اما با اعلام آتش بس بین ایران و عراق تمامی معادلات رجوی که روی پیروزی صدام در جنگ برای رسیدن به اهداف خودش حساب باز کرده بود، را برهم زد. به همین خاطر او که متوهم شده بود تحلیل خام خیالانه دیگری از پذیرش آتش بس داشت و به همین خاطربا فریب دادن صدام یک هفته از او مثلا برای تمام کردن مسئله سرنگونی وقت گرفت.

رجوی چند روز قبل از سوم مرداد 67 برای ما نشست گذاشت و با ژست به ما اعلام کرد: رژیم در منتهای ضعف نظامی خودش است و بهترین زمان است که ما کار او را یکسره کنیم و مردم هم منتظر شما هستند! وی نام ماجراجویی خودش را عملیات فروغ گذاشت و ظاهرا صدام هم قول هایی برای کمک به او درعملیات داده بود. واقعا هم رجوی که از پیروزی در دو عملیات قبلی متوهم شده بود فکر می کرد در این ماجراجویی اش هم پیروز می شود. اما ماجراجویی احمقانه رجوی چیزی جز شکست برای او نداشت و اندک نیروهایی که از این عملیات بازگشتند، مایوس و سرخورده و نسبت به نوع ماجراجویی رجوی مسئله دار شدند. به همین خاطر خیلی ازاعضا با استفاده از شرایط به هم ریخته تشکیلات خط خود را جدا و به خارج کشور رفتند .

رجوی که خطر افزایش ریزش نیروهایش را حس کرد نشستی بنام تنگه و توحید گذاشت و درآن بی شرمانه اعضا را مقصر شکست ماجراجویی اش دانست! واتفاقا این موضوع بیشتر اعضا را مسئله دار کرد و درخواست ها برای جدایی بیشتر شد. رجوی که خطر فروپاشی تشکیلاتش را بیشتر حس کرد، اینبار بحث موسوم به انقلاب ایدئولوژیک با محوریت طلاق همسر در تشکیلات راه انداخت و درپی آن جو اختناق و سرکوب افراد ناراضی و خواهان جدایی و محدود کردن آزادی عمل اعضا را در پیش گرفت. افراد خواهان جدایی را خائن و تهدید به فرستادن به زندان ابوغریب کرد. با هرکس که از پذیرش ورود به انقلاب خودساخته و طلاق همسر مقاومت می کرد برخورد های خشن تری در پیش گرفت و برایش هم فرق نمی کرد که فرد در چه موضعی است. بعنوان مثال مهدی افتخاری که طراح فرار رجوی از ایران به فرانسه و درعراق هم یکی از فرماندهان مقرها بود وقتی که با موضوع انقلاب ایدئولوژیک مخالفت کرد، رجوی تمامی رده های تشکیلاتی و مسئولیت هایش را گرفت و او را منزوی و حتی درجمع نفرات تحقیرش کرد .

مهدی افتخاری سالها روی موضع مخالفت خود با انقلاب رجوی ایستاد و در نهایت در عراق براثر بیماری فوت کرد. و یا علی نقی حدادی (فرمانده کمال) که از فرماندهان برجسته سازمان بود ومدتی هم فرمانده لشکر 26 از محور یک به فرماندهی فرح حاج یوسف مختار (سارا) بود. وقتی با جریان انقلاب ایدئولوژیک رجوی مخالفت کرد به دستور رجوی در کانکسی زندانی و بعدا او را به طریقی سر به نیست کردند .

و در مقرها هم برای اعضای پائین ترکه مسئله دار و یا درخواست جدایی داده بودند نشست های رعب انگیز جمعی برگزار و زیر شدیدترین فشارهای روحی می برد تا مجبور به تسلیم شوند. رجوی در ادامه سرکوب هایش سال 73 تعداد زیادی ازاعضا را به بهانه چک امنیتی زندان و زیر شدیدترین شکنجه ها برد. بطوریکه برخی از آنها از جمله محمدرضا ترابی و جلیل بزرگمهر و چند نفر دیگر زیر شکنجه های ماموران رجوی کشته شدند. این رفتار رجوی اعضا را درسکوت خفقان آوری فرو برد بطوریکه فشارها را در درون خود نگاه دارند. هر چند تعدادی که این شرایط را نتوانستند تحمل کنند از جمله آلان محمدی و خدامعلی و تعدادی دیگرکه اسامی آنها را به یاد ندارم برای خلاصی از فشارهای تشکیلات به طرق مختلف دست به خودکشی زدند. بهرحال رجوی هر روز و هر دوره بحث جدیدی از انقلابش را رو و نشستی برگزار می کرد و با آن عرصه خفقان افزایش و آزادی عمل اعضا را محدود می کرد. بطوریکه تقریبا همه مایوس از نجات از جهنم رجوی شده بودند و فقط منتظر پیش آمدن فرجی برای نجات خود بودند و این وضعیت تا سالها بعد یعنی تا زمان سقوط صدام بعنوان حامی رجوی ادامه داشت .

آری امثال من روزی فریب شعارهای رجوی را خورده و جذب تشکیلات او شدیم و در نهایت هم صادقانه با گذشتن از همه عمر، جوانی، خانواده و همه موقعیت های اجتماعی خودمان را به خیال همراهی با رجوی برای رهایی خلق به عراق رسانده و وارد به اصطلاح ارتش او شدیم اما رجوی که فریبکارانه شعار آزادی خلق را سر می داد در ادامه وقتی در بن بست های ایدئولوژیک و استراتژیک قرارگرفت بجای رهایی خلق اعضایش را به بند کشید و آزادی عمل را ازآنها برای پیشبرد اهداف پلیدش سلب و زندگی آنها را تباه کرد .

حمید دهدار

نوشته رجوی به بهانه آزادی خلق، آزادی را از اعضایش سلب کرد – قسمت پایانی اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

در پاسخ به اظهارات سراپا کذب و اتهامات بی پایه محمد سیدالمحدثین مجری برنامه خانم خضر حیدری حق پاسخ گویی را برای اعضای جداشده که از طرف سیدالمحدثین به آنها اتهام وابستگی به جمهوری اسلامی زده شد و تمامی این اعضا را خائن نامید، محفوظ دانست.

اگر خانم فهیمه خضر حیدری خواهان عمق دادن به میدانی است که هدفش را شفاف سازی و حمایت از حقوق بشر اعلام کرده، باید از اعضای جداشده در کشورهای اروپایی و حتی ایران دعوت کند تا واقعیت های درونی این تشکیلات ضد دمکراتیک و آنچه سالیان بر آنها در شکنجه های مجاهدین خلق گذشته را بصورت شفاف در معرض بینندگان این برنامه قرار دهند. موضوعات طلاق های اجباری و متلاشی شدن کانون گرم خانوادها و آوارگی کودکان خردسال اعضا در کشورهای اروپایی، نشست های ترسناک عملیات جاری که با هدف اعتراف گیری و مانیتور کردن ذهن اعضا صورت می گرفت، نشست های موسوم به غسل هفتگی که بطرز بیشرمانه ای اعضا را وادار به اعتراف به بیان تمایلات و کشش های جنسی در جمع دیگر اعضا می نمود، قطع ارتباط سالیان اعضا با خانواده هایشان و محرومیت از حتی یک تماس تلفنی و یا ارسال نامه، تفکیک جنسیتی اماکن عمومی و ممنوعیت ارتباط کاری زنان ومردان، تبعید اعضای ناراضی به زندان بدنام و مخوف ابوغریب صرفا بجرم درخواست جدایی و حق آزاد تعیین مسیر زندگی، محاکمه و شکنجه دهها نفر از اعضای معترض خواهان جدایی به جرم دروغین جاسوسی برای ایران در سال 74، خودکشی اعضا صرفا بدلیل مخالفت با جدایی آنها از تشکیلات و اعمال فشارهای غیر قابل تصور روحی و روانی، آزار و اذیت خانواده های اعضا و سنگ پرانی و توهین و ناسزا به آنها صرفا به جرم درخواست ملاقات بعد از سالیان با وابستگانشان در تشکیلات، همکاری خیانت آمیز با صدام در دستگیری و شکنجه و اعدام سربازان اسیر ایرانی، فریب و جذب جوانان جویای کار در کشورهای ترکیه و امارات بوسیله گروه های قاچاق انسان با وعده اعزام آنها به کشورهای اروپایی و حق کار و پناهندگی و سپس اعزام به پادگان بسته اشرف، می تواند جزء موضوعاتی باشد که اعضای جداشده از این تشکیلات آمادگی دارند در برنامه عمق میدان به آنها پاسخ دهند. تا افکار عمومی و بینندگان این برنامه به عمق میدانی از جنایت ها و خیانت های تشکیلات مجاهدین خلق در حق اعضا، مردم ایران و مقوله حقوق بشر آشنا شوند و سیه رو شود هرکه در او غش باشد.

علی اکرامی

نوشته  عمق میدان کجاست؟ اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

مجاهدین خلق اعتقاد دارند که ارتباط با خانواده‌ها می‌تواند موجب تضعیف ایدئولوژی گروه، ایجاد تردید و شک در اعضا، و در نهایت خروج آنها از گروه شود. بنابراین، مجاهدین خلق به شدت از هرگونه دیدار یا ارتباط اعضای خود با خانواده‌هایشان جلوگیری می‌کنند.

داریوش قنواتی از اعضای جدا شده گروه در خاطرات خود به این نکته اشاره و چنین بیان کرده است:

“سال ۸۲، بدون اطلاع گروه، چند اتوبوس از خانواده‌ها برای دیدن فرزندانشان به کمپ اشرف [در عراق] آمدند. ابتدا ما از این موضوع اطلاع نداشتیم. مسئولین کمپ، اتوبوس خانواده‌ها را چندین ساعت پشت درب منتظر نگاه داشته بودند تا اینکه رجوی زیر بار فشار آمریکایی‌ها مجبور به پذیرش خانواده‌ها شد.

