در مراسم اختتامیه جشنواره فیلم فجر که شامگاه شنبه ۲۲ بهمن ماه و همزمان با سال روز پیروزی انقلاب اسلامی ایران با حضور هنرمندان و اصحاب رسانه در سالن همایش‌های برج میلاد برگزار شد، دیپلم افتخار بهترین کارگردانی فیلم اول و جایزه ویژه وزیر فرهنگ و ارشاد اسلامی با عنوان “سیمرغ بلورین گوهرشاد” به لیلی عاج کارگردان فیلم “سرهنگ ثریا” اهدا شد.

سرهنگ ثریا اولین فیلم سینمایی ساخته شده خانم لیلی عاج است که روایتی است از سالهای جدایی خانم ثریا عبداللهی از فرزندی که در تشکیلات مجاهدین خلق گروگان گرفته شده است.

برای دانلود اینجا را کلیک کنید.

سایت آخرین خبر

نوشته کارگردان سرهنگ ثریا برنده سیمرغ بلورین گوهرشاد اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

به گزارش صفحه اقتصاد، نشست رسانه‌ای فیلم سینمایی سرهنگ ثریا به کارگردانی لیلی عاج شامگاه ۱۴ بهمن ماه در پردیس ملت برگزار شد.

در ابتدای این نشست لیلی عاج گفت: من در سال ۹۹ از سوی مرکز هنرهای نمایشی دعوت به همکاری شدم که مربوط به سوژه‌ای درباره تاریخ معاصر بود. با توجه به اینکه بچه گیلانغرب هستم یادم می‌آید که در عملیات مرصاد پدربزرگم گم شد و امکان دسترسی به خانواده را نداشت همیشه فکر می‌کردم این خاطره را بنویسم و تبدیل به نمایشنامه شد. در ادامه همانطور که درباره مجاهدین خلق تحقیق می‌کردم عکسی از مادرانی دیدم که کنار سیم خاردار ایستاده بودند، به همین دلیل چیزی درون من گفت قصه باید همین باشد. در تحقیقات به خانم ثریا عبداللهی رسیدم و با ایشان معاشرت کردم، خیلی از مادرانی را که فرزندانشان اسیر فرقه رجوی هستند، دیدم و با آنها گفتگو کردم و در نهایت این فیلم شکل گرفت.

سپس این کارگردان درباره در نظرگیری مخاطبان جهانی گفت: کلیدواژه‌های این فیلم مادر، انتظار و فرزند هستند که فرامرزی هستند به زعم خودم این کلیدواژه‌ها می‌تواند فرا جهانی باشد.

جلیل شعبانی تهیه‌کننده این اثر هم گفت: یادم است زمانی که روی فیلمنامه بحث می‌کردیم حرفمان این بود که این اتفاق هر جای جهان می‌تواند رخ بدهد یعنی هر جای جهان یک اشرف می‌تواند باشد و فرقه‌ای افراد را فریب بدهد. فکر می‌کنم خود سوژه بین‌المللی است و می‌تواند هر جای جهان رخ بدهد.

اکران فیلم سرهنگ ثریا با حضور خانواده ها

عاج درباره اردوگاه اشرف توضیح داد: انتخاب من این بود که دوربین این سوی دیوارهای اشرف باشد چون می‌خواستیم قصه ثریا را روایت کنیم انتخاب ما این بود که از این سوی اشرف روایت کنیم.

وی درباره الهام گیری از مستند «فیلم ناتمامی برای دخترم سمیه» اظهار کرد: من هر آنچه که درباره پدر و مادرها بود را بارها دیدم پس من آن مستند را هم دیدم و درباره کاراکتر آن هم صحبت کردیم واقعاً شباهت اتفاقی بوده و ربطی به آن ندارد.

بهزاد عبدی آهنگساز هم عنوان کرد: برای خلق یک اثر هنری سعی می‌کنیم به روح اثر نزدیک شویم من هم آثاری درباره مجاهدین دیده‌ام اما ما به دوگونه کار کردیم و در نهایت این مسیر را انتخاب کردیم.

عاج درباره صبر و استقامت مادران هم اظهار کرد: من امروز میزبان خانواده‌هایی هستم که وقتی فیلم را می‌دیدند چشمانشان خیس می‌شد مادری داریم که چهل سال است فرزندش اسیر فرقه رجوی است. من امروز میزبان مادران این فرزندان هستند. خدا خیلی من را دوست داشت چون یک گروه بی‌نظیر داشتم.

عاج درباره بخش پایانی فیلم که به مرکز رسانه‌ای مجاهدین می‌پرداخت و نسبت آن با التهابات اخیر گفت: ابتدا باید بگویم من از مستندهای دیگر برداشتی نداشتم چون اشک و آه مادران به اندازه کافی به آدم درام می‌دهد. آنچه در پایان فیلم می‌بینید این است که می‌خواستیم بگوییم آن فرقه منحوس الان کجاست و چه می‌کنند قسمت پایانی برای این بود که بگوییم آنها حالا چه فعالیتی دارند.

این کارگردان اظهار کرد: به نظرم سازمان مجاهدین تلاش می‌کند که اوضاع را سفید کند، آن‌ها فکر می‌کنند ما عقبه چهل ساله را در روزگار فعلی فراموش می‌کنیم اما این‌طور نیست.

بابک پناهی طراح صحنه هم گفت: بخشی از استفاده از لامپ‌های ال‌ای‌دی به نور برمی‌گردد ضمن اینکه قصه ما در سال ۸۹ روایت می‌شود پس در همان موقع هم این لامپ‌ها بودند. ما در طراحی این کار چند بخش داشتیم یکی پادگان اشرف بود که با خانم عاج به این نتیجه رسیدیم که پادگان اشرف باید منطبق با واقعیت باشد متاسفانه ما این امکان را نداشتیم که دقیقاً به همین لوکیشن برویم به همین دلیل از روی عکس‌ها و فیلم‌ها این لوکیشن شکل گرفت. در بخش کمپ ثریا هم باید بگویم اگر می‌خواستیم همان موقعیت را طراحی کنیم چندان لطفی نداشت پس تصمیم گرفتیم آن را بر اساس ذهنیت خودمان طراحی کنیم از سوی دیگر این سه نقطه یعنی کمپ اشرف، کمپ ثریا و مقر عراقی‌ها از هم دور بودند با صحبت‌هایی که داشتیم تصمیم گرفتیم اینها را به هم نزدیک کنیم تا فضا را درک کنیم.

شعبانی هم گفت: علیرضا برازنده سر فیلمبرداری فیلم آقای شعیبی بود به او زنگ زدم و گفت با وجود اینکه دوست دارد در این‌جا باشد اما نمی‌تواند. خانم صامتی هم سر فیلمبرداری است و نمی‌توانست بیاید باید بگویم خانم صامتی از جان و دل برای این فیلم مایه گذاشت.

عاج درباره اینکه چرا در بخش‌های عربی فیلم زیرنویس ندارد گفت: فکر می‌کردم زیرنویس حس و حال را می‌گیرد و از سوی دیگر تمرکز را بر هم می‌ریزد ضمن اینکه با زبان بدن می‌شد حدس زد که چه می‌گویند.

مهرناز اکبری هم گفت: ما بعد از اینکه مستندهایی درباره مجاهدین دیدم سعی کردیم به آدم‌های واقعی نزدیک بشویم. با خانم عاج فیلم‌هایی را دیدیم و برخی چیزها را تغییر دادیم اما سعی کردیم به مستند نزدیک باشد.

