صبح زود از شهر کویته حرکت کردیم. در طول مسیر خودرو وانت دوکابین تویوتای ما در سیطره ها توسط پلیس محلی متوقف می شد، ولی هربار قاچاقچی با دادن مبلغی پول بعنوان رشوه مشکل ما را حل می کرد و ما به مسیرمان ادامه می دادیم. قاچاق چی به آرامی زیر گوشم گفت نگران نباش اینجا سازمان حتی رئیس جمهورش را هم با پول خریده است! آن روز از قدرت لابی و امکانات مالی مجاهدین خلق خیلی تعجب کردم. ولی سالهای بعد در درون تشکیلات همه چیز برایم مشخص شد.

شب به پایگاه الهی رسیدیم. تعدادی از مسئولین از ما استقبال کردند. بعد از یک استراحت کوتاه و زدن آب به سر و صورت و نوشیدن چای من را به دفتر اصغر زمان وزیری با نام مستعار رحیم که مسئول پایگاه بود صدا زدند. بعدها برایم مشخص شد اصغر زمان وزیری از مسئولین رده بالای مجاهدین خلق است که در عملیات موسوم به فروغ جاویدان که فرماندهی یک تیپ را برعهده داشت، کشته شد. وقتی روی صندلی روبرویش نشستم از من خواست که گزارشی از تاثیرات عملیات نظامی مجاهدین خلق در ایران، چشم انداز سرنگونی کوتاه مدت رژیم (جمهوری اسلامی) و حمایت مردم از عملیات های نظامی سازمان به او بدهم. او تاکید داشت این گزارش می بایست مفصل و با رویکردی مثبت باشد. چون بدست برادر مسعود خواهد رسید.

من نسبت به سبک گزارش نویسی آنها اطلاعی نداشتم، خیلی خلاصه و البته بصورت واقعی برایش گزارشی در دو صفحه نوشته و تحویل دادم. در آن گزارش نوشته بودم که مردم از عملیات مسلحانه سازمان استقبال نکردند و حتی خانواده ها و اعضایی که در فاز سیاسی از مجاهدین خلق حمایت می کردند، الان کاملا بی تفاوت و حتی در مواردی عملیات مسلحانه را محکوم می کنند. در آن گزارش همچنین نوشتم هیچ گونه مقاومتی وجود ندارد و جمهوری اسلامی در جایگاه خود تثبیت و مستحکم تر شده است و اعضا و هوادارانی که در ایران مانده اند آواره و دربدر شده اند و حتی خانواده هایشان به آنها پناه نمی دهند.

عصر رحیم من را به اتاقش صدا زد و با حالت عصبانیت و داد و فریاد گفت: این چه گزارشی است که نوشته ای؟! من این را پاره می کنم ومیروی از اول می نویسی! وبعد من را به اتاق فریدون سلیمی که نام مستعارش بهمن و از معاونین وی بود، فرستاد. تا من را نسبت به نوشتن گزارش توجیه کند!

من متوجه منظورش وعلت نحوه برخوردش نشدم. لحظاتی بعد که به اتاق فریدون سلیمی رفتم به من گفت این گزارشات شما که بتازگی از ایران آمده اید بدست برادر (مسعود رجوی) می رسد، باید یک فضای مثبت و امیدوار کننده منتقل کنی، این گزارش تو ناامید کننده است. این گزارشات شما بعدها با دست نوشته خودتان بصورت بولتن بدست اعضای تشکیلات در قرارگاههای مختلف در عراق می رسد. نحوه گزارش نویسی تو باید بگونه ای باشد که آنها را نسبت به حمایت های مردم از سازمان و سرنگونی کوتاه مدت رژیم دلگرم کند! و بعد چند برگه به من داد و گفت برو و دوباره و براساس آنچه گفتم گزارش خودت را بنویس و تا شب به من تحویل بده. خیلی از این نحوه برخورد او تعجب کرده بودم! در دنیای صداقت کودکانه خودم گفتم یعنی اینها می خواهند من به مسعود گزارش دروغ بدهم؟! خیلی بهم ریخته بودم و هر چه تلاش کردم دست و دلم به نوشتن نمی رفت، برایم سخت بود بعد از چهار سال قطع ارتباط و در نخستین روزهای حضورم در تشکیلات مجاهدین خلق که آن را پاک و سرشار از صداقت تصور می کردم به مسعود دروغ بگویم.
ادامه دارد
علی اکرامی

نوشته وصل به تشکیلات مجاهدین خلق با توهم آینده ای روشن – قسمت دوم اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

هرچند رفتن رجوی به عراق متجاوز به خاک کشور به مذاق خیلی از هواداران خوش نیامده و همان زمان خیلی از آنها خط خودشان را از تشکیلات جدا کردند، اما متاسفانه تعدادی مثل من که هنوز هم خام خیالانه مجذوب شعارهای فریبکارانه رجوی بودیم، اقدام او برای رفتن به عراق و تاسیس ارتش آزادی بخش را بعنوان تنها راه رسیدن مردم به آزادی و شکوفایی کشور، کار درستی می دانستیم و با اعلام فرمان رجوی به همراه چند نفر از هواداران قدیمی بدنبال راهی برای رفتن به عراق بودیم.

اواخر سال 65 از طریق یکی از هواداران که به طریقی با تشکیلات ارتباط داشت پیگیر رفتن به عراق شدم. وی بعد از مدت کوتاهی به من خبر داد که از الان آماده رفتن به عراق باش. هرچند خودش به به بهانه بیماری همسرش به عراق نرفت. 7 خرداد 66 بود که همان فرد خبر داد که نفر پیک سازمان به شهر ما آمده و همان روز برای من و دو نفر دیگر قرار دیدار با او گذاشت. روز دیدار با پیک سازمان او کار سختی برای توجیه و قانع کردن ما جهت اعزام به عراق نداشت چون ما افرادی با انگیزه بودیم. در نهایت بعد از حل و فصل برخی کارها روز 10 خرداد به اتفاق دو تن دیگر از هواداران سابق از شهرمان بهبهان با اتوبوس به سمت شیراز و از آنجا به زاهدان رفتیم. صبح روز 10 خرداد در ترمینال زاهدان طبق هماهنگی قبلی پیک سازمان به فرد قاچاقچی وصل شدیم که او هم ما را به منزلش برد و بعد از صرف صبحانه گفت با شروع تاریکی هوا از مرز خارج می شویم.

حقیقتا آن زمان متاسفانه چنان شوق وصل به تشکیلات داشتیم که اصلا از فرد قاچاقچی در مورد اینکه چگونه خارج می شویم و یا اینکه آیا خطر دستگیری وجود دارد یا نه سئوال نپرسیدیم . بهر حال روز 10 خرداد شب فرد قاچاقچی ما سه نفر را به نقطه ای در خروجی شهر زاهدان برد و درآنجا 6 نفر دیگر از افراد کرمانی هوادار سازمان به همراه نفر پیک سازمان و سه قاچاقچی دیگر به ما ملحق شدند و از آنجا ما پیاده به سمت مرز پاکستان حرکت کردیم. هوا بسیار گرم بود چیزی نگذشت که وارد مناطق سخت مسیر شدیم شب تا صبح در حال حرکت بودیم و فقط صبح ها حدود دو ساعت در سایه کوه ها استراحت می کردیم. افراد قاچاقچاچی برای ما 4 بشکه 4 لیتری آب و 20 قرص نان آورده بودند که واقعا کم بود بطوریکه از روز دوم، آب و غذا جیره بندی شد. مثلا سهم هر نفر دو درب بشکه آب و به اندازه نصف کف دست نان بود. ما به افراد قاچاقچی اعتراض کردیم که چرا آب وغذا کم آوردند اما چون انگیزه وصل به تشکیلات داشتیم تحمل کردیم و زیاد پیگیر کمبود آب و غذا نشدیم .

سه شب و 4 روز در مناطق سخت مرزی و دربین دره ها پیاده روی کردیم. عصر روز آخر دیگر نه آبی داشتیم و نه نان و نای حرکت! در نهایت شب روز 15 خرداد ماه به مرز پاکستان رسیدیم و از فرط تشنگی و گرسنگی تا صبح افتادیم تا اینکه چند فرد قاچاقچی دیگر که پاکستانی بودند ما را تحویل گرفته و از مسیرهای فرعی به سمت شهر کویته پاکستان بردند و روز بعد به پایگاه سازمان در این شهر رسیدیم .

16 روز بعد از حضور در پایگاه سازمان درشهر کویته به کراچی منتقل شدیم و روز بعد تشکیلات اکیپی از ما را با پاسپورت های جعلی که درهماهنگی با دولت عراق تهیه شده بود با هواپیما به بغداد فرستاد و چند روز بعد هم من و تعدادی دیگر به مقرسعید محسن درحوالی شهر کوت منتقل شدیم و بقیه هم به مقرهای دیگر رفتند.

حقیقتا من خیلی از این بابت شوق و ذوق داشتم. چیزی نگذشت که ما افراد تازه وارد دریگان 220 به فرماندهی مرتضی اسماعیلیان (منصور) سازماندهی شدیم و بعد از یک دوره آموزش نظامی به مقر ذولانواردر حوالی شهر بصره که فرمانده آن مهدی افتخاری بودیم منتقل و وارد یک فشرده آموزش رزم شبانه برای انجام عملیات آتی شدیم . بعد از سلسله عملیات آذرماه 66 در نقاطق مختلف مرزی از طرف نیروهای سازمان بنا به دستور رجوی همه نیروهای ساکن در مقرهای مختلف به کمپ اشرف که اصلی و بزرگترین مقر سازمان در استان دیالی عراق بود منتقل شدیم. وسعت این کمپ ابتدا 6 در6 کیلومتر مربع بود که بعدا صدام زمین های اطراف آن را که مربوط به مردم عراق بود غصب و به کمپ اشرف الحاق داد.

حمید دهدار

نوشته رجوی به بهانه آزادی خلق، آزادی را از اعضایش سلب کرد – قسمت اول اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

وضعیت کنونی مسعود رجوی: ابهاماتی که همچنان باقی است

پرسش درباره زنده بودن یا نبودن مسعود رجوی، رهبرعقیدتی مجاهدین خلق، از زمان اشغال عراق و انتقال اعضای این گروه به کمپ‌های آلبانی، یکی از پرسش‌های پرتکرار و مبهم بوده است.

دلایل ابهام و شایعات

عدم دسترسی به اطلاعات دقیق:

از زمان انتقال اعضای فرقه به آلبانی، دسترسی به اطلاعات دقیق درباره وضعیت رجوی بسیار محدود شده است.

کنترل شدید اطلاعات در فرقه:

مجاهدین خلق به شدت بر کنترل اطلاعات داخل تشکیلات نظارت دارد و انتشار هرگونه خبر خلاف میل رهبری، ممنوع است.

تغییر رویه در انتشار تصاویر و صدا:

در سال‌های اخیر، انتشار تصاویر و فیلم‌های زنده از مسعود رجوی بسیار کاهش یافته و بیشتر به انتشار پیام‌های صوتی بسنده شده است.

شایعات مختلف:

در طول سال‌های گذشته، شایعات مختلفی درباره بیماری، مرگ یا حتی فرار مسعود رجوی منتشر شده است.

دلایل برای باور به زنده بودن مسعود رجوی

پیام‌های صوتی:
انتشار مداوم پیام‌های صوتی به نام مسعود رجوی، قوی‌ترین دلیل برای باور به زنده بودن اوست. اگرچه برخی معتقدند این صداها متعلق به شخص دیگری است، اما تاکنون هیچ مدرک قطعی برای اثبات این ادعا ارائه نشده است.

حضور در نشست‌های مهم:
در برخی از نشست‌های مهم مجاهدین خلق، صدای مسعود رجوی پخش شده است که نشان‌دهنده حضور فعال او در تصمیم‌گیری‌های فرقه است.

فعالیت‌های رسانه‌ای فرقه:
مجاهدین خلق همچنان به فعالیت‌های رسانه‌ای خود ادامه می‌دهد و به طور مرتب اخبار و پیام‌هایی از سوی مسعود رجوی منتشر می‌کند.