اما قبل از آن، مسئولین اسامی خانواده‌ها را از آمریکایی‌ها گرفتند. بعد، نفراتی که خانواده‌های آنها آمده بودند را صدا زده و توجیه و کار روانی روی آنها انجام دادند. مثلاً به آنها گفته بودند: “به خانواده‌هایتان بگویید که ما به اختیار خودمان اینجا هستیم و از مناسبات تعریف کنید.”

از طرف دیگر، رجوی فکر می‌کرد که می‌تواند از این فرصت برای جذب و باج گرفتن از خانواده‌ها بهره ببرد. صدیقه حسینی که آن زمان مسئول اول سازمان بود، در نشست می‌گفت: “اگر خانواده‌تان آمد، پول، طلا و وسایل قیمتی که به همراه دارند، برای کمک به سازمان از آنها بگیرید و سعی کنید افراد جوان خانواده‌تان را عضوگیری کنید.”

بالاخره، بعد از چندین ساعت، اجازه ورود اتوبوس خانواده به کمپ اشرف داده شد. اما برخلاف تصور رجوی، دیدار اعضا با خانواده‌هایشان تأثیر عمیقی بر بالا بردن روحیه آنان داشت. پس از سال‌ها، همه دچار لحظه عاطفی شده بودند. خانواده‌ها از فرزندانشان می‌خواستند تا راه خودشان را از مجاهدین جدا کنند.

کم‌کم اوضاع از دست سازمان خارج شد. به طوریکه مسئولین با مراجعه به افراد می‌گفتند: “اینها خانواده شما نیستند، بلکه مزدور ایران هستند! می‌خواهند شما را از اشرف ببرند.” با آنان برخورد فیزیکی کنید، طردشان کنید و از یک مجاهدی که به صورت پدر خود سیلی زده بود، تقدیر ‌کردند و از او یک قهرمان پوشالی ساختند.”

نوشته تقدیر مجاهدین خلق از عنصری که به صورت پدر خود سیلی زد اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

ایشان در رابطه با استراتژی سازمان مجاهدین خلق چنین گفت: “استراتژی سازمان مجاهدین خلق سرنگونی جمهوری اسلامی بوده است. این استراتژی در مرحله اول زدن رأس نظام بود که به این طریق سرنگونی سریع اتفاق بیفتد و قدرت به دست گرفته شود. که این استراتژی شکست خورد و انجام نشد.
مرحله بعد زدن سر انگشتان نظام بود .مثلاً پاسدار و بسیجی و حزب اللهی و … می گفتند که هر کسی که ریش دارد و هر کسی که عکس امام در مغازه دارد، ترور کنید و می گفتند باید به رقم صد نفر در روز برسیم. این هم شکست خورد…
استراتژی سوم تشکیل ارتش آزادیبخش ملی بود که بروند در دل ارتش صدام به نام ارتش خصوصی صدام که از اون طریق کسب قدرت را انجام بدهند .”

ایشان گفت: کارهایی که حال حاضر در ایران اتفاق افتاده همان کارهایی است که در دهه 60 اتفاق می افتاد.

ابراهیم خدابنده در سخنانش عنوان می کند: بعد از عملیات فروغ جاویدان مسعود رجوی گفت که اگر برای پیروزی سازمان و رسیدن به قدرت در تهران نیمی از مردم ایران هم کشته شوند ارزش دارد.

نوشته منطق مجاهدین خلق: نصف مردم ایران را هم بکشیم، ارزش دارد اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

3- خیانت به آرمانهای سازمان

یکی از شگردهایی که رجوی برای نگهداشتن اعضای خود استفاده می کند واژه خیانت به آرمانهای سازمان و به اصطلاح شهدای سازمان بود. این مسئله برای نیروها خیلی مهم بود چون هر کجا فردی تصمیم می گرفت از سازمان جدا شود با برگزاری نشست های جمعی و اینکه شما دارید به شهدای سازمان خیانت می کنید برگزار می شد و فرد را چنان تحت فشار تشکیلات و جمع قرار می دادند که فرد بخاطر فشار جمع و توهین هایی که می شد مجبور بود تن به خواسته های مسئولین سازمان بدهد تا از زیر این فشار خارج شود. در حالی که افراد شناخت درستی از ماهیت سازمان از ابتدا و تاریخچه سازمان نداشتند چون کتاب هایی که وجود داشت همه از تعریف و تمجید آنان بود و افراد هیچ گونه دسترسی به کتاب بیرون و اطلاعات نداشتند و مجبور بودند به اسم خیانت به آرمانهای سازمان تن به خواسته رجوی بدهند این مسئله برای من یکبار اتفاق افتاد که با تعریف کردن از شهدای گذشته سازمان و فداکاری آنان و اگر قصد جدا شدن دارید یعنی خیانت . وقتی کلمه خیانت توسط مسئول گفته شد انگار با شنیدن این کلمه دافعه داشتم و عنوان کردم هرگز حاضر نیستم به شهدای سازمان خیانت کنم و نام خیانتکار بر روی من نهاده شود! این تابو باعث شد بیش از ده سال عمرم را در سازمانی که بسیار در آن مشکل داشتم باقی بمانم. این از شگردهای بسیار مهم رجوی است که می تواند روی هر فردی اجرا کند و مسئله خیانت برای اعضای سازمان تابو بسیار بدی است و همه از اینکه نام خیانت کار بر روی شان نهاده شود فراری هستند.

4- تهدید به زندان و شکنجه

یکی دیگر از کارهایی که رجوی انجام می داد فشار بیش از حد به افراد بود. این فشار در نهایت اگر کار ساز نبود، مرجله بعدی زندانی و شکنجه بود.  ابتدا افراد را تحت فشار قرار می دادند و از جمع جدا می کردند و با برخورد های مسئولین و برخوردهای فیزیکی فرد را مجبور می کردند در مناسبات باقی بماند و او را به تشکیلات سازمان برگردانند و اگر افراد سئوال می کردند که طی این مدت فرد کجا بوده است مجبور بود دروغ گفته و عنوان کند که در ماموریت بسر می برده است!
در این باره وقتی بحث زندان و شکنجه می شود مسئولین که زمانی مدعی شکنجه شدن توسط ساواک را داشتند در درون سازمان خودشان تبدیل به شکنجه گر شدند. شکنجه برایشان مشروع بود. البته همه این اقدامات توسط رجوی دیکته می شد در چنین فضایی فرد مجبور بود به زور هم شده در مناسبات باقی بماند چون هیچ راه فراری برای خودش متصور نبود.

ادامه دارد

هادی شبانی

نوشته موانع پیش روی اعضا برای اعلام کناره گیری از فرقه رجوی – قسمت دوم اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

“ع. ا” از اعضای جدا شده سازمان مجاهدین خلق با اشاره به همکاری اعضای فرقه رجوی با رژیم صهیونیستی می‌نویسد: “در ۲۳ خرداد ۱۴۰۴ نیروی هوایی اسراییل به چندین نقطه در سراسر ایران حملاتی را انجام داد. این حملات که توسط نیروهای ارتش اسراییل انجام شد، تأسیسات هسته‌ای، پایگاه‌های نظامی، مناطق مسکونی و منازل مقامات ارشد نظامی را مورد هدف قرار داد. در جریان این حملات به مناطق مسکونی تعداد زیادی از شهروندان عادی و از جمله کودکان کشته شدند.”

این حمله بزرگ‌ترین حمله نظامی به ایران از زمان جنگ تحمیلی عراق علیه ایران در دهه ۱۹۸۰ بود. این حملات در شرایطی صورت گرفت که ایران در حال مذاکره با ایالات متحده آمریکا برای توافق هسته‌ای جدید بود. ایران در پاسخ به این حملات مجموعه‌ای از موشک‌های بالستیک و پهپادها را به سوی اسرائیل شیلک کرد.

اما سازمان تروریستی مجاهدین خلق که ۴۴ سال با وعده درمانی سرنگونی جمهوری اسلامی طناب بدور گردن اعضای خود را محکم نگه داشته است طی یکسال گذشته بیشترین تلاش خود را به مطالبه جنگ علیه جمهوری اسلامی و بمباران ایران به عنوان شرط لازم و کافی برای تحقق سرنگونی معطوف کرده است.

مجاهدین خلق که تحلیل‌گران سیاسی از آنها به عنوان یکی از دلایل فرورفتن رژیم صهیونیستی و آمریکا در باتلاق جنگ ۱۲ روزه با ایران یاد می‌ کنند با ارائه تحلیل‌ها و اطلاعات دروغ یکی از محرکان این جنگ بودند. سران مجاهدین خلق در اولین نشست پس از اعلام آتش بس خطاب به اعضای خود در چرخشی ۱۸۰ درجه‌ای عنوان کرده‌اند که جمهوری اسلامی هنوز ضعیف نشده است که ما همانند خرداد ۱۳۶۰ وارد عمل بشویم و فعلا باید تمرکز خود را بر بی‌اعتمادی مردم نسبت به محدودیت منابع انرژی و کالاهای اساسی قرار بدهیم. این موضع متناقض و منفعلانه فرقه تروریستی مجاهدین در حالی است که بارها به غربی‌ها و موساد وعده داده بود که با کوچک‌ترین اقدام نظامی مستقیم شما علیه ایران، تمام ظرفیت‌های ما و مردم به خیابان خواهند آمد و طی ۱۰ روز جمهوری اسلامی سقوط خواهد کرد.

برخلاف تمامی وعده و وعیدهای پوشالی مجاهدین خلق، در جریان تجاوز رژیم صهیونیستی به ایران، حتی یک تجمع اعتراضی مردمی تشکیل نشد و برعکس، تجمعات متعدد و موج اتحاد مردمی و محکومیت جنایت و تجاوز اسراییل و حمایت از دولت و نیروهای مسلح عصبانیت شدید سرویس‌های اطلاعاتی غربی و موساد را علیه تحلیل‌های غلط مجاهدین خلق و سلطنت طلب ها بدنبال داشت.

