بدین ترتیب، سازمان مجاهدین در یک دگردیسی کامل سیاسی، مراحل برائت از صدام و حل شدن آرام در کاخ سفید را طی کرد و در کمتر از یکسال، مبدل به بازوی اطلاعاتی ارتش آمریکا گردید و اخبار مقاومت مردم عراق در برابر اشغالگری را در ازای گرفتن کمک های مالی و غذایی به آنها فروخت، یعنی دقیقاً همان کاری که پیش از آن در برابر صدام و ارتش وی انجام می داد. با وجود همه خوش خدمتی ها که از آن پس سران مجاهدین برای پنتاگون داشتند، این دلهره شان از بین نمی رفت که شاید مقامات آمریکا در نهایت مسعود و کادر رهبری سازمان را به جرم ترور مستشاران آمریکایی در زمان شاه، بعنوان تروریست محسوب کنند و آنها را در کنار نیروهای القاعده در گوانتانامو زندانی نمایند. برای گریز از این سرنوشت شوم، مریم رجوی پس از آزادی از بازداشت دو هفته ای، کارزار گسترده ای با صدها وکیل اروپایی به پیش برد تا مسعود و برخی از فرماندهان رده بالا را از این وضعیت برهاند. بالاخره در اولین روز جولای 2004 مصادف با 10 تیرماه 1383، وضعیت حقوقی (استاتو) مجاهدین در عراق مشخص و ابلاغ شد و از این روز مجاهدین تحت کنوانسیون 4 ژنو بعنوان «شهروند حفاظت شده» پذیرفته شدند.

این خبر که در همان روز به سران سازمان ابلاغ شده بود، روز بعد، پس از تصمیم گیری در شورای رهبری مجاهدین به بدنه تشکیلات ابلاغ گردید. 11 تیرماه 1383 گفته شد برای برگزاری یک نشست عمومی به سالن قرارگاه اشرف برویم. در آنجا وضعیت را طوری ترتیب داده بودند که گویی یک جشن بزرگ در پیش است. مژگان پارسایی، مسئول اول مجاهدین، با یک مقدمه چینی طولانی مدعی شد که مجاهدین به یک پیروزی بسیار بزرگ دست یافته اند و از این پس بعنوان شهروند حفاظت شده، تحت حفاظت نیروهای آمریکایی قرار خواهند گرفت و دیگر کسی نمی تواند آنها را بعنوان «اسیر جنگی» قلمداد کند. آنگاه برگه ای را نشان داد که بدستور ژنرال میلر فرمانده وقت نیروهای نظامی ائتلاف در عراق چاپ شده بود تا کلیه اعضای مجاهدین بنا به خواست خودشان آنرا امضا کنند. در این برگه قید شده بود که فرد امضا کننده، سلاح های خود را تسلیم نیروهای آمریکایی کرده است و اینک برای تعیین سرنوشت خود یکی از این سه گزینه را انتخاب می کند:

1) در خاک عراق به عنوان شهروند این کشور ساکن می شود،

2) با کمک صلیب سرخ به زادگاه خود بازمی گردد،

3) با کمک کمیساریای عالی پناهندگان به یک کشور ثالث منتقل می شود.

در هر سه حالت نیروهای آمریکایی موظف بودند اقدامات لازم را برای تک تک اعضای مجاهدین مهیا سازند. این قرارداد دو طرفه بود که یک طرف آن ژنرال میلر و در سمت دیگر تک تک مجاهدین قرار داشتند.

برای حسن ختام، مژگان پارسایی اولین برگه را به صورت سمبلیک پر کرد تا بقیه نیز برای امضای آن تشویق شوند. پس از مژگان، فهیمه اروانی نیز به تشویق و تمجید از این تسلیم نامه پرداخت، و در نهایت قرار شد که همه مجاهدین در مقرهای خود آنرا تحویل بگیرند و امضا کنند. پس از این توضیحات، انبوهی از نفرات به صورت دو یا چند نفره در محوطه گرد آمده بودند و با هم در مورد آن صحبت می کردند. فضای محفلی گسترده ای شکل گرفته بود و نشان می داد که التهاب عجیبی در بین نفرات بوجود آمده که دوران جدیدی را نوید می دهد. پیش از آن، انبوه اقدامات در طی یکسال به انجام رسیده بود تا بلکه نفرات در داخل مناسبات حفظ شوند و چندین پروسه مصاحبه نیز با نیروهای آمریکایی و یا برخی نمایندگان سفارتخانه های اروپایی به انجام رسیده بود که همگانی ترین آن مصاحبه با وزارت خارجه آمریکا بود. اما در این نقطه، سازمان در حساسترین شرایط خود قرار گرفته بود که پیامدهای مهمی به دنبال داشت.

نفراتی که در حیاط سالن اجتماعات گرد هم می آمدند، عمدتاً فکر جدایی از تشکیلات را در سر می پرورانیدند. صحنه های عجیبی بود، بسیاری درخود بودند و فکر می کردند و بسیاری دیگر مدام با هم صحبت می کردند و جابجا می شدند تا دیدگاه دیگران را هم جویا شوند. چندین نفر از بچه های قدیمی به سراغ من آمدند و نظرم را پرسیدند. حمید، بهزاد، عادل و چندین نفر دیگر بر این نظر بودند که باید برای یک فرار آماده شد. به تجربه می دانستیم که سازمان براحتی اجازه نمی دهد نفرات قدیمی جدا شوند مگر اینکه بشدت تخریب شده باشند. 9 سال قبل از آن مسعود رجوی به صراحت گفته بود برای جدا شدن ابتدا باید در برابر جمع درخواست بدهد و بعد از اینکه بشدت زیر ضرب رفت و دیدگاه او تغییر نکرد، ابتدا 2 سال در یک بنگال (اتاق پنلی) محبوس می شود و بعد به صدام تحویل داده خواهد شد تا 8 سال در زندان ابوغریب زندانی گردد و آنگاه بعنوان اسیر جنگی با ایران تبادل شود. با سقوط صدام می دانستیم که از ابوغریب خبری نیست، اما سرکوب در برابر جمع، زندانی شدن و یا سر به نیست شدن را می توانستیم در چشم انداز ببینیم. تجربه های دردناک گذشته، ما را از نوشتن درخواست جدایی پرهیز می داد.

به هرصورت تنها راهی که پیش رو داشتیم فرار کردن از قرارگاه و رفتن تحت سلطه نیروهای آمریکایی بود که پیرامون اشرف مستقر بودند. اینکه در آنجا چه سرنوشتی در انتظارمان باشد در اولویت اول نبود، می دانستیم که شرایط بسیار بدی است و شورای رهبری مجاهدین نیز تلاش داشت اینگونه القا کند که در آنجا چاقوکشی رواج دارد و برخی شکم همدیگر را پاره می کنند و هیچ خبری هم از آزادی نیست… با اینحال حضور در تشکلی که همه پایبندی های اخلاقی و انسانی را کنار زده بود و جز دروغگویی و ریا از خود نشان نمی داد و سرنوشت نیروهای خود را به بازی می گرفت، اگر بدتر از حضور در بازداشتگاه نیروهای آمریکایی نبود، بهتر هم نبود.

شخصاً تا آن زمان دوبار تصمیم به فرار گرفته بودم ولی هربار تردید داشتم که ممکن است مرتکب گناه شوم و در مورد مسعود و مریم رجوی که تا آن زمان رهبران عقیدتی من بودند، اشتباه کرده باشم. اما گذر زمان نشان داده بود که مسبب تمام فشارها، اجبارات برده ساز، بی عدالتی ها، ظلم ها و خیانت به امید و اعتمادها همین زوج رجوی هستند. به همین خاطر، تصمیم نهایی خود را گرفتم و به دوستان گفتم که با آنها خواهم رفت. در این میان همچنان بحث و گفتگوها ادامه داشت. زنده یاد «مهدی افتخاری» نیز به جمع ما ملحق شده بود و بچه ها می خواستند او را نیز به فرار تشویق کنند. مهدی ملقب به «فرمانده فتح الله» فرمانده عملیات فراری دادن مسعود رجوی و بنی صدر از ایران به فرانسه، و از بلند پایه ترین فرماندهان ارتش آزادیبخش در جنگ های منظم و بخصوص عملیات های چلچراغ و فروغ جاویدان بود. در عملیات موسوم به «مرصاد» فرماندهی یک محور را به دست داشت و پس از آن به این دلیل که انقلاب ایدئولوژیک مریم را به رسمیت نشناخت، مورد غضب مسعود رجوی قرار گرفت و از سال 1368 به بعد در برابر آن دو قد علم کرد و با وجود زشت ترین اتهامات و سرکوب ها که به وی وارد می شد، تا آخرین روزهای عمر در برابر مسعود زانو نزد و خار چشم او در مناسبات بود.

مهدی در آن زمان کاملاً پیر و شکسته شده بود و در شأن خود نمی دید دست به فرار بزند. لذا گفت من هنوز در اینجا کارهایی دارم که باید انجام دهم و نمی توانم فرار کنم. وی سقوط گام به گام مسعود رجوی را در چشم انداز می دید و در صدد بود تا آخرین لحظات با او بماند و شکست انقلاب ایدئولوژیک او را نظاره گر باشد و پوزخند بزند. هرچند که چند سال بعد در همان عراق جان باخت و علت مرگ او نیز مشخص نشد. مسعود رجوی، بسیاری از مخالفان خود را در قتل های زنجیره ای کشته بود و بعید نیست مهدی را هم برای اینکه نتواند از عراق خارج شود و در برابرش قد علم کند، کشته باشد.

