آقای محمودآسمان پناه در ادامه خاطره نویسی خود، نوشته است:

روز بعد به دوستم زنگ زدم که از او بپرسم که آیا با او هم همین طور است؟ دوستم گفت مگر خودت در جریان نیستی؟ او که پیش شما بوده! من هم گفتم یه چیزهایی حدس می‌ زنم ولی کاملاً در جریان نیستم که چه اتفاق هایی برای او افتاده است. دوستم گفت یک خواهر و برادر او که در آلمان زندگی می کنند هوادار سازمان هستند. در تماس هایی که با مادرشان در ایران داشتند از او می خواهند که او را پیش آن ها بفرستد و مادرشان هم او را به آلمان می فرستد و او چون سن کمی داشته در آلمان به مدرسه می رود و به مدت 6 سال در آلمان زندگی می کند و درس می خواند و وقتی بزرگتر می شود برادرش او را با سازمان آشنا می کند و از او می خواهد که به ارتش آزادی بخش در عراق ملحق شود. از او می خواهند که 3 ماه آموزش نظامی ببیند و بعد از 3 ماه اگر نخواست بماند می تواند به آلمان برگردد.

او که در آلمان نامزد داشت و تصمیم به ازدواج داشت وقتی به عراق آمده بود، 3 ماه آموزش دیده بود و سپس درخواست برگشت به آلمان می‌ دهد که با مخالفت جدی سازمان مواجه می شود و هر چه به آن ها می گوید که برادرش به او چیز دیگری گفته فایده ای نداشته است. چون سازمان شیوه کارش این بود. خیلی از جوانان را با این شیوه فریب می داد و از کشورهای خارجی به عراق می آورد و با زور در پادگان اشرف نگه می داشت. او را هر روز به نشست های جمعی می بردند و زیر فشار می گذاشتند و جمع بر سر او می ریختند یا او را در کانکسی زندانی می کردند و با ضرب و شتم می خواستند او را نگه دارند و او نمی تواند زیر این فشارها طاقت بیاورد و دچار آسیب روحی شدید می ‌شود به طوری که دیگر نمی توانند او را در قرارگاه اشرف نگه دارند و او را به آلمان بر می‌گردانند. برادرش هم که می بیند خیلی وضعیت او وخیم است با یکی از خواهرانش که در ایران دکتر است تماس می‌ گیرد و از او می خواهد که به آلمان برود و او را به ایران نزد مادرشان برگرداند و خواهر هم همین کار را می کند.

وقتی خواهرش وضعیت او را می بیند او را به خانه خودش می برد تا از او مواظبت کند چون مادرشان پیر بود و توان نگهداری از او را نداشت. تا زمانی که مادرشان در قید حیات بود خواهرش از او مواظبت می‌ کند و وقتی مادرشان به رحمت خدا می رود آن جوان که دوست داشته تنها باشد از خواهرش می خواهد او را به خانه مادرشان ببرد تا در آنجا زندگی کند و خواهرش به نظرش احترام می ‌گذارد و او را به آنجا می برد.

این بود داستان جوانی که به امید آینده ای بهتر به خارج از ایران سفر کرد اما متاسفانه در دام فریب سازمان مجاهدین خلق افتاد.

پایان

نوشته سرگذشت تلخ جوان فریب خورده کرمانی توسط مجاهدین – قسمت پنجم اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

آنچه که ما در ایران دیدیم و اکثر خبرگزاری ها و رسانه های خارجی هم به آن مهر تایید زدند این بود که این حضور گسترده و حداکثری مردم در مراسم خاکسپاری رهبر شهیدمان در هیچ جای دنیا نمونه نداشته است. حتی در برخی کشورها هم بصورت نمادین این مراسم برگزار شد .
اما تشکیلات رجوی چشم دیدن چنین جمعیتی را ندارد. آنها نمی خواهند باور کنند که این انقلاب ریشه در خاک وطن دارد.

طبق تجربه ای که ما داریم و سالیان سال عمرمان را در این تشکیلات هدر دادیم خوب می دانیم که رجوی و سران این گروه خودشان را به کوری زده اند. همه ما می دانیم که این گروه هیچ جایگاهی در بین مردم ایران ندارد .

اکنون هم پس از مراسم خاکسپاری رهبر شهید در مشهد، تشکیلات رجوی با دستپاچگی از کانون های شورشی و اقدامات خرابکارانه این کانون ها در مشهد سخن می گوید. چیزی که در عالم واقع وجود ندارد!

شرکت عظیم مردم ایران در مراسم تشییع رهبری سیلی محکمی به خارجه نشینان ضد وطن بود به ویژه تشکیلات ضد انسانی رجوی .

اکنون زمان آن فرا رسیده است تا اعضای فریب خورده در تشکیلات رجوی از خود و از مسئولین خود بپرسند که پس آن خلق قهرمان که سران گروه و شخص رجوی از آن دم می زد کجاست ؟!

ولی دوستی

نوشته آنچه که این روزها از خروجی رسانه های گروه مجاهدین می بینیم اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

دستگیری عالیه نصیف جاسم با ۱۵ میلیون دلار پول نقد

عالیه نصیف نماینده سابق و برجسته پارلمان عراق است. در اواخر ژوئن ۲۰۲۶، او و پسرش در بغداد به عنوان بخشی از یک عملیات گسترده و سراسری مبارزه با فساد به دستور نخست وزیر علی الزیدی بازداشت شدند. مقامات بیش از ۲۰ میلیارد دینار عراقی (تقریباً ۱۵.۵ میلیون دلار) و مقادیری طلا در محل سکونت او پیدا کردند.
از نظر تاریخی، نام نصیف در گزارش‌های سیاسی پیرامون تعاملات عراق با مجاهدین خلق مطرح شده است. در زمینه‌های ژئوپلیتیکی گذشته، به ویژه در مورد خروج ایالات متحده و موضع در حال تحول بغداد در مورد جناح‌های تحت حمایت ایران، ناظران و تحلیلگران اطلاعاتی، همسویی‌های سیاسی او با این گروه را زیر نظر داشته‌اند. پس از دستگیری او، دادگاه‌های مدنی عراق نیز در اواخر ژوئن ۲۰۲۶ به او دستور دادند که به دلیل اظهارات افتراآمیز رسانه‌ای، به یک مقام وزارت کشور خسارت بپردازد. دوران حضور مجاهدین در عراق در رسانه‌های این تشکیلات بارها از نصیف به عنوان یکی حامیان عراقی گروه یاد شد.

متحد اروپایی پر سر و صدای مجاهدین خلق

آلخو ویدال-کوادراس نایب رئیس سابق پارلمان اروپا و رهبر برجسته محافظه‌کار اسپانیا، از حامیان سرسخت مجاهدین خلق است. در سال ۲۰۱۳، یک تحقیق گسترده نشان داد که حزب سیاسی راست افراطی ویدال-کوادراس، وکس، به شدت توسط پول‌های خارجی تأمین مالی می‌شود. بیش از یک میلیون یورو بودجه انتخاباتی توسط یک گروه مخالف ایرانی به این حزب منتقل شده است که منظور مجاهدین خلق بوده است. ویدال-کوادراس بعداً توضیح داد که این بودجه در واقع از طریق او برای راه‌اندازی حزب صرف شده است.
ویدال-کوادراس یکی از ریشه دارترین و پرسروصداترین حامیان اروپایی مجاهدین خلق است. او دهه‌ها کمیته بین‌المللی در جستجوی عدالت (ISJ) مستقر در بروکسل را برای لابی‌گری برای به اصطلاح شورای ملی مقاومت ایران (NCRI)، ویترین سیاسی مجاهدین خلق، اداره می‌کرد.

“باب شمش طلا”

در ایالات متحده، سناتور سابق رابرت (باب) منندز، ملقب به “باب شمش طلا”، رئیس قدرتمند سابق کمیته روابط خارجی سنا، در ژوئیه ۲۰۲۴ به ۱۶ فقره جرم فدرال محکوم شد. در ژانویه ۲۰۲۵، او به ۱۱ سال زندان فدرال محکوم شد. اف‌بی‌آی به خانه او حمله کرد و صدها هزار دلار پول نقد مخفی، خودروهای لوکس و بیش از ۱۰۰۰۰۰ دلار شمش طلای خالص پیدا کرد. او به جرم دریافت این رشوه‌ها برای فعالیت به عنوان یک عامل خارجی غیرقانونی برای مصر و قطر و محافظت از بازرگانان فاسد محکوم شد.
منندز، علاوه بر معاملات غیرقانونی خود با سایر دولت‌های خارجی، مدت‌ها مدافع سرسخت مجاهدین خلق در کنگره بود. او مرتباً در رویدادهایی که توسط سازمان جوامع ایرانی-آمریکایی (OIAC) – بازوی اصلی مجاهدین خلق در ایالات متحده – برگزار می‌شد، سخنرانی می‌کرد و به شدت از طرف این گروه در وزارت امور خارجه لابی می‌کرد. به دلیل حمایت سیاسی و تبلیغاتی فعال او از این گروه، ایران رسماً منندز را در فهرست سیاه تحریم‌های تروریستی خود قرار داد.

حساب‌های بانکی فربه شهردار جیولیانی

شهردار سابق نیویورک و مشاور رئیس جمهور پس از صدور حکمی برای جرم ۱۴۸ میلیون دلاری در رابطه با دخالت در انتخابات، اعلام ورشکستگی کرد. در حالی که جرائم قانونی اصلی او ناشی از کیفرخواست‌های توطئه انتخاباتی است، بازرسان فدرال بارها کسب و کار مشاوره و معاملات پولی خارجی مبهم او را تحت قانون ثبت عوامل خارجی (FARA) مورد تحقیقات قرار داده‌اند.
جولیانی به عنوان یکی از مشهورترین و پردرآمدترین نمایندگان آمریکایی مجاهدین خلق به این تشکیلات خدمت می‌کرد. سال‌ها، او به مقر مجاهدین خلق در آلبانی و تجمعات پاریس پرواز می‌کرد و در کنار مریم رجوی، رهبر مجاهدین خلق، خواستار “تغییر رژیم” می‌شد. او آشکارا اعتراف کرد که از شبکه مجاهدین خلق هزینه‌های گزافی برای سخنرانی دریافت می‌کرد و به طور معمول ده‌ها هزار دلار برای هر سخنرانی برای لابی در دولت ایالات متحده برای مشروعیت بخشیدن به این گروه دریافت می‌کرد.

