رجوی در حالیکه یک دستش به کمر و دست دیگرش چوب اشاره بود، خطاب به اعضای شرکت کننده در جلسه گفت، در مهران گفتیم امروز مهران فردا تهران، امروز آمده ام تا بگویم آن لحظه تاریخی فرا رسیده است.

گورستان وادی السلام وادی خاموش خاموشان، در مسیر کربلا به نجف پایانی تلخ بر این تراژدی دیوانه وار رجوی بود، چند روز بعد از این شکست مفتضحانه و بازگشت از قصر شیرین به اتفاق تعداد دیگری از اعضای ستاد روابط خارجی و نیروهای تحت امر از چند یگان نظامی برای خاکسپاری تعدادی از کشته شدگان عملیات به شهر کربلا رفته و در هتل کربلا السیاحی این شهر که متعلق به سازمان اوقاف رژیم صدام بود، مستقر شدیم. کلیه هزینه های ما از طرف دولت صدام پرداخت میشد. از همان شب سوم عملیات و بعد از فرمان عقب نشینی توسط رجوی اجساد کشته شدگان را به پشت جبهه منتقل و در سردخانه های شهرهای کربلا و نجف جا داده بودند.

صبح بعد از خوردن صبحانه به اتفاق افسران مخابرات صدام برای تعیین محل دفن کشته شدگان به قبرستان وادی السلام شهر کربلا رفتیم. ساعت 8:30 عباس داوری مسئول روابط خارجی بخش بغداد به اتفاق چند نفر دیگر از پرسنل روابط به جمع ما اضافه شدند. لحظاتی بعد ابو عامر مسئول اداره اوقاف کربلا به اتفاق هییت همراه به مدخل ورودی این قبرستان و دفتر فردی بنام ابوعلی که مسئولیت امور قبرستان را داشت به جمع ما اضافه و با عباس داوری (رحمان ) در مورد محل دفن اجساد گفتگو کردند.

قبرستان وادی السلام در 5 کیلومتری از شهر کربلا بسمت شهر نجف قرار داشت، و شهروندان متوفی عراقی ساکن کربلا در آن بخاک سپرده شده بودند. در میان شهروندان عراقی یک قبر بنام مجتبی میرمیران که شاعر و بانام ادبی میم بارون در تشکیلات مجاهدین خلق معروف بود، مدفون بود. داستان دفن یک عضو مجاهدین خلق در میان شهروندان متوفی عراقی داستان تاسف برانگیزی دارد. مجتبی میر میران که مسئله دار و خواهان جدایی بود بدلیل عدم موافقت با جدایی وی و فشارهای روحی و روانی به قول مسئولین مجاهدین خلق در پایگاهی در بغداد خود را حلق آویز کرد. جسد وی را شبانه به کربلا برده و به گفته مسئول قبرستان بدون تشریفات قانونی و آرم مجاهدین خلق در بخش شهروندان عراقی بخاک سپردند.

بعد از صحبت های عباس داوری با مسئول اداره اوقاف شهر کربلا بخشی از قبرستان در نزدیکی مدخل ورودی قبرستان و در حوالی کشته شدگان عملیات آفتاب و چلچراغ دو بخش 5 و6 برای این کشته شدگان در نظر گرفته شد. ساعت 8 شب و بعد از تاریکی هوا در گرمای شدید مرداد ماه اجساد کشته شدگان عملیات فروغ با هینو به قبرستان آورده شد. تعدادی از اعضا که از یگان های نظامی برای این کار تحت امر گرفته شده، به اتفاق کارگران سودانی که از بغداد به کربلا آورده شده بودند زیر نور پروژکتورها کار تخلیه اجساد از خودروها و انتقال به نزدیکی قبرهایی که برای دفن آنها در نظر گرفته بودند، را شروع کردند. برخی از کشته شدگان را در همان محل کفن پوش کردند. مشکل اصلی شناسایی اجساد بود، بطرز وحشتناکی متلاشی شده بودند. تعداد اجساد 150 نفر بود که 50 پیکر بکلی متلاشی و غیرقابل شناسایی بود. بعنوان شهیدان گمنام و با سنگ قبر و آرم مجاهدین و بدون هویت به خاک سپرده شدند.

اعضا با دیدن اجساد متلاشی شده و سوخته بسختی قادر به کنترل خود بودند و زار زار گریه می کردند. حفظ آرامش در لحظه به خاکسپاری اجساد بکلی سوخته اعضایی که تا همین دوهفته پیش طی سالها در کنار آنها زندگی کرده و لحظات تلخ و شیرین متفاوتی داشتند، خیلی سخت بود! اجساد سوخته و بکلی متلاشی شده بدلیل عدم امکان شناسایی، فرصت یادآوری خاطرات را نمی داد. چرا که اعضا نمی دانستند چه کسی را بخاک می سپارند. لحظات تلخ و سنگینی بود، گویی سالها گذشت. بی شک تمامی اعضایی که در آن نیمه شب گرم مرداد ماهی کربلا اجساد متلاشی شده دوستان خودرا به دل خاک می سپردند، آن شب را هیچگاه فراموش نخواهند کرد. همه ما در آن لحظات به خانواده های آنها و بخصوص مادرانشان فکر می کردیم که اگر بدانند چه احساس تلخی خواهند داشت.

در مجموع 150 جسد از انبوه 2500 کشته عملیات فروغ را که توانسته بودند به خاک عراق منتقل کنند را در قبرستان وادی السلام بخاک سپردیم و بعد از چهار روز کار طاقت فرسا و زجر آور شبانه روزی قبرستان را ترک کردیم. در بازگشت از قبرستان به این فکر می کردم رجوی که بعد از اتمام عملیات نه تنها جوابگوی این جنایت نبوده بلکه اعضا را مقصر اصلی شکست قلمداد کرد، در فردای حسابرسی در حضور خانواده های این قربانیان چه پاسخی دارد. خانواده هایی که برخی از آنها اجساد عزیزانشان در دشت حسن آباد و تنگه چهار زبر به حال خود رها شد و قبری هم برای حضور بر سر آن نخواهند داشت. رجوی می خواهد پاسخ گو باشد و یا نباشد در نزد تاریخ و وجدان عمومی و چشمان اشکبار و قلب های داغ دار مادران بی شک محکوم و شرمنده خواهد بود. آن روز چندان دیر نیست.

علی اکرامی

نوشته فروغ جاویدان فرجام یک رویای جنون آمیز – قسمت پایانی اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

سئوال من از شما این است که چی شد که رجوی به فکر عملیات فروغ افتاد ؟

فواد بصری: من هم خدمت شما سلام عرض می کنم . رجوی مزدور بود. مزدور صدام حاکم قبلی عراق. رجوی متوهم بود و در زمان جنگ با کمک و پشتیبانی صدام چند عملیات بر علیه جمهوری اسلامی انجام داده بود که تا حدودی موفق بود و توهم او را برداشته بود. در آن زمان ایران قطعنامه 598 را پذیرفت و رجوی به این فکر افتاد که 3 روزه ایران را به تصرف خود در بیاورد و در ایران حاکمیت کند. رجوی قبل از عملیات نشست عمومی برگزار کرد و در نشست گفت این بار می خواهیم کاری کنیم کارستان. می خواهیم جمهوری اسلامی ایران را سرنگون کنیم و خلق قهرمان ایران را آزاد کنیم. یک روز بعد از نشست تانک و نفربر و سلاحهای سبک و سنگین از طرف صدام وارد پادگان اشرف می شد. رجوی در فریب کاری دست شیطان را از پشت بسته است. در خارجه سر افراد را کلاه گذاشت و با فریب آنها را به پادگان اشرف منتقل کرد و خیلی از آنها در عملیات فروغ کشته شدند. رجوی در پیامی گفت ظرف سه روز آماده شوید که خلق قهرمان منتظر ماست.

فاضل فرهادی: در چه تاریخی؟

فواد بصری: 3 مرداد سال 1367
در مرز مستقر شدیم و با پیام مریم از طریق بی سیم عملیات آغاز شد . به شهر کرند و اسلام آباد پیشروی کردند و جمهوری اسلامی در تنگه چهار زبر مقابل نیروهای مجاهدین ایستاد و در واقع سازمان در تنگه قفل شد و نتوانست مقابل نیروهای جمهوری اسلامی ایران دوام بیاورد و کشته های زیاد داد. رجوی مجبور شد دستور عقب نشینی را بدهد. رجوی به سرانش دستور داده بود سربازهای ایرانی که در حال عقب نشینی هستند همه را بکشند. احمد مشاق نامی که فکر کنم سال 91 در پادگان اشرف کشته شد به او گفتم چرا سربازها را می کشید آنها کاری نکردند در جواب گفت به شما ربطی ندارد دستور برادر است بایستی اجرا می شد . رجوی شکست سختی از جمهوری اسلامی خورد .

این کل ماجرا نبود. اشاره کردم چندین نفر نیروی جوان را با فریب از خارج به عراق و به پادگان اشرف منتقل کرده بود خیلی از آنها در عملیات کشته شده بودند. رجوی باید جوابگوی پدر و مادر آنها می بود. درست یادم است در مقر ما فردی بود بنام داریوش بود که او را از هلند منتقل کرده بودند. بعد از شام بیرون از سالن غذا خوری بصورت محفلی با او صحبت می کردم. در عملیات از ناحیه صورت ترکش خورده بود و به او گفتم تو دیگه برای چی در این عملیات شرکت کردی؟ در جواب گفت من با پدر و مادرم در هلند زندگی می کردم. مرا فریب دادند می بینی چه بلایی بر سرم آوردند جواب پدر و مادرم را چی بدم؟ جواب دوست دختر هلندی که دارم چی بدم؟ صحبت کردم که سریع مرا به هلند برگردانند. چند روزی گذشت باز هم با داریوش نشسته بودم صحبت می کردم که داریوش گفت مرا صدا زدند و گفتند تو را به هلند می فرستیم و هزینه عمل صورتت را بطور کامل می پردازیم. فقط در هلند اگر بر علیه ما سم پاشی کنی هیچ هزینه ای به تو تعلق نمی گیرد. و این چنین مرا تهدید کردند.

فاضل فرهادی: آقای بصری بعد از شکست رجوی از جمهوری اسلامی ایران فضای داخل پادگان اشرف چگونه بود ؟

فواد بصری: فضای مُرده و بی روح و محفل بین نفرات بی داد می کرد. سران رجوی هم نمی توانستند کنترل کنند چون اکثر آنها درگیر بودند. زنهایشان را در عملیات از دست داده بودند. من آنها را می دیدم که تا شام یا ناهار می خوردند سریع سالن غذا خوری را ترک می کردند .

فاضل فرهادی: بعد از شکست رجوی در این عملیات من در نشست های عمومی شرکت داشتم. رجوی می گفت فروغ 2 آیا فروغ 2 در کار بود ؟

فواد بصری: خیر. فروغ 2 در کار نبود. برای روحیه دادن به من و شما بود. رجوی جرات این را نداشت به جمهوری اسلامی ایران تعرض کند. خود رجوی این را می دانست . رجوی چندین سال است شعارهای پوشالی می دهد همین الان هم این شعارها را می دهد.