رهبران مجاهدین خلق در جریان تجاوز ۱۲ روزه اسرائیل به ایران تلاش کردند همانند دوران جنگ ایران و عراق با فریب اعضا و با سناریو اظهار نگرانی نسبت به سلامتی خانواده‌هایشان آنها را مجبور به تماس با خانواده‌هایشان کردند تا از طریق تماس، به اطلاعات مکان‌های نظامی، تأسیسات زیربنایی و اماکن اقتصادی دسترسی پیدا کنند و این اطلاعات را در اختیار موساد و ارتش اسرائیل قرار دهند که با هوشیاری خانواده‌ها و هشدارهایی که دستگاه‌های اطلاعاتی و امنیتی کشورمان از قبل به مردم داده بودند در نطفه خفه شد.

مسئولان مجاهدین خلق در جریان تجاوز صدام به ایران؛ بارها از این شیوه استفاده کرده بودند و در شرایطی که شهرهای جنوبی دزفول و اندیمشک و… بارها مورد اصابت موشک‌های غول پیکر رژیم صدام قرار گرفته بودند و بسیاری از شهروندان عادی از جمله زنان و کودکان زیر آوار شهید شده بودند؛ آنها با سناریو پیچیده تحت عنوان برقراری تماس‌های تلفنی با برخی شهروندان به بهانه همدردی یا احوالپرسی، تلاش می‌کردند اطلاعات موردنظرشان را به دست بیاورند.

مسئولین مجاهدین خلق در یک روند ضدانسانی و برخلاف تمامی اصول اخلاقی، این اطلاعات را در اختیار استخبارات ارتش عراق قرار می‌دادند تا آنها با تصحیح‌ محدوده مورد نظرشان، اهداف مسکونی را دقیق‌تر مورد اصابت قرار بدهند و بر اثر این حملات موشکی ناجوانمردانه تعداد بیشتری از شهروندان بیگناه شهید می‌شدند.

در جریان تجاوز اخیر نظامی اسرائیل به ایران هم؛ مجاهدین خلق به دنبال ایجاد شورش و فعال کردن کانون‌های به اصطلاح شورشی برای دست زدن به اقدامات ایذایی نظامی در شهرها بودند که این هدف آنها با موج بی‌سابقه همبستگی و همیشگی ملی مردم ایران در دفاع در قبال تجاوز در نطفه خفه شد.

نوشته آخرین طرح مجاهدین خلق در جنگ ۱۲ روزه چگونه شکست خورد؟ اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

پیشینه و انگیزه فعالیت

این حرکت آگاهی‌بخش از دل واقعیت‌هایی تلخ اما گران‌سنگ برخاسته است. راویان این مسیر، خود قربانیانی بوده‌اند که سال‌ها در چنگال فرقه مجاهدین خلق و زیر سلطه رهبران آن، زندگی، هویت و کرامت انسانی‌شان را از دست داده‌اند.اما با اراده‌ای ستودنی موفق به گسستن زنجیرها شدند و امروز، این رهایی را به رسالتی برای نجات دیگران تبدیل کرده‌اند.
این حرکت، ادامه‌ دهنده مسیری است که پیش‌تر با تلاش‌های خانواده‌هایی نظیر مادران دادخواه البرزی آغاز شده بود؛ زنانی دلسوز از مادران، خواهران و همسران اعضای گرفتار در فرقه، که سال‌ها بی‌هیاهو و دور از جریان‌های سیاسی، فقط برای یافتن خبری از عزیزان خود تلاش می‌کردند.

اهداف و رسالت فعالیت

این اقدام آگاهی‌بخش بر سه محور اساسی استوار است:

1. روشنگری عمومی

با بیان خاطرات، روایت‌ها و اسناد دست اول، جداشدگان به دنبال افشای شیوه‌های غیرانسانی، دروغ‌پردازی‌ها و شست‌وشوی مغزی در فرقه رجوی هستند. روایت‌هایی که نه از روی انتقام، بلکه از سر آگاهی و دلسوزی برای جوانانی است که هنوز ممکن است فریب بخورند.

۲. جهاد تبیینی

در راستای رسالت انسانی و اخلاقی در تبیین حقیقت، این افراد خود را موظف می‌دانند که با زبان صادقانه و مستند، حقایق را برای نسل جوان، خانواده‌ها، دانشگاه‌ها و مراکز فرهنگی بیان کنند تا بذر آگاهی را در جامعه بپراکنند.

۳. حمایت از خانواده‌های نگران

این صدای آگاهی، پُل ارتباطی برای خانواده‌هایی‌ است که عزیزان‌شان هنوز در چنگال این فرقه گرفتارند. با همدلی و آگاهی، مشاوره و راهنمایی‌هایی برای خانواده‌ها فراهم می‌آید تا در مسیر پیگیری حقوقی و انسانی یاری‌شان کنند.

دستاوردها و برنامه‌های آینده

در چشم‌انداز آینده، تلاش‌ها بر آن است که با برگزاری نشست‌ها، نمایشگاه‌های مستند، تولید محتوای رسانه‌ای، همکاری با مراکز فرهنگی و دانشگاهی و همچنین ارتباط با رسانه‌های داخلی و بین‌المللی، صدای خاموش قربانیان به گوش جهانیان رسانده شود.
همچنین این گروه آمادگی خود را برای تعامل با نهادهای مردمی، سمن‌ها و رسانه‌ها اعلام داشته و بر این باور است که افشای چهره واقعی فرقه‌های مخرب، نیاز به کار جمعی و جبهه‌ای دارد.

سخن پایانی

این حرکت نه تنها یک اقدام مردمی، بلکه یک تلاش معنوی، اخلاقی و آگاهانه است. حرکتی برخاسته از بطن رنج، اما آمیخته با امید و رسالتی بزرگ. صدای آنان، صدای حقیقتی است که باید شنیده شود؛ حقیقتی که می‌تواند نجات‌بخش باشد.

فریدون ابراهیمی

نوشته اعضای جدا شده از فرقه رجوی راویان حقیقت هستند اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

سران سازمان در ادعایی مضحک و غیرعقلانی گفتند:
” مزدوران رژیم هرچند با دروغ و فریب به میدان آمده‌اند اما هرگز نمی‌توانند حقیقت را پنهان کنند.”

البته که قضاوت نهایی با مردم ایران است، تمام اتهامات سازمان علیه ما، بی اساس و کاملا کذب است، همه می دانیم که بقای ننگین سازمان، به همین خزعبلاتی است که علیه ما مطرح می کند. اما گذشت آن زمانی که ما در عراق، زیر چکمه های استبدادی مسعود رجوی، هر روز و هر ساعت له می شدیم و فضای بسیار بسته مناسبات مجاهدین، اجازه نمی داد صدای ما به جایی برسد، آن روز در سیاهچاله های رجوی و زندان های متعدد در سلول های انفرادی طویل المدت، ما دست بسته و زیر شکنجه های دژخیمان رجوی ، صدایمان در گلوهایمان خفه شده بود، اما همانجا هم با خود و خدای خود عهد بستیم که اگر از این مهلکه دردناک، جان سالم به در ببریم، تا آخرین نفس و تا آخرین قطره خون، در مقابل این ظلم ها ، خواهیم ایستاد.

من به عنوان یک دادخواه، حاضرم با ارائه مستندات و شهود متقن، ثابت کنم که 6 ماه در سال 1376 در سلول انفرادی زندان اسکان، شکنجه و محبوس بودم، این ادعا دیگر “دروغ و فریب” نیست، یک واقعیت ملموس است، من حاضرم در هر دادگاه بی طرفی و در هر کجای این کره خاکی، رو در روی شکنجه گران و زندانبانان خودم بایستم و ثابت کنم که بی گناه ، 10 سال از بهترین سالهای عمرم را با اقامتی اجباری در این فرقه از دست دادم و 6 ماه نیز به جرم یک اعتصاب غذای ساده در مناسبات ( تنها بخاطر اینکه مدعی بودم چرا اجازه ملاقات و تماس با خانواده ام را نمی دهید؟) در سلول انفرادی زندان اسکان در ضلع جنوب شرقی پادگان اشرف ، زندانی و شکنجه شدم!

امروز دیگر آن قید و بندهای استثماری و بنده ساز را ندارم، رها و آزاد شدم، من مدعی هستم این ساختار کنونی سازمان مجاهدین و ساختار قبلی آن در عراق ، یک مناسبات برده داری نوین است، همه در فضایی بسته می توانند با اهرم های زور و فشار و به زور اسلحه و تهدید زندان، اعضاء را مطیع و رام و ساکت نگه دارند، اما اگر همین انسانها را در معرض کوچکترین انتخاب آزاد قرار دهند، آن موقع است که سره از ناسره و خوب از بد، تشخیص داده می شود، اتهاماتی کذب هم که همواره علیه ما ، به دلیل افشای حقایق، مطرح می شود، برای ما مزید بر شرف و افتخار است که از جانب غیردمکراتیک ترین و غیر مردمی ترین و دیکتاتورترین فرقه ی حال حاضر تاریخ ایران، مورد هتاکی و بی حرمتی قرار می گیریم، این امر جز بر ننگ و نفرت مردم ایران ، به این مزدوران کثیف بیگانگان، نمی افزاید.

محمد رضا مبین

نوشته رجوی ها بدانند ما با مستندات مان در میدان هستیم و خواهیم بود اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

همکاری مسعود رجوی با صدام حسین در جنگ ایران و عراق، انواع خیانت های آشکار و پنهان در حق مردم ایران، مزدوری و جاسوسی برای دشمنان مردم ایران، کوبیدن بر طلب تحریم های ظالمانه و برافروختن آتش جنگ و حتی بمباران ایران همه و همه، سازمان مجاهدین خلق را در ذهن ملت ایران منفور کرده است.

به زبان دیگر سازمان مجاهدین خلق به دلیل عملکردها و رویکردهای غلط از درون و بیرون، منفور اعضا و مردم ایران شد.

خشم و نارضایتی متراکم افراد معترض یکباره بعد از سقوط صدام و خلع سلاح مجاهدین توسط آمریکا طغیان نمود و آماری تقریبی و حدودی بین 700 تا 800 نفراز نیروها تور اختناق تشکیلات را از هم گسستند و خود را رها نمودند.