مزدا پارسی

نوشته چگونه مجاهدین خلق با سیاستمداران فاسد جهانی همسو می‌شوند اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

ادعای نخست مجاهدین خلق این بود که وزیر امورخارجه فرانسه در تماس تلفنی با همتای خود در ایران درخواست لغو تجمع مجاهدین را دریافت کرده و در پی آن پلیس دستور لغو داده است. این ادعا فورا از سوی سخنگوی وزارت خارجه فرانسه تکذیب شد. ادعای دیگر مجاهدین اپوزیسیون پهلوی را هدف قرار می‌داد، مبنی بر این بود که پلیس فرانسه اعلام کرده است که پادشاهی خواهان و ساواک تهدید به بمب گذاری در محل تجمع کرده‌اند. این دو ادعا از اساس باطل هستند چرا که متن بیانیه پلیس فرانسه در خصوص لغو تجمع مجاهدین خلق قابل دسترس است. در این بیانیه به چنین مواردی به هیچ وجه اشاره نشده است. شایان ذکر است که اگر پلیس فرانسه مظنون به خطر بمب‌گذاری بود، کل منطقه را تخلیه و قرنطینه می‌کرد. در حالی که چنین اتفاقی رخ نداد و کاروان‌‌های اعزامی مجاهدین در محل حاضر شدند. حتی حضور برخی از عوامل مجاهدین خلق در مواری به زد و خورد با پلیس انجامید. پیرو این حوادث 22 تن از عوامل مجاهیدین خلق دستگیر شدند.

همچنین، هواداران مجاهدین خلق با تهدید به آتش کشیدن پاریس تنش‌ها با پلیس فرانسه را به جایی رساندند که یکی از برگزارکنندگان مراسم مجاهدین خلق به نام بهزاد نظیری توسط پلیس فرانسه احضار شد و علیه او تشکیل پرونده داده شد. مجاهدین خلق این اقدام علیه بهزاد نظیری را “تسلیم و تبعیت در برابر رژیم ایران” خواندند.

احضار بهزاد نظیری

بدین ترتیب، مجاهدین خلق همزمان با نادیده گرفتن قوانین کشور میزبان، سعی بر اتهام زنی به همه نهادها و گروه‌های سیاسی و اجتماعی دارند. اما در واقعیت سران مجاهدین خلق، بدون پایگاه مردمی برای برگزاری این تجمعات نیاز به صرف هزینه‌های بسیار هنگفتی دارند که مستلزم داشتن منابع مالی هنگفت است. ژینا حسین نژاد کودک سرباز پیشین مجاهین خلق در مطلبی که به تازگی در حساب کاربری فیس بوک خود منتشر کرده است، شواهد و مستندات دقیقی از شیوه ثروت اندوزی مجاهدین خلق مطرح می‌کند که می‌تواند به درک بهتر ماهیت ریاکار مجاهدین خلق کمک کند. آنچه از مطلب ژینا –علیرغم مخالفتش با حکومت جمهوری اسلامی ایران– برمی‌آید این است که اولویت اصلی سران مجاهدین خلق، حفظ تشکیلات و منافع خود است و نه پایبندی به اصول یا ارزش‌های ثابت اخلاقی و حتی مبارزاتی.

حسین نژاد خاطرات و مصادیقی می‌آورد که نشان می‌دهد سازمان مجاهدین خلق در صورت مورد نقد قرار گرفتن، همه دنیا را متهم به همکاری با حکومت ایران می‌کند اما در باطن و زیر پوشش نام‌ها و شرکت‌ها حاضر به همکاری با هر شخص حقیقی یا حقوقی است که به ثروتش افزوده کند چرا که تنها همین توانایی مالی است که موجب بقای تشکیلات شده است.

حسین نژاد اعلام می کند که ابعاد فساد و دروغ‌های مجاهدین خلق بسیار گسترده‌تر است و او در این مطلب تنها به یکی دو نمونه اشاره کرده است. او همراه با مطالب خود تصاویری از شرکت تبلیغاتی پوششی مجاهدین خلق و مشتری ثروتمند این شرکت که طرفدار جمهوری اسلامی و حزب الله لبنان بوده است، نیز منتشر کرده است. در زیر بخش‌هایی از مطلب حسین‌نژاد را بخوانید:

چنان که قبلا نوشتم در آلبانی راه باریکه اینترنت نسبت به عراق بازتر و پهن‌تر شد و افراد بیشتری به یگان‌های خاص آنلاین اضافه شدند. (اما همچنان تحت نظارت و کنترل). یک قسمتی تشکیل شد به نام “انتفاعی” که با کار گرافیک و مارکتینگ باید برای این سازمان پول در می آورد. اسم شرکتی که مجاهدین برای این کار ساختند،We4you بود که با کشورهای عربی نیز ارتباط داشت.

یک بار یکی از مشتری‌ها یک شیخ عرب از روسای یک‌ انستیتو بود که درخواست کلیپ و پوسترهای تبلیغاتی از خودش را داشت. وی در چت علنا به بچه‌ها گفته بود که با مقامات جمهوری اسلامی رابطه کاری و رفت و آمد دارد و از رهبران ایران دفاع کرده بود.

بچه های تیم که از این حرف ناراحت شده بودند، در نشست فوری این را به مسئول قسمت اطلاع دادند، او نیز گفت که از بالاتر سوال می کند. شب به هنگام نشست جمع بندی روز گفت، از مسئولین بالا پاسخ دادند که اشکالی ندارد برایش کار کنید، ولی نه با او بحث سیاسی کنید و نه بگویید که در آلبانی هستید.

از آن پس قرار شد آی پی آلبانی مخفی شود تا با هر نوعی از این افراد کار انجام شود تا درآمد کسب شود.

اسناد مربوط به برقراری ارتباط با شیخ عرب

چنان که در اسناد نگاه می کنید، کاملا گویاست، اسم و آدرس صفحات مجازی یکی از این شیوخ بنام غازی با همان آیدی برایش کلیپ درست شده و حتی آدرس اینستاگرامش در کلیپ تبلیغ شده، که در همان صفحه علنا از مواضع رژیم و حماس دفاع کرده است.
]…[

این در حالیست که به فرزندانی که پدر و مادرهایشان را بدلیل پیوستن به مجاهدین نقد کرده اند “مزدوران سپاه” می گویند.
این در حالیست که به بسیاری از مخالفانشان و منتقدین شان در سایر گروه ها بدون هیچ مدرکی مارک “مزدوران اطلاعات آخوندی” می زنند.
این در حالیست که به بسیاری از افراد که با دست خالی از مجاهدین فرار کردند و به دلیل مشکلات به ایران بازگشتند، مارک “بریده خائن و بریده مزدور” می زنند.
این در حالیست که به دولت فرانسه و دولتهای اروپایی که بطور قانونی و به دلایل امنیتی به آنها مجوز تظاهرات ندادهاند مارک “مماشات و همکاری” با آخوندها می زنند.
و یا به دولتهایی که بدلیل نقض مقررات بین المللی و نقض قوانین حقوق بشر توسط این سازمان به تظاهرات و یا کمپ شان حمله کرده اند، مارک “کودتای ارتجاعی استعماری” می‌زنند.
(شخصا از کودکی بارها و بارها شاهد نقض این قوانین توسط مجاهدین بوده ام که برخی از آنها در سال‌های اخیر در رسانه‌ها و دادگاه های مختلف اروپا به ثبت رسید که قبلا منتشر کرده‌ام)

در حالیکه می‌بینید این اتفاق‌ها برای سایر گروه‌های سیاسی و چهره‌های برجسته، فعال و معروف ایرانی نمی‌افتد. می‌دانید که برخی جوانانی که فقط با وعده دروغین “فرستادن به دانشگاه اروپا” و یا “دیدار خانوادگی” به ترکیه و عراق اعزام شده بودند، یا سربازان اسیر در جنگ‌ها و زندان‌های عراق که به اشرف منتقل شده بودند، پس از سالها جداشدن و یا فرار کردن از دست مجاهدین، بدون کوچک ترین وسیله و بدلیل کمبودهای مالی، ندانستن زبان، نداشتن تخصص یا مشکلات سن و سلامتی و تنهایی، برای بازگشت به ایران اقدام کردند. که توسط مجاهدین بسیار مورد تهمت‌های اطلاعاتی بودن، تخریب و آزار بسیار قرار گرفتند.

یادم است فرد مظلومی که دارای مشکلات لکنت شدید زبان بود از اسرای جنگ ایران و عراق، که از کمپ مجاهدین در آلبانی فرار کرد و پس از سالها به روستایشان در ایران برگشت. مجاهدین عکس وی را در روستای فقیر و خانه کوچک‌شان در کنار مادر پیرش که نزدیک سی سال او را ندیده بود، پخش کردند و نوشته بودند:‌ “این مزدور با کمک سفارت آخوندی در آلبانی به ایران بازگشت!”

و حال می بینید که خود چطور بی‌شرمانه و کثیف با ادعای این همه قدرت تشکیلاتی و مالی و ادعای کمک گرفتن فقط از “خلق” کار و کاسبی می کنند. نتیجه اینکه تظاهرات‌ها و جلسات آنها نه برای آزادی ایران و نه برابری مردم بلکه تنها برای: حفظ بقاء تشکیلاتی و ایدئولوژیکی، روحیه دادن به نیروهای داخلی برای عدم ریزش، نمایش قدرت و رقابت با سایر گروه‌هاست.

درگیر شدن با پلیس و ارتش در کشورهای مختلف از جمله عراق، آلبانی و فرانسه برای مظلوم نمایی و جلب توجه در رسانه ها و مدیاست. که خوشبختانه این بار نیز محل زیادی به آنها داده نشد، بخصوص ایرانی‌های همیشه آگاه.

مزدا پارسی

نوشته همکاری مجاهدین خلق با هر عنصر ثروتمندی فارغ از ایدئولوژی و آرمان مبارزاتی اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

جالب است که با سوء استفاده از مراسم ایام محرم ، همه اشعار و نوحه ها در مدح مسعود و مریم سروده و خوانده می شد. و مواردی که غیر از این بود را قبول نداشتند و حذف می کردند. برخی از اعضای سازمان وقتی می دیدند رجوی می خواهد سوء استفاده کند، انگیزه خود را از دست می دادند و با جدیت وارد نمی شدند. بعضی از بچه ها می گفتند تا دیروز می گفتند این حرکات ارتجاعی است حالا کاسه داغ تر از آش شدند. کماکان این تناقض در بین اعضای سازمان وجود داشت حتی خودم در طی یک گزارشی نقطه نظراتم را برای سازمان نوشتم. در برنامه ها حضور داشتم اما فعالیت نمی کردم .

یکی از تناقضات افراد این بود که امام حسین کسی را به زور در اردویش نگه نداشت و در شب عاشورا چراغ ها را خاموش کرد و گفت هر آن کس که تمایلی ندارد او را همراهی کند اردو را ترک کند. اما رجوی با الگو برادری از این کار در جهت اهداف خود استفاده کرد. می گفت من هم در شب عاشورا مانند امام حسین لحظه ای چراغ ها را خاموش می کنم و هر کس که بخواهد میدان را خالی کند و سازمان را ترک کند. اما در واقع می خواست افرادی را که نمی خواهند در تشکیلات بمانند شناسایی کند و سپس با مظلوم نمایی می گفت آنهایی که نمی خواهند مبارزه کنند به فرمانده خودشان اطلاع دهند تا ما بررسی کنیم. و در ادامه می گفت کس که بخواهد سازمان را ترک کند ابتدا باید دو سال را در قرارگاه اشرف به عنوان مهمان حضور داشته باشد تا اطلاعاتش بسوزد. اما واقعیت چیز دیگری بود و در داخل قرارگاه اشرف هم ما زندان داشتیم. افراد را تا سر حد مرگ مجازات می کردند. النهایه وقتی نمی توانستند مانع جدایی شوند ، فرد مربوطه را تحویل دولت عراق میداند. چون افراد فی نفسه از خودشان هویتی نداشتند و طبق قانون عراق به جرم ورود غیر قانونی 8 سال باید در زندان ابوغریب سپری می کردند. آخر الامر معلوم نبود که زنده از آن زندان مخوف بیرون می آیند یا خیر؟!