آرش قاسمی صداگذار هم مطرح کرد: فیلمنامه این اثر برایم خیلی جذاب بود. درباره صدا هم باید بگویم با صحبت‌هایی که داشتیم به این نتیجه رسیدیم که فضای فیلم از نظر صوتی تداعی‌کننده یک جنگ باشد. شاید در بخش‌هایی صداهای بلندگوها آزاردهنده بود اما ما تعمد داشتیم. من حس خوبی با کار داشتم و با فیلم درگیر شدم.

ثریا عبداللهی شخصیت واقعی ثریا هم گفت: همانطور که فیلم نشان داد من مادر امیر اصلان هستم که پسرم سال ۸۱ از ترکیه ربوده شد و حالا ۲۱ سال است که در بند مجاهدین است، به خانم عاج دست مریزاد می‌گویم که زحمات زیادی کشید. او نزدیک به سه سال است که برای این فیلم زحمت می‌کشد. ما چهار سال در کمپ بودیم من عکس و فیلم‌های خانواده‌ها را به خانم عاج دادم؛ خانواده‌هایی که عزیزانشان توسط مجاهدین ربوده شدند.

وی گفت: از خانم صامتی تشکر می‌کنم ایشان چون خودشان مادر هستند حس مادرانگی را خوب به تصویر کشیدند. باید بگویم این فیلم تمام دردهای ما را در آنجا نشان داد با دیدن این فیلم حس می‌کنم دوباره متولد شدم.

اکران فیلم سرهنگ ثریا با حضور خانواده ها

عبدالهی مطرح کرد: من از طریق انجمن نجات عازم عراق شدم وقتی داشتم می‌رفتم فکر می‌کردم من تنها هستم ولی وقتی به مرز رفتم دیدم خیلی از مادرها و پدرها به دنبال فرزندان خود هستند وقتی به آنجا رفتیم مجاهدین اجازه دیدار با فرزندان را به ما ندادند اجازه ندادند صدای ما به گوش بچه‌هایمان برسد. بخش بلندگوها واقعاً منطبق با واقعیت است. نتیجه فیلم بسیار عالی است از سوی تمام خانواده‌ها از زحمات خانم عاج تشکر می‌کنم خانم عاج همانی را خلق کرد که در واقعیت بر سر ما گذشته بود.
عاج درباره انتخاب خانم صامتی گفت: او انتخاب اول و آخر من بود چون به دنبال یک مادر واقعی بودم که حتی وقتی راه می‌رود ما را یاد مادر ایرانی بیندازند او نه تنها یک بازیگر که یک انسان فوق‌العاده است.

ایرنا نوشت: سرهنگ ثریا به جای نمایش چهره‌ای کاریکاتوری از مجاهدین، ذات ضد انسان این فرقه را نمایش می‌دهد. جایی که این بار مجاهدین نه با یک دشمن ایدئولوژیک، بلکه با احساسات عمیق یک مادر دشمنی می‌کنند.

فیلمساز با به کارگیری دقیق دوربین سینمایی، از ثریا یک مادر چشم‌انتظار و در عین حال یک فرمانده تمام و کمال می‌سازد.
فیلم، داستان خانواده‌هایی را روایت می‌کند که برای ملاقات با فرزندان‌شان، خود را به اردوگاه اشرف رسانده‌اند و با ممانعت سازمان مجاهدین روبرو می‌شوند. ثریا (با بازی مثال‌زدنی ژاله صامتی) یکی از مادران چشم به راه است که بقیه خانواده‌ها را رهبری می‌کند. فیلمساز با به کارگیری دقیق دوربین سینمایی، از ثریا یک مادر چشم‌انتظار و در عین حال یک فرمانده تمام و کمال می‌سازد. در سکانس اول، او بین کانکس‌های بقیه خانواده‌ها حرکت می‌کند و نام تک‌تکشان را می‌آورد و انگار آن‌ها را به ماجرا دعوت می‌کند. دوربین پشت‌سر اوست و اولین بار وقتی او را از روبه‌رو می‌بینیم که با لبخند و نگاهی پر از امید، از لانگ‌شات دیده می‌شود. به این ترتیب اولین نما از زن، نمای چشم‌انتظاری اوست و رفته‌رفته این حس در همان ۱۰ دقیقه اول به تماشاگر نیز انتقال پیدا می‌کند.
ثریا قدم به قدم به شناخت دقیق از ذات جهنمی مجاهدین می‌رسد و در این مسیر رشد می‌کند و در نهایت به یک فرمانده حسابی تبدیل می‌شود. فرمانده‌ای که با نقشه‌ها و توطئه‌های مجاهدین مقابله می‌کند. در اولین صحنه مواجهه با مجاهدینی که برای شعار دادن و منع خانواده‌ها از دیدن عزیزانشان آمده‌اند، فیلمساز با کارگردانی دقیقش، از اشرف یک قفس می‌سازد. او همچنین در همان صحنه مجاهدین را دست می‌اندازد؛ مجاهدین آن طرف نرده‌ها شعارهای سازمانی قافیه‌دار می‌دهند و این سوی نرده‌ها، ثریا و دیگر مادرها و پدرها، در جواب و ستیز با آن‌ها، بداهه و در لحظه، با شعارهای بانمک پاسخ می‌دهند.

“سرهنگ ثریا”؛ بهترین اثر سینمای ایران با مضمون مجاهدین

ثریا از مادر فرزند خودش، تبدیل می‌شود به مادر همه اعضای فریب‌خورده اشرف. صحنه‌ای که ثریا با ویدئوی پسرش مواجه می‌شود، بی‌نظیر است. فیلم را می‌گیرد و جمع را ترک می‌کند و در تنهایی صحبت‌های پر از بی‌مهری پسر را می‌شنود که مادرش را مزدور نظام می‌خواند و می‌گوید فقط یک خانواده دارد و آن هم خانواده ایدئولوژیک است. ثریا فیلم را عقب می‌زند و سعی می‌کند از واژه ایدئولوژیک سر در بیاورد که نمی‌آورد. او مادر است و می‌خواهد فرزندش را ببیند و اهل ایدئولوژی‌بازی نیست. مادر اشک می‌ریزد، اما به سرعت به خودش می‌آید و دوباره به جمع برمی‌گردد. این‌جاست که دوربین فیلمساز دور می‌ایستد و یک پلان (برداشت) عالی می‌گیرد. پلانی که می‌توانست با کلوزآپ (نمای بسته) نابود شود. ثریا با لبخند به جمع برمی‌گردد و جملات مادرانه‌ای با این مضمون می‌گوید که بچه خودش را موقعی که دروغ می‌گوید، می‌شناسد و او هنوز مادرش را فراموش نکرده.

همه کنش‌های ثریا مادرانه است

همه کنش‌های ثریا در عین حال که قهرمانانه و مقتدرانه است، مادرانه نیز هست. ارجاع می‌دهم به صحنه‌ای که مرد فراری از اردوگاه، از خوردن غذا امتناع می‌کند و شروع می‌کند به دادن شعارهای ایدئولوژیک. او وقتی می‌گوید برای شکنجه شدن آماده است، واکنش ثریا عالی است، از شنیدن کلمه شکنجه ناراحت می‌شود و مثل همه مادرهایی که از غذا نخوردن بچه‌هایشان عصبانی می‌شوند، می‌گوید اگه می‌خوری بخور، اگه نمی‌خوری هم نخور؛ و این‌جاست که اتفاقا بعد از شنیدن این جمله مادرانه، فراری پیش می‌آید و شروع می‌کند به خوردن غذا.

فیلمساز زن قهرمانش را نه با کنش‌های مردانه، بلکه با کنش‌های زنانه می‌سازد

فیلمساز، زن قهرمانش را نه با کنش‌های مردانه، بلکه با کنش‌های زنانه می‌سازد. او عواطف زنانه را نه عنصر ضعف، بلکه عنصر قدرت ثریا فرم داده است. ثریاست که به پدران و برادران جرات می‌دهد که میکروفن دست بگیرند و برای تهییج عزیزانشان، جملات محبت‌آمیز بگویند. کاری که مردها در انجامش از زن‌ها ضعیف‌ترند.

