی دی تصویری و صوتی آن در سال 1383 در قالب یک کتاب به ضمیمه سی دی،‌ در لندن انتشار یافت. مسعود رجوی در یکی از این ملاقات ها صریحاً در مورد مسئولیت سازمان در انفجار هفتم تیر سخن می گوید.

وی در دیداری با سپهبد طاهر جلیل حبوش رئیس سازمان کل اطلاعات عراق در سال 1999 میلادی (1378 شمسی) هنگام اشاره به سوابق روابط قبلی با آمریکا و فرانسه چنین می گوید: “همانگونه که اطلاع دارید من در سال های 1981 تا 1986 در پاریس بودم، در آن سال ها … به ما تروریست نمی گفتند، هر چند که کاخ سفید و کاخ الیزه می دانستند، با کاخ الیزه هم ارتباط داشتیم، می دانستند که چه کسی حزب جمهوری را در ایران منفجر کرد … آنها می دانستند و خوب هم می دانستند،‌ ولی صفت تروریست به ما نزدند.”

لازم به ذکر است که ضبط تلویزیونی این جلسه و سایر مذاکرات رجوی و مقامات امنیتی رژیم بعث عراق به طور مخفیانه و توسط سرویس اطلاعاتی عراق صورت پذیرفته بود که پس از تصرف آرشیوهای فوق سری مراکز اطلاعاتی به دست گروهی از مردم و نیروهای مبارز عراقی کشف شد. آن بخش از نوارهای منتشره در لندن توسط یک نماینده برجسته پارلمان اروپا به نام بارونس اِما نیکلسون از عراق خارج شده و در اختیار ناشران آن قرار گرفت.

در تحقیقات مشخص شد این عمل وحشیانه که نزدیک به یکصد تن کشته و مجروح داشت توسط سازمان تروریستی مجاهدین خلق تدارک دیده شده بود و یکی از افراد موثر در این جنایت فردی به نام محمدرضا کلاهی شناسایی شد.

محمدرضا کلاهی دانشجوی سال اول رشته برق دانشگاه علم و صنعت ایران بود که در حین وقوع حادثه‌ متواری شد. او سپس به عراق رفت و با خورشید فرجی ازدواج نمود و در سال 1370 مسئله دار و خواهان جدایی شد و نهایتا در سال 1372 به آلمان رفت.

روز ۱۵ دسامبر ۲۰۱۵ (۲۴ آذر ۱۳۹۴)، علی معتمد، تکنسین برق ۵۶ ساله که ساکن شهر کوچک المیره در نزدیکی آمستردام بود، با شلیک یک گلوله به سرش کشته شد. مقتول عازم محل کارش بود و تیراندازی در آستانه در خانه ‌صورت گرفت. عوامل قتل بلافاصله از صحنه گریختند و سپس اتومبیل ب ‌ام‌ و مسروقه مورد استفاده را آتش زدند.

کمی بعد معلوم شد که علی معتمد، مردی که سرگرم یک زندگی آرام خانوادگی بود، عامل بزرگترین سوءقصد تاریخ جمهوری اسلامی با نام واقعی محمدرضا کلاهی صمدی است. او سال‌ها با هویت مستعار در هلند زندگی کرده بود. انگشت اتهام به سوی سازمان مجاهدین خلق نشانه رفت چرا که صرفا آنها از هویت اصلی مقتول و حضورش در هلند اطلاع داشتند و زنده ماندن و افشاگری های احتمالی او دیگر برایشان خطرناک بود.

عاطفه نادعلیان

نوشته در چهلمین سالگرد انفجار تروریستی ۷ تیر ۱۳۶۰ اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

فرقه مجاهدین خلق در رابطه با این اقدام مهیب تروریستی موضعی دوگانه اتخاذ کرد. ابتدا در جمع بندی یکساله این اقدام تروریستی را ضربه ای به راس رژیم بمثابه بی آینده کردن آن عنوان کرد و ادعا نمودند جمهوری اسلامی از فردای بعد از انفجار دیگر بی آینده و به سرنگونی کوتاه مدت نزدیک شده است.

موسی خیابانی جانشین مسعود رجوی هم طی پیامی انفجار دفتر حزب جمهوری را سیلی سنگین به گونه رژیم تحلیل کرد که درنهایت با از دست دادن تعادلش بر اثر این ضربه سرنگون خواهد شد. مسعود رجوی و دیگر رهبران فرقه مجاهدین خلق تحلیل شان این بود که مردم بعد از آن به صحنه خواهند آمد و قیام گسترده اجتماعی در حمایت از این اقدامشان رژیم را جارو خواهد کرد ! ولی روز 8 تیر و به محض انتشار خبر انفجار حزب و ترور دکتر بهشتی و دیگر اعضای حزب مردم بصورت گسترده در محل انفجار حاضر شدند و مراسم های گسترده عزاداری در اعتراض به این اقدام در تمامی شهرها برگزار کردند.

بسیاری از رهبران کشورهای جهان و منطقه و از جمله یاسر عرفات رییس سازمان آزادیبخش فلسطین این اقدام تروریستی را محکوم و با رهبران دولت ایران ابراز همدردی کردند. مسعود رجوی که با موج محکومیت این اقدام تروریستی اش از طرف رهبران جهان مواجه شد بناچار طی یک عقب نشینی آن را به انفجار خشم خلق ربط داد و از پذیرش مسئولیت مستقیم آن خودداری نمود در حالیکه برای مصرف داخلی در نشست های تشکیلاتی با افتخار از آن یاد می کرد.

عامل بمب گذاری، فرد نفوذی مجاهدین خلق بنام محمدرضا کلاهی بود که جزء نیروهای خدماتی حزب بشمار می رفت و بعد از انفجار به خارج کشور گریخت. محمدرضا کلاهی صمدی متولد 8 خرداد 1338 عضو نفوذی مجاهدین خلق بود که بعنوان کاردان فنی تجربی تجهیزات صوتی در حزب جمهوری اسلامی کار می کرد. وی بمب بسیار قوی را با خود به مقر حزب برده وپس از انفجار حزب به بهانه خرید بستنی و با یکدستگاه موتور از صحنه گریخته و از مرز غرب کشور به مجاهدین خلق در عراق پیوست.

در تشکیلات مجاهدین خلق سالها از محافظین مسعود رجوی بود. وی بعد از مسئله دار شدن درخواست جدایی از تشکیلات را نمود .
مسعود رجوی برای اینکه مانع از جدایی وی شود برخلاف رسم معمول که وی در تشکیلات با نام مستعار فعالیت می کرد وهیچ یک از اعضا از سابقه وی اطلاعی نداشتند در یک نشست عمومی وی را علنی کرد و خطاب به اعضا گفت: ایشان همان محمدرضا کلاهی معروف منفجر کننده حزب جمهوری اسلامی است و برای خالی کردن ته دل کلاهی به وی گفت اگر بخواهی از تشکیلات جداشوی ما چتر حمایت امنیتی را از سر شما برمیداریم و با توجه به اینکه نیروهای امنیتی جمهوری اسلامی مثل سایه بدنبال تو هستند جان سالم بدر نخواهی برد.

