بخش‌هایی از روایت‌های آرش از نقض حقوق اعضای مجاهدین خلق به رفتار سران تشکیلات با شخص او مربوط می‌شود و در بخش‌هایی او از نقض حقوق دیگر اعضای تشکیلات سخن می‌گوید. او به طور ویژه به بحث گشت ارشاد در مجاهدین خلق می‌پردازد که طی آن با همراهی و تایید سیامک نادری چندین مورد از سرکوب و تفکیک جنسیتی شدید در فرقه رجوی را بازگو می‌کند.

برای دانلود اینجا را کلیک کنید.

بنا بر اظهارات آرش طائی، ساده‌ترین تلاش اعضای مجاهدین خلق برای آراستگی، رفتاری جنسی تلقی می‌شود و مورد نقد و سرکوب فرماندهان قرار می‌گیرد. سران کیش شخصیتی مسعود رجوی حتی خط اتوی شلوار مردان مجاهد را در جهت جلب توجه زنان یا به تعبیر سازمان “ویژه سازی” می‌دانند. آرش از زمانی یاد می‌کند که به مجازات زندان محکوم شد چون اندکی از ابروهای ضخیم و پرپشت خویش را پیراسته بود. در روایتی که او با رعایت ادب و احترام مخاطب ارائه می‌کند، فرماندهان با الفاظ رکیک و تحقیرآمیز او را برای مرتب کردن ابروانش بازخواست می‌کنند و نهایتا در زندان می اندازند. سعید نقاش فرمانده ارعاب گر او پس از توهین و تحقیر فراوان به او می‌گوید: “اینجا میمانی تا دوباره ابروهایت پرپشت شود.”

در این بخش از گفتگو، سیامک نادری که تاکنون با حدود هشتصد تن از اعضای جدا شده از مجاهدین خلق گفتگو کرده است، این حجم از بی‌ادبی و بی‌حرمتی در رفتار سران مجاهدین نسبت به اعضا را غیر قابل باور می‌داند اما بر این باور است که این سوء رفتارها برای تهدید و ارعاب اعضا، لازمه اداره برده‌داری نوین رجوی است.

آرش طائی با انتقاد از تبعیض‌های شدید حاکم بر ساختار حکمرانی مجاهدین خلق، آراستگی در فرقه رجوی را تنها سهم بخشی از فرماندهان مجاهدین خلق و در راس آن‌ها مریم رجوی می‌داند. او به درستی اذعان می‌کند در حالی که مریم رجوی با لباس‌های پر زرق و برق در انظار حاضر می‌شود، زنان مجاهد مجبور به پوشیدن روسری‌هایی با رنگ های نظامی و مردان مجاهد مجبور به بستن دگمه یقه خود در گرمای شدید عراق بودند.

نوشته زندان و شکنجه در فرقه رجوی به جرم آراستگی اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

برای دانلود اینجا را کلیک کنید.

کارول گیامبالوو، عضو انجمن بین المللی مطالعات فرقه‌ها برای سال‌ها به افراد جدا شده از فرقه‌ها خدمات مشاوره داده است. او در مقاله‌ای با عنوان “مشکلات پس از فرقه” به دسته بندی اعضای جدا شده و مسائل و مشکلات هر دسته از این افراد در زمان حضور در دنیا آزاد می‌پردازد. بر اساس این دسته بندی، اعضای سابق فرقه‌های مخرب، سه دسته هستند. دسته اول کسانی هستند که با دخالت بیرونی خانواده یا دوستان فرقه را ترک گفته‌اند. دسته دوم افرادی هستند که به اراده خود فرقه را ترک کرده یا از آن فرار کرده‌اند و دسته سوم شامل افرادی می‌شود که از فرقه اخراج شده‌اند.