در آخرین دقایق نشست، حمید و بهزاد به من مراجعه کردند و گفتند طرح عوض شده و همین فردا صبح فرار می کنیم چون از فردا نشست های مختلفی تشکیل می شود و دیگر نخواهیم توانست با همدیگر هماهنگ عمل کنیم و طرح ما از بین می رود (قرار اول ما این بود که چند روز بعد به همدیگر اطلاع دهیم و با یک اتوبوس فرار کنیم). تصمیم سختی بود اما در لحظه تصمیم نهایی را گرفتم و با آنها همراه شدم. برآورد این بود که دهها نفر با ما فرار کنند، اما هماهنگی اینهمه نفر در نقاط مختلف کار دشواری بود لذا هر گروه چند نفره تصمیم مجزایی گرفتند. روز بعد 7 نفر از ما که کادرهای قدیمی سازمان بودیم، در دو مرحله در گوشه ای از قرارگاه اشرف به همدیگر متصل شدیم و با خودروی سنگین به سمت مقر آمریکایی ها فرار کردیم. با فرار ما، تنش گسترده ای در شورای رهبری مجاهدین بوجود آمد بطوری که فهیمه اروانی، مژگان پارسایی و فائزه محبتکار که مسئول تشکیلات سازمان مجاهدین بود، به همراه چند تن از مسئولین روابط به مقر آمریکایی ها مراجعه کرده بودند تا به هرقیمت ما را تسلیم به بازگشت کنند. اما دیگر سرنوشت ما رقم خورده بود و اسارت در بازداشتگاه آمریکایی ها را به بهشت رجوی ترجیح داده بودیم. مسیری که بی بازگشت و البته فاقد هرگونه چشم اندازی برای خروج بود و سال ها از عمرمان را باید در آن طی می کردیم.

پس از این فرار که اثر عجیبی روی سایر اعضای مجاهدین گذاشته بود، سیل جداشدگان به سمت آمریکایی ها روانه شده بودند. برخی با فرار و برخی از نیروهای جدیدتر نیز با اعلام درخواست به مسئولین، در این حرکت گسترده شرکت کردند و در کمتر از دوماه، بیش از 220 نفر از اسارتگاه اشرف به اسارتگاه نیروهای آمریکایی گریختند که یک فروپاشی را در چشم انداز مناسبات مجاهدین قرار می داد. حرکتی بزرگ که خیلی زود با دسیسه مشترک نیروهای آمریکایی و سران مجاهدین پایان یافت. شورای رهبری مجاهدین با همکاری فرماندهان ارتش آمریکا اذیت و آزار و فشارهای روحی روی جداشدگان را به گونه ای زیاد کردند که چند نفر از آن مقر هم فرار کردند و حداقل دو نفر نیز طی چند ماه مجبور شدند به مقر مجاهدین باز گردند. آمریکایی ها که قول داده بودند مسئله انتقال را 3 ماهه حل و فصل کنند، بیش از 4 سال ما را در شرایطی سخت و اسارت گونه نگه داشتند و در برابر فشارهای روحی و جسمانی که وارد می کردند، اعتراض ها را با این جمله که هرکسی تحمل اینجا را ندارد به نزد مجاهدین بازگردد، خنثی می کردند.

سازمان مجاهدین با حیله و نیرنگ افسران آمریکایی را مجاب کرده بود که افراد فراری یا جداشده، ضدآمریکایی و حامی جمهوری اسلامی هستند و اگر آزاد شوند، گرای پایگاه های شما را به تروریست ها (نیروهای مقاومت عراقی و مقامات ایرانی) می دهند تا شما را با خمپاره بزنند!. این دروغ ها ارتش آمریکا را بشدت ترسانیده بود و به همین خاطر آنها کوچکترین اعتراض را سرکوب می کردند و اجازه تماس با بیرون از مقر را به هیچکس نمی دادند. مجموع حوادثی که پی در پی رخ می داد، دست سازمان مجاهدین را باز گذاشته بود تا به سایر نیروها بگویند جداشدگان در شرایطی جهنمی قرار دارند و آمریکایی ها هم هیچکس را به خارج نمی فرستند و شما هم اگر به آنجا بروید اسیر می شوید. به این ترتیب، سازمان توانست جلوی فروپاشی سریع خود را بگیرد و چندین سال دیگر به حیات تشکیلاتی خود ادامه دهد.

حامد صرافپور

نوشته سالگرد تعیین استاتوی مجاهدین توسط آمریکا در عراق اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

در این مراسم که طبق گفته سرکرده فرقه رجوی در ستودن مقام سرهنگ بهزاد معزی تشکیل شده بود و به شکل ویدئو کنفرانس برگزار گردید تعدادی از اعضای شورای ملی مقاومت حضور داشتند که هر کدام دقایقی صحبت کرده و در یاد سرهنگ معزی نکات یا خاطراتی گفتند. اما این مراسم یک کمبود جدی داشت. سرهنگ معزی همسر داشت، فرزندانش هنوز هم هستند ( یک پسر و دو دختر)، ولی هیچ اسم و خبری از آنان در مراسم رجوی نبود.

در این مراسم غیبت خانواده سرهنگ معزی کاملا احساس می شد. فقط کافی بود یکی از اعضای خانواده سرهنگ معزی در مراسم فرقه رجوی می بود، آنوقت این مراسم وزن دیگری پیدا می کرد ولی از طرف خانواده سرهنگ معزی هیچ کس نبود و صحبتی هم از آنان نشد. گویی سرهنگ بهزاد معزی هیچ خانواده و بستگانی نداشت.

واقعیت اینست که خانواده و بستگان سرهنگ معزی حاضر نشده بودند در مراسم فرقه رجوی شرکت کنند زیرا آنان بشدت با این فرقه مخرب مخالف بوده و هستند.

دختر سرهنگ معزی در یکی از نوشته هایش عنوان کرده بود که پدرش را در حصار نگه داشته اند و او اجازه هیچ کاری بدون اجازه سازمان ندارد. حتی او اجازه نواختن ویلون خودش را هم نداشت که به آن خیلی علاقه داشت، اجازه تماس با فرزندان و همسرش را هم نداشت و در یک تاریک خانه محصور نگهداری می شد.

محدودیت های بسیاری بر وی اعمال می گردید که باعث شده بود تا خانواده سرهنگ معزی در این مراسم فرمالیستی و مسخره که رجوی ترتیب بود شرکت نکنند. با توجه به برگزاری مراسم بصورت ویدئو کنفرانس، فرزندان سرهنگ معزی براحتی می توانستند شرکت کرده و بالاخره در یادبود پدرشان حداقل برای یک دقیقه صحبت کنند و نامی هم از مجاهدین خلق نبرند یا حمایتی از رجوی انجام ندهند. ولی آنان حتی حاضر نشدند با این شرایط هم در این مراسم شرکت کنند زیرا این کار را کسر شأن خود میدانستند و نمی خواستند همان حصارهای فکری و ذهنی که گریبان پدرشان را گرفته بود گریبان آن ها را هم بگیرد.

این مراسم یاد بود یک فضاحت و آبروریزی برای مریم رجوی بود و اگر رجوی فکر میکند که کسی متوجه این فضاحت نشد سخت در اشتباه هست. فرقه مخرب رجوی ضدیت با خانواده را در این مراسم هم به عیان نشان داد.

چه کسی نمی داند که رجوی حاضر بود در این مراسم هیچ کس حاضر نمی شد ولی یکی از فرزندان سرهنگ معزی حتی شده پنج ثانیه شرکت میکرد و در جلوی دوربین ظاهر می گشت. ولی فرزندان سرهنگ معزی با این کارشان (عدم حضور در مراسم رجوی) انتقام پدرشان را از مسعود رجوی که ارتباط او با خانواده اش را قطع کرده بود گرفتند و داغ شرکت در مراسمی که رجوی براه انداخته بود را بر سینه اش گذاشتند.

فرقه رجوی برای گرفتن مراسم سرهنگ معزی در واقع زیر منگنه قرار داشت زیرا او را عضو شورای ملی مقاومت معرفی میکرد. اعضای همین شورا میخواستند ببینند که رجوی چگونه با یکی از اعضای شورا که فوت کرده است برخورد خواهد کرد و یادش را گرامی خواهد داشت. نحوه برخورد رجوی با فوت سرهنگ معزی بیانگر این بود که با سایرین هم بعد از فوتشان چه برخوردی خواهند کرد. لذا رجوی به صورت فرمالیستی این مراسم را بالاجبار برگزار نمود ولی قیمت سیاسی و آبروریزی آن برایش بیشتر بود تا اینکه بخواهد چند نفر را بلحاظ فکری و روحی پاسخ بدهد.

در واقع مریم رجوی بین بد و بدتر گیر کرده بود. برای او بهتر بود ولو به بهانه کرونا که بسیار بهانه خوبی بود این مراسم را اجرا نکند. ولی با توجه به وضعیت سیاسی موجود به نفعش نبود که از مراسم یادبود سرهنگ معزی درگذرد.

