در تاریخ ۷ فروردین، تحت فشارهای روانی و محدودیت‌های بی‌پایان، تصمیم گرفتم که از تشکیلات رجوی جدا شوم. تصمیمی که به دلیل تهدیدات و تطمیع‌های متعدد برایم بسیار دشوار بود. اما پس از روزها نشستن در مقابل مسئولین، و با تمام قدرت به این نتیجه رسیدم که دیگر هیچ چیز نمی‌تواند من را در این تشکیلات ظالم نگه دارد.

روز ۱۱ فروردین، ساعتی بعد از ظهر، وقتی در سالن ناهار بودم، مسئولین به من گفتند که باید به اتاق مسئولین بروی. در آنجا به من پیشنهادات زیادی داده شد؛ پول، تلفن، تفریح، رستوران… هر چیزی که فکر کنید تا من از تصمیمم منصرف شوم. اما همه‌ی این‌ها بی‌فایده بود، زیرا ذهن من تماماً درگیر فوت پدرم بود. هر کلمه‌ای که از مسئولین می‌شنیدم، تنها زخم‌هایم را عمیق‌تر می‌کرد. تصور کنید، تنها دو ساعت بعد از شنیدن این خبر تلخ، باید در شرایطی قرار می‌گرفتم که خود را از هر طرف محاصره می‌شدم و تحت فشار برای بازگشت به جهنم درونی تشکیلات قرار داشتم.

زمانی که جواد خراسان و تیمش وارد اتاق شدند، تلاش کردند با تطمیع و وعده‌های مختلف مرا به ماندن در تشکیلات راضی کنند. اما من تنها یک پاسخ داشتم: “من باید بروم. دیگر نمی‌توانم اینجا بمانم.”

تلاش‌های بی‌پایان آن‌ها، تهدیدات و وعده‌هایشان، هیچ‌کدام نمی‌توانستند من را از تصمیمم باز دارند. بعد از تحمل سال‌ها فشار، تحقیر و نادیده گرفتن احساسات انسانی، بالاخره توانستم خودم را از آن قفس به آزادی برسانم. آزادی‌ای که هیچ چیز در این دنیا نمی‌تواند ارزش آن را توصیف کند.

در آن لحظه، هیچ چیزی برای من مهم‌تر از آزادی نبود. وقتی برای همیشه از اسارت و جهنم این تشکیلات رها شدم، می‌دانستم که با این تصمیم، نه تنها زندگی جدیدی را آغاز کرده‌ام، بلکه به همه آن‌هایی که هنوز در دام این تشکیلات گرفتار هستند، نشان دادم که راهی برای آزادی و رهایی از این زندان ذهنی و جسمی وجود دارد.

مسئولین سازمان همیشه به من پیشنهاد می‌دادند که به کمیساریای عالی پناهندگان نروم، بلکه اجازه بدهم که خودشان برایم خانه‌ای اجاره کنند. اما من که خوب با توطئه‌ها و خباثت‌های سازمان آشنا بودم، به هیچ وجه نمی‌خواستم در دام آنان بیفتم. برای همین تصمیم گرفتم که نزد دوستانم در محلی که کمیساریا برای نفرات جداشده در نظر گرفته بود بروم.

روز ۱۱فروردین به من اطلاع داده شد که تنها یک ساعت فرصت دارم که وسایلم را جمع کنم. سریعاً وسایل خود را آماده کردم و به طور مخفیانه موبایلم را ریست فکتوری کردم تا هیچ شماره و اطلاعاتی در آن باقی نماند. وقتی موبایل را برای بازرسی بردند، متوجه شدند که هیچ شماره‌ای در آن وجود ندارد و گوشی کاملاً پاک شده است. آن‌ها هیچ چیزی در این باره نفهمیدند چون هیچگونه آگاهی از تکنولوژی و علوم این چنینی نداشتند.