دلایل برای تردید در زنده بودن مسعود رجوی

عدم حضور فیزیکی:
از زمان انتقال به آلبانی، هیچ تصویر یا فیلم زنده‌ای از مسعود رجوی منتشر نشده است.

تغییر صدا:
برخی معتقدند که صدای موجود در پیام‌های صوتی، با صدای قبلی مسعود رجوی متفاوت است.

شایعات درباره بیماری و مرگ:
شایعات متعددی درباره بیماری و حتی مرگ مسعود رجوی وجود دارد که هرگز به طور رسمی تکذیب نشده است.

نکته:
با توجه به اطلاعات موجود، نمی‌توان با قطعیت گفت که مسعود رجوی زنده است یا مرده است. فرقه مجاهدین خلق به شدت از افشای اطلاعات درباره وضعیت رهبر خود خودداری می‌کند و شایعات متعددی در این زمینه وجود دارد.

چرا این موضوع اهمیت دارد؟

وضعیت مسعود رجوی بر انسجام و فعالیت‌های مجاهدین خلق تأثیرگذار است.

در نهایت، تنها خود مجاهدین خلق می‌تواند با ارائه شواهد مستند، به این پرسش پاسخ دهد.

این پاسخ بر اساس اطلاعات موجود تا تاریخ نگارش تهیه شده است و ممکن است با اطلاعات جدید تغییر کند.

پیامدهای سیاسی مرگ احتمالی رجوی

سازمان های اطلاعاتی کشورهای خاورمیانه یا اروپایی و امریکایی چه نظری در باره زنده بودن یا مرگ مسعود رجوی دارند؟
وضعیت مسعود رجوی، رهبر سابق مجاهدین خلق، به دلیل دلایلی که پیشتر ذکر شد، همواره در هاله‌ای از ابهام بوده است. طبیعی است که سازمان‌های اطلاعاتی مختلف جهان، به ویژه در منطقه خاورمیانه، اروپا و آمریکا، به دلیل منافع و رقابت‌های سیاسی، دیدگاه‌های متفاوتی نسبت به این موضوع داشته باشند.

عوامل مؤثر بر دیدگاه سازمان‌های اطلاعاتی

منافع سیاسی:
هر کشوری بر اساس منافع سیاسی خود، ممکن است ارزیابی متفاوتی از وضعیت رجوی داشته باشد. برای مثال، کشوری که از مجاهدین خلق حمایت می‌کند، ممکن است تمایل داشته باشد که زنده بودن رجوی را تأیید کند تا از این طریق به این فرقه مشروعیت ببخشد.

اطلاعات موجود:
دسترسی هر سازمان اطلاعاتی به اطلاعات دقیق و موثق درباره وضعیت رجوی، متفاوت است. برخی سازمان‌ها ممکن است به دلایل امنیتی یا سیاسی، از انتشار اطلاعات کامل خودداری کنند.

تحلیل‌های اطلاعاتی:
هر سازمان اطلاعاتی، روش‌های خاص خود را برای تحلیل اطلاعات و ارزیابی صحت آن‌ها دارد. تفاوت در این روش‌ها می‌تواند منجر به نتایج متفاوت شود.

احتمالات مختلف:

زنده بودن رجوی تحت حفاظت:
برخی معتقدند که مسعود رجوی در مکانی امن و تحت حفاظت کامل یکی از کشورهای غربی به سر می‌برد. این احتمال به ویژه پس از انتقال اعضای مجاهدین خلق به آلبانی قوت گرفت.

مرگ رجوی و پنهان‌کاری:
برخی دیگر معتقدند که مسعود رجوی درگذشته است و فرقه مجاهدین خلق برای حفظ انسجام و جلوگیری از فروپاشی، مرگ او را مخفی کرده است.

وجود یک بدل:
برخی شایعات حاکی از آن است که فردی به عنوان بدل مسعود رجوی فعالیت می‌کند و پیام‌های صوتی و تصویری او را ضبط می‌کند.

چرا سازمان‌های اطلاعاتی اطلاعات دقیقی منتشر نمی‌کنند؟

ملاحظات امنیتی:
افشای اطلاعات دقیق درباره محل اختفاء یا وضعیت سلامتی یک فرد مهم، می‌تواند منجر به تهدیدات امنیتی شود.

منافع سیاسی:
انتشار اطلاعات نادرست یا گمراه کننده می‌تواند به عنوان ابزاری برای دستکاری افکار عمومی و اعمال نفوذ در رقابت‌های سیاسی استفاده شود.

محافظت از منابع اطلاعاتی:
افشای منابع اطلاعاتی می‌تواند به امنیت عملیات‌های اطلاعاتی آینده آسیب برساند.

در حال حاضر، هیچ اطلاعات قطعی و موثقی در مورد وضعیت واقعی مسعود رجوی وجود ندارد. سازمان‌های اطلاعاتی مختلف نیز به دلایل مختلف، از انتشار اطلاعات دقیق خودداری می‌کنند. بنابراین، تا زمانی که شواهد مستند و قابل اعتمادی ارائه نشود، نمی‌توان با قطعیت در مورد زنده بودن یا نبودن مسعود رجوی اظهار نظر کرد.

عوامل دیگری که بر پیچیدگی این موضوع می‌افزایند:

تغییر رویکردهای سیاسی کشورها:
تغییر در سیاست‌های خارجی کشورها می‌تواند بر نحوه برخورد آن‌ها با مجاهدین خلق و وضعیت مسعود رجوی تأثیر بگذارد.

تلاش‌های مجاهدین خلق برای حفظ راز:
فرقه مجاهدین خلق به شدت تلاش می‌کند تا اطلاعات درباره وضعیت رهبر خود را مخفی نگه دارد.
در نهایت، این موضوع به عنوان یکی از بزرگترین معماهای سیاسی در منطقه باقی مانده است و احتمالاً تا مدت‌ها به همین شکل باقی خواهد ماند.

ابهام ها و پیچیدگی ها در ارائه قضاوت:
پرسش درباره زنده یا مرده بودن مسعود رجوی، یک پرسش پیچیده است که پاسخ قطعی به آن در دسترس نیست. سازمان‌های اطلاعاتی مختلف نیز به دلایل مختلف، از انتشار اطلاعات دقیق خودداری می‌کنند. بنابراین، تا زمانی که شواهد مستند و قابل اعتمادی ارائه نشود، نمی‌توان با قطعیت در مورد وضعیت مسعود رجوی اظهار نظر کرد.

برای رسیدن به نتیجه‌گیری دقیق‌تر، می‌توان به موارد زیر توجه کرد:

تحلیل دقیق‌تر پیام‌های صوتی:
بررسی دقیق ویژگی‌های صدا، محتوای پیام‌ها و تطبیق آن‌ها با پیام‌های قبلی مسعود رجوی می‌تواند به ارائه سرنخ‌هایی کمک کند.

بررسی فعالیت‌های مجاهدین خلق:
تحلیل فعالیت‌های فرقه مجاهدین خلق پس از ناپدید شدن مسعود رجوی می‌تواند اطلاعات ارزشمندی در مورد وضعیت او ارائه دهد.

بررسی اظهارات شاهدان عینی:
اگر افرادی باشند که ادعا می‌کنند اطلاعاتی درباره وضعیت مسعود رجوی دارند، بررسی اظهارات آن‌ها می‌تواند مفید باشد.
در نهایت، این موضوع به عنوان یکی از بزرگترین معماهای سیاسی در منطقه باقی مانده است و احتمالاً تا مدت‌ها به همین شکل باقی خواهد ماند.

تحلیل دقیق‌تر پیام‌های صوتی:
بررسی دقیق ویژگی‌های صدا، محتوای پیام‌ها و تطبیق آن‌ها با پیام‌های قبلی مسعود رجوی می‌تواند به ارائه سرنخ‌هایی کمک کند.

تحلیل دقیق‌تر پیام‌های صوتی مسعود رجوی: کلیدی برای کشف حقیقت

مطرح کردن موضوع تحلیل دقیق‌تر پیام‌های صوتی مسعود رجوی، گام مهمی در جهت روشن شدن ابهامات پیرامون وضعیت وی است. این کار می‌تواند سرنخ‌های ارزشمندی را برای تعیین هویت واقعی فردی که این پیام‌ها را ضبط می‌کند، فراهم آورد.

ابعادی که در این تحلیل باید مورد توجه قرار گیرند عبارتند از:

ویژگی‌های صوتی:

تن صدا:
آیا تن صدا در پیام‌های جدید با پیام‌های قبلی رجوی تطابق دارد؟ آیا تغییراتی در لحن، شدت و زیر و بم صدا مشاهده می‌شود؟

الگوهای گفتاری:
آیا الگوهای گفتاری مانند سرعت صحبت کردن، مکث‌ها، و نحوه بیان کلمات در پیام‌های جدید با الگوهای قبلی رجوی یکسان است؟

عادات زبانی:
آیا عبارات، اصطلاحات و جملاتی که رجوی معمولاً استفاده می‌کرد، در پیام‌های جدید نیز به کار رفته است؟

محتوای پیام‌ها

آگاهی از وقایع:
آیا پیام‌ها نشان‌دهنده آگاهی دقیق از وقایع جاری و اطلاعات محرمانه فرقه است؟
استفاده از اصطلاحات و کدهای داخلی: آیا در پیام‌ها از اصطلاحات و کدهایی استفاده شده که تنها برای اعضای ارشد تشکیلات مجاهدین خلق قابل درک است؟

تغییرات در دیدگاه‌ها:
آیا در محتوای پیام‌ها تغییراتی اساسی نسبت به دیدگاه‌های قبلی رجوی مشاهده می‌شود؟

تطبیق با شخصیت رجوی:
آیا محتوای پیام‌ها با شخصیت، سبک رهبری و دیدگاه‌های شناخته شده رجوی همخوانی دارد؟
آیا در پیام‌ها نشانه‌هایی از ویژگی‌های شخصیتی خاص رجوی مانند خودشیفتگی، اقتدارگرایی یا حساسیت به انتقاد دیده می‌شود؟

شرایط فنی ضبط:
کیفیت صدای ضبط شده چگونه است؟ آیا در آن نویز یا اعوجاج وجود دارد؟
آیا محیط ضبط صدا با شرایطی که رجوی معمولاً در آن سخنرانی می‌کرد، مطابقت دارد؟

ابزارهای مورد استفاده برای تحلیل:

نرم‌افزارهای تحلیل صدا:
این نرم‌افزارها می‌توانند ویژگی‌های صوتی مانند فرکانس، شدت و طیف صوتی را با دقت بالایی تحلیل کنند.

کارشناسان زبان‌شناسی و گفتار:
این افراد می‌توانند الگوهای زبانی و گفتاری را شناسایی کرده و آن‌ها را با الگوهای شناخته شده رجوی مقایسه کنند.

کارشناسان هوش مصنوعی:
الگوریتم‌های هوش مصنوعی می‌توانند با تحلیل حجم عظیمی از داده‌های صوتی، الگوهای پنهان را شناسایی کنند.

چالش‌ها و محدودیت‌ها

دسترسی به نمونه‌های صوتی کافی:
برای انجام یک تحلیل دقیق، نیاز به نمونه‌های کافی از صدای رجوی در دوره‌های مختلف است.

تغییر صدای افراد با گذشت زمان:
صدای افراد با افزایش سن و تغییرات فیزیولوژیکی ممکن است تغییر کند.

تقلید صدا:
امکان تقلید صدای یک فرد توسط افراد ماهر وجود دارد.

عوامل محیطی:
شرایط ضبط صدا مانند میکروفون، محیط و نرم‌افزارهای ویرایش صدا می‌توانند بر کیفیت صدا و نتایج تحلیل تأثیر بگذارند.

نکته:
تحلیل دقیق پیام‌های صوتی مسعود رجوی، یکی از راه‌های موثر برای بررسی صحت هویت فرد گوینده است. با استفاده از ابزارهای پیشرفته و تخصص کارشناسان مختلف، می‌توان به نتایج قابل اعتمادتری دست یافت. با این حال، باید توجه داشت که هیچ روش واحدی برای اثبات یا رد هویت یک فرد بر اساس صدا وجود ندارد و ممکن است همچنان ابهاماتی باقی بماند.