مجاهدین با تصاویر کاریکاتوری، سبعیت افسارگسیخته (که البته واقعیت آن‌هاست)، خوردن سیانور و مانند آن تصویر نمی‌شوند. فیلمساز آن‌ها را در مقابل و علیه عشق به تصویر می‌کشد. این‌جاست که تماشاگر پس از خارج شدن از سالن سینما، بر جنایت‌های مجاهدین صحه می‌گذارد. کسانی که در مقابل عواطف انسانی و پیوندهای خانوادگی می‌ایستند، حتماً از دستشان به خاک و خون کشیدن هزاران نفر برمی‌آید. این قدرت سینماست.

خیلی مفصل‌تر از این می‌توان به سرهنگ ثریا پرداخت که بماند برای اکران. اما به نظرم می‌توان پایان‌بندی فیلم را عوض کرد تا فیلم کم‌نقص‌تر شود. فیلم می‌تواند در قبرستان مجاهدین به پایان برسد و دو سه صحنه انتهایی‌اش اضافه است. اما به هر حال باید به لیلی عاج برای فیلم اول بسیار خوبش دست مریزاد گفت.

پایگاه خبری تحلیلی صفحه اقتصاد

نوشته همه چیز درباره فیلم سرهنگ ثریا اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

خانواده های متاثر با چشمان اشک آلود، این فیلم که یکی از بحث برانگیزترین فیلم های جشنواره امسال فیلم فجر لقب گرفته و مورد توجه ویژه خبرنگاران و رسانه ها واقع گردیده است، را به تماشا نشستند.

تعداد زیادی از خانواده های عضو انجمن نجات استان تهران و سه استان همجوار به شوق دیدن فیلم در اکران خصوصی افتتاحیه از ساعتها قبل در پردیس سینمایی ملت در تهران با دعوت عوامل فیلم جمع شده بودند. دیدار و ملاقات آنها که روزگاری باهم جلوی درب اشرف برای رهایی فرزندانشان فریاد میزدند و نیز همدلی و صمیمیت آنها، حتی ساعتها قبل از فیلم مورد توجه خبرنگاران مستقر در پردیس ملت قرار گرفته بود. من بارها و بارها در مقابل پرسش آنها قرار گرفتم که مجبور به توضیح شدم، توضیحاتی که گاه برایشان باورکردنی نبود .

اکران فیلم سرهنگ ثریا با حضور خانواده ها

توجه تعجب برانگیز خبرنگاران به حضور خانواده ها

خبرنگاران جوانی حاضردر پردیس ملت بودند که اطلاعات سینمایی کامل داشتند و از چند و چون فیلم نیز با خبر بودند، اما از فرقه رجوی چیزی نمی دانستند. یکی پرسید مگر بعد از جنگ هم اینها هنوز وجود دارند؟ یکی میگفت اینها همانها هستند؟ و دیگری می پرسید یعنی اینها اینقدر احمق هستند که بعد از مرگ صدام و حمایت های صدام از آنها با همان اسم قبلی خودشان را معرفی کنند؟ چرا اسم خودشان را عوض نکردند؟ از عراق به کجا رفتند؟ در جواب همکاری با صدام چه میگویند؟ این بچه ها که خانواده ها عکسشان را در دست دارند الان کجا هستند؟ و دهها سئوال دیگر که اگر حامیان فرقه رجوی بدانند که مردم ایران بخصوص نسل جوان اینقدر با این فرقه بیگانه هستند هرگز حاضر به حمایت از آنها نخواهند شد.

اکران فیلم سرهنگ ثریا با حضور خانواده ها

اما بعد از مشاهده خانواده ها دیگر خبرنگاری از ضرورت تولید چنین فیلمی سئوال نمی کند، چون هنوز این خانواده ها هستند و با عکس عزیزانشان در دست ایستاده اند و به قول بخشی از دیالوگ ثریا خانم در فیلم، “اگرجهنم هم باشد برای نجات بچه ها خواهیم رفت”.

فیلم ساعت 4 بعد از ظهر روز جمعه 14 بهمن در 4 سالن مجزا در مجموعه پردیس سینمایی ملت همزمان به نمایش در آمد که در لحظات اول هر چهار سالن کاملا پرشده بود و برخی روی پله ها نشسته و برخی کنار دیوارها ایستاده بودند.

اشک و ناله و آه و صداهایی که تایید صحنه های فیلم است در بین خانواده ها شنیده میشد. صداهایی از جمله: “اینجا بود که طوفان خاک آمد. اینجا سه نفر فرار کردند از فرقه، چرا نشان نداد؟ چقدر سنگ زدند بهمون و……”

اکران فیلم سرهنگ ثریا با حضور خانواده ها

بعد از فیلم مادری نای خویشتنداری نداشت و حالش خراب شد در حالی که ضجه میزد و روی زمین افتاده بود. خانواده های دیگر و عوامل فیلم و خانم لیلی عاج برای کمک و دلداری و مراقبت و اهل رسانه برای گزارش دورش جمع شده بودند.

اکران فیلم سرهنگ ثریا با حضور خانواده ها

نشست خبری که برگزار شد سئوال و ابهام از فرقه و فیلم چندان زیاد بود که در زمان تعیین شده نمی گنجید. در دقایق پایانی به خواست خبرنگاران و با دعوت تهیه کننده فیلم، خانم عبداللهی به روی سن دعوت شد و در حالی که عکس فرزندش را در دست داشت در کنار عوامل فیلم نشست و صحبت کرد .

برای دانلود اینجا را کلیک کنید.

در پایان و بعد از تشکر خانم عبداللهی از مهندس ابراهیم خدابنده مدیر عامل انجمن نجات، آقای خدابنده با تقدیم دو لوح تقدیر جداگانه از جانب انجمن نجات از خانم لیلی عاج، خانم ژاله صامتی و خانم عبداللهی تشکر کرد.

تقدیر ابراهیم خدابنده مدیر عامل انجمن نجات از عوامل فیلم سرهنگ ثریا

تجدید خاطره و یادآوری روزهای تلخ و هم پیمانی و تجدید عهد برای تلاش با پذیرش هر سختی، چاشنی خداحافظی خانواده ها از همدیگر در پایان مراسم بود. به همراه گل واژه های “به امید دیدار عزیزان”، “انشاالله جشن دیدار” و “ای کاش در همین سالن با عزیزانمان ملاقات کنیم جلوی چشم همین خبرنگارها”.

این برنامه با انبوه مصاحبه های خانم عبداللهی و خانواده ها با رسانه ها تا ساعاتی بعد همراه بود.

گزارش: سامان نجاتی

نوشته اکران فیلم سرهنگ ثریا و نشست خبری این فیلم با حضور خانواده ها اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

سرهنگ ثریا در چهل و یکمین جشنواره فیلم فجر در حالی به نمایش درآمد که شخصیت واقعی قهرمان فیلم در مراسم حضور داشت. خانم ثریا عبداللهی که “سرهنگ ثریا” روایتی است از سالهای جدایی او از فرزندی که در تشکیلات مجاهدین خلق گروگان گرفته شده است در نشست خبری سخنانی ایراد کرد و اهالی رسانه با او مصاحبه‌هایی داشتند.

فیلم همچنین با استقبال مخاطبان از جمله بسیاری از خانواده‌های اعضای مجاهدین خلق که از فعالین انجمن نجات هستند، روبرو شد. درنشست خبری پس از اکران، عوامل سازنده فیلم و خانواده‌های اعضای دربند مجاهدین خلق به بیان مطالبی حول جنایت های فرقه رجوی پرداختند.

