یک روز باید چشم امید به آمدن بوش و روز دیگر چشم امید به رفتن مالکی بدوزند؛ با وعده های شش ماه و یکسال و دو سال و خارج شدن از لیست تروریستی و غیره دل خوش کنند؛ در نهایت هم خود را زائده اتحاد صهیونی – وهابی در منطقه و در کنار القاعده و داعش ببینند و امیدوار باشند تا شاید جنگ طلبان آمریکائی کاری از پیش ببرند.

مسئولین فرقه رجوی علنا نسبت به شرایط موجود ابراز نگرانی و احساس خطر کرده و هشدار داده اند. ظاهرا سؤال “زمان سرنگونی جمهوری اسلامی؟” به صورت مداوم توسط اعضا و هواداران تکرار شده و در خصوص آن پاسخ روشن و قاطع خواسته اند. در این رابطه تشدید حرارت نشست های عملیات جاری نه تنها کارساز نبوده بلکه به ضد خود تبدیل شده است.

به قرار اطلاع در همین رابطه، برای کاستن فشارهای وارده از بابت این سؤال و راحت کردن خیال افراد، نشستی تشکیلاتی در آلبانی برای اعضا گذاشته اند و بعد از مقدمه چینی های معمول در پاسخ به این سؤال مطرح کرده اند که سرنگونی جمهوری اسلامی زودتر از ۵۰ سال دیگر محقق نخواهد شد. آنان به صراحت اعلام نموده اند که سرنگونی در کوتاه مدت عملی نیست و باید برنامه دراز مدت برای آن ریخت.

از قرار معلوم فضای تیرانا مثل اشرف و لیبرتی بسته نیست و فرقه امکان کنترل کامل و مطلق ندارد و لذا اعتراضات بیشتر و صریح تر ابراز میشوند و همین امر تشکیلات را مجبور ساخته تا به زبان اشهد خود به غلط بودن تمامی پیش بینی ها و برنامه هایش اعتراف کند. فرقه رجوی از تمامی شیوه های کنترلی از جمله قرار دادن نگهبان در پشت پنجره ها که مدام محوطه را زیر نظر داشته باشند استفاده کرده اما مسئله داری نیروها فراتر از آن است که با این شیوه ها قابل کنترل باشد.

اعلام چنین موضوعی در یک نشست بالای تشکیلاتی در تیرانا که البته قرار است در سطوح دیگر و جاهای دیگر نیز به تدریج مطرح گردد نشان از آن دارد که دیگر وعده و وعیدهای رجوی کارساز نبوده و جریان مسئله داری درونی به شکلی درآمده که مشغول نگاه داشتن نیروها با اوهام و خیالات امکان پذیر نیست.

حال در این خصوص سؤالات دیگری مطرح میشود. واقعا رجوی از چه زمانی به این نتیجه رسید که سرنگونی در کوتاه مدت عملی نیست؟ چه عاملی موجب رسیدن به این نتیجه گیری شد؟ آیا این مدت خود رجوی بهتر از هر کس دیگر به این امر واقف نبود و بی جهت نیروها را به کشتن نداد و عمر آنان را تلف نکرد؟ در حال حاضر او با اقرار به این موضوع چه بهره برداری میخواهد بکند؟ در ضمن آیا رجوی ۵۰ سال دیگر را خواهد دید تا آنزمان پاسخگو باشد؟ و سؤال مهمتر اینکه چرا مسعود رجوی کلا همیشه آخرین کسی است که به واقعیات اذعان میکند؟

به یاد داریم که مسعود رجوی در نشست ماه رمضان سال ۱۳۸۹ در تفسیر آیه ۵۷ از سوریه انبیاء گفت: “ما سوگند خورده ایم که رژیم را سرنگون کنیم و از آن کوتاه نمی آئیم و هیچ گروه و کسی جز ما باقی نمانده است. همه از بین رفته اند. علتش اینست که ما سوگند خورده ایم. سرنگونی، سرنگونی، سرنگونی. و روی این حرف باقی می مانیم.” البته فعلا رجوی تحقق این سوگند را به ۵۰ سال دیگر که اثری از خودش و از ما باقی نخواهد بود موکول کرده است.

وضعیت فعلی مسعود رجوی و فرقه اش، پاسخ اتودینامیک تاریخ به کسانی است که برای منافع مقطعی اصول را قربانی کرده و تلاش می نمایند تا با فرصت طلبی و دست زدن به هر جنایت و خیانتی به قدرت برسند. سرنوشت رجوی جدا از سرنوشت سایر رهبران فرقه ای که تصور کرده اند با فریب و نیرنگ می توان به قدرت پایدار رسید نخواهد بود.
راستی مسعود رجوی کجاست؟ اصلا خبری نیست!

ابراهیم خدابنده

نوشته جریان مسئله داری در فرقه رجوی – قسمت سیزدهم اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

گفته میشود که فرقه رجوی، اعضای شورا و اعضای شناخته شده سازمان را که مسئله دار و ناراضی هستند وادار میکند تا هر از چند گاهی مطلب بنویسند تا به اسم خودشان در رسانه های مرتبط با فرقه درج گردد. مطالب نوشته شده البته قبل از انتشار توسط مسئولین فرقه جرح و تعدیل میشوند که این امر هم خود موجب نارضایتی بیشتری شده است.

این کار، یعنی نوشتن مقاله و درج آن به اسم افراد ناراضی، در دیدگاه فرقه ای دو فایده دارد. اول اینکه فرد مسئله دار را به فرقه وابسته تر میکند و مجبور است پای حرف هائی که به اجبار زده بایستد و ثانیا شبهه مسئله دار بودن فرد که نمود بیرونی پیدا کرده را در میان هواداران از بین میبرد.

خبرها حاکی است که کسانی که از شورا کلا کنار کشیده اند مشغول کسب و کار شده اند و این امر فرقه را به وحشت انداخته است چرا که اگر این افراد استقلال مالی پیدا کنند هرگز زیر بلیط سازمان مجاهدین خلق نخواهند رفت.
یکی از این افراد در بحث با دوستان خود مطرح کرده است که: “وقتی به این راحتی می توانستیم کار کنیم و زندگی آزاد داشته باشیم چرا خود را اسیر و عبید رجوی کردیم؟”

فرد مربوطه در جمع دوستانش میگفت: “الان اعصاب راحت تری دارم. فشار می آوردند که مقاله بنویسم و وقتی مطلبی می نوشتم می بایست حتما توسط مسئولین ادیت و سانسور میشد که این هم فشار مضاعف وارد میکرد. جرأت ابراز نارضایتی از این شرایط را هم نداشتم و فکر میکردم که برای بقای خودم به آنها محتاج هستم”.

از قرار معلوم سازمان ماهانه چیزی حدود ۲۰۰۰ یورو به این افراد مستمری می داده است که در برخی موارد، خصوصا اگر طرف مسئله دار و ناراضی بوده، استثنائا آنرا تا حتی ۵۰۰۰ یورو در ماه نیز ارتقاء داده است. البته کسانی که مشغول کسب و کار شده اند بیش از این مبالغ در آمد دارند و از طرف دیگر خود را آزادتر میبینند.