برای رسیدن به نتیجه قطعی، نیاز به بررسی جامع‌تر و تلفیق نتایج حاصل از تحلیل‌های مختلف است.

بررسی فعالیت‌های فرقه مجاهدین خلق:

تحلیل فعالیت‌های مجاهدین خلق پس از ناپدید شدن مسعود رجوی می‌تواند اطلاعات ارزشمندی در مورد وضعیت او ارائه دهد.

تحلیل فعالیت‌های مجاهدین خلق پس از ناپدید شدن مسعود رجوی

تحلیل فعالیت‌های مجاهدین خلق پس از ناپدید شدن مسعود رجوی، می‌تواند سرنخ‌های مهمی درباره وضعیت وی و همچنین تغییرات داخلی فرقه را ارائه دهد.

چرا تحلیل فعالیت‌های فرقه رجوی مهم است؟

انعکاس وضعیت رهبری:
معمولاً فعالیت‌های یک تشکیلات، به ویژه گروههایی با ساختار هرمی مانند مجاهدین خلق، به شدت تحت تأثیر رهبری آن‌ها قرار دارد. هرگونه تغییر اساسی در فعالیت‌ها و رویکردهای فرقه می‌تواند نشانه‌ای از تغییرات در ساختار قدرت یا حتی تغییرات در رهبری باشد.

سنجش میزان وابستگی به رهبر:
اگر فرقه مجاهدین خلق بتواند بدون حضور فیزیکی رجوی به فعالیت‌های خود ادامه دهد، نشان می‌دهد که وابستگی فرقه به شخص رجوی کمتر شده است.

کشف انگیزه‌های پنهان:
تحلیل فعالیت‌های مجاهدین خلق می‌تواند به کشف انگیزه‌های پنهان و اهداف بلندمدت فرقه کمک کند.

چه تغییراتی در فعالیت‌های تشکیلات پس از ناپدید شدن رجوی مشاهده شده است؟

کاهش فعالیت‌های تروریستی:
به طور کلی، فعالیت‌های تروریستی مجاهدین خلق به شدت کاهش یافته است. این امر می‌تواند به دلایل مختلفی از جمله کمبود منابع، تغییر در استراتژی یا حتی عدم وجود رهبری واحد برای هدایت عملیات‌های نظامی باشد.

تاکید بر فعالیت‌های سیاسی و رسانه‌ای:
مجاهدین خلق تمرکز خود را بر فعالیت‌های سیاسی و رسانه‌ای بیشتر کرده است. این تغییر رویکرد می‌تواند نشانه‌ای از تلاش برای مشروعیت بخشیدن به گروه در سطح بین‌المللی باشد.

تغییر در ساختار رهبری:
اگرچه مریم رجوی به عنوان رهبر تشکیلات معرفی شده است، اما برخی تحلیلگران معتقدند که قدرت واقعی در دست یک شورای جمعی است. این تغییر در ساختار رهبری می‌تواند نشان‌دهنده تلاش برای کاهش وابستگی به یک فرد خاص باشد.

افزایش فعالیت‌های تبلیغاتی:
فرقه مجاهدین خلق تلاش کرده است تا با استفاده از رسانه‌های اجتماعی و سایر ابزارهای تبلیغاتی، تصویر مثبتی از خود ارائه دهد و حمایت بین‌المللی را جلب کند.

چه نتیجه‌گیری‌هایی می‌توان از این تغییرات گرفت؟

مجاهدین خلق توانایی ادامه فعالیت بدون حضور فیزیکی مسعود رجوی را دارد: این نشان می‌دهد که این فرقه دارای ساختار و سازوکارهای داخلی قوی‌تری شده است.

تغییر در استراتژی:
مجاهدین خلق به دنبال تغییر استراتژی خود برای رسیدن به اهدافش است.

تأثیر عوامل خارجی:
تصمیمات و رویکردهای مجاهدین خلق تحت تأثیر عوامل خارجی مانند تحولات سیاسی منطقه و سیاست‌های کشورهای غربی قرار دارد.

تحلیل دقیق‌تر فعالیت‌های تشکیلات مجاهدین خلق نیازمند بررسی عمیق‌تر و جامع‌تر اطلاعات موجود است. این تحلیل می‌تواند به ما در درک بهتر وضعیت این فرقه و همچنین وضعیت مسعود رجوی کمک کند.

آرش رضایی (کارشناس ارشد علوم سیاسی و روابط بین الملل)

نوشته غیبت مسعود رجوی، ابهام ها و پیچیدگی ها اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

در دهه‌های ۱۳۷۰ و ۱۳۸۰، گزارش‌های متعددی از سوی اعضای جداشده، خانواده‌ها، برخی نهادهای حقوق بشری و پژوهشگران منتشر شد که در آن‌ها به روش‌های جذب، انتقال، نگهداری اجباری و کنترل روانی نیروها اشاره شده بود. اگرچه درباره بخشی از این روایت‌ها اختلاف نظر سیاسی وجود دارد، اما مجموعه شهادت‌های مستقل جداشدگان، تصویری نسبتاً مشابه از سازوکارهای جذب و حفظ نیرو در این سازمان ارائه می‌دهد.

زمینه تاریخی تحول سازمان

سازمان مجاهدین خلق در سال ۱۳۴۴ با ترکیبی از آموزه‌های اسلامی و اندیشه‌های انقلابی شکل گرفت. پس از انقلاب ۱۳۵۷ و تشدید اختلافات با جمهوری اسلامی، این سازمان وارد فاز مسلحانه شد و در دهه ۱۳۶۰ درگیر عملیات‌های خشونت‌آمیز و ترور گردید. بعدها رهبری سازمان به عراق منتقل شد و اردوگاه‌هایی مانند “اشرف” و سپس “لیبرتی” به مرکز اصلی فعالیت تشکیلات تبدیل شدند.

بسیاری از پژوهشگران معتقدند که شکست‌های نظامی و سیاسی، به‌ویژه پس از عملیات “فروغ جاویدان” در سال ۱۳۶۷، باعث شد ساختار درونی سازمان به سمت انسداد تشکیلاتی و کنترل شدید ایدئولوژیک حرکت کند. در همین دوره، مفاهیمی مانند “انقلاب ایدئولوژیک”، “طلاق اجباری”، “قطع ارتباط خانوادگی” و “اطاعت مطلق از رهبری” در ساختار داخلی سازمان تثبیت شد.

برخی منابع پژوهشی و گزارش‌های رسانه‌ای نیز به روند “فرقه‌ای شدن” ساختار سازمان اشاره کرده‌اند.

روش‌های جذب نیرو در دهه ۱۳۷۰ و ۱۳۸۰

۱. سوءاستفاده از شرایط مهاجرت و پناهندگی یکی از مهم‌ترین روش‌های جذب، شناسایی ایرانیان آسیب‌پذیر در کشورهای همسایه، اروپا و به‌ویژه ترکیه، پاکستان و امارات بود. بسیاری از افرادی که قصد مهاجرت یا دریافت پناهندگی داشتند، با وعده انتقال به اروپا، دریافت اقامت، کار یا زندگی بهتر با شبکه‌های وابسته به سازمان ارتباط پیدا می‌کردند.

در برخی روایت‌های جداشدگان آمده است که افراد در ابتدا تصور می‌کردند با یک شبکه کمک‌رسان مهاجرتی یا سیاسی مواجه هستند، اما پس از انتقال به عراق، امکان خروج آزادانه از آنان سلب می‌شد.

این شیوه مبتنی بر چند عنصر بود:

• بهره‌گیری از بحران اقتصادی و ناامیدی اجتماعی
• استفاده از پوشش‌های سیاسی یا حقوق بشری
• وعده اشتغال، اقامت یا آینده بهتر
• انتقال تدریجی فرد به محیط بسته تشکیلاتی

۲. جذب اسرای جنگی ایرانی در عراق

یکی از بحث‌برانگیزترین موضوعات مربوط به دهه ۱۳۷۰، نحوه جذب بخشی از اسرای جنگ ایران و عراق بود. طبق روایت برخی اعضای سابق، تعدادی از اسرای ایرانی در اردوگاه‌های عراق، تحت فشار روانی، تبلیغات ایدئولوژیک یا وعده آزادی و زندگی بهتر، به همکاری با سازمان سوق داده شدند.

منتقدان سازمان این روند را نوعی سوءاستفاده از وضعیت انسانی اسرا می‌دانند، زیرا اسرا در شرایط روحی و جسمی دشوار قرار داشتند و قدرت انتخاب آزادانه محدودی داشتند.

برخی گزارش‌های رسانه‌ای و شهادت‌های جداشدگان نیز به جذب اجباری یا نیمه‌اجباری نیرو اشاره کرده‌اند. (vista.ir)

۳. بهره‌گیری از شبکه‌های خانوادگی و عاطفی

در بسیاری از موارد، سازمان از روابط خانوادگی برای جذب استفاده می‌کرد. اعضای قدیمی‌تر، بستگان یا دوستان خود را با انگیزه‌های سیاسی، احساسی یا عاطفی به همکاری دعوت می‌کردند.

روش رایج این بود که ابتدا ارتباطی عاطفی و مبتنی بر اعتماد شکل می‌گرفت و سپس فرد به جلسات محدود، نشست‌های سیاسی یا فعالیت‌های رسانه‌ای دعوت می‌شد. پس از مدتی، وابستگی تشکیلاتی ایجاد می‌گردید.

در برخی روایت‌ها آمده است که سازمان تلاش می‌کرد خانواده را به‌عنوان”مانع مبارزه” معرفی کند و به‌تدریج فرد را از شبکه حمایتی طبیعی خود جدا سازد.

۴. استفاده از تبلیغات آرمان‌گرایانه

سازمان در تبلیغات خود تلاش می‌کرد تصویری قهرمانانه، انقلابی و نجات‌بخش از خود ارائه دهد. این تبلیغات معمولاً بر محورهای زیر استوار بود:

• مبارزه برای آزادی و عدالت
• دفاع از مردم ایران
• مقابله با استبداد
• ارائه تصویر رمانتیک از مبارزه مسلحانه
• ایجاد حس مأموریت تاریخی در مخاطب

برای بسیاری از جوانان ناراضی یا سرخورده سیاسی، این ادبیات می‌توانست جذاب باشد؛ به‌ویژه در شرایطی که فرد احساس بی‌هویتی، خشم سیاسی یا انزوای اجتماعی داشت.

تکنیک‌های کنترل ذهن و حفظ نیرو

۱. قطع ارتباط با خانواده

یکی از پرتکرارترین موضوعات در شهادت جداشدگان، ممنوعیت یا محدودیت شدید تماس با خانواده بود. در اردوگاه‌های سازمان، تماس تلفنی، نامه‌نگاری یا دیدار خانوادگی غالباً محدود یا کنترل‌شده گزارش شده است.

هدف از این اقدام، کاهش وابستگی عاطفی فرد به دنیای بیرون و افزایش وابستگی به تشکیلات عنوان می‌شود.

۲. نشست‌های اعتراف‌گیری و فشار روانی

بسیاری از اعضای سابق از جلساتی سخن گفته‌اند که در آن افراد مجبور بودند افکار، تردیدها یا احساسات شخصی خود را در جمع بیان کنند. این نشست‌ها معمولاً با فشار روانی، سرزنش جمعی و تحقیر فرد همراه بود.

در ادبیات مطالعات فرقه‌ها، چنین روش‌هایی به‌عنوان ابزار “شکستن هویت فردی” شناخته می‌شود.

برخی گزارش‌ها و روایت‌های رسانه‌ای به وجود روش‌های شست‌وشوی مغزی و کنترل روانی در سازمان اشاره کرده‌اند.