وی درنهایت بعنوان پناهنده به کشور هلند رفت ونام مستعار علی معتمد برای خود انتخاب نمود. وی در 24 اذر 1394 در شهر المیره هلند در خیابان و از نزدیک مورد هدف دو مرد ناشناس قرار گرفت و دربیمارستان جان سپرد. او در این شهر بعنوان برقکار در شرکت برق رسانی اینکو کار می کرد.

با توجه به اینکه مسئولین مجاهدین خلق فقط از محل اختفای وی خبر داشتند گمانه زنی هایی وجود دارد که مسعود رجوی برای راحت شدن از شر افشاگری های احتمالی وی در رابطه با انفجار حزب جمهوری اسلامی دستور قتل اورا صادر کرده باشد. سرنوشت رقت برانگیز محمدرضا کلاهی و انفجار تروریستی دفتر حزب جمهوری اسلامی که بدلیل عدم درک مسعود رجوی از شرایط مشخص جامعه ایران و میزان پایگاه اجتماعی جمهوری اسلامی درمیان مردم ناشی می شد و توهم احمقانه وی که گویا با ترور مسولین بلند پایه دیگر کار حکومت تمام است باعث گردید که فضای جامعه هرچه بسته تر گردد و از طرف جمهوری اسلامی انفجارات مهیب و ترورهای کور با موج دستگیری ها واعدام ها پاسخ داده شود. تحلیل رجوی این بود که با انفجار حزب جمهوری و ترور بالاترین مسئولین، رژیم چند صباحی بیشتر پایدار نخواهد بود. تحلیلی که همانند تمامی پیش بینی های رجوی عملا رنگ واقعیت بخود نگرفت بلکه باعث متلاشی شدن تشکیلات این فرقه تروریستی گردید.

اکرامی

نوشته بر سر عامل انفجار ۷ تیر حزب جمهوری اسلامی چه آمد؟! اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

سازمان تروریستی مجاهدین خلق بعد از پیروزی انقلاب و آشکار شدن ماهیت کثیف و خائنانه اش کنار گذاشته شدند. و به همین علت بر آن شدند تا فاز نظامی را بر علیه حکومت و در داخل کشور و آنهم در اوج حملات وحشیانه و تجاوزگرانه رژیم بعثی بر علیه کشورمان آغاز نمایند! ولی در اوج ناکامی دریافتند که هیچ پایگاهی در بین مردم کشورمان نداشته و ندارند و نمیتوانند با دولتی منسجم و کارامد بجنگند و بهمین خاطر رو به عملیاتهای تروریستی آورده و دفتر حزب جمهوری اسلامی را هدف قرار دادند تا به خیال خام خود دولت را تضعیف نموده و بر آن مسلط شوند و بتوانند از این روش حکومت کشورمان را غصب نمایند. غافل از اینکه دولت و مردم ماهیت شوم و تروریستی آنها را فهمیده و اجازه جولان به آنها نمی دهند و با شرکت در دومین انتخابات کشورمان به تمامی دشمنان انقلاب فهماندند که هیچ جای نفوذی در بین مردم و دولت ندارند و مردم همچنان حامی دولت خود می باشند .

سازمان تروریستی مجاهدین خلق به سرکردگی مسعود رجوی خائن با عملیات تروریستی هفتم تیرماه عملا به منفورترین سازمان در آن زمان تبدیل شدند و مردم با شنیدن نام منسوخ شده این سازمان تروریستی ، آنها را لعن و نفرین می کردند و برای عناصر منزوی و مزدور آن آرزوی مرگ سخت را داشتند که عامل شهادت بسیاری از دولتمردان کشورمان شده اند .

گروه تروریستی مجاهدین خلق که توسط کشورهای مختلف منطقه و بخصوص ایالات متحده حمایت می شود ، هم اکنون نیز با وجود گذشت بیش از چهار دهه به فعالیتهای تروریستی و خائنانه خود در اقصی نقاط جهان ادامه می دهند و با گرفتار نمودن عناصر فرتوت خود عملا به سازمان ضد انسانی تبدیل شده که جان انسانها برای آنها هیچ اهمیتی نداشته و تنها رسیدن به هدف که همانا آرزوهای پوشالی آنها در رسیدن به حکومت ایران می باشد مهم است و در این راه کشته شدن انسانهای بی گناه برایشان اصلا مهم نبوده و حتی از جان عناصر منسوخ شده خود نیز می گذرند تا بتوانند همچنان در منجلاب خود ساخته غوطه ور بمانند .

نوشته هفتم تیرماه برگ سیاهی در کارنامه سیاه سازمان تروریستی مجاهدین اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

چهل سال پس از این رخداد، غیرقابل انکار است که 30 خرداد نه یک شروع برای اقدامات خشونت آمیز، بلکه نقطه عطفی در عملکرد مسعود برای آشکار کردن اهداف (تروریستی) سازمانی بود که آنرا رهبری می کرد. از اول تیرماه 1360، سازمان مجاهدین وارد فاز دیگری گردید که سرانجام آن جز کشتار و خونریزی نبود. مریم رجوی تا همین امروز تلاش دارد اینگونه جلوه دهد که به دلیل سرکوب تظاهرات «مسالمت آمیز» 30 خرداد، مجاهدین جنگ مسلحانه را کلید زده اند اما تمامی شواهد حاکی است که مجاهدین قبل از شروع تظاهرات به انواع سلاح های سرد مجهز بوده اند.

من آن زمان موقتاً در تهران ساکن بودم و پس از اینکه از یک عضو خانواده (که از جلوی دانشگاه عبور کرده بود) شنیدم مجاهدین در آنجا تجمع دارند، از خانه خواهرم در منطقه ونک به آن سمت حرکت کردم. این عضو خانواده مان که سیاسی هم نبود با بهت تعریف کرد که «نمی دانید چه خبر است، مجاهدین و حزب الهی ها روبروی هم صف کشیده اند، مجاهدین در یک سمت با قمه و چماق ایستاده اند و حزب الهی ها هم در طرف دیگر». من در ابتدا باورم نشد که مجاهدین قمه و چماق به دست گرفته باشند چون تا آن زمان چنین صحنه ای را از مجاهدین ندیده بودم و عمدتاً چیزی که در شهرستان می دیدم عکس این حالت بود و مجاهدین معمولاً کتک می خوردند. از آنجا که خودم را هوادار سازمان می دانستم (که فقط برای یک سفر چند هفته ای به تهران رفته بودم) فوراً برای شرکت در این تظاهرات به سمت جنوب حرکت کردم. اتوبوس خط 2 یا 3 از منطقه ونک به سمت راه آهن می رفت اما به دلیل درگیری هایی که رخ داده بود، مسیر از میدان ولیعصر به سمت چهار راه مصدق مسدود بود و اتوبوس ها همانجا مسافرین را پیاده می کردند.