سپس به من دستور داده شد که وسایلم را برای بازرسی بیاورم. در اتاق بازرسی که پنج نفر از جلادان سازمان در آن حضور داشتند، وسایلم را زیر و رو کردند. هر نوشته و دفتری که به نظرشان حاوی اطلاعاتی بود، برداشتند. کارت‌های هویتی که نیروهای آمریکایی در عراق به هر کدام از ما داده بودند، از من گرفتند. در واقع، هر چیزی که به نظر آن‌ها اطلاعاتی می‌آمد از من ربوده شد. سپس نوبت به بازرسی بدنی رسید و این کار توسط همان پنج نفر صورت گرفت، تا مبادا چیزی را با خود به بیرون بیاورم.

۳۰ سال برای رجوی خدمت کردم و در نهایت جزایم این بود که در میان این پنج نفر به عنوان یک دشمن با من برخورد شود، به دلیل اینکه می خواستم از تشکیلات جدا شدم. چرا که در نظر آن‌ها من به اصطلاح به “خیانت” پرداختم. من به زعم آنها از تشکیلات که به آن اعتقاد داشتم جدا شدم و خون شهدا را زیر پا گذاشتم.

در پایان این ۳۰ سال خدمت به رجوی، نتیجه‌اش این شد که مرا در خیابان رها کردند، همچون کسی که هیچ ارزشی ندارد.

پس از ترک کمپ مانز، توانستم با یکی از دوستانم تماس بگیرم و به او گفتم که من آزاد شدم و در اسرع وقت با او تماس خواهم گرفت تا او به دنبال من بیاید. در میدانی به نام “زیگوزی”، وسایلم را روی زمین انداختند و مانند یک دشمن با من برخورد کردند، گویی من در حق آنان خیانت کرده‌ام.

آن لحظه که تلفن همراه من برای تماس مجدد از کار افتاده بود، مجبور شدم از یک فرد عادی تلفن بگیرم تا به دوستم زنگ بزنم و از او بخواهم که به دنبالم بیاید. پس از گذشت یک ساعت، ۴ یا ۵ نفر از دوستانم به محل رسیدند و مرا از آن وضعیت نجات دادند.
از آن لحظه به بعد، احساس جدیدی در وجودم بیدار شد. بعد از ۳۰ سال زندگی در بند و بردگی، آزادی را چشیدم. دیگر هیچ چیزی نمی‌توانست مرا متوقف کند. در آن لحظات آزادانه نفس کشیدم و از اعماق وجودم احساس می‌کردم که دیگر چیزی از دست نداده‌ام. تمام زنجیرها از پایم گسسته شده بود و من یک انسان آزاد بودم.

به همین دلیل، هر ساله روز ۱۱ فروردین را “روز تولدی دیگر” می‌نامم، چون این روز به من زندگی جدیدی داد. زندگی‌ای که از شر رجوی و تشکیلات ننگین او رهایی یافته‌ام. از خداوند می‌خواهم که همه دوستانم که هنوز در کمپ مانز هستند، توانایی لازم را پیدا کنند تا از این جهنم نجات یابند و راه آزادی و زندگی جدیدی را برای خود انتخاب کنند.

خلیل انصاریان

نوشته حالا یک انسان آزاد بودم اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

اما پس از خروج از سازمان، اولین احساس من آزادی و بازگشت به خودم بود. دیگر نه کسی به من دستور می‌داد که چه بپوشم و نه برای انجام کوچک‌ترین کارهای روزانه نیاز به اجازه داشتم. همه چیز به خودم بستگی داشت. روزهایی که در آنجا احساس می‌کردم زندانی هستم، اکنون تبدیل به روزهایی پر از نشاط و آزادی شده‌اند.

یکی از بزرگ‌ترین آرزوهای من در آن دوران، تماس با خانواده‌ام بود. پس از سالها که از صدای آنها بی‌خبر بودم، اکنون توانستم با خواهر و برادرانم ارتباط برقرار کنم و از هر لحظه این تماس‌ها لذت می‌برم. این نعمت بزرگ آزادی است که در خارج از آن سازمان به دست آوردم.