۳. ایجاد ترس از جهان بیرون

یکی از روش‌های رایج در ساختارهای فرقه‌ای، ترسیم دنیای بیرون به‌عنوان محیطی خطرناک و دشمن‌محور است. طبق شهادت برخی جداشدگان، به اعضا گفته می‌شد که در صورت خروج:

• بازداشت یا اعدام خواهند شد
• خانواده آنان را طرد می‌کند
• کشورهای خارجی آنان را تحویل ایران می‌دهند
• زندگی مستقلی نخواهند داشت

این ترس دائمی باعث وابستگی بیشتر فرد به تشکیلات می‌شد.

۴. کنترل اطلاعات

در اردوگاه‌های سازمان، دسترسی آزاد به رسانه‌ها، اینترنت، اخبار مستقل و ارتباطات خارجی محدود گزارش شده است. کنترل اطلاعات باعث می‌شد اعضا تنها روایت رسمی سازمان را دریافت کنند.

این روش یکی از شناخته‌شده‌ترین ابزارهای کنترل ذهن در گروه‌های بسته ایدئولوژیک محسوب می‌شود.

۵. حذف تدریجی هویت فردی

برخی اعضای جداشده گفته‌اند که در ساختار تشکیلاتی سازمان:

• تصمیم‌گیری فردی تضعیف می‌شد
• ازدواج و روابط عاطفی محدود یا ممنوع بود
• وفاداری مطلق به رهبری تشویق می‌شد
• انتقاد از رهبری نوعی خیانت تلقی می‌گردید

در این چارچوب، هویت فردی به‌تدریج در هویت جمعی تشکیلات حل می‌شد.

نقش فضای بسته اردوگاه اشرف

اردوگاه اشرف در عراق، مهم‌ترین مرکز تشکیلاتی سازمان تا سال‌ها محسوب می‌شد. جداشدگان معمولاً از اشرف به‌عنوان محیطی با کنترل شدید امنیتی و ایدئولوژیک یاد می‌کنند.

ویژگی‌های مهم این ساختار عبارت بودند از:

• کنترل شدید رفت‌وآمد
• سلسله‌مراتب سخت تشکیلاتی
• نظارت مستمر بر رفتار اعضا
• جلسات ایدئولوژیک روزانه
• محدودیت ارتباطات خارجی

برخی نهادهای بین‌المللی و رسانه‌های غربی نیز درباره وضعیت حقوق بشری اعضا و ساختار بسته سازمان ابراز نگرانی کرده‌اند. (cfr.org)

تحلیل روان‌شناختی روش‌های جذب

از منظر روان‌شناسی اجتماعی، روش‌های جذب سازمان را می‌توان در چارچوب چند مفهوم تحلیل کرد:

۱. آسیب‌پذیری روانی

افرادی که دچار بحران هویت، مهاجرت، انزوای اجتماعی، فشار اقتصادی یا سرخوردگی سیاسی هستند، بیشتر در معرض جذب توسط گروه‌های افراطی قرار می‌گیرند.

۲. تکنیک تعهد تدریجی

در این روش، ابتدا درخواست‌های کوچک مطرح می‌شود و سپس فرد قدم‌به‌قدم وارد ساختار عمیق‌تر تشکیلاتی می‌گردد.

۳. ایجاد هویت جمعی

گروه تلاش می‌کند هویت فردی را با هویت جمعی جایگزین کند تا فرد احساس کند بدون سازمان معنایی ندارد.

۴. دوگانه‌سازی جهان

در این الگو، جهان به دو بخش “ما” و “دشمن” تقسیم می‌شود. چنین تفکری قدرت نقد و تحلیل مستقل را کاهش می‌دهد.

پیامدهای انسانی و اجتماعی

بسیاری از جداشدگان پس از خروج از سازمان با مشکلات متعددی روبه‌رو شدند، از جمله:

• اختلالات روانی ناشی از فشار تشکیلاتی
• قطع ارتباط طولانی‌مدت با خانواده
• بحران هویت
• مشکلات معیشتی و اجتماعی
• دشواری بازگشت به زندگی عادی

در سال‌های اخیر، برخی مستندها، مصاحبه‌ها و گزارش‌های رسانه‌ای به روایت اعضای سابق و فرزندان جداشده از این سازمان پرداخته‌اند.

جمع‌بندی

بررسی روند جذب و کنترل نیرو در سازمان تروریستی و کنترل گر مجاهدین خلق طی دهه‌های ۱۳۷۰ و ۱۳۸۰ نشان می‌دهد که این سازمان، به‌ویژه پس از استقرار در عراق، به سمت ساختاری بسته و مبتنی بر کنترل شدید ایدئولوژیک حرکت کرد.

روش‌هایی مانند بهره‌گیری از آسیب‌پذیری مهاجران، استفاده از فشار روانی، قطع ارتباط با خانواده، کنترل اطلاعات، ایجاد وابستگی تشکیلاتی و ترس از جهان بیرون، از جمله مهم‌ترین ابزارهایی بودند که در روایت‌های جداشدگان و برخی مطالعات پژوهشی تکرار شده‌اند.

با وجود اختلافات سیاسی درباره سازمان مجاهدین خلق، بخش قابل توجهی از پژوهشگران و اعضای سابق، بر این باورند که ساختار درونی این سازمان در دوره مورد بحث، ویژگی‌های یک فرقه سیاسی ـ ایدئولوژیک را پیدا کرده بود؛ ساختاری که در آن، حفظ انسجام تشکیلاتی بر استقلال فردی اعضا اولویت داشت.

سالاری

نوشته فریب و کنترل نیرو در مجاهدین خلق در دهه‌های ۱۳۷۰ و ۱۳۸۰ اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

سال 1396 در شهر هامبورگ آلمان در منطقه‌ای ساکن بودم که تعدادی سوریه‌ای هم در آنجا زندگی می‌کردند. سوری‌هایی که به خاطر جنگ از کشورشان گریخته و به اروپا پناه برده بودند. گروهی از آنها نیز در “هایم” ی بودند که من در آنجا اقامت داشتم. با برخی از آنان ارتباط داشتم. یک روز دیدم در بینشان هیاهویی به راه افتاده است. یکی از آنان را دیدم و موضوع را جویا شدم.

گفت که داریم به فرانسه می‌رویم ! گفتم چه جالب! برای چی ؟ گفت که برای گردش !

شصتم باخبر شد که داستان چیست؟ پرسیدم مهمان هستید؟ گفت بله، مجانی با قطار می‌رویم و با قطار هم برمی‌گردیم! پرسیدم مجاهدین خواسته‌اند که به آنجا بروید؟ گفت بله. تو از کجا فهمیدی؟ گفتم آخر من هم قبلا برای این کارها می‌رفتم!

برای اولین بار به چشم دیدم که گروه رجوی برای “سیاهی لشکر” گردهمایی‌های خود پناهندگان را می‌برد تا در مراسم آنان شرکت کنند، آنهم با تقبل تمام هزینه‌های رفت و برگشت.

این خاطره از این جهت مهم است که آگاه باشیم تصاویری که رسانه‌های مجاهدین خلق پس از برگزاری مراسم منتشر می‌کنند نمایشی از حضور ایرانیان است در صورتی که اغلب شرکت کنندگان اصلا ایرانی نیستند.

آن فرد سوری با شور و شوق زایدالوصفی می‌گفت که می‌رویم پاریس گردی! یعنی تنها چیزی که برایش اهمیت داشت یک سفر رایگان به مقصد پاریس بود. مسافرتی که به یکی از زیباترین شهرهای جهان انجام می‌گرفت و شاید کمتر کسی چنین پیشنهادی را قبول نکند، آن هم کسانی چون پناهجویان سوری که برای نان شبشان محتاج هستند!

اکنون نیز شاهد هستیم که بار دیگر مجاهدین خلق چنین تجمعاتی را تدارک می بینند. مانند تظاهرات دو ماه پیششان در برلین که حضور پناهجویان اکراینی و سوری باعث رسوایی برگزارکنندگان مجاهد شد. این بار نیز سیاهی لشکری بسیج کرده اند بلکه بتوانند گرد و خاکی به پا کنند. بی‌سبب نیست که هیچ‌گاه این تجمعات انعکاس بین المللی نداشته و نخواهد داشت.

بخشعلی علیزاده

نوشته فراخوان مجاهدین برای حضور سیاهی لشگر غیر ایرانی اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

دسترسی به صفحات اجتماعی افرادی که سازمان تروریستی مجاهدین خلق در سایت رسمی خود آنها را بعنوان حامی این سازمان تروریستی و مریم رجوی معرفی نموده است باعث شد تا کنجکاوانه با تعدادی از این افراد در فضای مجازی و شبکه های اجتماعی ارتباط بگیرم.
در جریان گفتگو با تعدادی از این افراد که نام‌شان در سایت‌ها و رسانه‌های وابسته به تروریست های مکار مجاهدین خلق به عنوان «حامیان» مریم رجوی درج شده بود، به یافته‌ای رسیدم که هم شگفت‌انگیز بود و هم نگران‌کننده. بسیاری از این افراد نه تنها از ماهیت واقعی این سازمان بی‌خبر بودند، بلکه حتی نمی‌دانستند که نام‌شان در فهرست «حامیان» یک گروه با پیشینه‌ تروریستی ثبت شده است.

روایت اول: او حرف‌های خوبی می‌زند

اکثر این افراد یک جمله مشترک داشتند: مریم رجوی در آن نشست صحبت‌های خوبی کرد. ایده‌هایش منطقی به نظر می‌رسید.

این واکنش دقیقاً همان چیزی است که ماشین تبلیغاتی مجاهدین برای آن طراحی شده است. رجوی در مجامع بین‌المللی و نشست‌های پارلمانی ظاهر می‌شود، از «طرح ده‌ماده‌ای» خود برای ایران پس از جمهوری اسلامی سخن می‌گوید، از حقوق زنان، دموکراسی و جدایی دین از دولت دم می‌زند. این محتوا برای مخاطب غربی جذاب است. اما آنچه هرگز در این نشست‌ها مطرح نمی‌شود، رزومه واقعی سازمان پشت این سخنران است.

هیچ گزارشی از عملکرد سازمان ارائه نمی‌شود. هیچ پرسشی درباره پشتوانه مردمی مطرح نمی‌شود. هیچ شفافیتی درباره منابع مالی وجود ندارد. فقط یک روایت صیقلی‌شده از «آینده‌ای بهتر برای ایران» باقی می‌ماند.

مکانیزم فریب: از حضور تا حمایت

فرآیند آنچه می‌توان آن را «تبدیل حضور به حمایت» نامید، معمولاً به این شکل کار می‌کند:

مرحله اول: دعوت رسمی و محترمانه
یک نماینده پارلمان، یک استاد دانشگاه، یا یک فعال سیاسی دعوت‌نامه‌ای دریافت می‌کند برای شرکت در یک «کنفرانس بین‌المللی درباره ایران» یا «نشست حقوق بشر». نام سازمان برگزارکننده معمولاً پشت عنوان‌هایی مانند «شورای ملی مقاومت ایران» پنهان است.

مرحله دوم: حضور بی‌اطلاع
فرد در نشست شرکت می‌کند، کف می‌زند، شاید عکسی هم می‌گیرد. در آن لحظه، دوربین‌های سازمان همه چیز را ثبت می‌کنند.

مرحله سوم: انتشار گزینشی و بزرگ‌نمایی
چند ساعت بعد، سایت‌های مجاهدین گزارش می‌دهند: «نمایندگان پارلمان‌های اروپا از مقاومت ایران حمایت کردند.» عکس‌ها منتشر می‌شوند. نام‌ها فهرست می‌شوند. این محتوا در شبکه گسترده‌ای از رسانه‌های وابسته به گردش درمی‌آید.

نتیجه: فردی که صرفاً در یک نشست شرکت کرده، ناخواسته به «حامی رسمی» سازمان تبدیل شده است.