وقتی پیاده شدم ظاهراً درگیری های گسترده در خیابان انقلاب به پایان رسیده و تظاهرات به صورت پراکنده در نقاط مختلف شکل گرفته بود و رهبری خاصی نداشت. حدود نیم ساعت در تظاهرات کوچک آنجا شرکت کردم، مجاهدین و سایر جریاناتی که به آنها ملحق شده بودند شعار «خرداد ماه خونه، رژیم سرنگونه» می دادند. با ورود خودروهای سپاه این تجمعات در هم شکسته شد و نفرات به اطراف فرار کردند و من هم به این تصور که تظاهرات پایان یافته به سمت شمال حرکت کردم. خودروهای سپاه افراد مشکوک را دستگیر می کردند و من در تلاش بودم با عادیسازی از منطقه خارج شوم و در نهایت به خانه برگشتم. چیزی که واضح بود، مجاهدین برای اولین بار از اقدامات خشونت آمیز و سلاح های سرد استفاده کرده بودند هرچند برخی گزارشات حاکی از استفاده سلاح گرم نیز هست که من شخصاً با آن مواجه نشدم.

چند روز پس از این تظاهرات خونین، خبر انفجار مقر حزب جمهوری اسلامی، ایران را تکان داد. بسیاری از مسئولین کشور که در رأس آنها آیت الله بهشتی قرار داشت هدف این بمبگذاری قرار گرفتند و جان به جانان سپردند. مجاهدین اولین ضربه تروریستی خود را وارد ساخته بودند و وارد مسیری شدند که دیگر راه بازگشتی بر آن متصور نبود. میلیون ها ایرانی بهت زده این جنایت تروریستی را پیگیری می کردند. آنها با چشمانی گریان در شهرهای مختلف تنها به انتقام فکر می کردند.

بلافاصله با شنیدن این خبر من نیز از خانه بیرون آمدم و به سمت میدانی که بعدها «هفت تیر» نامیده شد حرکت کردم. در داخل اتوبوس اکثر چهره ها بهت زده و غمگین بود. در مسیر، سه دختر جوان نیز در حالی که با صدای بلند گریه می کردند سوار شدند. گریه امان شان نمی داد. در جلوی ساختمان حزب، تنها چیزی که از درون اتوبوس می دیدم گریه و زاری مردمی بود که اجساد را از زیر آوار بیرون می کشیدند و «مرگ بر منافق» می گفتند. صحنه های دردناکی بود که مرا هم بشدت تحت تأثیر قرار می داد. سازمان مجاهدین در یک لحظه دهها ایرانی را تنها به جرم عضویت در یک حزب سیاسی با بمب کشتار کرده بود. این اقدام به حدی منزجر کننده و جنایتکارانه بود که بعدها هم سازمان مجاهدین نتوانست رسماً به آن اعتراف کند هرچند در مناسبات درونی روی آن تأکید می شد و مسعود رجوی نیز در جلسه ای با حضور مقامات عراقی به آن اعتراف کرد.

یکروز پس از این جنایت بزرگ، خبر ترور «محمد کچویی» رئیس زندان اوین توسط یکی از نفوذی های مجاهدین، داغ را تازه کرد و نوید روزهای خونین دیگری در سراسر ایران داد. کچویی، توسط کاظم افجه ای که از قبل به درون زندان اوین نفوذ کرده بود ترور شد و کاظم نیز پس از انجام این عمل، خود را از ساختان به پایین پرت کرد و کشته شد. تظاهرات 30 خرداد به بمبگذاری و ترورهای پی در پی منجر شده بود که می رفت تمامی کشور را در بحران فرو برد.

آنچه در این جریان قابل توجه است اینکه هیچکدام از کشورهایی که امروزه خود را دمکراتیک و حقوق بشری می خوانند این اعمال تروریستی را محکوم نکردند و در عوض مسعود رجوی را پس از فرار از ایران در پناه خود گرفتند و از او حمایت کردند. همین دولت ها، بارها و بارها زخمی شدن یک شهروند خودشان با سلاح سرد را محکوم کرده اند و با بزرگنمایی و تروریستی خواندن آن، چهره ای مظلومانه از خود به نمایش گذاشته اند. در همین یک دهه گذشته، بارها شاهد انبوه بمبگذاری در کشورهای مختلف بوده ایم که توسط نهادهای جهانی و دولت های غربی بشدت محکوم شده و بخاطر آن گاه دولت هایی را تا مرز سرنگونی برده اند، ولی در مورد ایران همیشه سکوت کرده اند. بگذریم که مسبب آن ترورها هم گروه های تروریستی مثل داعش و القاعده بوده اند که توسط خود غربی ها تولید و در جهان رها شده اند.

چهل سال از بمبگذاری مجاهدین می گذرد. در این مدت هزاران ترور دیگر هم صورت گرفت و امروز نیز بازماندگان این جریانات تروریستی به قمه کشی، چماقداری و عربده کشی در کشورهای اروپایی و آمریکایی علیه ایرانیان وطنپرست که جرم شان حضور در انتخابات و «رأی دادن» است مشغول می باشند. و باز هم شاهد سکوت حقیرانه کشورهای به اصطلاح دمکراتیک هستیم. و این یک درس بزرگ به ما می دهد که حقوق بشر نیز مثل تروریسم، ابزار کار قدرت های غربی برای تضعیف کشورهای مستقل جهان است.
حامد صرافپور

نوشته ۷ تیر ۱۳۶۰، سرآغاز بمبگذاری و کشتار جمعی توسط سازمان مجاهدین اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

