چهار ماه پیش نیز مادر این خانواده با اندوه فراق، چشم از جهان فروبست. اکنون پدر نیز در حالی دار فانی را وداع گفت که حسرت ارتباطی ساده بر دلش ماند. این دو فقدان، صرفاً رویدادهایی شخصی نیستند؛ بلکه نتیجه مستقیم سیاست‌های ضدانسانی تشکیلاتی هستند که پیوند خانواده را تهدید می‌داند و عاطفه را مانع بقای خود تلقی می‌کند.

درگذشت مرحوم حاج حسن حیدریان

مسئولیت مستقیم سازمان در انسداد ارتباط

در هر ساختار و گروهی، فارغ از گرایش‌های سیاسی و ایدئولوژیک، حق ارتباط خانواده‌ها با یکدیگر از بدیهی‌ترین حقوق انسانی است. با این حال، سازمان تروریستی مجاهدین خلق سال‌هاست با اعمال محدودیت‌های شدید، قطع ارتباطات، و جلوگیری از تماس و دیدار، عملاً خانواده‌ها را مجازات می‌کند. وقتی پدری بیش از چهار دهه برای شنیدن صدای فرزندش التماس می‌کند و حتی یک تماس تلفنی ساده نیز از او دریغ می‌شود، این دیگر “اختلاف سیاسی” نیست؛ این نقض آشکار حقوق انسانی است.
انسداد ارتباط، محدود کردن تماس و جلوگیری از دیدار، نه‌تنها به تعمیق شکاف عاطفی می‌انجامد، بلکه آثار سنگینی بر سلامت روان و جسم خانواده‌ها بر جای می‌گذارد. سال‌ها انتظار، اضطراب، بی‌خبری و بی‌پاسخی، فشارهایی نیست که بتوان آن را نادیده گرفت. وقتی پدر و مادری در حسرت دیدار از دنیا می‌روند، نمی‌توان مسئولیت را به گردن “شرایط” یا “ملاحظات تشکیلاتی” انداخت؛ این پیامد مستقیم سیاست‌های آگاهانه و بی‌رحمانه‌ای است که توسط رهبری این سازمان اعمال شده است.

سیاستی که خانواده را دشمن می‌بیند

تجربه‌های متعدد نشان می‌دهد که در منطق این تشکیلات، خانواده نه یک پشتوانه عاطفی، بلکه “مانع” تلقی می‌شود. همین نگاه بیمارگونه سبب شده است که سال‌ها ارتباط اعضا با پدران و مادرانشان قطع یا به‌شدت کنترل شود. نتیجه چنین سیاستی چیزی جز فروپاشی عاطفی خانواده‌ها و مرگ در حسرت دیدار نبوده است.
پرونده مرحوم حاج حسن حیدریان یک نمونه دردناک از ده‌ها و صدها مورد مشابه است. هر بار که پدر یا مادری چشم از جهان می‌بندد، پرسشی جدی و بی‌پاسخ باقی می‌ماند: چرا یک تماس ساده باید به ابزاری برای فشار و کنترل تبدیل شود؟ چه منطقی، چه اخلاقی، و چه معیاری می‌تواند توجیه‌گر چنین بی‌رحمی‌ای باشد؟

تسلیت خانواده بزرگ انجمن نجات

خانواده بزرگ انجمن نجات ضمن ابراز همدردی عمیق با خانواده محترم حیدریان، درگذشت این پدر رنج‌دیده و نیز مادر فقیدشان را صمیمانه تسلیت عرض می‌کند. بی‌تردید یاد و نام همه پدران و مادران چشم‌انتظاری که قربانی سیاست‌های ضدخانواده این سازمان شدند، در حافظه جمعی خانواده‌ها باقی خواهد ماند.
امید است روزی هیچ پدر و مادری به‌دلیل انسداد عامدانه ارتباط، در حسرت شنیدن صدای فرزندش چشم از جهان فرو نبندد و عاملان این محرومیت‌های طولانی، در برابر وجدان عمومی و افکار عمومی پاسخگو باشند.
یادشان گرامی و راه مطالبه حق خانواده‌ها پایدار.