در هرحال یک آبروریزی بود تا یک مراسم و گرامیداشت موفق، و این را بهتر از هر کسی خودشان می فهمیدند ولی به این حساب گذاشتند که شاید دیگران یا حداقل اعضای سازمان متوجه نشوند که طبق معمول همه متوجه این فضاحت شدند.
بخشعلی علیزاده

نوشته پس خانواده و فرزندان و بستگان سرهنگ معزی کجا بودند؟! اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

سرهنگ معزی در سن 83 سالگی در بیمارستانی در حومه پاریس بر اثر ابتلا به سرطان خون از دنیا رفت. او در گورستان اوور سور دواز به خاک سپرده شد در حالی که فرزندانش در مراسم حضور نداشتند و البته مریم رجوی نیز در این مراسم حضور نداشت چرا که بنا به گفته ها او اجازه خروج از آلبانی را ندارد. بدین ترتیب در وبسایت اصلی سازمان مجاهدین خلق بیش از آنکه مراسم خاکسپاری مرحوم معزی در گورستان بازتاب داده شود چهره مریم رجوی و آداب و سخنرانی در به اصلاح سوگ او منعکس شد.

در رشته توییتی که فردای آن روز یعنی در روز 16 ژانویه مریم معزی فرزند ارشد سرهنگ معزی در صفحه توییتر خود منتشر کرد مشخصا روشن شد که چرا متوفی و فرزندانش علاقه ای به خاکسپاری به شیوه مجاهدین خلق نداشتند.

مریم معزی که به نظر می‌رسد تنها برای انتشار اعتراض خود و خواهر و برادرش نسبت به اقدامات مریم رجوی و تشکیلات مجاهدین خلق در ژانویه سال جاری اکانت توییتری خود را افتتاح کرده است در دو رشته توییت به دو زبان فارسی و انگلیسی اذعان می‌کند که پیکر پدرش مورد سواستفاده «فرقه» مجاهدین خلق قرار گرفته است:

#رشتو۱- پدرم سرهنگ #بهزاد_معزی، در روز ۲۱ دسامبر به دلیل ابتلا به سرطان خون، در یکی از بیمارستان های حومه پاریس بستری و در روز یکشنبه ۱۰ ژانویه چشم از جهان فرو بست. متاسفانه به دلیل قوانین محدودیت سفر در دوران کرونا، این امکان را نداشتم که خودم را به پاریس برسانم.@Maryam_Rajav

2-همین طور خواهر کوچکترم، فاطمه و برادر بزرگترم، علی. هیچ یک از ما این امکان را پیدا نکردیم که اخرین وصیت پدرمان را اجرا کنیم و به ما خبر داده شد، که مجاهدین خلق، پیکر پدرمان را، بر خلاف خواسته اش، وسیله ای برای اجرای نمایش خودشان قرار دادند.

3-ما حتا این فرصت را پیدا نکردیم که در مراسم تدفین پدرمان رو خودمان اجرا کنیم. فرقه مجاهدین حتی روز تدفین و اجرای مراسم را از ما پنهان کردند. پدرم بسیار شفاف و به طور مستقیم به ما سپرده بود که نمی‌خواهد بعد از رفتنش پیکرش به مجاهدین خلق سپرده شود.

4-و مریم رجوی دقیقا کاری را انجام داد که پدر ما از آن متنفر بود. مجاهدین خلق حتی در اخباری که اخیرا منتشر کردند از پدر بزرگ من سپهبد محمود معزی نام بردند، باید بگویم که پدربزرگم در یک کلام از مجاهدین خلق «متنفر» بود.

5-پدرم موسیقی را دوست داشت اما هرگز ویالن نمیزد و…مجاهدین خلق حتی در مقاله و اخبار انگلیسی نام فامیل پدرم را اشتباه منتشرمی کنند، Moe’zzi به جای Moezi !

این نکات نشانه های خوبی هستند از میزان آشنایی این فرقه با بهزاد معزی.

مریم معزی، دختر ارشد بهزاد معزی، ۱۶ ژانویه، ۲۰۲۱

لازم به یادآوری است که این نخستین بار نیست که افراد مشهور مورد بهره برداری تبلیغاتی سران تشکیلات مجاهدین خلق قرار گرفته اند. پیش از این نیز جانان خرم، نوه دختری مرحوم مرضیه خواننده، خاطرات تلخ خود از روز خاکسپاری مادربزرگش و اجرای نمایش تبلیغاتی مریم رجوی بر سر جنازه خانم مرضیه مفصلا در صفحه توییتر خود منتشر کرد.

رشته توییت های جانان خرم نوه مرضیه از مصادره مراسم خاکسپاری وی توسط مجاهدین خلق

مزدا پارسی

نوشته دختر بهزاد معزی: مریم رجوی دقیقا کاری را انجام داد که پدر ما از آن متنفر بود اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

دراین مقر، با حکایت های تلخ بالا، که تنها گوشه ای از آن بیان شد، فردی در اسارت بود به نام ” بهزاد معزی” فرزند محمود، متولد 1316 و فوت 1399.
بهزاد معزی در حالی در سن 83 سالگی فوت کرد که از سال 1360 و از سن 44 سالگی در دام این فرقه افتاده بود و بعد از آن دیگر هرگز مجالی به وی داده نشد تا سراغ زندگی عادی خود برود!

بهزاد معزی هرگز وارد مناسبات استبدادی مجاهدین به سبک تشکیلات نشد و انقلاب درونی مجاهدین را قبول نداشت! او در یکی از اتاقهای مقر مخوف اورسورواز تحت الحفظ و تحت حبس خانگی بود! بهزاد معزی هرگز یک مجاهد نبود! از نظر سازمان ، منظور از مجاهد کسی است که باید به قوانین استبدادی انقلاب ایدئولوژیک مجاهدین پایبند بوده و همه ی زنان و مردان جهان را طلاق ابدالدهر داده و هرگز ازدواج نکرده و یک عنصر تشکیلاتی چشم و گوش بسته باقی بماند! اما دقت کنید که این فرد عادی ، بعد از مرگش ، از طرف مریم رجوی چطور تصاحب شده و یک شبه به ” قهرمان مجاهد” بدل می شود!

قسمت فوق در پیام مریم رجوی از طرف سازمان ، اینطور بیان شده است :

” درگذشت خلبان قهرمان مجاهد سرهنگ بهزاد معزی عضو شورای ملی مقاومت ایران در پاریس، الگوی درخشان و پر افتخار مرزبندی و مبارزه با شاه و شیخ، پس از ۴۲سال مجاهدت و پایداری در برابر استبداد دینی “

بی شک اگر این مرحوم الان زنده بود، هرگز قبول نمی کرد که نام ننگین مجاهد بودن برایش اطلاق گردد. چرا که بخوبی می دانست که چه الزاماتی از بعد از قبول کردن این نامگذاری ننگ آلود برایش دیکته خواهد شد!

بهزاد معزی ، هرگز در مکانی آزاد نبود که بتواند انتخابی آگاهانه و آزادانه داشته باشد، همه چیز از سوی تشکیلات با ترفند حفاظت از او ، به او دیکته می شد و در واقع بهزاد معزی در یک زندان خانگی آنقدر در حبس نگه داشته شد، تا نهایتا به دست مریم رجوی کشته شد!

ما از کجا باید بدانیم که آقای بهزاد معزی در اثر مخالفت هایش با دیدگاههای استبدادی مریم رجوی به قتل نرسیده است ؟

کدام مدرک پزشکی متقن، به مرگ عادی او اذعان می کند؟

تمامی گرد و خاک های حول این مرگ هم ، مشکوک است !

از ذکر خاطره های تکراری ، تا نشان دادن حضور او در نشست های شورای کذائی!!!

آیا این کار تحریف تاریخ نیست که تمامیت یک شخص را بعد از مرگش ، مصادره کرده و بعد هم او را مجاهد نامید؟!

چرا که وقتی او زنده بود این القاب: ” قهرمان “، ” الگوی درخشان و پر افتخار” ، ” مجاهد” ، ” برجسته ترین ” ، ” سرهنگ دلیر”، ” نقش تاریخی”، ” از نوادگان عباس میرزا”، ” از بستگان ولیعهد فتحعلی شاه ” ، ” انضباط فوق العاده ی سرهنگ”، ” زندگی ساده ی مجاهدی ” و … در حق او استفاده نشد!

در قسمتی از این پیام سازمان اشاره شده است به :

” تسلیت به بستگان خاندان معزی به‌ ویژه سارا و امیر معزی در پاریس”!

چرا سازمان هرگز از این سارا خانم و امیرخان ، رونمائی نمی کند؟

کجا هستند این شاهدان عینی که پرده از اسارت چندین ساله ی پدر خود بردارند؟

صحبت از تدوین خاطرات سرهنگ توسط حمید اسدیان ، خاطرات سرگرد فلانی از سرهنگ، و خاطرات برادر مجاهد فلان بن فلان از سرهنگ، همه و همه ، دم روباه هستند که بعنوان شاهدین ، رونمایی می شوند! که هیچ ارزش و اعتبار بیرونی ندارد.

