در آن مقطع، دشمن تصور می‌کرد جمهوری اسلامی ایران پس از هشت سال جنگ فرسایشی، توان مقاومت در برابر یک تهاجم گسترده را ندارد. به همین دلیل ارتش عراق، بخشی از مأموریت‌های خود را به نیروهای سازمان مجاهدین خلق واگذار کرد تا با استفاده از حمایت زرهی، توپخانه‌ای، اطلاعاتی و هوایی بغداد، ضربه‌ای سیاسی و روانی به ایران وارد کنند.

بامداد ۲۹ خرداد ۱۳۶۷، حمله‌ای گسترده در منطقه مهران آغاز شد. حجم آتش و پشتیبانی دشمن به اندازه‌ای بود که برخی خطوط دفاعی در ساعات اولیه شکسته شد و شهر مهران برای مدتی کوتاه به تصرف نیروهای مهاجم درآمد. این رخداد از نگاه نظامی یک موفقیت تاکتیکی برای مهاجمان محسوب می‌شد، اما آنچه کمتر مورد توجه قرار می‌گیرد، مقاومت سنگین نیروهای ایرانی در محورهای منتهی به مهران و ارتفاعات راهبردی منطقه است.

در آن روزها، مهران، گلوگاه غرب کشور و یکی از حساس‌ترین مناطق عملیاتی جبهه محسوب می‌شد. رزمندگان لشکر ۱۱ امیرالمؤمنین(ع) ایلام، نیروهای سپاه، ارتش و بسیج در شرایطی وارد میدان شدند که دشمن با اتکا به تجهیزات گسترده و پشتیبانی مستقیم عراق خود را پیروز قطعی نبرد می‌دانست.

اما مهم‌ترین دستاورد چلچراغ برای دشمن، نه تصرف موقت مهران، بلکه ایجاد یک توهم خطرناک بود. فرماندهان سازمان مجاهدین خلق پس از این عملیات به این جمع‌بندی رسیدند که توانسته‌اند سد دفاعی جمهوری اسلامی را بشکنند و می‌توانند با یک عملیات بزرگ‌تر به عمق خاک ایران نفوذ کنند.

همین برداشت اشتباه بعدها به شکل‌گیری عملیات “فروغ جاویدان” انجامید؛ عملیاتی که تنها چند هفته بعد در تنگه چهارزبر کرمانشاه با شکست سنگین مواجه شد و در عملیات مرصاد به نابودی بخش عمده توان رزمی این سازمان انجامید.

چلچراغ از این منظر، نقطه آغاز سقوط راهبردی سازمان مجاهدین خلق بود. پیروزی ظاهری در مهران، آنان را به این باور رساند که می‌توانند مسیر تهران را در پیش بگیرند؛ باوری که نه بر واقعیت‌های میدانی، بلکه بر محاسبات اشتباه و حمایت ارتش عراق استوار بود.

شعار “امروز مهران، فردا تهران” شاید در روزهای اشغال موقت مهران سر داده شد، اما کمتر از دو ماه بعد، در مرصاد به نمادی از شکست یکی از بزرگ‌ترین خطاهای محاسباتی دشمن تبدیل شد.

برای مردم ایلام، عملیات چلچراغ، بخشی از حافظه تاریخی استانی است که در طول جنگ بارها آماج حملات دشمن قرار گرفت اما هرگز از مقاومت دست نکشید.

مهران بار دیگر ثابت کرد که اشغال یک شهر به معنای شکست یک ملت نیست. آنچه سرنوشت جنگ را رقم زد، نه تصرف چند روزه یک نقطه جغرافیایی، بلکه اراده مردمی بود که اجازه ندادند دشمن از یک موفقیت مقطعی، دستاوردی راهبردی بسازد.

امروز و پس از گذشت دهه‌ها از آن روزها، مرور عملیات چلچراغ بیش از آنکه یادآور سقوط موقت مهران باشد، یادآور ایستادگی رزمندگانی است که در سخت‌ترین شرایط، مسیر پیشروی دشمن را بستند و زمینه شکست نهایی او را فراهم کردند.

نوشته امروز مهران، فردا تهران؛ رویایی که در مرصاد دفن شد اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

هماهنگی کامل با دشمن؛ مزدورهای در خدمت صدام

آنچه عملیات چلچراغ را از سایر جنایات مجاهدین خلق متمایز می‌کند، نه صرفاً شدت خشونت، که ماهیت کاملاً هماهنگ و وابسته آن با دشمن بعثی است. همان‌گونه که وکیل شکات در چهلمین جلسه دادگاه رسیدگی به اتهامات ۱۰۴ نفر از اعضای سازمان مجاهدین خلق موسوم به منافقین و همچنین ماهیت این سازمان در دادگاه به صراحت اعلام کرد، این گروه در حالی که ایران با یک “دولت متخاصم” (عراق بعثی) در جنگ بود، با همان دولت متخاصم همکاری نظامی همه‌جانبه کرد. شهادت علی اکرامی، یکی از اعضای جداشده، زوایای این همکاری را روشن می‌سازد؛ از جلسات محرمانه یک ماه قبل از عملیات با فرماندهان عالیرتبه عراق در پایگاه سعادتی تا حضورش در ستاد روابط خارجی مجاهدین خلق در بغداد و آگاهی از ملاقات‌های سه‌ماهه رجوی با مسئول مخابرات صدام برای هماهنگی درخواست‌های مالی و تجهیزاتی.

شاهد دیگر این دادگاه، سرهنگ ابوالقاسم شاکری، روایت می‌کند که در شب عملیات، آتش سنگینی از سوی توپخانه و کاتیوشاهای عراق بر سر نیروهای ایرانی ریخته شد و منطقه را به روشنی روز تبدیل کرد. او به درستی می‌گوید که بعید است مجاهدین خلق چنین سلاح‌هایی در اختیار داشته باشند. در واقع، این صدام بود که با تجهیز تیپ‌های مجاهدین خلق به تانک‌های “تی‌۵۵”، نفربرهای زرهی و توپ‌های سنگین و حتی بمباران شیمیایی منطقه، نقش “حامی و فرمانده عملیات” را ایفا کرد و رجوی تنها نقش یک “سرباز صفر” را بازی می‌کرد. آنچنان که ایرج صالحی، دیگر عضو جداشده، در دادگاه اعتراف کرد، صدام مأموریت را به رجوی واگذار کرد و رجوی برای خوش‌خدمتی، حتی جان نیروهایش را به خطر انداخت. این همکاری چنان عمیق بود که پس از تصرف مهران، مناطق اشغالی تحویل ارتش عراق داده می‌شد و مجاهدین خلق عقب‌نشینی می‌کردند؛ مصداق بارز “ذوب شدن” در ارتش صدام.

جنایتی فراتر از یک اشغال؛ به شهادت رساندن صدها ایرانی

عملیات چلچراغ، در ۲۸ و ۲۹ خرداد ۱۳۶۷، به اشغال یک شهر خالی از سکنه منجر نشد؛ بلکه به فاجعه‌ای خونین تبدیل شد که در آن، بر اساس اعلام وکیل شکات در دادگاه، بیش از صدها ایرانی به شهادت رسیدند و ۱۵۰۰ نفر نیز به گروگان گرفته شدند. این آمار، ابعاد وسیع جنایت علیه تمامیت جسمانی افراد و امنیت ملی را نشان می‌دهد که از مصادیق بارز “افساد فی‌الارض” و “محاربه” به شمار می‌رود.

شهادت‌های ملموس از میدان نبرد، تصویر دیگری از این فاجعه را ترسیم می‌کند. محمد مهدیزاده، رئیس بازرسی تیپ تکاور ارتش در منطقه سومار، از دیدن جنازه‌های بی‌دفاع مردم عادی در مهران سخن می‌گوید که با تیر خلاص به قتل رسیده بودند. او از زنان و کودکانی می‌گوید که به دست مجاهدین خلق کوردل شهید شدند. این در حالی است که مجاهدین خلق خود را “آزادی‌بخش”! معرفی می‌کنند، در حالی که عملاً با اهداف غیرنظامیان و ایجاد رعب و وحشت، دقیقاً در چارچوب تعاریف بین‌المللی از گروه‌های تروریستی قرار می‌گیرند. دادخواهی خانواده شهدا، مانند برادر شهید عیسی اکبرزاده که با ۲ ماه مانده به پایان خدمت در عملیات آفتاب به شهادت رسید و یا خواهر شهید رضا هداوندخانی که از سران مجاهدین خلق تقاضای قصاص دارد، گوشه‌ای از تألمات روحی و مادی وارده بر هزاران خانواده ایرانی است.