در ادامه و نکته آخر بگویم . رجوی طبل توخالیست. در ایران کسی خواهان رجوی و زنش مریم نیست. پرونده خیلی بدی در بین مردم ایران دارند. جای رجوی و زنش مریم در زباله دان تاریخ است .

فاضل فرهادی: ممنون از شما آقای بصری .

فواد بصری: من هم از شما تشکر می کنم .

نوشته توهمات رجوی و عملیات تروریستی فروغ جاویدان اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

شروع این عملیات محدود با بازی خوردن مسعود و مریم رجوی توسط صدام حسین انجام شد.

قرار بود مریم رجوی توسط افراد گروه به تهران منتقل شود و تا سه روز مخالفین را حذف کنند! ولی نهایتا این عملیات در تنگه چهارزبر به گل نشست.

تعداد انبوهی نزدیک به ۱۶۰۰ نفر کشته شدند و تعدادی زخمی و به اسارت نیروهای ایرانی در آمدند.

مرور این مقابله با خائنین می تواند پیامی روشن به سایر گروهکهای حاضر در آنسوی مرزهای غربی باشد که به شانس دروغین ترامپ جنایتکار باور نداشته باشند .

مسعود تقی پوریان

نوشته مسعود تقی پوریان از فروغ شکست خورده می گوید اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

به مناسبت سالگرد عملیات مرصاد، نبردی که توهم “فروغ جاویدان” گروه تروریستی مجاهدین خلق را برای همیشه در تنگه‌های غرب کشور دفن کرد، خبرگزاری میزان گفت‌وگویی با سیدمحمدجواد هاشمی‌نژاد، دبیرکل بنیاد هابیلیان (خانواده شهدای ترور) که سال‌هاست پرونده جنایت‌های مجاهدین خلق را رصد می‌کند، انجام داد؛ هاشمی‌نژاد در این گفت‌وگو ضمن بازخوانی ابعاد پنهان عملیات مرصاد، به تحلیل وضعیت کنونی این گروه و ضرورت پیگیری حقوقی جنایت‌های آن پرداخت.

میزان: با توجه به سی‌وهشتمین سالگرد عملیات مرصاد، بفرمایید این عملیات در چه بستر تاریخی و با چه هدفی از سوی مجاهدین خلق طراحی شد؟

هاشمی‌نژاد: عملیات مرصاد که مجاهدین خلق با نام واهی فروغ جاویدان از آن یاد می‌کنند، در واقع خیانت آشکار این گروه تروریستی در ادامه‌ همکاری خائنانه‌شان با صدام بود؛ این عملیات در شرایطی رقم خورد که قطعنامه ۵۹۸ پذیرفته شده بود؛ تصور دشمن بر این بود که جمهوری اسلامی و ملت ایران پس از ۸ سال جنگ، توانایی دفاع ندارند؛ غافل از اینکه این یک محاسبه‌ کاملا اشتباه بود.

مجاهدین خلق با پشتیبانی کامل رژیم بعث و با استعداد بیش از ۵ هزار نفر و تجهیزات سنگین، در سوم مرداد ۱۳۶۷ از مرز عبور کردند و شعار “از مهران تا تهران در ۳ روز” سر دادند؛ آن‌ها حتی تصور می‌کردند که مردم به استقبالشان خواهند آمد، اما با غیرت و مقاومت مردم و رزمندگان اسلام مواجه شدند

میزان: یکی از نقاط تاریک این عملیات، جنایت‌های ضدبشری در شهر اسلام‌آباد غرب است؛ چه فجایعی در آن روز‌ها رقم خورد؟

هاشمی‌نژاد: جنایت‌های مجاهدین خلق در عملیات فروغ جاویدان، فراتر از هر تصوری است؛ وحشی‌گری‌های آن‌ها به حدی بود که اگر کسی بخواهد ریشه‌ داعش را پیدا کند، باید به عملیات فروغ جاویدان برگردد؛ آن‌ها پس از اشغال اسلام‌آباد، بیمارستان امام خمینی را به رگبار بستند و مجروحان، بیماران و کادر درمان را قتل‌عام کردند؛ پیکر‌های بی‌جان را در حیاط بیمارستان جمع کرده و آتش زدند.

این گروه از هیچ جنایتی فروگذار نکرد؛ زنان، کودکان، نانوایان و حتی دامداران در صحرا را به شهادت رساندند؛ یک رزمنده حاضر در آن عملیات روایت کرد که مجاهدین خلق، نوزاد یک روزه را هم در امان نگذاشتند؛ این صحنه‌ها، چهره واقعی آن‌ها را به‌عنوان سفاک‌ترین تروریست‌های تاریخ نشان می‌دهد.

میزان: آمار شهدا و تلفات این عملیات را چطور ارزیابی می‌کنید؟

هاشمی‌نژاد: در عملیات مرصاد، حدود هزار و ۱۰۰ شهید از رزمندگان اسلام و مردم غیرنظامی تقدیم انقلاب شدند؛ در مقابل، بر اساس آمار‌های موجود و اذعان خود مجاهدین خلق، بیش از هزار و ۲۰۰ نفر از آن‌ها به هلاکت رسیدند و تجهیزات سنگین بسیاری ازجمله ۷۲ تانک و زره‌پوش منهدم شد.

میزان: با گذشت نزدیک به ۴ دهه، عملیات مرصاد چه پیامی برای امروز جامعه و خانواده‌های شهدای ترور دارد؟ و چه ارتباطی با مسائل به‌روز مانند برگزاری دادگاه مجاهدین خلق دارد؟

هاشمی‌نژاد: پیام مرصاد این است که دشمنان و مجاهدین خلق، هر بار با سوءمحاسبه و توهم، پا به عرصه‌ای می‌گذارند، با اراده پولادین ملت ایران مواجه می‌شود؛ همان‌طور که آمریکا و صدام در آن زمان و امروز در محاسبات خود اشتباه کردند، مجاهدین خلق هم در مرصاد شکست خوردند تا برای همیشه بدانند که در ایران جایگاهی ندارند

امروز، خانواده‌های ۲۳ هزار شهید ترور که آمار به‌روز شده‌ بنیاد هابیلیان است، منتظر احقاق حق خود هستند؛ برگزاری دادگاه رسیدگی به جنایت‌های مجاهدین خلق که آغاز شده، گامی مهم در این مسیر است و پاسخ به مطالبه دیرینه خانواده‌ها محسوب می‌شود.

این دادگاه‌ها که پرونده مرصاد نیز بخش مهمی از آن است، نشان می‌دهد که جنایت در تاریخ نمی‌ماند و خون شهدا پایمال نخواهد شد؛ ان‌شاءالله که نتیجه این پیگیری‌ها، ریشه‌کنی کامل این گروه در ابعاد حقوقی و بین‌المللی باشد.

نوشته فروغ نافرجام مجاهدین خلق اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

تصمیمی که پس از پایان جنگ گرفته شد، نه در میانه‌ آن

نکته‌ای که در روایت‌های رایج معمولاً پراکنده و نه به‌صورت یک استدلال متمرکز مطرح می‌شود این است: ایران قطعنامه‌ی ۵۹۸ شورای امنیت را در ۲۹ تیر ۱۳۶۷ پذیرفت. عملیات فروغ جاویدان تنها چند روز بعد، در ۳ مرداد، آغاز شد. این یعنی مسعود رجوی این عملیات را نه در بحبوحه‌ یک جنگ فعال، بلکه در لحظه‌ای طراحی و اجرا کرد که جنگ ایران و عراق عملاً به پایان رسیده بود. از این زاویه، تصمیم به هجوم در دقیقاً همین بازه‌ زمانی، این پرسش راهبردی را مطرح می‌کند که آیا هدف واقعی این عملیات “آزادسازی” بود، یا فرصتی شخصی برای رهبر فرومایه این سازمان طرد شده، تا در آخرین لحظه‌ ممکن، خود را به‌عنوان بازیگری تعیین‌کننده در سرنوشت ایران تحمیل کند. در شرایطی که می‌دانست با پایان جنگ، فرصت بهره‌برداری از قدرت نظامی عراق برای همیشه از دست می‌رود.

تصمیم فردی در برابر مشورت جمعی

روایت‌های به‌جامانده از برخی فرماندهان میانی سابق مجاهدین این نکته را مطرح می‌کنند که تصمیم نهایی برای این عملیات، عمدتاً در ساختاری بسیار متمرکز و حول شخص مسعود رجوی اتخاذ شد، نه از طریق سازوکاری شورایی با ارزیابی مستقل نظامی از توان واقعی سربازانش در برابر یک ارتش آماده و از پیش هشدار یافته. این الگوی تصمیم‌گیری، خود انعکاسی از همان ساختار رهبری متمرکز است که در تحلیل شخصیت ‌محوری سازمان شرح داده شد: رهبری‌ای که تصمیمات سرنوشت‌ساز را بدون سازوکار پاسخگویی نهادی اتخاذ می‌کند.

هزینه‌ انسانی که بر عهده‌ دیگران گذاشته شد

موضوعی که مورد اعتراض همگان در ساختار این سازمان است اما هیچگاه جرأت ابرازش را نداشتند این بود که: مسعود رجوی خود در خط مقدم این عملیات حضور نداشت، اما تصمیم به آن را با اتکا به جوانانی گرفت که به گفته‌ روایت‌های موجود، برخی از آن‌ها سال‌ها پیش از این در تشکیلات جامعه‌پذیر شده بودند و در نظام تربیتی‌ای پرورش یافته بودند که وفاداری بدون چون‌وچرا به رهبری را در اولویت قرار می‌داد. طرح این پرسش که چرا فرمانده‌ این تصمیم، خود مستقیماً هزینه‌ جانی تصمیمش را نپرداخت، در حالی‌که پیامدهای آن تا امروز بر زندگی خانواده‌های تک تک سربازان اجباری رجوی سایه افکنده است.