آری معنی چراغ خاموش رجوی همین بود و بس . آیا با این شرایط کسی جرات می کرد اردوگاه رجوی را ترک کند ؟ در مکتب امام حسین فریبکاری و دروغ و تزویر جایی نداشت اما رجوی همواره با فریبکاری و دروغ و تزویر کارش را پیش می برد. در مکتب امام حسین آزاد اندیشی جایگاه ویژه ای دارد اما در تشکیلات رجوی آزاد اندیشی معنایی نداشت .

محمد رضا گلی

نوشته فریبکاری رجوی در ایام تاسوعا و عاشورا اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

در روزهای اخیر “گردهمایی ایران آزاد ۲۰۲۶ – پیش به‌سوی جمهوری دموکراتیک” توسط شورای ملی مقاومت ایران – ویترین بیرونی سازمان مجاهدین – در پاریس برگزار شد. در این گردهمایی بر “طرح ۱۰ ماده‌ای مریم رجوی برای آینده ایران” تأکید و از آن حمایت شد.
بخشی از فهرست شخصیت‌ها، مقامات و رهبران سیاسی شرکت‌کننده و سخنران در این اجلاس به شرح زیر است:

شارل میشل: رئیس پیشین شورای اروپا (۲۰۱۹–۲۰۲۴) و نخست‌وزیر پیشین بلژیک.
• بوریس جانسون: نخست‌وزیر بریتانیا (۲۰۱۹–۲۰۲۲).
• جان برکو: رئیس مجلس عوام بریتانیا (۲۰۰۹–۲۰۱۹).
• پتر رومن: نخست‌وزیر رومانی (۱۹۸۹–۱۹۹۱).
• گیر هارده: نخست‌وزیر ایسلند (۲۰۰۶–۲۰۰۹).
• کریستین اریگی: نماینده مجلس ملی فرانسه و رئیس کمیته پارلمانی برای یک ایران دموکراتیک.
• باب بلکمن: نماینده پارلمان بریتانیا و رئیس کمیته بریتانیایی برای ایران آزاد.
• دیوید جونز: وزیر پیشین امور ولز در بریتانیا.
• سفیر رابرت جوزف: معاون پیشین وزیر امور خارجه آمریکا.
• لوئیس فری: مدیر پیشین اف‌بی‌آی (FBI) آمریکا.
• جودی اسگرو: نماینده پارلمان کانادا.
• لیندا چاوز: مدیر پیشین روابط عمومی کاخ سفید.

شخصیت‌های دیگری، از جمله اعضای پارلمان‌های اروپا، ایتالیا، اسپانیا و فرانسه، همچنین مقامات نظامی و امنیتی پیشین آمریکا و ناتو در این برنامه حضور داشتند و با سخنرانی‌های خود از مریم رجوی حمایت کردند.

تشکیلات، پول، لابی‌گری

جذب این شخصیت‌ها – و در کل روابط بین‌الملل و رسانه‌ای سازمان مجاهدین – محصول چند دهه کار فشرده و سخت، تلاش مستمر تشکیلاتی، لابی‌گری و صرف پول‌های بسیار هنگفت است.
دستگاه عظیم تبلیغاتی سازمان مجاهدین پیش و پس از این برنامه‌ها، روزهای زیادی را به تبلیغ مفصل دربارهٔ آن اختصاص می‌دهد.
در سال‌های اخیر، دعوت این همه مهمان و پرداخت هزینهٔ سفر و هتل و در مواردی پرداخت پول بابت سخنرانی‌ها، موضوع بسیاری از مقالات و گزارش‌های رسانه‌های مختلف و منتقدان این سازمان بوده است. سازمان مجاهدین هیچ شفافیتی در این مورد ندارد، اما در یک برآورد کلی می‌توان حدس زد که مجموع سالانهٔ این هزینه‌ها از صدها هزار یا چندین میلیون دلار فراتر می‌رود. به دلیل عدم شفافیت سازمان مجاهدین برآورد مستقل و قابل راستی‌آزمایی از این هزینه‌ها در دست نیست.

اهداف فعالیت‌های تبلیغاتی

• مطرح کردن سازمان مجاهدین و مریم رجوی به عنوان آلترناتیو جمهوری اسلامی.
• ارائه تصویری روتوش‌شده از سازمان مجاهدین، منطبق با ارزش‌های دموکراتیکی که جهان غرب می‌شناسد.
• مطرح شدن و باقی ماندن در تیتر رسانه‌های کشورهای مختلف و از آن طریق، تغذیه حامیان غیرایرانی از طریق ارسال بولتن‌های خبری و ایمیل و استناد به رسانه‌های معتبر و القای این نظر که گویی مجاهدین قوی بوده و نیرویی مطرح هستند. باید توجه داشت که در بسیاری موارد مجاهدین با پرداخت پول، مقاله، گزارش یا اخبار و اطلاعاتِ مرتبط به خود را در رسانه‌های بزرگ منتشر می‌کنند و سپس اخبار و گزارش‌های منتشرشده در آن رسانه‌ها را در رسانه‌های تبلیغی خود به گونه‌ای بازتاب می‌دهند که گویی منبع اصلی خبر همان رسانه‌های غربی هستند.
• ایجاد کار برای نیروهای تشکیلاتی و هواداران خود و سرگرم نگه داشتن آنان، از طریق این برنامه‌ها، با القای این حس که گویی همه این فعالیت‌ها جزئی از “مبارزه علیه رژیم” است.

یک هدف مهم از دعوت شخصیت‌های خارجی

جدا از همه آنچه در بالا آمد، سازمان مجاهدین در دعوت از مهمانان و شخصیت‌های خارجی یک هدف مهم دیگر را نیز دنبال می‌کند: انجام کار تبلیغی وسیع پیرامون این برنامه‌ها و القای این حس به ایرانیان و گروه‌های مختلف سیاسی ـ اجتماعی در داخل و خارج کشور که مجاهدین از “حمایت و اعتبار بین‌المللی” برخوردار هستند.

وقتی به تیترگذاری و ترجمه متن سخنرانی مهمانان خارجی که رسانه‌های این سازمان منتشر می‌کنند دقت شود، مشاهده می‌شود که مجاهدین عمد دارند از زبان شخصیت‌های خارجی به ایرانیان “بباورانند” که این سازمان، تشکیلاتی دموکراتیک است، از حمایت مردمی در ایران برخوردار است و برنامه آنها برای ایران “عالی” است.

پرسش مهم این است: چرا سازمان مجاهدین برای قانع کردن مردم ایران درباره ماهیت و حمایت اجتماعی خود این همه از شخصیت‌های خارجی فاکت و نمونه می‌آورد و به آنها “می‌آویزد”؟ اگر واقعاً این سازمان در بین مردم ایران پایگاه دارد، چرا ایرانیان از اقشار و با باورهای مختلف در مراسم مجاهدین سخنرانی نمی‌کنند؟

به نظر می‌رسد که خود سازمان مجاهدین بهتر از هر جریان دیگری نسبت به انزوای اجتماعی و تنفر بخش بزرگی از مردم ایران نسبت به خود آگاه است و از همین رو تلاش دارد با “قسم و آیه” و با استفاده ابزاری از شخصیت‌های “خارجی” به ایرانیان بگوید و بباوراند: “شما مرا هنوز نشناخته‌اید. ببینید چقدر شخصیت‌های مختلف و شناخته‌شده خارجی با سوابق بالابلند مرا تأیید می‌کنند.”

به نظر می‌رسد سازمان مجاهدین بر این فرض استوار عمل می‌کند که مردم ایران نسبت به “خارجی”، به‌ویژه “غربی‌ها”، “کمبود اعتماد به نفس” دارند و اگر “آنها” بگویند این سازمان “خوب” است، پس باید حرف آنها را باور کرد! معنای دیگرش این است: شما (مردم ایران) نمی‌فهمید، آنها (شخصیت‌های خارجی) بهتر از شما می‌فهمند!

این رویکردِ مجاهدین که چند دهه است ادامه دارد، بیش از هر استدلال دیگری اثبات‌کننده انزوای اجتماعی این سازمان در بین مردم ایران است. نتیجه سیاست‌های این سازمان، آن هم علیرغم پول‌پاشی و خرج‌های هنگفت برای برنامه‌های مجلل، این بوده که هر سال رویگردانی اقشار مختلف مردم ایران از این سازمان بیشتر و بیشتر شده است.

چند نمونه از رسانه‌های مختلف دربارهٔ عدم شفافیت و پول‌پاشی‌های سرسام‌آور سازمان مجاهدین

– نشریهٔ آمریکن پُروسپکت (American Prospect) در تاریخ ۹ مارس ۲۰۱۲ در مقاله‌ای با عنوان “این همه تبلیغات مجاهدین خلق برای چیست؟” به بررسی سازمان مجاهدین خلق ایران، منابع مالی آن، اهداف تبلیغاتی این سازمان در آمریکا، دعوت از شخصیت‌های سیاسی برای سخنرانی و پرداخت پول به آنان، و همچنین عدم شفافیت مالی این سازمان می‌پردازد.
مقاله توضیح می‌دهد که چرا در سال ۲۰۱۲ ناگهان حجم زیادی از تبلیغات سازمان مجاهدین خلق در رسانه‌های آمریکایی، به‌ویژه هنگام پوشش انتخابات، ظاهر شد و اینکه این تبلیغات با هدف بهبود تصویر عمومی سازمان و فشار برای حذف نام آن از فهرست سازمان‌های تروریستی وزارت خارجهٔ آمریکا انجام می‌شد.

نویسنده توضیح می‌دهد که کمپین تبلیغاتی مجاهدین بسیار پرهزینه بود و این سازمان برای مشروعیت‌بخشی به خود، از چهره‌های سیاسی و امنیتی سابق آمریکا دعوت می‌کرد تا در نشست‌های آن سخنرانی کنند. بسیاری از این افراد در ازای دریافت مبالغ قابل‌توجه در این نشست‌ها شرکت کرده و از حذف نام مجاهدین از فهرست تروریستی حمایت می‌کردند.

مقاله این روند را نمونه‌ای از لابی‌گری پولی و نفوذ سیاسی می‌داند که می‌تواند سیاست خارجی آمریکا را تحت تأثیر قرار دهد. نویسنده تأکید می‌کند که تبلیغات گستردهٔ تلویزیونی مجاهدین در آمریکا – که از طریق آگهی‌های متعدد و پرهزینه پخش می‌شد – تلاشی برای بازسازی برند سیاسی این گروه است. بخش مهمی از مقاله به عدم شفافیت مالی سازمان مجاهدین اختصاص دارد.