بنابر تجارب و مطالعات خانم گیامبالوو، دسته دوم و سوم پس از خروج از فرقه در فرایند بهبود و بازگشت به جهان آزاد بیشترین کمک را لازم دارند. او همچنین تاکید می‌کند که افرادی که از فرقه اخراج شدند به طور ویژه‌ای به لحاظ روانی آسیب‌پذیر هستند چرا که ممکن است احساس گناه، خشم، ناکافی بودن، بی‌اعتمادی و ضعف عزت نفس داشته باشند. او دلیل این موضوع را چنین شرح می‌دهد: “بیشتر فرقه‌ها خود هیچ انتقادی را نمی‌پذیرند بلکه انتقادات را متوجه افراد می‌کنند و هرگاه مسئله‌ای رخ بدهد رهبری فرقه یا تشکیلات نیست که مقصر است بلکه اعضا مقصرند.”

در طول مصاحبه آرش با برنامه پادزهر اپوزیسیون، او از شکنجه‌ها و بازجویی‌های پشت سر هم در برهه پنج شش ساله حضورش در تشکیلات مجاهدین خلق می‌گوید و اینکه پس از پایان زندان و شکنجه هربار از فرمانده‌اش می‌پرسید که آیا اتهامات او رفع شد و آیا توانسته است اعتماد فرماندهان را جلب کند. اما پس از سرکوب‌ها و تحقیرهای بسیار، نهایتا آرش که به خواست خود وارد تشکیلات شده بود، پس از حمله آمریکا به عراق و خلع سلاح مجاهدین خلق، علیرغم مخالفت‌ها و کارشکنی‌های فرماندهان موفق شد که از تشکیلات جدا شود. او امروز پس از بیست سال جدایی و زندگی در اروپا چنین می‌گوید: “هر وقت چهار تا صندلی و یک میز می‌بینم یاد نشست‌های خواهرمریم میفتم.”

نشست‌هایی که با عناوین مختلف عملیات جاری، دیگ، طعمه و غسل هفتگی و غیره در فرقه رجوی برگزار می‌شود، همه مصادیق کنترل ذهن و شستشوی مغزی افراد از طریق تحقیر، تهدید و تشویش عقاید است که در مقاله خانم گیامبالوو در تعریف فرقه به آن اشاره شده است. او بر اساس تجربه‌هایی که در این مورد داشته است، یادآوری می‌کند که کمک‌کننده‌ترین ابزار برای بهبود یک عضو سابق فرقه این است که یادبگیرد که کنترل ذهن چیست و در فرقه‌ای که او عضو بوده این روش چگونه بکار می‌رفته است. درک این موضوع به شخص کمک می‌کند که احساس راحتی کند و دریابد که آنچه در آن شرایط تجربه کرده است ممکن بود برای هر کسی رخ بدهد. همانطور که اکنون در صحبت‌های آرش طائی می‌شنویم که می‌پذیرد فرقه رجوی او را شستشوی مغزی داده بود.

کارشناس امور فرقه‌ها یکی دیگر از راه‌های موثر در فرایند بهبودی سندروم ترک فرقه را حمایت گروه می‌داند. به نوشته او ملاقات با گروه حمایتی مکانی امن برای افراد فراهم می‌کند تا از نگرانی‌ها و مشکلات مشترکشان صحبت کنند. در این فضا هیچ کس دیگری را سرزنش نمی‌کند یا نگاهی از بالا به دیگری ندارد. در خاطرات آرش از نیمه شبی یاد می‌شود که او چهار سال پیش با سیامک نادری –که خود نیز از اعضای جدا شده و منتقدان مجاهدین خلق است– تماس می‌گیرد و از کابوس‌هایش می‌گوید.