عده ای بی سر و صدا از شورا کنار کشیده اند. این افراد اگر چه با سایر جداشدگان در ارتباط می باشند اما ترجیح میدهند که سکوت اختیار کنند. علت سکوت این افراد تا حدی روشن است. به نظر میرسد که از کسی یا چیزی به شدت میترسند و واهمه دارند. یک شیوه فرقه ای اینست که از اعضا نوشته و امضاء گرفته میشود که آنان در این نوشته ها به خطاهائی که نکرده اند اعتراف می نمایند. این کار به این دلیل صورت میگیرد که تا در روزی که لازم باشد علیه فرد مربوطه مورد استفاده قرار گیرد. این شیوه به تاکتیک استالین معروف است که از تمامی نزدیکان خود به زور و اجبار برای کاری که نکرده بودند اعتراف نامه میگرفت و هر وقت لازم میشد آنها را بر اساس همان اعترافات محاکمه میکرد و میکشت.

یکی از ترفند های فرقه ای برای ترساندن جداشدگان برای این که دست به افشاگری نزنند راه انداختن جنگ روانی و سیل تحقیر و تهمت و تهدید علیه آنان است. تمامی فرقه ها از این شگردها برای ساکت کردن منتقدین و مخالفان خود استفاده میکنند. آنان از پاپوش دوختن های حقوقی گرفته تا آبرو بری و نهایتا تهدید به مرگ، هر کاری از دستشان بر بیاید علیه جداشده خود انجام میدهند. آنان بسیاری از جداشدگان را تهدید کرده اند که اگر دست به افشاگری بزنند بد خواهند دید.
اعضائی که در شورا مانده اند هم به قول مسئولین سازمان به شدت تناقض حمل میکنند. تناقض در فرهنگ فرقه ای زمانی رخ میدهد که عین با ذهن تلاقی میکند. یعنی گفته ها و تحلیل ها و دستورات سازمان مغایر با عقل سلیم و واقعیات موجود قرار میگیرد و فرد دچار تناقض میشود. مثلا سازمان ادعا میکند که حامی حقوق زنان است اما در عمل عکس آن در داخل تشکیلات مشاهده میشود. بزرگترین تناقض در حال حاضر همسوئی بی چون و چرای سازمان با اردوگاه اسرائیل در منطقه است که درست مغایر با سیاست اولیه سازمان می باشد.

یکی از شگردهای درون فرقه برای تحقیر و شکستن افراد مسئله دار و ناراضی اینست که آنان را بعد از اینکه جایگاه مسئول داشته اند به کارهای در ظاهر پائین می گمارند و به این ترتیب به دیگران می فهمانند که او مورد غضب قرار گرفته است. این موضوع حتی شامل بستگان اعضای شورا در سازمان هم شده که موجب مسئله داری آنان گردیده است. برای اعضای شورا خیلی سنگین آمده است که مشاهده کرده اند بستگان نزدیک آنان با سوابق طولانی تمام روز به نظافت حیاط یا پوست کندن سیب زمینی مشغول هستند.
یکی از اعضای شورا مستقیما در این رابطه از مسئولین سازمان سؤال کرده است که چرا باید کسی که تجربه چندین ساله در کارهای سیاسی دارد و می تواند در بسیاری موضوعات مورد استفاده قرار گیرد و کارهای مهمتری انجام دهد تمام روز به کارهائی مشغول شود که یک کارگر بیرونی هم میتواند آنها را انجام دهد.

اما در خصوص آن دسته از کسانی که از شورا جدا شده و سکوت اختیار کرده اند لازم به ذکر است که سکوت در مقابل فرقه های مخرب جایز نیست. آیا دوست دارید افراد دیگری هم مانند شما با حیله و ترفند عضو شورا بشوند و خود را اسیر فرقه رجوی نمایند؟ آیا به کسی توصیه میکنید که عضو شورای ملی مقاومت شود؟ بنابراین باید نظرات خود را به جای صحبت های درگوشی به اطلاع همگان برسانید و اجازه ندهید تا عمر و زندگی افراد بیشتری به هدر برود.

ابراهیم خدابنده

نوشته جریان مسئله داری در فرقه رجوی – قسمت دوازدهم اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

مسئولین سازمان به صرافت افتاده و نشست های متعددی برای هواداران برگزار میکنند تا مواضع سازمان را برای هواداران جا بیندازند و به سؤالات آنان پاسخ بدهند اما گویا از این تلاش ها نتیجه عکس گرفته اند و با توضیحات و توجیهاتشان بر ابهامات و سؤالات افزوده اند.

در یکی از این نشست ها یکی از مسئولین حلقه اول سازمان گفته است که: “ما قاچاقی زنده هستیم، ما می بایست سالها قبل از بین می رفتیم”. او همچنین برای جا انداختن مطالبش اظهار داشته است که: “واقعیت اینست که ما در هیچ کجا مشروعیت نداریم” و سپس به تشریح وضعیت خطیر سازمان در شرایط فعلی پرداخته و خواهان حمایت بیشتر هواداران شده است. سالهاست که مسئولین مجاهدین خلق نداشتن پایگاه مردمی در داخل کشور را پذیرفته اند و حالا به نظر میرسد که در خارج از کشور هم عدم اقبال عمومی برایشان روشن و آشکار شده است.

یکی از هواداران در شبکه اجتماعی تلگرام برایم نوشته است که این روزها شرایط در خارج از کشور واقعا خیلی سخت شده و کسی جرأت ندارد جائی بگوید که هوادار مجاهدین خلق است، همه تف و لعنت میکنند و هرچه دلشان میخواهد نثار مسعود رجوی و مریم رجوی می نمایند، اکثرا معتقدند که رجوی به ملت و حتی به افراد خودش هم خیانت کرده است.
سازمان خود به خوبی میداند که در همه جا به عنوان یک فرقه مخرب کامل العیار شناخته میشود و به غیر از صرف هزینه های هنگفت قادر به جلب حمایت کسی، آنهم صرفا جنگ طلبان بازنشسته، نیست. مسئولین فرقه بهتر از هر کس دیگری میدانند که آبروباخته و منزوی هستند و در بن بست و بلاتکلیفی کامل بسر می برند.

در داخل تشکیلات همچنان بحث “طلبکاری – بدهکاری” با شدت و حدت هرچه تمامتر پیش برده میشود. اعضا مجبور هستند تا جدول بکشند و فاکت بنویسند و اعتراف کنند که در چه رابطه ای طلبکار بوده اند و حال چگونه و با چه مکانیزمی این طلبکاری را به بدهکاری تبدیل کرده اند و الان در چه رابطه ای بدهکار هستند. نفرات در نشست ها باید ثابت کنند که طلبکار بوده اند و در حال حاضر بدهکار هستند و جمع آنها را تأیید کند.

مسئولین اعتراف میکنند که عده ای ظاهرا در تشکیلات هستند اما عملا نیستند و تمرد و سرپیچی میکنند و خط سازمان را به پیش نمی برند. به این افراد بریده های داخل تشکیلات میگویند که زیر نظر و تحت کنترل شدید می باشند و سخت مراقب هستند که جدا نشوند. مسئولین بعضا گفته اند که خطر بریده های داخل تشکیلات از خطر رژیم به مراتب بیشتر است.

فضای جاسوسی علیه یکدیگر مدام در داخل تشکیلات دامن زده میشود. علنا در نشست ها از افراد خواسته میشود تا جاسوسی دیگران را بکنند و هر موضوعی را راپورت بدهند. رسما عنوان کرده اند که جزای کسی که خطائی کرده است کمتر از کسی است که این خطا را دیده و گزارش ننموده است. از افراد خواسته شده تا هر کجا آثار بریدگی در کسی دیدند فورا گزارش کنند.