نویسنده اشاره می‌کند که مشخص نیست این حجم از هزینه‌های تبلیغاتی و پرداخت‌های کلان به سیاستمداران آمریکایی از چه منابعی تأمین می‌شود. همچنین گزارش می‌دهد که ساختار مالی سازمان، شبکهٔ حامیان و مسیر انتقال پول‌ها ابهام‌آلود است و نهادهای نظارتی آمریکا نیز به دلیل ماهیت فراملی و غیرشفاف این شبکه، امکان بررسی دقیق آن را ندارند. مقاله در پایان نتیجه‌گیری می‌کند که حضور پررنگ تبلیغات مجاهدین در رسانه‌های آمریکا بیشتر ناشی از پول، لابی‌گری و تلاش برای بازسازی تصویر است تا تغییر واقعی در ماهیت، رفتار یا ساختار این گروه.

– روزنامه اِل‌پائیس (EL PAÍS) در اسپانیا در گزارشی با عنوان “یک گروه تبعیدی ایرانی حقوق دو عضو برجسته حزب راست افراطی اسپانیایی وُکس را پرداخت کرد”، فاش می‌کند که سازمان مجاهدین خلق در سال ۲۰۱۴ مبلغی بین ۸۰۰ هزار تا یک میلیون یورو برای تأسیس و حمایت از حزب راست افراطی وُکس (VOX) در اسپانیا پرداخت کرده است. این منابع مالی که حدود ۸۰ درصد هزینه‌های انتخاباتی اولیهٔ حزب را تأمین می‌کرد، از طریق انتقال‌های مالی متعدد توسط هواداران این سازمان از ۱۵ کشور جهان واریز شده است. ویدال کوادراس، رهبر منطقه‌ای این حزب در کاتالونیا که بعدها نمایندهٔ این حزب در پارلمان اروپا شد، از مهمانان ثابت سازمان مجاهدین است.

– روزنامهٔ آمریکایی پولیتیکو (Politico) در تاریخ ۳ مارس ۲۰۲۶ در گزارشی با عنوان “گروه تبعیدی ایرانی که در این لحظه واشنگتن را به بازی گرفت” به بررسی نقش سازمان مجاهدین خلق در لابی‌گری و تأثیرگذاری بر سیاست آمریکا می‌پردازد. این گزارش توضیح می‌دهد که چگونه این سازمان طی دو دههٔ گذشته با پرداخت پول به سیاستمداران سابق، استفاده از شرکت‌های روابط عمومی و برگزاری رویدادهای پرهزینه توانسته است در واشنگتن نفوذ ایجاد کند.
پولیتیکو می‌نویسد که مجاهدین با بهره‌گیری از شبکهٔ مالی غیرشفاف و حمایت برخی چهره‌های سیاسی، تلاش کرده‌اند خود را به‌عنوان “آلترناتیو” معرفی کنند. گزارش تأکید می‌کند که این سازمان با پرداخت مبالغ بالا برای سخنرانی‌ها و سفرها حمایت سیاسی خریداری کرده و از این طریق تصویر خود را در آمریکا بازسازی کرده است.

این روزنامه در گزارش خود به چند مورد مشخص نیز اشاره می کند، از جمله:
از زمان لغو طبقه‌بندی “گروه تروریستی” در سال ۲۰۱۲، شورای ملی مقاومت – طبق اسنادی که به وزارت دادگستری آمریکا ارائه شده – بیش از ۲٫۷ میلیون دلار به شرکت لابی‌گری سناتور پیشین، رابرت توریسلی (دموکرات، نیوجرسی) پرداخت کرده است. شرکت Rosemont Associates دیدارهایی با دیپلمات‌ها و نمایندگان کنگره آمریکا دربارهٔ موضوعات مختلف مربوط به پناهندگان ایرانی در خارج از کشور ترتیب داده و همچنین حضور رسانه‌ای، امضای نامه‌ها و نگارش یادداشت‌های حمایتی در دفاع از سازمان مجاهدین خلق و رهبری آن را تسهیل کرده است.

بسیاری از سخنرانان برای حضور خود مبالغ قابل‌توجهی دریافت می‌کنند. مایک پنس، معاون رئیس‌جمهور پیشین آمریکا، پس از ترک سمت خود در سال ۲۰۲۱، طبق گزارش‌های مالی ارائه‌شده در جریان کارزار انتخاباتی‌اش، بیش از ۴۰۰ هزار دلار از شورای ملی مقاومت و سازمان‌های وابسته به آن دریافت کرده است. جان بولتون نیز طبق گزارش‌های مالی، در سال ۲۰۱۷ بابت یک سخنرانی در گردهمایی شورای ملی مقاومت در پاریس ۴۰ هزار دلار دریافت کرده است.

پولیتیکو اشاره می‌کند که منابع مالی این فعالیت‌ها همچنان نامشخص است و هیچ نهاد مستقلی نمی‌داند این هزینه‌های سنگین از کجا تأمین می‌شود. در این گزارش آمده است که مجاهدین از افزایش تنش‌های ایران و آمریکا برای تقویت جایگاه خود در واشنگتن استفاده کرده‌اند. پولیتیکو نتیجه می‌گیرد که نفوذ این سازمان در پایتخت آمریکا بیشتر محصول لابی‌گری، پول و روابط عمومی حرفه‌ای است تا برخورداری از پایگاه اجتماعی واقعی در میان ایرانیان.

اشاره پایانی

با وجود پول‌پاشی از سوی سازمان مجاهدین در این همه سال، رسانه‌های مستقل و منابع گوناگون از کشورهای مختلف در سال‌های متفاوت، بر عدم شفافیت مالی این گروه، نامعلوم بودن منابع مالی آنها و نامشخص بودن راه کسب آن، تلاش برای لابی‌گری و تأثیرگذاری بر سیاست از طریق پول و نیز نداشتن پایگاه اجتماعی در میان مردم ایران تاکید می‌کنند. منابع بیشتری نیز وجود دارند که برای پرهیز از طولانی شدن مطلب، از آوردن آنها خودداری می‌شود.

ایران گلوبال، حنیف حیدرنژاد

نوشته فعالیت‌های تبلیغی سازمان مجاهدین و اهداف آن، رسانه‌های مستقل چه می گویند؟ اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

امسال نیز همان الگوی تکراری سال‌های گذشته مشاهده شد. ده‌ها مقام سابق، ژنرال های سالخورده بازنشسته، وزیر پیشین، نماینده سابق پارلمان و شخصیت‌هایی که سال‌هاست از مراکز اصلی تصمیم‌گیری کنار رفته‌اند، پشت تریبون قرار گرفتند و از مریم رجوی و سازمان تروریستی اش حمایت کردند. برگزارکنندگان تلاش کردند این حضور را به‌عنوان “حمایت جامعه جهانی” معرفی کنند، اما واقعیت آن است که اغلب این افراد نه نماینده دولت‌های خود هستند و نه سخنان آنان الزاماً بیانگر سیاست رسمی کشورهایشان است.

این موضوع یک سؤال اساسی را مطرح می‌کند: اگر مجاهدین خلق واقعاً از حمایت گسترده مردم ایران برخوردار است، چرا برای اثبات جایگاه خود تا این اندازه به چهره‌های سیاسی خارجی وابسته است؟ چرا در هر گردهمایی، به‌جای نمایش پشتوانه اجتماعی در داخل ایران، فهرستی از مقام‌های سابق کشورهای مختلف به نمایش گذاشته می‌شود؟

واقعیت این است که مشروعیت سیاسی را نمی‌توان با تعداد سخنرانان خارجی اندازه‌گیری کرد. مشروعیت از جامعه هدف به‌دست می‌آید. هر جریان سیاسی که مدعی آینده یک کشور است، باید بتواند قدرت خود را در میان مردم همان کشور نشان دهد، نه در سالن‌های کنفرانس اروپا و آمریکا.

سیرکی که هر سال تکرار می‌شود

نگاهی به محتوای سخنرانی‌های امسال نشان می‌دهد که تقریباً همه آنها حول چند محور ثابت می‌چرخند؛ تکرار ادعاهای چند دهه گذشته درباره فروپاشی قریب‌الوقوع حاکمیت درایران، تمجید از مریم رجوی، معرفی شورای ملی مقاومت به‌عنوان تنها آلترناتیو و دعوت دولت‌های غربی به افزایش فشار بر ایران.
این روایت‌ها سال‌هاست بدون تغییر تکرار می‌شوند. در هر گردهمایی وعده داده می‌شود که پایان جمهوری اسلامی نزدیک است و ساختار سیاسی ایران در آستانه فروپاشی قرار دارد. اما گذر زمان نشان داده است که تکرار یک ادعا لزوماً به معنای تحقق آن نیست.
اگر معیار قضاوت عملکرد سیاسی باشد، این پرسش مطرح می‌شود که چرا پیش‌بینی‌های مشابهی که دهه‌هاست مطرح می‌شوند هنوز به نتیجه مورد ادعا نرسیده‌اند؟ چرا هر سال همان شعارها با همان ادبیات و توسط همان شبکه از سخنرانان تکرار می‌شود؟

ارتش سیاستمداران بازنشسته

یکی از ویژگی‌های ثابت این گردهمایی‌ها حضور گسترده مقام‌های سابق کشورهای غربی است. وزیران پیشین، ژنرال‌های بازنشسته، نمایندگان سابق پارلمان‌ها و افرادی که سال‌ها از مسئولیت‌های اجرایی کنار رفته‌اند، بخش اصلی سخنرانان این مراسم را تشکیل می‌دهند.
این واقعیت را نمی‌توان نادیده گرفت که برای بسیاری از این افراد، حضور در نشست‌ها، سخنرانی‌ها و مجامع سیاسی بین‌المللی به بخشی از فعالیت درآمدزا پس از دوران مسئولیت دولتی تبدیل شده است. به همین دلیل، استناد به سخنان آنان به‌عنوان نشانه‌ای از حمایت رسمی دولت‌ها یا ملت‌هایشان، غیر منطقی است.
در واقع، آنچه در این گردهمایی دیده می‌شود بیشتر به شبکه‌ای از سیاستمداران سابق شباهت دارد که در فضای پس از مسئولیت سیاسی خود همچنان در رویدادهای مختلف حضور پیدا می‌کنند، تا نمایندگان واقعی ساختار قدرت در کشورهای متبوعشان.