حسرت می‌خورم برای دوستانم که هنوز در این سازمان محصور هستند. آرزو دارم که روزی آنها نیز این آزادی را تجربه کنند و بتوانند خود را از این بند رها کنند. آنها هم حق دارند که زندگی‌ای آزاد و شاد داشته باشند.

زندگی در آزادی به انسان این امکان را می‌دهد که دوباره به خود بازگردد و لذت‌های ساده اما بی‌نظیر را تجربه کند؛ از جمله برقراری ارتباط با عزیزان و داشتن حق انتخاب در هر زمینه‌ای از زندگی.

خلیل انصاریان

نوشته نعمت بزرگ آزادی اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

انصاریان با یادآروی برخی خاطرات مشترک با پورجمشید از زمان حضور در تشکیلات رجوی، صمیمانه به او توصیه کرد که به زندگی بیرون از تشکیلات فکر کند، با پدر و مادر چشم انتظارش تماس بگیرد و زندگی در جهان آزاد را انتخاب کند.

انصاریان به دوست سابقش اطمینان داد که در صورتی که تشکیلات مجاهدین خلق را ترک کند انجمن نجات آلبانی به لحاظ مالی و حقوقی از او حمایت خواهد کرد.

نوشته درخواست خلیل انصاریان از تیمور پور جمشید برای ترک مجاهدین خلق اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

خلیل انصاریان عضو پیشین مجاهدین خلق که سه دهه از عمر خود را در این تشکیلات گذرانده است با انتشار ویدئویی از حضور خود در فضای شاد و پرنور شب‌های آستانه سال نو در میان شهروندان آلبانیایی، از حسرت سالیان در درون حصارهای بسته مجاهدین خلق گفت.

به گفته او، در فرقه رجوی، تمایل به حضور در جامعه به ویژه در چنین شب‌هایی شادی، از سوی سران تشکیلات به زندگی طلبی تعبیر می‌شود و ممنوع است. او با طرح سوالی از مسعود رجوی، کلیت ایدئولوژی او را به چالش می‌کشد: “آیا این همه مردم که تا پاسی از شب اینجا می‌مانند و شادی می‌کنند، ناآگاه هستند؟”

انصاریان سپس رجوی را خطاب قرار می‌دهد و می‌گوید:” رجوی ! ناآگاه خودت هستی!”

او می‌پذیرد که هنگامی که در درون تشکیلات بود، ساختار مغزشویی دهنده آن، او و دوستانش را مجاب می‌کرد که استدلال‌های رجوی را بپذیرند اما اکنون او می‌داند که منطق رجوی همه دروغ و دغل بوده است. در پایان انصاریان ابراز امیدواری می‌کند که دیگر عزیزانی که کماکان اسیر بندهای ذهنی و فیزیکی فرقه رجوی هستند، سال آینده چنین شب‌هایی را در جهان آزاد تجربه کنند.

نوشته خلیل انصاریان، تبریک میلاد مسیح و سوال از مسعود رجوی اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

خلیل انصاریان عضو جدا شده از فرقه رجوی و عضو فعلی انجمن نجات آلبانی در پیامی ویدئویی که به مناسبت روز مادر در ایران منتشر کرد، ضمن تبریک این روز، از ممنوعیت تاریخ این مناسبت در تشکیلات مجاهدین خلق خبر داد.

او که سی سال از عمر خود را در تشکیلات مجاهدین خلق به سر برده است، اذعان می‌کند که در تمام آن سالها در هر لحظه اشتیاق شنیدن صدای مادرش را داشت اما رجوی هرگز به او اجازه نداد و درخواست‌های مکرر او برای تماس با مادر و دیگر اعضای خانواده‌اش به بهانه های واهی، بارها رد شد.