نوشته جریان مسئله داری در فرقه رجوی – قسمت یازدهم اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

در یکی از پیام ها به پیش بینی های سازمان مجاهدین خلق قبل از نهائی شدن توافق هسته ای اشاره شده بود. یکی از هواداران قدیمی سازمان برایم نوشته بود که با مطرح شدن مذاکرات هسته ای با غرب، و در برابر سؤالاتی که توسط هواداران از مسئولین سازمان در این خصوص میشد، همیشه تأکید میگردید که هرگز هیچ توافقی حاصل نمیشود چون تضادهای درونی رژیم به قدری شدید است که رسیدن به هرگونه توافقی را غیر ممکن می سازد و همین امر البته موجب خواهد شد تا رژیم هرچه سریعتر سرنگون شود.

این هوادار که البته ظاهرا هنوز نسبت به کلیت سازمان عواطف و احساسات سمپاتیک دارد مطرح میکرد که یکی از مسئولین سازمان در نشستی برای هواداران به صراحت گفته بود که: “ما نخواهیم گذاشت چنین توافقی صورت گیرد و لابی های ما آنقدر قدرت دارند که جلوی چنین چیزی را خواهند گرفت و خیلی ها در غرب که دارای قدرت و نفوذ هستند (حتما منظور لابی اسرائیل و جنگ طلبان آمریکاست) مانع از انجام چنین کاری خواهند شد. بعلاوه اینکه شدت تضادهای درونی رژیم نیز چنین امری را غیر ممکن می سازد”. او مینویسد که این مدت مدام اخباری چه از درون جناح های داخل ایران و چه از درون جناح های داخل آمریکا می آوردند و تحلیل می نمودند که مخالفت با توافق در هر دو سو به قدری زیاد است که انجام توافق هسته ای بین ایران و غرب کاملا محال و غیر ممکن می باشد.

در مقاطع متعددی، وقایع و اتفاقات مختلف موجب تحولاتی در درون فرقه رجوی شده است. مثلا وقتی قطعنامه ۵۹۸ شورای امنیت ملل متحد از جانب ایران پذیرفته شد، و آتش بس میان دو کشور در حال جنگ ایران و عراق برقرار گردید، تحلیل رجوی مبنی بر اینکه جنگ هرگز پایان نخواهد یافت غلط از آب در آمد و سازمان عملا در بلاتکلیفی مطلق قرار گرفت. اقدام شتابزده عملیات فروغ جاویدان هم بر مشکلات افزود و مسئله داری و ریزش نیرو به جریان تبدیل گشت که رجوی مجبور گردید بر آتش تنور انقلاب ایدئولوژیک خود برای حفظ نیروها بیفزاید و روند مغزشوئی و کنترل ذهن را شدت ببخشد.

زمانی که سید محمد خاتمی در ایران رئیس جمهور شد رجوی پیش بینی کرد که دوران او پایدار نخواهد بود و تشدید تضادها به سرنگونی نظام خواهد انجامید و در دور دوم ریاست جمهوری او هم به صراحت مطرح کرد که خاتمی دور دوم خود را به پایان نخواهد رساند. در مورد حمله آمریکا به عراق نیز باز مسعود رجوی خوش خیالانه پیش بینی مینمود که آمریکا هرگز به عراق حمله نخواهد کرد و اگر هم بر فرض محال جنگ را شروع کند رجوی با نیروهایش به سمت مرز ایران خواهند رفت و نیروهای آمریکائی هم بر اساس توافق انجام شده کاری به کار سازمان مجاهدین خلق و ارتش آزادیبخش ملی نخواهند داشت.

بهتر است بگردیم ببینیم کدام پیش بینی رجوی طی این سالیان درست از آب درآمده یا به کدام وعده اش عمل کرده است. او پس از اینکه قید حمایت مردم در داخل کشور را زد سیاست خود را چون قارچ بر زیستن در داخل شکاف استوار نمود که البته هر بار با بسته شدن یک شکاف به دنبال شکاف دیگری بوده است. مثلا بعد از بسته شدن شکاف جنگ ایران و عراق که رجوی با مزدوری برای صدام حسین روی آن برای کسب قدرت سرمایه گذاری کرده بود به دنبال خزیدن در شکاف هسته ای و مزدوری برای اسرائیل رفت و حال که این شکاف بسته شده اگر چنانچه رجوی شکاف دیگری پیدا نکند ادامه حیات برایش مقدور نخواهد بود.

رجوی به جای دادن تحلیل های منطبق با واقعیات، تمایلات خود را به عنوان پیش بینی های سیاسی ارائه میدهد و این خاصیت رهبران فرقه ایست که فاقد بصیرت بوده و فراتر از نوک بینی خود را نمی بینند. مثلا او مایل است تا جنگ ایران و عراق تمام نشود یا آمریکا به عراق حمله نکند یا توافق هسته ای صورت نگیرد و همین ها را به عنوان پیش بینی به خورد نیروهای خود میدهد و البته به این سبب نیروهایش را هرچه سرخورده تر میکند. در پیام رسیده مطرح شده بود که به اذعان خود مسئولین سازمان مجاهدین خلق، بعد از توافق هسته ای بحران نیروئی در داخل سازمان ابعاد گسترده تری به خود گرفته است.

وعده و وعید توسط رجوی در مقاطع مختلف سازمان برای فریب نیروها و حفظ آنها مستمرا صورت گرفته است. یک زمان اوایل در پاریس او عمر رژیم را حداکثر ۶ ماه پیش بینی میکرد و زمانی در عراق سقوط رژیم را متعاقب سقوط نوری المالکی مطرح مینمود و خلاصه هر زمان به نحوی با دغل کاری نیروها را تا امروز مشغول نگاه داشته است.

حتی در نشست ها به دریافت اطلاعات ویژه از درون رژیم اشاره شده است که گویا جناح غالب در درون رژیم تأکید کرده که هرگز اجازه هیچگونه توافقی با آمریکا بر سر مسئله هسته ای را نخواهد داد. مسئولین سازمان گفته بودند که با توجه به آکسیون هائی که میگذارند و فعالیت هائی که می نمایند و حمایتهائی که در آمریکا دارند اجازه توافق بر سر مسئله هسته ای را نمی دهند.
واقعیت اینست که سازمان مجاهدین خلق این سالیان صرفا ریزش نیرو داشته و جذب نیرو نداشته است و تنها تلاش و سعی مسئولین حفظ اعضا و هواداران موجود به هر وسیله ای است. اعضا و هواداران سازمان این واقعیت را خوب لمس کرده اند که سازمان تحلیل روشنی از شرایط ندارد و استراتژی معینی را دنبال نمی کند و تنها به شعر و شعار بسنده کرده و صرفا امیدوار است تا شرایط به گونه ای تغییر کند که منافع سازمان تأمین گردد.

بحران نیروئی در میان هواداران در آمریکا و اروپا بسیار شدیدتر است زیرا آنان را نمیتوان به لحاظ دریافت خبر مانند ساکنان لیبرتی یا آلبانی کنترل کرد و سؤالاتشان را سرکوب نمود و پاسخشان را در نشست های تفتیش عقاید روزانه با تهمت و توهین داد. برخی از من رهنمود خواسته اند که وقتی جواب سؤالاتشان را نمیگیرند چه باید بکنند و آیا همچنان باید کورکورانه اعتماد کرده و اطاعت نمایند که جواب من روشن است، باید به یقین خود عمل کرد و اگر یکی مدعی است که آلترناتیو می باشد اما نمیتواند جواب قانع کننده برای هواداران خود ارائه دهد قطعا لیاقت پیروی ندارد.