ایران و پاسخ به سیاست فشار

در بخش مهمی از سخنرانی‌ها تلاش شد تصویری از ضعف و ناتوانی ایران ارائه شود. اما واقعیت این است که ایران طی دهه‌های گذشته با شدیدترین تحریم‌ها، فشارهای اقتصادی، عملیات اطلاعاتی، تهدیدهای نظامی و رویارویی‌های منطقه‌ای مواجه بوده و همچنان توانسته ساختار خود را حفظ کند.
از این منظر، بسیاری از شعارهای مطرح‌شده در این نشست‌ها بیش از آنکه بازتاب واقعیت میدان باشند، بازتاب آرزوهای سیاسی برگزارکنندگان محسوب می‌شوند. همه کسانی که از پشت تریبون‌ها در پایتخت‌های اروپایی درباره آینده ایران سخن می‌گویند، در عمل بارها شاهد بوده‌اند که تحولات منطقه برخلاف پیش‌بینی‌های آنان پیش رفته است.

مسئله اصلی؛ کمبود پایگاه اجتماعی

مهم‌ترین چالش سازمان تروریستی مجاهدین خلق، نه جمهوری اسلامی، نه سیاست خارجی قدرت‌های بزرگ و نه تحولات منطقه باشد؛ بلکه پرسش درباره میزان نفوذ اجتماعی و سیاسی این جریان در داخل ایران است.
هرچه زمان می‌گذرد، گردهمایی‌های این سازمان بیش از پیش بر حمایت خارجی متمرکز می‌شوند. در مقابل، کمتر شاهد ارائه شواهدی از یک پایگاه اجتماعی گسترده و فراگیر در داخل کشور هستیم. همین مسئله باعث شده است، این نشست‌ها نه نمایش قدرت، بلکه تلاشی برای جبران خلأ مشروعیت اجتماعی دیده شوند.

آینده ایران را چه کسی تعیین می‌کند؟

مهم‌ترین نکته‌ای که در میان انبوه سخنرانی‌ها گم می‌شود، این واقعیت است که آینده ایران نه در پاریس، نه در بروکسل، نه در لندن و نه در واشنگتن تعیین خواهد شد. سرنوشت ایران را مردم ایران تعیین می‌کنند.
هیچ جریان سیاسی نمی‌تواند صرفاً با اتکا به حمایت چهره‌های خارجی یا برگزاری گردهمایی‌های پرهزینه، خود را نماینده ملت ایران معرفی کند. تاریخ نشان داده است که مشروعیت سیاسی وارداتی نیست و از بیرون مرزها به دست نمی‌آید.

گردهمایی امسال این تروریست های منفور و مرتجع نیز مانند سال‌های گذشته با انبوهی از شعارها، بیانیه‌ها و سخنرانی‌ها به پایان رسید. اما پرسشی که همچنان بی‌پاسخ مانده این است: اگر این سازمان از آن میزان محبوبیت و نفوذی که مدعی آن است برخوردار است، چرا برای اثبات جایگاه خود همچنان به نمایش حمایت سیاستمداران سابق خارجی نیاز دارد؟
تا زمانی که پاسخ روشنی برای این پرسش وجود نداشته باشد، این گردهمایی‌ها بیش از آنکه نمایش قدرت باشند، یادآور بحران مشروعیتی خواهند بود که برگزارکنندگان سال‌هاست در تلاش برای پنهان کردن آن هستند.

سالاری

نوشته وقتی سازمانی تروریستی پشت تریبون سیاستمداران بازنشسته پنهان می‌شود اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

“أَلَا وَ إِنَّ الدَّعِی ابْنَ الدَّعِی قَدْ تَرَکنِی بَینَ السَّلَّهِ وَ الذِّلَّهِ وَ هَیهَاتَ لَهُ ذَلِک مِنِّی هَیهَاتَ مِنَّا الذِّلَّه؛ این فرومایه(عبیدالله بن زیاد)، فرزند فرومایه‌ای دیگر(زیاد بن ابیه)، مرا بین دو راهی کشته‌شدن با شمشیر و یا قبول خواری قرار داده است؛ هیهات که ما زیر بار ذلّت و خواری برویم.

قیام خونین امام حسین علیه السلام امروز برای همه علاقمندان به بشریت و آزادگی فارغ از رنگ پوست و تفاوت لسان در تمام جهان آموخت جهت مقاومت در برابر هر گونه‏ استبداد و زورگویى‏ و ظلم‏ و ستم‏ با توسل به شعار محوری “هیهات‏ منا الذله” هرگز تن به ذلت ندهیم. این واقعیت برگرفته از تاریخ خونبار کربلاست. مقاومت و ایستادگی مردم بزرگ ایران در تجاوزات اخیر قدرت طلبان ظالم دگر بار فریادهای “هیهات منا الذله ” را در جهان طنین انداخت و صف مقاومت با وا دادگی را از هم جدا کرد .

فراموش نکنیم در نقطه مقابل کسانی هستند مانند سران رذل مجاهدین خلق به مانند افرادی از حزب اموى ساکن در کوفه که از نامه نگاران به امام حسین (ع) برای بیعت بودند اما در صحنه عمل عمدتاً به دنبال منافع مادى خود بودند و به آن سمتى رفتند که احساس مى کردند منافعشان در آن سمت است. تاریخ سیاه طایفه رجوی ثابت کرده گروهی منفعت طلب هستند که برای رسیدن به مقصد حتی با ظالمان هم پیمان می شوند و علیرغم اینکه به فارسی سخن می گویند اما در خدمت دشمنان ایران زمین هستند. اما مردم ایران در مکتب سید الشهدا درس آموختند و همین رمز ماندگاری است .

صمد اسکندری

نوشته مجاهدین در سمت سیدالشهدا نیستند اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

اما وقتی صدام سرنگون گردید سازمان ناگهان چهره عوض کرد، خودش را به رنگ دیگری در آورد. در داخل قرارگاه اشرف تا قبل از سرنگونی صدام، مسجدی نبود. اما به یکباره پس از صدام مسجد ساختند و یک روحانی هم تایین کردند. یک نفر از اعضای سازمان را که قبلا در حوزه بود به اسم مجید معینی را دستور دادند که باید ظاهر خودش را تغییر دهد یعنی مانند روحانیت حتما باید ریش داشته باشد و نقش یک روحانی را به درستی بازی کند. نامبرده را یک شبه ملبس به عبا و عمامه نمودند و یکی از کارهای وی برگزاری نماز جماعت در مسجد فاطمه الزهرا بود. برای عراقی هایی هم که به قرارگاه دعوت می شدند به امامت ایشان نماز جماعت برگزار می شد. این نمایش ها به این دلیل بود که سازمان می خواست وانمود کند ما به سنت های جاری اسلامی اعتقاد داریم. اما این سوال وجود داشت که اگر اعتقاد داشتید چرا در زمان حاکمیت صدام اجرا نمی کردید؟ من از سال 67 وارد سازمان شدم و تا سال 80 که هنوز صدام حاکم عراق بود، همواره می دیدم که مراسم ماه محرم را طبق سیاق ثابت به همان روالی که در بالا اشاره کردم برگزار می کردند.

ضمن این که هرگز در قرارگاه اشرف تا قبل از سرنگونی صدام مراسم مذهبی مانند سینه زنی نداشتیم، اما بعد از سرنگونی صدام در همه مقرات مراسم سینه زنی و دسته روی راه انداخته بودند. در کمال تعجب باید بگویم این مراسم ها را با برنامه ریزی دقیق انجام می دادند و فیلمبردای می شد و سپس در تلویزیون پخش میکردند تا وانمود کنند آنها به شعائر مذهبی پایبند هستند. به ظاهر می خواستند بگویند سنت های مذهبی را باور داریم. فریبکاری تا به این حد! باز هم سئوال این است چرا قبلاً همین کارها را نمی کردند؟ به واقع آنان اسلام را پله ای برای وطن فروشی و رسیدن به قدرت انتخاب کردند و طی سالیان عملکرد رجوی در مناسبات به خوبی نشان داده او بویی از اسلام و مسلمان بودن نبرده است .

محمد رضا گلی

نوشته خاطرات محرم در تشکیلات رجوی اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

استراتژی “مظلوم‌نمایی سیاسی”

مجاهدین خلق با ادعای اینکه “دولت فرانسه تجمع ما را لغو کرده است”، در تلاش است تا نقش “مبارز تحت فشار” را بازی کند.
هدف: آن‌ها می‌خواهند به مخاطبان خود (به‌ویژه در داخل ایران و در میان اپوزیسیون‌های بین‌المللی) القا کنند که دولت‌های غربی در حال سرکوب آن‌ها هستند.
این یک تکنیک روان‌شناختی است تا از یک شکست یا یک لغو اداری ساده، یک “جنگ سیاسی” بسازد. آن‌ها سعی می‌کنند یک مسئله‌ی احتمالی در حقوق اداری را به یک “باج‌خواهی سیاسی” از سوی دولت‌ها تعبیر کنند تا برای هواداران خود، معنا و ارزش ایجاد کنند.

تلاش برای “سیاسی کردن دیپلماسی”

نکته بسیار حساس در این گزارش، تلاش سازمان برای پیوند زدن “لغو تجمع” به “تماس دیپلماتیک بین وزیر خارجه فرانسه و ایران” است.
ادعای بی‌اساس: آن‌ها ادعا کردند که لغو تجمع، نتیجه‌ی فشار یا مذاکره در تماس تلفنی بین ژان نوئل بارو و عباس عراقچی بوده است.
این ادعا، تلاش برای “ترور شخصیت دیپلماتیک” طرف مقابل است. آن‌ها می‌خواهند بگویند که دولت فرانسه در حال انجام معامله با ایران بر سر سرکوب آن‌هاست. این نوع ادعاگری، حتی اگر دروغ باشد، هدفش این است که اعتبار دیپلماسی رسمی را زیر سوال ببرد و نشان دهد که دولت‌ها برای منافع خود، حق فعالیت‌های تروریستی را معامله می‌کنند. رد رسمی وزارت خارجه فرانسه، نشان‌دهنده این است که این ادعا، فراتر از یک اشتباه، یک “توطئه اطلاعاتی” برای تخریب رابطه دو کشور بوده است.

تضاد میان ادعا و واقعیت حقوقی

گزارش نشان می‌دهد که سازمان مدعی شده “تمام مراحل قانونی را طی کرده است”، اما همزمان ادعا می‌کند تجمع لغو شده است.
در سیستم حقوقی فرانسه، اگر پلیس تجمعی را لغو کند، باید دلیل مشخصی (مانند تهدید به خشونت یا اختلال در نظم عمومی) ارائه دهد. اما وقتی وزارت خارجه فرانسه به طور مستقیم و با صراحت ادعای سازمان را “نادرست” می‌خواند، یعنی سازمان حتی نتوانسته است “مبنای حقوقی” ادعای خود را برای لغو تجمع ارائه دهد.
این نشان می‌دهد که سازمان احتمالاً یا اصلاً در مراحل قانونی موفق نبوده، یا با نقص در اسناد مواجه شده است، و حالا برای پوشش این “شکست اداری”، از سناریوی “مشارکت سیاسی ایران در لغو مجوز” استفاده کرده است.