این افراد قطعا بر اساس قرعه کشی و فال قهوه از مجاهدین جدا نشدند! بدون شک همگی ماهها و سالها در تضاد با دیدگاهها و خطوط فکری رهبر مجاهدین درگیر بودند و بین ماندن و تن دادن به خفت و خواری از یک طرف و رهایی از تشکیلات راه دوم را انتخاب کردند یعنی جداشدگان این مسیر را با آگاهی کامل انتخاب نمودند.

تعدادی از همان ابتدای مسیر خارج از ایران را انتخاب نموده و در حال حاضر در کشورهای مختلف مشغول هستند اما چون نگارنده از مسیر و عقیده و فعالیت آنها اطلاعات دقیقی ندارم ورود به سرنوشت آنان را صلاح نمیدانم.

بخش عمده افرادی که مسیر ایران را انتخاب کردند که این حقیر هم در این مسیر بوده و هستم:

اولا: پذیرفتیم که حتی اگر با سخت ترین برخورد و سرنوشت از جانب نظام ایران مواجه شویم باز وطن را ترجیح دهیم.

ثانیا: عفو جمهوری اسلامی که پیام آن علنی شد و ما هم در کمپ آمریکایی ها آنرا شنیدیم بسیار بسیار راهگشا بود و عزم ما را برای ورود به ایران جزم نمود.

ثالثا: با اعتقاد و اشراف به اینکه ما سالها قربانی رجوی بوده ایم و عمر و جان و روح و روانمان در داخل این تشکیلات آسیب جدی دیده بود تصمیم گرفتیم هم برای احقاق حقوق ضایع شده خود و هم برای کمک به رهایی سایر دوستانمان که در داخل تشکیلات گرفتار بودند و نهایتا در مسیر جبران مافات هنگام ورود به ایران تا آخرین نفس در مسیر افشای چهره رجوی و سازمان مجاهدین، آگاه سازی مردم ایران و خانواده های افراد داخل تشکیلات، جوانان و نوجوانان ، مدارس و دانشگاهها به روشنگری و تبیین بپردازیم و در این مسیر از همه توان خود مایه گذاشتیم.

در طرف مقابل اما : مسئولین ذیربط در نظام جمهوری اسلامی با رفعت و نگاه انساندوستانه ما را پذیرفتند و مورد عفو رهبری قرار گرفتیم.

در این مسیر با اعلام دادخواست خود که در ابتدا 42 نفر و در مرحله بعد 250 نفر به دادگاه صالحه در ایران از سران مجاهدین شاکی شدیم و دادگاه طی مراحل خود حکم محکومیت و پرداخت غرامت علیه مجاهدین صادر نمود.

در طرف مقابل سازمان مجاهدین که خود را در مخمصه ای بزرگ دید از تنها سلاحش یعنی تهدید استفاده نمود و همه شکات پرونده و شاهدان پرونده خانواده های ترور را تهدید به قتل نمود.

دادگاه و سیستم قضایی شرافتمندانه به عهد خود وفا نمود و رسالت انسانی ، اسلامی خود را بجا آورد و قاضی پرونده در دفاعی جانانه از همه شاکیان پرونده و جداشدگان شاهد اعلام حمایت نمود.

جداشدگانی که در ایران هستند بخصوص افراد فعال و مرتبط با انجمن نجات که قربانی سازمان مجاهدین و مطامع رجوی شده بودند، به عنوان شهروندان ایرانی به زندگی عادی بازگشته اند و مسیر درست خود را پیدا نموده اند. این افراد از نظر جامعه، مردم و دولت کاملاً پذیرفته شده اند و از حقوق شهروندی برخورداند.

لذا هر برچسب یا لقب یا واژه دیگری از قبیل خائن یا مخدوش کردن چهره و وضعیت حقوقی نسبت به این افراد خواسته یا نا خواسته در مسیر اهداف رجوی میباشد و تنها کسی که کمر به نابودی و ترور این افراد گرفته است رجوی است، حال تو خود حدیث مفصل بخوان از این مجمل…

بنظر نگارنده ما جداشدگان به عهد و پیمان خود مبنی براینکه برای دفاع از ایران ، امنیت و آرامش مردم تا پای جان علیه رجوی مزدور و سران جنایتکار سازمان مجاهدین پافشاری میکنیم و این رجوی و سران سازمان مجاهدین هستند که باید در دادگاه محاکمه شوند و به سزای اعمالشان برسند.

در پایان از همه اعضای تشکیلات رجوی میخواهیم علیه سران مزدور و جنایتکار برخیزند و خود را رها کنند. ما نیز در ادامه مسیر برای زندگی در دنیای آزاد در جهت کمک به آنان از هیچ کمکی که در توان باشد دریغ نخواهیم کرد.

علی مرادی

نوشته ما این مسیر را با آگاهی طی کردیم اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

در آغاز نشست‌ها که به نشست‌های”طعمه” معروف شد، ابتدا مسعود رجوی با لایه‌های بالاتر فرقه، سه روز نشست گذاشت و ضمن اعلام تشکیل “هیئت تشکیلات” در هر ستاد و مرکز از ریزش نیروهای مسئله‌دار و عواقب سیاسی، روابطی (با عراق) به‌شدت انتقاد و اظهار نگرانی کرد و گفت که من‌بعد هر‌کس حلقه ضعیف باشد و یا در تشکیلات مشکل‌آفرینی کند و یا خواهان خروج باشد، جای وی بعد از دو سال مهمانسرا (همان زندان سازمان)، لب مرز (ایران و عراق) یا زندان ابوغریب است. هرکس در هر سطح و رده می‌خواهد باشد، زن یا مرد فرقی نمی‌کند. او سپس ریشه همه مشکلات را با همان فرهنگ لوده خودش،مسائل جنسی و خواستگاه ازدواج توصیف کرد و گفت که با این موارد به‌شدت برخورد خواهد نمود و از حاضرین خواست تا در ستادها یا مراکز خود، اسامی افراد متمرد  را برای برخورد در نشست‌های آتی تهیه کنند.

سپس مشکلات روابطی خود را با دولت عراق مطرح ‌کرد، چون خروج ممنوع بودیم، فرارها از ‌کمپ اشرف زیاد شده بود و برای هر فرار با دستور رجوی به ‌سرعت عکس و مشخصات فرد فراری را در اختیار استخبارات عراق قرار می‌دادند و به آن‌ها می‌گفتند فرد مورد نظر نفوذی ایران بوده که مدتی به داخل تشکیلات آمده و ما را هم گول‌زده است. برای افراد قدیمی هم بهانه می‌آوردند که از مناسبات و مبارزات خسته شده‌اند و اگر پایشان به خارج کشور یا ایران برسد، شروع به انتقام از سازمان و عراق می‌کنند و عواقبش برای هر دو طرف بد می‌شود. هر فراری یک ضربه محسوب می‌شد و رجوی نمی‌خواست بیش از این آبرویش نزد رژیم صدام برود.

بعد از این مقدمات، افرادی  که ناراضی بودند شناسایی شده به‌ اضافه آنهایی که سال‌ها اعلام کرده بودند که نمی‌خواهند  بمانند ولی به‌ اجبار آن‌ها را که نگه‌داشته بودند، به قرارگاه باقرزاده فرا خواندند. جلسات محاکمه آن‌ها به‌ وسیله مهوش سپهری و فهیمه اروانی با شرکت برخی از سرکردگان  مانند مهدی ابریشمچی، عباس داوری، احمد واقف و تعدادی دیگر از اعضای رده‌بالاتر شروع شد.

یک سالن در قرارگاه باقر زاده موسوم به سالن میله‌ای وجود داشت که جلسات محاکمه اولیه توسط مهوش سپهری در آن سالن برگزار می‌شد و افرادی تا حدود ۱۰۰ تن تا سطح معاون بخش نیز به عنوان ناظر در آن جلسات  شرکت داده می شدند. پس از شروع جلسه درب بسته می‌شد و گاه تا ۱۶ الی ۲۰ ساعت ادامه داشت. خیلی از افراد بعدها گزارش کرده بودند که در بیرون سالن، تا چند صد متر صدای داد و فریاد داخل سالن را می‌شنیدند و به وحشت می‌افتادند. فرد نگون‌بختی که سوژه می‌شد را بر روی یک صندلی روبروی جمع قرار می‌دادند و بدون اینکه اجازه صحبت به او بدهند، از شرکت‌کنندگان می‌خواستند شروع به صحبت و حمله نمایند. تقریباً در ادامه جلسه کسی بر روی صندلی باقی نمی‌ماند و همه به دور سوژه جمع می‌شدند و باحالت رعب‌آوری شروع به فحش و داد و بیداد به او می‌کردند. در مواردی نیز به وی سیلی می‌زدند و  گناه فرد را که  عنوان کرده بود  قصد خروج دارد  به او یادآوری می کردند و با فحش و لگد و توسری از او می خواستند از خواسته اش عقب نشینی کند و اقرار کند که به رهبری خیانت کرده. در طول نشست ‌آن قدر بر سرش دادوفریاد می‌زدند و تحقیر و سرزنشش می‌کردند تا او را مجبور کنند یا از گفته‌های خود عقب‌نشینی کند و یا با شرایط تعیین‌شده در سازمان باقی بماند و در آخر اگر تسیلم نمی شد مجبورش می کردند به خط خودش مکتوب بنویسد که از مبارزه بریده، خسته شده و به دلایل فردی و خصلتی خودش توان و لیاقت  ماندن را ندارد و مسئولیت عواقب آن‌هم بر عهده خودش است. هیچ طلبی از سازمان نخواهد داشت. حکم اخراج را هم باید امضا کند و در آخر قبول کند که او ‌را تحویل استخبارات عراق و ‌زندان ابوغریب ‌بدهند.

تعدادی از افراد که مرگ را بر زندگی در اشرف ترجیح می‌دادند تمام این برگه‌های اجباری را امضا می‌کردند و سپس توسط  افسران عراقی،به زندان ابوغریب منتقل می‌ شدند. تعدادی هم از ترس زندان ابوغریب و سرنوشت نامعلوم در دستان نیروهای عراقی مجبور به ماندن در آن شرایط می‌شدند.