فروغ جاویدان، موجودیت مجاهدین خلق را به آستانه سقوط کشاند

اقدام خفت بار، غیر انسانی و نامعقول اعضای مجاهدین خلق در قبول اجرای طرح خائنانه مسعود رجوی علیه مردم و مرز های کشورمان یعنی عملیات فروغ جاویدان و آن سلسله جنایات داعش گونه فرماندهان این سازمان خشونت محور و تروریستی با هدف ایجاد رعب و وحشت در بین مردم و رزمندگان ایرانی خیلی دوام نیاورد. از آنجا که تمامیت این پروژه عجولانه و بدون برنامه ریزی عقلانی به اجرا درآمد، مجاهدین و ارتش به اصطلاح آزادیبخش آن که بصورت ناشیانه تمام و کمال در کف جاده های کرمانشاه مستقر بودند که ناگهان هدف جنگنده های شهید صیاد شیرازی و همرزمانش قرار گرفتند و چنان ضربه ای به مزدوران ارتش رجوی و زرهی هایش وارد شد که موجودیت این سازمان تروریستی را در خطر نابودی قرار داد.
گفته می شود در عملیات مرصاد بیش از ۴۳۸ دستگاه نفربر و تانک و خودرو و بیش از ۱۲۰۰ قبضه تجهیزات نظامی از ارتش تروریستی مجاهدین خلق از بین رفت و ۵۳۱ دستگاه تانک، نفربر و خودرو و مقادیر زیادی تجهیزات و سلاح‌های انفرادی به غنیمت رزمندگان ایران درآمد. بیش از ۲۵۰۶ نفر از اعضای مجاهدین خلق کشته و ۵۳۱ تن به اسارت درآمده‌اند و در میان کشته‌شدگان و اسرا تعداد زیادی از کادرهای ارشد سازمان و فرمانده‌هان تیپ‌هاشان نیز وجود داشته‌اند.

سالاری

نوشته فروغ جاویدان؛ تصمیمی که مسعود رجوی را در برابر تاریخ ایران قرار داد اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

رجوی که آتش بس جنگ عراق علیه ایران را نقطه پایانی بر حضور خود در عراق می دید، تصمیم گرفت دست به عملیاتی بزند. او می دانست به شکست منجر خواهد شد ولی ناچار بود دست به این حماقت بزرگ بزند چون باید جواب آمدن به عراق و این که مدعی بود هرگز حکومت ایران حاضر به صلح نیست را بدهد . او اعتقاد داشت صلح طناب دار حکومت ایران خواهد بود و با این تحلیل نیروهایش را در عراق به کار گرفت و با تاسیس ارتش آزادیبخش که نامی بیش نبود اسیر توهماتی شد که فکر می کرد با گرفتن شهر مهران این بار نوبت تهران خواهد بود سنگی بزرگ که در آخر بر سرش آوار شد .

رجوی با خیالپردازی و سرازیر شدن تسلیحات عراقی به اشرف و آوردن نیروهایی از خارجه که هرگز دست به سلاح نبرده بودند، در خیال خود به فتح تهران فکر می کرد. اما زهی خیال محال.

رجوی در روز توجیه عملیات فروغ جاویدان می گفت دیگر کار تمام است و تمام فرماندهانش هم که سرمست از حرفهای رجوی بودند اقرار می کردند که همه هماهنگی ها برای حمله با ارتش عراق شده است. ولی در روز موعود خبری از ارتش عراق نبود و این نیروهای سازمان بودند که باید در تنگه چهارزبر کشته می شدند .

اما حقه بازی بزرگ رجوی بعد از شکست عملیات فروغ جاویدان بود . نیروهای زیادی کشته شده و تعدادی هم زخمی بودند. بقیه نیروها در اشرف کمرشان خم شده بود و توان فکر کردن نداشتند. تعدادی هم که از خارجه آمده بودند راه برگشت در پیش گرفتند. رجوی به این فکر افتاد تا اعلام کند در عملیات فروغ جاویدان به پیروزی رسیده است. او نیروهایش را جمع کند و بعد از چند روز با برگزاری نشست جمع بندی اعلام پیروزی نمود و بعد با دریدگی خاص خودش عنوان داشت عامل اصلی شکست خود نیروها بودند که تمام توان و انرژی خود را برای سرنگونی نگذاشته و هر کدام مشکلی داشتند و در نهایت برای اینکه به نیروها انگیزه بدهد عنوان داشت کار حکومت ایران تا عید سال 68 تمام است و فشار در داخل کشور بر روی حکومت زیاد است و مردم انگیزه سرنگونی دارند .

رجوی با این شیوه ابتدا همه را بدهکار کرد و نیروها نیز در توهمات او گیر کرده بودند و فکر می کردند که حرفهای رجوی درست است ولی عید همان سال گذشت و خبری از سرنگونی نشد.

در واقع عملیات فروغ جاویدان نقطه شروع فرقه ای شدن مناسبات سازمان بود چون از آن تاریخ دیگر کسی جرات انتقاد به رجوی و مسئولین سازمان را نداشت و بعد هم شاهد انقلاب طلاق مریم رجوی بودیم .

نکته ای که بسیار مهم است رجوی هر بار به مسئله عملیات فروغ جاویدان اشاره می کند و با این توهمات و نشان دادن فیلم های آن سعی می کند به نیروهایش انگیزه بدهد ولی همه می دانند که توهمات رجوی پایانی ندارد و برای فریبکاری نیاز به این فیلم های از تاریخ گذشته دارد.

نیروهایی که در عملیات فروغ جاویدان حضور داشتند می دانند این عملیات از ابتدا هم شکست خورده بود. به خاطر خیره سری رجوی تعداد زیادی بیهوده جانشان را از دست دادند ولی رجوی هم چنان در توهم انجام عملیات فروغ جاویدان باقی مانده و دلش را به فیلم های آن خوش می کند.

هادی شبانی

نوشته رجوی و توهمی به نام فروغ جاویدان اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

بعد از توجیه عملیات توسط رجوی در قرارگاه اشرف ، در تاریخ 3 مرداد 67 وارد عملیات شدیم. من که در جنگ ایران و عراق در سالهای 60 الی 62 به عنوان سرباز وظیفه در جبهه های جنگ حضور داشتم از تجارب جنگی در سطح خودم برخوردار بودم ، صبح دوشنبه وقتی از ناحیه قصر شیرین به سمت کرند و اسلام آباد عبور کردیم، من داخل یک خودروی هینوی نشسته بودم. یک لحظه بلند شدم صحنه را نگاه کردم و خواستم ببینم از چه تاکتیکی استفاده می کنیم ، برایم خیلی عجیب بود آرایش ما در جاده آسفالت ستونی بود! به خودم گفتم این آرایش “خودکشی محض” است عین یک قطار در جاده بین المللی در حال پیشروی بودیم ، با یک دسته هم میشد ستون را متوقف کرد. چرا که از بالا ضربه پذیر بود و تهدید هوایی متوجه ما بود. من در آن شرایط متناقض بودم ولی کاری از دستم ساخته نبود ، اما برای من روشن بود این تاکتیک ، تاکتیک شکست خورده ای است و هرگز ما به تهران نخواهیم رسید .

بعداً فهمیدم رجوی عمد داشت از این تاکتیک استفاده می کرد و می خواست برای خودش مشروعیت بخرد. چرا که گروهها و جریانات سیاسی که در خارج و داخل فعالیت می کردند همواره از رجوی خرده می گرفتند و می گفتند رجوی و سازمانش در خاک عراق علیه ایران عملیات می کنند. در واقع زائده جنگ ایران و عراق هستند و روزی و روزگاری اگر آتش بس بین ایران و عراق بر قرار گردد ، راه نفس رجوی هم قطع می شود. در حقیقت با پذیرش قطعنامه همین هم شد ، رجوی برای فرار از این مخمصه دست به عملیات انتحاری زد.

همانطوری که فکرش را می کردم ستون نظامی وقتی به تنگه چهارزبر رسید پشت تنگه گیر کرد. و نیروی هوایی ایران در پشت تنگه به روی ستون آتش باز کردند. همین تاکتیک جنگی سبب شد ستون آرایش خودش را از دست بدهد و نیروهای سازمان در دامنه تنگه پراکنده شدند. در حقیقت رجوی علاوه بر باتلاق قطعنامه و نیروهایش اکنون در باتلاق تنگه گیر کرده بود. بعد از سه روز مقاومت رجوی مجبور شد فرمان عقب نشینی صادر کند. حتی در عقب نشینی ایران با هلی برد راههای عقب نشینی را بسته بود و نیروهای رجوی در کمین نیروهای نظامی ایران تار و مار شدند. به قول خودش بیش از 1400 نفر کشته و تعداد بسیار زیادی هم مجروح به جای گذاشت و بقیه هم به قول رجوی با کمرهای شکسته و خمیده به قرارگاه بر گشتند. جالب این است بعد از شکست و ناکامی در نشست جمعبندی، رجوی در کمال وقاحت تقصیر شکست عملیات را به گردن اعضای خودش انداخت و هیچ وقت شکست این عملیات را قبول نکرد و از این نقطه به بعد بود که مناسبات سازمان تغییر کرد و این شکست باعث شد مناسبات فرقه ای در درون سازمان مجاهدین برای اولین بار شکل بگیرد. سرکوبها زیاد شد و بعدا هم شاهد زندان و شکنجه بودیم .

محمد رضا گلی

نوشته خاطره ای محمد رضا گلی از عملیات فروغ جاویدان اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

در دوران هشت سال دفاع مقدس که اوج مقاومت و ایثار مردم و رزمندگان ایران اسلامی بود مجاهدین خلق کوردل و بی­‌بصیرت به دامان دشمن پیوسته و به صورت مستقیم و غیرمستقیم مترصد ضربه زدن به نظام جمهوری اسلامی ایران و رزمندگان اسلام بودند، در مقاطعی از جنگ تحمیلی به خبرچینی و کارهای اطلاعاتی علیه رزمندگان اسلام پرداخته و در سال‌های پایانی جنگ تحمیلی عراق علیه ایران، مستقیما با پشتیبانی تدارکاتی و آتش رژیم بعثی صدام به نیروهای ایران اسلامی حمله­ور شده و باعث شادی و خوشحالی در اردوی دشمن شدند که به گفته شهید سپهبد علی صیاد شیرازی”مجاهدین خلق یاوران اردوی خصم بودند”.

از جمله عملیات­‌هایی که مجاهدین خلق خلق به صورت مستقیم در پایان جنگ وارد عمل شدند، عملیات فروغ جاویدان بود که با فرصت‌طلبی از پذیرش قطعنامه ۵۹۸ در تاریخ ۶۷/۴/۲۷ توسط ایران، پس از یک هفته عملیات خود را در تاریخ دوشنبه ۶۷/۵/۳از محور خانقین، خسروی، سرپل ذهاب، کرند، کرمانشاه شروع کردند. هدف مجاهدین خلق خلق از حمله در عمق خاک ایران، تسخیر چندین شهر و در پایان رسیدن به تهران و به دست گرفتن قدرت بود! طبق زمان بندی، نیروهای مجاهدین خلق بایستی ساعت “۱۸۰۰ ” روز دوشنبه سوم مردادماه به کرند و ساعت ” ۲۰۰۰ ” به اسلام آباد و” ۲۲۰۰ ” به کرمانشاه رسیده و در این شهر، استقرار دولت خویش را اعلام کنند. اگرچه مجاهدین خلق در ساعت‌های تعیین شده به کرند و اسلام آباد رسیدند، اما در مسیر اسلام‌آباد – کرمانشاه در گردنه حسن‌آباد، از پیشروی آنها جلوگیری شد.

