در این دیدار صمیمانه، آنچه که بیشتر مورد تاکید و بحث دو طرف قرار گرفت؛ نداشتن حق انتخاب در اسارتگاه فرقه رجوی در آلبانی بود.

محدودیت های غیر انسانی؛ ممنوع بودن ازدواج و نداشتن همسر و فرزند، قرنطینه فیزیکی و قطع ارتباط با دنیای بیرون، فشارهای روحی و روانی روزانه و مستمر تحت عنوان “عملیات جاری”، تفتیش عقیده بعنوان عملی غیر اخلاقی در باب مسائل جنسی، جا انداختن خانواده بعنوان دشمن اعضاء، و نهایتا تبدیل اعضاء به ابزار که رهبری فرقه براحتی می تواند از آنان در راستای پیشبرد اهداف وطن فروشانه، تروریستی و ضد انسانی خود سواستفاده کند، از جمله موضوعاتی بود که مورد بحث قرار گرفت.

آقای جلال غلامزاده گفت: اکنون برادر من جلیل در سن ۶۰ سالگی است و از اینکه بهار عمرش در اردوی مشتی تروریست و وطن فروش گذشت افسوس می خورم. اما علیرغم تمامی این مصیبت ها ما همچنان به امید دیدار با جلیل روزگار می گذرانیم.

وی ادامه داد: خانواده ما تلاش های زیادی را کردند تا با جلیل ارتباط بگیرند. از نامه به ارگانهای بین المللی گرفته تا صلیب سرخ ، حتی دبیر کل وقت سازمان ملل آقای بان کی مون.

علاوه بر این اقدامات، من شخصا چند نامه که مخاطب آن برادرم بود نوشته و در فضای مجازی انتشار دادم ولی سران فرقه هرگز اجازه ندادند نامه هایم به دست برادرم برسد. مسلما جلیل در دلش می داند کسانی در ایران هستند که قلب شان برای او می تپد اما تنها کسی که از ایجاد ارتباط بین ما و جلیل وحشت دارد شخص رهبری فرقه مجاهدین است.

در پایان این دیدار مسئول دفتر نمایندگی انجمن نجات استان آذربایجان غربی گفت: به نظر می رسد بحث حقوق بشر در مورد گروههای تروریستی و فرقه ای که اهداف دولت های غربی در ارتباط با ایران را پیش می برند مفهومی ندارد.

اما علیرغم تمامی این مشکلات، امید ما رهایی تک تک اعضاء از اسارتگاه فرقه رجوی در کشور آلبانی است که دیر یا زود این امر محقق خواهد شد. در این بین خانواده ها بعنوان یار وفادار انجمن های نجات سرتاسر کشور همراه با آسیلا (انجمن حمایت از ایرانیان مقیم آلبانی) در پیوندی مستحکم این مسیر را تا به آخر پیش خواهند برد.

سعید پارسا

نوشته دیدار مسئول انجمن نجات ارومیه با برادر جلیل غلامزاده اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

برای دانلود اینجا را کلیک کنید.

همان طور که امروز می بینیم آثار خلاء خانواده در اسیران فرقه بسیار مشهود است و باعث شده اعضای مجاهدین به انواع بیماریهای روحی و روانی و حتی جسمی دچار شوند. به همین دلیل آنها باید دوباره به آغوش خانواده بازگردند تا سلامتی خود را مجددا باز یابند.

ایشان گفتند؛ زندگی بسیار کوتاه است و تا چشم بر هم میزنیم به پایان می رسد. وی خطاب به برادرش جلیل گفت؛ امروز چنگیز و جمال برادرهای تو دیگر نیستند. بهر حال قطار عمر هر کدام از ما روزی از حرکت باز خواهد ایستاد. پس  لحظه های شاد بودن در این قطار را غنیمت بشماریم که زمان کوتاه است.

جلیل برادرم ، پدر و مادرت خیلی دوست داشتند قبل از فوتشان تو را ببینند اما اجل برای آنها فرصت نداد آنها سعادت و خوشبختی تو را آرزو داشتند و دائما برای تو دعا می کردند که در سلامت باشی امروز تو می توانی با زندگی آزاد دعای آنها را مستجاب کنی.

آقای غلامزاده در ادامه گفتند که فرقه رجوی سالهاست حداقل آزادی ها را از اعضای خود گرفته و خانواده های زیادی را داغدار کرده است. این فرقه نه تنها بر مردم ایران ظلم کرده بلکه اعضای خود را نیز بیشتر از هر کس دیگری مورد ظلم و خشونت قرار داده است.