نقش “جبهه داخلی” برای دشمن خارجی؛ شعار امروز مهران، فردا جهنم

هدف استراتژیک مجاهدین خلق از این عملیات، صرفاً تبلیغاتی بود تا با شعار “امروز مهران، فردا تهران”، خود را به عنوان “تنها آلترناتیو” نظام جمهوری اسلامی به حامیان خارجی معرفی کند. اما هدف نظامی و هماهنگ‌شده با حزب بعث عراق، ایجاد یک جبهه داخلی برای مشغول‌سازی بخشی از نیروهای ایرانی و خالی‌کردن جبهه‌های اصلی جنگ علیه عراق بود. علی اکرامی، با اشاره به اظهارات رجوی مبنی بر اینکه کشتن سربازان ایرانی که حتی دو ماه به پایان خدمتشان مانده، “هدیه‌ای برای مردم” است، عمق توحش و کینه‌توزی این گروه را آشکار می‌کند. این سخنان، تناقض آشکار با هرگونه ادعای آزادی‌بخشی یا ملی‌گرایی دارد.

اما توهم رجوی و سران حزب بعث، بیش از سه ماه دوام نیاورد. سرمستی آنها از موفقیت در عملیات چلچراغ و آفتاب، در حالی بود که ارتش و سپاه اسلام با روحیه‌ای مضاعف، خود را برای پاسخ آماده می‌کردند. نماینده ارتش در دادگاه به درستی خاطرنشان کرد که شعار “امروز مهران، فردا تهران”، در واقع به “امروز مهران، فردا جهنم” بدل شد. فروغ جاویدان و به‌ویژه عملیات غرورآفرین مرصاد، پوتین‌های تکبر رجوی را بر هم کوبید و نشان داد که مردم و رزمندگان ایران، در برابر خیانت و تجاوز، به خوبی “از میهن خود دفاع” کرده و دشمن را مأیوس می‌کنند؛ همانگونه که مهدیزاده تأکید کرد که ارتش قدرت اصلی خود را در مرصاد نشان داد و ضربه سنگینی بر پیکر مجاهدین خلق وارد کرد و صبر و پیگیری قانونی خانواده‌های شهدا و اقدام قوه قضائیه برای توقیف اموال این گروه و پیگیری حقوقی خسارت‌های دو میلیارد دلاری وارده، نوید روزی را می‌دهد که عدالت، هرچند دیر، گریبانگیر سران این گروه تروریستی خواهد شد. یادمان باشد که اگر مجاهدین خلق نبودند، دشمن بعثی هیچ‌گاه نمی‌توانست بر قلب مهران چنگ بیندازد، و این ننگ تا ابد بر دامان آنان باقی است.

نوشته عملیات چلچراغ؛ روایت خیانت مجاهدین خلق اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

سر فصل قبول آتش بس توسط ایران

در پایان تیر 1367 ایران آتش بس را قبول نمود. این خبر مانند بمب در دنیا ترکید. رجوی که هرگز انتظار این مورد را نداشت. کیش و مات شده بود چون او همیشه تحلیل می کرد که هرگز ایران به سمت صلح نمی رود و اگر روزی این کار را انجام دهد یعنی سرنگونی. صلح طناب دار حکومت خواهد بود. در این شرایط رجوی یا باید صلح را قبول می کرد و عنوان می کرد که تحلیلش کشک بوده و یا اینکه عنوان می کرد با وجود قبول آتش بس و صلح دیگر ماندن در عراق جایز نیست. ولی رجوی راه دیگری را انتخاب کرد. او دستور داد با تمام توان به سمت ایران تهاجم نظامی شود. هر تحلیلگر نظامی می توانست این حرکت رجوی را دیوانگی بنامد. اما رجوی دست به این دیوانگی زد و سیل تجهیزات نظامی عراق وارد اشرف شد. از تمام دنیا نیروهای آموزش ندیده وارد اشرف شدند. آنان با گرفتن سلاح و با وجود ندیدن آموزش به جنگ فرستاده شدند و تعداد زیادی کشته شدند .

رجوی سرمست از عملیات چلچراغ بود و فکر می کرد عملیات بعدی او را به تهران خواهد برد اما این توهمی بیش نبود و عملیات فروغ جاویدان کمر رجوی را شکست و دیگر نتوانست خودی نشان داده و عملا در عراق زمین گیر شد. در آن زمان تعداد زیادی از نیروها مسئله دار و جدا شدند .

داستان شکست عملیات فروغ جاویدان تنها یک شکست نبود بلکه ماهیت واقعی رجوی را نیز نشان داد. او حاضر نشد شکست در عملیات را قبول کند چون در طی این سالیان هرگز حاضر به قبول شکست نبود و بعد از آن هم شاهد سرفصل هایی بودیم که باز این گونه برخورد کرد.
رجوی مسئولیت شکست را به گردن نیروهایش انداخت و با راه اندازی طلاق اجباری عملا درون سازمان اختناق ایجاد نمود و سازمان را به سمت فرقه ای شدن برد. دیگر کسی جرات نداشت به رجوی انتقادی کند. او خودش را در جایگاهی قرار داد که نزدیک شدن به او مرز سرخ بود .

سر فصل نشست های طعمه سال 1380

این نشست ها را باید اوج اختناق در سازمان نامید. سرفصلی بود که باز رجوی برای فرار از قبول شکست تحلیل هایش به جان نیروهایش افتاد و بدتر از نشست های فروغ جاویدان این بار افسار پاره کرد تا دیگر کسی جرات جدا شدن از سازمان به فکرش نزند و اگر موردی بود به زندان ابوغریب صدام فرستاده می شد .
نشست های طعمع نشست های هولناکی بود که انسان را به مرز جنون می رساند. چون در این نشست همه چیز وجود داشت از کتک کاری، توهین کردن، خرد کردن شخصیت افراد و تهدید به مرگ.
آری باز رجوی با برگزاری نشست های تفتیش عقیده پهنه دیگری از اختناق در سازمان ایجاد نمود و خوشبختانه با حمله نظامی آمریکا به عراق این اختناق طولی نکشید .

ادامه دارد

هادی شبانی

نوشته خاطره بازی رجوی چه سودی برای تشکیلاتش دارد؟ – قسمت سوم اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

همچنین هادی شعبانی از جدا شده های سازمان مجاهدین خلق در رابطه با یرخورد مجاهدین خلق پس از عملیات فروغ جاویدان گفت: رجوی به ما میگفت که شما مقصر عملیات هستید و در نشست تنگه و توحید 5 روزه هم می گفت که شما به فکر زن و بچه بودید. و شما صد در صد برای رهبری نبودید .و خودش را مبرا از هر گناهی میدید.

حجه الاسلام صداقت کارشناس مسائل اعتقادی گفت: بعد از عملیات فروغ جاویدان مسعود رجوی  میگه اشتباهی که رخ داده توسط شماهاست چون شما به فکر زن و بچتون بودید، به فکر مسائل جنسی بودید .در عملیات فروغ جاویدان به همین دلیل شکست خوردید و بعد می آید و دستور طلاقهای اجباری رو میده و بعد از این طلاقها همه زنها رو به نکاح خودش در می آورد که این از عجائب روزگار است.

نوشته مسعود رجوی با تروریست‌های شکست‌خورده در عملیات فروغ جاویدان چه برخوردی کرد؟! اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

واقعیت این است رجوی تا قبل از عملیات فروغ با حمایت و پشتیبانی صدام به عملیات دست می زد. مرزها باز بود. او برای صدام مزدوری می کرد، صدام هم مفتی از رجوی حمایت نمی کرد در ازاء بایستی برای وی کاری می کرد؛ از عملیات گرفته تا جمع آوری اطلاعات و در کمال بیشرمی در همه زمینه ها با صدام همکاری می کرد! این حرف ها را من نمی گویم بلکه بعد از سرنگونی صدام فیلم هایی بیرون آمد که نشان میداد خود رجوی با مسئولین استخبارات (اطلاعات) عراق ملاقات می کند و به آنها اطلاعات می دهد. مسئولین عراقی هم از رجوی مزدوری بیشتری را طلب می کنند و ایضاً نمایندگان سازمان مانند مهدی ابریشم چی و عباس داوری را نشان می دهد که با دادن اطلاعات به مسئولین عراقی در مقابل گونی گونی پول از آنها می گیرند، اگر این افشاگری ها نبود شاید خیلی ها باور نمی کردند رجوی زائده جنگ است اما ثابت شد وابستگی سازمان مجاهدین به حزب بعث عراق سابقه طولانی دارد. در واقع بعد از انقلاب 57 بود که رابطه سازمان با حزب بعث مخفیانه برقرار گردید و هر چه جلوتر رفت رابطه بین آنان حساس تر و پیچیده تر گردید الان به این بحث نمی پردازم گویا و روشن است رجوی تا فرق سر به صدام وابسته بود، من یادم نرفته در یکی از نشست ها رجوی گفته بود بهترین و نزدیکترین دوست ما در این دنیا صدام است.