اکران فیلم سرهنگ ثریا با حضور خانواده ها

اکران فیلم سرهنگ ثریا با حضور خانواده ها

اکران فیلم سرهنگ ثریا با حضور خانواده ها

اکران فیلم سرهنگ ثریا با حضور خانواده ها

اکران فیلم سرهنگ ثریا با حضور خانواده ها

اکران فیلم سرهنگ ثریا با حضور خانواده ها

اکران فیلم سرهنگ ثریا با حضور خانواده ها

اکران فیلم سرهنگ ثریا با حضور خانواده ها

اکران فیلم سرهنگ ثریا با حضور خانواده ها

اکران فیلم سرهنگ ثریا با حضور خانواده ها

نوشته مراسم اکران سرهنگ ثریا به روایت تصویر اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

در کنار اقشار مختلف جامعه تعدادی از خانواده های چشم انتظار استان زنجان نیز حضور داشتند و ضمن استقبال از فیلم سرهنگ ثریا، از نزدیک و رو در رو زحمات سرکار خانم لیلی عاج کارگردان فیلم مذکور را ستودند .

خانواده های زنجانی در اکران فیلم سرهنگ ثریا

خانواده های زنجانی در اکران فیلم سرهنگ ثریا

خانواده های زنجانی در اکران فیلم سرهنگ ثریا

خانواده های زنجانی در اکران فیلم سرهنگ ثریا

نوشته حضور خانواده های زنجانی در مراسم اکران فیلم سرهنگ ثریا اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

ثریا عبداللهی مادر امیراصلان حسن زاده، مادری است که سازمان مجاهدین خلق در سال 1382 فرزند او را از ترکیه ربود و فیلم سرهنگ ثریا روایت این جدایی بیست ساله و تلاش‌های مادر در طی چهار سال اعتصاب پشت حصارهای کمپ اشرف در عراق است.
به گفته لیلی عاج کارگردان این اثر، عکس مادران اعضای مجاهدین خلق در کنار سیاج‌های اشرف را که هنگام تحقیقات پیش از تولید دید، پیرنگ اصلی داستان فیلم خود دانست و دریافت که “قصه باید این باشد.”

در ادامه ثریا عبداللهی از چهار سال حضور خود و دیگر خانواده‌های اسیران فرقه رجوی در مقابل درووازه های قرارگاه اشرف سخن گفت. او از خانواده‌هایی گفت که سی تا چهل سال از تماس و دیدار با پدر، مادر، دختر یا پسر خود که در تشکیلات مجاهدین خلق گرفتار است، محروم بوده‌اند.

برای دانلود اینجا را کلیک کنید.

نوشته نشست خبری فیلم سرهنگ ثریا اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

“سرهنگ ثریا” اولین فیلم بلند سینمایی به نویسندگی و کارگردانی لیلی عاج، تنها بانوی کارگردان در چهل و یکمین جشنواره فیلم فجر، است. در این فیلم ژاله صامتی در نقش ثریا، وحید آقاپور، حمیدرضا محمدی، دیبا زاهدی و شهروز آقایی پور ایفای نقش می‌ کنند. تهیه کننده سرهنگ ثریا جلیل شعبانی است که پیش از این فیلم مهم منصور را در کارنامه کاری خود دارد.

نام کمال تبریزی در مقام مشاور کارگردان به اهمیت فیلم افزوده‌ است. این فیلم به عنوان تازه‌ ترین محصول سازمان هنری رسانه‌ ای اوج، از زاویه‌ ای متفاوت به حضور مجاهدین در پادگان اشرف پرداخته‌ است.

فیلم سینمایی “سرهنگ ثریا” روایت رنج خانواده‌هایی است که بعد از سقوط صدام، به مقر قرارگاه اشرف رفته‌ اند تا فرزندشان را که سال‌هاست ندیده‌ اند ملاقات کنند، اما جز درد چیزی نصیبشان نمی‌ شود.

ثریا، به یاد شخصیت واقعی ثریا عبداللهی، مادر امیر اصلان حسن زاده یکی از اعضای سازمان، مادری است که طبق شعار فیلم معتقد است این راه با گریه باز نمی‌ شود و سعی دارد با هدایت و رهبری دیگر خانواده‌ ها کاری انجام دهد.

عکسی از فیلم سرهنگ ثریا

دغدغه مندی ارزشمند

پیش تر بهروز شعیبی در سیانور و محمدحسین مهدویان در ماجرای نیمروز در قالب فیلم سینمایی و جلیل سامان در ارمغان تاریکی و نفس و دیگر فیلمسازان در قالب سریال تلویزیونی، به بخشی از فعالیت‌ های غیر انسانی سازمان مجاهدین خلق اشاره کرده‌ اند؛ اما لیلی عاج در مقام نویسنده و کارگردان، از زاویه‌ ای متفاوت زخم این گروه تروریستی را در قلب و ذهن مخاطب به جا می‌ گذارد.

او همواره در عرصه تئاتر، نشان داده به وقایع اجتماعی علاقه دارد و از دل آن‌ها قهرمانانی از جنس آدم‌ های معمولی بیرون می ‌کشد، که ممکن است در نهایت به نتیجه ظاهری نرسند اما با غیرت و ایمان، تمام تلاششان را می‌ کنند. عاج هنرمند دغدغه ‌مندیست و این مسئله با نگاه به کارهای قبلی او در تئاتر مشخص می‌ شود.

او در نمایش «قند خون» به زندگی کارگران بیکار شده کارخانه قند ورامین پرداخته و در نمایش کمیته نان، روایتگر زندگی سخت کولبران بوده‌ است. او سال گذشته نمایش «بابا آدم» را به روی صحنه برده‌ است که در قصه و بازیگران، اشتراکات زیادی با اولین اثر سینمایی‌ اش دارد.

عاج درباره آن نمایش گفته که «قصد نداشته جریانات داخل قرارگاه را روایت کند؛ چراکه تا کنون مستندات زیادی در این باره ساخته شده است». او در «سرهنگ ثریا» نیز بر روایت خانواده‌ های منتظر بیرون از اردوگاه اشرف تمرکز کرده و اطلاعات زیادی از آنچه در داخل اردوگاه می ‌گذرد، نمی‌ دهد و البته به نظر می‌ رسد نیاز بود حال خفقان درون اردوگاه بیشتر به تصویر کشیده شود.

مجاهدین خلق شیاطینی در لباس انسان

“سرهنگ ثریا” با نمایش احوال خانواده‌ های چشم‌ انتظار، نفرت از سازمان را در قلب ‌ها می‌ پراکند. سازمانی غیرانسانی که با فجیع‌ ترین روش ‌ها سعی دارد به آرمان دروغین خود برسد و از هرکجا و تحت هر شرایطی به فکر جذب نیروست. فرقی نمی ‌کند در اردوگاه ‌های اسرای جنگی در عراق باشد یا در کمپ پناه‌جویان در یونان. این سازمان تروریستی مانند هر فرقه دیگری با شستشوی مغزی اعضای خود، آن‌ها را از خانواده‌ هایشان بیزار کرده و کاری می ‌کند که فرزند، مادرش را کنار می‌ گذارد.

لیلی عاج به سراغ موضوع تلخ و حساسی رفته اما با انتخاب بازیگران و کارگردانی خوب توانسته تا حد زیادی موفق باشد. او در انتخاب لوکیشن مثل صحنه تئاتر دست خود را بسته و بیشتر بر المان‌ های انسانی تمرکز کرده‌ است. فضای خشک و غبارآلود بیابانی به انتقال حس فیلم به مخاطب بسیار کمک می‌ کند.