او ضمن ابراز امیدواری برای رهایی همه عزیزان دربند فرقه رجوی، اطمینان داد که اعضای انجمن نجات برای هموار کردن این مسیر از هیچ تلاشی فروگذار نکنند.

نوشته خلیل انصاریان: سازمان مجاهدین از نام مادر وحشت دارد اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

این عضو جدا شده از فرقه رجوی در کنار میز یلدایی که در ویلای انجمن نجات آلبانی مهیا شده بود، درباره اوج فشار فرقه‌ای در شب‌های یلدا در قرارگاه‌های مجاهدین خلق توضیح می‌دهد. به گفته او در شب‌های یلدا که بنا بود اعضا شب را به یگان کناری بروند، از عصر برای افراد نشست هایی برگزار می‌شد که طی آن به اعضا تاکید می‌کردند که به هنگام مراسم هرگز با نفرات دیگر صحبت نکنند، در جوار فرمانده خود بمانند و با دوستان خود حال و احوال نکنند.

انصاریان در پایان سخنان خود برای دوستانی که در حال حاضر در مقر مجاهدین خلق گرفتار هستند آرزوی رهایی کرد و به آنها اطمینان داد که در صورت فرار از فرقه، انجمن نجات آلبانی از آنها حمایت خواهد کرد.

نوشته خاطره خلیل انصاریان از شب یلدا در مجاهدین خلق اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

انصاریان صحبت های رجوی درباره زباله گرد شدن اعضایی که از تشکیلات جدا می شوند را نقل می کند و توضیح می دهد که چگونه بعد از خروجش از تشکیلات متوجه شد که تمام این صحبت ها دروغی بیش نبوده اند:

رجوی می گفت جدا شده ها غذاهاشون رو از زباله پیدا می کنند. می خواهم  به او بگویم کور خواندی. تو برای  آنکه ریزش نیرو نداشته باشی ما را می ترساندی تا مبادا جدا شویم.

6 سال پیش که جدا شدم از تشکیلات فهمیدم تمام حرف های درون نشست ها دروغ و خوراک داخلی بود و تماماً برای اسیر نگاه داشتن اعضا.

انصاریان که حدود 6 سال پیش از کمپ آلبانی مجاهدین خلق خارج شد و به دنیای آزاد قدم گذاشت درباره زندگی کنونی خود و دیگر افراد جدا شده می گوید:

ما در زندگی روزمره بهترین غذا را می خوریم و بهترین لباس را می پوشیم. مشکلات زندگی در حد معمول هست. اما ما جدا شده ها همه کار می کنیم. خانه و ماشین داریم و تعداد زیادی از جمله خود من متأهل هستیم.

انصاریان معتقد است رجوی با همین دروغ ها، در واقع اعضا را به زور نگاه داشته است تا جلو ریزش نیرو را به هر نحو ممکن بگیرد.

خلیل انصاریان که حالا جزو خانواده انجمن نجات آلبانی است، رو به اعضای محبوس در کمپ مانز مجاهدین می گوید که انجمن نجات آلبانی در حد توانش از هر کسی که جدا شود به لحاظ مالی، حقوقی، پزشکی و .. حمایت می کند: نگران این چیزها نباشید. فقط کافیست انتخاب کنید و تصمیم بگیرید و از جهنم رجوی خود را خلاص کنید.

نوشته زباله گردی جداشده ها در آلبانی| از ادعا تا واقعیت اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

انصاریان در توضیحات خود به این واقعیت مهم اشاره می نماید که تشویق تیم های ملی ایران و حتی آرزوی قلبی برد ایران در مسابقات ورزشی یک خطای نابخشودنی در داخل مناسبات فرقه ای مجاهدین خلق بود که او بعد از آزادی از اسارت فرقه رجوی توانست برای اولین بار با خیال راحت تیم ملی ایران را بدون نگرانی تشویق کند و به این ترتیب به آرزوی قلبی خود رسید.