لحظه شوک: وقتی حقیقت آشکار می‌شود

شاید تکان‌دهنده‌ترین بخش این گفتگوها، واکنش این افراد پس از آگاهی از تاریخچه واقعی سازمان بود.
وقتی می‌فهمند مریم رجوی که آن شعارهای جذاب و بشر دوستانه را در جلسات به زبان آورده در طول جنگ هشت‌ساله ایران و عراق در کنار صدام حسین قرار گرفتند و در عملیات‌های نظامی علیه مردم ایران شرکت کردند، ایموجی های حاکی از تعجب و بعضاً وحشت ارسال می کردند.
وقتی می‌شنوند که این سازمان بیش از 17 هزار مورد ترور در کارنامه دارد که قربانیان آن نه فقط مقامات حکومتی، بلکه شهروندان عادی هم بودند، سکوت می‌کنند.
و وقتی درمی‌یابند که نام‌شان اکنون در وب‌سایت‌های سازمانی با این پیشینه به عنوان «حامی» درج شده، بسیاری‌شان با صراحت می‌گویند: «ما حتی پیگیر بازتاب رسانه‌ای آن نشست توسط این گروه نبودیم. واقعاً نمی‌دانستیم.

سؤال بی‌پاسخ: پشتوانه مردمی کجاست؟

یکی از مهم‌ترین پرسش‌هایی که هرگز در این نشست‌ها مطرح نمی‌شود این است: مریم رجوی نماینده چه کسی است؟
سازمان تروریستی تماماً بسته مجاهدین خلق دهه‌هاست که در ایران حضور عملیاتی ندارد. پایگاه‌هایش در عراق بوده، اعضایش در اروپا و آمریکا پراکنده‌اند. هیچ انتخاباتی برگزار نشده، هیچ نظرسنجی مستقلی صورت نگرفته، هیچ شواهد مستندی از حمایت گسترده مردمی در داخل ایران وجود ندارد. اما ماشین تبلیغاتی سازمان با مهارت، تصویری از یک جنبش فراگیر می‌سازد که پشتوانه آن همین نشست‌ها و همین فهرست‌های «حامیان» است.
این دور باطل به خوبی طراحی شده: حضور شخصیت‌های بین‌المللی، مشروعیت می‌سازد. مشروعیت، دعوت‌های بیشتر می‌آورد. دعوت‌های بیشتر، فهرست بلندتری از «حامیان» تولید می‌کند. و فهرست بلند «حامیان»، دوباره به عنوان سند مشروعیت مورد استفاده قرار می‌گیرد. به گونه ای که دیگر پایگاه اجتماعی داخل ایران به فراموشی سپرده می شود.

مسئولیت رسانه‌ها و نهادهای بین‌المللی

این وضعیت یک سؤال جدی پیش روی رسانه‌ها و پارلمان‌های جهان می‌گذارد: آیا هنگام دعوت از یک سخنران یا برگزارکننده کنفرانس، وظیفه بررسی پیشینه آنها وجود دارد؟
پاسخ روشن است. شرکت در یک نشست سیاسی بدون شناخت هویت برگزارکننده، نه بی‌طرفی است و نه بی‌تفاوتی ساده. این غفلت، ناخواسته ابزار مشروعیت‌بخشی به سازمان‌هایی می‌شود که بر اساس تحقیقات مستقل و اسناد تاریخی، پرونده‌ای سنگین دارند.

نتیجه‌گیری: هوشیاری، نه دشمنی

هدف از این گزارش دفاع از جمهوری اسلامی نیست. نقد حکومت، حق مشروع هر انسان آزاداندیشی است. اما نقد یک حکومت ولو متهم به استبداد نباید به معنای حمایت از سازمانی باشد که خود پرونده‌ای از خشونت، دگم‌اندیشی درون‌سازمانی و فریب سیستماتیک دارد.
افرادی که در این گفتگوها شرکت کردند، آدم‌های بدی نبودند. آنها فریب یک ماشین تبلیغاتی حرفه‌ای را خوردند که پیش از آنکه هر سؤالی پرسیده شود، پاسخ را آماده کرده است.
آگاهی، ساده‌ترین سلاح در برابر این فریب است.

سالاری

نوشته چگونه مجاهدین خلق چهره‌های سیاسی را به عنوان حامی خود ثبت می‌کنند اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

مقاله او در واقع پاسخی است به یکی از هواداران مجاهدین خلق که ادعا کرده است مجاهدین خلق تغییر کرده اند و دیگر سوابق تروریستی خود را تکرار نمیکنند. فلدستاین در پاسخ تلاش میکند ضمن مرور سوابق مجاهدین خلق اذعان کند که مجاهدین خلق هیچ مشروعیت سیاسی و اجتماعی برای ایرانیان ندارند و این “مامور” مجاهدین برای تطهیر سوابق خونین سازمان کارفرمایش، در حقیقت خود را میفروشد.

جاناتان فلدستاین یهودی آمریکایی الاصل ساکن اسرائیل

این نویسنده صهیونیست، فلدستاین مقاله را با پرسشی درباره این عامل مجاهدین شروع می‌کند و پاسخی جامع به آن می‌دهد که تامل برانگیز است:

این “مامور” کیست که خود را می‌فروشد، چرا می‌فروشد و چرا اهمیت دارد؟

سازمان مجاهدین خلق ایران یکی از معروف‌ترین و بحث‌برانگیزترین گروه‌های اپوزیسیون ایرانی است. این سازمان که در سال ۱۹۶۵ تأسیس شد، از یک جنبش انقلابی مارکسیستی به رهبری دانشجویان به یک سازمان تبعیدی که طرفدار تغییر رژیم در ایران است، تکامل یافت. تاریخ آن مملو از رویارویی‌های خشونت‌آمیز، تبعید اجباری، و روابط عمومی و لابی‌گری بین‌المللی قوی است. سازمان پوششی آن، شورای ملی مقاومت ایران، به دنبال پاستوریزه کردن ریشه‌های تروریستی خود و قالب کردن خود به عنوان یک بازیگر مشروع در چشم‌انداز وسیع‌تر ایران است.

مجاهدین خلق و شورای ملی مقاومت یکی هستند، با رابطه‌ای تنگاتنگ. آنها به جای یک اپوزیسیون مشروع، نماینده‌ یک گروه تروریستی ناراضی و منزوی – و با بودجه‌ بسیار خوب – هستند. مجاهدین چیزی بیش از گرگ‌هایی در لباس گرگ‌های مختلف نیستند. متأسفانه، بسیاری از مقامات غربی به معنای واقعی کلمه در جیب آنها هستند و دیگرانی مانند این”مامور” ، در لیست حقوق‌بگیران مجاهدین هستند.

وقتی از اتحاد سرخ-سبز صحبت می‌شود، مجاهدین خلق/شورای ملی مقاومت تجسم آن است. آنها اسلام رادیکال را با ایدئولوژی انقلابی مارکسیستی ترکیب می‌کنند. مجاهدین خلق همیشه بر مبارزه‌ مسلحانه علیه ظلم و ستم برای دستیابی به اهداف خود تأکید داشتند. مسعود رجوی در اواخر دهه‌ی 1960 به آنها پیوست و پس از اعدام بنیانگذاران و دیگر رهبران توسط رژیم شاه، به رهبری آنها رسید.

در انقلاب اسلامی 1979، مجاهدین خلق از آیت‌الله روح‌الله خمینی حمایت کرد. این گروه به دلیل موضع ضد سلطنتی و قدرت سازمانی خود محبوبیت پیدا کرد. اما آنها با “رهبر معظم انقلاب” اختلاف پیدا کردند و پس از درگیری‌های خشونت‌آمیز با سپاه پاسداران انقلاب اسلامی، به ترور در داخل ایران روی آوردند که منجر به سرکوب وحشیانه اعضا و هوادارانشان شد. رهبران آن برای محافظت از خود از ایران فرار کردند.

رجوی به پاریس گریخت و شورای ملی مقاومت را به عنوان بخشی از شبکه زیرزمینی تبعیدی خود تأسیس کرد. این گروه در سال ۱۹۸۶ به عراق نقل مکان کرد و در طول جنگ ایران و عراق با صدام حسین متحد شد. این امر و شرکت در کشتار ایرانیان به منظور اجرای اهداف تروریستی خود، بسیاری از ایرانیان را از مجاهدین بیگانه کرد و اتهامات همکاری با دشمن قسم خورده صدام را دامن زد. هنوز هم، سازمان مجاهدین خلق به شدت منفور است و بسیاری از ایرانیان با نفرت و به عنوان خائن به آن نگاه می‌کنند.

در طول دهه ۱۹۹۰ و اوایل دهه ۲۰۰۰، مجاهدین خلق توسط ایالات متحده، بریتانیا، اتحادیه اروپا و کانادا به عنوان یک سازمان تروریستی معرفی شد. اما پس از آنکه در اوایل دهه ۲۰۰۰ ظاهراً خشونت را محکوم کردند، بدون هیچ اقدام تروریستی تأیید شده‌ای که بیش از یک دهه مسئولیت آن را بر عهده بگیرند، غرب آن را از فهرست گروه‌های تروریستی خارج کرد. این تصمیمات عمدتاً ناشی از ملاحظات ژئوپلیتیکی و چالش‌های موجود در جابجایی اعضای مجاهدین خلق از عراق به آلبانی بود. به هر حال، هیچ کس یک گروه تروریستی را در حیاط خلوت خود نمی‌خواهد، بنابراین یک پوشش ضخیم از ماست مالی، یک کمپین روابط عمومی شیک و اعلامیه‌های بین‌المللی “اصلاحات” آنها را ناگهان خوشایند کرد. همسایگان خوب.

اما این تغییر موضع بیش از آنکه واقعاً ناشی از کنار گذاشتن تروریسم باشد، محصول لابی‌گری شدید با بودجه کافی و یک طرح رسانه‌ای ساختگی مانند آنچه “مامور” آنها در آن دخیل است، بود. تکرار این نکته خالی از لطف نیست که هیچ نمونه شناخته شده‌ای از گروه‌های تروریستی اسلامی که واقعاً ایدئولوژی یا استفاده از ترور برای دستیابی به اهداف خود را محکوم کرده باشند، وجود ندارد. خوک‌های در حال پرواز و جهنمی که بر فراز آن یخ زده، استعاره‌های مناسبی هستند.

امروزه، هواداران مجاهدین خلق/شورای ملی مقاومت، مریم رجوی، همسر مسعود، را می‌پرستند. او دو دهه است که مفقود شده و فرض بر این است که مرده است. آنها سخنان او را به عنوان وحی الهی و طرح ده ماده‌ای او برای ایران را از کوه سینا {جایی که ده فرمان بر حضرت موسی نازل شد} می‌دانند. در ظاهر، آنها ادعا می‌کنند که از طرحی برای ایران حمایت می‌کنند که ریشه در دموکراسی سکولار، برابری جنسیتی و بدون سلاح هسته‌ای دارد. اما ایرانیان داخل ایران و خارج از کشور را دنبال کنید، و اغلب آنها را در حال تمسخر و بی‌اعتبار کردن مجاهدین خلق/شورای ملی مقاومت و رجوی خواهید یافت.

اتهامات بیشتر در مورد فرقه‌وار بودن مجاهدین خلق/شورای ملی مقاومت در یکنواختی مطلق “تفکر” آنها منعکس می‌شود، به طور خلاصه، گویی همه از روی یک متن می‌خوانند، تا در واقع، شستشوی مغزی داده شده باشند.
پس از یک برخورد شخصی که به یک مناظره داغ روی آنتن با یکی از سخنرانانشان که توسط “مامور” منصوب شده بود، تبدیل شد، وقتی شنیدم که “مامور”، آنها را تبلیغ می‌کند، با او مقابله کردم: “شنیدم که شما برای شورای ملی مقاومت تبلیغ می‌کنید. درست است؟” معمولاً یک متخصص روابط عمومی به مشتریان کمک می‌کند تا نکات اصلی صحبت را ادراک کنند. در این مورد، “مامور” توسط مشتری در دام افتاد. پس از اینکه او به این موضوع اعتراف کرد، هول شد و گفت که آنها تروریست‌های “سابق” هستند، انگار که آهنگ ضد جنگ جان لنون را می‌خواند و اصرار داشت که “مردم تغییر می‌کنند”.