اشتباهات رجوی در رابطه با عملیات فروغ یکی و دو تا نیست که بخواهم بر شمرم ، رجوی توجیهی که برای خودش داشت می خواست ثابت کند علیرغم انتقاداتی که به او می شد و می گفتند شما زائده جنگ هستید، وقتی آتش بس شد آمده بود ثابت کند انتقادات در این زمینه واقعی نیست ، در حالی که ما که در تشکیلات بودیم به چشم خود دیدیم که از سوی صدام حمایت می شد. در پس پرده خطی مستقیم بین صدام با رجوی بر قرار بود چرا که خود رجوی در یکی از نشست ها گفته بود و به ما آمار و ارقام داده بود که چه جنگ افزارهایی را از صدام به قول خودش خریداری کرده است ، آن موقع به ما گفته بود خریده ام! اما دروغ محض بود چرا که بعد از سرنگونی صدام فیلم هایی بیرون آمد که نشان داد سازمان از عراقی ها گونی گونی پول دریافت می کردند. صدام در حقیقت سازمان را همه جانبه تغذیه می کرد، اشتباه اصلی رجوی این بود به عملیات فروغ دست زد. اگر وارد همچون معرکه ای نمی شد در کل برایش بهتر بود. ضمن این که آنهمه کشته و مجروح به جا نمی گذاشت و در شرایط بهتری قرار می گرفت، اشتباه دیگر رجوی این بود که وقتی قطعنامه 598 را ایران پذیرفت باید ارتش آزادیبخش را منحل می کرد و دیگر ارتش آزادیبخش موضوعیتی نداشت زیرا آتش بس شده بود گرچه باید بگویم استفاده از این اصطلاح “ارتش آزادیبخش” برای سازمان مجاهدین غلط انداز است چرا که بیشتر به تروریسم و داعش شبیه هستند در واقع با اصول آزادیبخشی سنخیتی ندارند.

محمد رضا گلی

نوشته پیش از عملیات فروغ جاویدان میان مسعود رجوی و صدام حسین چه گذشت؟ اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

ازدواج ها باعث ایجاد مشکل جدید شدند

اگرچه رجوی با موج ازدواج تعداد زیادی از فرماندهان و زنان مجاهدین را درگیر همسر و خانواده نمود تا کمتر به شکست و مسبب آن فکر کنند و در نتیجه، ساز جدایی نزنند اما راه اندازی موج ازدواج یک مشکل جدید در تشکیلات ایجاد نمود. مردانی که در مجاهدین مجرد مانده بودند که بخش اصلی نیروی تشکیلات را شامل می شدند با ازدواج مسئولین سازمان و دیگر مردان دچار مسئله شده بودند. این موضوع آنقدر زیاد شده بود که رجوی را وادار نمود تا به آن بپردازد. رجوی که قصد داشت با موج ازدواج بیوه ها و مسئولین و اعضای مسن تر جلوی مسئله داری و جدایی آنها را بگیرد حالا با مسئله داری افراد بیشتری مواجه شده بود. از آنجایی که او تمامی زنان مجاهدین اعم از بیوه یا مجرد را سر سفره عقد برده بود دیگر نمی توانست برای این مردان مجرد کاری بکند و طبق معمول به یک حیله جدید دست زد.

یک روز به ما گفتند که در سالن عمومی مقرمان جمع شویم و قرار است با فرمانده مقرمان محسن سیاه کلاه با نام مستعار صمد نشست داشته باشیم. در این نشست هیچ یک از زنان مقرمان حضور نداشتند و نشست مختص مردان بود. حرف اصلی که در نشست زده شد این بود که رجوی می خواهد همه مردان ازدواج کنند اما چون در سازمان زن به اندازه کافی نیست نمی توان اینکار را کرد. راه حل این است که از بیرون زن بیاوریم. اگر کسی فکر می کند خانواده اش می تواند برای او همسری پیدا کرده و او را به عراق بفرستد، سازمان اجازه ازدواج را خواهد داد!

مشابه همین نشست در تمام قسمت های تشکیلات برگزار شد. رجوی با این ترفند چند هدف را با یک تیر زد. اولاً ذهن همه نیروهای تشکیلات درگیر شده بود و فرصتی برای فکر کردن به بن بست سیاسی و خطی که در آن گیر کرده بودیم نبود، چرا که یک بخش از نیروها ازدواج کرده و درگیر خانواده و زندگی شده بودند و بخش دیگری که مجرد بودند نیز حالا درگیر این شدند که چگونه برای خود همسری بیابند.

دوماً مسئولیت مجرد ماندن را به گردن خود اعضا انداخت. با این ترفند اگر کسی موفق می شد با کمک خانواده برای خود همسری بیابد، یک نیروی جدید هم  به تشکیلات اضافه می کرد. اگر هم موفق نمی شد دیگر نمی توانست از رجوی طلبکار باشد.

رجوی با این حیله ها برای مدتی موقتاً ریزش نیرو را کم کرد اما از آنجایی که مشکل اصلی در این بود که به اصطلاح ارتش آزادیبخش زائده جنگ بود و با آتش بس دیگر قفل شد، ریزش نیرو بعد از مدتی دوباره روند افزایشی یافت.

رجوی که دید با ریزش های جدید مشکل کمبود در حال اضافه شدن است بار دیگر دست بکار شد و با روشی ضد انسانی در همآهنگی با صدام به سراغ اسیران جنگی ایرانی در اردوگاه های عراق رفت و با وعده و وعید، تعدادی از اسیران جنگی را فریفتند و به قرارگاه مجاهدین خلق آوردند. اما حمله صدام به کویت و پذیرش تبادل اسرا موجب شد که بخش زیادی از آنها از تشکیلات مجاهدین جدا شده و به ایران بازگردند. این ریزش بزرگ یک ضربه مهم دیگر به تشکیلات و بخش نیرویی آن بود.

رجوی که می دید مشکل ریزش نیرو قابل حل نیست ترفند نهایی خود برای ممانعت از ریزش نیرو که انقلاب ایدئولوژیک یا همان انقلاب طلاق بود را پیاده کرد که مبحثی جداگانه است. از آن پس مجاهدین خلق نسبت به جامعه ایران کاملاً ایزوله شدند و به یک گروه بسته که توان جذب نیرو را نداشت تبدیل گردیدند. البته رجوی در این مقطع با روش های فریبکارانه مثل تماس با ایرانیانی که به کشورهای همسایه ایران سفر می کردند و دادن وعده دو سال کار با حقوق زیاد و سپس گرفتن اقامت در کشورهای اروپایی تعدادی از آنان را فریفته و به قرارگاه جهنمی اشرف ببرد اما این روش هم قطره چکانی بود.

خلاصه آن که بعد از شکست سنگین در عملیات فروغ معضل ریزش نیرو هیچگاه حل نشد. هر چند رجوی تا مدت ها با زور و به پشتوانه حکومت صدام توانست مانع از جدایی نیروها از تشکیلات بشود و حتی در سال 1373 فرمان «خروج ممنوع» را ابلاغ کرد تا اجازه ندهد کسی از تشکیلات جدا شود اما با سرنگونی صدام بسیاری از نیروها از مجاهدین خلق جدا شدند و این روند بی وقفه تا امروز ادامه دارد و این تشکیلات حال به نقطه ای رسیده که ریزش دارد اما جذب ندارد و به خانه سالمندان تبدیل شده است.

ایرج صالحی

نوشته ریزش شدید نیرو | معضل رجوی بعد از شکست در عملیات فروغ – قسمت پایانی اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

شاهسوندی که در سال 1367 از گروه رجوی کناره گیری کرد، با اشاره به حضور و مشارکتش در عملیات فروغ جاویدان ( مرصاد) و با ابراز پشیمانی می گوید که در آن روز در سوی نادرست تاریخ ایستاده و آن عملیات را اقدامی خائنانه علیه ایران می داند.

عضو سابق سازمان مجاهدین در پاسخ به پرسشی درباره مخالفت با حمله اسرائیل به ایران می گوید: مردم ایران هرگز فریب ندای بیگانگان را نمی‌خورند. اگر مردم ایران در قرن های گذشته در دفاع از کشور منتظر تعیین تکلیف با حکومت می‌ماندند، امروز از ایران چیزی باقی نمانده بود.

شاهسوندی در پایان با بیان اینکه امروز در سوی درست تاریخ ایستاده، تصریح می کند: “هرگز زیر پرچم یکی از منفورترین رژیم‌هایی که متهم به کشتار بیش از ۶۰ هزار انسان و جنایت جنگی در دادگاه‌های بین‌المللی است، نخواهم رفت.”

نوشته سعید شاهسوندی در گفتگو با بی بی سی اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

با شروع نشست های جمعبندی 5 روزه همه انتظار داشتند رجوی در جریان این نشست ها ضمن انتقاد از خود مسئولیت شکست در عملیات و انبوه کشته های آن را بپذیرد. ولی در میان بهت و تعجب همگان، رجوی ضمن بحث های طولانی در نهایت اعضا را مقصر اصلی شکست دانست و تاکید کرد، علت اصلی شکست نه نظامی بلکه ایدئولوژیکی بوده است. و شما نه پشت تنگه چهارزبر بلکه پشت تنگه وابستگی به زنان و فرزندان تان متوقف شدید! بعد از این صحبت های مقدماتی نشست های موسوم به تنگه و توحید شروع شد.