نوشته به مناسبت درگذشت پدر داوود حیدریان اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

داود حیدریان در سال ۱۳۵۹ و در نخستین روزهای جنگ ایران و عراق، به اسارت نیروهای بعث درآمد و طبق گزارش‌های متعدد، بعدها در جریان توافقات میان رژیم صدام و سران مجاهدین خلق، به قرارگاه‌های این سازمان منتقل شد؛ جایی که هرگونه ارتباط با خانواده ممنوع گردید.

خانم اوجاقی و همسرش حسن حیدریان ابهری از خانواده‌هایی بودند که به‌ صورت مستمر با انجمن نجات مرکز البرز در ارتباط بودند. آنان طی سال‌ها با نگارش دل‌نوشته‌ها، ارسال نامه‌ها و درخواست‌های متعدد به نهادهای حقوق بشری و بین‌المللی، بارها خواستار دیدار یا حتی یک تماس کوتاه با فرزندشان شدند؛ اما هر بار با سکوت و بی‌اعتنایی کامل فرقه رجوی روبه‌رو شدند.

یاد مادر؛ انگیزه‌ای برای ادامه راه خانواده‌ها

مادر سیّاره اوجاقی رفت؛ اما صدای خاموش‌شدهٔ او امروز رساتر از همیشه به گوش می‌رسد.

او و مادران دیگری مانند او، نماد مظلومیتی هستند که سال‌ها زیر خاکستر سکوت مانده است. امروز وظیفهٔ ماست که اجازه ندهیم این رنج‌های پنهان، دوباره در سکوت فراموش شوند.

انجمن نجات ضمن تسلیت به خانواده محترم حیدریان، بار دیگر بر حق مسلم خانواده‌ها برای ارتباط با عزیزانشان تأکید می‌کند و رفتارهای ضدخانواده و غیرانسانی سازمان مجاهدین خلق را به‌طور جدی محکوم می‌نماید.

نوشته پیام تسلیت به مناسبت درگذشت مادر چشم‌انتظار داود حیدریان اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

چشمانی که به در دوخته شده‌اند، دری که هیچ گاه باز نشد، بی‌هیچ خبری از او. وی در آغازین روزهای جنگ تحمیلی ایران و عراق، در سال ۱۳۵۹ به اسارت نیروهای بعثی عراق درآمد و در پی توافقی تلخ و ناعادلانه میان دیکتاتور وقت عراق، صدام حسین و مسعود رجوی، سرکرده سازمان تروریستی فرقه‌گرای مجاهدین خلق، به جای بازگشت به میهن، به اسارتگاهی دیگر به نام قرارگاه اشرف منتقل شد.

از آن روز تاکنون، نه صدای او شنیده شده، نه تصویری از او دیده‌اند؛ نه نامه‌ای رسیده و نه حتی یک تماس کوتاه. سال‌ها گذشته و این پدر و مادر، تنها با امید زنده مانده‌اند، امیدی که شاید روزی، خبری از فرزندشان برسد.

پدر و مادری که اکنون به سال‌های پایانی عمر خود رسیده‌اند، با چشمانی اشک‌بار و قلبی پُر از امید و اندوه، از تمامی نهادهای بین‌المللی و حقوق بشری می‌خواهند که صدای آن‌ها را بشنوند و برای فراهم‌کردن امکان ارتباط با فرزندشان، داود حیدریان ابهری، میانجیگری کنند. نهادهایی همچون کمیته بین‌المللی صلیب سرخ (ICRC)، شورای حقوق بشر سازمان ملل متحد، سازمان عفو بین‌الملل (Amnesty International)، و دیدبان حقوق بشر (Human Rights Watch) می‌توانند با ایفای نقش انسانی و بی‌طرفانه، زمینه‌ساز یک ارتباط ساده خانوادگی شوند؛ ارتباطی که ۴۵ سال است از این خانواده دریغ شده است.

پدر سالخورده با صدایی لرزان اما راسخ می‌گوید:
“فرزندم! اگر این نوشته به دستت رسید، بدان که در تمام این سال‌ها هیچ روزی نبوده که به یادت نباشیم. آرزویم این است که پیش از آن‌که دستانم یخ بزنند، یک بار دیگر صدای تو را بشنوم، بوی تو را حس کنم. فرزندم! تو اسیر تصمیمی شدی که متعلق به گذشته است؛ اکنون زمان آن رسیده که خودت برای زندگی‌ات تصمیم بگیری.”