“سرهنگ ثریا” چند سکانس تاثیرگذار دارد. برای مثال سکانسی که خانواده ‌ها برای اعلام موجودیت به ساکنین اردوگاه اشرف، در ظلمات شب، وسط بیابان، با یک ملودی عاشورایی تبل می زنند که یادآور دمام زنی جنوبی‌ هاست .گویی از امام حسین (ع) که سفینه‌ النجاه است، نجات فرزندانشان را می ‌خواهند.

“سرهنگ ثریا” فیلم شریف و تاثیرگذاری است. هم به واسطه موضوع مهمش و هم به واسطه حضور پررنگ یک زن به عنوان شخصیت اصلی. لیلی عاج نشان داد همان‌طور که در تئاتر نام پرافتخاری دارد، می ‌تواند در سینما هم کارگردان خوبی باشد.

گروه سینما، نفیسه ترابنده

نوشته سرهنگ ثریا؛ مادری شکست ناپذیر اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

ثریا عبداللهی، پس از تماشای “سرهنگ ثریا” در چهل و یکمین جشنواره فجر، با بی‌تابی زیاد به جمع اصحاب رسانه آمد و در میان گریه‌های بی‌امان از رسانه‌ها درخواست کرد که وضعیت و ربوده شدن فرزندش توسط سازمان مجاهدین خلق، پیگیری شود.

لیلی عاج کارگردان فیلمنامه سرهنگ ثریا، که برای نگارش داستان تلخ جدایی عبداللهی از پسرش امیر اصلان حسن زاده، پیش‌تر بارها با خانم عبداللهی دیدار داشته با حضور در کنار ثریا عبداللهی این مادر رنج کشیده را در آغوش کشید. عبداللهی در میان اشک و آه خود و دیگر خانواده‌های چشم انتظار اعضای مجاهدین خلق به سوالات خبرنگاران پاسخ داد.

برای دانلود اینجا را کلیک کنید.

نوشته لحظاتی از بی‌تابی شخصیت اصلی فیلم سرهنگ ثریا در جشنواره فیلم فجر اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

به گزارش خبرنگار فرهنگی خبرگزاری تسنیم، روز سوم جشنواره هم مثل روز گذشته با نمایش 3 فیلم دنبال شد؛ پرونده باز است، سرهنگ ثریا و عطرآلود.

سرهنگ ثریا اکران دوم بود که با حال و هوایی متفاوت به جشنواره آمد. ژاله صامتی و وحید آقاپور از بازیگران این فیلم‌اند.
این فیلم براساس داستانی واقعی از جنایات سازمان مجاهدین خلق ساخته شده و با حضور شخصیت اصلی‌ داستان بعد از اکران فیلم در بیرون سالن نمایش جشنواره حسابی سر و صدا به پا کرد.

اکران فیلم سرهنگ ثریا با حضور خانواده ها

ثریا عبدالهی، مادری است که 21 سال فرزندش را ندیده، چون سازمان مجاهدین خلق پسرش را ربوده است.

اکبرزاده که یکی از شخصیت‌های اصلی قصه سرهنگ ثریا است؛ به این نکته اشاره کرد: فرقه رجوی ضربه‌اش را طوری می‌زند که ما متوجه نیستیم و روی جوانان ما کار می‌کند و این روزها در فضای مجازی و سایبری خیلی فعال شده است. شاید دیگر تفنگ دستش نباشد اما با ابزار فضای‌مجازی، ضربه‌هایی به ما می‌زنند که ما از آنها غافل هستیم.

لیلی عاج کارگردان این فیلم به این نکته اشاره کرد: فکر می‌کنم تنها نکته‌ای که با من درباره‌اش صحبت می‌شود فکر می‌کنم با تمام فراز و فرودها سازمان مجاهدین خلق منحوس‌ترین است و هرچه قدر تلاش کند عقبه سیاه خودش را پاک کند و سفیدسازی کند. خانم عبداللهی سال‌ها از دست این سازمان داغ دیدند.

ثریا عبداللهی شخصیت واقعی داستانِ سرهنگ ثریا می‌گوید: واقعا از خانم عاج تشکر می‌کنم با ارائه این فیلم درد این خانواده‌ها را به همه جهانیان نشان دادند. من 21 سال است از فرزندم خبر ندارم.

اکران فیلم سرهنگ ثریا با حضور خانواده ها

محسن دریالعل مسئول مرکز فیلم و سریال سازمان هنری رسانه‌ای اوج سوژه فیلم را ملتهب و داغ عنوان کرد که نیاز به اضافه‌کاری ندارد؛ او همچنین بر روی این نکته تأکید کرد که ما سعی کردیم به آن چیزی که در واقعیت اتفاق افتاده پایبند باشیم.

جلیل شعبانی تهیه‌کننده فیلم «سرهنگ ثریا» به ماجرای خاطره یکی از بازیگرانی که قرار بود در این فیلم بازی کند اشاره کرد و گفت: برای یکی از نقش‌های فیلم با بازیگری تماس گرفتم و او را دعوت کردم در سرهنگ ثریا بازی کند. او نپذیرفت، گفتم می‌ترسی! گفت بحث ترس نیست. فقط در یک صورت از ایران خارج می‌شوم مریم رجوی بیاید در ایران و حکومت کند؛ در غیر این صورت هیچ وقت از ایران خارج نمی‌شوم.

سومین روز جشنواره فیلم فجر عطرآلود بود با حضور مادران داغدیده و چشم انتظاری که مجاهدین خلق داغی ابدی بر دل شکسته آنها نهادند.

نوشته سر و صدای سرهنگ ثریا در روز سوم جشنواره اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

وی درباره بازخورد فیلم در میان اهالی رسانه گفت: به نظرم همه چیز خوب بود، حضور خانواده‌ها در سالن برای من دلگرمی بود. بیش از اینکه نگران واکنش و نظرات رسانه‌ها باشم، نگران این بودم مادرهایی که 30، 31 سال است بچه هایشان را ندیده‌اند، وقتی فیلم را می‌بینند، چه حس و حالی دارند. فکر می کنم همین که آنها فیلم را دیدند و راضی بودند و حالشان با فیلم خوب است، من به آن چیزی که می خواستم رسیدم.

لیلی عاج کارگردان فیلم سرهنگ ثریا

این کارگردان درباره وجود لهجه‌ها و گویش‌های مختلف کاراکتر(شخصیت)ها و نداشتن زیرنویس گفت: این موضوع یک انتخاب بود و من به این نتیجه رسیدم که از حال و هوای داستان و توضیح آدم‌های دیگر قصه، مشخص می‌شود که افراد چه می‌گویند، بنابراین خیلی احساس نیاز برای زیرنویس نمی کردم.

جلیل شعبانی تهیه‌کننده سرهنگ ثریا درباره بازه پیش تولید و تولید این فیلم گفت: دو ماه برای پیش تولید این کار زمان گذاشتیم. با توجه به اینکه لوکیشن فیلم وجود نداشت و از لحاظ هزینه این امکان وجود نداشت که فیلم را در اردوگاه اشرف بسازیم، مجبور بودیم عین به عین دکور اردوگاه را اجرا کنیم.

وی افزود: برای ساخت دکور با یک زمین مسطح روبه‌رو بودیم و باید همه چیز را از صفر بنا می‌کردیم. تحقیقات گسترده‌ای انجام دادیم. عکس‌ها و فیلم‌های متفاوتی را از اردوگاه اشرف دیدیم و با آدم‌هایی که آنجا حضور داشتند گفت و گو کردیم. بعد از آن، نقشه‌ای کشیدیم و ماکتی ساختیم و بعد از اینکه مورد تایید کسانی که آن زمان آنجا حضور داشتند، قرار گرفت، کار ساخت و ساز دکور را در شرایط سخت فصلی در شهرک سینمایی دفاع مقدس شروع کردیم. برای بنا کردن دکور، دنبال زمین مسطحی می‌گشتیم که اطرافش آلودگی صوتی و تصویری نباشد. با توجه به اینکه شهرک دفاع مقدس تا حدودی محصور بود، آنجا را برای این کار انتخاب کردیم. در عرض 50 روز دکور آماده فیلمبرداری شد و حدود 50 جلسه فیلمبرداری مان به طول انجامید.