مرصاد یکی از این عملیات‌های بزرگ است که در اواخر جنگ و توسط رزمندگان ارتش و سپاه در جبهه غرب کشور و در استان‌های کرمانشاه و ایلام بر علیه قوای مشترک دشمن که از نیروهای بعثی عراق و ایادی داخلی آنان (مجاهدین خلق) تشکیل یافته بود اجرا و با ممانعت از پیشروی نیروهای متجاوز، ضرباتی سهمگین و جبران ناپذیری را به آنان تحمیل کرد.

مرصاد خط پایانی بر هیمنه پوشالی و فعالیت گروهی التقاطی، مزدور، منافق و وطن فروش است که حیات و زندگی ننگین خویش را در متابعت و سرسپردگی از قدرت های بزرگ و استعمارگر و خیانت به هموطنان خود جستجو می‌کرد و در این مسیر از هیچگونه جنایت و خباثتی رویگردان نبود. چه بسیار از جوانان این مرزوبوم که قربانی و بازیچه مطامع شیطانی این فرقه منحرف شدند و چه خانواده‌های ایرانی که بر اثر القائات اهریمنی و ننگین این خفاشان خون آشام تا مرز فروپاشی و نابودی پیش رفتند.

۱۷۰۰۰ نفر توسط این گروه در کشور ترور  و به شهادت رسیده‌اند. از جمله این شهیدان می‌توان شهید قرنی، مطهری، صیاد شیرازی نام برد. نوشتار پیش روی حکایت عملیات غرورآفرین مرصاد و فرجام عبرت آمیزی است که در انتهای آن گریبانگیر سازمان مجاهدین خلق می‌شود.

سازمان مجاهدین خلق ایران در شهریورماه ۱۳۴۴ تاسیس شد. پس از سرکوب این سازمان توسط رژیم طاغوت، سازمان مبارزات سیاسی را بی نتیجه و شیوه مسلحانه را برای ادامه مبارزه انتخاب کردند. در شهریورماه ۱۳۵۰ مهمترین ضربه رژیم به سازمان وارد و دوازده نفر از اعضای مرکزی سازمان ازجمله گروه مؤسس سه نفره آن(حنیف نژاد، محسن و بدیع زادگان) به دام ساواک افتادند که از میان آن‌ها فقط مسعود رجوی و بهمن بازرگانی به زندان محکوم و بقیه رهبران سازمان با افکار عمدتاً مذهبی در بهار سال بعد اعدام شدند. رجوی بعدها تاریخ بازداشت خود را چهارم شهریورماه ۱۳۵۰ اعلام نمود درحالی که در اسناد قانونی تاریخ بازداشت وی اول مردادماه همان سال یعنی یک ماه قبل از ضربه شهریورماه ذکر شده است.

ارتشبد نصیری رئیس وقت ساواک نیز در یکی از گزارش‌های خود به همکاری رجوی در معرفی رهبران سازمان و تاثیر آن در تخفیف مجازات وی اشاره کره است.

مسعود رجوی در سی‌ام دی ماه ۱۳۵۷ به همراه سایر زندانیان سیاسی از زندان آزاد شد. سازمان مجاهدین پس از پیروزی انقلاب اسلامی ایران با توجه به نظرات و تفکرات رهبران عمدتاً مارکسیست آن از انقلاب فاصله می‌گیرد. در این دوره دیدگاه انحصاری رهبران سازمان مبنی بر قبضه کردن قدرت و مطالبات باج خواهانه آنان از انقلاب، اختلاف سازمان با مسئولان و انقلابیون را به اوج می‌رساند. سازمان در این برهه از حیات خیانت بار خود می‌کوشد تا با نزدیک شدن به رئیس جمهور وقت و استفاده از جایگاه وی به اهداف خود دست یابد که با رأی مجلس مبنی بر عدم کفایت سیاسی و عزل بنی صدر، تلاش آنان نقش بر آب می‌شود.

تحرکات مجاهدین خلق در  سال‌های آخر جنگ

سال ۱۳۶۵ سالی مهم برای سازمان و نقطه بارزی در فعالیت‌های منحرف و خائنانه آن به شمار می‌رود که در تصمیمات و سرنوشت آینده کادر رهبری آن تأثیر بسزایی ایفا کرد. در آن سال، مسعود رجوی که از مردادماه ۱۳۶۰ به فرانسه متواری و فرسنگ‌ها دورتر از مرزهای جمهوری اسلامی فعالیت و یا به عبارتی خوشگذرانی می‌کرد، پس از ارتکاب جنایت‌های تروریستی بسیار و شهادت تعداد زیادی از مردم بی‌دفاع در شهرهای مختلف کشور، با بهبود روابط سیاسی میان دو دولت ایران و فرانسه، ناچار به ترک این کشور و عزیمت به عراق شد.

در این مهاجرت بزرگ، اعضای این فرقه نیز که از ابتدای سال ۱۳۶۱ به سایر کشورهای اروپایی متواری شده بودند سرکرده خود را همراهی کردند. از آن تاریخ صدام با پذیرش و در اختیار نهادن امکانات و تجهیزات پیشرفته نظامی، از مجاهدین خلق جهت تحقق اهداف اطلاعاتی مانند جاسوسی از طریق نفوذ به سازمان‌های اطلاعاتی و نظامی یا تخلیه اطلاعاتی اسرای ایرانی و عملیات نظامی مانند طراحی و اجرای عملیات موسوم به فروغ جاویدان و سرکوب قیام مردمی و کشتار شیعیان و کردهای عراق پس از شکست در عملیات طوفان صحرا و اخراج نیروهای بعثی از کویت در سال ۱۹۹۱ استفاده کرد.

عملیات مرصاد

عملیات مرصاد نام پاتکی است که توسط نیروهای مدافع ایرانی در پاسخ به عملیاتی موسوم به “فروغ جاویدان” که توسط مزدوران مجاهدین بعد از انجام دو عملیات ناموفق “آفتاب” و “چلچراغ” صورت گرفت، طراحی و پس از اجرای آن، خسارات سنگین و غیرقابل جبران به تشکیلات و سازمان جنگی مجاهدین خلق وارد آمد. استعداد نیروهای مجاهدین در عملیات مرصاد حدود بیست و پنج تیپ رزمی و پشتیبانی و در مجموع چهار تا پنج هزار نفر بود. نیروهای بعثی عراق قبل از تجاوز مجاهدین خلق ، عملیات خود را در صبح سی و یکم تیرماه ۱۳۶۷ در جبهه جنوب با استفاده از ۶ لشکر آغاز و در جبهه غرب نیز مجاهدین خلق را که از سه محور کرند- پاتاق- سرپل ذهاب، غلاجه- سگان- سرپل ذهاب و گردنه غلاجه- گیلان غرب- قصرشیرین قصد نفوذ به مرزهای کشورمان را داشتند، از زمین و آسمان پشتیبانی نمودند که نتیجه اولیه آن، تصرف دو شهر سرپل ذهاب و قصرشیرین بود اما تلاش مجاهدین خلق جهت اشغال کرند و اسلام آباد بعلت مقاومت جانانه رزمندگان نیروی زمینی ارتش از لشکر ۸۱ زرهی کرمانشاه، سپاه پاسداران، نیروهای ژاندارمری و گروه‌های مدافع کرد بومی منطقه تا سه روز ناکام ماند.

سرانجام نیروهای متجاوز عراقی و مجاهدین خلق در روز سوم توانستند از طریق سرپل ذهاب به سمت گردنه پاتاق پیشروی و دو روز بعد آن را اشغال نمایند.

امیر سرتیپ دوم بازنشسته مهدی رادفر فرمانده وقت لشکر ۸۱ زرهی کرمانشاه در خاطرات خود می‌نویسد:”در روز پنجم عملیات، نیروهای عراقی در محور پاتاق با استفاده از آتش هوایی و توپخانه مجاهدین خلق خلق را پشتیبانی کردند و مجاهدین خلق توانستند گردان ژاندارمری ما را روی گردنه پاتاق شکست داده و به طرف کرند پیشروی کنند.”

نیروهای عراقی هم زمان با هجوم مزدوران مجاهدین روستاهای اطراف شهرهای گیلانغرب،ثلاث باباجانی، پاوه و دالاهو را در استان کرمانشاه بمباران شیمیایی کنند. مجاهدین خلق پس از تصرف شهر کرندغرب در تاریخ سوم مردادماه ۱۳۶۷ عازم شهرستان اسلام‌آباد غرب شده و در عصر همان روز توانستند علیرغم مقاومت نیروهای نظامی و مردمی وارد شهر شوند و روز بعد با تصرف پادگان “تیپ ۲ زرهی لشکر ۸۱ زرهی”، شهر مظلوم اسلام‌آبادغرب به دست مجاهدین خلق سقوط کرد. پس از این حادثه تلخ و خطر سقوط شهر کرمانشاه، مقامات کشوری و لشکری عازم جبهه غرب شدند.

آیت‌الله خامنه‌ای (رئیس‌جمهور وقت) و مرحوم آیت‌الله رفسنجانی به شهر کرمانشاه عزیمت و امیر سرلشکر حسنی سعدی فرمانده وقت نیروی زمینی ارتش به همراه گروهی از فرماندهان عالیرتبه این نیرو ازجمله مرحوم امیر سرتیپ دوم یعقوب علی یاری (فرمانده قرارگاه عملیاتی غرب- دارنده دو نشان فتح که در ۱۳ آذر ۱۳۸۵ به علت عوارض ناشی از جراحات شیمیایی به دیدار حق شتافت) و امیر سرتیپ دوم منوچهر کهتری( از افسران شجاع و لایق نیروی زمینی ارتش که در دفاع از آبادان و شکست محاصره این شهر در سال‌های اولیه جنگ نقشی جشمگیر و فراموش ناشدنی ایفا نمود) نیز عازم مناطق عملیاتی شده و در گردنه غلاجه مستقر شدند.

امیر شهید سپهبد علی صیاد شیرازی نیز با یک فروند هواپیمای “فالکون” ضمن ورود به کرمانشاه و حضور در پادگان هوانیروز این شهر، طراحی عملیات انهدام نیروهای مهاجم را آغاز کرد و امیر شمخانی و سردار غلامعلی رشید نیز به همراه ایشان وارد کرمانشاه شدند. جلسه‌ای در شهر کرمانشاه محل اصلی تصمیم گیری عملیات مرصاد با حضور امیر سپهبد علی صیاد شیرازی تشکیل شد و در این جلسه “تنگه چهار زبر ” به عنوان مرکز اصلی پدافند در مقابل دشمن مشخص گردید . تنگه چهار زبر در ۳۴ کیلومتری شهر کرمانشاه و منطقه ای استراتژیک از نظر طراحی عملیات انتخاب شد علت اینکه این منطقه برای دفاع از دشمن برگزیده شد این بود که شرایط را برای رزمندگان اسلام مهیا می‌ساخت تا بتوانند هم از نظر هوایی و هم از نظر زمینی ،  بتوانیم بر دشمن مسلط باشند.