پس ‌از این، برنامه اولیه نشست‌های بزرگ توسط مسعود رجوی شروع شد. در آن نشست‌ها که ‌حدوداً دو ماه طول کشید، یک سری افراد مهم‌تری که تشکیلات از آن‌ها کینه به دل داشت و زیر بار قوانین یک‌سویه به‌سادگی نمی‌رفتند محاکمه شدند.

مسعود رجوی که چهره خود را از پس نقاب بیرون کشیده بود، مستقیماً آن‌ها را خطاب قرار می‌داد و از هیچ توهین و تهدید و ملامتی کوتاهی نکرد و پیوسته، جمع را تهییج می‌کرد که به آنها حمله کنند.

یکی از شگردهای دائمی رجوی این بود که به هر شخص مخالفی‌ اعم از درون تشکیلات سازمان و یا خارج از سازمان و در بین سایر جریان‌های سیاسی مخالف جمهوری اسلامی‌، بی‌مهابا برچسب مزدوری و یا جاسوس ایران و مسائل اخلاقی می‌زد، در آن  نشست‌ها نیز همه مزدور خطاب می شدند.

درمجموع، یک سری از این افراد معترض محاکمه شدند که ازجمله برخی از آنها: مهرداد‌ ف، مصطفی.غ‌، ابراهیم سعیدی، حمید ف،  فتح‌اله ف، جواد فیروزمند، جمال ‌ا، اردشیر، حسین‌ م، مسعود‌ض، عبدالرحیم‌، احسان‌موسوی، اکبر و‌ابراهیم، پرویز ف، قربانعلی حسین نژاد، مهدی فتح‌اله نژاد و تعداد زیاد دیگری بودند.

مهم‌تر از همه، مسعود رجوی تقاضای رفتن از سازمان را بالاترین جرم و خیانت محسوب و رسماً حکم آن‌ها را خائن و اعدام اعلام می‌کرد، به ‌طوری‌که پس از محاکمه هر فرد، جمع سه‌هزارنفری سالن را چنان علیه فرد می‌شوراند که همه اعضا  علیرغم میل باطنی بلند می‌شدند و با مشت‌های گره‌کرده فریاد “اعدام، اعدام” برای فرد مزبور سر می‌دادند. افراد درحالی‌که خود به‌اجبار و با فشار تشکیلات در این نشست‌ شرکت کرده و قربانی تشکیلات بودند به‌ ناچار مجبور به اجرای ‌این سناریوی وحشتناک و تنفرانگیز بودند. در این نشست‌ها گاه خواهر را علیه برادر شورانده و گاه افراد نزدیک را در مقابل هم مجبور به فحش و ناسزا می‌کردند، احسان موسوی یکی از این نمونه‌ها بود که بعداً خواهر بی‌گناهش، مهری موسوی را به قتل رساندند.

تحمل این نشست‌های طاقت‌فرسا و عذاب‌آور بسیار سخت بود، به‌ طوری‌که خیلی از افراد، آرزوی مرگ خویش را از خدا می‌کردند. چرا که مجبور بودند روزانه حدود ۱۸ الی ۲۰  در این جلسات عذاب‌آور شرکت کرده و شاهد شکنجه روحی خود و سایرین باشند.

جلسات بیش از دو ماه طول کشید، در کنار این نشست‌ها و پس از پایان هر جلسه چندین ساعته در محل هر قرارگاه، زیر چادرهایی که برای محل غذاخوری هر قسمت در بیابان‌های قرارگاه باقر زاده راه‌اندازی شده بود، جلسات مشابه دیگری ترتیب می‌یافت و افراد عضو و زیر عضو را همین‌گونه محاکمه کرده و از آن‌ها هم نسق می‌کشیدند. شرایط بسیار دشواری که حدود دو سه ماه همه در شرایط  بسیار سخت هم ازنظر وضعیت زندگی و استقرار و هم از نظر روحی و جسمی روزگار می گذراندند. قریب به اتفاق افراد از حوالی ساعت ۱۰ صبح تا نیمه های شب در دو سه شیفت در نشست های مختلف انتقادی موسوم به  طعمه شرکت می کردند و در ساعات کوتاهی از روز بین صبح و بعداز ظهر نیز به امورات سخت صنفی مشغول بودند. قرارگاه باقرزاده تازه تاسیس بود و تنها دارای سوله های بزرگی با کف سیمانی بود ولی محوطه پر از خاک و شن بود و هوای آن منطقه نیز اغلب آلوده همراه با طوفان شن و خاک بود.

تمام وسایل افراد نیز تشکیل می شد از یک کیسه خواب نظامی و یک کوله و چند دست لباس که در شرایط بسیار سختی سپری می کردند . همان سال ها درست همجوار قرارگاه باقرزاده ، قرارگاه عظیم و پیشرفته پارسیان ساخته شده بود که در مرکز آن نیز مقر زیبا و مجللی  با تمام امکانات برای رجوی ها ساختند  که پس از تصرف آن به دست نیروهای آمریکایی نام قصر هزار و یک شب بر روی آن نهادند.

به ‌راستی رجوی چرا این‌گونه بی‌رحمانه افراد را در مقابل جمع به خیال خودش درهم‌شکسته و خفیف می‌کرد و خود را مقدس و بی‌گناه جلوه می‌داد. من فکر می‌کنم تنها علت این بود که وی علاوه بر اینکه به‌ شدت از خروج  افراد  از سازمان می‌ترسید، با این شکل می خواست هم نسقی از اعضا باقی مانده بکشد که فکر فرار را از سر بیرون کنند و هم بتواند شخصیت افراد باقیمانده را خرد نماید تا توان تصمیمی گیری و درک درستی از شرایط نداشته باشند.

به عنوان نمونه، بارها شاهد این دست سخنرانی و توصیه های رجوی بودیم که افراد فراری را با توسل به آیه های قران به خوک و خنزیز تشبیه می نمود و می گفت هر گناهی در درون تشکیلات قابل بخشش است الا فرار که باعث جنون و از کنترل خارج شدنش می شد. او در موارد متعددی پس از فرار افراد شخصاً جلسه تشکیل می داد  و  با عصبانیت و غضبی وصف ناشدنی  سران فرقه را به صلابه می کشید. او چنان  کنترل خویش را از دست می داد که صدر تا ذیل را ناسزا می داد و باعث می شد که البته تا حدودی با روحیات و خوی انحصار طلبی و زوایای عجیب و غریب شخصیت او آشنایی پیدا نموده و بهت زده شویم.

در صحنه هایی که بعد از فرار مینو فتحعلی و جواد فیروزمند و اعلام جدایی مهری موسوی با وی مواجه شدیم. به راستی چهره و روی دیگری از خود به نمایش گذاشت که وصف شدنی نیست که با غضب فراوان آنها را به اعدام محکوم  نمود.

جدای از تبعات روابطی، خشم رجوی بیش از هر چیز بر این بود که احساس حقارت در برابرا افراد فراری می نمود که نتوانسته آنها را مطیع خویش سازد.

در سال های  80 ،۸۱  طوری  دهشتناک و زیر فشار روحی بودیم که بسیاری از جمله  من فکر می کردیم اگر روزی درب‌های خروج سازمان باز شود، بیش از نیمی می روند و کمی بعد در سال ۱۳۸۲ و بعد از سقوط صدام این اتفاق افتاد.

در آن  نشست‌ها جواد فیروزمند به‌عنوان یکی از متهمین در مقابل سؤال رجوی که از او پرسید چرا فرار کرده است با شجاعت تمام خطاب به رجوی گفت که اگر درب‌های سازمان را بازکنید کسی باقی نخواهد ماند و این سخنان آن‌چنان بر مسعود رجوی گران آمد که از فرط خشم به خود می پیچید.

مسعود رجوی می گفت عدم متابعت وی گناهی بزرگ ‌و حکم آن مساوی با مرگ است و مریم عضدانلو هم  مقام او را تا  حد انبیا بالا می‌برد. آنها می‌خواستند هر طور شده افراد را در درون  تشکیلات نگاه دارند.

یک جنبه گزنده و دردناک این نشست‌ها، به‌کارگیری الفاظ رکیک و فحش‌های زشت و ناموسی علیه افراد بیگناهی بود که  سوژه و تحت محاکمه بودند که توسط رجوی و یا کسانی مانند مهوش سپهری، فهیمه اروانی و جابرزاده به‌کاربرده می‌شد و در واقع شروع روالی در تشکیلات فرقه شد که فحاشی ناموسی در نشست‌ها رایج و حتی زنان شورای رهبری از به کار بردن آن ابایی نداشتند. به دلیل واکنش‌های شدید نفرات که در مواردی به برخوردهای فیزیکی کشیده شد، این روال کثیف ،محدود و تقریباً خنثی شد. واکنش‌های اعتراضی از طرف افراد قدیمی نسبت به فحاشی زنان شورای رهبری هم کارساز شد. چون به زنان مسئول قسمت‌ها اعتراض کردند که چرا از”فرهنگ لومپنی”استفاده می‌کنند. مریم عضدانلو به زنان فرمانده ستاد و مراکز و سایر مسئولین ابلاغ کرد که در”جمع‌های پایین‌تر”فحاشی نکنند.اما در نشست‌های ستادی و یا هیئت تشکیلات، فحاشی در مورد سوژه‌های غایب و موردبحث کماکان روال بوده و هست.

زنان ارشد شورای رهبری نیز در نشست‌های اجرائی با ستاد خودشان؛ متشکل از سایر شورای رهبری و مردان لایه مسئول؛ حتی از فحاشی به زنان شورای رهبری تحت مسئولیتشان دریغ نمی‌کردند، که باعث تحقیر و خرد شدن مضاعف زنان در برابر مردان می‌شد. شورای رهبری ارشد که فرمانده یک قرارگاه بود، به این شیوه و رذیلانه ترین صورت اقدام به خودنمائی و عقده‌گشائی می‌کرد. نمونه‌های همچون زهره قائمی و بتول رجایی( معدوم ) سپیده ابراهیمی ،شهین حائری، فرزانه میدان شاهی، فرح فیروزمند و ماندانا بیدرنگ ازاین‌دست زنان هستند.