بسیاری دیگر از افراد جدا شده از مجاهدین خلق نیز قطعا گروه‌های هم رنج و همدل دارند که به لحاظ روحی پشتیبان یکدیگرند که در ماجرای کودک سربازان و افشاگری‌هایشان در کلاب هاوس و دادگاه‌های روزنامه دسایت و امین گل مریمی، بسیاری از این گروه‌ها نمود یافت. در آخر انجمن آسیلا را می‌توان نمونه موفق و کارآمد این گروه‌‌های حمایتی دانست که در شهر تیرانا برای اعضای جدا شده از مجاهدین خلق فضایی همدلانه و حتی خانوادگی فراهم می‌کند. حمید محمد آتابای که به تازگی از مجاهدین خلق جدا شده است نیز در پیام اخیرش از حمایت اعضای آسیلا قدردانی می‌کند و عزم جزم خود را برای حمایت از هر عضو دیگری که از مجاهدین خلق جدا شود اعلام می‌کند.

مزدا پارسی

نوشته آسیب‌های “سندروم ترک فرقه” بیست سال پس از ترک مجاهدین خلق اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

دیروز خاطره یکی از دوستان انقلاب کرده آن دوران را در سایت انجمن نجات خواندم، آقای جابر طائی سمیرمی با اسم مستعار آرش (که خال زیبای کنار لبش، هنوز هم کمک می کند که آن چهره را بهتر به یاد بیاورم)، در مصاحبه ای با آقای سیامک نادری از اعضای قدیمی و جداشده، گریزی به آن سالها زدند و به خودکشی بهزاد (محمدرضا باباخانلو) اشاره کردند، آنروزها دوستان بسیاری گاه و بی گاه از جمع ما کم می شدند و در عدم حضور آنها سکوت کامل برگزار می شد. ما هم زیاد مشکوک نمی شدیم، چرا که آنقدر درگیر مسائل و مشکلات خود بودیم که وقت نمی کردیم کنجکاو شویم که فلانی کجا رفت؟ فلانی که دیشب با ما خوابیده بودیم، صبح که سر جایش نبود، پس چه شد؟ سال 1376 در سازمان و در پذیرش، سالی پر بار از محصولات انقلاب خواهر مریم بود…

جابر طائی سمیرمی با نام مستعار آرش در مصاحبه با سیامک نادری

آرش طائی یا همان جابر نیز از بچه های یگان ما بود، آرش فردی بسیار فعال، تلاشگر، سئوال کننده، پیگیر و با هوش بود، من و آرش روزها و ماههای بسیاری را با هم گذرانده بودیم، همدرد بودیم، اما خاموش! خاموش بدین جهت که اجازه نمی دادند از گذشته و از شهرمان با همدیگر صحبت کنیم. آرش که بسیار خوش صحبت و شیرین حرف می زد، همواره نقل مجلس ما بود و زیاد شیطونی می کرد.

اما آن سال سخت و سیاه در زندگی همه ما، آن سال 1376، سالی پر از شکنجه و زندان و مرگ و میر برای ما و دوستان مان بود. ما که تازه از ایران آمده بودیم و مجاهدین را نمی شناختیم، مدام با مسئولین درگیر می شدیم، بگو و مگو می کردیم، آنها هم انصافا خیلی تحمل کردند، اما خیلی زود هم از خجالت همه ما در آمدند، سال به نصفه نرسیده بود، اکثر ما از ایران آمده ها، در زندان های انفرادی بودیم و یا سر به نیست شده بودیم! آرش که از نزدیک و کنار ما، شاهد زنده و حی و حاضر است، بسیاری از این بلاها را تجربه کرد و می تواند کتاب خاطرات او اگر نوشته شود، به یکی از گنجینه های بزرگ تبدیل شود.