و مادر، با چشمانی سرشار از اشک، چنین نجوا می‌کند:
“پسرم! از تو می‌خواهم عاقلانه و شجاعانه تصمیم بگیری. زندگی آزاد و انسانی در هر کشوری که بخواهی، حق توست. تو سزاوار بهره‌مندی از آزادی، رفاه، آموزش و آرامش هستی. پسرم، بی‌آن‌که نگران گذشته باشی، به آینده نگاه کن؛ خود را آزاد کن و با ما تماس بگیر، فقط برای یک کلمه: سلام.”

در جهانی که ارتباطات انسانی ارزشی جهانی دارد، محروم کردن فردی از ابتدایی‌ترین حقوق انسانی، یعنی ارتباط با خانواده، مصداقی روشن از نقض حقوق بشر است. سازمان تروریستی مجاهدین خلق باید پاسخگوی این جداسازی غیرانسانی باشد. ما از تمامی نهادهای حقوق بشری و رسانه‌های آزاد می‌خواهیم صدای این پدر و مادر باشند، برای پایان دادن به دردِ بی‌خبری، برای احیای یک تماس ساده، یک دیدار کوتاه، یک لحظه آرامش.

نوشته دلتنگی ۴۵ ساله والدین داوود حیدریان ابهری اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

فرزندشان داوود حیدریان در سال 1359، در اوایل جنگ ایران و عراق حین انجام خدمت سربازی و دفاع از مرز و بوم و خاک میهنش به اسارت نیروهای بعثی ارتش عراق در می آید. از آنجاییکه مسعود رجوی سرکرده خودکامه تشکیلات رجوی برای صدام دیکتاتور اسبق عراق خوش خدمتی و مزدوری میکرد و صدام نیز در مقابل مزد مزدوری رجوی نیروهای اسیر شده ایرانی را به تشکیلات رجوی تقدیم میکرد داود حیدریان نیز همچون دیگر اسیران به اردوگاه های مخوف رجوی منتقل گردید.

داوود حیدریان بعد از انتقال به کمپ مجاهدین خلق دیگر اجازه پیدا نکرد تا با خانواده خود تماس و دیدار داشته باشد. آقای حسن حیدریان ابهری، پدر داوود می گوید: 43 سال است هیچ ارتباطی با پسرم نداشته ام.

پدر و مادر داوود می گویند تنها خواسته مان این است که بعد از این همه سال صدای فرزندمان را بشنویم و یا با او دیدار کنیم.

متاسفانه سران قدرت طلب مجاهدین، نه تنها داوود بلکه تمامی افراد حاضر در تشکیلاتشان را از ارتباط با خانواده منع کرده و می کنند. پدر و مادر پیر و سالخورده داوود حیدریان از نمایندگان انجمن نجات خواستند تا درخواست و شکایت آنها را نسبت به نقض حقوق بشر و اقدامات ضد انسانی تشکیلات رجوی برعلیه اعضا که بر خلاف تمام قوانین بین المللی از جمله قوانین مقرر شده بین المللی در مورد اسیران جنگی است به سازمان ها و نهادهای بین المللی و حقوق بشری ارائه دهند و پیگیری کنند.

اعضای انجمن نجات البرز که با بسیاری از این خانواده های دردمند اعضای گرفتار در تشکیلات رجوی، آشنایی دارند و همواره در تلاش هستند تا این خانواده ها به خواسته های به حقشان برسند، با کمال میل تقاضای خانواده حیدریان را پذیرفتند و قول پیگیری شکایت آنها را از طریق مراجع بین المللی دادند.

نوشته شکایت پدر و مادر داوود حیدریان از تشکیلات مجاهدین خلق اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

آقای حسن حیدریان ابهری ساکن استان البرز شهر کرج پدر داوود حیدریان ابهری از اعضای گرفتار سازمان مجاهدین خلق می باشد. فرزند ایشان که در روزهای ابتدایی جنگ تحمیلی یعنی مهرماه سال ۱۳۵۹ به اسارت نیروهای بعث عراق درمی آید، پس از مدتی طی معاملات و مبادلات بین ارتش صدام، حاکم دیکتاتور اسبق عراق و ملعون مسعود رجوی به اردوگاه مخوف اشرف منتقل میگردد. با اخراج سازمان مجاهدین از کشورعراق و عزیمت آن ها به کشور آلبانی، داود حیدریان همچون تعداد بسیاری از اسیران در مقر کنونی سازمان حضور دارد.