پدیده “اتاق پژواک” و سوءاستفاده از اطلاعات

این سازمان با انتشار چنین ادعاهایی، از “اتاق پژواک” خود برای تولید محتوا استفاده می‌کند.
آن‌ها می‌دانند که بخشی از مخاطبان آن‌ها (که از قبل با آن‌ها همسو هستند) بدون تحقیق، این خبر را باور می‌کنند. هدف آن‌ها تولید یک “واقعیت جایگزین” است.
حتی اگر بعداً مشخص شود که خبر دروغ بوده، در ذهن مخاطبان هدف، این تصویر حک شده است که: “فرانسه تحت فشار ایران، فعالیت ما را محدود کرد”. این یعنی آن‌ها دروغ را با هدف سیاسی، به حقیقت تبدیل می‌کنند.

نتیجه‌گیری:

این حادثه نشان‌دهنده یک “انحطاط استراتژیک” است. وقتی یک گروه سیاسی (به‌ویژه اگر ادعای دموکراتیک بودن دارد) از “دروغ مستند” برای توجیه شکست‌های خود یا برای حمله به فرآیندهای دیپلماتیک رسمی استفاده می‌کند، در واقع از سیاست فاصله گرفته و به سمت جنگ روانی و پروپاگاندای آشفتگی حرکت می‌کند.

این ادعا، به‌جای نشان دادن قدرت، نشان‌دهنده “بی‌کفایتی در مواجهه با واقعیت‌های حقوقی” و تلاش ناامیدانه برای بقای سیاسی در فضای بین‌المللی است.

آرش رضایی

نوشته جنگ روانی و پروپاگاندای آشفتگی اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

حضور پناهندگان اوکراینی در تجمعات سازماندهی شده توسط مجاهدین خلق، موضوع تحقیقات چندین رسانه بین‌المللی، از جمله اشپیگل و گاردین، بوده است. تجزیه و تحلیل این پدیده مستلزم بررسی اهداف تاکتیکی این سازمان و آسیب‌پذیری‌های جمعیت پناهندگان است.

انگیزه‌های تاکتیکی برای مجاهدین خلق

از منظر تحلیلی، جذب افرادی که از نظر ایدئولوژیکی به مجاهدین خلق وابسته نیستند برای شرکت در رویدادهای آنها، چندین هدف استراتژیک را دنبال می‌کند:

ایجاد محبوبیت: مجاهدین خلق با چالش دیرینه‌ای در مورد پایگاه حمایتی داخلی خود در داخل ایران روبرو هستند. آنها با جذب شرکت‌کنندگان، تصویر بصری یک جنبش بزرگ، متنوع و بین‌المللی را ایجاد می‌کنند که برای حفظ ارتباط سیاسی آنها در بین سیاست‌گذاران غربی ضروری است.

ظاهر و مشروعیت: تجمعات بزرگ و پرجمعیت، محتوای تصویری و ویدیویی با کیفیت بالا را برای ماشین تبلیغاتی این گروه فراهم می‌کند. این امر ممکن است به ایجاد تصویری از “دولت در انتظار ایران” که از حمایت گسترده مردمی برخوردار است، کمک می‌کند.

شبکه‌سازی: مجاهدین خلق با ظاهر شدن به عنوان رهبر یک ائتلاف چندملیتی از حامیان، قصد دارد توجه سیاستمداران و رسانه‌های اروپایی را که ممکن است از واقعیت جمعیت اجاره ای گردهمایی‌ها آگاه نباشند، به خود جلب کند.

چرا پناهندگان اوکراینی شرکت می‌کنند؟

تحلیلگران عموماً مشارکت پناهندگان را نه به عنوان نشانه‌ای از همسویی ایدئولوژیک، بلکه به عنوان یکی از تاکتیک‌های تبلیغاتی مجاهدین خلق می‌بینند:

مشوق‌های اقتصادی: برای پناهندگانی که در شرایط نامساعد زندگی می‌کنند، ارائه حمل و نقل رایگان، غذا و گاهی اوقات کمک‌های مالی اندک، تسکینی ملموس، هرچند موقت، فراهم می‌کند.

اقتصاد اعتراضات: استخدام‌کنندگان اغلب مراکز اسکان پناهندگان را هدف قرار می‌دهند و این رویدادها را به عنوان تجمعات “طرفدار دموکراسی” یا صرفاً به عنوان فرصتی برای یک سفر یک روزه رایگان به شهرهای بزرگ مانند پاریس یا برلین معرفی می‌کنند. طبق گزارش‌ها، بسیاری از شرکت‌کنندگان اطلاعات کمی در مورد تاریخ، ایدئولوژی یا اهداف سیاسی خاص مجاهدین خلق دارند یا اصلاً هیچ اطلاعی ندارند.

کمبود آگاهی: به دلیل موانع زبانی و ورود اخیر به یک کشور جدید، بسیاری از پناهندگان اوکراینی ممکن است از بدنامی مجاهدین خلق و سوابق تروریستی آن، بی‌اطلاع باشند و این رویداد را به عنوان یک تظاهرات عمومی حقوق بشری چنان که تبلیغات مجاهدین خلق برایشان جا انداخته است، تلقی کنند.

پیامدهای اخلاقی و سیاسی

اجاره کردن جمعیت برای گردهمایی های مجاهدین خلق از چندین زاویه مورد انتقاد قرار گرفته است:

سوءاستفاده از آسیب‌پذیری: ناظران حقوق بشر خاطرنشان کرده‌اند که استفاده از پناهندگان به عنوان “جمعیت اجاره‌ای” و سوء استفاده از بی‌ثباتی اقتصادی آنها برای پیشبرد یک دستور کار سیاسی، کاری غیر اخلاقی است.
اطلاعات نادرست: مجاهدین خلق با معرفی این جمعیت به عنوان حامیان ارگانیک، روایتی فریبنده برای عموم مردم و چهره‌های سیاسی غربی ایجاد می‌کند که به طور بالقوه بر تصمیمات سیاسی بر اساس معیارهای اغراق‌آمیز حمایت تأثیر می‌گذارد.

آسیب به اعتبار: انتشار گزارش‌های تحقیقاتی و روایت های شرکت کنندگان در تظاهرات که جزئیات نمایش تبلیغاتی مجاهدین خلق را شرح می‌دهند، این گروه را بیش از پیش در میان ایرانیان منزوی کرده است.

امسال، مجاهدین خلق بار دیگر در تاریخ ۲۰ ژوئن ۲۰۲۶ رویدادی با عنوان “تظاهرات بزرگ ایران آزاد در پاریس” برگزار می‌کند. بیستم ژوئن مصادف با سی خرداد، سالگرد آغاز جنگ مسلحانه مجاهدین خلق علیه حکومت ایران بیش از چهار دهه پیش است که اکنون بهانه تظاهراتی برای “آزادی ایران” شده است! چنان که گفته شد، به دلیل عدم محبوبیت این گروه در میان ایرانیان خارج از کشور، مجاهدین خلق اغلب افراد غیرایرانی، از جمله پناهندگان و اتباع خارجی مانند اوکراینی‌ها و سوری‌ها را برای شرکت در تجمعات استخدام می‌کند تا نمایشی از حمایت گسترده ایرانیان ایجاد کند.

کارشناسان شرکت پناهندگان اوکراینی در تجمعات مجاهدین خلق را به عنوان یک مانور لجستیکی و نه یک جنبش سیاسی تفسیر می‌کنند. این امر به مجاهدین خلق اجازه می‌دهد تا در حالی که از نیازهای مادی فوری آوارگان سوءاستفاده می‌کند، تصویری از حمایت گسترده را حفظ کند. بنابراین، اهمیت تمایز بین تصویر برساخته یک گروه تروریستی از “حمایت مردمی” و پایگاه مردمی واقعی که در اختیار دارد روشن می‌شود. فعالان رسانه‌ای و کنشگران حقوق بشر باید در جهت آگاه سازی پناهندگان ساکن اروپا اقداماتی انجام دهند که مجاهدین خلق موفق به استفاده ابزاری از این افراد نشود.

مزدا پارسی

نوشته باید به اوکراینی‌ها در مورد گردهمایی مجاهدین خلق در پاریس هشدار داد اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

مورد اول : هنگامی که قرار شد سازمان تعدادی از افرادش را به کشور آلبانی منتقل کند، رهبری سازمان به اعضاء گفت که “با تلاش‌های خواهر مریم در اروپا و آمریکا قرار شده است کسانی که بیماری‌های سختی دارند جهت مداوا به آلبانی منتقل شوند.” این حرف دروغ محض بود زیرا که پشت انتقال مجاهدین به آلبانی دقیقا کمیساریای عالی پناهندگان، بعد اتحادیه اروپا و بعد آمریکا بودند. کمیساریای عالی پناهندگان در مصاحبه هایش به نفرات گفته بود که ما در حال تلاش هستیم تا شما را به کشوری امن منتقل کنیم مخصوصا افراد بیمار را !

مورد دوم : به دنبال آن، مصاحبه‌های انفرادی کمیساریا با افراد شروع شد. سران سازمان افراد را مستمر ترغیب می‌کردند که در هنگام مصاحبه‌هایتان به کمیساریا بگویید که ” ما به هیچ وجه از عراق بیرون نخواهیم رفت . ما به عراق آمده‌ایم که از اینجا به ایران برویم نه به کشور دیگر. اگر هم قرار باشد کسی به اروپا برود، کسانی هستند که بسیار بیماریهای سختی دارند، بیماری من زیاد مهم نیست.”
از طرفی بیماران سخت را مورد شستشوی مغزی قرار می‌دادند که بگویند “اگر قرار است بمیرم، دوست دارم در کنار همرزمان و دوستان خودم بمیرم. خون من رنگین تر از خون دیگران نیست.” و از این قبیل صحبت‌ها.

مورد سوم : از طرفی بعد از نشست هایی که کمیساریای عالی پناهندگان با تک تک افراد داشت، مغز شویی اعضای سازمان شروع شده و فرماندهان تلاش می‌کردند ابتدا با تخلیه اطلاعاتی گفتگوهای انجام شده با کمیساریا، اطلاعات بدست آمده را بصورت کتبی و بسیار واضح و روشن به مسئولین خود گزارش کنند. بعد از جمع بندی، مسئولین موظف می شدند که با فرد برخورد کرده و او را از حرفهایی که زده آگاه کنند. گاه با تشویق که “خیلی خوب گفتی، باریکلا!” ، گاه با خشم و ناراحتی و سرزنش و طعنه‌، که “واقعا از تو بعید بود!” هدف این بود که فرد برای مصاحبه بعدی حرف‌هایی را بگوید که مد نظر رهبری سازمان است، نه تمایلات خودش را!

مورد چهارم : هنگامی که تمامی اقدامات انجام شد، کمیساریا لیستی را به سازمان داد مبنی بر اینکه این افراد آماده انتقال هستند. پس از آن، اتفاقات عجیب و در عین حال جالبی رخ داد. دقت کنید! ابتدا به فرد گفته می‌شد که بروید به یک نشستی که “خواهر مژگان” گذاشته است. به هر کسی که این عبارت گفته می‌شد، غرق در تعجب می شد زیرا نشست با مژگان پارسایی معادل نشست با رهبری سازمان بود. وی در جایگاه رهبری سازمان بود. نشست با او بسیار مهم تلقی می شد، بخصوص وقتی که می فهمیدی از میان نفرات یگانی که در آن مستقر هستی فقط تو باید به این نشست بروی!