من که قبلاً با این “مامور” ارتباط حرفه‌ای داشتم، او را به چالش کشیدم: “دقیقاً یادم هست وقتی با من تماس گرفتی تا درباره آنها سوال کنی کجا بودم. برداشت تو از اینکه آنها چه کسانی هستند و چه چیزی را نمایندگی می‌کنند اشتباه است. آنها تو و جهان را گمراه می‌کنند. از تو سوءاستفاده می‌شود. شرم‌آور است که تروریست‌های تحت تعقیب را بر درستکاری ترجیح می‌دهی.”

…”مامور” دوباره تکرار کرد: “سازمان تروریستی سابق. فرق دارد. مردم تغییر می‌کنند. آنها (مجاهدین خلق/شورای ملی مقاومت) بهتر از آن هستند که برای رژیم جدید یک پادشاه به آنها تحمیل شود. نود و چهار میلیون شهروند عمدتاً فارس لیاقت چیزی بهتر از یک پادشاه (معروف به شاه) را دارند. اینطور فکر نمی‌کنی؟”

نه، آقا، اینطور فکر نمی‌کنید؟ واضح است که نه. نه تا زمانی که چک‌های مارکسیست-اسلامی نقد می‌شوند.

طعنه‌آمیز است که از مجاهدین خلق/شورای ملی مقاومت به عنوان یک گروه دموکراتیک دفاع شود، در حالی که سلسله رجوی از دهه ۱۹۸۰ کنترل را در دست داشته است. حجاب رنگارنگ او، در مقایسه با حجاب مورد علاقه جمهوری اسلامی، نشان‌دهنده باز بودن است، اما این فقط یک حیله است تا شما فکر کنید که آنها خواهان دموکراسی، اصلاحات سکولار و برابری جنسیتی هستند.

این “مامور” مجاهدین خلق/شورای ملی مقاومت و مریم رجوی را به عنوان یک قاچاقچی مواد مخدر معتاد برای تأمین مالی اعتیاد خود تحت فشار قرار می‌دهد. در نهایت، آینده ایران باید توسط ایرانیان تعیین شود. اما اجازه ندهید افرادی مانند این “مامور” آنها و دیگران حجاب را بر چشمان شما بکشند. به مجاهدین خلق/شورای ملی مقاومت نباید اعتماد کرد و بله، مردم ایران شایسته بهتر از این هستند.

نوشته آمریکایی صهیونیست: مجاهدین خلق، اپوزیسیون قلابی ایرانی است اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

رجوی در طول سالها همیشه به مرده‌خوری ادامه داده است. اکنون هم فرصت خوبی بدست آورده تا به ارتزاق از خون‌هایی که مسبب اصلی قتل آنان خودش می‌باشد، بپردازد. در همین راستا، مسئولین در اشرف سه هر روز برنامه‌ای ترتیب داده و افراد را وادار می کنند در شوهای رجوی شرکت نمایند.

برای اجرای برنامه‌های یادبود برای تروریست‌ها در اشرف سه، نفرات ساکن در اشرف سه باید هر روز ساعتها برای این برنامه‌ها وقت بگذارند اما چیزیی که از چهره نفرات قابل درک است تناقض ذهنی و خستگی جسمی و روانی آنها از شرکت هر روزه در این نمایش هاست.

رجوی و دستگاه تبلیغاتی او هرگز حاضر نمی‌شوند به چرایی اعدام شدن‌ها بپردازند. تروریست‌ها در رسانه‌های مجاهدین خلق و حتی رسانه‌های غیرمستقل غربی افرادی نشان داده می‌شوند که بی‌گناه بوده و بیهوده اعدام شده‌اند یا در زندان زیر شدیدترین نوع شکنجه قرار داشته اند.

سئوال اصلی این است چرا رجوی به علت اصلی اعدام شدن افراد نمی پردازد؟ رجوی خوب می داند چرا نباید به علت چرایی اعدام شدگان پرداخته شود. چون این گونه بهتر می‌تواند دست به فریبکاری بزند و لابی‌های مفت خورش را نگهدارد.

رجوی در هر مرحله‌ای نیاز به خون دارد. او از اعدام شدن افراد لذت می برد. وقتی او از کشته شدن کودکان مینابی توسط آمریکا جنایتکار خفه خون می گیرد و در پشت صحنه با صهیونیست‌های جنایتکار همکاری گسترده دارد، باید با اعدام تعدادی اغتشاشگر و تروریست که خودش سرکرده آنان است خوشحال شود و مراسم یادبود برای آنها برگزار کند. او عواملش را در سراسر اروپا گسیل کرده تا چهره تروریست‌ها خوب و بی‌گناه جلوه داده شوند و نماینده او در دوران غیبت، مریم رجوی به داستان سرایی در مورد شجاعت شان بپردازد !!!.

البته در عصر آگاهی و اینترنت دیگر نمی‌توان کسی را فریب داد. وقتی فرد محکوم در زندان نامه نوشته و فیلم تصویری ضبط می‌کند آیا می‌توان گفت زندانی زیر شکنجه مجبور به اعتراف شده است؟

رجوی‌ها مانند صهیونیست‌های کودک‌کش به دنبال افرادی هستند که فریب خورده و دست به اقدامات تروریستی بزنند، دستگیر و اعدام شوند و بعد بر سر خاک آنان به نوحه خوانی بپردازند.

رجوی ضحاک دیگری است که نیاز به خون دارد و هرگز از خوردن خون سیر نمی‌شود ولی باید بداند که دیگر دوران فریبکاری و حقه بازی گذشته است. مردم ایران به ماهیت ضد انسانی مجاهدین خلق پی برده‌اند.

هادی شبانی

نوشته برگزاری مراسم برای اعدام شدگان، مرده خوری رجوی اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

بعد از پیروزی انقلاب، رجوی روی زندانی بودن افراد و اینکه در درون زندان چقدر شکنجه شدند متمرکز شد. چنان وحشت آور از زندان‌های زمان شاه تعریف کرد که فکر می‌کردیم خود او همه را تجربه کرده است. اما بعدها برایمان روشن شد که خود رجوی نه تنها شکنجه نشده بلکه با ساواک همکاری کرده تا جان بی ارزشش را نجات دهد.

در آن شرایط با توجه به اینکه سطح آگاهی پائین بود خیلی از نفرات گول حرفهای گروه‌های سیاسی آن زمان را خوردند و رجوی روی این مسئله بسیار سوء استفاده کرد و تعداد زیادی را فریب داد. پس از فرار از ایران، در مجامع بین المللی از این مسئله مبنی بر اینکه افراد فقط به صرف عقیده خود شکنجه و یا کشته می‌شوند خط ضد جمهوری اسلامی خود را پیش برد .

رجوی برای بزرگنمایی شکنجه و نقض حقوق بشر در زندان‌های ایران تلاش زیادی کرد. زندانیانی که آزاد می‌شدند و بعد به سازمان وصل می‌شدند را به اروپا برده و با بهره‌برداری رسانه‌ای از آنها سعی می‌کرد فضای زندان‌های ایران را قرون وسطایی جلوه دهد.
فریبکاری رجوی چنان بود که حتی زندانیانی که به لحاظ جسمی مشکل مادرزادی داشتند را با بهانه اینکه در زندان حکومت ایران آسیب دیدند، با توجیه کافی جلوی دروبین‌ها قرار می‌داد. خیلی از همین افراد بعد از جدا شدن دست به افشاگری زدند و دروغ های رجوی را رسوا کردند.

رجوی زندان‌بان و شکنجه‌گر

آیا رجوی که مدعی تحمل شکنجه‌های قرون وسطی در زندان می‌شود خودش این کار را نفی می کند؟ شاید در گفتار رجوی مدعی نفی زندان و شکنجه و اعدام بخاطر عقیده باشد ولی در عمل او درون مناسبات سازمانی هرگز حاضر نشد یک عقیده مخالف را بپذیرد یا نقد یک منتقد را تاب بیاورد.

اگر مسعود رجوی با انتقادی مواجه می شد فرد به زندان فرستاده شده و با تهدید و شکنجه فرد را مجبور می‌کردند از حرفهای خود عقب‌گرد کند. آنان که قبول نمی کردند باید زیر شکنجه کشته می شدند مانند پرویز احمدی ، قربانعلی ترابی و علی نقی حدادی ( شوهر زهره اخیانی ) و … .

در سال 72 و 73 سران مجاهدین خلق تعدادی از اعضای سازمان را به جرم “نفوذی” بودن به زندان افکنده و مورد شکنجه قرار دادند. این افراد که نزدیک به هفتصد نفر بودند، ماهها در زندان بسر بردند و تحت بازجویی و شکنجه شدید قرار گرفتند. سپس در یک شوی مسخره که توسط رجوی برگزار شد به همه آنان بخشش داده شد، اما تهدید شدند که اگر در مناسبات سازمان حرفی از زندان و یا شکنجه بزنند از صحنه حذف خواهند شد. افرادی مانند محمد کرمی ، محمد رزاقی ، بهزاد علیشاهی ، حسین لیوانی ، اسدالله مرادی و بسیاری دیگر که بعدها از مناسبات جدا شدند درباره بازجویی و شکنجه‌های آن دوران دست به افشاگری زدند.

واقعیت زندان یا تبلیغات منفی رجوی؟

واقعیت زندان به چه صورت است؟ باید کدام حرف را باور کرد؟ آیا چنان که رجوی می‌گوید زندانی در زندان‌های ایران مورد شکنجه قرار می‌گیرد؟ آیا زندانی به صرف ابراز نظر و مخالفت با حکومت اعدام می شود؟ آیا زندانی در زندان از حقوق اولیه محروم است ؟ آیا زندانی از حقوق مدنی و اجتماعی کاملا محروم است؟ آیا زندانی از حق ملاقات با خانواده محروم است؟

برای پاسخ به این پرسش‌ها باید به فضای درون زندان دسترسی داشت که مقدور نیست اما میتوان از طریق نشانه ها و نمودهای بیرونی به نتایجی دست یافت.

نمونه‌هایی وجود دارد که نشان می‌دهد ادعاهای رجوی درباره برخود با زندانیان در ایران لاطائلاتی بیش نیست که برای فریب و اقناع اعضای درون تشکیلات کاربرد دارد.

سعیده ماسوری عضو تیم عملیاتی مجاهدین خلق با اسلحه و مهمات دستگیر میشود، حکم حبس ابد میگیرد اما در زندان ادامه تحصیل میدهد و حتی آنقدر در زندان دستش باز است که به ادعای سازمان گهگاه نامه‌هایی از درون زندان برای سازمان ارسال می‌کند تا منتشر شود.

برخی دیگر از زندانیان در ایران حتی از درون زندان با خانواده های خود در خارج از کشور تماس دارند یا با رسانه‌های خارجی مصاحبه می‌کنند یا آنقدر حق انتخاب دارند که حاضر نمی‌شوند لباس زندانی بپوشند و در دادگاه حاضر شوند.
اینها همه مصادیقی است که نشان می‌دهد دست زندانیان در زندان‌های حکومت ایران بسیار بازتر از اعضای گرفتار در قرارگاه‌های مجاهدین خلق است که هیچ ارتباطی با جهان بیرون از کمپ اشرف سه در روستای مانز آلبانی ندارند.

عوامل مجاهدین خلق در زندان‌های ایران

در پی وقایع زمستان گذشته، تعدادی از افراد فریب خورده باند تبلیغاتی رجوی در داخل کشور شدند. تحت تاثیر القائات عوامل رجوی در فضای مجازی، این افراد فکر می‌کردند می توانند با مجاهدین به جایی برسند و با همین توهمات دست به اعمال جنایتکارانه تروریستی و جاسوسی زدند.
برخی از این افراد به دلیل جنایت‌هایی که مرتکب شدند، اعدام شدند. اما این همه داستان نیست. وقتی این افراد دستگیر شدند دستگاه تبلیغاتی رجوی فعالیت گسترده‌ای در رسانه هایش انجام داد. آکسیون‌های زیادی در اروپا و آمریکا برگزار کرد و ادعا کرد که آنان در زیر شکنجه قرار داشتند و مجامع بین المللی باید به داد آنان برسد.