کتک زدن افراد سوژه شده در نشست نیز مدتی “مد” شده بود و افراد مشخص تهییج شده و یا معلوم‌الحال، برای خوش‌رقصی نزد رئیس نشست که همواره یک یا دو تن از شورای رهبری بودند، به این وحشی‌گری دست می‌زدند،درعین‌حال اگر کسی اعتراض می‌کرد، خود وی به سوژه تبدیل می‌شد و بعضی وقت‌ها مردان از این شیوه برای برهم زدن نشست استفاده می‌کردند تا فشار از روی سوژه برای مدتی هم که شده برداشته شود.

همچنین برخی از زنان ارشد شورای رهبری مانند زهره قائمی‌( معدوم)، زنان تحت مسئولیت خود را به خاطر یک اشتباه یا خطای کاری، در همان محل کار، زیر ضرب کتک و سیلی می‌گرفتند و مورد انزجار همه بودند. در یک نمونه، خانمی که از زنان معاونت عملیات زهره قائمی بود، در سال ۱۳۷۸ به خاطر یک اشتباه و تأخیر در ارسال نامه‌ای، توسط زهره قائمی درون اتاق کارش مورد ضرب و شتم و فحاشی قرار گرفت، قائمی کنترل خودش را ازدست‌داده بود به‌نحوی‌که با مداخله چند زن دیگر توانستند آن فرد را از زیر مشت و لگد قائمی بیرون بکشند. در یک نمونه دیگر و به علت اشتباه کوچکی که فاطمه ن، دفتردار ماندانا بیدرنگ مرتکب شده بود‌، ماندانا ضمن فحاشی، توهین، ناسزا و هل دادن وی به سمت راهرو به او گفت که سرت را به دیوار می‌زنم که خون جاری شود و دندان‌هایت را خرد می‌کنم که در همین حین با مداخله تعدادی، فرد مورد اشاره نجات یافت.

مریم سنجابی

نوشته جلسات سال ۸۰ و تسویه حساب با اعضای ناراضی اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

در این جلسه یکی از اعضای سابق سازمان مجاهدین خلق مشاهدات عینی خود از خشونت و ترور سازمان بر علیه اعضا و مردم ایران در برهه های مختلف را با حضار در دادگاه به اشتراک گذاشت:

در مورد وحشت آفرینی و ترور و خشونت در سازمان مجاهدین خلق باید بگویم که  نه منحصر به جمهوری اسلامی است و نه منحصر به یک مقطع خاص می‌شد.

وی که حدود ۲۲ سال در سازمان بوده است، گفت: آنها در اوایل انقلاب از خشونت استفاده میکردند. ابتدا با لشکرکشی خیابانی کار را شروع کردند و  به همین دلیل تز مسعود رجوی این بود اگر هواداران آرام بیایند و آرم بروند، همان موقع دیده می شوند اما اگر کسی را کتک و آتش بزنند،   تا ده روز دیگر هم اگر کسی از آنجا رد شود می دانند که  نیروهای مجاهدین آنجا بودند و قدرت  را بیشتر نشان می دهد.

وی گفت: آنها فکر میکردند با وحشت آفرینی و خشونت  خود را بیشتر نشان می دهند و انسان های بیشتری از انقلاب را تلف میکنند.  وقتی مسعود رجوی راه به جایی نبرد  شروع به ترور کرد و این کار را از انقلاب شوروی گرفته بود. این موضوع همیشه در ذهن مسعود رجوی باقی مانده  بود که باید قدرت را به هر طریقی با خشونت  ادامه دهد.

وی افزود: بارها با مسعود رجوی مشاجره داشتم. مسئولیت های مختلفی در یگان ها و ستادهای اجتماعی در سازمان داشتم. بعد از اینکه ایران را  ترک کردند، صدام زیر بال و پر آنها را  گرفت.  زمینه خشونت آنها منحصر به جمهوری اسلامی نمی شد و سودش را صدام حسین میبرد. تز خود مسعود رجوی بود که خشونت هوادار می آورد و قدرت را تثبیت میکند.

وی ادامه داد: آنها خمپاره ها را به دو نیم کرده و پیچ میکردند که ضریب خطایش بیشتر میشد و ممکن بود مردم عادی بمیرند و مسعود رجوی  می‌گفت مهم نیست ما می‌خواهیم‌ جمهوری اسلامی که  چهره مدنی می گیرد را  به هم بزنیم و گشت‌ها مردم را بزنند و ببندند.

از کشیدن ناخن تا سوراخ کردن دندان با مته

وی که چهره‌اش مشخص نبود و فقط صدایش در دادگاه پخش می‌شد، گفت: مدت ۷ ماه زمانی که به من شک داشتند در زندان بودم و شکنجه ام‌ می‌کردند مانند کشیدن ناخن و سوراخ کردن دندان با دریل. با دریل دندانم را سوراخ کردند و  سیم می‌کردند تا  به عصب‌ها بخورد و اعتراف کنم که  از اول مامور جمهوری اسلامی بودم.  مسعود رجوی در سال ۷۳  بین اعضای خودش به تعدادی شک کرده بود و من تنها نبودم.  حتی زندان‌های انفرادی ساخته بود و توالت‌های کوچک را زندان کرده بود و ما را سر و ته می‌کرد و ادرار می‌کردند و سیم بسته شده به گردنمان را شل می‌کرد تا غذایی را که روی توالت ریخته بودند به سرمان برسد و بخوریم. مسعود رجوی خیلی از نیروهای خودش را می‌کشت و صحنه سازی می‌کرد که خودشان مردند. مثلا جنازه را در ماشین می‌گذاشت  و می‌گفت که ماشینش چپ کرده است. بهانه‌ای برای کشتن‌ها پیدا می‌کرد و لی ما را نمی توانست زیرا دلیلی نداشت و در اشرف   زندانی بودیم.

وی ادامه داد:  مسعود رجوی می‌گفت زندان‌های اروپا مثل هتل است، آنجا بروید، ما بهترین وکیل را برایتان می‌گیریم.

وی در پاسخ به این سوال قاضی که چطور تو را رها کردند و  اظهاری نکردی؟ گفت: بهانه ای درست کردند و دو بار اعترافات الکی کردم ولی فهمیدند و دوباره شکنجه ها را ادامه دادند. بعد از اتمام شکنجه‌ها مسعود رجوی گفت ۷ ماه شما را تست کردیم و چون کاری نکرده بودید  کارتان را ادامه دهید.

وی در پاسخ به این سوال قاضی که  به رویه سابق برگشتید؟  گفت:  خیر کارهای دیگر را انجام میدادم و سازمان نه اعتماد سابق را داشت و نه در جمع ما را  قرار میداد و کارهای فردی می‌داد. ما بعد از آزادی یکسری نامه امضا کردیم که مشکلی نداریم و حق است که آنها به همه شک کنند.

وی گفت: من چیزی برای اعتراف نداشتم. وقتی اعتراف ساختگی می‌کردم در سلول انفرادی می انداختند و بعد بررسی می کردند و میگفتند ما را فریب دادی و با  دمپایی و ریختن آب یخ شکنجه می دادند و  نمی‌گذاشتند بخوابیم. ناخن‌ها را به صندلی می بستند و با چکش خاصی  ضربه‌های متعددی به ناخن میزدند و ناخن می‌افتاد یا قابلمه مسی در سرم نگه می داشتند و در توالت بودم و شلنگ می گرفتند و مدت‌ها این کار را می‌کردند و  بیشتر اعصاب خردکن بود. فقط به این جهت که به من و تعدادی شک کردند.

وی افزود: در خارج از کشور به اعضای جدا شده مثل من در فرانسه و آلمان و هلند حمله کردند و می خواستند مرا بکشند. خشونت و زدن بخشی از سیاستشان بود که اعضای جدا شده سکوت کنند و اگر بتوانند کسی را که کتک زدند و سکوت کرده پیروزی بیشتری است تا او را بکشند.

وی گفت:  آنها حتی علیه خود این دادگاه در سیمای مجاهدین بنرهایی را آتش می‌زنند و می‌گویند این هم جواب ما به دادگاه. حتی گروه‌هایی مثل جیش الظلم را به عنوان ارتش عدالت نام می‌برند و از آنها تعریف می‌کنند.

نوشته مجاهدین خلق ۷ ماه مرا شکنجه کردند اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

سازمان دیده بان حقوق بشر در یک گزارش مفصل بنام خروج ممنوع که در سال 2005 منتشر شد، به مسئله نقض حقوق بشر در کمپ هاى سازمان مجاهدین خلق پرداخته است.

در این گزارش، موارد نقض حقوق بشر در مورد ناراضیان شامل حبس هاى طویل المدت، حبس هاى انفرادى، ضرب و جرح، آزارهاى روانى و زبانى، اعتراف هاى اجبارى، تهدید به اعدام و شکنجه هائى که در دو مورد به مرگ منجر شده اند، یاد شده است. یکى از شاهدان که دیده بان حقوق بشر با او مصاحبه نموده به مدت هشت سال و نیم درسلول انفرادى بسر برده و سه شاهد دیگر از مرگ فردى بنام پرویز احمدى بر اثر شکنجه گزارش داده اند. بسیارى از این افراد همچنین گفته اند که تحت شکنجه هاى شدید، وادار به امضاى اعترافنامه هاى دروغین مبنى بر ارتباط با عوامل اطلاعاتى جمهورى اسلامى شده اند.

بساط علی مشکین فام عضو سابق سازمان مجاهدین خلق درباره یکی از بازجوهای سازمان که به خاطر افراد کشته شده در زیر شکنجه، متناقض شده بوده است می گوید:

مریم رجوی در پاسخ به سوال او گفت: نیاز انقلاب به ریختن خون است. اگر هر کسی برای مسئولیتی که به او محول می شود چون و چرا کند، خط پیش نمی رود.