اما براستی عامل انفجار حزب جمهوری چه کسی بود وسرانجام اوچه شد؟ محمد رضا کلاهی متولد سال 1338 دانشجوی سال اول رشته برق دانشگاه علم وصنعت بعد از پیروزی انقلاب به فرقه مجاهدین خلق پیوست سپس بنا به دستور مسئولین مافوق تشکیلات بعنوان پاسدار به کمیته ولی عصر واقع درخیابان پاستور پیوست. مدتی بعد به درون حزب جمهوری اسلامی نفوذ کرد وبه مسوولیت حفاظت سالن اجتماعات برگزیده شد. 6روز بعداز عزل بنی صدرجوادغدیری از مسوولین قدیمی وعنصرنفوذی دررکن دوم ارتش بمب ساخته شده از قسمت فنی سازمان رابدست عوامل اجرایی واز جمله محمدرضا کلاهی رساند. جواد غدیری به دوستان خود اطمینان داده بود که روز هفتم تیر کارتمام خواهد شد.کلاهی یک ماه بعد توسط سازمان به کردستان وسپس به عراق منتقل گردید.وی دربخش روابط بانام مستعارکریم فعالیت داشت.همسروی خورشید فرجی از فرماندهان گردان پشتیبانی و مسوول تاسیسات بود. محمد رضا کلاهی درسال 70 مسله دار شد.درجریان یک نشست مسعود رجوی بخاطر زهرچشم گرفتن از او وجلوگیری از جدایی اش از سازمان برای اولین بار اورا به اعضای شرکت کننده درنشست معرفی کرد وگفت این همان کلاهی معروف است که حزب جمهوری رابه هوا فرستاد. و سپس خطاب به کلاهی گفت اگر از سازمان جدا شوی ما چترحمایتی وحفاظتی خودرا از تو برخواهیم داشت انوقت رژیم بسراغت می اید وخودت می دانی چه عواقبی خواهی داشت. وی سال 73 از عراق خارج وبه المان وسپس به هلند رفت بااسم مستعار علی معتمد درانجا زندگی میکرد ازان تاریخ تاسه سال پیش که گفته میشود توسط باندهای قاچاق درمنزلش ترور شد. هیچ کس بجز مسوولین سازمان از محل اختفای وی اطلاعی نداشت.کلاهی دردوران حضور درسازمان بعنوان قهرمان وفرمانده عملیات ویژه معرفی شد.دررابطه با ترور محمدرضا کلاهی منتقدین رجوی دلایل خود را این چنین توجیه می کنند.
1/سازمان بخاطر پوشاندن چهره تروریستی خود بخصوص بعداز خروج از عراق ونشان کردن انگشت اتهام به دولت ایران تلاش دارد نگاه انتقادی مقامات دولت های اروپایی را بخصوص بعد خروج امریکا از برجام درزمینه مسایل حقوق بشر وترور مخالفین دراروپا رامتوجه ایران نماید ودراین راه متحدین جدیدی کسب نماید.
2/حضور کلاهی باان اطلاعات درزمینه طرح انفجار حزب توسط سازمان وتبعاتی که ممکن است دراین زمینه متوجه سازمان نماید احتمالات رابرای ترور او توسط سازمان قوی تر می سازد بخصوص اینکه درطی این سالیان بجز سازمان هیچ کس از هویت مخفی او درهلند والمان اطلاع نداشت محمد رضا کلاهی تنها شاهدوسند زنده مسوولیت سازمان درانفجار حزب بود.
3/مسعود رجوی درسال 72 درنشست های معروف به حوض دریک پیام به اسم فرماندهی کل به تمامی مجاهدین درسراسر دنیا برنامه قتل جداشدگان وپاسداران سیاسی وسران احزاب سیاسی ایرانی خارج از کشور واز جمله مرحوم جلال طالبانی و ایت الله حکیم را اعلام نمود و درتاریخ 11 ابان 93 دریک پیام صوتی تحت عنوان عهد پرچم وابلاغیه چراغ خاموش، جداشدگان از سازمان وتمامی مخالفینش رامورد تهدید قرار داد وبه گروه مرگش ابلاغ نمود! نترسید حل وفصل پاسپورت، شناسایی وطراحی عملیات وهزینه های مالی بامن – اجرا باشما. زندان های کشورهای اروپایی همانند هتل چهارستاره است.بدنبال ان تیم های ترور وجوخه های مرگ رجوی به اروپا اعزام شدند. باتوجه به این دستورالعمل رجوی محتمل بنظر می رسد محمد رضا کلاهی قربانی تسویه حساب خونین رجوی شده باشد. 37 سال بعداز انفجار مرگبار حزب جمهوری اسلامی که بعنوان یکی از بزرگ ترین عملیات های تروریستی چند دهه اخیر از ان نام برده میشود اما واگر هایی زیادی درخصوص حضور سالیان وی درهلند وبااسم مستعار مطرح است.ایا می توان پذیرفت دولت هلند از حضور محمدرضا کلاهی باان سابقه تروریستی واسم مستعار علی معتمد اطلاعی نداشته باشد. براستی چرا رهبران سازمان مجاهدین درقبال مرگ وی سه سال سکوت کردند؟ چرا برغم اطلاع از ماهیت جواد غدیری با نام مستعار علی سعادت که عامل اصلی انتقال بمب بدست کلاهی بوده است ودرحال حاضر درالبانی می باشد اقدامی از طرف دولت البانی صورت نمی گیرد؟ رجوی ودیگر سران فرقه مجاهدین که بخوبی از عمق انزجار وتنفرنسبت به این اقدام تروریستی درسطح داخل اگاهی دارند انقدربزدل وترسو هستند که حاضرنیستند مسوولیت انجام کار خودرا بپذیرند به همین دلیل دستان خودرا بخون عاملان ان اغشته می سازند اری تروریست خوی ضدانسانی دارد وبه هیچ اصول انسانی اعتقاد ندارد بی شک روزی نوبت به جواد غدیری هم خواهد رسید چون تاریخ مصرف انها بسرامده است.
علی اکرامی

نوشته بررسی علل ترور عامل بمب گذاری حزب جمهوری اسلامی در۷ تیرسال ۶۰ اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