همچنین در یکی از پیام ها اشاره شده بود که در میتینگ مریم رجوی در ویلپنت امسال بسیاری از هواداران قدیمی علیرغم فشارهائی که سازمان رویشان آورد شرکت نکردند و صراحتا گفتند که نسبت به سیاست های سازمان مجاهدین خلق و خصوصا پیش بینی ها و وعده های شخص مسعود رجوی دچار ابهام و تردید هستند. این تازه مربوط به زمانی است که هنوز وضعیت توافق هسته ای مانند امروز روشن نشده بود.

سازمان برخی سؤالات مانند زمان ظهور مسعود رجوی یا زمان سرنگونی رژیم را مرز سرخ و وارد شدن به حیطه ممنوعه اعلام کرده است. در برابر چنین سؤالاتی از جانب هر کس که باشد مسئولین سازمان با شدت و حدت تمام سؤال کننده را مورد مؤاخذه قرار میدهند و او را عملا سرکوب می نمایند و چه بسا مورد اتهام هم قرار میدهند.

درست برخلاف نظر سازمان توافق نهائی هسته ای حاصل شد و برداشتن تحریم ها علیه ایران چشم انداز روشن تری به خود گرفت و سایه جنگ دورتر شد. حالا در سطح اعضا و هواداران خصوصا در آمریکا و اروپا سؤال ایجاد شده که استراتژی سازمان در این مرحله چیست. افرادی مانند مهدی ابریشم چی، محمد محدثین، ابوالقاسم رضائی، و شهرزاد صدر حاج سید جوادی جلساتی را در کشورهای مختلف برای هواداران برگزار میکنند تا به قول خودشان این بحران شدید نیروئی را مهار نموده و مانع از ریزش شدید نیرو شوند، اما توضیحات آنان کسی را قانع نمیکند و برخی می پرسند که تا کی باید سازمان وعده بدهد و وعده ها عملی نشود. شرایط فعلی زنگ خطر جدی را برای رهبری سازمان به صدا در آورده است.

نوشته جریان مسئله داری در فرقه رجوی – قسمت دهم اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

نفراتی که این موضوع را در آلبانی دنبال میکنند فائزه محبت کار، شهین حائری، محمود عطائی و عادل دربندی هستند. قرار است بعد از ایجاد مکان مناسب، بحث “طلاق طلبکاری” و به اصطلاح انقلاب کردن و بدهکار شدن را با شدت و حدت هرچه تمامتر براه بیندازند و به این ترتیب جو مسئله داری کنونی را بشکنند.

افراد در درون فرقه موضوعاتی را با مسئولین مطرح میکنند که به مذاق آنها خوش نمی آید. از جمله در خصوص هزینه های هنگفت میتنیگ های مریم رجوی در پاریس و صرف پول های کلان برای آوردن سخنرانان خارجی می پرسند و اینکه چرا سازمان با وجود اینهمه ولخرجی در برابر حداقل هزینه های درمانی برای افراد خود به صراحت میگوید پول ندارد. خصوصا کسانی که در اروپا از میزان دستمزدهای سخنرانان خارجی و هزینه های هواپیما و هتل و غیره آگاه شده اند به شدت مسئله دار می باشند.

یک نفر برایم نوشته است که برای رسیدگی های درمانی یک عضو سازمان با سابقه ۳۰ ساله دریغ میشود و میگویند دستمان خالی است، اما چطور است که مهمانی های مریم رجوی هرگز تعطیل نمی شوند و او باید هر روز یک رنگ لباس بپوشد و کلی خرج آرایش خود نماید؟
فضای مسئله داری در آلبانی از هرجای دیگری شدیدتر است. اخیرا ظاهرا یک سری مسئولین را در آنجا برکنار کرده و حتی تحت برخورد قرار داده و گفته اند که در انجام مأموریت های خود کوتاهی نموده اند و به تعدادی افراد جوان و بی تجربه برای کنترل افراد مسئله دار مسئولیت های بالا داده اند که خود این موضوع به مسئله داری دامن زده است. مسئله داری در خصوصا آلبانی به یک بحران تبدیل شده و عملا رشته امور از دست مسئولین خارج گردیده است.

مریم رجوی در همین رابطه یک ویدئو کنفرانس برای نفرات در آلبانی ترتیب داد و از موضع کاملا بالا و طلبکارانه عنوان نموده است که وضعیت آنان از نفرات در سایر کشورها به مراتب بهتر است. او مطرح نموده است که در فرانسه برای انجام کارهایشان جا ندارند و حدود ۱۰ نفر در یک اتاق کوچک مجبور به کار کردن هستند. او از فضای “طلبکاری” در آلبانی اظهار عدم رضایت نموده است.
در مطلب دیگری که به دستم رسید آمده است که یک زن را به خاطر دادن یک لیوان آب به دست یک مرد توبیخ کرده و به شدت تحت برخورد قرار داده اند. تمام تلاش مسئولین اینست که مرد و زن به هیچ عنوان با یکدیگر ارتباطی نداشته باشند و کلا هیچ کس با دنیای خارج ارتباطی نداشته باشد و حتی اعضا با یکدیگر هم ارتباطی نداشته باشند.

آنطور که مشخص است روند جدائی خصوصا در آلبانی رو به افزایش است. بعضی افراد که ظاهرا سابقه دار و اسم و رسم دار و مهم هستند را سعی میکنند به هر قیمت، حتی دادن آوانس هائی که اصلا معمول نیست، حفظ کنند که این موضوع و تبعیض قائل شدن بین افراد بر مسئله داری دیگران افزوده است. مثلا هزینه هائی را در خصوص برخی افراد به انجام میرسانند اما برای برخی دیگر دریغ میکنند که این امر موجب شده تا اعضا بپرسند که چرا فرق گذاشته میشود.
موضوع دیگری که مطلع شده ام اینست که مسئولین بین خود گفته اند که سازمان خواه نا خواه باید به اروپا منتقل شود و شرایط پادگانی اشرف یا لیبرتی به آن صورت امکان پذیر نخواهد بود و تنها راه ممکن شدت بخشیدن به بحث های انقلاب است. در همین رابطه قرار است با معرفی نرگس قجر عضدانلو به عنوان مسئول اول سازمان مجاهدین خلق، علیرغم مخالفت هائی که در این رابطه وجود دارد، نشست های انقلاب را مجددا به راه بیندازند. اخیرا نشست های “زبان ماد” و “زبان نرینه” را در اروپا برگزار کرده اند که توضیح آنها در این مقاله نمی گنجد.
در همین رابطه جلسات متعددی گذاشته میشود که افراد باید قصور خود را از پیش نوشته و بخوانند و سپس “نقطه آغاز” قصور خود را بگویند و به اصطلاح “شیرجه” بزنند و طلبکاری را طلاق داده و خود را بدهکار کنند. از افراد خواسته میشود که علت طلبکاری (که به هر نوع خواسته یا سؤال یا ایراد اطلاق میشود) خود را مشخص کرده و بدون مقدمه به تقصیرات اعتراف کرده و نجات یابند. افراد موظفند جزئی ترین افکار خود را در جمع بازگو نموده و خود را مقصر جلوه دهند.
مشغول کردن نیروها و منحرف کردن اذهان آنان از تضاد اصلی و بن بستی که سازمان در آن گرفتار است هدف اصلی این نشست ها می باشد. بسیاری حتی به زبان می آورند که هزینه ای که سازمان طی ۵۰ سال از جان و مال و عمر و زندگی بهترین افراد صرف کرده به چه نتیجه ای رسیده است؟
واقعیت اینست که هر کس قدری فکر کند به غیر از شارلاتان بازی و نیرنگ و دروغ و مفت خوری چیزی از رهبری سازمان مشاهده نکرده است. اگر هر کس امکان پیدا کند تا به احساس درونی خود مراجعه نماید جز به خیانت آشکار رجوی به اعتماد صدیق ترین فرزندان این میهن به چیز دیگری نخواهد رسید.