کجا سازمان آمده و از فامیل او کسی را به تلویزیون آورده است که سرهنگ خودش انتخاب کرده بود که در اورسورواز نگه داشته شود؟

آیا این سرهنگ بلند بالا و اصل و نسب دار، یک فامیل دور هم ندارد که بیاید و شهادت بدهد که بله سرهنگ ! با انتخاب خود از سن 44 سالگی تا 83 سالگی در اور سورواز مانده بود؟

بیچاره خانم مرضیه هم زمانی که چشمش به واقعیت های سازمان باز شد و خواست از اطراف این فرقه ی مخوف خارج شود، او را در آپارتمانی در پاریس تحت الحفظ و بصورت زندانی نگه داشتند و عاقبت هم او را در همان آپارتمان کشتند!

امروز داستان این عقاب تیزپرواز و قهرمان ملی !!! هم، دست کمی از حکایت تلخ آن بانوی آواز!!! ندارد و نخواهد داشت! بهزاد معزی را نیز در کنار قبر مرضیه ، قرار دادند و با هم ، با انبوهی از پنهان کاری ها دفن شدند!

تحریف سیر حقیقی جریانات تاریخی، از سوی سران سرکوبگر این فرقه و هر شخصیت دیگری با اهرم تبلیغات و رسانه، با صرف هزینه های گزاف، محکوم است! تاریخ را کسانی قضاوت خواهند کرد که با دیدی بلند و دقیق از پس همه ی وقایع و جریانات نظاره گر هستند.

تحریف تاریخ و قلب واقعیت ها در فرقه ی رجوی ، بی وقفه ادامه دارد و ادامه خواهد داشت تا روزی که، بساط این وطن فروشان از روی زمین برچیده شود، اما مطمئن و امیدوار هستم هرگز هیچ خواننده وبیننده ی منصف و آگاهی ، خام این نمایشات مسخره در فرقه ی رجوی نخواهد شد و واقعیت ها، بسیارعیان تر از سناریوهای مفتضح رجویستی است . . .
فرید

نوشته تحریف تاریخ و قلب واقعیت ها در فرقه ی رجوی اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

واقعیت این است که هرگز تمایل نداشته ام که در مورد سوابق کسی بنویسم که فوت شده است، چرا که هر که بوده ، اکنون که در میان ما نیست، لزومی به توضیح در مورد گذشته اش نیست جز طلب آمرزش گناهانش !

اما چند خطی منتسب به مسعود رجوی در باره اش نوشته و منتشر گردید که مرا مجبور به توضیحاتی در این مورد نمود!

از مسعود رجوی، در سایت های وطن فروش رجوی جملاتی کوتاه ، بدین مضمون منتشر شده است :

” مسعود رجوی – ۲۱دی۹۹ :
در فراق عقاب تیز پرواز آسمان وفا، پوریای ارتش و سرمشق نه شاه و … ”

نه شاه !!!

او که سالها از معتمدین دربار شاه بود و در خدمتگذاری به شاه هیچ چیز کم نگذاشته بود ، چطور یک شبه ” نه شاه ” شد؟!

مسعود رجوی، برای اینکه او را بعنوان یک شخصیت مطرح، در کنارش نگه دارد، از شیوه ها و ترفند های رذیلانه ای بهره برد، از جمله اینکه در صورت جدائی از سازمان ، ترور خواهد شد! حتی تا روزهای آخر عمرش نیز او را در اورسوراواز ، بصورت اسیری در زنجیر، محبوس نگه داشت !

فرقه ها هرگز اجازه نمی دهند، عضوی به آسانی از آنها کنده شود! مخصوصا سوژه ای که چهره است و مطرح! چرا که ربودن و به اسارت در آوردن لقمه ای به بزرگی بهزاد معزی ، به این آسانی ها نبوده است!

خواننده مرضیه هم ، سرنوشتی مشابه بهزاد معزی داشت و سالهای آخر عمرش ، علیرغم جداشدن از مجاهدین ، در آپارتمانی محصور در پاریس جان داد و در خاک آرام گرفت!

حال ما از کجا باید بفهمیم که آقای بهزاد معزی ، به میل و انتخاب خود ، سالها در اورسوراواز ، ماندگار شده بود؟ همانطوریکه اعضای ربوده شده توسط سازمان ، سالها در اسارت سازمان بودند و هر کدام بنحوی موفق به فرار و جدائی از سازمان شدند! اما متاسفانه هنوز عده ای که درگیر مانیپولاسیون ذهنی هستند، موفق به جدائی نشدند.

خلبان بهزاد معزی، زاده ی 1316 ، در سن 83 سالگی ، در اردوگاه اختصاصی مجاهدین و پس از سالها زندگی فرقه ای در اورسوراواز چشم از جهان فروبست! او فردی سلطنت طلب و شاه دوست بود.

او همچنین سابقه ی پرواز به اسرائیل را نیز در کارنامه ی خود دارد! دوستانی نیز در اسرائیل داشت، خودش در خاطراتش نوشته است :
” در همین دوره توسط یک دوست یهودی به کتابهایی در مورد اسرار پشت پرده کودتا علیه مصدق از قسمت سری کتابخانه ستاد دست یافتم و به حقایق آن اشراف پیدا کردم. ”

در آن زمان فرمانده عملیات ستاد کل نیروی هوایی تیمسار آذربرزین و فرمانده پایگاه یکم ترابری تیمسار امیر افضلی بودند. هر کسی اجازه نداشت خلبانی خانواده سلطنتی را به عهده بگیرد و از بین تمام خلبان‌ها فقط عده خاصی مورد تأیید دربار بودند از جمله سرهنگ معزی که توانست خیلی زود به دربار سلطنتی راه پیدا کند و خلبان مخصوص شاه شود. معزی سالیان متمادی خلبان ویژه ی دربار بود.

بدلیل اعتماد بالای رژیم سلطنتی به این خلبان، او همواره در پروازهای مهم سلطنتی به کار گمارده می شد، سرهنگ “بهزاد معزی” بدلیل سرسپردگی اش به خاندان سلطنتی، در حالی خلبان مخصوص شاه بود که در بیشتر پروازها و مسافرت‌های شاه ، خلبان هواپیمای اختصاصی شاه را هدایت می کرد! من الجمله در دی ماه 1357 خانواده ی شاه را در یک مسافرت 34 روزه ، به مصر و سپس به مراکش برد!سپس با اظهار جانبداری از جمهوری اسلامی ، وارد کشور شد! در زیر نقل قول مستندی از مصاحبه ی امیر اصلان افشار در مورد او را می بینید:

سرخلبان شاه ، ضمن رعایت توصیه ی شاه ، خدمه و هواپیما را به کشور برگرداند و پس از یک بازنشستگی اجباری ! مجددا با شروع جنگ و با درخواست شخصی در فرودگاه مهرآباد به کار گمارده شد. او با توجه به سوابق خلبانی خود ، دارای اختیارات ویژه بود و با استفاده از این اختیارات و روابط مالی محتمل با مجاهدین، فراری دادن رئیس جمهور معزول و مسعود رجوی تحت تعقیب را تقبل کرد، تا هم از وضعیت سردرگمی خود خلاصی یابد و هم به نان و نوایی برسد و به جمع بازنشستگان سیاسی و رانده شده در خارج بپیوندد.

دو سال و 5 ماه بعد از ورودش به کشور و تحت امر بودن در نیروی هوائی جمهوری اسلامی ، وی بنی صدر و مسعود رجوی را از ایران به فرانسه فراری داد.

رهبران فرقه ی مجاهدین، همواره او را بدلیل همکاری با سازمان مجاهدین و فراری دادن مسعود رجوی، تهدید می کردند که در صورت مراجعه به ایران اعدام خواهد شد و خاطرنشان می کردند که تعدادی از همکاران او را در ایران پس از خروج، بدلیل همکاری با او اعدام کرده اند.
‌بهزاد معزی با ترفند های رجویستی، سالها در حصارهای فرقه ای در اورسورواز نگه داشته شد و هرگز به او اجازه ندادند که دنبال زندگی شخصی خودش برود!

بهزاد معزی که سالها، از خزانه کشور و منابع مملکت تغذیه کرد و تا آخرین لحظه تحت امر شاه بود، پس از یک پروسه ی فریب، دروغ و آدم ربائی، جذب فرقه ی مخوف رجوی شد و به عاقبت بیشمارانی مبتلا شد که ناآگاهانه به این فرقه پیوستند و گرفتار فریب های رجوی شدند و در نهایت هم جانشان در بیراهه های رجوی ، از بین رفت و تباه شد!

این خلبان سمبل فریب و دروغ در فرقه ای شد، که عاقبت جانش را نیز بجای فدا در راه آرمان های کشور و مردمش، فدای هوسرانی ها و جاه طلبی های مسعود رجوی کرد و پایانی سیاه و شوم در غربت و به دور از خاک میهن، برایش رقم زده شد و نامش هرگز در تاریخ ایران ماندگار نشد و به نیکی از او یاد نخواهد شد . . .
فرید

نوشته خلبان اختصاصی شاه ، سرمشق نه شاه! اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

دراین پیام میخوانیم :
“عقاب تیز پرواز آسمان آزادی و مقاومت ایران، قهرمان پرواز پروازها، خلبان مجاهد سرهنگ بهزاد معزی به‌ جاودانه فروغ‌ها و به‌ همه پرسنل نظامی مجاهد و مبارزی پیوست که در تاریخ معاصر فدای آزادی وطن و سعادت مردم ایران شدند “.