این موضوع که فرقه رجوی اجازه ملاقات و تماس به اعضا نمی دهد برای ما خانواده ها قابل تحمل نیست و باید به نحوی بتوانیم با آنها صحبت کنیم. ما قبلا نیز با شکایتنامه ای، اعتراض خود را نسبت به این موضوع اعلام کرده ایم و اگر نیاز باشد باز هم اقدام خواهیم کرد.

آزادی اسیران از فرقه رجوی امید را در دل ما خانواده ها زنده نگه داشته و خوشبختی آنها باعث دلگرمی و آرزوی ماست. امیدوارم برادرم جلیل هم روزی بتواند از نعمت آزادی بهره مند شود.  محمود دهقان با شجاعت خود ثابت کرد که هنوز هم می توان زندگی کرد و آنگونه که سران فرقه می گویند همه چیز به پایان نرسیده است.

آقای غلامزاده در پایان گفتند فقط یک خواهش از برادرم جلیل دارم و آن این است که خود را از دام نحس فرقه رجوی نجات دهد و هیچگونه نگرانی نداشته باشد چون من و خانواده پشتیبان او هستیم و اصلا لحظه ای فکر نکند که ما او را از یاد برده ایم.

لازم به ذکر است که آقای جلال غلامزاده قبلا نیز اقدامات زیادی برای آزادی برادرش جلیل غلامزاده از اردوگاه فرقه رجوی در آلبانی انجام داده است. ذیلا پیام ویدئویی ایشان به برادرش آقای جلیل غلامزاده را مشاهده می کنید.

نوشته گفتگوی صمیمانه با برادر جلیل غلامزاده گرفتار در اردوگاه فرقه رجوی در آلبانی اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

فجایع آفریده شده توسط سران فاسد و بدنام مجاهدین طی بیش از ۴ دهه گذشته در تاریخ معاصر ایران بی سابقه است. این گروه خسارات زیادی را در حوزه های مختلف از جمله؛ اجتماعی، سیاسی و همکاری همه جانبه با دشمنان این مرز و بوم که شاخص ترین آن پیوستن به ارتش صدام است، بر پیکره این مردم وارد کرده است.

اما آنچه که بیشتر مورد توجه است خسارات جبران ناپذیری است که فرقه رجوی در حوزه انسانی و روحی و روانی بر بخشی از خانواده های این کشور بواسطه ماهیت تروریستی و ساختار فرقه ای مجاهدین وارد ساخته است.

بنحویکه داستان زندگی، نحوه پیوستن و گسستن و یا کشته شدن و مرگ هرکدام شان گویای عمق رذالت و ددمنشی و ماهیت ضد مردمی سران این فرقه است.
اما آنچه که وجه مشترک داستان زندگی اکثریت اعضای گرفتار در فرقه است، فریبی است که اعضای نگونبخت از این گروه منحوس و ضد مردمی خورده و بندرت توانسته اند بدون خسارت از آن خلاصی یایند.
حال بشنوید داستان زندگی آقای جلیل غلام زاده گُلمرز نگونبخت دیگری که در دام این فرقه گرفتار آمد و همچنان در بند و اسارت این گروه در کشور آلبانی بسر می برد.

خانواده جلیل غلام زاده گُلمرز

امروز آقای جلال غلام زاده گلمرز با حضور در دفتر انجمن نجات ارومیه و در گفتگو با مسئول این دفتر یک نامه و یک پیام ویدئویی خطاب به برادرش و مقامات دولت آلبانی تقدیم حضور کرد تا با انتشار آن در فضای مجازی، ضمن اینکه راهی برای ایجاد ارتباط و تماس تلفنی و حتی دیداری خانواده ایشان با برادرشان جلیل فراهم شود، مخاطبان را هم در جریان ظلم و ستمی که توسط سران فرقه رجوی در حق خانواده ها از جمله خانواده ایشان روا داشته شده قرار دهد.

آقای جلال غلام زاده گُلمرز در ارتباط با نحوه پیوستن برادرشان جلیل به مجاهدین می گوید؛ برادرش جلیل که در دوره دبیرستان ترک تحصیل کرده بود در یک خیاطی کار می کرده و مشغول زندگی خود بود. تا اینکه توسط صاحب کارش تحریک می شود تا برای کسب درآمد بیشتر به کشور ترکیه برود.