حال آقای حیدریان بعنوان پدری چشم انتظار و پدر یک اسیر جنگی که پسرش در کشور آلبانی بسر میبرد با درآغوش گرفتن عکس فرزند خود و انتشار این عکس به همراه همسرش در منزل شخصی اش بار دیگر از مقامات بین المللی و حقوق بشری به خصوص دولتمردان کشورآلبانی درخواست نمود که بتواند با پسرش داود حیدریان دیدار و یا مکالمه تلفنی داشته باشد. وی با کهولت سن و بیماری چشم ، ۴۳ سال است که از دیدار و شنیدن صدای فرزندش محروم می باشد. ایشان همواره درمکالمات و دیدارهای خود با مسئول انجمن نجات مرکز البرز سران  فرقه مجاهدین را که تاکنون اجازه هیچگونه ارتباطی به او و خانواده اش را نداده اند مسبب این هجران و فراق می داند.

همچنین این پدر سالخورده و چشم انتظار از مسئول انجمن آسیلا و اعضای این انجمن که خود رهایافته از جهنم رجوی هستند، تقاضا داشت در صورت امکان تصویر و پیام وی را در دسترس داشته باشند و در مطبوعات آن کشور بازنشر بدهند تا شاید به طریقی به دست فرزندش برسد. این پدر که از آلبانیایی تبار بودن ریاست انجمن آسیلا مطلع گردید با شور و شوق بسیار ازریاست مربوطه استدعا داشت در راستای یک اقدام بشردوستانه از تمام ظرفیت ها و امکانات دولتی و غیردولتی کشور آلبانی و نهادهای حقوق بشری مستقر در آن کشور برای رهایی فرزندش و دیگر فرزندان خانواده های چشم انتظار استفاده نمایند تا مرحمی باشد بر دل و جان آنها. وی در پایان از ایزدمنان سلامتی همه عزیزان عضو آسیلا را خواستار شد.

رضایی

نوشته درخواست والدین داوود حیدریان از مدیر انجمن آسیلا اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

معصومه حیدریان در پیامی ویدئویی با ذکر این نکته که 41 سال است برادرش را ندیده است از مقامات کشور آلبانی و به خصوص نخست وزیر آن کشور در خواست می کند که شرایط دیدارش را با برادر دلبندش فراهم کنند:

برای دانلود اینجا را کلیک کنید.

نوشته تقاضای خواهر داوود حیدریان از مقامات آلبانی اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

با عرض سلام و احترام اینجانب داوود حیدری یکی از اعضای سابق مجاهدین خلق و همچنین یکی از شاکیان پرونده 42 جدا شده از سازمان مجاهدین خلق هستم که همراه با دوستانم علیه جنایات سیستماتیک گسترده علیه بشریت در سازمان مجاهدین خلق دادخواهی کرده ایم.

این پرونده سیر قانونی خود را در محاکم قضایی ایران طی کرده و منجر به صدور رای قطعی گردیده است که طی مستندات مربوطه به صورت کامل در تاریخ 5 ژوئن 2021 به دبیر خانه دادگاه بین المللی در کشور هلند جهت ملاحظه شما تحویل گردیده است.

من یکی از قربانیانی هستم که حدود 17 سال از بهترین سنین عمرم را در راه هیچ و پوچ در این سازمان مخوف هدر دادم وعمر و جسم و روح خود را با تحمل فشارهای عذاب آور حداکثری مثل یک برده سپری نمودم و در نهایت سال 1380 به آغوش وطن بازگشتم.

عالیجناب طولانی شدن روند این دادگاه دست بازی به رهبران این فرقه میدهد که اکنون در کشور آلبانی جنایات بیشتری را علیه دوستانمان که همچنان در اسارت این فرقه هستند مرتکب شوند. به عنوان یک شاکی از این فرقه ی ضد بشری مجددا از شما تقاضا دارم نسبت به تسریع در روند این پرونده دستورات لازم را صادر فرمائید.

داوود حیدری یکی از 42 شاکی پرونده نقض حقوق بشر در فرقه رجوی
قزوین – ایران

نوشته نامه داوود حیدری به دادستان دادگاه کیفری بین المللی لاهه اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

برای دانلود اینجا را کلیک کنید.

نوشته داوود حیدری: امیدوارم روزی سران فرقه رجوی جوابگوی جنایاتشان در دادگاه باشند اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.