وقتی من به این نشست رفتم تنها فردی بودم که از میان دویست نفری که با هم زندگی می‌کردیم، با خواهر مژگان جلسه داشتم. بنابراین برایم غافلگیر کننده بود. به این نشست رفتم و دیدم که از سایر یگان‌ها هم کسانی آمده بودند که فکر کنم جمعا دویست نفری می‌شدیم. خانم پارسایی بعد از یک خوشامد گویی گرم و صمیمانه گفت که “کی میدونه برای چی اومدین اینجا”؟ این روال در سازمان بود که معمولا مسئول نشست با یک سوال از حاضرین شروع می‌کرد که : کی میدونه برای چی جمع شدیم؟ هدف این بود که ذهن ها را فعال کنند تا حاضرین به صحبت‌های مسئول نشست با دقت توجه کنند. در آن نشست هم این سنت پا بر جا بود. بعد از گفتگوهای کوتاهی توسط افراد خانم پارسایی گفت که :

” با تلاش های شبانه روزی خواهر مریم قرار شده که شماها که در این نشست حاضر هستید به آلبانی منتقل بشوید. وی در ادامه گفت خواهر مریم خیلی زحمت کشیده تا شماها که هر کدامتان مشکلات جسمی خاصی دارید برای مداوا به آلبانی منتقل بشوید. وی ضمن اینکه این موضوع را مطرح می‌کرد گفت: “البته اگر کسی خواست که نرود با خودش است و ما در این خصوص هیچ اجباری نداریم!”

بعد که نشست تمام می‌شد و افراد به مقرهای خودشان برمی‌گشتند، بلافاصله به فرد گفته می شد که فرمانده با تو کار دارد. منظور فرمانده یگان بود. بعد که می‌رفتی به نزد فرمانده، او شروع میکرد: “خب اوضاع و احوال چطور است؟ از نشست خواهر مژگان چه خبر؟ چه گرفتی از نشست؟” فرد باید توضیح می‌داد. سرانجام هم می‌پرسید که خودت چه تصمیمی گرفتی‌؟ فرض بر این بود که فرد بگوید: “نه من به هیچ وجه شما را تنها نمی گذارم. من به هیچ جای دیگری به جز اشرف تعلق ندارم. کسانی هستند که واجب تر از من هستند. خون من رنگین تراز بقیه نیست.” خلاصه اینکه فرد باید می‌گفت که من از اشرف بیرون نمی روم.

این مطلوب‌ترین پاسخی بود که باید فرد بعنوان یک “مجاهد خلق ” می‌گفت. اگر بغیر از این میگفت، صحبت‌های روشنگرانه برای او شروع می شد تا فرد را اصطلاحا آگاه کرده و از رفتن به آلبانی منصرف نمایند، در غیر اینصورت فرد را ” بریده ” می‌خواندند. اما من سماجت کردم وگفتم که من به آلبانی خواهم رفت. حالا هر اسمی می‌خواستند بگذارند، برایم مهم نبود زیرا تصمیم خودم را گرفته بودم که در اولین فرصت خطم را از سازمان جدا کرده و پی زندگی مطلوب خودم بروم. از این همه دروغ و تزویر خسته شده بودم. در آن هنگام وقتی سماجت و لجاجت مرا دیدند دست از فشار برداشتند.

همانطور که می بینید مژگان پارسایی بصراحت نگفت که نروید. فقط تلویحا گفت که رفتن اجباری نیست. ولی در لایه نزیک مسئولین با فرد تیزتر و روشن‌تر صحبت می‌شد. تازه دروغش بعدا مشخص شد که تلاشی از سوی مریم رجوی در کار نبود بلکه این کمیساریای عالی پناهندگان بود که بعد از مصاحبه‌هایی که با من داشت اسم مرا برای انتقال داده بود.

مورد پنجم : به هر کسی که در حال انتقال از عراق به آلبانی بود حدود دویست دلار داده شد که اگر نیاز بود خرج کند، اما بعد گفته شد که این پول ها را در آلبانی تحویل مسئولان خودتان بدهید. یعنی اصلا برایشان مهم نبود که این افرادی که در حال جابجایی هستند نیاز به یک مینیمم پول تو جیبی دارند. در واقع از این شیوه استفاده کردند تا به خارج ازاشرف پول منتقل نمایند.

مورد ششم : بعد از انتقال از “کمپ لیبرتی” به فرودگاه بغداد به ما گفته شد که خواهر مریم با تمام مشکلاتی که به لحاظ هزینه‌های استقرار خودش در فرانسه را دارد، تصمیم گرفت که هواپیمای اختصاصی بگیرد تا ما خیلی راحت به آلبانی منتقل شویم. ولی به محض اینکه نفر کمیساریا آمد به حاضرین گفت که این هواپیما که متعلق به خطوط هوایی کشور اوکراین است را کمیساریا، اتحادیه اروپا و آمریکا گرفته و هزینه‌هایش را پرداخت کرده‌اند.
بعدا در آلبانی نماینده کمیساریای عالی پناهندگان نیز همین جمله را گفت که شما به کمک و هزینه‌های کمیساریای عالی پناهندگان، اتحادیه اروپا و ایالات متحده آمریکا به این کشور منتقل شدید.

مورد هفتم : بعد از رسیدن به کشور آلبانی ما را به یک کمپی که مربوط به وزارت کشور آلبانی بودند منتقل کردند. در آنجا نیز گفته شد که تلاش‌های خواهر مریم باعث شد که ما را به اینجا بیاورند. در صورتیکه اصلا اینطوری نبود، باز با کمک‌های کمیساریای عالی پناهندگان بود که ما را به آن کمپ موقت منتقل کردند.

مورد هشتم : بعد از آن کمپ که حدود دو سه ماهی در آنجا بودیم ما را به منطقه‌ای در حومه شهر منتقل کردند. اصطلاحاً گفته می شد “آپارتمان ها”! منطقه‌ای بود مملو از آپارتمان‌های هفت هشت طبقه. آنجا هم گفته شد خواهر مریم تلاش کرده و ما را به اینجا منتقل کرده که بعد کمیساریا در آنجا گفت که این آپارتمانها را کمیساریا برای شما تهیه کرده است.

خداوندا! این حجم دروغ برای چه بود؟ مثلا می‌خواستند بگویند که مریم رجوی خیلی به فکر ما است. در حالیکه همین مریم رجوی در زمان شروع جنگ بی سر و صدا از عراق فرار کرد و ما را در وسط دنیایی از بمب و بمباران رها کرد و رفت.
هدف از تمامی این دروغ‌های سرانِ تشکیلات این بود که فرد را به نقطه‌ای برگردانند که مطلقا به فکر رفتن از تشکیلات نیفتد، اما کسانی مثل من تصمیم خود را گرفته و عزممان را برای جدا شدن جزم کرده بودیم.

بخشعلی علیزاده

نوشته دروغ‌های سریالی رجوی در روند انتقال به آلبانی اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

مزرعه ترول مجاهدین خلق: جنگ سایبری از اشرف 3

در دنیای امروز، جنگ اطلاعاتی و عملیات روانی نقش کلیدی در شکل‌دهی افکار عمومی دارد. سازمان مجاهدین خلق که سابقه‌ای طولانی در فعالیت‌های مخفیانه و تبلیغاتی دارد، یکی از گروه‌هایی است که به‌صورت گسترده از تاکتیک‌های جنگ سایبری استفاده می‌کند. یکی از ابزارهای اصلی این سازمان، “مزرعه ترول” در مقر آن در آلبانی است. مزرعه ترول مجاهدین خلق به شبکه‌ای سازمان‌یافته از حساب‌های جعلی در شبکه‌های اجتماعی اطلاق می‌شود که هدف آن تأثیرگذاری بر افکار عمومی و پیشبرد اهداف سیاسی خود، فریب سیاستمداران و تضعیف مخالفان به انتشار محتواهای هماهنگ و جهت‌دار می‌پردازد.

افشین فرجی؛ مرده‌ای که هنوز زنده است

یکی از نمونه‌های بارز این جنگ سایبری، حساب کاربری «افشین فرجی» در شبکه‌های اجتماعی است. افشین فرجی، که با نام مستعار «علی مستشاری» نیز شناخته می‌شد، در ۳۰ خرداد ۱۴۰۲ در جریان حمله پلیس آلبانی به قرارگاه «اشرف ۳» جان خود را از دست داد. با این حال، بیش از یک سال و نیم پس از مرگش، حساب‌های کاربری وی همچنان فعال بوده و مطالبی در حمایت از مجاهدین خلق منتشر می‌کنند. این امر نشان‌دهنده استفاده سازمان از هویت‌های جعلی و یا حساب‌های کاربری افراد متوفی برای استمرار فعالیت‌های تبلیغاتی و جنگ روانی است.

مزرعه ترول مجاهدین خلق؛ ارتشی سایبری برای فریب افکار عمومی

مزرعه ترول مجاهدین خلق در آلبانی، یکی از بزرگ‌ترین شبکه‌های سازمان‌یافته برای انتشار اطلاعات جعلی و دستکاری‌شده در فضای مجازی محسوب می‌شود. این شبکه متشکل از صدها نفر نیروی ثابت است که به‌صورت حرفه‌ای و در ساعات مشخصی از روز، به تولید محتوا و مدیریت حساب‌های جعلی می‌پردازند. شواهد نشان می‌دهد که این حساب‌ها اغلب:

– به‌طور متمرکز از یک مکان مشخص در آلبانی اداره می‌شوند.
– مطالبی علیه حکومت ایران و در حمایت از سازمان مجاهدین خلق منتشر می‌کنند.
– از تصاویر مشاهیر ایرانی یا مخالفان متوفی برای جعل هویت استفاده می‌کنند.
– در ساعات اداری اروپای مرکزی فعال هستند و در ساعات ناهار و پایان روز کاری از شدت فعالیت‌شان کاسته می‌شود.

افشاگری‌های فیسبوک و رسانه‌های مستقل، حذف حساب‌های جعلی توسط فیسبوک

در فروردین ۱۴۰۰، فیسبوک اعلام کرد که بیش از ۳۰۰ حساب جعلی مرتبط با مجاهدین خلق را شناسایی و حذف کرده است. این حساب‌ها با انتشار محتواهای جهت‌دار و هماهنگ، تلاش داشتند تا فضای شبکه‌های اجتماعی را به نفع این سازمان تغییر دهند. بن نیمو، مسئول اطلاعات تهدید جهانی فیسبوک، در آن زمان اظهار داشت: «حتی ترول‌ها نیز باید غذا بخورند»، اشاره‌ای طنزآمیز به فعالیت منظم و سازمان‌یافته این شبکه در ساعات اداری.
علاوه بر فیسبوک، در سال ۱۳۹۸ نیز وب‌سایت تحقیقی «اینترسپت» افشا کرد که شخصیت ساختگی «حشمت علوی» که مطالبی در حمایت از مجاهدین خلق منتشر می‌کرد، در واقع توسط تیمی از اعضای این سازمان ساخته شده بود.