نوشته جریان مسئله داری در فرقه رجوی – قسمت نهم اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

نوشته جریان مسئله داری در فرقه رجوی – قسمت هشتم اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

نوشته جریان مسئله داری در فرقه رجوی – قسمت هفتم اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

نوشته جریان مسئله داری در فرقه رجوی – قسمت ششم اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

نوشته جریان مسئله داری در فرقه رجوی – قسمت پنجم اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

نوشته جریان مسئله داری در فرقه رجوی – قسمت چهارم اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

نوشته جریان مسئله داری در فرقه رجوی – قسمت سوم اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

اخیرا مشاهده کردم که تعداد ایمیل ها و تعداد کسانی که برای دیدار با اقوام به ایران سفر میکنند زیاد شده است. همچنین متوجه شدم که مطالبی از جانب این افراد مطرح میگردد که شایسته تعمق و بررسی است و نظرم جلب شد و احساس کردم که نمیشود بی تفاوت از کنار آنها عبور کرد. با ارتباطاتی که برقرار شد به این نکته پی بردم که عده ای هستند که مسائلی دارند و مایلند با کسی یا جائی در میان بگذارند اما مسئولین سازمان پاسخگو نیستند.

به همین دلیل مطالبی با عنوان “جریان مسئله داری در سازمان مجاهدین خلق و سخنی با هواداران” نوشتم که در سایت های مختلف منعکس گردید. بعد از آن مطالب بیشتری از طریق ایمیل یا پیام روی فیس بوک و تویتر دریافت کردم که هم ابراز محبت، هم انتقاد، و هم اهانت را شامل میشد. طبیعی است هر یک از این موارد و برخوردها باید به صورت مجزا بررسی گردد.

در یک پیام نوید داده شده بود که همین روزها با اسلحه به سراغم خواهند آمد و همچنین در پیام دیگری فردی خواسته بود تا او را راهنمائی کنم که چگونه میتواند با وزارت اطلاعات ایران ارتباط برقرار کرده و همکاری نماید که البته مواردی از این دست شایان جوابگوئی نیست و نمونه های اینچنینی هم به همین دو مورد محدود میگردد.

در ایمیل هائی که اخیرا دریافت کردم یک مطلب جدید دستگیرم شد و آن اینست که شرایط اعضا و هواداران و کلا بدنه سازمان مجاهدین خلق در اروپا مشوش و درهم ریخته است و به نوعی فضای شدید مسئله داری حاکم می باشد. افراد بی نهایت تناقض حمل می نمایند و به حد اعلا انطباق کار میکنند (دو امری که در سازمان به شدت ممنوع بوده و تقبیح شده است) چرا که نه تنها به سؤالاتشان جوابی داده نمیشود بلکه صرفا به خاطر سؤال کردن به شدت سرکوب میشوند تا دیگر جرأت سؤال پرسیدن نکنند.

در یک ایمیل از پاریس چنین آمده است: “مقاله شما با عنوان سخنی با هواداران که در آن به موضوع جداشدن ها و بازگشت به ایران اشاره شده تأثیرات زیادی روی هواداران داشته و در خصوص آن صحبت میکنند و از مسئولین فرقه سؤال می نمایند که موجب خشم آنان میشود. تعدادی از هواداران قدیمی از مسئولین در خصوص جداشدن اعضا و مسافرت جداشده ها به ایران سؤال کرده اند که جواب داده اند که اینها تماما دروغ های وزارت اطلاعات است. در جواب به این مطلب که اینها را ابراهیم خدابنده که کاملا شناخته شده است بیان داشته هم گفته اند که او هم مزدور وزارت اطلاعات ایران است. هواداران در جواب گفته اند که این حرفها را هر کس زده باشد بهرحال واقعیت است و خودشان شاهد بوده اند که هر روز افراد بیشتری بدون مشکل به ایران میروند و می آیند. در واکنش به این امر مسئولین مربوطه با خشم عنوان نموده اند که به چه حق مطالب مزدوران را می خوانند و در خصوص آنها سؤال میکنند. تا جائی که اطلاع دارم این مقاله موضوع بحث در جاهای مختلف بوده و خصوصا تأکید کرده اند که آنچه ابراهیم خدابنده نوشته است واقعیت دارد و مدام اتفاق می افتد و لازم نیست وزارت اطلاعات به او دیکته کند. در مقابل هم مسئولین فقط پرخاش کرده و افراد را از خواندن این گونه مطالب و مراجعه به سایت های مربوطه منع کرده اند.”

یک نفر عنوان نموده است که بعد از مراسمی که برای به اصطلاح ۳۰۰ انجمن در پاریس برپا گردیده بود تعداد محدودی را به یک جلسه دیگر بردند که مریم رجوی حضور داشته و مطالبی را بیان نمود. وی از جمله گفت: “چه کسی میگوید ما دگم هستیم؟ ما نگهبانان شیرین ترین میوه به اسم زندگی هستیم. بچه های ما در رأس کسانی قرار دارند که عاشق زندگی کردن هستند. چه کسی میگوید ما عروسی و ازدواج نداریم؟ چه کسی میگوید ما خشک هستیم؟ ما عشق را بهتر از هر کس دیگری می فهمیم. ما دوست داشتن را بلد هستیم و بخدا ما مسعود را از همه بیشتر دوست داریم.” ظاهرا مریم رجوی در این جلسه مطالبی را در خصوص عشق و علاقه سازمان به خانواده بیان میدارد و از اولویت دادن به خانواده صحبت میکند.

برای نویسنده این مطلب معما شده بود که اگر مریم رجوی به این میزان به موضوع خانواده اهمیت میدهد و عشق به خانواده را تبلیغ می نماید پس چرا خانواده های اعضای مستقر در پادگان اشرف به مدت نزدیک به سه سال در پشت درهای بسته نگاه داشته شدند و حسرت حتی یک دیدار کوتاه را هم به دلشان گذاشتند و علاوه بر آن عزیزانشان را وادار کردند تا با سنگ و چوب و فلاخن سر و دستشان را بشکنند و شعار “ننگ ما، فامیل الدنگ ما” سر بدهند.

در نامه دیگری یکی از هواداران سازمان نوشته بود که در یکی از جلسات یکی از مسئولین سازمان گفته است که: “ما با انقلاب ایدئولوژیک مقام زن را ارتقاء دادیم. ما از شما میخواهیم که با خانواده خود باشید و بهترین وضع و امکانات را برایشان فراهم نمائید تا راحت باشند و شما راحت تر بتوانید مسائل و مشکلات ما را حل نمائید. به بچه های خود عشق بورزید که این مایه پیشرفت ماست. ما بعد از سرنگونی دوباره ازدواج میکنیم. ما به دنبال جامعه بی طبقه توحیدی هستیم. من دلم برای آب جوی های جوادیه، برای بوی نان سنگک تازه، و برای ایران تنگ شده است و بزودی بعد از سرنگونی رژیم ملاها به ایران خواهیم رفت”. در این نشست او مجددا به ایران رفتن را نامشروع و خیانت دانسته بود.