رجوی در منتهای فرصت طلبی گفت تمامی محاسبات نظامی و طراحی و انتخاب اهداف عملیات درست بوده است و اگر شما تمامی توان و انرژی خود را می گذاشتید، پیروزی در عملیات و فتح تهران کاملا متصور بود، ولی علاقه و وابستگی شما به همسر و فرزندانتان و تلاش برای زنده ماندن و بازگشت نزد آنها جسارت جنگیدن را از شما گرفته و به همین دلیل مانع از آن شد که مجاهد وار و تمام عیار بجنگید. برای اینکه بار دیگر پشت تنگه های دیگر نمانید و بتوانید امر سرنگونی را محقق کنید باید از نشست های تنگه و توحید عبور کنید!

مریم قجر عضدانلو هم در این نشست به صراحت گفت: شما به اندازه کافی خالص نبودید به همین دلیل لیاقت پیروزی را نداشتید! وی اضافه کرد مسعود هر چه لازم بود برای پیروزی عملیات انجام داد ولی شما در حقیقت به او خیانت کردید! چون ذهن شما درگیر و آلوده به علاقه به خانواده هایتان بود. این تحلیل ها در شرایطی عنوان میشد که اکثریت اعضا از خانواده دل کنده بودند و تمام وقت و انرژی خود را بصورت تمام وقت و حرفه ای در خدمت مجاهدین خلق و رهبری آن گذاشته بودند. بعد از اتمام این نشست رجوی از فرماندهان خواست ادامه نشست ها را در یکان ها پیگیری کنند.

دستور تشکیلاتی این بود که همه در این نشست ها باید به این سوال پاسخ می دادند و از آن عبور می کردند که چرا پشت تنگه گیر کردیم و شکست خوردیم و هر عضو تنگه خود را مشخص و از آن بصورت ایدئولوژیکی عبور کند. دستور این نشست ها به اعضا این بود که هرکس اعتراف کند چگونه به رجوی خیانت کرده است؟! مریم قجر حتی یک گام جلوتر رفت و بیشرمی را از حد گذراند و گفت حتی شهدای این عملیات هم بخاطر رجوی شهید نشدند! آنها بدنبال اثبات توانمندی های فردی خود بودند.

نشست های تنگه و توحید در ادامه خود به نشست و بحث های انقلاب ایدئولوژیک و بحث طلاق کشیده شد. انقلاب ایدئولوژیکی درونی مجاهدین خلق به مجموعه تحولاتی گفته میشد که از سال 64 در مجاهدین خلق آغاز شد، رجوی طی یک فرافکنی و برای فرار از پذیرش مسئولیت شکست در عملیات موسوم به فروغ در یک جمع بندی فریبکارانه متلاشی شدن خانواده و جدایی زنان از مردان را بعنوان بود و نبود هر عضو برای محقق کردن مسئله سرنگونی عنوان کرد و اینگونه تمامی زنان از مردان جدا، بر یکدیگر حرام و زنان در حریم رجوی قرار گرفتند.

رجوی در این مسیر تا آنجا پیش رفت که حتی زنان و مردانی که همسرانشان را در عملیات فروغ از دست داده بودند می بایست آنها را طلاق دهند و اعضای مجرد هم که ازدواج نکرده بودند موضوع زن را در اذهان خود طلاق دهند! در جریان این تغییر و تحول بزرگ ترین تناقض تشکیلات خود را به رخ کشید. ازدواج در راس و طلاق در بدنه؟! اینگونه رجوی برای فرار از پاسخ گویی در قبال بزرگ ترین تصمیم خود که بهای سنگین آن توسط اعضا و خانوادهایشان پرداخته شد، کانون خانوادگی اعضا را متلاشی کرد. در این میان فرزندان خردسال اعضا که هیچ نقشی در شکل گیری و شکست عملیات نداشتند بعنوان اصلی ترین قربانی، بزرگ ترین بها را پرداختند. آنها بدستور رجوی خانواده متلاشی شده را ترک و به کشورهای اروپایی تبعید شدند، مرگ عاطفه ها این گونه توسط رجوی رقم خورد. صدها کودک در شرایط سنی که بیش از همیشه به عشق و محبت والدین خود نیاز داشتند در کشورهای مختلف اروپایی در نزد کسانی به امانت گذاشته شدند که کم ترین احساس وعاطفه ای به آنها نداشتند. عملیات فروغ که دروغ جاویدانی بیش نبود بدین ترتیب با مرگ و پراکنده شدن انبوده اجساد اعضا در دشت حسن آباد و تنگه چهار زبر شروع و با متلاشی شدن کانون گرم خانوادها ومرگ عاطفه ها خانمه یافت.

علی اکرامی

نوشته عملیات فروغ و یا دروغ جاویدان چرا و چگونه شکل گرفت؟ – قسمت پایانی اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

روز دوشنبه سوم مرداد 67 فرمان حرکت صادر و همه سوار بر خودروهای آیفا به سمت مرز حرکت کردیم. آنقدر این عملیات برای ما ساده سازی شده بود که انگار داشتیم برای پیک نیک می رفتیم. به مرز خسروی رسیدیم و زیر سایه حمایت ارتش عراق از مرز عبور کردیم و همچنان پیک نیک وار به سمت شهر کرند و اسلام آباد به مسیر خود ادامه دادیم.

روز سه شنبه نیروها به گردنه حسن آباد رسیدند و تیپ ما که مامور حفاظت از فرماندهان بود، در گردنه حسن آباد مستقر شد و بقیه وارد دشت حسن آباد شده و به سمت تنگه چهارزبر حرکت کردند تا با عبور از آن به کرمانشاه برسند. اما وقتی سرستون به نزدیکی چهارزبر رسید آتش سنگین توپخانه ای نیروهای ایران همراه با حمله هواپیماهای جنگی شروع و کل ستون نظامی مجاهدین متوقف و تعداد زیادی کشته شدند. اینجا بود که خواب پیک نیکی از سر ما پرید و ترس و دلهره برچهره نیروها نمایان شد. چندین ساعت پشت تنگه ماندیم بطوریکه نیروهای جدید نمی توانستند وارد دشت حسن آباد شوند. ما فکر کردیم حالا با درایت فرماندهان کار کشته ای که رجوی انتخاب کرده حتما بزودی از تنگه عبور می کنیم. فرمانده صحنه محمود عطایی با اکیپ خود در گردنه حسن آباد مستقر شد و مرتب پیام های دروغین می فرستاد و می گفت باید از تنگه عبور کنید و چیزی نمانده، من دیدم فرماندهانی که رجوی تعیین کرده بود اکثرا در کنار عطایی ایستادند در حالیکه قرار بود آنها همراه با نیروهایشان باشند.

نیروهای مجاهدین حسابی در تله آتش توپخانه ای و نیروهای تک تیرانداز ایرانی گیر افتاده بودند. غروب سه شنبه از بیسیم های فرماندهان دسته خودمان صدای مهدی ابریشمچی به گوش ما رسید که می گفت بچه ها از تنگه عبور کردند و چیزی نمانده تا به کرمانشاه برسیم. ما هم که خبر نداشتیم خوشحال شدیم. ساعتی گذشت و خبری نشد. من که صد متر با خودروی فرمانده صحنه فاصله داشتم خودم را به نزدیک آن رساندم تا ببینم چه خبره؟ وقتی رسیدم دیدم مهدی ابریشمچی، کاک صالح، مهین رضایی و محبوبه جمشیدی وچند نفر دیگر دور محمود عطایی ایستاده اند و با هم صحبت می کنند و معلوم بود که بسیار مشوش و نگرانند. نگاهی به دشت حسن آباد انداختم و دیدم خبری نیست. هنوز خودروهای سوخته در وسط دشت مانده اند و حرکتی دیده نمی شود. سراغ چند نفر از بچه ها که در کنار دیواره تنگه نشسته بودند رفتم واز آنها سئوال کردم برادر شریف در بیسیم گفت بچه ها از تنگه عبور کردند درسته؟ یکی از آنها که معلوم بود حسابی پریشان وعصبانی است گفت: دلت خوشه، می بینی که هنوز همه زمین گیرند. آن روز هم گذشت و در روز چهارشنبه ظهر که متوجه شدم اوضاع بسیار خرابه و به تیپ ما که به اصطلاح از نیروهای حفاظت فرمانده صحنه بودیم دستور دادند به سمت تنگه چهارزبررفته وآب وغذا ومهمات برای نیروها ببرند.