واکنش سازمان مجاهدین خلق

پس از اقدام فیسبوک، شورای ملی مقاومت ایران، شاخه سیاسی سازمان مجاهدین خلق، با صدور بیانیه‌ای وجود «مزرعه ترول» وابسته به خود را تکذیب کرد و این ادعا را «مضحک و مطلقاً دروغ» خواند. با این حال، شواهد و گزارش‌های متعددی از فعالیت‌های سازمان‌یافته این گروه در فضای مجازی حکایت دارند.

اهداف و پیامدهای فعالیت‌های مجاهدین خلق در فضای مجازی

استفاده از حساب‌های جعلی و ایجاد موج‌های رسانه‌ای هدفمند، یکی از تاکتیک‌های مجاهدین خلق برای تأثیرگذاری بر افکار عمومی و سیاستمداران غربی است. این سازمان با نمایش حمایت ساختگی در فضای مجازی، تلاش می‌کند تا خود را به‌عنوان یک گروه تأثیرگذار معرفی کند. اما کاربران ایرانی شبکه‌های اجتماعی بارها این فعالیت‌ها را افشا کرده و با هشتگ‌های ضد مجاهدین خلق و ضد مریم رجوی، تلاش‌های این گروه را ناکام گذاشته‌اند.

پر واضح است مزرعه ترول مجاهدین خلق نمونه‌ای از جنگ اطلاعاتی مدرن است که با هدف گمراه کردن افکارعمومی و ایجاد حمایت‌های مصنوعی به کار گرفته می‌شود. با این حال، ماهیت سازمان‌یافته و غیرواقعی این فعالیت‌ها بارها افشا شده و نشان داده است که این تاکتیک‌ها بیش از آنکه موجب موفقیت مجاهدین خلق شوند، باعث بی‌اعتباری بیشتر این سازمان در بین ایرانیان و حتی سیاستمداران غربی شده است. آگاهی‌بخشی و افشای چنین تاکتیک‌هایی می‌تواند راهی مؤثر برای مقابله با این نوع جنگ روانی باشد.

آرش رضایی

نوشته مجاهدین و جنگ سایبری سازمان‌یافته در فضای مجازی اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

محمود آسمان پناه در ادامه خاطره نویسی خود، نوشته است:

بعد از اتمام رژه که کارها به روال قبل برگشت و کارهای روتین سازمان و نشست های تشکیلاتی شروع شد و شرایط سخت گردید، او تازه فهمید در چه منجلابی فرو رفته و راه بازگشتی هم وجود ندارد و دیگر آن جوان پرشور چند ماه قبل نبود و به یکباره ناپدید شد. من فکر می کردم او را در یک محور دیگر سازماندهی کردند و حقیقتا چند بار می خواستم از فرمانده او اسد حداد سوال کنم، ولی ترسیدم بگویند با او محفل داشتی و بخاطر او دوباره مرا به زندان بیاندازند.

یکی دو ماه گذشت که دوباره او را دیدم. ولی بسیار ساکت بود و ۲ نفرهم مراقب برایش گذاشته بودند و نمی شد نزدیک او بشوم و حالش را بپرسم.

از دو تا از بچه ها که در یکان او بودند و گاهی با هم حرف می زدیم، شنیدم ناراضی است و می خواهد به آلمان برگردد. ولی سازمان به او جواب رد داده و گفته بودند اینجا بچه بازی نیست. اینجا ارتش است و باید بجنگی! آن یکی دو ماه هم گویا در یک کانکس زندانی بوده و آنقدر به لحاظ روحی و جسمی به او فشار آورده بودند که در مسیر سالن غذاخوری ساکت و سر به زیر بود. حتی نگاه هم به من نمی‌ کرد.

آن چنان در خود فرو رفته بود که در اطراف هر اتفاقی می افتاد متوجه نمی شد. سازمان هم که گویی اسیر جنگی گرفته بود هر روز او را برای نشست می برد و در نشست ها او را زیر فشارمی گذاشتند تا فکر رفتن را از ذهن او بیرون کنند. با فحاشی و ضرب و شتم در نشست های جمعی و زندانی کردن، انقلاب کذایی مریم را بخورد او دادند و به او فهماندند که رفتنی در کار نیست و باید هر کاری را که می گویند بدون چون و چرا انجام بدهد و هیچ اعتراضی هم نداشته باشد. بعد از چند ماه که او را مجبور به ماندن کردند، هر از گاهی او را می دیدم ولی یک فرمانده مستمر در کنار او بود و خودش هم دیگر ساکت شده بود و انگار من را نمی شناسد.

و بعدها او را از آن محور بردند. نمی دانم به کجا ولی دیگر او را ندیدم. از بچه های یکان او پرسیدم گفتند وضعیتش به لحاظ روحی خراب شده که او را بردند به جایی سازماندهی نشده یا شاید هم به آلمان فرستادند. من دیگر هیچ خبری از او نداشتم و با فشاری که روی خودم هم بود و مستمر با آن ها درگیر می شدم و کارم به زندان و شکنجه می‌ کشید، پیگیرش نشدم و پیش خودم فکر کردم که حتما به آلمان برگشته است….

ادامه دارد

نوشته سرگذشت تلخ جوان فریب خورده کرمانی توسط مجاهدین – قسمت دوم اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

با دیدن وضعیتش دلم به حالش خیلی سوخت. سعی کردم بدون اینکه حساسیت مسئولین برانگیخته شود با او صحبت کنم و با کلی مشکل با او ارتباط برقرار کردم. وی بعد از اینکه اعتمادش به من جلب شد ودر حالیکه هر کدام ظرف یکبار مصرف شرینی بدست داشتیم و برای خوردن به سالن غذاخوری پذیرش آمده بودیم سر صحبت را با من باز کرد. او گفت بدلیل وضعیت ضعیف اقتصادی خانواده ام تصمیم گرفتم برای کار به کشور ترکیه بروم. هفته اول خیلی تلاش کردم کاری برای خودم جستجو کنم، پول هایی که با خودم از ایران و با کلی قرض و فروختن وسایل خانه به ترکیه آورده بودم، داشت تمام میشد. در همین شرایط در لابی هتلی که در آن مستقر بودم با یک ایرانی آشنا شدم. وقتی از وضعیتم با خبر شد گفت من شرکتی را می شناسم که ایرانی ها را برای کار به کشورهای اروپایی می فرستد. در آنجا بعد از مدتی اقامت هم به اشخاص می دهند. من که با مشکل برخورد کرده بودم به حرف وی که احساس کردم بخاطر هموطن بودن دلش برایم سوخته اعتماد کردم. در درونم خیلی خوشحال بودم که به کمک یک هموطن ایرانی تا چند وقت دیگر به یک کشور اروپایی می روم.

نزدیک به دوماه بود که نتوانسته بودم پولی برای خانواده ام که بشدت به آن نیاز داشتند بفرستم. بعد از چند روز آن فرد به من مراجعه کرد و گفت مشکل تو حل شده ولی چون دفتر اصلی این شرکت در عراق است ابتدا برای چند روز باید به این کشور بروی و بعد از انجام کارهای اداری و پر کردن فرم، تو را به یک کشور اروپایی می فرستند! من بقدری از این پیشنهاد ذوق زده شده بودم که دیگر فکر نکردم چرا عراق؟ و اینکه محل شرکت در عراق کجاست؟ دو روز بعد من و چند نفر دیگر از راه زمینی به عراق آمدیم و شب ماشین ما در مقابل درب بزرگی که چند نفر مسلح در مقابل آن نگهبانی می دادند، ایستاد. بعداز چک مدارک ما مینی بوس بطرف مقری در داخل آن پادگان حرکت کرد. به یک مقر که رسیدیم از ما خواستند که پیاده شویم، چند زن و مرد با لباس فرم نظامی به دیدن ما آمده و گفتند به قرارگاه اشرف مجاهدین خلق خوش آمدید. شما از امشب رزمنده ارتش آزادیبخش هستید!

من از تعجب سرجایم خشکم زده بود! رزمنده؟! اینجا کجاست؟ قرار بود ما را به یک شرکت کاریابی بیاورند؟ در همین افکار بودم که ما را به یک آسایشگاه برده و لباس فرم نظامی به ما دادند و بعد به اتفاق مسئول مربوطه به سالن غذاخوری بردند. افرادی در سالن با لباس فرم نظامی مشغول شام خوردن بودند! به محض دیدن ما بدستور فرماندهان از جا بلند شدند و با دست زدن و خواندن سرودهای سازمانی از ما استقبال و ورود ما را به جرگه رزمندگان ارتش آزادیبخش خوشآمد گفتند . چند روز گذشت و من به هیچ وجه نمی توانستم وضعیت را تحمل کنم. چون هیچ سنخیتی با آنجا نداشتم.

با اصرار درخواست خروج دادم و از آنها خواستم من را به ترکیه برگردانند. مسئولین مجاهدین خلق که اصرار و سماجت من را دیدند یک روز به من گفتند که وسایلت را آماده کن تا تورا به مرز ترکیه ببریم و به دوستانمان تحویل بدهیم! صبح زود روز بعد من را بای ک جیب لندکروز ودر حالیکه سه نفر مسلح در کنارم بودند از اشرف خارج و ساعتی بعد در مقابل یک زندان با دیوارهای بلند پیاده و تحویل نگهبانان زندان دادند. هرچه فریاد زدم قرار بود من را به مرز ترکیه برده و آنجا تحویل دهید، گوششان بدهکار نبود و با ماشین از من دور شدند. شرایط زندان ابوغریب بقدری نامناسب و غیر تحمل بود که مجددا در خواست بازگشت به قرارگاه اشرف را دادم. غذا نمی دادند، از نظافت و حمام خبری نبود. هر شب توسط نگهبانان بعثی مورد ازار و شکنجه قرار می گرفتم. مسئول بند زندان به من گفت اگر مجددا به نزد مجاهدین خلق برنگردی تو را مورد تجاوز جنسی قرار خواهیم داد.

تحت چنین شرایطی بعد از 8 ماه اسارت در زندان ابوغریب و تحمل انواع شکنجه ها مجددا درخواست بازگشت به قرارگاه اشرف و تشکیلات مجاهدین خلق را کردم.

من سال 82 بعد از سرنگونی صدام و بعد از مصاحبه با وزارت خارجه امریکا از تشکیلات جدا و به کمپ ارتش امریکا معروف به تیف رفتم. ولی از سرنوشت مجید که همچنان در قسمت پذیرش نگهداری میشد دیگر خبری نداشتم و هنوز نمی دانم که به چه سرنوشتی گرفتار شد. فردی که برای بدست آوردن لقمه نانی از خانواده اش جدا شد و سر از باند های مافیایی مجاهدین خلق در آورد؟!

طالب فرحان

نوشته خاطره ای تلخ از دوران نکبت بار اسارت در تشکیلات رجوی اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.