آقای جلیل غلام زاده در سال ۱۳۶۳ راهی کشور ترکیه می شود غافل از اینکه عناصر عضو بگیر فرقه رجوی تحت عنوان کاریابی در شهر استانبول و در مناطقی که ایرانیان در آنجاها تردد و یا سکونت دارند در کمین نشسته اند.

بدین ترتیب جلیل در شهر استانبول در دام این گروه گرفتار آمده و به کشور عراق انتقال داده شد. که از آن تاریخ به بعد دیگر خانواده غلام زاده از زنده و یا مرده بودن وی اطلاعی نداشتند.

سقوط دیکتاتور عراق صدام حسین در سال ۱۳۸۲ شرایطی را فراهم آورد تا خانواده های دردمند برای دیدار با عزیزانشان پس از سالها بی خبری راهی کشور عراق شده و خود را به قرارگاه بدنام اشرف در شهر خالص برسانند.

در این میان در سال ۱۳۸۳ تعدادی از اعضای خانواده آقای غلام زاده از جمله مادر، یکی از خواهرانش همراه با همسر یکی از برادرانش راهی کشور عراق شده و توانستند در قرارگاه اشرف به دیدن جلیل بروند.

خانواده جلیل غلام زاده گُلمرز

به گفته آقای جلال غلام زاده شرایطی فراهم شده بود که مادرمان بعد از ۲۰ سال دوری می توانست فرزندش را ببیند ولی متاسفاته او زیاد از این ملاقات راضی نبود. چرا که می گفت در این ملاقات جلیل را تعدادی از مامورین امنیتی مجاهدین در ترکیب زن و مرد همراهی می کردند که هرگز اجازه ندادند مادرم حتی برای لحظاتی با فرزندش به تنهایی دیدار داشته باشد.
مادرم هرچند بعد از چندین سال دوری از دیدن جلیل خوشحال بود ولی از عمل زشت مامورین مجاهدین دل چرکین بود و مستمر می گفت اینها کیستند که اینگونه پای بر حریم خانواده ها می گذارند و حتی مانع از دیدار یک مادر با فرزندش در یک جای خلوت می شوند. گویا آنها هیچ بویی از انسانیت و رابطه خانوادگی نبرده اند و . . .

ذیلا متن نامه آقای جلال غلام زاده گُلمرز همراه با پیام ویدئویی ایشان خطاب به مقامات دولت آلبانی و برادرش جلیل آورده می شود.

برای دانلود اینجا را کلیک کنید.

خدمت برادر عزیزم جلیل غلامزاده گلمرز
برادرم سلام، انشاالله که خوب و سلامت باشید اکنون ۱۶ سال از زمانی که مرحوم مادرم به همراهی همسر جمال و خواهرم عزیزه در قرارگاه اشرف به دیدار شما آمدند می گذرد.
هرچند مادرم و بقیه اعضای خانواده همراه او از دیدن شما خوشحال بودند ولی با خاطره تلخ به ایران بازگشتند مادرم می گفت سازمانی که دم از طرفداری خلق به سینه می زدند چرا فرزند مرا با تدابیر امنیتی شدید و با چند همراه پیش من آوردند او را کاملا تحت نظر و زندانی روی صندلی نشاندند و نگذاشتند بعد از ۲۰ سال دوری بنده با او صحبت کنم و از آن لحظه تا زمان فوتش به سران مجاهدین ناله و نفرین می فرستاد که این چه بلایی بود که بر سر پسرم آوردند او نه همسری دارد نه فرزندی و نه زندگی و با آه و ناله ها هم از دنیا رفت.
برادرم اکنون که به سن پیری و کهولت رسیده ای باز هم سران مجاهدین هرگونه ارتباطی را بین ما قطع کرده اند که با هیچ یک از میثاق های بین المللی مطابقت ندارد.
بنابراین از سران مجاهدین و مسئولین دولت آلبانی می خواهم شرایطی را فراهم کنند تا ما بتوانیم به دور از محیط و جاهای فرقه رجوی و تحت نظارت ارگانهای بین المللی شما را ببینم یا حداقل ارتباط تلفنی و تصویری داشته باشیم.
قربانت برادرت جلال غلامزاده گلمرز – شماره همراه: ۰۹۱۴۴۴۶۹۰۱۱

نامه به جلیل غلام زاده گُلمرز

نوشته پیام جلال غلام زاده گُلمرز ، به برادرش جلیل و مقامات دولت کشور آلبانی اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.