از آن سوی، نیروهای مجاهدین پس از اشغال شهر اسلام آباد غرب و تخریب و ارتکاب جنایات جنگی در این شهر ( ازجمله تصرف و قتل عام و سوزاندن پیکر پاک مجروحان و کارکنان شجاع بیمارستان اسلام آبادغرب که بنا بر وظیفه و تعهد اخلاقی در بیمارستان مانده بودند) از طریق گردنه حسن آباد و به صورت ستونی راهی شهر کرمانشاه می‌گردند البته در این مرحله از سرعت نیروهای مهاجم به علت تخلیه مناطق مسکونی و حرکت و ازدحام گروه‌های انسانی کاسته شده بود.

سرانجام ستون موتوری مزدوران رجوی، صبح روز چهارم مردادماه به سمت گردنه حسن آباد حرکت نمودند و سپس راهی گردنه چهارزبر شدند. پادگان ارتش در اسلام‌آباد غرب در عصر چهارم مرداد مجدداً به کنترل نیروهای ایرانی درآمد. مجاهدین خلق پس از رسیدن به تنگه چهارزبر با رزمندگان شجاع تیپ مستقل ۱۲حضرت قائم(عج) سپاه استان سمنان که ساعاتی قبل بنا بر شرایطی خاص و بدون برنامه‌ریزی و سازماندهی قبلی در این محل مستقر شده بودند مواجه شدند.

صیاد شیرازی پس از حضور در منطقه از طریق فرماندهی متحرک هوایی و با استفاده از بالگرد کلیه محورهای هجوم مجاهدین خلق را مورد شناسایی قرار داد و دستور داد که نیروهای رزمنده را سریعا به منطقه هلی‌برن شوند و همچنین به هوانیروز و نیروی هوایی دستور بمباران ابتدا و انتهای ستون ۴ کیلومتری نظامی مجاهدین خلق را صادر کرد و با این کار ابتکار عمل از مجاهدین خلق گرفته شد و حرکت ستون نظامی مجاهدین خلق متوقف شد.

با توجه به هلی‌­برن نیروهای رزمنده به عقبه دشمن راه فرار آنها بسته شد. کلیه هماهنگی‌های و نحوه بکارگیری بالگردها و هواپیماهای نیروی هوایی توسط شهید صیاد فرماندهی انجام می‌شد. صیاد شیرازی همانند یک سرباز، بی دعا، بی ‌ریا و شجاع، هر کاری که از دستش برمی ‌آمد، انجام می ‌داد. اگر نیازی به هواپیمای جنگنده بود، هماهنگی‌ها را انجام می‌داد و خودش تماس می ‌گرفت و برای تقویت نیروهای رزمنده پیاده نیز همین طور و تا زمانی که آخرین نیروهای رزمنده، پیاده و مستقر نمی‌شد منطقه را ترک نمی­‌کرد.

شهید صیاد در خاطرات خود درباره عملیات مرصاد می ‌گوید:

” در آن زمان من نماینده امام در شورای عالی دفاع بودم و در ساعت ۲۰:۳۰ مورخه ۶۷/۵/۳ معاون عملیات ستاد کل نیروهای مسلح به من تلفن کرد و گفت دشمن از سرپل ذهاب و گردنه پاتاق دارد می ‌آید جلو و به سرعت در حال پیشروی است (آن موقع من در ستادکل خدمت نمی‌کردم) و به من حکم مأموریت داده شد. شبانه خودم را با یک فروند هواپیمای فالکون به کرمانشاه رساندم و صحنه پیشروی دشمن را از نزدیک مشاهده کردم و متوجه اوضاع شدم… صبح روز پنج مردادسال۶۷ عملیات مرصاد با رمز یا “علی(ع)” آغاز شد. در تنگه چهارزبر چنان جهنمی برای یاران صدام برپا شد که زمانی برای پشیمانی نمانده بود.

جاده به زودی انباشته از ادوات سوخته شد. همزمان با عملیات هوانیروز،علاوه بر گروه‌های مردمی، تعدادی از لشکرهای سپاه نیز که از جنوب به غرب آمده بودند، وارد عملیات شدند. راه از هر سو به روی بازماندگان کاروان مجاهدین خلق بسته شده بود و آنان به سختی می‌توانستند به عقب برگردند. بعضی از آن‌ها به روستاها پناه بردند و بعضی‌هایشان با خوردن قرص سیانور به زندگی خود خاتمه داده بودند.

عملیات که تمام شد در جاده کرمانشاه – اسلام آباد غرب هزاران کشته از آنان به جا مانده بود. اجساد پسران و دخترانی که با ملت خود بسیار ناجوانمردانه رفتار کرده بودند. کسانی که روز تنهایی میهن به یاری اردوی خصم شتافته بودند.”

دستاوردهای عملیات مرصاد

در ساعت ۱۲:۰۰ روز پنجم مردادماه ۱۳۶۷جاده چهارزبر به حسن‌آباد به دست نیروهای خودی افتاد در حالی که جنازه دختران و پسران مجاهدین و تجهیزات و اسلحه‌های استفاده نشده آنان در اطراف آن مشهود بود. متلاشی شدن کامل ساختار و سازمان مجاهدین خلق و عقب‌نشینی از خاک ایران اسلامی،هلاکت ۲۵۰۰ نفر  و به اسارت در آمدن صدها نفر از مجاهدین خلق ، انهدام صدها دستگاه خودرو، نفربر و تانک دشمن -غنیمت تعداد زیادی خودرو،نفربر،تانک، توپ ۱۲۲م.م، تیربار، آرپی‌جی، خمپاره‌انداز، تجهیزات الکترونیکی و مخابراتی و … از جمله نتایج این عملیات مرصاد محسوب می‌شود.

در این عملیات نیروهایی از لشکر ۸۱ زرهی کرمانشاه، تیپ مستقل ۴۵ تکاور نیروی زمینی ارتش، یکان‌های توپخانه‌، پایگاه هوایی سوم همدان و چهارم دزفول و حضور چشمگیر و قدرتمند هوانیروز ارتش و یکان‌هایی از لشکر ۲۷ محمد رسول الله(ص) سپاه پاسداران و ۳ گردان از تیپ نبی اکرم(ص) و تیپ مسلم و یک گردان از ایلام حضور داشتند. در این عملیات هواپیماهای ترابری نیروی هوایی نیز چندین گردان از نیروهای سپاه را از سایر شهرها به کرمانشاه منتقل نمودند.

 نقش هوانیروز در عملیات مرصاد

هوانیروز در عملیات مرصاد کارنامه درخشانی از خود برجای گذاشت. تیزپروازان قهرمان هواپیمایی نیروی زمینی ارتش با بکارگیری ده‌ها فروند بالگرد و با انهدام بیش از ۱۱۵ دستگاه خودرو و ۲۹ دستگاه تانک و هلی‌برن بیش از ۳۳۶۰ نفر از نیروهای خودی (مانند نیروهای لشکر ۷۱ روح‌الله اراک، لشکر ۹ بدر، لشکر عاشورا و تیپ نبی‌اکرم) نقشی ماندگار در این عملیات از خود برجای گذاشت.

پایگاه‌های هوانیروز پشتیبانی عمومی اصفهان، کرمانشاه و کرمان در این عملیات شرکت و فعالیت خود را از روز چهارم مرداد آغاز کردند؛ در این روز ابتدا اعضای لشکر بدر توسط هشت فروند بالگرد شنوک روی یال سمت راست ارتفاعات حسن آباد هلی‌برن شدند و مأموریت حمله به جناح چپ مجاهدین خلق به آنها واگذار شد. در دومین اقدام، مهمات مورد نیاز لشکر ۲۷ محمد رسول‌الله (ص) با چند فروند بالگرد شنوک به محل استقرار این یگان در فرودگاه اضطراری اسلام آباد غرب ارسال شد. اما بعد از طلوع صبح و اولین ساعات روز پنجم مردادماه بود که عملیات شکار خودروها و ادوات زرهی نیروهای متجاوز توسط تیزپروازان هوانیروز کرمانشاه با فرماندهی مستقیم امیر شهید سپهبد صیاد شیرازی شروع شد در حالی که تجمع و ترافیک خودروهای مجاهدین خلق در ورودی گردنه چهارزبر و عدم وجود پشتیبانی هوایی و پوشش مناسب، اجرای عملیات را برای بالگردهای هوانیروز ارتش بسیار آسان کرده بود. همزمان مواضع نیروهای مقدم مجاهدین در دهانه گردنه چهارزبر توسط دو فروند جنگنده نیروی هوایی ارتش بشدت بمباران و خسارات سنگین به متجاوزان وارد شد.

پس از پایان این عملیات غرورآفرین، ارتش به اصطلاح آزادی بخش مجاهدین خلق متلاشی و بازمانده‌های آنان نیز با همکاری نیروهای ارتش، سپاه و عشایر منطقه دستگیر یا با خوردن سیانور خودکشی کردند و تعداد اندکی نیز توانستند خود را به پایگاه اشرف رسانده و تا پایان حکومت دیکتاتوری صدام و با همدستی وی به جنایات خود ادامه دهند.

این عملیات باعث ذلت و خواری مجاهدین خلق و دشمنان اسلام شد و افتخار و پیروزی برای رزمندگان اسلام و ملت ایران به ارمغان آورد. عملیات مرصاد که آخرین نبرد جمهوری اسلامی ایران در جنگ تحمیلی هشت ساله است، با این تفاوت که این بار نیروهای دشمن از جنس بعثی نبودند، بلکه ایرانیانی بودند که در قالب نیروهای شبه نظامی موسوم به ارتش آزادی بخش ملی، تحت رهبری گروه تروریستی مجاهدین خلق با حمایت دولت رژیم بعثی صدام به مرزهای ایران حمله کرده بودند.

با حمله آمریکا و سقوط و اعدام صدام حسین و افزایش نفرت و اعتراض عمومی بر علیه مجاهدین خلق در عراق و حملات متعدد گروه‌های مردمی به مقر مجاهدین خلق، پایگاه اشرف از سال ۲۰۱۳ میلادی تعطیل و اعضای فرقه پس از مدتی اقامت در اردوگاه لیبرتی در نزدیکی فرودگاه بغداد، در سال ۱۳۹۵ از عراق اخراج و اکثر آنان (قریب به ۲۰۰۰ نفر) راهی آلبانی از کشورهای اروپایی حوزه بالکان شده و در قرارگاه حفاظت شده  دورس در این کشور سکونت و به زندگی سراسر ننگ و نکبت خود تا سقوط و نابودی کامل ادامه می‌دهند. ان ربک لبالمرصاد(آیه ۱۸ سوره مبارکه فجر؛ به یقین پروردگار تو در کمینگاه (ستمگران) است).