حادثه هفتم تیر 1360 که از بزرگترین اقدامات تروریستی فرقه رجوی پس از پیروزی انقلاب اسلامی محسوب می شد به فاصله یک روز پس از انفجار در مسجد ابوذر تهران که منجر به مصدومیت شدید آیت الله خامنه ای گردید، به وقوع پیوست.
محمدجواد قدیرى عضو کادر مرکزى سازمان و از طراحان اصلى انفجار مسجد ابوذر، در روز چهارم تیر 1360 به دوستان خود با اطمینان خبر داده بود که روز هفتم تیر، کار یکسره خواهد شد. وى روز ششم تیر نیز قبل از فرار از کشور به بعضى از متهمین فرقه که مجددا دستگیر شده‏اند گفته بود که فردا یعنى روز 7/4/60 کار نظام اسلامى تمام است.
حجت الاسلام هاشمى رفسنجانى در خاطرات خود درباره نحوه اطلاع از انفجار حزب جمهورى اسلامى در 7 تیر چنین نوشته است:
یکشنبه 7 تیر – بعدازظهر در جلسه شوراى مرکزى حزب [جمهورى اسلامى] شرکت کردم. بحث‏هاى مهمّى در دستور بود. از بیمارستان قلب خواسته بودند، براى مشورت راجع به مسائل مربوط به معالجه آقاى خامنه‏اى، کسى از مسئولان به آنجا برود. پس از جلسه شورا، براى بررسى وضع آقاى خامنه‏اى، اول شب به عیادت ایشان رفتم؛ حال‏شان بهتر بود. در وضع محافظت و سایر مسائل بحث شد. شب با احمدآقا خمینى در منزل قرار داشتم؛ به منزل آمدم. آقاى موسوى خوئینى‏ها هم آمد. درباره انتخابات ریاست جمهورى بحث کردیم. از دفتر امام، آقاى صانعى تلفن کرد و خبر داد که در دفتر حزب جمهورى اسلامى بمبى منفجر شده و عده‏اى شهید شده‏اند. وحشت کردیم؛ جلسه مشترک نمایندگان و مسئولان اجرایى حزب بود. در تلفن‏هاى بعدى اطلاع رسید که بمب در همان سالن، در حال سخنرانى آقاى بهشتى، منفجرشده در حالى که نزدیک به یکصد نفر از افراد مؤثر مملکت حضور داشته‏اند؛ و ساختمان ویران شده و همگى زیر آوار رفته‏اند و مشغول بیرون آوردن شهدا و مجروحان هستند. با تلفن‏ها خبرها در همه شهر منتشر شد. تا ساعت دو بعداز نصف شب بیدار ماندم و مرتّب خبر مى‏گرفتم. خبرها وحشتناک بود و حاکى از شهادت ده‏ها نفر و بالاخره خبر شهادت آقاى دکتر بهشتى کمرم را شکست…
دوشنبه 8 تیر ـ خبرى دادند که حادثه انفجار بمب مى‏تواند به دست یکى از عوامل ضدّانقلاب که در حزب نفوذ کرده، انجام شده باشد. او فعلاً متوارى است. ده دقیقه قبل از انفجار، به بهانه‏اى، از دفتر حزب به‏طور مرموز بیرون رفته است…
یکشنبه 14 تیر ـ اوّل صبح آقاى محسن رضایى به منزل آمد و گزارشى از وضع مبارزه با گروهک‏ها داد. معلوم شد که عامل انفجار دفتر حزب جمهورى اسلامى، از مجاهدین خلق است. از پرونده‏اى که قبلاً انجمن اسلامى دانشگاهش برایش تشکیل داده است، چنین مشخص مى‏شود.
فاجعه انفجار در دفتر مرکزى حزب جمهورى اسلامى بزرگ‏ترین ضربه‏اى بود که تروریسم از آغاز پیروزى انقلاب اسلامى بدان وارد آورده بود. به رغم عریان بودن انگیزه‏ها و نحوه عملکرد سازمان که حتى از پیش از تحقیقات هم براى مردم روشن بود، به علت ابعاد و آثار گسترده داخلى و بین‏المللى این اقدام، فرقه رجوی مسئولیت انفجار 7 تیر را صریحاً اعلام ننمود، ضمن اینکه تلویحاً و با کنایه روشن‏تر از تصریح آن را به خود نسبت مى‏داد. انجمن دانشجویان مسلمان آمریکا که در سال 60 و 61 نقش ستاد سازمان در آمریکا را ایفا مى‏کرد و مواضع آن را انتشار مى‏داد، در اطلاعیه خود چنین اعلام نمود: «… انفجار ستاد حزب [جمهورى اسلامى] و متلاشى شدن بهشتى… مرگ بهشتى همان خواست به حق توده‏هاى محروم بود.»
رجوى در جمع‏بندى یکساله و موسى خیابانى نفر دوم سازمان، در نوار تحلیل تاریخچه سازمان، که اندک زمانى پیش از کشته شدنش در بهمن 60 ضبط کرده بود، هردو ـ به نوعى ـ از «ضربه مهلک» و «ضربه اول» (و مانند این تعبیرها) بعد از 30 خرداد، سخن راندند. خیابانى با اشاره به آغاز جنگ مسلحانه توسط سازمان پس از 30 خرداد 60، درباره انفجار حزب جمهورى اسلامى مى‏گوید:… صداى مهیب انفجار درست رأس ساعت 9 یکشنبه شب، هفتم تیرماه، بلند شد. صدایى که نه تنها در سراسر ایران، بلکه در سراسر جهان طنین انداخت و شاید بتوان گفت که از فرداى آن روز، حکومت ایران دیگر مرده است.
وى در ادامه، با تشبیه فرقه رجوی به یک جوان، انفجار 7 تیر را سیلى محکم آن جوان به جمهورى اسلامى توصیف مى‏کند. مسعود رجوى، در جمع‏بندى یکساله، با اشارات و تأکیدات بسیار به مخاطبان مى‏رساند که فاجعه 7 تیر را فرقه اش مرتکب شده است. وى با مرحله‏بندى کردن جنگ مسلحانه علیه جمهورى اسلامى مى‏گوید: در مرحله اول، نوبت «سران سیاسى» بود. قبل از هر چیز، شاه‏مهره‏ها هدف بودند… ما در فاز نخستین تهاجممان، با عمل بزرگ شروع کردیم؛ و در رأس همه، عملیات تاریخى «اللّه‏ اکبر»، که این اسم هم پیشاپیش برایش گذاشته شده بود، جاى موسى خالى… یک مرحله را پیش بردیم. کدام مرحله؟ بى‏آینده کردن حکومت و سلب ثبات از آن… خلاصه در یک کلام: کار کسى جز مجاهدین نبود… کار در مجموع حساب شده و برنامه‏ریزى شده بود…
در فروردین 62 سرمقاله نشریه مجاهد آشکار ساخت که «از فرداى 30 خرداد سال 60 در نشست دفتر سیاسى سازمان» بحث و تصمیم‏گیرى درباره «نخستین عمل بزرگ» آغاز مى‏شود و هدف‏هاى این عملیات داراى چهره و هویت مذهبى بوده‏اند.  این اشارات کاملاً روشن مى‏سازد که انفجار هفتم تیر در دفتر سیاسى این فرقه بحث و تصویب شده و با توجه به اشاره رجوى به هنگام یادکرد از آن عملیات، مى‏توان حدس زد که نقش خیابانى در انجام این عملیات مهم‏تر و برجسته‏تر از سایرین بوده است.
چند مورد دیگر از اعترافات فرقه مجاهدین به انجام عملیات تروریستى هفتم تیر به این شرح است:
اولین شماره نشریه مجاهد که پس از 4 تیر 60 تعطیل شده بود و یک سال و نیم بعد در آذرماه 61 در خارج کشور منتشر گردید، در سرمقاله خود درباره استراتژى جنگ مسلحانه و ترور سران کشور تحت عنوان «ضربات اول» چنین مى‏نویسد:
… در مرحله اول این استراتژى، ضربه یا ضربات تعیین کننده اول و یک فاز تهاجمى ـ تهاجم به هر قیمت ـ و تشکیل آلترناتیو را در دستور کار قرار دادیم… در مرحله اول… بار کیفى پیشبرد عملیات نظامى، از آنجا که از پیچیدگى بسیار بالایى برخوردار بود، به عهده مسئولین رده بالاى سازمان قرار داشت…
نشریه فرقه در تحلیلى فاجعه هفتم تیر را این گونه تبیین کرده است:… از بین رفتن 70 درصد کادر رهبرى و ارکان حکومتى‏اش در نقاط مختلف کشور و بى‏آینده شدن مطلق حکومت، دقیقا محصول مقاومت انقلابى مسلحانه و به خصوص مرحله اول استراتژیک آن بوده است… او (آیت الله بهشتى)  تنها شاه‏مهره‏اى بود که مى‏توانست آینده حکومت را… تضمین نماید (و در همین جاست که عظمت انقلابى و سرنوشت‏ساز مرحله اول استراتژى مقاومت روشن مى‏شود)… مسعود رجوى در جمع‏بندى یک ساله مقاومت مسلحانه… چنین مى‏گوید: مجاهدین در اولین ضربه‏شان جایى براى تثبیت حکومت نگذاشتند…
در همین مقاله مجددا تأکید شده که جمهورى اسلامى پس از 30 خرداد و جنگ مسلحانه سازمان،«… در همان آغاز، بالاترین مهره و امید آینده‏اش را از دست داد.»
مسعود رجوى در مصاحبه با نشریه الوطن العربى در دى ماه 61 که ترجمه آن توسط ارگان فرقه نیز منتشر گردید گفت: دستاورد سال اول مبارزه مسلحانه ما بسیار بود تا حدى که رژیم امروز بى‏آینده شده است…کلیه کاندیداهاى رهبرى پس از خمینى یعنى مقاماتى که مى‏توانستند رهبرى رژیم کنونى را بعد از او به دست گیرند،… علاوه بر آنها دو هزار نفر دیگر از آخوندهاى حاکم و سایر مسئولین رژیم نیز… به هلاکت رسیده‏اند.
مقاله دیگرى از نشریه مجاهد، با اشاره تلویحى به فاجعه هفتم تیر، آن را «عملیات تعیین کننده و تاریخ‏ساز آغازین» در فاز نظامى پس از 30 خرداد 60، توصیف کرد.
رجوى در سخنانى با اشاره به هفتم تیر، خطاب به گروهى از اعضاى فرقه گفت:… شما هم مثل همه مردم ایران، یک هفته بعد از 30 خرداد، صداى رعد در آسمان بى‏ابر وطن… را شنیدید…
در 9 تیر 1362، بخش قابل توجهى از نشریه مجاهد به صورت ویژه‏نامه انفجار هفتم تیر درآمده بود و فضاى عمومى این شماره به روشنى به مخاطب نشان مى‏داد که فرقه، مجرى و مسئول این فاجعه بوده است و به آن افتخار هم مى‏کند. در صفحه اول این شماره تیتر «رهنمود قرآنى در بعد از ظهر یکشنبه 7 تیر 1360» و یک آیه قرآن درج شده و در صفحه 2 که ترجمه همراه با تحریف آن آمده است، تلاش شده که مضمون آن بر انفجار 7 تیر تطبیق داده شود و با اشاره به تفأل از قرآن، پشتوانه ماورایى نیز براى این اقدام جنایت‏بار جعل گردد.
همچنین سخنان موسى خیابانى در مورد 7 تیر نیز در صفحه اول برجسته شده و در صفحات بعدى مطالب فراوانى علیه شهید آیت‏اللّه‏ دکتر بهشتى درج گردیده است تا توجیه فرقه رجوی براى این عملیات نیز ارائه شود.
در مقاله‏اى در همان شماره، ترور آیت‏اللّه‏ بهشتى به شعارهاى تظاهرات خشونت‏بار 30 خرداد ارجاع داده شده و چنین آمده است:
… درست در ساعت نه شب هفتم تیرماه 60… خشم گره خورده خلق در مقر حزب… شعله کشید و منفجر شد… بهشتى این بزرگترین چهره امپریالیسم و ارتجاع… مشخصا در تظاهرات تاریخى30 خرداد… با فریادهاى «مرگ بر بهشتى» حکم اعدام انقلابى او را صادر کرده بودند…
بیش از یک دهه بعد هفته‏نامه عرب زبان الوطن العربى نوشت:
… سازمان سیا با کمک مزدوران خود در داخل [ایران] توانست یک محل گردهمایى را منفجر کند که در آن رویداد، بین 70 تا 80 نفر از سران رژیم و در رأس آنها محمد بهشتى کشته شدند…
در گزارش وزارت خارجه آمریکا درباره فرقه رجوی که در سال 1994 میلادى (1373 شمسى) انتشار یافت نیز صراحتا مسئولیت انفجار هفتم تیر بر عهده فرقه مجاهدین گذارده شده است:
مجاهدین موجى از بمب‏گذارى و ترور را علیه رژیم ایران آغاز نمودند که تا امروز نیز طنین‏انداز است. شاخص‏ترین حمله در تاریخ 28 ژوئن 1981 [ = 7 تیر 1360] رخ داد و این زمانى بود که دو بمب، مرکز حزب جمهورى اسلامى (حزب روحانیون) را از هم متلاشى کرد و منجر به کشته شدن 74 تن از رهبران ارشد حکومت گشت. من جمله رهبر حزب جمهورى اسلامى،آیت‏اللّه‏ بهشتى، 4 وزیر، 27 نماینده مجلس.
على فراستى از اعضاى قدیمى و جدا شده فرقه رجوی در شرح چگونگى اقدام سازمان به انفجار هفتم تیر، تأکید کرد که شوروى پشتیبانى این عملیات را برعهده داشته است:
انفجار حزب جمهورى اسلامى در 7 تیر 1360 شوک سهمگینى بر حکومت بود و حکومت شوروى، آمریکا را منشأ انفجار اعلام کرد. (کتاب «اتحاد شوروى و ایران انقلابى» نوشته: ا. یودفات، لندن، 1984، ص 116) این اقدام مجاهدین، هیچ کمکى به خودشان نکرد بلکه ناخواسته کمک بزرگى به استراتژى شوروى کرد… در تحقیقات مؤسسات جرم‏شناسى آمریکا مشخص شد که بمب به کار رفته در انفجار مقر حزب جمهورى اسلامى از نوع «گاز متراکم» بوده است که به تازگى توسط آمریکایى‏ها کشف شده بود ولى شوروى‏ها توانسته بودند به آن دست یابند. ساختن چنان بمبى با آن فرمول پیچیده مطلقا در توان یک گروه چریکى نبوده است و تنها امکان، رسیدن آن از طریق شوروى به [سازمان] مجاهدین بوده است. لازم به توضیح است که مسعود رجوى در سال 1360 در جلسات خصوصى در پاریس تأیید کرده بود که تکنولوژى این انفجار را در اختیار نداشته است.
حال آنکه در زمان وقوع فاجعه، نحوه انعکاس خبر انفجار هفتم تیر در رسانه‏هاى آمریکایى، آشکارا استقبال و خشنودى آمریکایى‏ها را از این موضوع نشان مى‏داد و اگر شوروى هم در پشتیبانى این فاجعه نقش و وساطت داشته، در هماهنگى و همکارى با آمریکا بوده است زیرا منافع این دو ابرقدرت در آن زمان در تضعیف و نابودى نظام جمهورى اسلامى، با یکدیگر کاملاً گره خورده بود.
تایم چاپ آمریکا نوشت که آیت‏اللّه‏ بهشتى «امید اصلى براى تداوم انقلاب اسلامى بود» واشنگتن استار، فقدان وى را به منزله از دست رفتن «تواناترین استراتژیست و سازمانده» روحانیت ایران توصیف کرد و کریستین ساینس مانیتور تأکید کرد که انفجار هفتم تیر «امید بنیادگرایان براى تشکیل یک دولت مذهبى پس از سرنگونى بنى‏صدر را به یأس مبدل کرد.»