وی در خصوص میزان هزینه صرف شده برای تولید این فیلم گفت: سرمایه را باید سرمایه گذار اعلام کند اما شما وقتی عرض و طول فیلم را می‌بینید، می فهمید که فیلم گرانی نیست. هیچ سرمایه‌گذاری، چه دولتی و چه خصوصی برای فیلم اول یک کارگردان، هزینه زیادی نمی‌کند. بنابراین هزینه زیادی برای این فیلم صرف نشد. چرا که نه هنرپیشه ها عجیب و غریب بودند نه دکور و لوکیشن. عوامل فیلم هم از جمله خود کارگردان، دستمزد یک کار آپارتمانی را گرفتند در حالی که کار در سخت و سرما و بارندگی و طوفان ساخته شد.

شعبانی درباره ریسک سرمایه‌گذاری برای یک فیلم اولی گفت: بالاخره همه کارگردان ها از یک جایی شروع می‌کنند و باید حمایت شوند اما این سرمایه گذار و تهیه کننده است که باید تشخیص بدهد آدمی که برای این کار انتخاب کرده است استعداد و توانایی ساخت این سناریو را دارد یا نه. اگر تصمیم درستی بگیرد حتما نتیجه خوبی در پی خواهد داشت و اگر تصمیم غلطی بگیرد حتما فیلم، فیلم خوبی نخواهد شد. برای همین می توان به هوش و استعداد آدمی که انتخاب کردیم، تکیه کنیم.

تهیه کننده سرهنگ ثریا درباره ارزیابی‌اش از استقبال مخاطبان از فیلم گفت: به نظرم مخاطبان اثر، خیلی جذب کار شدند؛ به لحاظ اینکه یک ملودرام (اثر احساسی مبتنی بر شخصیت پردازی) مادر و فرزندی و خانوادگی را در بسترهای زیرین خودش دارد و این می تواند مخاطب را به سمت خودش جلب کند. من احساس می کنم مخاطبان با فیلم ارتباط خوبی برقرار کردند. نقش مادر را که ژاله صامتی بازی کرده بود خیلی پسندیدند و واقعا کار خیلی خوب از آب درآمده و باور پذیر شده است.

نوشته کارگردان سرهنگ ثریا: حضور خانواده‌ها در سالن برای من دلگرمی بود اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

سرهنگ ثریا تازه ترین محصول سازمان هنری رسانه‌ای اوج است که از زاویه‌ای متفاوت به حضور سازمان مجاهدین خلق در پادگان اشرف می‌پردازد. این فیلم اولین ساخته سینمایی لیلی عاج است و در خلاصه داستان آن آمده: «این راه با گریه باز نمیشه!»

پوستر فیلم سرهنگ ثریا

فیلم سرهنگ ثریا امروز در پردیس سینمایی کوروش، پردیس سینمایی شهرک، پردیس سینمایی کیان، پردیس سینمایی پرند مال، سینما تیراژه، سینما جوان و سینما شمیران سنتر روی پرده می رود و فردا در پردیس سینمایی سینما آزادی، پردیس سینمایی ایران مال، پردیس سینمایی مگامال، پردیس سینمایی زندگی، پردیس سینمایی گالریا، پردیس سینمایی هروی سنتر، سینما راگا ، سینما شهر (قرچک) ، سینما مهرشاد و سینما نسیم شهر به نمایش در خواهد آمد.

عوامل تولید فیلم سینمایی سرهنگ ثریا عبارتند از: نویسنده و کارگردان: لیلی عاج، تهیه کننده: جلیل شعبانی، مشاور کارگردان: کمال تبریزی، سرپرست گروه کارگردانی: سیامک مردانه و محمد ثقفی، مدیر فیلمبرداری: علیرضا برازنده، صدابردار: حسین بشاش، صداگذار: آرش قاسمی، تدوین: فرزاد هوتهم، موسیقی: بهزاد عبدی، طراح صحنه: بابک پناهی، جلوه های ویژه میدانی: حمید رسولیان، سرپرست جلوه های بصری: محمد برادران، طراح گریم: مهدی صیاد، طراح لباس: مهرناز اکبری، مدیر برنامه ریزی: محمد ثقفی، مدیر تولید: امیر اسکندری، مدیر تدارکات: سید رسول حسینی، عکاس: سمیه جعفری، مجری طرح: مجید صادقی، طراح لوگو: احسان حسینی، مشاور رسانه ای: محمدحسین سرو، محصول سازمان هنری رسانه ای اوج.

چهل و یکمین جشنواره بین المللی فیلم فجر ۱۲ تا ۲۲ بهمن ۱۴۰۱ به دبیری مجتبی امینی در دو پردیس سینمایی ملت و برج میلاد برگزار می‌شود.

امسال ۲۴ فیلم در بخش سودای سیمرغ در جشنواره فیلم فجر به رقابت می‌پردازند.

نوشته پوستر سرهنگ ثریا همزمان با آغاز اکران در جشنواره فیلم فجر رونمایی شد اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

این فیلم در خصوص چهار سال تحصن خانواده های چشم انتظار در مقابل دروازه های پادگان اشرف در عراق ساخته شده است. چهار سال در بدترین شرایط امنیتی و رفاهی، که وقتی رجوی خبر تصمیم خانواده ها به تحصن را شنیده بود گفته بود که آنان 10 روز بیشتر دوام نمی آورند.

ژاله صامتی در فیلم سرهنگ ثریا

تنها پسر بانو ثریا با امید مهاجرت به آلمان و یافتن شغلی مناسب و پر درآمد به ترکیه می ‌رود؛ اما در آن‎ جا توسط سازمان مجاهدین خلق فریب خورده و به عراق و پادگان اشرف برده می شود. مادر سال ها بعد از این واقعیت مطلع شده و عازم عراق می گردد.

سوژه این فیلم کاملاً بکر است و از زاویه ای کاملاً متفاوت که تاکنون در سینما به آن پرداخته نشده است به حضور سازمان مجاهدین خلق در پادگان اشرف در عراق می ‌پردازد.

خانم عاج سال گذشته تئاتر “بابا آدم” را با همین محتوا نوشته و کارگردانی کرده بود. او در خصوص این فیلم گفت: “تبدیل مدیوم تئاتر به سینما بزرگ ترین چالشم بود. در تئاتر روایت، شخصیت پردازی و زاویه دید نسبت به مدیوم سینما متفاوت است. در فیلم سرهنگ ثریا قهرمان داستان یک زن و در «بابا آدم» یک مرد بود.”

عکسی از فیلم سرهنگ ثریا

این فیلم قبل از اکران بازتاب بسیار گسترده ای در رسانه های داخل کشور داشته و انعکاسات رسانه ای بسیاری را به خود اختصاص داده است و حتی رسانه های خارج از کشوری هم نسبت به آن واکنش نشان داده اند.

عاطفه نادعلیان

نوشته این راه با گریه باز نمی شه اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

لیلی عاج کارگردان و نویسنده شاخص تئاتر برای اولین بار با ساخت فیلم سینمایی سرهنگ ثریا در جشنواره فیلم فجر حضور می‌یابد تا این بار خود را در حوزه فیلم و سینما محک بزند. پیش از این هم در بخش نمایشنامه نویسی لیلی عاج برای “سالی که دوبار پاییز شد” رتبه اول نمایشنامه نویسی را در سی وهفتمین جشنواره تئاتر فجر از آن خود کرده است.