با پیروزی ایران در عملیات مرصاد آخرین گلوله‌های شلیک شده در ۸ سال دفاع مقدس بر سینه مجاهدین خلق پر کینه نشست و برگ زرین و افتخار ارزشمند دیگری را برای نیروهای مسلح و مردم این سرزمین رقم زد تا دشمنان قسم خورده بدانند که دفاع از کیان انقلاب اسلامی و مرزهای مقدس جمهوری اسلامی در هر زمان و مکانی مقدور بوده و بیگانگان، مزدوران و مجاهدین خلق هیچ جای پایی در ایران نداشته و نخواهند داشت.

نوشته فرجام خیانت اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

با این وجود، هیچ‌یک از این خیانت‌ها نه‌تنها جایگاه مجاهدین خلق را در ساختار قدرت تثبیت نکرد، بلکه اندک پایگاه اجتماعی آن‌ها را نیز در داخل کشور به کلی نابود ساخت. در پی این انزوای مطلق، مجاهدین خلق در مرداد ۱۳۶۷ تصمیم گرفتند آخرین قمار خود را انجام دهند. آن‌ها با تکیه بر توهمی خام و با یک عملیات نظامی سنگین موسوم به فروغ جاویدان، به خاک ایران یورش بردند تا با سودای تسخیر ۴۸ ساعته‌ی تهران، رویای دیرینه‌ی خود را محقق کنند.

این عملیات جنون‌آمیز، با سرعتی بالا در حوالی ساعت ۱۶ روز دوشنبه ۳مرداد۱۳۶۷ از محور مرزی خسروی کلید خورد. پیشروی مجاهدین خلق با پشتیبانی همه‌جانبه‌ی هوایی و آتش سنگین توپخانه‌ی ارتش بعث عراق همراه بود. متجاوزان با عبور سریع از شهرهای قصر شیرین و کرند غرب، در کمتر از ۶ ساعت خود را به دروازه‌های اسلام‌آباد غرب رساندند. یکی از تاریک‌ترین و در عین حال کمتر پرداخته‌شده‌ترین وجوه این تهاجم، رفتار سبعانه‌ی این گروه تروریستی با غیرنظامیان در طول مسیر بود. ارتشی که ادعای “آزادی‌بخشی” داشت، در طول مسیر پیشروی خود، بی‌رحمانه‌ترین کشتارها را علیه مردم بی‌دفاع به راه انداخت.

با پیچیدن خبر هجوم مجاهدین خلق، موجی از وحشت منطقه را فرا گرفت. مردم بی‌گناه و بی‌سلاح که روستاها و شهرهای خود را در معرض تاخت و تاز مجاهدین خلق می‌دیدند، سراسیمه درصدد فرار و یافتن پناهگاهی امن برآمدند؛ اما بسیاری از آن‌ها در مسیر این کوچ اجباری، قربانی رگبار کینه‌ی مجاهدین خلق شدند.

نماد مظلومیت این فاجعه، تراژدی هولناکی است که برای خانواده‌ی شریفی رقم خورد. این خانواده در روستای علی‌آباد، واقع در ۱۰ کیلومتری اسلام‌آباد غرب زندگی می‌کردند. با نزدیک شدن صدای شلیک‌ها و تانک‌های متجاوزین، آن‌ها نیز مانند سایر روستاییان سوار بر خودروی خود شده و تلاش کردند تا از مهلکه بگریزند؛ اما تروریست‌های منافق، بدون کمترین اعتنایی به غیرنظامی بودن سرنشینان، خودروی آن‌ها را به رگبار گلوله بستند.

در اثر این جنایت وحشیانه، چهار فرزند خردسال این خانواده در دم به شهادت رسیدند:

نوشین (۳ ساله)

مرضیه (۸ ساله)

علی‌اکبر (۱۲ ساله)

و سودابه (۱۴ ساله)

چهار غنچه‌ نشکفته از یک خانواده‌ی ساده و غیرنظامی که پدرشان علیرضا شریفی، تنها یک سرایدار زحمتکش بود، در آتش جنون قدرت‌طلبی گروهی سوختند که دست‌هایشان تا ابد به خون پاک‌ترین فرزندان این آب و خاک آلوده است.

نوشته کودک‌کشی مجاهدین خلق در سایه توهم اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

پارادوکس وفاداری و گناه

پس از این عملیات سازمان با یک تضاد روانی بزرگ روبرو شد. اعضا می‌دانستند که در یک مسیر اشتباه حرکت کرده‌اند اما رهبری آن‌ها این اشتباه را به عنوان یک وظیفه مقدس جلوه داد. این امر باعث ایجاد یک احساس گناه جمعی شد. نسل‌های بعدی که در فضای پس از فروغ رشد کردند یاد گرفتند که هرگونه پرسشگری یا نقد درباره شکست‌ها به معنای خیانت به خون قربانیان است. این یعنی تبدیل کردن شکست به مقدس تا هیچ‌کس نتواند از مسیر تعیین شده خارج شود.

مهندسی ترس و انزوای عاطفی

فروغ جاویدان به سازمان آموخت که برای بقا باید از دنیای واقعی جدا شد. نسل‌های بعدی با این باور بزرگ شدند که «دنیای بیرون» دشمن است و تنها در حصار سازمان امنیت دارند. این انزوای عاطفی باعث شد که افراد توانایی تحلیل واقعیت را از دست بدهند. آن‌ها به جای آنکه با واقعیت جامعه مواجه شوند با واقعیت ساخته و پرداخته شده توسط رهبری زندگی کنند. این نوع تربیت نسل‌هایی را تولید کرد که نه بر اساس منطق بلکه بر اساس ترس از طرد شدن حرکت می‌کنند.

فرسایش هویت و جایگزینی با عقیده

در نسل‌های پس از فروغ، هویت فردی به مرور از بین رفت و جای خود را به هویت سازمانی داد. از آنجا که شکست بزرگ فروغ باعث شد سازمان به سمت کنترل‌های شدیدتر برود نسل‌های جدید دیگر اجازه نداشتند خودشان باشند. آن‌ها باید نسخه‌هایی از خود می‌ساختند که با ایدئولوژی اصلاح‌شده پس از سال ۶۷ همخوانی داشته باشد. این فرآیند منجر به خلق نسل‌هایی شد که بیشتر شبیه به سربازان عقیدتی هستند تا کنشگرانِ سیاسی.

آرش رضایی

نوشته تأثیر روانی فروغ جاویدان بر نسل‌های بعدی سازمان مجاهدین خلق اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

یکان های نظامی از جنوب در محور اسلام آباد وارد عمل شده و مجاهدین را که در مسیر جاده اسلام آباد به کرمانشاه قرار داشتند محاصره کرده و با کمک هوانیروز تحت فرماندهی صیاد شیرازی اقدام به پاکسازی کردند. بعنوان یک عضو ستاد روابط خارجی مستقر در بغداد فارغ از گزارشات ناظران بیرونی و اخبار رسانه ای فرجام این رویای جنون آمیز را از لحظه تصمیم گیری تا انتها و شکست عملیات و عقب نشینی بداخل خاک عراق را در نظر دارم. بدون ذره ای اغراق و صرفا برای ثبت در تاریخ و آگاهی مردم ایران و افکار عمومی در سالگرد این فاجعه، که به جان باختن تعداد زیادی از دوستان سابق و داغدار شدن بسیاری از خانوادها انجامید، گزارش می نمایم.

بعداز اعلام آتش بس و پذیرش آن از طرف ایران، مسعود رجوی در یک بن بست کشنده ای قرار گرفت. تحلیل رجوی از روند جنگ ایران وعراق این بود که ایران تحت هیچ شرایطی ظرفیت پذیرش صلح را ندارد و بنا به ذات و ماهیت برای ادامه بقا به جنگ و سرکوب نیاز دارد. و پذیرش صلح در حقیقت طناب دار این رژیم است. بر اساس همین تحلیل و بعد از ملاقات با طارق عزیز معاون وقت صدام، تمامی نیروهایش را به عراق فرستاد. رجوی ادعا داشت که حضور نیروهایش در خاک عراق و تشکیل یگان های نظامی و عملیات مشترک با رژیم صدام در نهایت باعث بهم خوردن تعادل قوای جنگ به سود عراق و به شکست ایران منجر خواهد شد. رجوی با حضور در خاک عراق تمامی ملاحظات سیاسی و قضاوت های مردمی که این اقدام وی را نوعی خیانت قلمداد می کردند، کنار گذاشت و در کنار دشمن متجاوز قرار گرفت.

رجوی در پاسخ به تمامی این انتقادها به جمله ای از هیتلر اشاره کرد که گفته بود. در صورت پیروزی هیچ کس ما را مورد مواخذه قرار نخواهد داد که به کمک کی و چگونه؟ او تاکید کرد تنها راه سرنگونی جمهوری اسلامی به شیوه نظامی و از مرزهای عراق است. وی در جریان نشست توجیهی فروغ و در یک توهم دایی جان ناپلئونی ادعا کرد که با اعلام آتش بس یک میز توطئه بین المللی برای از بین بردن او چیده شده و هرطور که شده باید این میز را چپ کرد. و بر اساس همین توهم بلافاصله به کاخ ریاست جمهوری صدام رفت تا بقول خودش بعد از دو روز بست نشستن در کاخ، صدام را برای انجام عملیات و به تاخیر انداختن پذیرش آتش بس راضی نماید.

رجوی گفت به صدام گفتم اوضاع رژیم بکلی بهم ریخته است. جمهوری اسلامی توان صلح کردن ندارد. شما چند روز آتش بس را به تاخیر بیندازید. در نهایت قرارداد صلح را با ما منعقد خواهید کرد. بعد از گرفتن رضایت صدام حسین، رجوی تمامی نیروهایش را در پادگان اشرف برای توجیه آنها و آغاز عملیات در سالن عمومی جمع کرد. بعد از انجام بازرسی و تشریفات امنیتی معمول همه اعضا در سالن حاضر شدند. آنها هنوز از جزئیات آنچه قرار بود اتفاق بیفتد، اطلاعی نداشتند! لحظاتی بعد مسعود رجوی بهمراه مریم در سالن حاضر شدند و بعد از قرار گرفتن بر بالای سن مستقیم بسمت نقشه بزرگی که بالای سن قرار داشت، رفتند. رجوی در حالیکه یک دستش به کمر و دست دیگرش چوب اشاره بود، خطاب به اعضای شرکت کننده در جلسه گفت، در مهران گفتیم امروز مهران فردا تهران، امروز آمده ام تا بگویم آن لحظه تاریخی فرا رسیده است.

ادامه دارد
علی اکرامی

نوشته فروغ جاویدان فرجام یک رویای جنون آمیز – قسمت دوم اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

سرلشکر “وفیق ‌السامرایی”، رئیس سازمان اطلاعات ارتش بعث عراق، از اهالی سامرای عراق بود. وی در جنگ تحمیلی از درجات پایین در دستگاه اطلاعات نظامی ارتش عراق (بخش ایران) فعالیت خود را شروع و به‌تدریج مراحل ترقی را طی کرد و خود را تا درجه سرلشکری رساند.