مهرماه همان سال بود که من در اعتراض به وضعیت موجود و تبعیض بین ما و بچه هایی که از خارج آمده بودند، سه روز در آسایشگاه ماندم و به سالن غذاخوری هم نرفتم، به قول معروف کسی گوشش بدهکار ما نبود و من هم اینطوری خواستم صدایم به آنهایی که باید برسد، درخواست خروج و برگشت به ایران را دادم، شنیده بودم که هر کس اعتصاب غذا بکند، زودتر صدایش شنیده می شود و به مسائلش رسیدگی می شود، شب روز سوم بود که به من گفتند، می رویم که به سئوالاتت جواب بدهند، من هم خوشحال از اینکه بالاخره، اعتصاب غذای من جواب داد، سوار آن جیپ تویوتای لعنتی شدم و به همراه فرید کاسه چی و نعمت علیایی که هر دو از دژخیمان سفاک رجوی بودند، راهی خیابانی تاریک شدیم که به ساختمان های معروف اسکان شهرت داشت! من در چشم بهم زدنی، خودم را بعد از یک جلسه فحاشی سنگین، در زندان انفرادی یافتم، این زندان انفرادی 6 ماه به طول انجامید، شش ماه پر از شکنجه و بازجوئی و …

الان هدفم بازگویی آن خاطرات سیاه و بدبختی های خودم نیست، در این مقال هدفم پرداختن بیشتر به دردهای آرش است. آرشی که من از نزدیک خرد شدن و شکنجه شدن او را دیدم، تشکیلات مخوف رجوی ، مدام در حال سرکوفت زدن به ما بود، آرش که روزهای اول ، بسیار فعال و سرزنده بود، تبدیل به پسری خاموش و در خود شده بود. اما مدام در حال تغییر وضعیت بین این دو کاراکتر بود، یک روز در خود بود، یک روز فعال بود، یک روز گرم بود و یک روز سرد…

ما همه در باتلاقی به نام تشکیلات مجاهدین، که هیچ آگاهی قبلی از آن وضعیت نداشتیم، گیر کرده بودیم، نه راه پیش داشتیم و نه راه پس .

شاید الان خوانندگان این سطور، زیاد عمق فاجعه ای که ما در آن گیر کرده بودیم را، حس نکنند، اما ما در وضعیتی بسیار ناجور، یا شاید بهتر است بگویم در ناجورترین شرایط ممکن که در ذهن هر انسانی خطور می کند، گیر کرده بودیم. لحظه لحظه شکنجه می شدیم و آب می شدیم، قطع شدن از دنیای واقعی، کم چیزی نیست. کم شکنجه ای نیست. ما زندانیان بدون ملاقاتی بودیم و دل هیچ زندان بانی هم به حال ما نمی سوخت، با ما مثل انسان رفتار نمی شد، آنجا انسان ها اصلا احساسات ندارند، همه چیز در وجودشان کشته شده است، همه به نوعی جنازه های متحرک بودیم که هیچ اختیاری هم نداشتیم، هیچ اختیاری نداشتیم. مرده های متحرک بودیم، الان هم در آلبانی وضعیت همین طور است، اشرف 3، اسارتگاه مردگان است، محلی بدون احساسات است، اصلا نمی شود هیچ اسمی جز زندان برای آن گذاشت.

من سالیان درازی بود که هیچ خبری از دوست قدیمی و هم بند خودم، آرش طائی نداشتم، دیدن این مصاحبه ی او، داغ مرا تازه کرد و دلم به درد آمد، شاید ما بتوانیم از آن سالیان و از آن دوران بسیار سیاه، فاصله بگیریم و دور شویم، اما خاطرات سیاه آن دوران هر از چند گاهی از زیر خاکسترهای سالیان، زبانه می کشد و به فغان می آید. لعنت خدا بر کسانی که انسان ها را به بند می کشند، لعنت به کسانی که آزادی انسان ها را سلب می کنند، لعنت به رجوی ها که انسانیت انسان ها را در درون آنها کشتند. ما که کاری از دستمان بر نیامد و کاری نتوانستیم بکنیم، اما مسببان آن جنایت ها را بخدا می سپاریم، چرا که معتقدیم چوب خدا شاید صدا نداشته باشد، اما اگر بزند، مسلما هم دوایی نخواهد داشت . . .