نویسنده نامه اضافه کرده است که بعید است به سن و سال این مسئول قد بدهد که بعد از سرنگونی رژیم به ایران سفر کند و بهتر است تا فرصت هست از این امکان استفاده نموده و یک سفر به ایران رفته و برگردد و تصور نکند یا توهم نداشته باشد که در این سفر کسی کاری به کارش دارد یا با سفر نکردن او رژیم سرنگون یا با سفر کردنش رژیم تثبیت میشود.

در نامه دیگری نوشته شده بود که سازمان از یک طرف میگوید که در عملیات فروغ جاویدان شکست خورد چون اعضایش به فکر خانواده بودند و از طرف دیگر تأکید میکند که باید به فکر خانواده بود و این دوگانگی را معلوم نیست چگونه باید هضم کرد. بالاخره آیا خانواده مانع هست یا نیست؟

یک نفر نوشته بود که با یکی از مسئولین مطرح کرده است که برخی بدون هیچ مشکلی به ایران رفته و برگشته اند و از وی پرسیده است که سفر به ایران برای دیدار با اقوام چه اشکالی دارد. مسئول مربوطه جواب داده بود که این کار به رژیم مشروعیت می بخشد. فرد پرسیده بود که بالاخره آیا رژیم مشروعیت دارد یا ندارد. اگر دارد که مسافرت چیزی را عوض نمیکند و اگر ندارد که باز هم سفر چیزی را تغییر نمی دهد. ظاهرا مسئول در مقابل این منطق برآشفته شده و این کار را خیانت دانسته و گفته بود که هر کس به ایران سفر کند ترد و منزوی خواهد شد.

از قرار معلوم مسئولین سازمان هرکجا که میروند با انبوهی سؤالات هواداران روبرو میشوند. از جمله اینکه سؤال میشود که سال ۱۳۹۱ را سال سرنگونی اعلام کرده بودند ولی چنین چیزی محقق نشد. توجیه مسئولین اینست که “یک نیروی انقلابی زمان برای سرنگونی معین نمیکند و سازمان بهرصورت پای سرنگونی رژیم ایستاده است”. این مسئول گفته است که: “این سؤال که سرنگونی چه زمانی اتفاق می افتد را باید کلا فراموش کنید”.

در خصوص بسته شدن خونین پادگان اشرف نیز اینگونه توجیه کرده اند که: “ما میخواستیم تا جائی که امکان دارد در اشرف بمانیم و حتی اگر کشته های خیلی بیشتری هم میدادیم ارزش داشت. حالا با این تعداد کشته اشرف از آنچه که در گذشته بود بیشتر مطرح شده است و اگر این تعداد کشته را نمیدادیم اینقدر مطرح نمی شد”.

در برابر این سؤال که چرا سلاح هایمان را تحویل دادیم نیز اینطور جواب داده شده است که: “حمل کننده سلاح از خود سلاح مهمتر است. ما اگر سلاح ها را به آمریکائی ها تحویل نمیدادیم حمل کننده ها را هم از دست میدادیم”.

از نظر من همینکه هواداران جرأت بخرج داده و ابراز عقیده و سؤال میکنند جای قدردانی دارد. من از بابت تجربه ای که دارم توصیه میکنم که هر کس، عضو یا هوادار هر گروه یا سازمانی که باشد، بالاخره باید در تصمیم گیریهای آن گروه یا سازمان نقش هرچند کوچکی ایفا کند و این حق را دارد که سؤالات و ابهاماتش را مطرح نموده و پاسخ قانع کننده بخواهد. در هر حزب و دسته ای افراد بهرحال یک میزان استقلال عمل دارند و تنها در فرقه هاست که آزادی عمل اعضا و پیروان به صورت کامل از آنها گرفته میشود. در فرقه ها مسئول مطلق میگردد یا بهرحال با آن برخورد مطلق میشود و این برای هر جریانی سم مهلک است.

آنطور که دریافته ام سازمان از نوشته های کسانی مانند ایرج مصداقی که مسعود رجوی را مستقیما مورد سؤالات منطقی قرار میدهند بیشتر از هر کس دیگری گزیده شده و حتی به هوادارانی که سؤال میکنند میگویند که چرا باز نوشته های خائنین و بریده مزدورانی مانند مصداقی و شکری و یغمائی را خوانده اند و به این شکل آنان را ساکت میکنند.

افرادی با من ارتباط برقرار کرده و راهنمائی خواسته اند. این برای من جای بسی خوشحالی است که با وجودی که همه گونه فحاشی و لجن پراکنی علیه من توسط سازمان صورت گرفته باز هم مورد توجه کسانی که مرا می شناسند قرار گرفته ام. همه میدانند که من در ایران زندگی میکنم و البته باید اذعان کنم که در حال حاضر صدها برابر بیش از زمانی که در سازمان مجاهدین خلق بودم آزادی عمل و قدرت فکر کردن دارم.

یک نفر نوشته است: “بالاخره فردی که هوادار سازمان شده نمیتواند تا ابد کشور و خانواده اش را فراموش کند. مریم رجوی خودش با هر کس و ناکسی می نشیند و هیچ حد و مرز سیاسی ندارد ولی اگر من که اصلا کاره ای نیستم برای دیدن مادر پیرم به ایران بروم خیانت کرده ام. میگویند اگر من به سفارت بروم و برای ورثه مرحوم پدرم وکالت بدهم که از بلاتکلیفی در بیایند گناه کرده ام. سازمان برای یک سفر کوتاه مریم رجوی از ماهها قبل تدارک می بیند و هزینه میکند ولی افراد به دلیل عدم رسیدگی های پزشکی می میرند. آیا رهبر یک سازمان که با مواضع کاملا ضد امپریالیستی و ضد اسرائیلی مرا جذب کرده و حالا ناگهان به حامی دوآتشه امپریالیسم و اسرائیل بدل شده خیانت کرده یا من که در هفت آسمان یک ستاره ندارم و فقط میخواهم مادرم را قبل از مرگش ببینم و بر سر خاک پدرم بروم؟”

یکی از جداشدگانی که به ایران آمده بود چنین تعریف میکرد: “در سال ۱۳۶۲ در انجمن انگلستان از من خواسته شد که از بستگان با دروغ و فریب به نفع سازمان پول بگیرم. همسرم با خواهرش تماس گرفت و با طرح یک محمل ساختگی درخواست پول کرد. او آنقدر به خواهرش اعتماد داشت که هرگز تصور نمیکرد نیرنگ و دروغی در کار باشد. او در ایران تمامی دارائی از جمله خانه و اثاث خانه اش را فروخت و برای ما فرستاد که دو دستی تقدیم سازمان کردیم. او خودش در ایران در یک پانسیون زندگی سختی را آغاز کرد. بعد از آن سازمان دیگر اجازه نداد که ما با او تماس بگیریم و جویای حالش شویم و بعدها هم ردی از او نداشتیم. حالا بعد از گذشت ۳۰ سال اتفاقا متوجه شدیم که در بستر بیماری است. بالاخره علیرغم تمامی شانتاژ های سازمان تصمیم گرفتیم که به ایران برای دیدار با او بیائیم. او هنوز هم باور نمیکند که خواهرش چه بلائی بر سرش آورده و چگونه به اعتمادش خیانت کرده و او را برای همه عمر از زندگی ساقط نموده است.”