انعکاس پست خلیل انصاریان در رسانه خبر آی آر

نوشته انعکاس خبر حضور انجمن نجات آلبانی در کنار ورزشکاران ایرانی در خبر آی آر اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

انصاریان با بیان این که استقبال مردم شهر اشکودر از این کنفرانس و نمایش مستند مادر، عشق، جدایی خارج از حد تصور بود، می گوید: انتظار چنین جمعیتی را نداشتیم تا جایی که عده ای مجبور شدند ایستاده، مستند را تماشا کنند.

عضو رهایی یافته از سازمان مجاهدین خلق معتقد است که تماشای این مستند، احساسات حضار را برانگیخت و برخی مادران با اشک های جاری می گفتند مگر می شود مادری را از فرزندش جدا کرد!

سئوالی که در ذهن مخاطبان آلبانیایی ایجاد شده بود این بود که با این همه جرم و جنایت، سازمان مجاهدین چگونه اجازه یافته تا در کشورشان سکنی بگزیند!

خلیل انصاریان به بیان این که این مستند در دیگر شهرهای آلبانی هم پخش خواهد شد، هدف از ساخت و اکران این مستند را آگاهی بخشی عمومی نسبت به جرم و جنایت های رجوی و گروهش عنوان کرد و ابراز امیدواری کرد تا این روشنگری ها زمینه حضور مادران رنج دیده افراد گرفتار در کمپ مجاهدین خلق را در آلبانی فراهم کند.

نوشته مستند مادر عشق جدایی | از اکران تا پیامدها اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

انصاریان که با شور و هیجان از پیروزی های اعضای تیم ملی ایران در رده های مختلف نام می برد، می گوید: سیمای جعل و دروغ رجوی هیچ اخباری در رابطه با قهرمانی ایران منتشر نکرده اند. همه می دانیم که اینها مخالف تیم ملی هستند. آنها از ورود تیم ملی به آلبانی احساس خطر می کنند چرا که اگر اعضا خبردار شوند، مسئله دار می شوند.

نوشته حضور تیم ملی ایران در آلبانی و رویکرد رجوی اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

اعضای انجمن نجات آلبانی، به عنوان ایرانیان مقیم تیرانا با حضور فعال در ورزشگاه و تشویق پر شور اعضای تیم ملی ایران فعالانه از تیم کشورشان حمایت کردند.

این افراد که در تمام سالهای حضورشان در تشکیلات مجاهدین خلق از هر گونه عرق به میهن و هم وطن منع می شدند و محروم بودند، حالا آزادانه نمایندگان کشورشان را تشویق می کنند و در شادی شان شریک می شوند.

خلیل انصاریان با انتشار ویدئویی دلایل امتناع رجوی از حمایت از تیم های ملی ایران را مرور می کند.

نوشته اگر اعضای مجاهدین به ورزشگاه بیایند اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

تلخ و شیرین نه از آن نوع که در کمپ های بسته مجاهدین خلق سپری کرده اند، از آن نوع که همه انسان های معمولی در طول زندگی کم و بیش تجربه می کنند. تک تک این افراد، سرگذشت های سخت و غمباری را در مناسبات مجاهدین خلق از سر گذرانده اند اما در نهایت در نقطه ای توانسته اند توان و عزم و ارده شان را جمع کنند و خود را از بند رجوی ها برهانند.

گرچه هنوز هم دور از خانواده هایشان هستند، اما حالا دوستان همدلی دارند که زندگی را برایشان شیرین کرده اند. حالا هر زمان که بخواهند با اعضای خانواده شان، با پدر و مادر و خواهر و برادرشان – اگر در قید حیات باشند گفتگو می کنند و دلتنگی شان را کم می کنند.

حالا به دور از قیدهای تشکیلاتی، هر یکشنبه صمیمانه دور هم جمع می شوند، می گویند و می خندند و تفریح می کنند. حالا نگران این نیستند که کسی گزارششان را بدهد که چرا ارتباط صمیمانه برقرار کرده اند و یا به قول سازمان، “محفل” زده اند. به راحتی از احساسات شان صحبت می کنند و نگران نیستند حرف هایشان بشود آتو در دست فرماندهان.