ژاله صامتی در فیلم سرهنگ ثریا

به همین منظور با لیلی عاج کارگردان و نمایش نویس به گفت‌وگو پرداختیم که در زیر متن صحبت‌های او را می‌خوانید: این کارگردان با بیان اینکه اجازه صحبت درباره جزئیات فیلم سرهنگ ثریا را ندارم و جزئیات این فیلم از سوی روابط عمومی اعلام می‌شود.
او در ادامه درباره بزرگترین چالشی که در کارگردانی ساخت فیلم سرهنگ ثریا داشت می‌گوید: تبدیل مدیوم تئاتر به سینما بزرگترین چالشم بود. در تئاتر روایت، شخصیت پردازی و زوایه دید نسبت به مدیوم سینما متفاوت است.

عاج ادامه می‌دهد: در فیلم، سرهنگ ثریا قهرمان زن و «بابا آدم» قهرمان مرد است. روایت و زاویه دید هم تغییر کرده است.
او بیان می کند: هر آنچه که اقتضای تغییر مدیوم بوده است را در حد تجربه خودم انجام داده‌ام تا قصه را در سینما روایت کنم.
این کارگردان تصریح می‌کند: در تئاتر از کل به جز می‌رسیم و همه چیز در لانگ شات اتفاق می‌افتد. بنده در ساخت فیلم سینمایی سرهنگ ثریا ساخت بسیار دشوار و سختی را به دلیل تبدیل قصه از تئاتر به سینما تجربه کردم.

کارگردان سرهنگ ثریا با بیان اینکه در تئاتر بیشتر فرصت بازنویسی داریم، می‌گوید: در تئاتر با مخاطب ارتباط مستقیم داریم. بازخوردها را دریافت می‌کنیم. هر وقت بخواهم نمایشنامه‌ام را منتشر کنم بعد از اجرای عموم چاپ می‌کنم چون اصلاح می‌شود اما در سینما این امکان را ندارم.

او بیان می کند: خیلی منتظر هستم تا بازخوردهای فیلم سینمایی سرهنگ ثریا را ببینم و نقاط ضعفم را پیدا کنم و اینگونه خیلی با آمادگی بیشتر برای فیلم دوم گام بردارم. چون ساخت فیلم دوم دشوارتر از فیلم اول است.

عاج تاکید می‌کند: همیشه به این فکر می‌کنم که چه قصه‌ای دل آدم‌ها را به دست می‌آورد. باید قصه‌ای برای گفتن داشته باشیم که برای مخاطب جذاب باشد؛ حال اینکه مدیوم آن در تئاتر یا سینما باشد در درجه دوم اهمیت است.

او با تاکید بر اینکه تئاتر همیشه دلبستگی ثابت من است، می‌گوید: در حال حاضر در آخرین روزهای پس از تولید فیلم سرهنگ ثریا قرار داریم و تمام تمرکزم را بر روی این فیلم گذاشته‌ام.

سرهنگ ثریا تازه‌ترین محصول سازمان هنری رسانه‌ای اوج است که از زاویه‌ای متفاوت به حضور سازمان مجاهدین خلق در پادگان اشرف می‌پردازد.

زنگ آغاز چهل و یکیمن جشنواره بین المللی فیلم فجر از فردا 12 بهمن 1401 نواخته می‌شود. در این دوره از جشنواره 24 فیلم در بخش سودای سیمرغ و 4 فیلم در بخش رزرو حضور دارند. جشنواره در دو سینمای ملت و برج میلاد و همزمان در سینماهای مردمی تهران و مراکز استان‌ها از 12 تا 22 بهمن برگزار می‌شود.

خبرگزاری شبستان

نوشته چالش‌های کارگردان فیلم سرهنگ ثریا اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

به گزارش ایسنا، “سیانور” آنچنان تأثیری بر فرهنگ چریکی و تصفیه سازمانی و قدرت انتخاب تا پای مرگ داشته است که دست مایه ساخت یک اثر سینمایی با همین نام شده است. چرا که از ابتدای تأسیس سازمان مجاهدین خلق، همواره خودکشی با سیانور بخشی از فرهنگ تشکیلاتی آن بوده است. برای همین نوع رویارویی اعضای سازمان مجاهدین خلق با مرگ در همین موضوع قابل بازنمایی است.

فیلم سیانور

در این بخش از خاطره‌بازی با جشنواره فیلم فجر به فیلم “سیانور” می پردازیم. این اثر سینمایی مضمونی سیاسی دارد و به مقطعی از زندگی مجید شریف‌واقفی و مرتضی صمدیه‌لباف – دو تن از اعضای اصلی سازمان مجاهدین خلق در مقطع پیش از انقلاب- و کشمکش‌های سیاسی و عقیدتی آنان می‌پردازد. سیانور در بخش سودای سیمرغ سی و چهارمین دوره جشنواره فیلم فجر پذیرفته شد و در تاریخ ۲۸ مهر ۱۳۹۵ در سینماهای ایران و خارج از کشور به اکران در آمد. به گفته برخی از منتقدان این فیلم توانسته از برخی از خط قرمزهای سیاسی تاریخ معاصر بگذرد. همچنین یکی از جذابیت دیگر فیلم سیانور این است که به لحاظ فضاسازی، شهرسازی، پوشش‌ها و تمام وجوه بصری پیرامونی جذاب دارد. مسعود احمدیان نویسنده فیلم “سیانور” در گفت‌وگویی بیان می‌کند که “سیانور می‌گوید هر کس در هر لباس و مقامی قدرت تفکر را از تو بگیرد، تو حق داری به عنوان انسان بازی را به هم بزنی. جذابیت مجید شریف واقفی علی‌رغم همه ضعف‌هایش در همین است. ”

مجید شریف‌واقفی

مجید شریف واقفی پس از ورود به دانشگاه انجمن اسلامی دانشگاه را به همراه تنی چند از دوستانش تأسیس کرد. او اعتقادات مذهبی عمیقی داشت و برای ادامه مبارزه با رژیم شاه به سازمان مجاهدین پیوست و بعد از مدتی به یکی از مسئولین این سازمان تبدیل شد. بعد از گذشت مدتی رهبری سازمان تصمیم گرفت ایدئولوژی سازمان که برگرفته از اسلام بود را به ایدئولوژی مارکسیستی تغییر بدهد اما مجید شریف واقفی به شدت با این مسئله مخالفت داشت و این مخالفت به موضوع و مشکلی برای سازمان تبدیل شد. مخالفت مجید با مارکسیست شدن سازمان مجاهدین به حدی بالا گرفت که او را از سازمان اخراج کردند و در مقاله‌ای که همان زمان از سوی سازمان منتشر شد او را به میکروبی در درون سازمان تشبیه کردند.

دو تن از مسئولین رده بالای سازمان به نام‌های تقی شهرام و بهرام آرام آنچنان بر سر مواضع انقلابی و اسلامی مجید شریف واقفی به خشم آمده بودند که دستور ترور او را صادر کردند. عاقبت مجید شریف واقفی توسط دو تن از افراد سازمان به نام‌های وحید افراخته و حسین سیاه کلاه ابتدا توسط گلوبه ترور و سپس به بیابان‌های اطراف تهران منتقل شد و برای جلوگیری از شناسایی شدن جسدش به آتش کشیده شد.

تصویر لیلا زمردیان با بازی بهنوش طباطبایی

مرکزیت سازمان در اسفند ماه ۱۳۵۳، از طریق لیلا زمردیان همسر شریف واقفی که رابط وی با سازمان بود، دریافت، شریف واقفی به دلیل مخالفت با انحراف ایدئولوژیک قبلاً از مرکزیت تصفیه شده بود، “مسلح” است. لیلا در یک متن انتقاد از خود ـ پس از اینکه از طرف مسئولش متهم شده بود که حقایق را نمی‌گوید ـ اعتراف کرد که از همان آذر ماه ۵۳ می‌دانسته که شوهرش مسلح است ولی گزارش نکرده است.