این دوست قدیمی میگفت: “زمانی که به فرودگاه در تهران رسیدم با خودم گفتم که به مأمورین میگویم که مرا به اوین ببرید و شکنجه و اعدام کنید ولی فقط اجازه بدهید که همسرم برای آخرین بار خواهرش را در بستر بیماری ببیند. اما البته در فرودگاه کسی حتی نگفت حاجی خرت به چند”.

یک نفر نامه داده بود که با وجودی که سالهاست به افراد سازمان میگوید که دست از سرش بردارند ولی گوش کسی بدهکار نیست و مدام مزاحمش میشوند و درخواست پول میکنند. نوشته بود که بار آخر با وی تند شده و به او گفته بودند که او بریده و مبارزه را رها کرده و به دنبال زندگی رفته است. او در جواب گفته است: “بله درست است من بریده ام و مبارزه را رها کرده و به دنبال زندگی رفته ام. هر زمان که نظرم عوض شد و تصمیم گرفتم که زندگی را رها کرده و به مبارزه برگردم خودم مستقیما به جان بولتون مراجعه میکنم و مزاحم شما نمیشوم”.

ایمیلی از خانمی از جداشدگان داشتم که در خصوص رقص رهائی نوشته بود. او عنوان نموده است که مطالبی در تأیید افشاگری های خانم بتول سلطانی دارد اما از آنجا که الان از آن شرایط بیرون آمده و شخصیت واقعی یک زن ایرانی مسلمان دارای حرمت و شرف و حیا را باز یافته برایش دست زدن به چنین افشاگری مشکل است. او نوشته است: “نمیدانم چگونه میتوانم این موارد را با هویت اصلی خودم بیان نمایم اما از طرفی احساس سنگینی میکنم و واجب میدانم که دیگران از این موضوعات مطلع شوند و لذا فکر میکنم که بهرحال دیر یا زود مجبور شوم مطالبی را در این خصوص بیان نمایم”.

این خانم نوشته است که زنان دیگری هم هستند که مشکل مشابهی دارند و بر سر دوراهی مانده اند که چه کنند. او عنوان داشته است که مسعود رجوی زنان را تحت عنوان انقلاب ایدئولوژیک و رسیدن به قله رهائی به بردگی و استثمار جنسی کشانده است.

نوشته جریان مسئله داری در فرقه رجوی – قسمت دوم اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

اخیرا ایمیل هایی از جانب برخی اعضا و هواداران سازمان مجاهدین خلق در اروپا، که با من آشنائی قبلی داشته اند، به دستم رسیده است که محتوای آنها شایان تأمل و تعمق است. اینکه آنان، که برخی حتی اعلام جدائی هم نکرده اند، در شرایط فعلی برای من ایمیل داده و از وضعیت سازمان و خودشان می گویند نیز به نوبه خود قابل توجه است.

در ایمیلی از جانب یکی از کسانی که تصور می شود هنوز عضو سازمان است وی نوشته بود که بعد از بحث و فحص های مفصل جهت کناره گیری از سازمان، نهایتا مسئولین از وی خواستند تا چیزی از جداشدن خود نزد هوادارانی که او را می شناسند بروز ندهد و طوری وانمود کند که گوئی هنوز عضو تشکیلات است. او همچنین تهدید شده بود که اگر کسی بوئی از جداشدنش ببرد آن وقت سازمان هم می داند چگونه با او برخورد کند.

در ایمیل دیگری، یکی از هواداران سازمان که سالیان سال است هوادار سازمان می باشد نوشته است که هر بار سؤالی از مسئولین سازمان می پرسم با الفاظی نظیر “خجالت بکش”، “شرم نمی کنی؟”، “حیا کن” پاسخ داده می شود و به جای اینکه تلاش کنند جواب سؤالم را داده و مرا توجیه نمایند فقط نگران این هستند که مبادا سؤالات من به سایر هواداران سرایت کند و تنها از من خواسته می شود که این سؤالات را جای دیگری تکرار نکرده و به ذهن سایرین انتقال ندهم.

یکی از هواداران که از زمان های خیلی قبل او را می شناسم نوشته بود که فضای مسئله داری در میان هواداران به شدت رشد کرده و افراد سؤالاتی که قبلا جرأت طرح آنها را نداشتند مطرح می نمایند. او نوشته بود که هواداران در میان خود حول مسائلشان صحبت می کنند و همه به این نتیجه رسیده اند که سازمان فقط به دنبال ممانعت از رشد روزافزون جریان مسئله داری است و انگار دغدغه دیگری ندارد و هرگز در صدد توجیه نیروها و پاسخ به سؤالاتشان بر نمی آید.

مواردی که بیشتر مورد سؤال قرار می گیرد حول رفتن به عراق و همکاری با صدام حسین علیه میهن و ملت و همچنین اصرار بر ماندن در عراق در حال حاضر و به کشتن دادن نفرات است که سازمان نه تنها پاسخی نمی دهد بلکه سؤال کننده را سرکوب نموده و تهدید می کند که از این حرفها دیگر تکرار نشود. حتی در مواردی سؤال کننده مورد بازخواست قرار گرفته که چه کسی چنین سؤالاتی را در ذهن او فرو نموده و با چه کسانی در ارتباط می باشد. مسئولین مراقب هستند که افراد پاسیو و مسئله دار یکدیگر را پیدا نکنند. رهنمود سازمان به جداشدگان اینست که باید سکوت کنند تا کسی متوجه نشود که آنها جدا شده اند و در این خصوص حتی تهدید هم میشوند.

یک نفر نوشته بود که به مسئول سازمان در شهرمان گفتم که همه میدانند سازمان در باتلاق عراق گیر کرده و استراتژی ارتش آزادیبخش ملی به بن بست رسیده و سازمان راه پس و پیش ندارد؛ اما مسئول مربوطه در کمال تعجب به جای اینکه حرف مرا رد کند و تلاش نماید تا مرا نسبت به عکس این موضوع توجیه و قانع نماید تنها از من خواست که این موضوع را در بین هواداران دیگر اشاعه ندهم و از من در این رابطه قول گرفت.

همچنین نوشته بودند که مسئولین سازمان به شدت روی اعضا و هواداران دقیق هستند تا متوجه شوند که چه کسانی احیانا گرفته و درخود هستند و فورا با آنها برخورد کرده و خصوصا تلاش میکنند متوجه شوند که اخیرا با چه کسی یا کسانی صحبت داشته اند. همچنین در خلال نوشته ها متوجه شدم که نوشته های آقای مصداقی که مستند و مستدل تنظیم شده اند، بویژه در خصوص شخص مسعود رجوی، فوق العاده تأثیر گذار بوده بطوری که مسئولین سازمان از شنیدن نام او نیز برآشفته میشوند. همچنین جدائی آقایان یغمائی، قصیم، و روحانی و اظهارات آنان هم فوق العاده در باز شدن باب سؤالات در بین هواداران مؤثر بوده است.

سؤالی که از جانب بسیاری از هواداران، با وجودی که مرز سرخ اعلام شده، به کرات مطرح می شود اینست که در شرایط فعلی مسعود رجوی کجاست و چرا به اصلی ترین مسائل روز و سؤالات هواداران پاسخ نمی دهد. در جواب، مسئولین مسائل امنیتی را مطرح می کنند که به هیچ عنوان قانع کننده نیست چرا که مریم رجوی، که سازمان ادعا میکند او هدایت اعضا را به عهده دارد، آشکارا فعالیت و مسافرت می کند و هیچگونه مشکلی او را تهدید نمی نماید. اگر سازمان و کشورهای غربی توانسته اند حفاظت مریم رجوی را تأمین کنند قطعا حفاظت مسعود رجوی که قبلا هم ۵ سال در پاریس اقامت و فعالیت آشکار داشت را هم می توانند تأمین نمایند و این بهانه ای بیش نیست و این دلیل کسی را قانع نمیکند.