دسته ما با یک خودرو به سمت تنگه رفت و وقتی رسیدیم تعدادی در یال اول تنگه بودند و همه با روحیه درهم ریخته! با رسیدن به تنگه دیگر فرمانده دسته خودم را هم ندیدم که چی شد. چند نفر از ما با سختی زیاد به سمت یال دوم سمت چپ رفتیم تا آخر شب آنجا ماندیم و نیمه شب بود که گفتند باید عقب نشینی کنیم. با هرسختی که بود خودمان را به گردنه حسن آباد رساندیم.

در آنجا دیدم انبوهی از نیروها تجمع کرده  و آماده حرکت به سمت عراق هستند. همه مثل گله بی چوپان به هرطرف می رفتند و عجله داشتند تا با سوار شدن بر خودروها به سمت عراق برگردند. آنقدر اوضاع درهم ریخته بود که کسی اعصاب نداشت. از یکی سئوال کردم خودروی فرماندهی مگر نیست که اوضاع را کنترل کنه؟ که وی با عصبانیت گفت خودشان همان عصر به سمت عراق فرار کردند. از بقیه فرماندهان کارکشته ای که رجوی مشخص کرده بود هم خبری نبود. شب نیروهای ایرانی به تجمع ما حمله کردند و خیلی از خودروها با نفرات در گردنه ماندنی شدند.

صبح که شد چند فرمانده یگان که بی نام و نشان بودند فرماندهی نیروها را برعهده گرفته و گفتند باید همینجا بمانیم و مقاومت کنیم. تعداد زیادی به حرف آنها گوش نداده و سوار بر خودروها شده و به عقب برگشتند. اصلا فرماندهی نبود. خودروی ما در حین عقب نشینی از روستای سیاخور عبور کرد که آنجا دیدم محمود قائمشهر و مهدی افتخاری از فرماندهان لباس کردی پوشیده و منتظر فرصتی برای فرار هستند. مهدی افتخاری با خودروی ما آمد و محمود قائمشهر هم با خودروی دیگر. مهدی افتخاری در میانه راه بعد از سیاخور ما را از خودرو پیاده کرد و گفت همینجا بمانید و خواهر فلانی فرمانده شماست تا من بروم نیروی کمکی بیآورم. او رفت و ما ساده لوحانه ساعت ها همانجا زیر حملات خمپاره ای ماندیم و خبری از آمدن نیروی کمکی نشد. ساعتی بعد دیدم نفرات بصورت چند نفره به سمت اسلام آباد حرکت کردند و من هم همراه یک اکیپ رفتم. هر چه خواهری که مهدی افتخاری بعنوان فرمانده گذاشته بود گفت بمانید تا برادر مهدی نیروی کمکی بیآورد کسی گوش نمی کرد و می گفت خواهر تو هم دلت خوشه او خودش فرار کرد و رفت اینجا بمانیم کشته می شویم.

غروب بود که با هر بدبختی به شهر خسروی رسیدیم که با کمال تعجب دیدم محمود قائمشهر، مهدی افتخاری، حسین ابریشمچی و مهدی ابریشمچی و دیگر فرماندهان کارکشته رجوی آنجا ایستادند تا به اصطلاح از ما استقبال کنند.

آری فرماندهان زبده و کارکشته ای که رجوی برای هدایت و فرماندهی نیروها تا رسیدن به تهران مشخص کرده بود زودتر از همه صحنه را خالی و به سمت عراق فرار کرده بودند و اکثر آنها در نشست جمعبندی عملیات با حضور رجوی با کمال پررویی از رشادت نیروها تعریف می کردند، اما نگفتند که خودمان فرار کردیم.

ما نیروهای ساده لوحی بودیم که باور کرده بودیم ظرف 73 ساعت با هدایت فرماندهان کارکشته رجوی به تهران می رسیم . دلم برای نیروهایی می سوزد که از اروپا به عراق آمده بودند تا همراه نیروهای مجاهدین به ایران بروند آنها با خود کلی سوغاتی برای خانواده هایشان آورده بودند اما کوله های پراز سوغاتی آنها درصحنه به همراه خودشان در صحنه سوختند.

حمید دهدار حسنی

نوشته فرار مفتضحانه فرماندهان مجاهدین خلق قبل از اعضا در عملیات فروغ جاویدان اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

رجوی برای جلوگیری از گسترش این فضا و جلوگیری از ریزش بیشتر نیرو، در ابتدا تلاش نمود با نشست و مغزشویی مسئله بیوه ها را جمع کند اما وقتی دید نشست مشکلی از آنها حل نکرد به فکر ترفند جدیدی افتاد که همانا ازدواج مجدد بود. به این ترتیب در حالی که هنوز چند ماه از شکست عملیات فروغ نگذشته بود رجوی موجی از ازدواج در تشکیلات مجاهدین راه انداخت. گام اول مربوط به بیوه ها بود. گام بعدی شامل مسئولین مجرد می شد و در گام آخر مردانی که از نظر تشکیلاتی در حد مسئولین نبودند اما مُسن بودند را سر سفره عقد برد. با این توضیح به ادامه موضوع می پردازم.

در آن ایام یکی از کارهای تشکیلات برگزاری مراسم عقد برای چند زوج به صورت همزمان بود. خبر این عقدها تا حد امکان از مردانی که جزء سه طیف ذکر شده در بالا نبودند یعنی مردان جوان مجردی که بیش از نیمی از نیروهای سازمان را شامل می شدند مخفی نگه داشته می شد. در مراسم عقد نیز تعدادی از مسئولین و یا اعضای متاهل شرکت می کردند و اعضای جوان و مجرد را برای این مراسم نمی بردند. رجوی نظرش این بود اعضای جوان مجرد تا حد امکان نسبت به این موضوع مطلع نشوند اما از آنجا که افراد متاهل پنجشنبه عصر از یگان خود می رفتند و صبح شنبه برمی گشتند، عدم حضور آنها و خالی بودن تخت های شان در آسایشگاه ها موجب می شد بقیه بفهمند که خبرهایی هست و به مرور متوجه شدند که این افراد ازدواج کرده اند. بعد از مدتی چون دیگر موضوع قابل کتمان کردن نبود، افراد جوان و مجرد را هم برای تغییر روحیه به مراسم عقد می بردند.

همزمان در ضلع شرقی قرارگاه اشرف ساخت و سازهایی انجام گرفت و گسترش یافت. به این مجموعه ساختمان ها اسکان گفته می شد. اسکان شامل چندین مجموعه بود که با حروف بزرگ انگلیسی نام گذاری شده بودند. در هر مجموعه چندین ساختمان مسکونی قرار داشت که شامل اتاق خواب، سالن و آشپزخانه بود. بیشتر ساختمان های مجموعه اسکان به زوج های متاهلی اختصاص داشت که صاحب فرزند بودند. برای این مجموعه یک درب آهنی بزرگ هم گذاشته بودند و هر کسی مجاز نبود به این قسمت وارد شود.

مجموعه اسکان

البته باید توجه داشت از آن جایی که هدف رجوی از راه اندازی این ازدواج ها نه امر خیر و خوشبخت کردن دیگران بلکه حل مشکل تشکیلات بود، زوج های درون سازمان اگرچه به نسبت افراد مجرد از یک حدی از زندگی برخوردار بودند اما در عین حال محدودیت های زیادی هم داشتند. برای مثال آنها نمی توانستند هر وقت که بخواهند همسر خود را ملاقات کنند و بطور معمول حداکثر از غروب پنجشنبه تا صبح شنبه می توانستند با همسران خود یک جا باشند. ضمن این که در زمان آماده باش یا نشست یا هر کاری که رجوی داشت رفتن به خانه برای بیشتر آنها کنسل می شد. علاوه بر این رجوی دستور داده بود ساختمان های مجموعه اسکان را طوری بسازند که در هر کدام از آنها دو زوج زندگی کنند. آنها اتاق خواب های مجزایی داشتند اما سالن و آشپزخانه شان مشترک بود. در واقع رجوی با این کار هر زوج را توسط زوج دیگر کنترل می کرد.

ادامه دارد…

ایرج صالحی

نوشته ریزش شدید نیرو | معضل رجوی بعد از شکست در عملیات فروغ جاویدان – قسمت دوم اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

اوج نقطه درگیری ها در تنگه چهارزبر اتفاق افتاد، که بعد از سه روز درگیری و تلاش بیهوده برای عبور از این تنگه با شکست مجاهدین خلق و حسرت رسیدن به کرمانشاه خاتمه یافت. 1300 تا 1400 نفر از نیروها یعنی حدود 27 درصد اعضا کشته شدند و دهها نفر نیز مجروح و دستگیر گردیدند. یکی از علل این شکست مقاومت مردم در مقابل ما تا قبل از رسیدن نیروهای نظامی ایران به صحنه بود، همان مردمی که رجوی به ما وعده داده بود در پشت مرز منتظر ما برای پیوستن به صفوف ارتش آزادیبخش بودند! نیروهای مجاهدین خلق کاملا از هم پاشیده و با فرار فرمانده اصلی از صحنه هر کس بلاتکلیف مانده بود که چه باید کرد؟ هر یک از اعضا با تلاش فردی بدنبال فرار از صحنه و بازگشت به خاک عراق بودند. از حمایت های نظامی صدام که رجوی قولش را به ما داده بود خبری نبود! در آسمان هیچ جنگنده ارتش عراق که رجوی گفته بود آسمان صحنه عملیات را پوشش خواهند داد، دیده نمی شد؟!