این اعضای رهایی یافته از چنگال رجوی، همچنان یک دغدغه بزرگ دارند: از ته دل آرزو دارند تا دوستان شان که همچنان در اسارت فرقه به سر می برند هم، این لحظات دلچسب را تجربه کنند و یک بار دیگر زندگی را زندگی کنند.

یکشنبه گذشته خلیل انصاریان، دوستانش را مهمان کرد و میزی از غذاهای جنوبی چید تا خاطره دلنشین دیگری در کنار دیگر اعضای انجمن نجات آلبانی در اذهان شان ثبت شود. گر چه این دور همی ها هر هفته تکرار می شود، اما هنوز هم برایشان تازگی دارد و قدر لحظه لحظه اش را خوب می دانند، چرا که سالها و بلکه دهه ها در مناسبات مجاهدین خلق از همین دور همی های ساده و بی حاشیه محروم بوده اند.

خلیل انصاریان در حال آماده سازی غذای جنوبی:

صحبت های بیجار رحیمی:

صحبت های علی زمانی:

صحبت های علی مرادی:

صحبت های علی محمد رحیمی:

نوشته همین دورهمی های ساده اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

انصاریان که تجربه سی سال حضور درمناسبات فرقه را دارد، می گوید: در طول این 30 سال در تشکیلات مجاهدین از تمامی این نعمات محروم بودیم و حتی در تیرانا هم اجازه نداشتیم حتی یک روز را درکنار دوستانمان به کوه های تیرانا برویم.

انصاریان برای نمونه، دو موردی را نقل می کند که به همراه تعدادی از دوستان تصمیم می گیرند به پیک نیک بروند و این درخواست را با مسئول بالادستی خود مطرح می کنند: درخواست دادیم با دوستان به امام زاده ای در اطراف تیرنا برویم. بعد از یک ماه بدون ذکر علت گفتند اجازه صادر نشده است.

انصاریان می گوید تنها به بعضی اکیپ ها اجازه خروج و رفتن به پیک نیک می دادند که آن هم می بایست حتماً در معیت دو تن از افراد رده بالای سازمان، انجام می شد: یک بار دیگر درخواست رفتن به پارکی دادیم که در سی کیلومتری تیرانا هست. این درخواست اوکی شد اما گفتند باید دو نفر هم همراه شما باشند.

عضو پیشین مجاهدین خلق در ادامه می گوید: تشکیلات رجوی از بیرون رفتن آدم هایش ترس دارد. چرا که رفتن به بیابان و کوه و بازار و .. از نظر انها بوی زندگی طلبی می دهد و زندگی طلبی برای تشکیلات مانند سم می ماند. چرا که فردی که به زندگی فکر کند جایش در درون تشکیلات نیست.

عضو کنونی انجمن نجات آلبانی رو به افراد محبوس در قرارگاه اشرف 3 ( کمپ مانز ) می گوید: به افراد محبوس پیشنهاد می کنم فکر کنند و تصمیم بگیرند و انتخاب درستی بکنند. بیرون زندگی هست. بیش از این خود را غذاب ندهند. انجمن نجات آلبانی شما را ساپورت می کند و مسائل قانونی شما را حل و فصل میکند.

نوشته در تشکیلات مجاهدین خلق زندگی کردن ممنوع است اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

این برنامه زنده با عنوان: “صمیمی و دلنشین – ایرانی که 6 سال است در آلبانی زندگی می کند گفت: احساس می کنم بعد از جدایی از مجاهدین خلق دوباره متولد شده ام” (همراه با فیلم مصاحبه) در سایت شبکه MCN درج گردید. همچنین فیلم کامل مصاحبه در صفحه یوتیوب این شبکه قابل مشاهده است.