السامرایی روزهای پایانی سال ۱۹۹۴ از عراق خارج شد و به معارضین رژیم عراق پیوست.

وی در کتاب خود با عنوان “ویرانی دروازه شرقی” که توسط مرکز اسناد و تحقیقات دفاع مقدس به فارسی ترجمه و منتشر شده است، برای اولین بار به‌عنوان یک نظامی به طرح مسائلی از درون رژیم عراق و آنچه در طول جنگ تحمیلی گذشته، پرداخته است. در این بخش قسمتی از نوشته‌های وی در مورد عملیات مرصاد را مرور می‌کنیم:

به‌محض پایان یافتن جنگ (پذیرش قطعنامه ۵۹۸ از سوی جمهوری اسلامی ایران)، سرلشکر “فاضل البراک تکریتی” مدیر سرویس‌های اطلاعاتی و سپهبد ستاد ” صابر الدوری” و مسعود رجوی رئیس سازمان گروه مخالف ایرانی [مجاهدین خلق] به‌منظور بحث و بررسی درباره چگونگی پیشروی سریع و عمیق نیروهای این سازمان از خانقین به سمت تهران، برای در دست گرفتن قدرت در این کشور با پشتیبانی محدود نیروهای مسلح عراقی، در کاخ ریاست جمهوری تشکیل جلسه دادند.

در حضور شخص صدام، ابعاد این عملیات و پیامدهای احتمالی آن موردبحث و تبادل‌نظر طولانی قرار گرفت. سرلشکر دکتر فاضل البراک بنا به دلایل مختلف، چندان تمایلی به انجام این عملیات نداشت زیرا نسبت به تحقق نتایج قطعی آن اطمینان نداشت. وی مایل بود از هرگونه عملی که به‌احتمال – هرچند ضعیف – موجب تحریک طرف مقابل و از سر گرفته شدن آتش جنگ عراق و ایران (که فقط یک هفته از پایان آن می‌گذشت) می‌شود، خودداری شود. ولی واقعیت دیگری نیز وجود داشت و تا هنگام اعدام شدنش در سال ۱۹۹۳ نیز در پرده‌ای از ابهام باقی ماند.

حقیقت آن است که براک مایل نبود یک جنگ دیگر به دست صدام رقم‌زده شود. مسعود رجوی به صدام گفت: “مطمئن باشید که سازمان من ظرف چند ساعت وارد [شهر] همدان، در ۲۵۰ کیلومتری مرز خواهد شد.”

سپهبد صابرالدوری گزافه‌گویی‌هایش را از حد گذراند و گفت: “سرور من، از دیروز تابه‌حال تصویر ورود این سازمان به ایران و به دست گرفتن قدرت در آنجا از برابر چشمان من دور نمی‌شود.”

صدام فریفته این کلام شد و موافقت خود را با اجرای این عملیات که به نام عملیات مرصاد (مجاهدین خلق این عملیات را فروغ جاویدان نامیدند ولی این عملیات در جمهوری اسلامی ایران مرصاد نامیده شد.) شناخته شد، اعلام داشت. صابر فراموش کرده بود که تاریخ رحم نمی‌کند و سرنوشت عراق، بازی کودکانه‌ای در خرابه‌های ده یا روستای “الدور” نیست.

اندیشه عملیات

شاید علت شکل‌گرفتن اندیشه عملیات در ذهن سازمان [مجاهدین خلق] ناشی از این احساس بود که با پایان‌یافتن جنگ عراق و ایران فرصت‌ها و محدوده پشتیبانی صدام از این سازمان کاهش پیدا خواهد کرد. زیرا حکومت ایران از شرایط مناسب‌تری برای به دست گرفتن زمام امور در داخل برخوردار خواهد شد. صدام که تظاهر به مشورت با دیگران پیش از اعلام تصمیم‌گیری‌هایش می‌کرد، با بیان جمله زیر از انگیزه‌های تحریک‌آمیز خود برای اجرای این عملیات پرده برداشت؛ او گفت: “شاید این فرصت طلایی برای نابودسازی رژیم فعلی [ایران] باشد.”

اندیشه کلی عملیات مرصاد با آماده‌سازی و بسیج کلیه نیروهای مجاهدین خلق در خارج از کشور و نیروهای مخفی سازمان در داخل، به‌منظور پیشروی سریع از جادة “خانقین – منذریه” در داخل عراق و قصرشیرین، اسلام آباد، کرمانشاه، همدان و تهران در داخل ایران و به دست گرفتن زمام امور در این کشور صورت می‌گرفت.

آمادگی برای عملیات

فعالیت‌های سازمان [مجاهدین خلق] با پرده‌پوشی و پنهان‌کاری تمام انجام می‌شود. کنترل و مراقبت قاطعی صورت می‌گیرد و نیروها پایبند به آموزش‌ها و تعلیمات و شناسایی و برنامه‌ریزی برای عملیات هستند. ازآنجا که عراق تنها کشوری است که به‌صورت آشکار از مخالفین ایران پشتیبانی به عمل می‌آورد و شاید تنها دولتی است که به‌صورت سخاوتمندانه پشتیبانی‌هایی را در اختیار این سازمان قرار می‌دهد، باید گفت که دو گروه از معارضین ایران مورد توجّه عراق قرارگرفته‌اند، یکی سازمان مجاهدین خلق و دیگری “حزب دموکرات کردستان ایران” که در سطح پایین‌تری از پشتیبانی‌های دولت عراق بهره می‌برد.

سازمان [مجاهدین خلق] برای عملیات دست به اقدامات گسترده زیر زد:

خرید گسترده وانت‌های موجود در بازارهای اتومبیل عراق، به‌گونه‌ای که سبب جهش بزرگی در قیمت اتومبیل‌ها شد.

تقاضاهای این سازمان در تهیه انواع سلاح‌ها و تجهیزات و مهمات از طریق انبارهای ارتش عراق تأمین گردید. علاوه بر آن، خشکبار و کنسرو، به‌عنوان مواد غذایی اضطراری نیز فراهم شد.

اقدامات گشتی – شناسایی میدانی در خطوط مقدّم و عقبه عملیات انجام شد.

دستورات لازم درباره جزئیات طرح‌ها و اقدامات عملیات، در مدّت زمان بسیار محدودی صادر شد.

قرارگاه عملیاتی ویژه عملیات در قرارگاه سپاه دوم، در “منصوریة‌الجبل” واقع در جاده “بغداد – خانقین” بازگشایی گردید.

ارتباطات لازم ایجاد و تحت کنترل قرار گرفت.

نیروهای مسلّح زمینی و هوایی عراق به حالت آماده‌باش صددرصد درآمدند، درحالی‌که همگی در موقعیت‌های خود به سر می‌بردند.

مأموریت‌های مشخصی برای نیروهای هوایی و هوانیروز به ‌منظور پشتیبانی از عملیات تعیین گردید و اهداف از طریق عکس‌های هوایی و اطلاعات استخباراتی شناسایی گردید.

رهبری سازمان مجاهدین خلق به قرارگاه عملیاتی “منصوریة‌الجبل” منتقل گردید.

سرلشکر فاضل‌البراک، سپهبد صابرالدوری و سرلشکر ستاد وفیق سامرایی و سیداحسان محمد جاسم الدیری مدیرکل سرویس‌های اطلاعاتی و مسئولان شعبه ترکیه و ایران، برای پیگیری اوضاع به این قرارگاه منتقل شدند.

اجرای عملیات

به‌محض صدور فرمان لازم، نیروهای سبک سازمان مجاهدین خلق خط مرزی را درنوردیده و با استفاده از خودروهای وانت که روی آن‌ها مسلسل‌های سنگین نصب‌شده بود و همچنین با استفاده از نفربرهای زرهی و زره‌پوش‌های چرخدار روسی و فرانسوی “پی‌ام‌پی ۱ ” و “بنهارد” و “پی‌تی‌آر ۶۰ ” پیشروی مکانیزة سریع خود را آغاز کردند. در موج اول حمله حدود ۲۲۰۰ نیروی مسلح زن و مرد حضور داشتند.

هواپیماهای جنگنده “میگ ۲۳” و “میراژ اف – ۱” عراقی به‌منظور حفاظت از نیروهای عمل‌کننده در برابر دخالت احتمالی نیروی هوایی ایران، اقدام به پروازهای گشتی مسلحانه و برقرار نمودن پشتیبانی هوایی نزدیک نمودند.

پیشروی اولیه سبب گردید تا این نیروها به‌عنوان یک نیروی کاملاً غافلگیرکننده و قوی به‌پیش روند و به شهر اسلام‌آباد واقع در ۱۰۰ کیلومتری [خط حرکت‌شان] دست پیدا کنند. آن‌ها نیروهای موجود در این شهر را غافلگیر کرده و پادگان و مناطق و موقعیت‌های حساس این شهر را ظرف مدت‌زمان کوتاهی (چند ساعت) به اشغال خود درآوردند. نیروهای بعدی با بهره‌گیری از موفقیت‌های به‌دست‌آمده، در چارچوب برنامه تعیین‌شده برای دستیابی به شهر تهران، حمله خود را از سرگرفتند. بدیهی بود که در پشت سر خود، از هیچ‌گونه اقدام دفاعی یا نیروی تأمینی در جاده‌ها برخوردار نبودند.

رهبران ایران به اطلاعات جامعی راجع به محور و اهداف عملیات و میزان نیروهای عمل‌کننده [سازمان مجاهدین خلق] دست پیدا کردند و با به حرکت درآوردن تعدادی از یگان‌های سپاه پاسداران، که دارای ویژگی‌های حرکت سبک و سریع بودند و از وسایل نقلیه سریع و کوچک استفاده می‌کردند، واکنش سریعی در مقابل این رویداد نشان دادند. تعدادی از ارتفاعات و تقاطع جاده‌های ارتباطی در فاصله بین اسلام‌آباد و کرمانشاه را به کنترل خود درآورده و با نیروهای مقدم مجاهدین خلق درگیر شدند. آن‌ها توانستند تا هنگام آمادگی و تجمع نیروهای سپاه پاسداران از مناطق مختلف در محور عملیاتی، مجاهدین خلق را زمین‌گیر کنند و خطوط ارتباطی آن‌ها را در چند نقطه قطع کنند. عملیات نابودسازی مجاهدین خلق آغاز شد و در همان ابتدای کار، حداقل تعداد ۱۰۰۰ منافق کشته یا زخمی یا اسیر شدند. درحالی‌که بنا بر اطلاعات دریافتی ما تعداد تلفات مجاهدین خلق به بیش از ۲۰۰۰ نفر رسید… .