محمود عطایی رئیس ستاد ارتش به اصطلاح آزادیبخش ملی و فرمانده صحنه بهمراه معاونش مهدی ابریشم چی اعضا را در صحنه رها کرده و خودشان گریخته بودند. انبوه جسدها منطقه اطراف چهارزبر را پوشانده بود. در این میان اجساد بشدت سوخته شده اعضایی که روزهای آخر از اروپا به نیروهای مجاهدین خلق پیوسته بودند و در اصطلاح تشکیلاتی به آنها دم فروغی گفته میشد، بدجوری به ذوق میزد. اعضای زخمی با صدای بلند درخواست آب داشتند و از درد بخود می پیچیدند. آنها با بدن های بشدت مجروح و در حالیکه قادر به بلند شدن نبودند نظاره گر اعضایی بودند که داشتند به سمت عراق عقب نشینی می کردند! بسیاری از آنها قرص سیانور زیر لب گذاشته بودند و بسیاری دیگر با کشیدن ضامن نارنجک برای آخرین بار چهره خانواده های خود را مرور می کردند! خانواده هایی که رجوی به آنها وعده داده بود 73 ساعت بعد در آغوش آنها پیروزی را جشن خواهند گرفت؟

اعضایی که توانسته بودند از صحنه جان سالم بدر ببرند زیر شلیک مسلسل هلی کوپترها و آتش سنگین خمپاره و کاتیوشا نیروهای نظامی ایران خودشان را از لابلای شیارها به سمت ارتفاعات مرزی عراق می رساندند.عقب نشینی پراکنده و غیرمنظم نیروها تا پایان روز 10 مرداد ادامه داشت. هر یک از اعضای شرکت کننده در این عملیات بسته به شانس و تقدیر خویش جانش را به دست گرفته و بسمت اسلام آباد، کرند و در نهایت قصر شیرین در حال فرار بودند!

به قرارگاه اشرف که رسیدیم سکوت مرگباری بر آنجا حاکم بود، جای خالی اعضای کشته شده بدجوری به ذوق میزد و حال انسان را بد میکرد. همه اعضا درب و داغان و درهم شکسته بودند، در میان بهت همه از خود می پرسیدند که چی شد؟ براستی این همه انسان چرا کشته شدند؟ هیچ یک از اعضا نای ایستادن و حرف زدن نداشتند. براستی که کمر همگی خم شده بود، درب و دیوار آسایشگاهها و سالن غذاخوری پژواک صدا و خاطرات کسانی بود که سالها در کنار هم زندگی و اکنون فقط تخت ها، کمدها و البته یادشان باقی مانده بود! اعضایی که موفق شده بودند که جان سالم بدر ببرند و خودشان را به اشرف برسانند چند شبانه روز بود که نخوابیده بودند.
در میان کشته شدگان این عملیات نام علی زرکش برجسته تر از همگان بود.علی زرکش بعداز کشته شدن موسی خیابانی در 19 بهمن سال 60 بعنوان فرمانده عالی سیاسی، نظامی مجاهدین خلق در داخل ایران از طرف رجوی انتخاب شده بود. بدنبال شکست عملیات مسلحانه علی زرکش بر سر موضوع غلط بودن این استراتژی با رجوی دچار اختلاف شد. وی مدتی بعد در یک دادگاه فرمایشی در فرانسه به جرم خیانت و تمرد به اعدام محکوم و سپس به عراق فرستاده شد و در آنجا زندانی گردید. گفته میشد که وی در عملیات فروغ جاویدان از پشت مورد حمله قرار گرفته و تسویه حساب تشکیلاتی گردید. ساختار نظامی ارتش مجاهدین خلق بشدت آسیب دیده و طرح سرنگونی با شکست روبرو شده بود.

ادامه دارد…

علی اکرامی

نوشته عملیات فروغ و یا دروغ جاویدان چرا و چگونه شکل گرفت؟ – قسمت سوم اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

پاسخ مناسب به این پرسش نیازمند مروری بر مبانی فکری و استراتژی های مجاهدین خلق از دهه ۴۰ تا مقطع عملیات مرصاد ( فروغ جاویدان) است. سازمان مجاهدین خلق در سال ۱۳۴۹ بعد از چند سال کار فکری و آموزشی به این نتیجه رسید که باید وارد فاز نظامی شود. در آن زمان بین گروه هایی که فعالیت های چریکی انجام می دادند، این مسئله که عملیات نظامی باید از روستاها و شهرها شروع شود، اختلاف نظر بود. با این حال سازمان در نخستین گام فعالیت نظامی خود فعالیت در شهرها و انجام عملیات ترور را در دستور کار قرار داد. با این حال به دلیل لو رفتن اولین عملیات سازمان در سال ۱۳۵۰ بسیاری از اعضا دستگیر شدند. اما این مسئله مانع از این نشد که دیگر اعضای سازمان عملیات نظامی شهری را کنار بگذارند از این رو بمب گذاری و ترور برخی از شخصیت ها را در دهه ۵۰ در دستور کار خود قرار دادند.

سازمان بعد از پیروزی انقلاب تا خرداد ۱۳۶۰ به ظاهر از فاز نظامی خارج شد اما در خفا با انبارسازی اسلحه خود را برای رویارویی با جمهوری اسلامی آماده می کرد. سازمان در خرداد ۱۳۶۰ جنگ چریکی شهری را برای مقابله با انقلاب اسلامی انتخاب و براساس این استراتژی سعی کرد تا با بمب گذاری و ترور شخصیت های انقلابی، کشور را دچار بحران کند. بعد از مدت کوتاهی و با هوشیاری نیروهای انقلابی بسیاری از خانه های تیمی مجاهدین خلق لو رفت که بزرگترین نمود آن را می توان لو رفتن مخفیگاه موسی خیابانی دانست.

بعد از این مقطع سازمان سعی کرد تا با رفتن به کردستان استراتژی خود را تغییر داده و بیشتر تمرکز بر مناطق حاشیه ای و روستایی مرزی برای مقابله با نیروهای انقلابی را در دستور کار قرار دهد. با این حال بعد از اینکه نیروهای نظامی ایران توانستند تا حدی زیاد آرامش را به کردستان برگردانند، میزان تحرکات سازمان در این مناطق به حداقل ممکن رسید به طوری که مجاهدین خلق به این نتیجه رسیدند که ادامه این استراتژی به اتمام حیات سازمانی آن ها منجر می شود. بر این اساس سازمان سعی کرد تا از ارتباطاتی که در این سال ها با رژیم بعث داشت، استفاده و بخشی از نیروهای خود را به درون عراق منتقل کند. همین مسئله سبب شد تا سازمان بعد از عقد قراردادی با صدام، مقر اشرف را در اختیار گرفته و نیروهایش را در آنجا مستقر کند. سازمان در این زمان با ایجاد ارتش به اصلاح آزادی بخش خلق استراتژی خود را به جنگ کلاسیک تغییر داد.

سازمان در حالی این روش را در پیش گرفته بود که همواره پیش از این مدعی بود که به دلیل برخورداری از پایگاه مردمی می تواند با انجام عملیات‌های شهری، حکومت اسلامی ایران را تضعیف و زمینه را برای حضور توده ها در خیابان ها فراهم کند. استراتژی جدید سازمان علاوه بر این که نشان می داد سازمان در هدف اول خود شکست خورده است، تلاشی برای تطبیق مجاهدین خلق با موقعیت جدید بود. در موقعیت جدید سازمان با در پیش گرفتن استراتژی جنگ کلاسیک خود را در حد نیروهای نظامی مزدور برای رژیم بعث فروکاست. همین مسئله سبب شد تا سازمان در اواخر سال ۶۶ و اوایل سال ۶۷ تحرکاتی را در مرزها با پشتیبانی توپخانه ای عراق انجام دهد.

تغییرات پی‌درپی استراتژی از سوی سازمان سبب شد تا برخی از افرادی که سابقه طولانی تر همکاری با مجاهدین خلق را داشتند به این مسئله اعتراض کنند. مسعود رجوی در این مقطع سعی کرد تا استراتژی جدید را در خدمت سرکوب منتقدان خود قرار دهد از این رو تا پیش از عملیات مرصاد از نظم و دیسپلینی که مستلزم ایجاد نیروهای کلاسیک نظامی است برای به حاشیه راندن منتقدان استفاده کرد. به عنوان مثال او در همین دوران علی زرکش را به شدت به حاشیه رانده و مورد تحقیر قرار داد. سازمان در این مقطع فکر می کرد که بتواند با استراتژی جنگ کلاسیک و استقرار در عراق به حیات خود ادامه دهد.