انصاریان در بخش اول مصاحبه خود به زبان انگلیسی توضیحاتی داد و ترجمه آلبانیایی همزمان روی صدای او گذاشته شد اما در بخش دوم مصاحبه به سؤالات مجری به زبان آلبانیایی پاسخ گفت. او شرایط خود در اردوگاه مجاهدین خلق در عراق و عدم ارتباط با دنیای خارج را تشریح کرد و فرار خود از سازمان مجاهدین خلق بعد از رسیدن به آلبانی در 6 سال پیش را تولد دوباره خود خواند. او گفت که بعد از فرار از اردوگاه سازمان مجاهدین خلق در آلبانی توانست با خانواده اش در ایران ارتباط بگیرد و بعد در آلبانی ازدواج کند و تشکیل خانواده بدهد که تماما در سازمان ممنوع بود. این شبکه سال گذشته نیز مصاحبه ای با خلیل انصاریان داشته است.

متن اصلی مصاحبه زمنتشر شده در سایت شبکه ام سی ان به شرح زیر است:

خلیل انصاریان، شهروند ایرانی که ۶ سال است در آلبانی زندگی می‌کند، می‌گوید پس از آمدن به کشورمان و آزادی از مجاهدین خلق دوباره متولد شد.

انصاریان در برنامه زنده MCN Information گفت که آلبانیایی ها بسیار دوستانه برخورد می کنند و او در اینجا احساس احترام می کند.

انصاریان گفت که سازمان ملل متحد پس از شروع درگیری در عراق او را از آنجا به آلبانی آورده. او مدتی را در اردوگاه مجاهدین خلق گذرانده است، اما در آنجا احساس خوبی نداشت و حتی اجازه نداشت با اعضای خانواده‌اش ارتباط برقرار کند.

او می گوید که: “25 سال در عراق بودم. بعد درگیری در عراق شروع شد و ملل متحد ما را به آلبانی آورد. من 6 سال است که در آلبانی زندگی می کنم. ما در سازمان مجاهدین خلق در عراق پراکنده بودیم و با خانواده هایمان ارتباطی نداشتیم. در اردوگاه مجاهدین خلق، ما اجازه نداشتیم با اعضای خانواده خود تماس بگیریم. اما اینجا من با آنها در ارتباطم.”

من تا 6 سال پیش هیچ تماسی با بیرون از مجاهدین خلق نداشتم.

“به نظر می رسد من در آلبانی دوباره متولد شده ام. آلبانیایی ها بسیار خوب و دوستانه برخورد می کنند و به خارجی ها احترام زیادی می گذارند. من در یک کارخانه برای امرار معاش کار می کنم و ما بسیار مورد احترام هستیم.”

من آلبانی را دوست دارم و آلبانیایی ها را هم بسیار دوست دارم.

نوشته مصاحبه شبکه سراسری MCN آلبانی با خلیل انصاریان اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

انصاریان که ساعاتی از اوقات فراقت بعد از کار و زندگی روزمره اش را در کنار ساحل دریای آدریاتیک می گذراند، از زمانی می گوید که در ابتدای حضور تشکیلات در آلبانی، او و دیگر نیروها درخواست داده بودند تا برای گردشی کوتاه به ساحل دریا بروند. درخواستی که از سوی سران سازمان با مخالفت روبرو می شود تا مبادا افراد زندگی واقعی خارج از تشکیلات را ببینند و به آموزه های فرقه ای خدشه وارد شود!

انصاریان معتقد است سازمان مجاهدین خلق با هر چه بوی زندگی بدهد مخالف است. او رو به سران سازمان می گوید: شما با زندگی مخالف هستید. شما بویی از انسانیت نبرده اید و هیچ مهری در دل ندارید پس چرا می خواهید به ایران بروید؟! مردم ایران می خواهند زندگی کنند. چیزی که شما با آن مخالفید.

نوشته انصاریان: مجاهدین خلق با هر چه بوی زندگی بدهد مخالف هستند اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.