انتقام‌گیری “مکتبی” مجاهدین خلق به سبک داعش

از جمله توجیهات و انگیزه‌های مرکزیت سازمان در ترور شریف واقفی، ترس از نوعی انتقام‌گیری “مکتبی” بوده است؛ که تردیدی نیست قیاس به نفس کرده‌اند. مرکزیت توصیه کرد که شریف واقفی، صمدیه لباف و سعید شاهسوندی را تصفیه فیزیکی (ترور) کنند؛ و ضمناً با سیف‌الله کاظمیان، سمپات صمدیه و انباردار آنها نیز بعد از ترور آن دو تماس گرفته شودکه “انبارک” را تحویل دهد.
طبق قراری که از طریق لیلا زمردیان به شریف واقفی ابلاغ شد، وحید افراخته و او در ساعت ۴ بعداز ظهر روز ۱۶ اردیبهشت ماه ۱۳۵۴ در سه راه بوذرجمهری نو (۱۵ خرداد شرقی)، باید یکدیگر را می‌دیدند. قبلاً محسن سیدخاموشی و حسین سیاه‌کلاه در یکی از کوچه‌های خیابان ادیب‌الممالک مستقر شده و در انتظار ورود شریف واقفی به سر می‌بردند و قرار بود علامت آن را منیژه اشرف‌زاده کرمانی بدهد. طبق برنامه، لیلا، همسر شریف ـ بی‌آنکه از جریان ترور مطلع باشد او را تا محل ملاقاتش با وحید همراهی کرد و جدا شد. قرار بود در این ملاقات آخرین حرف‌ها زده شود و وحید ـ احتمالاً و صرفاً به لحاظ تاکتیکی جهت انحراف ذهن شریف ـ موافقت سازمان را به مجید شریف واقفی اعلام کند.

وحید وی را به داخل خیابان ادیب برد و زمانی که به کوچه محل استقرار دو عضو دیگر رسیدند و خواستند از آن عبور کنند، حسین سیاه‌کلاه یک گلوله از روبه‌رو به صورت شریف واقفی و وحید افراخته نیز گلوله‌ای از پشت سر به او شلیک کرد. جسد او به سرعت در صندوق عقب اتومبیلی که از قبل آماده بود قرار گرفت، وحید و دو نفر دیگر با رانندگی محسن خاموشی به سوی بیابان‌های مسگرآباد حرکت کردند. در آنجا شکم شریف واقفی توسط خاموشی و سیاه کلاه پاره شد و در آن، محلول بنزین و کلرات و شکر ریختند و آتش زدند. پس از سوزاندن جسد، آن را قطعه قطعه کردند و در چند نقطه دفن نمودند. به علت سوزاندن و مثله کردن جسد، یکی از دست‌های حسین سیاه‌کلاه مقداری سوخت که در نتیجه نتوانست در برنامه بعدی، که قرار بود ساعت ۶ بعد از ظهر اجرا شود (ترور صمدیه لباف) شرکت کند.

کاربرد سیانور به روایت یک عضو جدا شده از سازمان

امیر نعمت‌اللهی که از پنج سال عضویتش در تشکیلات مجاهدین خلق، سه سال را در تیم‌های عملیاتی تشکیلات حضور داشت، انواع آموزش‌های چریک شهری، کار با سلاح‌های کمری، دستی و مواد منفجره و نهایتا کار با کپسول شیشه‌ای سیانور را آموخته بود.
او می‌گوید: «هر عضو تیم عملیاتی مجاهدین خلق ملزم بود که ۴ قرص سیانور را به همراه داشته باشد که دو تای آن در کمربند جاساز می‌شد، یکی زیر زبان و یکی هم در جایی در دسترس‌تر مانند جیب گذاشته می‌شد. طبق آموزه‌های تشکیلاتی، تأکید بر این است که در زمانی که خطر دستگیر شدن وجود دارد، فرد کپسول سیانور زیر زبان را با دندان بشکند و خرده شیشه‌ها را در دهان بچرخاند تا با زخم شدن زبان و دهان سم سیانور به سرعت جذب خون شود و منجر به مرگ سریع فرد شود. یکی از آموزش‌ها طریقه گرفتن دهان است. باید با دو دست دهان را بگیرید تا ناخودآگاه تف نکنید.

نمایی از ممانعت ساواک برای پیشگیری از بلعیدن کپسول سیانور

همچنین محسن زال در کتابی با عنوان «چریک مجاهد خلق» فاش کرده است که «چریک خود را برای مواجهه آماده می‌کند و گاه لحظه‌ای فرا می‌رسد که وی می‌تواند مرگ را انتخاب کند. اگر او در تور ساواک بیفتد می‌تواند خود به زندگی‌اش پایان بدهد، اما باید دانست که این خودکشی لزوما نشانه شجاعت نیست. چه بسا چریک از هراس دستگیری و شکنجه به جان خود هجوم می‌برد و خود را از شکنجه و درد می‌رهاند.»

زنان چگونه جذب سازمان شدند

سازمان مجاهدین خلق تا پیش از سال ۱۳۵۰ به‌عنوان تشکیلاتی که بیشتر اعضای آن مرد بودند، شناخته می‌شد. در آن زمان اعضای اولیه سازمان نظر منفی به ازدواج و تشکیل خانواده داشتند و همین مسئله سبب محدودیت بیشتر ورود زنان به این سازمان شده بود. با این‌حال بعد از ۱۳۵۰ مسائلی مانند لزوم استفاده از زنان برای پوشش خانه‌های تیمی و همچنین رقابت با سازمان چریک‌های فدایی خلق سبب شد تا رویکرد سازمان نسبت به زنان تغییر کرده و درصدد جذب آنها برآید. همین مسئله سبب شد زنانی به امید شرکت در مبارزه وارد این سازمان شوند.
این سازمان در سال ۱۳۴۸ گروه زنان را تشکیل داد که منصور بازرگان مسئول آن بود. با طرحی که در مرکزیت به تصویب رسید، قرار شد در چارچوب ازدواج بستگان نزدیک کادرها و اعضای سازمان، حضور زنان در تشکیلات توجیه داشته باشد. با این‌حال زنان جذب‌ شده بعد از چندی در عمل دیدند که درون گروه مجاهدین و روابط حاکم بر آن بسیار متفاوت از تصوراتشان قبل از ورود به این سازمان است.

نوشته رابطه فرهنگی مجاهدین با سیانور اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

سرهنگ ثریا به نویسندگی و کارگردانی لیلی عاج و تهیه کنندگی جلیل شعبانی در ماه‌های اخیر کلید خورده و در جشنواره رونمایی خواهد شد. این فیلم تازه‌ترین محصول سازمان هنری رسانه‌ای اوج است که به حضور سازمان مجاهدین خلق در پادگان اشرف می‌پردازد.

ژاله صامتی در نقش سرهنگ ثریا

لیلی عاج سال‌هاست که در تئاتر تجربه کارگردانی نمایش‌های متعددی همچون “کجایی ابراهیم”، “خواب زمستانی”، “قند خون” و “کمیته نان” را داشته و “سرهنگ ثریا” نخستین تجربه فیلم سینمایی اوست. عاج سال گذشته نمایش “بابا آدم” را با همین مضمون در تئاتر شهر به صحنه برده بود.

در خلاصه داستان فیلم آمده است: “این راه با گریه باز نمیشه!”

همشهری آنلاین

نوشته ژاله صامتی در نقش سرهنگ ثریا اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.