هیچکس قبول نکرد که او بخاطر مبارز بودنش این کار را کرد و اصولا فرد مبارز یک جنایتکار را از موقعیت پاسخگویی خارج نمیکند.

مسائلی پشت پرده بوده که ما هنوز از آنها بی خبریم وتنها میتوانیم بگوییم که این خلبان از آنچنان محرمیت و خصوصیاتی برخوردار بوده که خلبان مخصوص شاهش کرده بودند وما میدانیم درانتخاب تمامی اطرافیان شاه ودولت ، مستشاران آمریکائی نظارت کامل داشتند.

این قبیل آدم ها ازفیلتر سازمان اطلاعات آمریکا میگذشتند ونتیجه اینکه انتخاب این خلبان برای فراری دادن مسعود پر راز و رمز است والبته دم خروس های فراوانی از بابت نفوذ سرویس های خصوصی دشمنان خارجی ایران درتشکیلات مجاهدین روشن است.

از این رو تهمت انقلابی بودن به این سرهنگ مشکوک نمی چسبد.

درادامه :
” روحش شاد که من، مجاهدین و مقاومت مردم ایران همیشه رهین خدمت بزرگ میهنی و انقلابی او هستیم که ودیعه مردم ایران، مسعود رجوی را از پایگاه یکم شکاری در تهران به‌سلامت به ‌مقصد رساند. ..”.

این کار نه خدمت به مردم ، بلکه نجات دادن دادن یک جنایتکار تلقی میشود که بنوبه ی خود سبب سر به مهر ماندن اسرار فراوانی شد که برملا شدن آنها میتوانست مسائل مهمی را حل کند وبنابراین کار او خیانت محسوب میشود.

اونه یک دوست مردم ایران، بلکه به یک دشمن غدارایرانی ها را- که روند زمان این غداریت را به که کم وبیش نهان بود وبتدریج آشکار کرد- این فرصت را داد که جنایت بیشتری کند .

بلی!
مسعود نه ودیعه ی مردم ایران که دشمن زیر کاهی آنها بود.

بازهم :
” پرهیزکاری و قهرمانی و از خودگذشتگی‌اش در رویارویی با رژیم حاکم، او را محبوب‌ترین پرسنل نظامی میهن‌پرست و مردمگرا تاریخ معاصر کرد. ..”.

یعنی فداکارتر ازسرگرد لاهوتی ها وسرهنگ پسیان ودیگرانی که من بدلایلی نام آنها را ذکر نمیکنم بوده ودر راس آنها قرار داشته است ؟

من فقط میتوانم یک بیتی را که بحد کافی گویای همه چیز دراین خصوص است ، نقل کرده ودانستن را مثل سعدی بزرگ کار عاقلان بدانم :

جای آنست که خون موج زند در دل لعل / زین تغابن که خزف میشکند بازارش”

سپس :
” قهرمان مجاهد خلق سرهنگ خلبان بهزاد معزی که پیوسته در آرزوی پرواز آزادی به‌سوی تهران بود… “.

البته این آرزوی نابخردانه بیشتر متعلق بتوست مریم !
تو بودی که به برده های خود یاد داده ای که همواره شعار ” مریم مهر تابان / میبریمت به تهران ” سردهند که این دعا مستجاب نگردید.
ظاهرا دیگرانی باید باشند که بتو تسلیت عرض کنند که هوس به تهران رفتن با این خلبان مرموز را به خاک خواهی سپرد.
سعید

نوشته اگر این خلبان مخصوص شاه وجدان داشت ، این کار را نمیکرد اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

معزی در زمان حکومت پهلوی خلبان اختصاصی شاه و همچنین فرمانده گردان پرواز هواپیماهای سی – ۱۳۰ در پایگاه هفتم ترابری بود. او برای اتمام تحصیلات و آموزش‌های خود مدتی در آمریکا تحصیل کرده و پیش از سال ۱۳۵۲ به ایران بازگشت و در ستاد کل نیروی هوایی ایران مشغول به کار شد.

معزی، قبل از انقلاب اسلامی 22 بهمن 1357، شاه را از ایران فراری داد و او را با هواپیمای اختصاصی به مصر برد. اما بعد از مدتی خواهان بازگشت به ایران گردید و با درخواستش از جانب جمهوری اسلامی موافقت شد و لذا هواپیمای شاه را بازگرداند و مجددا در نیروی هوایی به کار گمارده شد.

مدتی پس از انقلاب اسلامی به هواداری از سازمان مجاهدین خلق ایران درآمد. او در تابستان سال ۱۳۶۰، طی اقدامی که مجاهدین خلق آن را طراحی کرده ‌بودند، مسعود رجوی و ابوالحسن بنی صدر را با هواپیمای سوخت رسان نیروی هوایی به بهانه پرواز آزمایشی از ایران فراری داده و به پاریس برد و همراه با آنان به فرانسه پناهنده گردید.

بهزاد معزی بعد از این اقدام به عضویت شورای ملی مقاومت در آمد و تا پایان عمر با رجوی خائن و جنایتکار همکاری نمود. او مدام در جلسات و سخنرانی ها و نوشته هایش از فرقه تروریستی رجوی حمایت بعمل می آورد. معزی در تاریخ ۲۱ دی ماه ۱۳۹۹ در سن ۸۳ سالگی بر اثر سرطان خون در بیمارستانی در پاریس فوت نمود.

او بخاطر خوش خدمتی که برای سرکرده فرقه کرده بود همواره مورد حمایت مالی مجاهدین خلق قرار داشت. بر اساس خبرهای بدست آمده، او بعد از مشخص شدن بیماریش (سرطان خون) تعادل روحی و وضعیت خوبی نداشت که به این دلیل تمامی برنامه های حمایت هایش از فرقه تروریستی رجوی به حالت تعلیق در آمده بود.

مسعود رجوی از این گونه مرگ ها استقبال می کند. زیرا از یک طرف از دست یک عنصر تاریخ مصرف گذشته خلاص می شود و از طرف دیگر با مرگ او دوباره تبلیغاتی حول وی مطرح می گردد. این سیاست خبیثانه رجوی است که تا می تواند از زنده ها بهره کشی می کند و بعد از مرده آنان نیز استفاده می کند.

اگر کسی در سیستم تشکیلاتی رجوی دچار مریضی گردد فاتحه او را باید خواند زیرا مُرده تلقی شده و صرفا برای زمان مرگش لحظه شماری می شود. بهزاد معزی با سن 83 سالگی در حالی که تعادل روحی خوبی نداشت دیگر به درد رجوی نمی خورد، ولی چون دارای یک سابقه بدرد بخور بود، مرگش می توانست برای چند روزی فرقه رجوی را مطرح نماید. اطلاع داریم که فرقه رجوی از رسیدگی و هزینه کردن برای وی طفره رفت و اقدامات لازم را انجام نداد تا حدی که معزی دچار مرگ زودرس گردید. حالا او تا می تواند از مرگش استفاده می کند.

معزی می توانست در دوران دفع تجاوز رژیم بعث عراق در نیروی هوایی ایران مفید واقع گردد و به کشور و ملت خود خدمت کند، ولی رجوی خائن که کاری به غیر از به هدر دادن سرمایه های ملت و میهن نداشته و ندارد او را نیز چون بسیاری به انحراف کشاند به صورتی که به یک عنصر عاطل و باطل در پاریس بدون کمترین کارآیی تبدیل شد.
بخشعلی علیزاده

نوشته سرهنگ بهزاد معزی، فراری دهنده شاه و بنی صدر و مسعود رجوی، مرد اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

این خبر در ادامه عنوان می دارد سرهنگ بهزاد معزی الگوی درخشان و پر افتخار مرزبندی و مبارزه با شاه و حکومت ایران پس از 42 سال مجاهدت و پایداری فوت نموده است !

با این خبر می توان به مانند بقیه خبرهای مسخره دیگر فرقه رجوی برخورد نمود. ولی چیزی که در بطن متن وجود دارد بسیار جالب است. بطور مثال عنوان می دارد: “وی الگوی درخشان و پر افتخار مرزبندی و مبارزه با شاه و … “. سئوال این است که وی مگر در زمان شاه مبارزه می کرده است ؟ مگر خلبان هواپیمای شاه بودن هم جز مبارزه است ؟ مگر بهزاد معزی شاه را فراری نداد ؟ از کی تا حالا فراری دادن شاه اسم مبارزه گرفته است ؟

این تازه یک مدل از شیادی و پرونده سازی برای فردی است که دستش از دنیا کوتاه شده است و این گونه سیاه کردن کاغذ و تعریف و تمجید کردن بیشتر مصرف داخلی دارد که ای کسانی که هنوز در رکاب رجوی نان را به نرخ روز می خورید آگاه باشید که شما هیچ ارزشی برای رجوی ها ندارید .
در جای دیگری برای اینکه خانواده معزی را بسیار درخشان نشان دهند عنوان می دارند که وی از نوادگان عباس میرزا سردار جنگلهای ایران و روس ولیعهد فتحعلی شاه قاجار بوده است .