نوشته روایت “وفیق السامرایی” از شکست مجاهدین خلق در مرصاد اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

بر اساس روایت ها و شواهد عینی عناصر این گروه تروریستی مبادرت به کشتار غیر نظامیان در صحنه نمودند. به نقل از مادر شهید سیدمهدی رضوی، از شهدای عملیات مرصاد آمده است که سید مهدی در گردان مسلم لشکر 27 و در منطقه اسلام ‌آباد غرب بود که به شهادت رسید. عناصر مجاهدین چشم‌هایش را در آورده بودند، گوشهایش را بریده بودند و آنقدر به فکش ضربه زده بودند که فکش خرد شده بود و پوستش را کنده بودند و بدنش را سوزانده بودند. در بخش دیگری نقل گردیده نوشین شریفی کودک سه ساله اهل اسلام‌آباد غرب، خردسال‌ترین شهید جنایت‌های مجاهدین به اصلاح خلق در سال 1367 است که در تهاجم این گروه در روز سوم مرداد براثر اصابت گلوله مستقیم در مقابل چشم مادرش به شهادت رسید. اوج رذالت گروه جنایتکار مجاهدین در ترور زنان و کودکان بی ‌دفاع بود. 20 تن از شهدایی که توسط آنها در سال 1367 به شهادت رسیدند از زنان و کودکان بوده‌اند.

بر اساس اظهارات اعضای جدا شده از این گروه درعملیات موسوم به فروغ جاویدان سربازان وطن که برای دفاع از خاک و ناموس کشورشان در صحنه حضور داشتند، بی رحمانه به طرز هولناکی توسط این گروه به قتل رسیدند . در بخشی از سخنرانی صدام حسین رئیس جمهور وقت عراق در تیر ماه سال 1367 اعلام کرد به زودی بعد از مدتی خواهید دید که چگونه مجاهدین خلق به اعماق خاک خودشان نفوذ خواهند کرد .

نمودار جنایات جنگی گروه رجوی درعملیات مرصاد تا جایی پیش رفت که حتی از دید شبکه ضد ایرانی اینترنشینال مخفی نماند و در مصاحبه با سنابرق زاهدی از عناصر پلید و شکنجه گر گروه که خود را مسئول کمیسیون قضایی شورای کذایی معرفی می کند با صراحت خطاب به این عنصر رذل گفت: شما در عملیات مرصاد سربازان وطن که برای دفاع مقابل ارتش عراق آمده بودند هدف قرار دادید و با ارتش صدام همکاری کردید و جالب آن که سنابرق زاهدی شخصا به کشتار و جنایتشان در عملیات مرصاد اقرار نمود .

جنایات سران گروه در مرداد ماه سال 1368 بی شمار و خارج از مجال یادداشت فعلی می باشد اما نکته مهم آن بخش حقوقی داستان است که ادله ، قرائن و اماره قضایی برای اثبات جنایت جنگی عوامل گروه مجاهدین بسیار وجود دارد و علاوه بر محاکم داخلی کشور، جنایات جنگی سران گروه با توجه به گستردگی آن علیه غیر نظامیان و اموال عمومی حتما باید در محاکم بین المللی به ویژه در دادگاه کیفری بین المللی مورد بررسی گردد و النهایه استرداد امران و عاملان برای مجازات قطعی را در پی داشته باشد .

صمد اسکندری

نوشته جنایت جنگی عوامل مجاهدین خلق در عملیات فروغ جاویدان اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

گسست میان تحلیل و واقعیت

بزرگترین خطای استراتژیک رجوی در این عملیات، پروژه خودخواسته او بود. او بر اساس داده‌های غیرواقعی و گزارش‌های متملقانه باور داشت که جامعه ایران در آستانه فروپاشی کامل است و تنها با یک جرقه، شعله‌ای عظیم برخواهد آمد. این همان چیزی است که می‌توان آن را تله اطلاعاتی نامید جایی که رهبری یک سازمان به جای رصد جامعه در بازخورد آیینه‌ی اتاق فکر خود محبوس می‌شود. فروغ جاویدان گواهی بر این مدعاست که چطور ایدئولوژی می‌تواند چشم یک رهبر را بر واقعیت‌های میدانی و ژئوپولیتیک ببندد.

تبدیل نیرو به مصرف‌شونده

فروغ جاویدان تبلور یک نگاه ابزاری به انسان است. در دکترین آن زمان، نیروها نه به عنوان انسان‌های دارای حق انتخاب بلکه به عنوان فشنگ‌های استراتژیک دیده می‌شدند. رجوی با نادیده گرفتن ملاحظات کلاسیک نظامی، نیروها را در یک بن‌بست تاکتیکی قرار داد. این عملیات بیش از آنکه برای ساقط کردن نظام باشد تصفیه ساختاری نیروهایی بود که باید در آرمان رهبری ذوب می‌شدند گویی بقای سازمان نه در پیروزی بلکه در سوختن در مسیر یک توهم تضمین می‌شد.

مدیریت شکست: تولد انقلاب ایدئولوژیک به مثابه مکانیسم بقا

شاید تکان‌دهنده‌ترین بخش داستان فروغ، نه شکست در میدان نبرد بلکه مدیریت پس از آن است. چگونه سازمانی که با وعده فتح تهران نیروهایش را به قربان‌گاه فرستاد پس از شکست به جای پاسخگویی دست به انقلاب ایدئولوژیک زد؟
تحلیل‌گران تاریخ سیاسی بر این باورند که فروغ جاویدان بزرگترین بدهی استراتژیک رجوی بود. او برای فرار از پاسخگویی در برابر خانواده‌های جان‌باختگان و بازماندگان، شکست نظامی را به پیروزی ایدئولوژیک تفسیر کرد. از این زاویه انقلاب ایدئولوژیک و محدودیت‌های شدید داخلی پس از سال ۱۳۶۷، واکنش ناخودآگاه سازمان به ضربه روحی و اعتباری شکست فروغ بود. رجوی برای اینکه از فروپاشی سازمان جلوگیری کند شکست نظامی را در حصار تطهیر ایدئولوژیک زندانی کرد.

فروغی که در تاریکی ماند

فروغ جاویدان در نهایت نه یک راهبرد نظامی که یک سیاست انتحاری بود که در آن رجوی با گروگان گرفتن جان هزاران انسان سعی داشت تاریخ را به نفع توهمات خود بازنویسی کند. این عملیات نشان داد که وقتی رهبری عقیدتی ابزار نقد و کنترل واقعیت را در درون خود از بین ببرد نتیجه‌ای جز شکست تاریخی و هزینه‌های جبران‌ناپذیر انسانی نخواهد داشت. فروغ جاویدان پایان رؤیای سرنگونی برق‌آسا و آغاز عصر انزوای تشکیلاتی و استبداد داخلی در سازمان بود جایی که شکست به نام مقاومت سند خورد تا رهبرعقیدتی و متوهم همچنان بر اریکه قدرت پوشالی خود باقی بماند.

آرش رضایی

نوشته فروغ جاویدان: کالبدشکافی یک انتحار استراتژیک در دکترین رجوی اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

اما نیروهای ایرانی مستقر در عقبه جبهه در گردنه چهار زبر واقع در 30 کیلومتری کرمانشاه، توانستند آنها را متوقف کرده و تلفات سنگینی بر آنها وارد کنند. در سالگرد این رویای جنون آمیز نگاهی داریم به فراز و فرودهای این تشکیلات و نقش آنها در جنگ عراق برعلیه ایران که با عملیات مرصاد خاتمه پیدا کرد. مسعود رجوی در جمع بندی یکساله که چرا بعد از 30 خرداد وارد فاز مسلحانه شدند، می گوید: مرحوم مصدق وقتی وارد مجلس شد و قرار شد به سلسله پهلوی رای داده شود مخالفت کرد و تاکید نمود به توپچی یک عمر مواجب می دهند تا یک روز شلیک کند، وگرنه همه مواجب او باطل است. اکنون بعداز 30 خرداد ما چنین شرایطی داریم و نمی خواهیم سیر تاریخ در ایران منحرف شود.

برنامه تشکیلات مجاهدین خلق بعد از برکناری بنی صدر در 30 خرداد سال 60 روی آوردن به مبارزه مسلحانه بود. هدف آنها ضربه زدن به راس و بدنه و تشکیل یک حکومت جایگزین بود. تصور مجاهدین خلق در آن دوره تاریخی این بود که بلحاظ نظامی ایران بدلیل جنگ با عراق در حالت استیصال قرار دارد و از لحاظ سیاسی نیز، کشورهای منطقه این آمادگی را دارند که به یک جایگزین برای جمهوری اسلامی که با آنها همگرایی داشته باشد، کمک کنند.

بعد از خرداد سال 60 و فرار اعضای مجاهدین خلق به خارج کشور، رجوی طی یک مصاحبه با روزنامه الوطن العربی می گوید: مشکل شط العرب ظاهر قضیه است. مشکل اصلی تهدید خمینی (امام) برای صدور انقلاب به خارج کشور است. که باعث بروز جنگ شده است. به نظر ما شط العرب متعلق به عراق است. مسعود رجوی با این مصاحبه در نظر داشت سازمانش را به عراق پیوند بزند. و به صدام بفهماند که از تشکیلات مجاهدین خلق می تواند بعنوان اپوزیسیون فعال استفاده کند. بعد از این مصاحبه طارق عزیز در پاریس با رجوی دیدار می کند و به رجوی می گوید امیدوارم در آینده نزدیک با شما بعنوان رئیس جمهور و یا نخست وزیر ملاقات کنم.

بدنبال این ملاقات آنها، رجوی در سال 65 به عراق می رود و متعاقب آن بیشتر نیروهایش را به عراق منتقل می کند. عراق حدود 17 پایگاه در مناطق مرزی در اختیار رجوی قرار می دهد، که معروف ترین آن قرارگاه اشرف بود که در 100 کیلومتری شمال غرب بغداد قرار داشت. عمده ترین اقدامات تشکیلات مجاهدین خلق در طی این مدت عبارت بود از اعزام گروه ها برای انجام عملیات ترور و خرابکاری به ویژه ترور فرماندهان نظامی، جاسوسی در رابطه با تحرکات نظامی ارتش ایران و شنود بیسمی مکالمات نیروهای نظامی ایران و کمک به سرکوب قیام های مردمی.

بعداز اینکه ایران قطعنامه 598 را پذیرفت در حالی که همگان با توجه به تبلیغات چندساله صلح طلبی صدام انتظار استقبال عراق از این ابتکار صلح را داشتند اما صدام با تصور ضغف و بی انگیزگی نیروهای ایرانی در تاریخ 31 تیرماه 1367 با 6 لشکر به خوزستان حمله کرد و با پیشروی از محور کوشک حدود 30 کیلومتر از جاده اهواز، خرمشهر را به تصرف در آورد و خرمشهر را نیز محاصره کرد. همزمان با حمله عراق به جنوب در محور میانی نیز رژیم صدام در صدد بود تا در فاز جدید جنگ از نیروهای مجاهدین خلق شبیه آنچه نیروهای ایرانی در قرارگاه رمضان در داخل خاک عراق انجام داده بودند به اجرا بگذارد.

ادامه دارد

علی اکرامی

نوشته فروغ جاویدان فرجام یک رویای جنون آمیز – قسمت اول اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.