من جمیله هادی مادر حمیدرضا اسماعیل بیگی هستم. فرزند من در تاریخ 11-4-1983 به اسارت نیروهای نظامی ارتش عراق در آمده و به اردوگاه الرمادی منتقل شد.

ما پس از سال ها اسارت منتظر بازگشت او به ایران بودیم اما تا مدت ها از او هیچ خبری نداشتیم تا اینکه در سال 2003متوجه شدیم او به اردوگاه اشرف (متعلق به فرقه مجاهدین خلق) منتقل شده است.

به سختی توانستیم خودمان را به عراق رسانده و در مقابل در اردوگاه اشرف با او ملاقات کوتاهی داشته باشیم. تنها خواسته او از ما این بود که برایم دعا کنید تا از این فرقه نجات پیدا کنم. این ملاقات در شرایط بسیار سختی برگزار شد به صورتی که چندین نفر از اعضای فرقه نزدیک ما ایستاده بودند و اجازه نمی دادند ما با او به راحتی صحبت کنیم.

پس از این دیدار دیگر هیچ خبری از او نداریم. فرقه مجاهدین خلق از ارتباط ما با یکدیگر جلوگیری کرده است زمانی که فرزندم در اردوگاه های ارتش عراق اسیر بود به راحتی می توانست برای ما نامه بنویسد و نامه های ما را دریافت کند اما به محض انتقال او به اردوگاه اشرف این ارتباط قطع شد.

فرقه مجاهدین پس از خروج از عراق به کشور آلبانی منتقل شده و در حال حاضر در این کشور به سر می برند. در حال حاضر و با توجه شیوع ویروس کرونا در سراسر دنیا و خبرهایی که از مرگ افراد حاضر در کمپ مجاهدین خلق در آلبانی به دست ما رسیده است بسیار نگران سلامتی فرزندم هستیم.

از شما خواهش می کنم وضعیت او را پیگیری کرده و خبری از او به ما بدهید و امکان برقراری ارتباط و دیدار ما با یکدیگر را فراهم کنید. همچنین از شما می خواهم زمینه جداشدن و بازگشت او به کشور ایران را فراهم کنید.

به پیوست این نامه مدارکی دال بر اسارت او در عراق ارسال می شود.

باتشکر
تلفن : +989131434147, +983433341745
آدرس: ایران، کرمان، خیابان شهدا، نبش کوچه شماره 4، مجتمع مسکونی مهرگان، طبقه دوم، واحد 4، کد پستی 7616656332
ایمیل esmaeilbigih@gmail.com

ارسال شده به :
کمیساریای عالی پناهندگان سازمان ملل
رئیس شورای حقوق بشر سازمان ملل
دفتر کمیساریای عالی حقوق بشر
کمیته ناپدیدشدگان اجباری ملل متحد

نوشته درخواست پیگیری وضعیت حمیدرضا اسماعیل بیگی مستقر در کمپ مجاهدین در آلبانی اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

من حمیدم را درسال 62 و در سن 15 سالگی به جبهه فرستادم تا در کنار دیگر جوانان از مرز و بوم این کشور در برابر صدام ملعون و وحشی دفاع کند.

اما او به اسارت صدامیان درآمد. سال ها از او هیچ خبری نداشتیم. تااینکه خبر دار شدیم از اردوگاه رجوی سر در آورده است و دنیا بر سرمان خراب شد.

فرزند من از دست صدامیان خلاص شده بود و به اسارت سگی وحشی تر از صدام در آمده بود. عراقی ها او را به رجوی تحویل داده بودند. دلمان برای او پر می کشید اما دریغ از خبری و نامه ای!

تا اینکه در سال 88 با کمک انجمن نجات به عراق سفر کردیم و در ورودی اردوگاه اشرف به انتظار او نشستیم. هرچه چشم میدواندم او را نمی دیدم.

ناگهان مرد لاغر اندام و قدبلندی در برابرم ظاهر شد. او مرا مادر صدا زد! من با بهت تمام به او می نگریستم. پسر 15 ساله من مرد جاافتاده ای شده بود که موهایش ریخته بود .

چندین نفر مراقب بودند که مبادا احساسات مادر و فرزندی در بین ما شعله بگیرد. ما نمی توانستیم به یکدیگر ابراز محبت کنیم. دلی داشتم پر از حرف و درد دل برای او و مطمئنم او نیز حرف ها داشت تا برای من بگوید. دوست داشتم یک بار دیگر سر او را در دامن بگیرم و سرش را نوازش کنم اما ….. .

این اولین و آخرین دیدار و خبر ما از او بود. چندسال بعد پدر حمید  در حسرت دیدار مجدد فرزندش از دنیا رفت. اما امروز او برای من همان حمید رضای 15 ساله است. هنوز نگران او هستم. نکند کرونا بگیرد و تب کند. نکند کسی نباشد که از پسرم مراقبت کند و برایش سوپ درست کند. نکند کسی نباشد دستمال خیس بر روی پیشانی تب دارش بگذارد. اما نه! خدا بزرگ است. خدا خودش مراقب اوست. امیدوارم دیدار ما به قیامت نیفتد.

جمیله هادی

نوشته امروز او برای من همان حمید رضای ۱۵ ساله است اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.