اکنون برای فهم این تعریف کردنهای رجوی از سابقه خانوادگی بهزاد معزی باید سری به گذشته و دوران قاجار بزنیم تا دریابیم که عباس میرزای دوست داشتنی رجوی چه کاری برای ایران انجام داده است .

وی سردار ایرانی در جنگ اول ایران با روس بود که بعد از شکست عهدنامه گلستان را امضا نمود که مناطقی مانند قره باغ ، گنجه ، شکی ، شروان ، قویا ، دربند ، باکو و داغستان را از دست داد که بالغ بر حدود ۲۲۰ هزار کیلومتر مربع بوده است. در ضمن عباس میرزا در جنگ بعدی با روسیه باز هم شکست خورد و این بار عهد نامه ترکمانچای را امضا نمود که شهرهای ایروان و نخجوان و شهر ایغدیر و کوه های آرارات را از دست داد. یعنی اینکه در مجموع دو عهدنامه هفده شهر قفقاز که 250 هزار کیلومتر بود از ایران جدا و به روسیه پیوست .

سئوال این است وقتی فردی مانند عباس میرزا که سابقه درخشانی در خیانت و شکست در جنگ داشته چرا از طرف فرقه رجوی سردار جنگلهای ایران و روسیه مورد لطف قرار می گیرد ؟ مگر وی قسمت های زیادی از خاک ایران را از دست نداد؟ پس چرا مورد توجه فرقه رجوی قرار می گیرد و چرا برای معرفی بهزاد معزی از عباس میرزای خیانت کار به کشور نام می برد! البته برای ما روشن است که اگر رجوی ها به قدرت برسند همانند عباس میرزا عمل خواهند کرد و خاک کشور را به بیگانگان هدیه خواهند کرد . چون اکنون شاهد هستیم وقتی آمریکا دست به تحریم های گسترده علیه مردم ایران می زند مریم قجر از غرب طلبکار می شود که چرا مقدار تحریم ها کم بوده و باید بیشتر بر گرده مردم فشار آورد تا شاید به خیال خامش مردم به خیابانها بیایند !!!.

البته از مرگ کسی نباید خوشحال بود چون بهزاد معزی هم مانند بقیه نفراتی که جانشان را در راه رجوی معلون از دست دادند اسیر شستشوی مغزی وی شده و فکر می کردند که او کاری می تواند بکند و به همین خاطر حاضر نشدند واقعیت های موجود را قبول کنند .

این گونه سابقه تراشیدن برای خلبان و سفید سازی از خاندان وی همه نشان از این دارد که به دوستان خود بگوید که ما هم طرفدار شما بوده و اگر کشور ایران را هم بخواهید حاضر هستیم دو دستی به شما اهدا کنیم .

بهزاد معزی هم مانند دیگر افراد فریب شعارهای دروغین رجوی را خورد و بعد از فراری دادن رجوی او نیز به گوشه ای انداخته شد و اسم بی مسمای اعضای شورای بیکاران را به یدک می کشید و اکنون هم در خاک سرد آرمیده است تا سران فرقه با جعل و سابقه تراشی وی را فردی به اصطلاح مبارز جلوه دهند .

باید به اعضای نگون بخت فرقه رجوی یادآور شد که شما هم مانند بهزاد معزی تنها چیزی که از شما باقی خواهد ماند سابقه تراشی و تعریف و تمجید از سوی مریم قجر می باشد و این آن چیزی است که بعد از سالیان به دست خواهید آورد .
هادی شبانی

نوشته فراری دادن شاه هم نوعی مبارزه است ؟ اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

سرهنگ معزی به اقرار خود مجاهدین خلبان ویژه پروازهای شاه و عامل انتقال شاه به مصر و مراکش بود تا از انتقام خلق بگریزد. کما اینکه پرواز خائنانه مشابه برای نجات جان بی مقدار بزدلانی چون مسعود رجوی را در پرونده خیانت بار خود داشت که مریم رجوی بدان فخرمی فروشد که توانسته است مسعود رجوی ازعوامل به قربانگاه فرستادن 17000 نفر از مسئولین و مردمان کوچه وبازار در دهه شصت، را سالم به کشور فرانسه متواری کند.

با این وجود فرقه رجوی درپیام تسلیت خود در خصوص درگذشت نگون بخت مذکور به هذیان گویی روی آورده وگفته است که ایشان درمبارزه با شاه و شیخ مرزبندی داشته است !

درحالیکه برای سرهنگ معزی معدوم هیچ مرزی وجود نداشت که خلبان شاه باشد یا عامل انتقال مسعود رجوی و بنی صدر از خائنین به ملت ایران که در6مرداد 1360 انان را مبدل به لباس زنانه ازایران خارج کرد وبه فرانسه رساند.

سرنوشت شوم تمام دیکتاتورها و جنایتکاران و اعوان وانصارشان غیر از این نمیتواند باشد که به عقوبتی سخت دچار شوند و درغربت تلف شوند.

علی نیاکی

نوشته عاقبت عامل فراری دادن رجوی و بنی صدر از کشور اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

خلبان بهروز مدرسی، اینک بازنشسته شده و در حال نگارش خاطرات سال ها پرواز است.

سرهنگ بهزاد معزی کی بود؟

سال 1350 وقتی من به نیروی هوایی پیوستم یک سالی می شد که سرهنگ خلبان بهزاد معزی از تهران به شیراز منتقل شده بود.

او از بدو ورود به عنوان فرمانده گردان پرواز هواپیماهای سی – 130 در پایگاه هفتم ترابری منصوب شده بود. آن گونه که بچه های قدیمی آن دوره و بعد ها خود من شاهد اش بودم، افسری منظم سخت گیر و با سواد بود.

فرماندهی که صدای خنده او را به ندرت می شد شنید. و در هنگام عصبانیت عادت به جویدن سبیل های کم پشت بورش داشت. او سپس برای طی دوره فرماندهی ستاد به کشور آمریکا اعزام می شود. و در سال 1352 به ایران برگشته و در ستاد کل نیروی هوایی در مقام معاونت عملیات در بخش” یکنواختی” مشغول به خدمت می شود و از آن جایی که رشته اصلی او خلبانی بود، طی هماهنگی های صورت گرفته او سه روز در هفته به پایگاه یکم ترابری می آمد و با هواپیماهای سی -130 به پرواز و یا ماموریت می رفت.

شایان ذکر است در آن ایام فرمانده عملیات ستاد کل نیروی هوایی تیمسار آذربرزین و فرماندهی پایگاه یکم ترابری به عهده تیمسار امیرفضلی بود.

در آن روزگار هر خلبانی مجاز به پرواز با شخصیت های طراز اول مملکتی و یا با خانواده سلطنتی نبود. فقط تعدادی معین از افسران با تجربه و تعین صلاحیت شده به عنوان کروی (V.I.P) مشخص شده بودند که بهزاد معزی از آن جمله بود.

در اندک زمانی کوتاه او به دربار سلطنتی راه یافته و در مقام خلبان مخصوص اعلیحضرت به انجام وظیفه می پرداخت.

سرهنگ معزی بارها در همان روزگار برای خرید هواپیما به عنوان کارشناس مطلع به کشورهای اروپایی سفر می کرد. سلامت نفس و رشوه نپذیری او در انجام معاملات زبانزد بود. با خرید هواپیماهای بوئینگ سوخت رسان 707 او به عنوان فرمانده گردان و در ادامه به عنوان معلم خلبان به فعالیت پرداخت.

در همین ایام بود که محمدرضا شاه یک فروند بوئینگ اختصاصی به نام شاهین خریداری نمود.

با همین هواپیما بود که بعد از قیام مردمی بر علیه خاندان سلطنتی، در تاریخ 26 دی ماه سال 57 محمد رضا شاه را به همراه خانواده اش به مصر سپس مراکش منتقل نمود.

بعد از مدتی با هواپیمای شاهین به ایران بازگشت. بازگشت غیر مترقبه سرهنگ بهزادمعزی با هواپیمای شاهین به کشور از او چهره ای قهرمان و متعهد به انقلاب ساخته شد. همه به چشم دیگری به او می نگریستند. خوب یادمه که اوایل جنگ بود و همانند سایر بخش های اجتماعی در پایگاه هم نیروهای مومن و انقلابی انجمن های اسلامی تشکیل داده بودند که سرهنگ معزی گل سرسبد آن ها محسوب می شد.

بدبین ترین افراد هم هرگز تصور نمی کردند که این افراد هم ممکن است روزی اغفال شوند. یا به دلیل اعتقادات و گرایشات پنهانشان روزی به کشور ضربه ای بزنند.

اگر آن روزی که یکی از خلبانان سی -130 به نام سروان” موگویی” به دلیل گرایشات ضد حکومتی خود از جمع همین افراد وابسته به انجمن اسلامی پایگاه، ایران را به قصد یکی از کشورهای اروپایی ترک کرد، قضیه کالبد شکافی دقیق می شد و این عمل او زنگ خطری برای مقامات عالی رتبه پایگاه و برادران حفاظت یا عقیدتی سیاسی تلقی می شد، هرگز این چنین کشور شوکه نمی گردید و امثال رجوی سرکرده مجاهدین که دستش به خون افراد بیشماری آلوده بود با حمایت و خیانت مشتی وطن فروش از کشور به این راحتی خارج نمی شد.