در یک ایمیل یکی از کسانی که بی سروصدا از سازمان جدا شده مطرح می کرد که با مسئولین سازمان مدام بحث داشته که خطی که سازمان تا به حال به جلو برده به هیچ نتیجه ای نرسیده است، که در جواب تنها به این بسنده شده که او چیزی سرش نمی شود و حق ندارد در اموری که صلاحیت ندارد دخالت کند و نظر بدهد. او نوشته است که در حال حاضر تنها با برنامه های تفریحی و سرگرمی هواداران را نگاه می دارند و واقعا هیچکدام از آنها نمی توانند در برابر مردم عادی یا کسانی که از ایران می آیند دفاعی از عملکرد سازمان داشته یا کسی را احیانا جذب نمایند.

ایمیل یکی از جداشدگانی که هیچ فعالیتی علیه سازمان ندارد برایم خیلی جالب بود که نوشته بود: “خودم تا قبل از اینکه پایم از عراق به اروپا برسد در این توهم بودم که مردم از سازمان و از رجوی حمایت می کنند؛ اما بعد از گذشت این سالها و برخورد با خانواده و دوستان و ایرانیان مختلف و حتی شهروندان اروپائی دریافتم که سازمان در میان مردم نه تنها وجهه ای ندارد بلکه فوق العاده منفور است. چندی قبل بطور اتفاقی سه تن از اعضای سازمان را دیدم و با آنها در همین رابطه صحبت کردم که جالب است یکی از آنها اذعان نمود که سازمان بدنام شده و مردم از آنها فرار می کنند.”

با تعدادی از اعضای سابق سازمان مجاهدین خلق و شورای ملی مقاومت که به ایران تردد داشتند و مایل نبودند نامشان علنی شود نیز دیدار و گفتگو داشتم. یکی از آنها می گفت که با وجودی که بارها به نفرات سازمان گفته ام که دیگر خط و خطوطشان را قبول ندارم اما باز سراغ من آمده و درخواست کمک مالی می کنند. او می گفت که به فردی که برای گرفتن کمک مالی آمده بود گفته است که دارد به ایران برای دیدار با خانواده می رود که مسئول مربوطه توصیه کرده که این کار را مخفیانه و بدون اینکه کسی متوجه شود انجام دهد وگرنه خودش می داند. یعنی عبور از مرز سرخ رفتن به ایران میتواند قابل قبول باشد اما بیان آن در میان سایر هواداران اشکال دارد و کسی نباید بفهمد.

یکی از هواداران فعلی سازمان نوشته بود که مسئولین میگویند که مبارزه بها دارد و باید خود هواداران بهای مبارزه را بپردازند و از سازمان طلبکار نباشند. به نوشته او مسئولین سازمان ادعا میکنند که در زمان شاه وقتی مجاهدین خلق دستگیر میشدند طوری دفاعیه خود را می نوشتند که حتما اعدام شوند. او نوشته است که با خودش فکر کرده که قطعا مسعود رجوی و مهدی ابریشم چی و سایر مسئولینی که در زندان شاه بودند از این نوع دفاعیه ها ننوشته اند چرا که اعدام نشده اند اما جرأت نکرده بود اینرا به مسئول مربوطه بگوید.

آنچه از خلال این ایمیل ها و دیدارها دریافتم اینست که مسئله داری در میان اعضا و هواداران سازمان در اروپا به جریان تبدیل شده و از دست سازمان هم خارج گردیده است و سازمان تمام تلاش خود را بکار می گیرد تا از سرایت این موضوع به دیگران ممانعت به عمل آورد. تنها نگرانی سازمان اینست که اپیدمی رها کردن سازمان و بازگشت به ایران که هم اکنون به جریانی فراگیر تبدیل شده گسترش یابد و فضای ساختگی که سازمان بوجود آورده از بین برود و به قول معروف سر کلاف باز شود. هم اکنون سازمان به شدت تلاش میکند و تمام سعی خود را بکار میگیرد تا اعضا و هواداران نفهمند که کدام یک از اعضا جدا شده و کدام یک از جداشدگان به ایران تردد دارند.

مسئولین بالاتر تلاش میکنند علت مسئله داری را بدرفتاری مسئولین پائین تر با اعضا و هواداران جلوه دهند حال آنکه کاملا روشن است که عدم پاسخگوئی رهبری فرقه به انبوه سؤالات و ابهامات بوجود آمده در خصوص سیاست و عملکرد سازمان کار را به اینجا کشانده است. در دیدار با یکی از حامیان سابق شورای ملی مقاومت در تهران وی میگفت کارمان به جائی رسیده که در کنار جان بولتون از یک طرف و القاعده از طرف دیگر ایستاده ایم و کسی هم جوابگو نیست. او میگفت مسعود رجوی در سال ۱۳۵۰ دستگیر شد و به انفرادی اوین رفت و از آن زمان از انفرادی بیرون نیامده است.

اما فضای ترس از جداشدن هنوز بطور عموم در بین اعضا و هواداران وجود دارد و برخی مطرح میکردند که واقعا جدا شدن علنی از سازمان بسیار سخت است و از شانتاژ و جنگ روانی سازمان میترسند و سؤال میکردند که چگونه میشود بر این ترس فائق آمد. آنان حتی نگران خانواده خود نیز در این رابطه هستند و میگویند از ترس آسیب رسیدن به آنها سکوت اختیار کرده اند وگرنه مایل هستند ماهیت سازمان را به همه نشان دهند.

من در نامه های جداگانه و همچنین در دیدارها جواب های خودم را به این دوستان دادم اما در کل سخنم با هواداران اینست که باید جو و فضای ترس ایجاد شده توسط سازمان را به هر نحو شکست و لازم است افرادی که از سازمان جدا میشوند اینرا به صراحت اعلام کنند و اجازه بدهند تا دیگرانی که مسئله دار هستند نیز در جریان قرار گیرند و زمینه نجات آنان هم فراهم گردد. سازمان از ترفند های کنترل ذهن روانی استفاده میکند و به این ترتیب افراد را در اسارت ذهنی نگاه میدارد و لازم است در برابر این ترفندهای فرقه ای ایستاد و از چیزی نترسید.

کسانی که از سازمان جدا شده و نسبت به خیانت های گسترده رجوی، چه به ملت ایران و چه به اعضا و هواداران سازمان، دست به افشاگری می زنند نه تنها کارشان خیانت نیست برعکس به وظیفه انسانی خود در قبال کسانی که با اهداف این فرقه و رهبریش آشنا نیستند عمل می نمایند. برخی افراد ناآشنا با ماهیت فرقه ای سازمان مجاهدین خلق ممکن است در معرض این تهدید که فریب خورده و در دام این فرقه بیفتند قرار دارند که وظیفه کسانی که نسبت به این موضوع آگاهی دارند اینست که آنان را نسبت به خطرات احتمالی آگاه نمایند. هر کس موجبات جداشدن یک فرد از سازمان را فراهم آورد او را از اسارتی برده وار نجات داده و به زندگی عادی انسانی بازگردانده است.

نوشته جریان مسئله داری در فرقه رجوی – قسمت اول اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.