با این حال بعد از پذیرش قطعنامه سازمان دچار بحران هویت شد چرا که اتمام جنگ در عمل استراتژی جنگ کلاسیک را بی معنا می کرد، ضمن اینکه سازمان پیش از این استراتژی جنگ چریکی را نیز تا حد زیادی کنار گذاشته بود از این رو این سوال به وجود آمده بود که حالا که جنگ تمام شده سازمان چه روشی برای مقابله با جمهوری اسلامی می‌خواهد بکار ببرد؟ سازمان در این زمان ادامه حیات خود را به حفظ استراتژی جنگ کلاسیک گره زد و با توجه به اشتباه محاسباتی که درباره مشروعیت جمهوری اسلامی کرده بود، تصور می‌کرد که می‌تواند در یک عملیات گسترده نظامی ضمن حفظ انسجام خود، انقلاب اسلامی را سرنگون کند.

در واقع سازمان در این زمان تداوم و انسجام هویت خود را بر اساس استراتژی جنگ کلاسیک قرار داده بود و تصور می کرد که در صورت حذف این استراتژی ادامه فعالیتش ممکن نیست، برای همین با جلب نظر صدام و با بسیج نیروهایش تهاجم نظامی به ایران را شروع کرد. با این حال از آنجا که تمامی محاسبات سازمان اشتباه بود این مسئله به شکست مفتضحانه‌اش در مرصاد منجر شد.

نوشته مرصاد؛ پایانی بر هویت مجاهدین خلق اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

مریم به هنگام عملیات فروغ جاویدان 15 سال بیشتر نداشت و بر اساس استانداردهای جهانی کودک سرباز محسوب میشد.
رسانه های مجاهدین خلق نه تنها استفاده از کودک سربازان در این عملیات نظامی را انکار نمی‌کنند بلکه مفتخر به “شهادت” این دختر نوجوان هستند و ادعا می‌کنند که او “با اصرار زیاد خود لباس رزم پوشید و به میدان شتافت”.

منیژه حبشی عضو پیشین مجاهدین خلق درباره نقش کودکان در عملیات فاجعه بار فروغ جاویدان می‌نویسد: “مسئولین از بچه‌های ۱۱-۱۲ سال به بالا ، برای تدارکات و جابجائی جعبه‌های فشنگ و درست کردن ساندویچ‌های سفر مرگ و زندگی پدر و مادر‌هایشان استفاده می‌کردند.”

اما مریم قیطانی یکی از این کودک سربازان بی‌تجربه بود که تحت تاثیر فرایند شستشوی مغزی حاکم بر تشکیلات مسعود رجوی، در عملیاتی شرکت کرد که بیشتر نیروهایش، کمتر از یک هفته برای شرکت در این عملیات گسترده نظامی، آموزش نظامی دیده بودند. برخی تا پیش از آن حتی شیوه درست تفنگ به دست گرفتن را نمی‌دانستند.

فاجعه فروغ جاویدان که منجر به کشته شدن بیش از یک سوم از نیروهای مجاهدین خلق شد، حاصل اشتباهات محاسباتی و توهم قدرت مسعود رجوی بود و متعاقب آن مرگ کودک سربازانی چون مریم قیطانی در این عملیات گواه نقض حقوق کودکان در فرقه تروریستی مسعود رجوی بود.

رسانه‌های مجاهدین خلق با انتشار محتواهایی در مدح و رثای کودک سربازان کشته شده خود، آشکارا نشان می‌دهند که از دیرباز پرورش نسلی از کودک سربازان از طریق منزوی کردن آنها از جهان آزاد و به کشتن دادن آنها، ابزاری برای تهیه بخشی از محتوای تبلیغاتی شان بوده است که با آن همزمان مباهات و مظلوم نمایی می‌کنند.

مزدا پارسی

نوشته مریم قیطانی: کودک سرباز کشته شده در فروغ جاویدان اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

در عین حال، بازخوانی این عملیات نقش برجسته و قابل توجهی در درک و فهم مبارزه توقف‌ناپذیر ایران با تروریسم در شکل‌های مختلف تروریسم ابزاری، تروریسم بین‌المللی، تروریسم سازمان‌یافته، … دارد.

گروه تروریستی مجاهدین خلق پس از ناکامی در رویکرد‌های تقابلی خود با اراده مردم ایران، برای رسیدن به توهم‌های جاه‌طلبانه خود به عراق رفت تا با همدستی با رژیم بعث این کشور توهم‌های خود را جامه عمل بپوشاند؛ غافل از اینکه این اقدام گام‌هایش را در مسیر تباهی و نابودی تسریع و تسهیل می‌کند.

اشتباه محاسباتی سران گروه تروریستی مجاهدین خلق از اقدام ایران در پذیرش قطعنامه ۵۹۸، آن‌ها را به سمت اجرای عملیات موسوم به فروغ جاویدان سوق داد؛ عملیاتی که پایه در خطای محاسباتی داشت و در تنگه مرصاد با مقاومت نیرو‌های ایرانی و دفاع شجاعانه مردم ایران مواجه شد.

مجاهدین خلق در جنایت آشکاری که در روز‌های آغازین مرداد ۱۳۶۷ علیه کشور و مردم ایران رقم زدند، جنگ خود را از مرز‌های میدان نبرد فراتر برده و دست به کشتار وسیع مردم شهر‌های مختلف منطقه درگیری زدند؛ آن‌ها به شهر اسلام‌آباد غرب حمله کرده و وارد بیمارستان شدند؛ مجروحان و حتی مردم عادی بی‌دفاع را در وسط بیمارستان جمع کرده و به فجیع‌ترین شکل ممکن به شهادت رساندند؛ مردم بی‌گناه روستا‌ها و شهر‌ها نیز قربانیان این ترور کور شدند.

آنچه مجاهدین خلق در این عملیات انجام دادند، نقض اصول حقوق بشر و بشردوستانه برای تحقق توهم جاه‌طلبانه و سودا‌های جنگ‌افروزانه سران گروه بود.

سید محمدجواد هاشمی‌نژاد، دبیرکل بنیاد هابیلیان (خانواده شهدای ترور کشور) در گفت‌و‌گو با میزان، گفت: عملیات مرصاد درس مهمی برای گروه تروریستی مجاهدین خلق بود تا بداند که در هیچ شرایطی هیچ جایگاهی در کشور و در میان مردم ایران ندارد.

هاشمی‌نژاد ضمن گرامیداشت سالگرد شهادت شهدای عملیات مرصاد، گفت: این شهدا در مواجهه با مجاهدین خلق در سال ۱۳۶۷ در عملیات دلاورانه مرصاد به شهادت رسیدند؛ دشمنان جمهوری اسلامی ایران و ملت ایران در طول حدود ۴۷ سال بعد از پیروزی انقلاب علی‌الدوام در حال ارتکاب محاسبات غلط و سوءمحاسبات متعدد در مورد میزان توانایی کشور، ایستادگی ملت ایران برای آرمان‌ها و کشورشان و همچنین نقش بی‌بدیل رهبری انقلاب اسلامی چه در زمان حضور حضرت امام و چه در زمان رهبری مقام معظم رهبری بودند.

وی در ادامه گفت: تهاجم وحشیانه مجاهدین خلق در عملیات مرصاد بعد از اتمام جنگ عراق علیه ایران ناشی از برداشت غلط مجاهدین خلق و حزب بعث عراق در مورد مردم ایران بود که تصور می‌کردند در آن شرایط مردم ایران از جنگ و از دفاع از کشورشان خسته شدند و در مقابل دشمنان و مزدوران حالت انفعال پیدا کردند.

به گفته دبیرکل بنیاد هابیلیان، مجاهدین خلق بر اثر این سوءمحاسبه با کمک بسیار گسترده و آتش سنگین حزب بعث عراق مجاهدین خلق وارد کشور شدند.

وی گفت: آن‌ها در مدت حدود یکی دو روز حضورشان در مناطق و شهر‌های مرزی کشور صدمات بسیار زیادی به مردم در شهر‌ها و روستا‌ها وارد کردند؛ مجاهدین خلق جمع زیادی از هموطنانمان و مردم مرزنشین را به شهادت رساندند و فجایعی آفریدند که حقیقتا بایستی سال‌های سال این موضوع بازگو و واکاوی شود.