با روی کار آمدن بنی صدر و متعاقب آن حمله ناجوانمردانه عراق به سرزمین ما کشور در شرایط بحرانی به سر می برد.

درگیری مردم در دفاع از آب و خاکشان و به طبع آن سرگرم بودن مسئولان به امور برنامه ریزی تدارکات و سازماندهی جبهه های جنگ، بهترین فرصت برای عرض اندام نمودن گروه های ضد مردمی به وجود آمده بود.

خوب یادمه بیشترین ترور ها در همین ایام صورت می گرفت. راستش رو بخواهید به دلیل رعایت اصول بی طرفی در این گزارش، دقیقآ نمی دانم علت اختلاف بنی صدر که در آن هنگام علاوه بر رئیس جمهوری، فرماندهی کل قوا هم به او تنفیذ شده بود، با فرماندهان سپاه پاسداران و نیروهای وفادار به نظام بر سر چی بود.

فقط این رو می دونم نزدیکی و حمایت بنی صدر از رجوی باعث رنجش افراد مومن و حزب اللهی شده بود. به طوری که زمزمه های سلب مصونیت سیاسی او در جامعه به گوش می رسید. کار به جایی رسید که امام خمینی با عزل او موافقت فرمودند و مجلس شورای اسلامی او را از مقام ریاست جمهوری خلع ید نمود.

ماجرای فرار بنی صدر و رجوی

کشور در این هنگام به اوج نا امنی رسیده بود. عده ای به طرفداری بنی صدر و عده ای به مخالفت او قد علم کرده بودند.

فشار به جبهه های جنگ هر روز بیشتر می شد. در مناطق جنگی برخی از شکست ها رو به حساب خیانت بنی صدر قلمداد می کردند. به عبارت صحیح تر اوج تفرقه و دو دستگی بر ایران سایه افکنده بود. با تسلط سپاه پاسداران و نیروهای بسیجی بر اوضاع داخلی بنی صدر فراری شده و هیچ نشانی از محل سکونت او نبود.

همان طور که گفتم این تفرقه و دو دستگی بهترین فرصت رو برای توطئه گران بوجود آورده بود. در اون زمان هنوز ارتش پاکسازی نشده بود. و نیروهای آشوب گر و جنایت کار هم فعالیت های خود را به شکل زیرزمینی و با رخنه به سازمان های حساس ادامه می دادند.

در این اوضاع و احوال بود که بزرگترین نقشه فرار طرح و به مورد اجرا در آمد. سرهنگ بهزاد معزی که روزگاری با در بار شاهنشاهی مراوده داشت و عالی ترین مقامات ارشد رژیم شاهنشاهی همچون اسداالله علم (وزیر دربار)، ارتشبد طوفانیان (مسئول خرید و قراردادهای کلان تسلیحات نظامی) و…با او پرواز و نشست برخاست می نمودند، به خاطر مراجعت از مراکش و اطمینان بیش از حد به او کارگردان این نمایش گردید.

ارتباط سرهنگ معزی با سازمان مجاهدین

دقیقآ هیچ کس نمی داند ارتباط سرهنگ خلبان بهزاد معزی با سازمان تروریستی مجاهدین از کی و به چه شکلی بوده.

شاید هم برای نهاد های امنیتی کشور مشخص است. ولی من نمی دانم.

سئوال اساسی این است که چگونه او با شاخه نظامی سازمان ارتباط برقرار کرده بود؟ اگر از زاویه گرایشات سیاسی به قضیه نگاه کنیم او فردی سلطنت طلب بوده که متحول گشته و جزء افراد خاص نظام قرار گرفته بود و ارتباط با این گونه افراد که به عنوان فرمانده بزرگترین و حساس ترین گردان پروازی خدمت می نمود به راحتی میسر نبوده است.

آیا او از قبل از انقلاب مخالف خاندان سلطنتی بوده است؟ و یا وقتی به کشور برگشت مخالف نظام جمهوری اسلامی شد.

پاسخ هر دو سوال مثل روز واضح است که این چنین نبوده است. به نظر بنده (که البته نظر شخصی ام است) او پیش از این ها با سازمان های اطلاعاتی غرب در تماس بوده است.

حضور خواهرش در سیاسی ترین نهاد آمریکایی در ایالت تگزاس بهترین رابط می تواند تلقی شود. به عبارت صحیح تر این سازمان های اطلاعات غربی بودند که به او دستور بازگشت را دادند.

طراحی نقشه فرار

به هر حال او در ظرف مدت کوتاهی هم پشت به سلطنت طلب ها کرده و هم از جمهوری اسلامی روی برگرداند!!

پس همان طور که اشاره کردم به هر دلیلی که بوده او به سازمان مجاهدین وصل می شود. تمام جزئیات نقشه فرار به دقت طرح ریزی می شود.

به احتمال فراوان نقشه ورود بنی صدر و رجوی به داخل پایگاه با اطلاعاتی که توسط معزی و همدستان اش ارائه گردیده بود برنامه ریزی می گردد و نقشه پرواز و جزئیات فرار در آسمان تا مقصد که فرانسه باشد به عهده آقا بهزاد بوده است.

این عملیات که واقعآ یکی از پیچیده ترین و گسترده ترین نقشه های فرار محسوب می شود با همکاری طیف عظیمی از نیروهای فریب خورده مجاهدین و عوامل نظامی آن در نیروی هوایی صورت می پذیرد.

بدین صورت که یک عده وظیفه اغفال و فریب عوامل دژبانی و حراست ورودی پایگاه را به عهده می گیرند. آن ها از چند روز قبل از عملیات با یک دستگاه خودروی کاماروی زرد رنگ مرتب به پایگاه تردد می نمایند تا روز عملیات چهره این اتوموبیل عادی تلقی شود. عده ای هم با ماشین آتش نشانی در اطراف پایگاه مستقر می شوند تا برای فرار دادن سوژه در صورت لو رفتن وارد عملیات شوند.

عده ای هم از شاخه نظامی گروه مجاهدین با سلاح های سنگین مسئولیت عبور سوژه ها رو به داخل پایگاه به عهده می گیرند. یه گروه دیگر از افراد نظامی فریب خورده ایستگاه های رادار مسیر را مختل می نمایند. به این صورت که با قرار دادن جعبه هایی در ایستگاه، خود در لحظه آغاز عملیات تلفن زده و اعلام می کنند بمب گذاری شده است!!

عده ای دیگر هم با از کار انداختن 8 فروند هواپیمای شکاری اف – 4 عملآ از ره گیری و تعقیب آن ها جلوگیری می کنند. (واقعآ چه انسان های خائن ی پیدا می شوند که در زمان جنگ تنها ابزار مقابله با دشمن را از کار می اندازند. ننگ بر شما) خب بعد از همه این کار ها نوبت به اسکان سوژه ها می رسد.

حال یکی دیگر از عوامل سرسپرده و خائن نیروی هوایی بنام سرهنگ ناوبر اسماعیل فرخنده منزل سازمانی خویش را در اختیار آن ها قرار می دهد. (معزی خیلی سعی دارد او را بی گناه و نا آگاه از ماجرا جلوه دهد). و به این ترتیب همه چیز از قبل طراحی و آماده می شود. برنامه به این صورت بود که با یکی از پرواز های شبانه آموزش سوختگیری این عملیات آغاز شود.

شب عملیات

قرار بود فرار چند روز دیر تر صورت پذیرد اما به دلیل اعلام حکم انتقال سرهنگ معزی به شیراز مجبور می شوند در شب 6 مرداد که مطابق با 27 رمضان بود این کار را به سر انجام برسانند.

طبق نقشه از پیش طراحی شده سوژه ها در داخل مینی بوسی که از منازل سازمانی کروی پروازی را به رمپ پرواز می برد پنهان می شوند. یک مانع بزرگ در سر راه خود داشتند و آن عبور از دژبانی پایگاه بود که متآسفانه آقایون دژبانی و پلیس هوایی که معمولآ داخل همه خود رو ها رو بازدید می نمایند و بعد از مشاهده کارت شناسایی افراد اجازه ورود را می دهند، به خاطر احترامی که به قهرمان اتقلاب قائل بودند، با دیدن سرهنگ معزی، بدون بازدید اجازه داخل شدن را می دهد.

در این جا لازم می بینم به یک نکته اشاره نمایم و آن این است که معزی در خاطرات خود بیان نموده است که خلبان حسین اسکندری و مهندس پرواز بیژن وکیلی از ماجرا بی اطلاع بودند که این چنین نمی تواند باشد چون مینی بوس خلبانان همه گروه را با هم می برد پای هواپیما. مگه می شه معزی تنها با سوژه ها پای هواپیما برود؟! و بعد از پنهان کردن منتظر شاگردان خود بماند؟

قبل از پرواز چه گذشت؟

ساعت 19:35 دقیقه سوژه ها در حالی که لباس پرواز بر تن دارند و در تاریکی شب تشخیص قیافه ها ناممکن است وارد رمپ پرواز می شوند.

در همین حال از پست فرماندهی اعلام می کنند که پرواز یک ساعت جلو افتاده است. و به جای ساعت 10:30 شب، یک ساعت زودتر پرواز نمایند. سوژه ها همراه محافظ های خود در محوطه اتاقک سوختگیری پنهان می شوند.