نوشته عضو سابق مجاهدین خلق: مریم رجوی گفت انقلاب به خون نیاز دارد اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

این شکنجه گر به مانند تمام مزدوران بخش اطلاعات رجوی ، به سادگی آب خوردن ، مرگ انسانی را زیر شکنجه های زندان های انفرادی “اشرف نخستین” ( منظور او در صحبت هایش همان پادگان اشرف در عراق است که اصلی ترین پایگاه رجوی در اسارت و شکنجه بود ، که قرار بود اگر کوهها بجنبند ، این اشرف ز جا نجبند!) رقم می زد، اکنون او در حالی خود را به کوچه علی چپ زده است و از “شعبه جدید وزارت اطلاعات در آلبانی ” صحبت می کند که بخوبی می داند، بچه های جدا شده در آلبانی ، فقط با نیت های حقوق بشری ، برای آزادی دیگر اسیران رجوی از اسارتگاه  اشرف واپسین، با دستان خالی تلاش می کنند، تا کنون هم تمام توطئه چینی های سازمان در آلبانی توسط امثال حمید آراسته ، انجام می شود که بی گمان روزی او هم به جنایات خود معترف خواهد شد، اما این همه گردن فراز کردن ها و خیمه شب بازی ها، در حالی است که همین چند وقت پیش ، چند صد نفر از پلیس آلبانی وارد اشرف 3 ( اشرف واپسین ) شدند و بساط شامورطی بازی رجوی را بهم زدند، هنوز هم تمام ترددات اعضای سازمان در اسارتگاه رجوی، تحت کنترل کامل پلیس قرار دارد. دیگر حنای رجوی برای دولتمردان و پلیس آلبانی ، رنگی ندارد و همه چیز رو شده است.

الان هم این دلقک بازی ها و معلق بازی ها ، از ترس نابودی و فنا به دست خانواده ها و انجمن پرافتخار نجات است. اسارتگاه ” اشرف نخستین” که توسط خانواده ها و جداشده ها به فنا رفت ، هنوز هم هر شب کابوس شبانه شکنجه گران رجوی است.

اما من بعنوان یک زندانی سابق مجاهدین که در زندان های رجوی توسط امثال این آراسته شده ها به تمامی ابزارهای شیطانی ، ماهها در سلول انفرادی شکنجه شدم ، می گویم که بساط ننگین استبدادی شما را ما جداشده ها با حمایت خانواده ها، جمع خواهیم کرد، شما آنروز در زندان هایتان باد کاشتید ، امروز هم به لطف خداوند ، طوفان درو خواهید کرد.

محمدرضا مبین

نوشته بساط زندان اشرف سه با همت خانواده ها و جدا شده ها جمع خواهد شد اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

علی قزل قارش در سال 1379 بواسطه کاریابی از کشور ترکیه توسط دلالان فرقه رجوی به بهانه کار ربوده شد و سر از اردوگاه سازمان ضد انسانی مجاهدین در آورد. او از روزهای سخت و طاقت فرسایی گفت که تماما با دروغ و حیله او و دوستانش را مشغول کرده بودند و از تشابه عجیب 6 و 7 مرداد سال 88 عراق با ورود پلیس آلبانی در تیرماه سال جاری به کمپ اشرف 3 و همچنین کشته سازی سران فرقه رجوی در این اردوگاه که دقیقا تمامی دستورها و وحشی گری ها بنا به خواست مریم رجوی بوده و هست و اینکه با این مظلوم نمایی میخواستند آبرو و حیثیتی که نداشتند را دوباره بدست آورند:

“6 و 7 مرداد نزدیک بود و خیانتهای سران خائن سازمان ضد انسانی مجاهدین بیش از هر زمان دیگری یادآوری می شد و حال که پلیس آلبانی و دولت آلبانی به تروریستی بودن گروه رجوی پی برده و برای تجسس وارد این اردوگاه شده است، به یاد روزهایی افتادم که در عراق ما را وادار کردند تا بدون هیچ سپری جلوی تیرهای جنگی سربازان عراقی برویم و تعداد زیادی از دوستانم بخاطر هیچ و پوچ و تنها برای هوسرانی سرکرده فرقه رجوی به خاک و خون بیفتند و خانواده های آنها داغدار شوند.”

آقای قزل قارش تعریف کرد که در درگیری هایی که سران فرقه رجوی با ارتش عراق ایجاد کردند، ارتش عراق تا دندان مسلح آمده بودند و سران مجاهدین این را به خوبی می دانستند و با این وجود افراد را گوشت دم توپ کردند. حال همان قضیه در آلبانی بوقوع پیوست ولی اینبار در سطح کوچکتر و این نشان میدهد که هنوز بازی های خائنانه سران فرقه رجوی در حق عناصر فرتوت و فرسوده خود ادامه دارد و این نمونه ای از هزاران خیانت آنان.

آقای قزل قارش پس از جدایی ازدواج کرده و تشکیل زندگی داده است و در واقع مرز سرخ فرقه رجوی را رد کرده . ایشان انزجار خود از این سازمان تروریستی و مخوف را برای چندمین بار اعلام کرد.

محمد آتابای

نوشته گفتگوی مسئول انجمن نجات گلستان با علی قزل قارش اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

به گزارش خبرنگار ایرنا، گروه انجمن نجات فعالیت خود را سال ۱۳۸۴ آغاز کرد و از سال ۱۳۹۴ فعالیت این انجمن رسمی شد و در ۲۷ استان کشور فعال است؛ هدف از راه‌اندای انجمن ارتباط گیری با افراد فریب‌خورده است. گروه تروریستی مجاهدین خلق خطرناک و دژخیم است، تا جایی که حتی فیلمی در این زمینه برای به تصویرکشیدن جنایت‌ها ساخته شد.

با توجه به اهمیت موضوع، همایشی روز دوشنبه با عنوان نشست بررسی خیانت و جنایت‌های گروه تروریستی مجاهدین خلق «از تیرانا تا تهران» در سالن همایش دانشکده دندانپزشکی دانشگاه علوم پزشکی خدمات بهداشتی درمانی استان سمنان برگزار شد که «علی مرادی» رییس انجمن نجات استان سمنان، «هادی شبانی» دبیر انجمن نجات استان مازندران، «ایرج صالحی» عضو انجمن نجات استان مازندران، و «پرویز حیدرزاده» از افراد تازه جدا شده از گروه تروریستی مجاهدین خلق حضور داشتند و به بیان روایت‌ها پرداختند.

طلاق اجباری، هدف شوم گروه تروریستی مجاهدین خلق

صالحی عضو انجمن نجات استان مازندران گفت: سازمان مجاهدین در سال ۱۳۴۴ به عنوان تشکلی مذهبی و برای سرنگونی رژیم طاغوت تشکیل شد و در نهایت ضربه سختی از سوی ساواک خوردند و یک نفر به نام مسعود رجوی گروه منافقان را سرپا نگه می‌دارد.

وی ادامه داد: سال ۱۳۵۲ تمام اعضای سازمان کشته می‌شوند و فرقه جدید مجاهدین به صورت رسمی اعلام کردند مارکسیست هستند.

وی بیان کرد: فرقه مجاهدین در جریان انقلاب اسلامی به دنبال ایجاد بدبینی مردم به مسوولان نظام مقدس جمهوری اسلامی ایران بود و بیشتر حملات در آن زمان به سمت آیت‌الله شهید بهشتی بود.

صالحی تصریح کرد: گروه تروریستی مجاهدین خلق به دنبال کشتن احساسات و عواطف در اعضای خود بود و بسیاری از افراد را با این حربه فریب دادند و گرفتار کردند.

عضو انجمن نجات استان مازندران یادآور شد: رجوی در دوره‌های قبل تلاش می‌کرد تا افراد را از خانواده‌هایشان دور کند و با طلاق اجباری به اهداف شوم خود برسد.

سیاست بی اختیاری در برنامه‌ریزی جزیی ترین مسایل شخصی

مرادی رییس انجمن نجات استان سمنان با اشاره به برگزاری نشست‌هایی با قشرهای مختلف از سوی این انجمن در سمنان، همکاری بیش از پیش رسانه‌ها برای افشای چهره واقعی گروه مجاهدین و تبیین فسادها و خرابکاری‌های این فرقه را خواستار شد.

وی افزود: رجوی با تکیه بر شعار زن، زندگی و آزادی به دنبال اهداف شوم خود و جنایت پنهان است، رجوی با ایده‌های خبیث خود و با سوء استفاده از قرآن، طلاق اجباری را ترویج می‌دهد.

وی تاکید کرد: رجوی به دنبال قطع رشته عاطفی در بین افراد است و حتی زنان عضو فرقه رجوی اجازه ندارند رنگ روسری خود را انتخاب کنند و رجوی فقط شعار تجددگرایی می‌دهد.

مرادی بیان کرد: فرقه رجوی زنان عضو گروه را با عمل جراحی مقطوع النسل کرده ‌است تا به فکر ازدواج و برقراری رشته عاطفی نیفتند.

علی مرادی

در حالی که مریم رجوی حجاب دارد، شعار «زن، زندگی، آزادی» سرمی‌دهد

شبانی دبیر انجمن نجات استان مازندران گفت: رجوی با ارتزاق خون زنده است.

وی بیان کرد: از دیدگاه رجوی گروه تروریستی مجاهدین خلق هر فردی که در ایران زندگی می‌کند مزدور دولت است و باید کشته شود و در زمان پیروزی انقلاب اسلامی بسیاری از افراد گروه را برای کشتن هموطنان شست و شوی مغزی می‌دادند.

دبیر انجمن نجات استان مازندران گفت: وقتی صحبت از فرقه می‌شود و فردی عضو فرقه می‌شود، به صورت کامل در اختیار فرقه قرار می‌گیرد و شست و شوی مغزی اولین اقدام فرقه است. جز سرکوب و اختناق چیزی عاید افراد عضو گروه تروریستی مجاهدین خلق نمی‌شود و افراد باید هوشیار باشند تا درگیر گروه رجوی نشوند.