آیت الله خمینى در اولین سخنرانى خود بعد از فاجعه هفتم تیر، افراد وابسته به آمریکا و شوروى را مسئول آدم‏کشى‏ها و بمب‏گذارى‏ها برشمرد و ضمن تجلیل از شهید آیه‏اللّه‏ بهشتى و سایر شهداى هفتم‏تیر به عنوان «خدمتگزاران کشور»، و ذکر مراتب مظلومیت خاص شهید بهشتى به دلیل تبلیغات متراکم ضدانقلاب و بویژه فرقه رجوی علیه وى، هواداران فریب خورده را به دور شدن از «سران فاسد و جنایتکار» فرقه فراخواند. در پیام مکتوب امام نیز تأکید شد که «کوردلان مدعى مجاهدت براى خلق خدمتگزاران فعال و صدیق را از خلق گرفتند.»
حجت ‏الاسلام دکتر باهنر دبیرکل جدید حزب جمهورى اسلامى در اولین مصاحبه مطبوعاتى خود اعلام کرد که: «سرنخ این جنایت، امپریالیسم آمریکا و کارگزاران آن منافقین خلق هستند.»

هویت عامل انفجار
یک هفته بعد از انفجار،‌ هویت عامل آن شناسایی شد و طی اطلاعیه سپاه پاسداران انقلاب اسلامی با اعلام مشخصات وی از مردم برای دستگیری او درخواست کمک شد:
“… در تحقیقات مشخص شد که این عمل وحشیانه توسط سازمان آمریکایی مجاهدین خلق تدارک دیده شده و یکی از افراد مؤثر در این جنایت فردی است به اسم محمد رضا کلاهی که مشخصات نامبرده بدین شرح اعلام می گردد: محمد رضا کلاهی فرزند حسن متولد 1338 دارنده شماره شناسنامه 1251، دانشجوی سال اول رشته برق دانشگاه علم و صنعت ایران و دارای دیپلم ریاضی از دبیرستان بامداد واقع در خیابان جمهوری اسلامی، خیابان گلشن، که نامبرده در حین وقوع حادثه متواری شده است.”
سخنگوی سپاه نیز در مصاحبه ای با ارائه توضیحات بیشتر در مورد نتایج تحقیقات گفت: “… بمب گذاری از ناحیه سازمان مجاهدین خلق، این گروه وابسته و مزدور آمریکایی صورت گرفته است. شکل و نحوه کار هم به این طریق بوده که به وسیله یک عامل نفوذی به نام محمد رضا کلاهی که در میان کارکنان حزب جمهوری اسلامی نفوذ کرده بود… این بمب گذاری صورت می گیرد… این بمب گذاری خیلی ساده و به نوعی بوده که هر کسی می توانسته این کار را انجام بدهد. به جهت این که فرصت کافی داشته و یکی از بمب ها را در زیر تریبون قرار داده، بمب دیگر در کنار ستونی از سالن کار گذاشته… ”
حجت الاسلام محمدی ری شهری، اولین وزیر اطلاعات جمهوری اسلامی ایران در خاطرات خود آخرین و کاملترین اطلاعات منتشره درباره کلاهی را ارائه داده است: ” محمد رضا کلاهی صمدی بعد از پیروزی انقلاب اسلامی در سال 1357 به سازمان منافقین پیوست. ابتدا در انجمن اسلامی دانشجویان دانشگاه علم و صنعت و پس از مدتی با خط دهی سازمان از انجمن اظهار بریدگی نموده، ضمن این که در همان مقطع با سازمان ارتباط تنگاتنگی داشته است به عنوان پاسدار کمیته انقلاب اسلامی ولیعصر تهران واقع در خیابان پاستور شروع به فعالیت و به تدریج با هدایت منافقین وارد حزب جمهوری اسلامی می شود. کلاهی در تشکیلات دفتر مرکزی حزب در جایگاهی قرار می گیرد که از کلیه جریانات مهم حزبی و مملکتی (دولت، مجلس،‌ نهادها و…) مطلع بوده و همچنین مسئول دعوت ها برای کنفرانس ها، میزگردها و یا جلسات بوده، ضمن این که حفاظت سالن نیز به عهده او بوده است. او مستقیماً زیر نظر یکی از افراد کادر مرکزی منافقین به نام هادی روشن روانی با نام مستعار مقدم قرار داشته است. کلاهی از تاریخ 1/9/1359 در منزل شخصی فردی به نام سید عباس مؤدب صفت به عنوان مستأجر و به صورت انفرادی زندگی می کرده و بعضاً‌ افرادی را نیز با خود به منزل می آورده است. وی ساعت 7 صبح از خانه خارج و حدود 8 شب به خانه بر می گشت و در رفت و آمد بسیار محتاط و مرتباً‌ خودش را چک می کرد و حتی برای رفتن به دستشویی در اتاق خودش را قفل می نموده است. وی چند روز قبل از انفجار حزب، کیف سامسونت خود را عوض کرده و یک کیف بزرگ را با خودش حمل می نموده و چون رفت و آمد وی در طول روز به حزب زیاد بوده، کمتر مورد بازرسی قرار می گرفت. پس از انفجار حزب جمهوری اسلامی، او متواری و در خانه های تیمی منافقین مخفی و نهایتاً از طریق مرز غرب کشور توسط عوامل منافقین به عراق منتقل شد. در مقطعی که وی در ایران مخفی بود گزارش های متعددی مبنی بر محل اختفای وی در مناطقی از جمله:‌ جاده چالوس، روستای سیاه پیشه، قلعه میر فتاح در اطراف همدان، واصل که با مراجعه تیم های عملیاتی نتیجه ای حاصل نشد. در ایامی که وی مخفی شده بود برای ردیابی وی، دوستان، نزدیکان و خانواده وی از جمله برادرش محسن که همافر نهاجا بوده چندین مرحله مورد بازجویی قرار گرفتند، اما نتیجه مثبتی نداشت. نامبرده در عراق در بخش عارفی (روابط با عراق) با نام مستعار کریم فعالیت می کرده و با یکی از منافقین به نام خورشید فرجی زنوز اهل تهران ازدواج می نماید. همسرش قبلاً‌ مسئول نهاد بوده که تنزل رده داشته، مدتی فرمانده گردان ارکان (پشتیبانی) و مدتی مسئول تأسیسات بوده است. وی آموزش خلبانی را گذارنده، آخرین مسئولیتش به عنوان فرمانده یگان پدافند و باصطلاح ارتش آزادیبخش سازماندهی شده است. گفته می شود کلاهی در سال 1370 نسبت به فرقه مسئله دار شده و در سال 1372 از این فرقه جدا شده و در سال 1373 از عراق به آلمان رفته است. ”