وقتی سایر خدمه از قبیل کروچیف و بوم اپراتور (مسئول سوختگیری) برای بازدید قبل از پرواز سعی دارند محوطه را چک نمایند، با در بسته مواجه می شوند.

سرهنگ معزی به مسئول مربوطه می گوید چکار می کنی؟ وسعی می کند او را منصرف نماید. ولی طرف ول کن نبوده وبا تبری که در هواپیما برای مواقع اضطراری تعبیه شده است سعی در شکستن در می نماید.

در همین هنگام گارد ویژه در را باز کرده و با گذاشتن لوله اسلحه بر پیشانی همافر مربوطه از او می خواهد بی سر و صدا وارد شود.

نفر بعدی با مشاهده غیبت همکارش کنجکاو شده و تا می خواهد وارد محفظه شود، او هم به همین ترتیب غافلگیر می گردد. در این هنگام هواپیما شماره 311 موتور های خود را روشن می نماید.

ترفند سرهنگ معزی برای گمراه کردن مسئولین

سروان حسین اسکندری در صندلی چپ (خلبان اصلی) نشسته و سرهنگ معزی در صندلی سمت راست می نشیند.

همافر مهندس پرواز بیژن وکیلی هم در بین آن دو می نشیند. طبق برنامه ریزی قبلی، که سرهنگ معزی مشخصات مسیر را به آن ها داده بود، یکی از محافظان با اسلحه وارد کابین شده و با تهدید اسلحه از آن ها می خواهد که مختصات را به دستگاه (I.N.S) که نوعی دستگاه ناوبری کامپیوتری است وارد نمایند.

معزی بعد از دور شدن از تهران به برج مراقبت اعلام می کند که یکی از موتور های من آتش گرفته است.و برای همین به سمت ورامین بر می گردد.

بر روی ایستگاه ورامین معزی بار دیگر به برج می گوید که یک موتور دیگر هواپیما هم آتش گرفته است و متعاقب آن برای پنهان ماندن از دید رادار اعلام می کند که به سمت شمال، یعنی کوه های البرز می رود.

مسئولان برج با ناراحتی فریاد می زنند که مواظب باش به کوه می خوری. لطفآ به آن سمت نرو. و این دقیقآ همان چیزی بود که معزی می خواست برج تصور نماید که به کوه خورده است! و در پاسخ برج که ارتفاع را می پرسد به دروغ ارتفاع 12 هزار پا را اعلام می کند.

واکنش مسئولان پست فرماندهی بعد از پرواز

در حالی که برج مرتب فریاد می زند به کوه می خوری برگرد، هواپیما در ارتفاع 18000 پایی به مسیرش ادامه می دهد. معزی می دانست که در این مسیر ایستگاه های رادار کرج، بابلسر و تبریز قرار دارند. ولی خیالش از هر سو آسوده بود که قبلآ توسط عوامل سازمان از کار افتاده اند.

همچنین می دانست هیچ هواپیمای فانتومی او را تعقیب نخواهد کرد. (همان طور که قبلآ گفتم از کار انداخته بودند) و برای این که عوامل برج فکر کنند که به کوه خورده است دیگر پاسخ برج را هم نداد.

در همین هنگام مسئولان رادار به پست فرماندهی نیروی هوایی اطلاع می دهند که هواپیما به سمت البرز رفته و احتمالآ به کوه برخورد نموده است.

سرهنگ خلبان جواد وارسته که زمانی شاگرد معزی بوده با خنده به مسئول رادار می گوید معزی به کوه نمی خورد، او فرار کرده است!!

سرهنگ معزی برای گفتگو های احتمالی ترتیبی می دهد که هواپیما ربا گوشی های اسکندری و وکیلی را بگیرد تا شاهد مکالمه او نشوند.

سرهنگ معزی برای این که هر چه زودتر از خاک ایران خارج شود و به گیر شکاری های اف – 14 نیفتد، با حداکثر سرعت به هواپیما فشار می آورد.

پیشنهاد تآمین جانی و مالی

این رو هم بگم که حداکثر سرعت مجاز بوئینگ 707، چیزی نزدیک 8 تا 9 دهم سرعت صوت است. ودر این شرایط در داخل کابین بوقی مرتب به صدا در می آید.

در همین موقعیت بود که رجوی و بنی صدر به کابین هواپیما می آیند. در همین حال هم ستاد نیروی هوایی به یک فروند شکاری اف – 14 خود که در حال گشت زنی است ماموریت می دهد که به سوی شمال پرواز نماید.

در همین شرایط بود که بالاخره رادار تبریز موفق می شود هواپیما را شناسایی نماید.

معزی برای گمراه کردن رادار تبریز می گوید ما تقصیری نداریم چند نفر از پرسنل نیروی هوایی ما را به گروگان گرفته اند. در همین هنگام شهید رجایی که نخست وزیر بود به اتفاق شهید فکوری فرمانده نیروی هوایی در پست فرماندهی از قول حضرت امام به آن ها تآمین می دهند.

اما خدمه برای کش دادن زمان، بهانه می آورند که شخص آقای رجایی صحبت نماید. ولی صحبت های هیچ یک از مسئولان کار ساز نیست.

در همین موقع هواپیمای اف – 14 به معزی اخطار می دهد برگرد و گرنه شلیک می کنم. سرهنگ معزی که خوب خلبان شکاری را می شناخته و روز گاری از شاگردان وی محسوب می شده خطاب به خلبان آن می گوید: هواپیما ربوده شده است. لطفآ شما بیا نزدیک ما تا این ها شما را ببینند و بترسند! و در همین اثنا تمام چراغ های داخل و بیرون هواپیما را خاموش می کند و از بچه ها می خواهد از قسمت سوختگیری بیرون را نگاه کنند تا ببینند شکاری دیده می شود یا نه؟

در همین هنگام بنی صدر خطاب به معزی می گوید به خلبان شکاری اعلام کن که من داخل هواپیما هستم!! آن گاه او ما را نخواهد زد!! معزی که به این طرز فکر آقای رئیس جمهور خنده اش گرفته است می گوید قربان خلبان شکاری اگر بداند که چه کسانی داخل هواپیما است، یا شلیک می کند یا اگر برگردد حتمآ اعدام اش می کنند. معزی برای پرهیز از گزند موشک های هاگ ایستگاه تبریز، به سوی مرز شوری حرکت می کند. در همین حال هم دو فروند میگ روس ها لب مرز به پرواز در می آیند تا به محض ورود به خاک آن ها شلیک نمایند.

عبور از مرز ایران

معزی با اطمینان از این موضوع که هواپیماهای اف – 5 مستقر در تبریز قادر به ره گیری در شب نیستند، از مرز شوروی به صورت نیمدایره از کنار تبریز می گذرد تا گیر موشک های هاگ نگردد.

هواپیمای تام کت همچنان تعقیب بوئینگ 707 رو ادامه می دهد. معزی با رفتن به خاک ترکیه، اعلام می کند که قصد نشستن در آنکارا را دارد.

مسئولین ترکیه به او اجازه این کار را نمی دهند و با خاموش کردن چراغ های باند از آن ها می خواهند خاک ترکیه را ترک نماید. اف – 14 پشت سر بوئینگ وارد خاک ترکیه می شود. معزی به برج ترکیه می گوید یک شکاری دنبال من است به ایران بگویید برگردد و آن ها چنین می کنند و بدین ترتیب شر شکاری از سر آن ها کم می شود.

بنی صدر بار دیگر نطق اش باز شده خطاب به معزی می گوید بگو من داخل هواپیما هستم چراغ های باندآنکارا را روشن می کنند!!

معزی پاسخ می دهد قربان من که قصد نشستن به ترکیه را ندارم. سرهنگ می دانست موشک های سوریه حتمآ او را خواهند زد به همین دلیل سعی می کند به سمت قرس و یونان برود. در همین حال رادار سوریه از طریق یو اچ اف می پرسد کجا هستید؟‌

سرهنگ معزی به خوبی می داند پاسخ دادن از طریق یو اچ اف، صرفآ برای شناسایی موقعیت هواپیما است. تا با اعزام جنگنده ها آن ها را بر گردانند. به همین دلیل هیچ پاسخی به رادار سوریه نمی دهد.

در فضای یونان و پاریس

عاقبت با رفتن به سمت یونان و قبرس سر از آسمان پاریس در می آورد. مسئولان فرانسوی اعلام می کنند که اجازه نمی دهند.

سرهنگ معزی کار کشته تر از این ترفند ها است. لذا آخرین حقه خود را رو کرده و به آن ها می گوید بنزین هواپیما تمام شده است و اگر اجازه ندهید بر روی شهر سقوط خواهم کرد و به این ترتیب آن ها را به سمت فرودگاه اورلی راهنمایی می نمایند و در پایان بعد از پشت سر گذاشتن ساعت ها پرواز عاقبت در فرانسه پیاده می شوند.

فردای آن روز بعد از این که مشخص می شود چه خیانت هایی انجام شده است. تمام خائنین دستگیر و محاکمه می شوند و به سزای اعمال خیانت خود به وطن می رسند.

منبع: عصر ایران

تنظیم: حسینی

نوشته روایت لحظه به لحظه از فرار رجوی و بنی صدر اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.