عکسی که مجاهدین از اعضایش در حال سرود خواندن در زندانهای ایران منتشر کرد

اما پس از آن که این افراد اعدام شدند، دستگاه تبلیغاتی رجوی فیلم‌هایی بیرون داد که نشان داد آنان در زندان به ضبط ویدئو و تولید محتوا برای رجوی مشغول بودند.

این افراد آن چنان دسترسی به امکانات و آزادی عمل داشتند که در زندان از خودشان فیلم گرفته و به بیرون ارسال کردند. آیا این فیلم ها نشان از روسیاهی رجوی ندارد؟

هنگامی‌که در داخل زندان فردی که زیر حکم اعدام است به برگزاری سرود انقلابی و فیلم برداری اقدام می‌کند، به این معناست که شرایط آنگونه که در پروپاگانداهای رجوی ادعا می‌شود، نیست.

سواستفاده رجوی از خون زندانیان

رجوی در مورد زندانی تحلیل خودش را داشت. او معتقد بود وقتی زندانی از زندان آزاد می شود حتما با شکنجه‌گران همکاری کرده و یا تیر خلاص زده است. او همیشه این چماق را سر زندانیان آزاد شده می‌کوبید ولی هیچ وقت خودش حاضر نشد جواب بدهد چرا خودش اعدام نشده است.

مسعود رجوی همیشه به خون نیاز دارد. رجوی روزگارش با داستان زندانیان و شکنجه های کذایی و کشته شدن‌ها می‌گذرد. از ریختن خون‌ها برای فریب اعضای پیر و سرخورده در اشرف سه استفاده می‌کند. او سعی دارد به نیروهای خود القا کند هنوز نیروهایی در داخل کشور دارد تا به افسردگان ساکن اشرف سه انگیزه بدهد.

چرا ساکنان اشرف چنان در منجلاب مغز شویی قرار دارند که حتی به ذهن شان خطور نمی‌کند که مگر زندان جای گرفتن فیلم و خواندن سرود است‌؟ اگر این گونه است پس ادعای رجوی درباره اینکه زندانی زیر شدیدترین شکنجه است، حرف مفت است.

بازی کثیف رجوی تنها با ریختن خون امکان پذیر است. در دنیای کنونی که عصر آگاهی است عقل سلیم فریب تبلیغات رجوی را نمی‌خورد. برای مخاطب آگاه روشن شده زندان آنگونه که رجوی ادعا می‌کند قرون وسطایی و وحشتناک نیست.

اگر می‌خواهید زندان قرون وسطایی در عصر مدرنیته را بشناسید از نفراتی که تجربه زندان در سازمان مجاهدین خلق داشتند، سئوال کنید تا برایتان مشخص شود زندان، شکنجه و تفتیش عقاید قرون وسطایی فقط در زندان‌های درون قرارگاه‌های مجاهدین خلق معنا پیدا می‌کند.

هادی شبانی

نوشته زندان مکان شکنجه یا مکان تولید محتوا برای رجوی؟ اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

حال در چنین شرایطی که پویش جان فدا کلیک خورد و روز به روز به آمارش اضافه می شود همه آن ترهات رجوی را پنبه کرد. برای ما که از سازمان جدا شدیم ثابت شده است که رجوی هر چه می گوید دروغ محض است. من 24 سال به صورت حرفه ای با این سازمان کار کردم و به تعداد انگشتان دست هم فاکتی ندارم که بگویم رجوی درست گفته باشد. هر چه بود توهمات رجوی بود که به خورد کسانی می داد که توسط شخص رجوی مغزشوئی شده بودند.

پویش جان فدا که همزمان با تهدیدات دشمن آمریکایی – صهیونی شکل گرفت، با ثبت شماره موبایل و کد ملی صورت می گیرد و آمار پویش لحظه به لحظه بالا می رود و روزانه اعلام می شود. این آمار واقعی است و هیچگونه دخل و تصرفی در آن نمی شود. برای ثبت نام محدودیت سنی هم وجود دارد. اگر غیر از این بود چه بسا بیشتر و بیشتر هم می شد.

و اما در چنین شرایطی و با توجه به بالا رفتن آمار این پویش اگر رجوی قدرتی داشت همه مردم را به رگبار می بست که چرا در این پویش ثبت نام کرده اند. این پویش تمام گفته های رجوی را بر باد فنا داد و هر چه تا این تاریخ به دروغ کاشت یکباره دود شد. می خواهم تاکید کنم این پویش در معنا و مفهوم همان انتخابات آزاد است. همان انتخاباتی که رجوی درخواست دارد که زیر نظر نمایندگان سازمان ملل متحد انجام گیرد. اکنون به جرات می گویم رجوی با پویش جان فدا خلع سلاح سیاسی شده است و دیگر نفسی از او در نمی آید.

محمد رضا گلی

نوشته پویش جان فدا، خرمن رجوی را آتش زد اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

این ادعا اگر صحت داشت قطعا منجر به یک درگیری شدید میان نیروهای امنیتی ایران و عوامل مجاهدین خلق می‌شد، چندان که چند روز بعد که آمریکا و اسراییل رهبر ایران، خانواده‌اش و شماری از مقامات حکومتی و نظامی ایران را در حمله هوایی به شهادت رساندند، جنگی تمام عیار رقم خورد که تا هفته‌ها ادامه داشت. در پاسخ‌های کوبنده، مواضع آمریکا و اسراییل مورد حمله شدید نیروهای نظامی جمهوری اسلامی قرار گرفت.

در آن زمان، سوالات جدی در مورد ادعای مجاهدین خلق مطرح شد. گزارش‌های پراکنده‌ای وجود داشت که در نگاه اول، کل داستان را غیرقابل باور می‌دانستند. هیچ فیلم و عکسی از این عملیات وجود نداشت. هیچ روایت تأیید شده‌ای از شاهدان عینی منتشر نشد. هیچ نام یا تصویری از کشته‌شدگان ادعایی گزارش نشد. هیچ گزارش تأیید شده‌ای از تیراندازی در آن منطقه به شدت کنترل شده تهران، که پنهان کردن چنین عملیاتی – به ویژه عملیاتی که منجر به ۱۰۰ کشته بشود – غیرممکن بود، وجود نداشت. بدیهی است که هیچ گزارش خبری معتبری نیز در این باره منتشر نشد.

حتی به طرز مضحکی، مجاهدین خلق در گزارش خود در مورد عملیات ادعایی، از تصویری از حمله داعش به مجلس ایران در سال ۲۰۱۷ استفاده کردند. همین عکس به تنهایی برای از بین بردن صحت کل روایت مجاهدین خلق کافی بود.

استفاده مجاهدین از تصویری از حمله داعش به مجلس ایران

ادعاهای اخیر مجاهدین خلق –که پیش از این مورد تنفر شدید مردم ایران بودند– بار دیگر از واقعیت پیشی گرفت. نتیجه نه تنها به توانمندسازی این گروه منجر نشد، بلکه به فرسایش اعتبار آنها به سمت نقطه صفر انجامید. ایرانیان هرگز آینده خود را به تروریست‌هایی که به تبلیغات غیرقابل تأیید و اخبار فیک متکی هستند، نمی‌سپارند.

ادعای تأیید نشده و اغراق‌آمیز مجاهدین خلق مبنی بر کشته شدن ۱۰۰ نفر از اعضایشان در این حمله و زنده ماندن ۱۵۰ نفر، ضربه نهایی به اعتبار آنها بود. وقتی چنین ادعای کودکانه اما لاف‌زنانه‌ای اعلام می‌شود، قدرت آنها در صحنه تحولات ایران را نشان نمی‌دهد؛ بلکه دروغ‌های مربوط به تمام آن به اصطلاح “کانون‌های شورشی” را که گفته می‌شود به نمایندگی از این تشکیلات در ایران فعالیت می‌کنند، افشا می‌کند. ادعای اخیر، پنج دهه تلاش مجاهدین خلق برای خودنمایی به عنوان یک جایگزین مناسب برای دولت ایران را نابود کرد.

مزدا پارسی

نوشته مجاهدین خلق ته مانده اعتبار خویش را از دست دادند اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

اما واقعیت میدانی چیست؟ مشاهدات خبرنگاران و گزارش‌های امنیتی نشان می‌دهد که در تاریخ مذکور، حتی یک گلوله هم در منطقه پایتخت شلیک نشده و این “عملیات خیالی” صرفاً در تخیلات پیرمردهای ساکن آلبانی رقم خورده است.

شوی تبلیغاتی برای دلارهای ترامپ

تحلیلگران معتقدند این “لاف‌زنی ناشیانه” را نباید یک اشتباه رسانه‌ای ساده دانست؛ بلکه این اقدام یک “شوی تبلیغاتی با هدف فاکتورسازی” است. ماجرا از ژانویه ۲۰۲۵ و آغاز دوره دوم ریاست‌جمهوری دونالد ترامپ جدی شد. ترامپ که به “تاجر مسلک بودن” و “دوشیدن” دیگران شهرت دارد، در بدو ورود به کاخ سفید فرمان اجرائی برای تعلیق کمک‌های مالی به گروه‌های اپوزیسیون را امضا کرد.

استدلال دولت جدید آمریکا ساده و تحقیرآمیز بود. واشنگتن به این نتیجه رسیده که میلیاردها دلار بودجه در سال‌های گذشته، خروجی ملموسی نداشته است. حالا مجاهدین خلق که جیره ماهانه‌شان قطع شده، مجبورند با کشته‌سازی و عملیات‌تراشی، برای خود رزومه جعلی بسازند تا شاید دل ترامپ به رحم بیاید و بودجه‌ای برایشان تصویب کند.

رقابت در بازار مکاره وطن‌فروش‌ها

بخش دیگری از این دروغ‌پردازی، به رقابت خونین میان گروه‌های معاند بازمی‌گردد. پس از ناآرامی‌های دی‌ماه، مجاهدین خلق خود را در خطر عقب‌افتادن از رقبای سلطنت‌طلب و تجزیه‌طلب دیدند.
در بازار مکاره‌ای که خریدار آن سازمان‌های جاسوسی غرب هستند، هر گروهی که “هزینه” بیشتری داده باشد، سهم بیشتری از سفره دلارهای آمریکایی می‌برد.

یک کارشناس مسائل امنیتی در این باره می‌گوید: “مجاهدین خلق که دیدند در تجمعات خارج از کشور (مانند برلین و مونیخ) قافیه را به سلطنت‌طلب‌ها باخته‌اند، دست به انتحار رسانه‌ای زدند. ادعای کشته شدن ۱۰۰ نفر، در واقع فاکتوری است که آن‌ها برای پنتاگون و سیا صادر کرده‌اند تا ثابت کنند هنوز “مهره‌ای اثرگذار” هستند.”

گل به خودی

نکته مضحک اینجاست که مجاهدین خلق در طراحی این دروغ، حتی هوش رسانه‌ای حداقلی را هم به کار نبسته‌اند. اگر ادعای آن‌ها مبنی بر هلاکت ۱۰۰ نفر در عملیاتی که هیچ صدای شلیکی نداشته و هیچ شهروندی آن را حس نکرده درست باشد، به این معناست که این گروه حتی از “ارتش برره” در سریال مهران مدیری هم ضعیف‌تر عمل کرده است!

اینکه تیمی ۱۰۰ نفره وارد میدان شود و بدون کوچک‌ترین دستاورد یا حتی ایجاد یک صدای ترقه، همگی تارومار شوند، بیش از آنکه نشان‌دهنده قدرت باشد، سندی بر زوال عقلانی و تشکیلاتی این فرقه ورشکسته است.

فرجام جیره‌خواری

حقیقت روشن است؛ دستگیری‌های معمول و ضربات اطلاعاتی مستمر، چنان راه نفس را بر این تروریست‌ها بسته که آن‌ها اکنون به “خبرسازی سینمایی” روی آورده‌اند.