اعتراف فوق سری رجوی
بعد از سقوط رژیم بعثی صدام در عراق، نوارهای فیلمبرداری شده از ملاقات ها و مذاکرات فوق سری رجوی با مقامات اطلاعاتی و امنیتی این رژیم کشف شد و تعدادی از آنها در اروپا منتشر گردید. از جمله متن مکتوب پنج ملاقات رجوی طی سال های 1991 تا 2001 میلادی به همراه سی دی تصویری و صوتی آن در سال 1383 در قالب یک کتاب به ضمیمه سی دی،‌ در لندن انتشار یافت. مسعود رجوی در یکی از این ملاقات ها صریحاً در مورد مسئولیت سازمان در انفجار هفتم تیر سخن می گوید. وی در دیداری با سپهبد طاهر جلیل حبوش رئیس سازمان کل اطلاعات عراق در سال 1999 میلادی (1378 شمسی) هنگام اشاره به سوابق روابط قبلی با آمریکا و فرانسه چنین می گوید: ” همانگونه که اطلاع دارید من در سال های 1981 تا 1986 در پاریس بودم، در آن سال ها… به ما تروریست نمی گفتند، هر چند که کاخ سفید و کاخ الیزه می دانستند، با کاخ الیزه هم ارتباط داشتیم، می دانستند که چه کسی حزب جمهوری را در ایران منفجر کرد… آنها می دانستند و خوب هم می دانستند،‌ ولی صفت تروریست هم به ما نزدند.”
لازم به ذکر است که ضبط تلویزیونی این جلسه و سایر مذاکرات رجوی و مقامات امنیتی رژیم بعث عراق به طور مخفیانه و توسط سرویس اطلاعاتی عراق صورت پذیرفته است که پس از تصرف آرشیوهای فوق سری مراکز اطلاعاتی به دست گروهی از مردم و نیروهای مبارز عراقی کشف گردید. آن بخش از نوارهای منتشره در لندن بنابر آنچه که در مقدمه کتاب حاوی متن آنها آمده است، توسط یک نماینده برجسته پارلمان اروپا به نام بارونس اِما نیکلسون Emma Nicholson از عراق خارج شده و در اختیار ناشران آن قرار گرفته است.
ابعاد و آثار فاجعه
در فاجعه انفجار هفتم تیر علاوه بر شهید آیت الله دکتر بهشتی که ریاست دیوان عالی کشور (برترین مقام قضایی جمهوری اسلامی) را بر عهده داشت، بیش از 72 تن شامل چهار وزیر و چند معاون وزیر، 27 تن از نمایندگان مجلس شورای اسلامی و عده ای دیگر از مسئولان و اعضای حزب جمهوری اسلامی به شهادت رسیدند. در اینجا نام وزرای شهید کابینه شهید رجایی و نمایندگان مجلس را ذکر می کنیم:
الف) وزراء: 1. شهید دکتر حسن عباسپور (وزیر نیرو)، 2. شهید دکتر علی اکبر فیاض بخش (مشاور بهزیستی)، 3. شهید دکتر محمود قندی (وزیر پست و تلگراف و تلفن)، 4. شهید مهندس موسی کلانتری (وزیر راه و ترابری)
ب) نمایندگان: شهید رحمان استکی (شهرکرد)، شهید دکتر سید رضا پاکنژاد (یزد)، شهید علیرضا چراغزاده دزفولی (رامهرمز)، شهید حجت الاسلام سید محمد تقی حسینی طباطبایی (زابل)، شهید دکتر سید محمد باقر حسینی لواسانی (تهران)‌،‌ شهید دکتر شمس الدین حسینی نایئنی (نائین)، شهید حجت الاسلام غلامحسین حقانی (بندرعباس)، شهید حجت الاسلام محمد علی حیدری (نهاوند) شهید عباس حیدری (بوشهر)، شهید حجت الاسلام دکتر غلامرضا دانش آشتیانی (تفرش و آشتیان)، شهید حجت الاسلام سید محمد کاظم دانش (شوش و اندیمشک)، شهید علی اکبر دهقان (تربت جام)، شهید دکتر سید عبدالحمید دیالمه (مشهد)، شهید حجت الاسلام سید فخرالدین رحیمی (ملاوی لرستان)، شهید سید محمد جواد شرافت (شوشتر)، شهید میر بهزاد شهریاری (رودباران)، شهید حجت الاسلام محمد حسین صادقی (درود و ازنا)، شهید حجت الاسلام دکتر قاسم صادقی (مشهد)، شهید حجت الاسلام نورالدین طباطبایی نژاد (اردلان)، شهید حجت الاسلام محمد حسین طبی (اسفراین)، شهید سیف الله عبدالکریمی کومله (لنگرود)، شهید حجت الاسلام عبدالوهاب قاسمی (ساری)، شهید حجت الاسلام عمادالدین کریمی بیژنی نژاد (نوشهر)، شهید حجت الاسلام محمد علی منتظری (تهران)، شهید عباسعلی ناطق نوری (نور)، شهید مهدی نصیری لاری (لارستان)، شهید حجت الاسلام علی هاشمی سنجانی (اراک).
حضور گسترده و انبوه اقشار مختلف مردم در مراسم تشییع و بزرگداشت شهدای هفتم تیر و فضای عاطفی پدید آمده در سراسر کشور،‌ امواج وسیع حمایت از نظام و نفرت از فرقه تروریستی رجوی را تشدید نمود. ” حالا دیگر بخشی از مردم هم که با تردید و دو دلی به مسئله سرکوب منافقین نگاه می کردند به ماهیت اصلی اینان بیشتر پی برده و نفرت عمومی بیش از پیش بالا می گرفت… نیروهایی که در این فاجعه از بین رفتند همان هایی بودند که مورد تنفر شدید ضد انقلابیون و در رأس آنها آمریکا قرار داشتند و منافقین با این عمل خود را همطراز مزدوران مستقیم آمریکا نظیر سلطنت طلبان قرار دادند. جالب است که سازمان چریک های فدایی خلق (اقلیت) که نزدیکترین گروه ها به منافقین بود در نشریه اش (کار، ش 115، 10/4/60) ضمن اشاره به ماجرا و تکیه روی این که حکومت جمهوری اسلامی ضربه سختی خورده است می نویسد: هنوز معلوم نیست این انفجار کار مجاهدین است یا سلطنت طلبان!‌… این ضربه باعث شد آن دسته از مردم که به دلیل دو سال و نیم تبلیغات سرسام آور تمامی ضد انقلابیون چپ و راست نتوانسته بودند فردی مثل شهید مظلوم آیت الله بهشتی را بشناسند به خود آمده و شخصیت واقعی او را بفهمند، گویا در 7 تیر آیت الله بهشتی تولدی تازه یافت.”
عمده ترین توجیه و تحلیلی که فرقه رجوی در سطح رده های بالا در خصوص انفجار بمب در دفتر مرکزی حزب جمهوری اسلامی ارائه داد این بود که: ” پس از سرکوب تظاهرات مردم در 30 خرداد،‌ حالت رعب و یأس بر جامعه مستولی شده، بنابراین ما برای این که شکست پذیری و ضربه پذیری سیستم را نشان بدهیم تا مردم بفهمند که اگر بخواهند می توانند سیستم را سرنگون کنند، دست به این عمل زدیم… اگر سیستم را به صورت هرمی فرض کنیم، ما به رأس هرم ضربه اساسی وارد کرده مغز متفکر آن را از بین برده ایم، ما به افرادی ضربه زده ایم که در سیستم جایگزین ندارند و در واقع عمل ما مانند رعد در آسمان بی ابر است.”
روز 9 تیر ماه 1360 تشییع پیکرهای شهدای 7 تیر با حضور انبوه مردم در صفحه اول مطبوعات همراه با تصاویری گویا،‌ این گونه انعکاس یافت: “‌ خشم و خروش میلیونی مردم علیه آمریکا در تشییع جنازه 72 شهید بزرگ انقلاب.”
ولی الله صفوی از مسئولان نظامی دستگیر شده مجاهدین تأکید می کند که نیروهای تشکیلاتی از انجام عملیات 7 تیر توسط سازمان اطلاع داشتند ولی بعد از واکنش گسترده افکار عمومی، مرکزیت دستور داد که موضوع برای هواداران و سایرین کتمان شود: ” به دنبال آن فاجعه رهنمودی از مرکزیت به این مضمون می رسد که این حرکت از طرف سازمان به عنوان راهگشای حرکت نظامی برای هواداران بوده و این خط را به گوش همه مردم برسانید، ولی بعد از مشاهده سیل عظیم میلیونی که برای تشییع پیکر شهدای هفتم تیر آمده بودند سازمان به وحشت می افتد و بعد از چند ساعت نظرش را تغییر می دهد و می گوید که این خبر را حتی به گوش هواداران تشکیلاتی هم نرسانید تا بازتاب اجتماعی اش کاملاً مشخص بشود.”

نوشته تاملی در فاجعه هفتم تیر ۱۳۶۰ و انفجار دفتر حزب جمهوری اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.