دبیر انجمن نجات استان مازندران گفت: مریم رجوی خودش اجازه نمی‌دهد حتی یک تار مویش دیده شود، اما در ایران تبلیغ شعار زن، زندگی و آزادی می‌کند و باید افراد هوشیار باشند و گرفتار فریب این بدخواه و دست‌نشانده دشمنان نشود.

هادی شبانی و پرویز حیدرزاده

فضای مجازی دستاویز فرقه رجوی برای فریب جوانان

حیدرزاده از افراد تازه جدا شده از گروه تروریستی مجاهدین خلق در این نشست گفت: سال ۱۳۶۶ به سربازی رفتم که در آن زمان رجوی به جنوب حمله کرد و ۲۰ نفر از جمله بنده را اسیر کردند و به بهانه اینکه اگر به ایران برگردید، شما را اعدام خواهند کرد و بنده نیز بدون شناخت از این گروه تروریستی قربانی و عضو گروه شدم.

وی بیان کرد: با سه حساب کاربری تلگرام با اسامی جذاب برای جوانان با هویت جعلی در فضای مجازی فعالیت داشتم و دروغ‌پردازی می کردم مانند اینکه دانشجوی سال ۸۸ هستم که پس از اتفاقات آن سال به خارج از کشور و آلبانی مهاجرت کردم.

حیدرزاده تصریح کرد: گروه سنی ۱۵ تا ۲۸ سال اهداف اصلی گروه تروریستی مجاهدین خلق است و در پی فریب جوانان برای فعالیت علیه نظام مقدس جمهوری اسلامی، دیوارنویسی، درست کردن کوکتِل مولوتُف و شعار زن، زندگی و آزادی هستند.

وی افزود: اکنون گروه تروریستی رجوی به دنبال فریب جوانان و نوجوانان با حربه‌های مختلف است. گروه تروریستی رجوی آموزش‌های تخریب برای جوانان با استفاده از ظرفیت‌های مختلف از جمله فضای مجازی تدارک می بینند و در این شرایط انتظار می‌رود آحاد جامعه هوشیار باشند و اجازه ندهند گروه مجاهدین خلق رجوی جوانان را فریب دهد.

ایرج صالحی، علی مرادی و هادی شبانی

ترور شخصیتی و ممنوعیت دسترسی به مطبوعات و خانواده راهبرد فرقه رجوی

عضو انجمن نجات استان مازندران گفت: رجوی ابراز می‌کرد به فرماندهانتان دستور دادم آنقدر به شما کار دهند تا شب ماننده جنازه بخوابید و فرصت فکر کردن نداشته باشید. هیچ یک از اعضای عضو گروه تروریستی مجاهدین خلق حق ندارد حتی در زمان ناهار با بغل دستی خود صحبت کند.

صالحی یادآور شد: هر یک از افراد گروه موظف بود در پایان روز ۱۰ انتقاد از خود بنویسد و هدف این اقدام تخریب افکار و خرد کردن شخصیت فردی بود.

وی بیان کرد: در گروه تروریستی رجوی قانون ۳۰ ، ۷۰ وجود داشت به این صورت که ۳۰ درصد گزارش مربوط به خود و ۷۰ درصد گزارش‌های شخص در محفل‌هایی که برگزار می‌شد باید مربوط به دیگران باشد، در غیر این صورت خودش را مسخره و ترور شخصیتی می‌کردند.

وی افزود: فردی می‌خواست از گروه تروریستی مجاهدین خلق جدا شود اجازه نمی‌دادند و این گفته بالاترین گناه بود. فردی می‌خواست جدا شود و از برادرش کمک خواست، برادرش موضوع را با صلیب سرخ مطرح و از آنها کمک خواست که وقتی گروه متوجه شد شخص را شکنجه کرد و ۲ سال در زندان انفرادی نگه داشتند.

دبیر انجمن نجات مازندران بیان کرد: ساعت‌کاری، پوشش، ساعت غذا خوردن، و خواب افراد تعریف شده است و هیچ فردی اجازه نقد ندارد و در واقع در گروه تروریستی مجاهدین خلق افراد مانند ربات می‌مانند که اختیاری از خود ندارند و مغزها خالی شده است.

حیدرزاده از افراد رها شده از گروه تروریستی مجاهدین خلق گفت: حصار، سیم‌خاردار و دوربین مداربسته در پادگان گروه تروریستی منافقان وجود دارد و هر ۱۰۰ متر یک دوربین مداربسته وجود دارد و هیچ شخصی بدون اجازه نمی‌تواند به شهر برود و اگر بخواهد برود فقط یک نفر یک نفر اجازه دارند بروند و حتی ۲ نفر با هم نمی‌توانند خارج شوند.

مرادی رییس انجمن نجات استان سمنان گفت: افراد گرفتار در فرقه رجوی در واقع در حصار ذهنی و روانشناسی هستند و چون افراد دسترسی مطبوعاتی و رسانه‌ای ندارند، هرچه گروه بگوید بعد از چندین بار تکرار ملکه ذهنشان می شود و گوش می‌دهند.

گروه‌های تروریستی حامی مالی رجوی هستند

شبانی بیان کرد: سازمان را در ابتدا مدینه فاضله می‌دانستم و به دلیل شست و شوی مغزی و دسترسی نداشتن به هیچ گونه از ابزار مطبوعاتی و اطلاع‌رسانی، قربانی گروه تروریستی مجاهدین خلق شدم.

عضو انجمن نجات مازندران تصریح کرد: وقتی در گروه تروریستی مجاهدین خلق بودم به ما می‌گفتند خانواده شما را اعدام کردند و اگر شما هم بروید شما کشته خواهید شد.

صالحی بیان کرد: بنده برای جابه‌جایی تانک، نفربر در گروه تروریستی مجاهدین خلق فعالیت داشتم و هر ماه سهمیه ماهانه کمک مالی داشت.

وی یادآور شد: برای انجام عملیات مرصاد سلاح‌های زیادی را فرقه رجوی وارد کشور کرد و خود را تامین کننده مالی می‌دانست، ولی پشت پرده مشخص شد عراق حامی مالی رجوی بود و اکنون رژیم صهیونیستی و سازمان‌های جاسوسی برای استفاده سیاسی و پیشبرد اهداف شوم خود در ایران از رجوی حمایت مالی می‌کنند.

رییس انجمن نجات استان سمنان گفت: سیاست رجوی این است ارتباط مردمی نداشته باشند و دور از اجتماع شهری پایگاه زدند و اکنون پادگان حصار بسته مانند اشرف عراق در کشور آلبانی ایجاد کردند و با ترفندهای مختلف مانند امضای قرارداد اعضا را فریب دادند و یا به اجبار نگه می‌دارند.

مرادی افزود: گروه تروریستی مجاهدین خلق به دلیل حمایت مالی از بخش‌های مختلف مشکل مالی نداشتند و همه افرادی که از گروه تروریستی مجاهدین خلق حمایت می‌کنند، از مسوولان سابق کشورها است.

صالحی عضو انجمن نجات استان مازندران گفت: گروه مجاهدین خلق از دهه ۷۰ به بعد خروج را ممنوع کرد و هر فردی که می خواست گروه را ترک کند بسته به اطلاعاتی که در اختیار داشت، به مدت ۲ سال یا بیشتر باید در زندان انفرادی می‌ماند تا اطلاعاتش بسوزد، مرحله بعد در مقابل دوربین بگوید مشکلات جنسی دارد و به هر خفت و توهینی تن دهد و تازه افراد را می ترساندند که اگر به ایران بروید اعدام می‌شوند و پس از هشت سال حضور در ابوغریب در عراق تبادل زندانی با ایران آزاد خواهد شد، اما بعد از مرگ صدام، فرقه رجوی خلع سلاح شد و قدرت خود را از دست دادند و تعداد زیادی از اعضا با معرفی خود به آمریکا و کمک از ظرفیت صلیب سرخ از این گروه جدا شدند.

وی ادامه داد: خودم را در بحبوحه مرگ صدام به سربازان آمریکایی معرفی کردم. ماهی یکبار با خانواده ارتباط برقرار می کردم و از طریق تلویزیون و ماهواره متوجه شدیم ایران تغییر کرده است و با کمک صلیب سرخ دهه ۸۰ به ایران آمدم.

شبانی دبیر انجمن نجات مازندران گفت: مسعود رجوی مشخص نیست زنده است یا مرده و هیچ نکبتی بالاتر از این نیست. مردم به دلیل همکاریش با صدام و جنایت‌هایشان او را نفرین می‌کنند و این گروه در ایران چهره‌ای منفور دارد و نابود شده است.

وی افزود: پایگاه اصلی آلبانی و پاریس است و در کشورهای دیگر عضو این گروه تروریستی انگشت ‌شمار هستند و تمرکز اصلی آلبانی و فرانسه است. گروه تروریستی مجاهدین خلق به دلیل اینکه با فریب عضوگیری می‌کنند، اجازه ارتباط اعضا با خانواده نمی‌دهند و بیشترین فعالیت گروه تروریستی مجاهدین خلق در فضای مجازی است.

حیدرزاده نیز تصریح کرد: چت کردن اعضای مرد گروه مجاهدین خلق با یک خانم ممنوع است و تمام فعالیت مجازی به وسیله یک ادمین کنترل می‌شود.

شبانی دبیر انجمن نجات استان مازندران گفت: مسعود رجوی کنار گذاشته شده ولی همه کاره اوست و اکنون مریم رجوی به عنوان چهره جوان و نو فعالیت دارد.

دبیر انجمن نجات مازندران بیان کرد: بنده به همراه هفت نفر دیگر سال ۱۳۸۳ خودمان را به نیروهای آمریکایی معرفی و تلفنی با برادرم صحبت کردم و برادرم اطمینان داد ایران کشور امنی است و به ایران آمدم و تشکیل خانواده داده‌ام.

نوشته جنایت‌های مجاهدین خلق از زبان نجات‌یافتگان در همایش سمنان اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.