مجاهدین خلق فراموش کرده‌اند که طرف حساب آن‌ها یعنی ترامپ، خود استاد “دوشیدن” است. تلاش برای کیسه دوختن از بودجه‌های آمریکا با این روش‌های بدوی، شبیه به شوخی تلخی است که تنها خروجی آن، رسوایی بیشتر برای جیره‌خوارانی است که ۴۷ سال است در توهم “فتح تهران” روزگار می‌گذرانند.

نوشته لاف‌زنی گروه ورشکسته مجاهدین خلق با هدف فاکتورسازی برای آمریکا اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

عوامل این گروه با اطلاع از جایگاه منفورش در میان مردم با پرچم خودشان در شبکه‌های اجتماعی اعلام حضوری نمی‌کنند، بلکه بانشان‌های متعلق به جریانات  سلطنت‌طلب یا نهادهای حقوق بشری، حقوق زنان، حقوق کودکان یا با هشتگ‌های مرتبط با این مفاهیم در فضای مجازی حضور پیدا می کنند. یکی از اصلی‌ترین ماموریت‌های عناصر فعال در بخش اتاق سایبری عضو گیری از طریق اغوا کردن جوانان است تا از افراد فریب خورده و جذب شده سوء استفاده کنند. اکانت های سایبری مجاهدین خلق این افراد را مجاب به دیوار نویسی، ضبط ویدئو و تصویر برداری و ارسال برای آن‌ها می‌کنند.

در وقایع جنگ 12 روزه و به ویژه در حوادث تلخ دی ماه سال 1404 سران جنایتکار و وطن فروش مجاهدین به عنوان پیاده نظام آمریکا و اسرائیل اصلی‌ترین ماموریت خود یعنی ورود به عرصه نا آرامی‌ها و تبدیل اعتراضات مردمی به درگیری و کشته سازی را طراحی کردند. سرکردگان بدنام مجاهدین با خطوطی که اربابان آمریکایی به صورت روزانه در اختیار آنها قرار می‌دهند عموما در پازل عملیات جنگ روانی آمریکا علیه منافع ملی و مردم با هدف اثر گذاری و تخریب اذهان عمومی ایفای نقش می کنند . پس از شکست کودتای دی ماه نیز عناصر این گروه با سایر جریانات ضد میهنی در راستای ادعای رئیس جمهور فاسد آمریکا مبنی بر حمله نظامی به صورت گسترده همسو شده‌اند و  تلاش می کند امنیت روانی جامعه را در معرض هیجانات لحظه مره قرار دهند.

اخیرا سرکردگان تروریست مجاهدین خلق پا را فراتر گذاشته و برای انتشار اخبار جعلی و برهم زدن معادلات در داخل کشور به نفع آمریکایی‌ها علاوه بر تولید اکانت‌های جعلی در شبکه‌های اجتماعی به ویژه اینستاگرام و فیسبوک مبادرت به جعل عنوان و هویت کرده‌اند. یکی از اعضای جدا شده در آلبانی طی کنفرانس خبری برخی از این نمونه‌های را افشا کرد. جای تعجب نیست که گروه منفوری به نام مجاهدین خلق که دیگر نه هویت دارند و نه اصالت، صرفا برای اثبات خود نزد ارباب آمریکایی نه فقط دم بلکه خودشان را میمون وار تکان دهند تا شاید نظر ترامپ فاسد را جلب کنند. اما سران پلید گروه مجاهدین باید بدانند که دیر یا زود قانون مبارزه با جعل عنوان و هویت افراد که امری فراگیر و بین المللی است دامن آنها را خواهد گرفت و اینگونه اقدامات غیرعرفی و ضداخلاقی بی پاسخ نخواهد ماند .

صمد اسکندری

نوشته جعل هویت در فضای مجازی توسط گروه درمانده مجاهدین خلق اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

جالب این است این خبر فقط توسط رسانه‌های تشکیلات مجاهدین خلق منعکس شد و خبرگزاری‌های خارجی و داخلی چنین خبری را انعکاس ندادند. به نظر می‌آید که سران مجاهدین خلق تلاش میکنند در وطن فروشی از رقبایشان سبقت بگیرند. از آنجائی که سلطنت طلب ها این روزها در مجامع بین المللی مطرح شدند و به طور خاص از رضا پهلوی چهره‌ای ساختند که گویا رهبری اغتشاشات ایران را در دست دارد، گروه تروریستی مجاهدین از این موضوع بد جوری گزیده شده است.

سران مجاهدین خلق خود را گیر افتاده در کنج رینگ می‌بینند. به عبارتی طرف حساب‌هایشان (غربی‌هایی که عمری از آنها مواجب گرفتند) دیگر به این جریان بد نام که فاقد مشروعیت داخلی است، اعتنائی نمی کنند.

در چنین شرایطی رجوی برای این که جبران مافات کند و خودش را به طرف حساب‌های غربی بقبولاند که من هم عددی هستم و در داخل جایگاهی دارم ، دست به انتشار خبری جعلی زد که حتی مرغ پخته را به خنده وا می دارد.

همانطوری که در بالا اشاره کردم خبرگزاری‌های رسمی و معتبر این خبر سراسر کذب را انعکاس ندادند‌ یا در بازتاب هایی کوتاه و گذرا پس از راستی آزمایی خبر، اعلام کردند که حتی یک گلوله هم در منطقه مورد نظر شلیک نشده است. اگر یک گلوله در آن منطقه حساس شلیک می شد جدای از خبرگزاری‌ها ، مردم بلافاصله آن خبر را منتشر می‌کردند.

جالب این است که سازمان ورشکسته مجاهدین ادعا می‌کند از بامداد تا ساعت 4 بعدازظهر این عملیات ادامه داشته، و این دیگر خیلی مسخره و فانتزی به نظر می‌آید. مگر میشود در روز روشن چنین عملیاتی صورت بگیرد اما از چشم مردم به دور مانده باشد. در حقیقت رویارویی رجوی و سلطنت طلبان عرصه را بر رجوی تنگ و تنگتر نموده و در رقابت رجوی به خبر‌سازی جعلی و کاذب روی آورده است تا بدین وسیله در کشمکش بین گروه‌های به اصطلاح اپوزیسیون دست پیش را بگیرد و بگوید من هم سهمی دارم ، و در برابر پهلوی خودش را نماینده مردم معرفی کند .

واقعیت دیگر این است ترامپ بودجه گروهک‌هایی که برایش منفعتی ندارند را به طور موقت متوقف کرده بود تا بررسی شود. استدلال ترامپ بی عرضگی این گروهک‌ها بود و به همین دلیل این گروهک تلاش دارد با خبرسازی‌های جعلی، نظر ترامپ را به خودش جلب کند. اگر خبرسازی برای جلب حمایت دولت آمریکا هم باشد، باز هم رجوی افتضاح کاشته است.

این چه عملیاتی بود که هیچ سر و صدایی نداشته اما بیش از 100 نفر دستگیر شده و تعدادی هم کشته شدند؟ بیچاره رجوی در پایان عمرش به هر خس و خاشاکی چنگ می‌زند تا با تاکتیک گوبلزی خودش را مطرح کند.

محمدرضا گلی

نوشته جعل خبر به گونه گوبلزی از تلویزیون مجاهدین خلق اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

لانچرهایی برای پرتاب خمپاره در خیابان‌های ایران، مسلسل‌هایی برای به رگبار بستن در غبار خشونت، آتش اسلحه‌های جنگی برای شلیک‌هایی ممتد، سلاح‌های دوربین‌دار برای ترورهای هدفمند، کلت کمری، چاقو و قمه؛ تجهیزاتی که هدف از به‌کارگیری آنها تبدیل ایران و تهران به میدانگاه تروریست‌ها عنوان شد، در قالب یک ویترین رسمی گردآوری و به نمایش درآمد.

به گفته برگزارکنندگان، آنچه در شب‌های دی‌ماه در دست مهره‌های تروریستی به انسان‌کشی انجامید، اکنون با کشف این تجهیزات، ابعاد جدیدی از “شبه‌کودتای شبکه مافیایی” را برملا کرده است. این مجموعه در نمایشگاهی رسمی در معرض دید قرار گرفت و سفرای کشورها در ابتکاری ویژه به محل دعوت شدند تا آنچه در خیابان‌های ایران گذشته است را بی‌واسطه مشاهده کرده و روایتگر واقعیت‌های میدان برای دولت‌های متبوع خود باشند.

یک رونمایی برای اولین بار که توجه‌ها را به خود جلب کرد

در میان سلاح‌های سرد و گرم به نمایش درآمده، یک رونمایی مهم با عنوان “گذرنامه” توجه‌ها را به خود جلب کرد. برای نخستین بار عکسی ارائه شد که نقش فرانسه در حوادث اخیر را به تصویر می‌کشد. بر اساس اسناد ارائه‌شده، فرانسه سال‌ها میزبان گروه تروریستی مجاهدین خلق و جریان‌های تجزیه‌طلب بوده و گردهمایی سالیانه این گروه در حومه شمالی پاریس برگزار شده است.

طبق اطلاعات ارائه ‌شده در این نمایشگاه، مریم رجوی سرکرده مجاهدین خلق، دارای اعلان قرمز بوده و تحت تعقیب پلیس بین‌الملل معرفی شده است، با این حال پاریس به‌عنوان محل اقامت امن او عنوان شد. با رونمایی از اسناد جدید مشخص شد که فرانسه صرفاً میزبان این افراد نبوده، بلکه در فرآیند هویت‌سازی نیز نقش داشته است.

بر اساس تصاویر و مدارک ارائه‌شده، مریم رجوی با نام مستعار “فرزانه دربحانی” صاحب پاسپورت اورجینال شده و نفر دوم مجاهدین خلق، زهرا مریخی، با هویت “پروانه همدانی” معرفی شده است. این اسناد امکان تردد آزادانه در خیابان‌های اروپا و بهره‌مندی از خدمات بانکی را فراهم کرده و به گفته ارائه‌دهندگان اسناد، موجب بی‌اعتبار شدن پیگردهای بین‌المللی شده است.

اعترافات عضو جداشده مجاهدین خلق از اقدام غیر قانونی فرانسه

مسعود خدابنده عضو جداشده مجاهدین خلق در بخشی از اظهاراتش می‌گوید: “در پاریس برای من پاسپورت صادر کردند، کما اینکه کارت بانکی بعداً صادر کردند، کما اینکه کارهای دیگر را هم بر اساس نیاز می‌دادیم می‌گرفتیم.”

برگزارکنندگان تأکید کردند پاریس با صدور پاسپورت فرانسوی به یک گروه تروریستی هویت تازه بخشیده تا این گروه بتواند به حیات خود ادامه دهد؛ گروهی که به گفته آنان، در سال‌های گذشته برای بقا بارها “قمار خون” کرده است؛ از حضور در خاکریزهای جنگ تحمیلی در کنار صدام تا بمب‌گذاری در دفتر نخست‌وزیری ایران و ترور ۱۲ هزار شهروند بی‌دفاع.

همچنین؛ اعلام شد مجاهدین خلق پس از حوادث اخیر با افتخار از نقش خود در قتل‌های خیابانی سخن گفته‌اند. با این حال، در مراسم رونمایی از اسناد، صندلی سفیر فرانسه خالی بود؛ کرسی‌ای که برگزارکنندگان آن را معنادار توصیف کردند.
در ادامه این نمایشگاه به سوابق دیگری نیز اشاره شد؛ از ارسال خون‌های آلوده به ایران و حمایت‌های نظامی در جنگ تحمیلی گرفته تا طراحی اقدامات علیه امام خمینی در نوفل‌لوشاتو و تأسیس ستاد فرماندهی مجاهدین خلق در حومه پاریس.
برگزارکنندگان اعلام کردند اسناد ارائه ‌شده در این نمایشگاه مستند و مبتنی بر مدارک رسمی است و ابعاد دیگر این پرونده نیز در نمایشگاه‌های بعدی در معرض دید افکار عمومی و نمایندگان کشورها قرار خواهد گرفت.

نوشته ابعاد جدید از نقش‌آفرینی مجاهدین خلق در جنگ تروریستی دی اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.