هاشمی‌نژاد با بیان اینکه این سوءمحاسبه مجاهدین خلق را حزب بعث صدام در سال ۱۳۵۹ انجام داد، اظهار کرد: در آن زمان صدام تصور می‌کرد که انقلاب اسلامی ایران هنوز استقرار پیدا نکرده و با تهاجم وسیع به کمک قدرت‌های بزرگ می‌تواند کشور ایران را تسخیر کرده و به اشغال خود درآورد؛ مجاهدین خلق به این موضوع دقت نکردند که مردم ایران ۸ سال در مقابل بزرگ‌ترین جنگ قرن بیستم ایستادگی کردند و یک وجب از خاک کشورشان را تشکیل تسلیم دشمن نکردند.

وی در ادامه گفت: همین سوءمحاسبه را آمریکا به دفعات و در زمان‌های مختلف انجام داد؛ از آن جمله تصمیم آمریکا در ۲۰ سال پیش در دوره ریاست جمهوری اوباما است که به قول خودشان تحریم‌های بی‌سابقه‌ای را علیه مردم ما اعمال کرد؛ نتیجه این تصمیم آن چیزی نشد که آمریکایی‌ها می‌خواستند؛ از این رو، به شکل دیگری با مردم ما مواجه شدند.

دبیرکل بنیاد هابیلیان با اشاره به اینکه دونالد ترامپ، رئیس‌جمهور آمریکا هم متعاقبا چنین تصور غلطی را در سر پروراند، گفت: رئیس‌جمهور آمریکا به تعبیر خودش فکر و محاسبه می‌کرد با تحریم‌هایی که باز هم شدیدتر از زمان اوباما خواهد بود، ایران شش ماهه تسلیم خواهد شد، اما دید که تا پایان ریاست جمهوری دور نخستش که هیچ، بعد از اتمام ریاست جمهوری بایدن هم جمهوری اسلامی ایران تسلیم این شرایط نشد.

وی در ادامه گفت: آمریکایی‌ها باز هم درصدد نیرنگ و فریب ملت ایران از طرق دیگری برآمدند؛ در دوره دوم ریاست جمهوری ترامپ، آمریکایی‌ها این کار خبیثانه را تحت عنوان مذاکره انجام دادند و تلاش کردند با رژیم منحوس اسرائیل توطئه‌ای علیه مردم و کشور ایران بچینند تا به زعم خودشان از آن طریق بتوانند ضربه‌ای وارد کنند و به قول خودشان کار نظام را در عرض ۲ هفته تمام کنند؛ باز هم این محاسبه به غلط انجام شده بود و دیدند که در عرض ۱۲ روز ملت ایران و رزمندگان اسلام همانند سال‌های آغازین پیروزی انقلاب ضرب شستی به دشمن نشان دادند که خواب را از چشم آن‌ها پراند و درخواست و التماس آتش‌بس کردند، همچنان که صدام این کار را انجام داده بود.

هاشمی‌نژاد با بیانی اینکه دشمنان ملت ایران این تجربه غلط بار‌ها از سر گذرانده‌اند، گفت: در عملیات مرصاد مجاهدین خلق هم دچار چنین سوءمحاسبه‌ای شده بودند، همچنان که در سال ۶۰ هم دچار سوءمحاسبه شده بودند و تصور می‌کردند با ترور سران و مقام‌های انقلاب اسلامی و ترور جمع زیادی از مردم ایران قادر خواهند بود نظام جمهوری اسلامی ایران را با توجه به اینکه در حال جنگ با رژیم صدام است، ساقط کنند؛ با وجود این، آن‌ها دیدند که مردم ایران قدرتمندانه و مستحکم در مقابل حمله خارجی، توطئه داخلی و ترور‌های داخلی ایستادگی کردند و دشمنان و گروه‌ها را وادار کردند که از کشور ایران بگریزند و به دامن اربابان اصلی خود که صدام باشد پناه ببرند.

وی گفت: دشمنان ملت ایران، نه از ملت ایران شناختی دارند، نه تاریخ ملت ایران را خوانده‌اند و نه از این ۴۷ سال تقابل با جمهوری اسلامی ایران و تقابل با ملت ایران درس گرفتند؛ همین موضوع سبب شده است که شکل سوءمحاسبه‌های آن‌ها تقریبا یکی باشد و به تعدد در موارد مختلف و هر از چند گاه و هر چند سال یک بار این اشتباه محاسباتی را تکرار کنند.

هاشمی‌نژاد با تاکید بر اینکه عملیات مرصاد درس کاری و ضربه اساسی و کاری را به مجاهدین خلق وارد کرد، گفت: ملت ایران در جریان این عملیات ضرب شستی را به مجاهدین خلق نشان داد که برای همیشه در حافظه آن‌ها باقی می‌ماند؛ آن‌ها باید همواره به یاد داشته باشند که در هیچ شرایطی و در هیچ دورانی نفاق و گروه مجاهدین خلق با سابقه کثیف و وحشی‌گری‌هایی که علیه ملت ایران انجام داده است، هیچ جایگاهی در کشور و خاک پاک ایران نخواهد داشت.

نوشته عملیات مرصاد ضربه‌ای اساسی به مجاهدین خلق وارد کرد اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

رجوی سپس از حاضرین در جلسه پرسید کسی سوالی ندارد؟ یکی از اعضای زن که به تازگی از ایران به عراق آمده و به مجاهدین خلق پیوسته بود، پشت میکروفون قرار گرفت و خطاب به رجوی گفت: من به تازگی از ایران آمده ام، شما با قاطعیت از حمایت مردم ایران از مجاهدین خلق صحبت کردید، ولی من در ایران چنین حمایتی را ندیدم. رجوی که بد جوری شوکه شده بود گفت: مردم تابع تعادل قوا هستند و تحت تاثیر این تعادل قوا وارد میدان خواهند شد. وقتی ما تعادل قوا را تغییر دادیم، مردم هم وارد صحنه خواهند شد. و کار را تمام می کنند. در حالی که عضو زن سوال کننده از پاسخ رجوی قانع نشده بود، رجوی موضوع بحث را تغییر داد و از اعضای شرکت کننده در نشست خواست به یگان های خود رفته و برای روز حرکت آماده باشند. رجوی اینگونه شیادانه روح و روان اعضا را به بازی گرفت و با فریب کاری و ساده سازی عملیات و القاء یک پیروزی سهل و آسان، بن بست سیاسی نظامی که بدنبال آتش بس در آن گرفتار شده بود را توجیه نماید.

کنکاش و بررسی استراتژی عملیات موسوم به فروغ جاویدان حاکی از متوهم بودن رجوی بود. با نگاهی به زندگی وی بخوبی می توان خود بزرگ بینی و توهم را در جای جای سخنان و تصمیم گیری های او دید، مسعود رجوی به نیروهایش گفته بود نیروهای مسلح ایران به دلیل حملات اخیر ارتش عراق از هم پاشیده است و دولت نیز به علت پذیرش آتش بس قدرت خود را از دست داده است. بنابراین کافی است ما به کرمانشاه برسیم، از همه جای ایران مردم به ما ملحق خواهند شد.

رجوی چنان در عالم تخیلات خود کار جمهوری اسلامی را تمام شده می دانست که حاضر نشد به سوالات و ابهامات اعضا گوش کند و خطاب به آنها در نشست گفت: جمع بندی نهایی در میدان آزادی! در عملیات موسوم به فروغ، نوع آرایش و پیشروی نیروهای مجاهدین خلق شبیه به تاکتیک های جنگی نبود. چند هزار نفر با ادوات جنگی در یک محور و از جاده آسفالت بسمت شهرهای غربی و در نهایت تهران در حرکت بودند. رجوی در منتهای خود شیفتگی می گفت کاری که ارتش عراق در 8 سال نتوانست انجام دهد ،به راحتی موفق به انجامش خواهند بود. بسیاری از نیروهای شرکت کننده در این عملیات فاقد تجربه نظامی بودند و حتی الفبای شلیک را هم نمی دانستند.

یک هفته قبل از عملیات تعدادی از اعضا از کشورهای اروپایی و امریکا برای شرکت در عملیات به عراق و پادگان اشرف آمدند. مسئولین مجاهدین در خارج کشور چنان ذهن آنها را شستشو داده بودند و پیروزی در عملیات را برایشان ساده کرده بودند که تعداد زیادی از آنها که طی سالیان به ایران نیامده بودند ،کوله های پر از سوغاتی و عروسک های گوناگون برای بچه های فامیل آورده بودند. به برخی که تاریخ پاسپورت هایشان در حال انقضا بود گفته بودند که پاسپورت شان توسط دولت جدید مجاهدین خلق تمدید خواهد شد. ساعت 4 بعداز ظهر دوشنبه 3 مرداد ماه 1367 نیروهای مجاهدین خلق از مرز خسروی عبور و وارد خاک ایران شدند. اولین مقاومت جدی نیروهای ایران در حوالی تنگه پاتاق صورت گرفت. سپس درگیری کوتاهی در کرند رخ داد…

ادامه دارد

علی اکرامی

نوشته ماجراجویی فروغ و یا دروغ جاویدان چرا و چگونه شکل گرفت؟ – قسمت دوم اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.