محمدرضا مبین، عضو سابق و جدا شده از فرقه ی مخوف رجوی ها

نوشته من و آرش، از شاهدان خودکشی ها در اشرف هستیم اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

محمدرضا باباخانلو نامی است که در همه فهرست‌های قربانیان داخلی فرقه مجاهدین خلق که توسط اعضای سابق تشکیلات تهیه شده است بارها به چشم می‌خورد. نام او را در گزارش‌هایی از که سایت‌های کانون آوا، فریاد آزادی و ایران اینترلینک از قربانیان فشار فرقه‌ای و شکنجه تشکیلاتی در مجاهدین خلق منتشر کرده‌اند، برده شده است و در مواقعی توضیحاتی درباره چگونگی مرگ وی در قرارگاه اشرف در عراق ارائه داده‌اند اما شرحی که آرش طائی از شرایط او می‌دهد می‌تواند از دست اول‌ترین شواهد باشد چراکه او و محمدرضا تقریبا در یک برهه زمانی به تشکیلات مجاهدین پیوستند و به لحاظ سنی به یکدیگر نزدیک بودند.

برای دانلود اینجا را کلیک کنید.

آرش طائی که در سال 1376 به صورت خود خواسته و با هدف مبارزه با حکومت ایران برای پیوستن به تشکیلات مجاهدین خلق به عراق رفت، اذعان می‌کند که تقریبا 80 درصد از افرادی که از آن سال به بعد به تشکیلات پیوستند، با روش‌های فر‌یب‌آمیز و دروغ پردازی‌های گوناگون به عضویت تشکیلات درآمدند. او در این باره مصداق‌های مختلفی می آورد. برای نمونه از یازده فرد بلوچ می‌گوید که به بهانه کار و درآمد و انتقال به اروپا از پاکستان جذب مجاهدین شدند و به قرارگاه تشکیلات آورده شدند در صورتی که نمی‌توانستند، فارسی صحبت کنند یا از فردی به نام مهدی رحیم زادگان نام می برد که در سن 23 سالگی به بهانه گرفتن گواهینامه و امرار معاش با رانندگی کامیون به عضویت ارتش مجاهدین خلق درآورده شد و در ادامه به دلیل اعتراض به تشکیلات مورد ضرب و شتم فرماندهان واقع شد. آرش حتی از جنگلبانی می‌گوید که با فریب اشتغال به جنگلبانی در جنگل‌های مرز ایران و عراق به اشرف آورده شده بود!

در این میان، ماجرای محمدرضا بابا خانلو، نوجوانی روستایی که با رویای کسب درآمد برای معالجه پدرش توسط یکی از سران مجاهدین خلق به نام محمود ظریف فریب خورد و به عضویت تشکیلات درآمد، دردناک‌تر و رقت‌انگیزتر است. او اندکی بعد در همان بخش ورودی تشکیلات با فروریختن رویای ساده‌اش مواجه شد. محمدرضای 16 ساله هنگامی که خود را در مخمصه‌ای دید که به هیچ روی از آن خلاصی ندارد، درخواست ترک تشکیلات را داد و بدین ترتیب از نظر سران فرقه تبدیل به عنصری مسئله‌دار شد.

آرش روزی را به یاد می‌آورد که سران تشکیلات از جمله علیرضا موسایی معروف به محمدضابطی، محمدرضا باباخانلو را مورد ضرب و شتم قرار دادند تا او را مجبور به تبعیت تشکیلاتی کنند و طولی نکشید که انرژی روانی محمدرضا فروریخت و در مقابل دفتر فرماندهی خود را به آتش کشید. آرش به خاطر می‌آورد که در مقابل چشمانش محمدرضا در آتش می‌سوخت، ناصر کیومرثیان فریاد می‌کشید و حسن نظری تلاش می‌کرد شعله ها را خاموش کند.

به گفته طائی، مهوش سپهری پس از مرگ دلخراش محمدرضا باباخانلو به سادگی در نشستی گفت: “او مرد و ما چالش کردیم.”

نوشته شهادت جابر طائی سمیرمی درباره خودکشی محمدرضا باباخانلو اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.