اما پرسش اساسی اینجاست: آیا این اقدامات واقعاً یک حرکت حقوق بشری محض است یا تلاشی برای بازسازی چهره از دست رفته سازمانی است که بخش بزرگی از جامعه ایران آن را به دلیل عملکرد تاریخی‌اش خائن و جنایتکار می دانند و از آن نفرت دارند؟

تصاویر منتشرشده از برنامه‌های این جریان در فضای عمومی، حتی در رسانه‌های خود سازمان، نشان می‌دهد که این برنامه‌ها با استقبال عمومی همراه نبوده و بیشتر شبیه فعالیت‌های محدود اعضای تشکیلاتی است تا یک حرکت اجتماعی فراگیر باشد.

مجاهدین خلق در مواجهه با پرونده‌های اعدام، بیش از آنکه دغدغه‌ای فراگیر درباره جان انسان‌ها داشته باشند، تلاش می‌کنند از هر پرونده‌ای که قابلیت تبلیغاتی داشته باشد برای پیشبرد اهداف سیاسی خود استفاده کنند.

حمایت این سازمان تروریستی از برخی محکومان، نه بر اساس یک معیار ثابت حقوق بشری یا حقوقی، بلکه بر اساس منافع سیاسی صورت می‌گیرد؛ به‌گونه‌ای که وقتی فردی به هر دلیل اعدام می شود، پرونده او به سرعت در صدر تبلیغات سازمان ضد حقوق بشری مجاهدین خلق قرار می‌گیرد.

سابقه تاریخی این سازمان، از درگیری‌های مسلحانه دهه‌های گذشته تا همکاری با رژیم صدام حسین در دوران جنگ عراق علیه ایران، از عواملی است که باعث شده بخش قابل توجهی از جامعه ایران نسبت به ادعاهای حقوق بشری آن با تمسخر نگاه کنند.

این میزهای کتاب و تجمع های نمادین بیش از آنکه یک مطالبه عمومی باشند، تلاشی برای تولید تصویر رسانه‌ای از یک سازمان سر خورده ی منزوی است؛ سازمانی که تلاش دارد با قرار گرفتن کنار موضوعات حساس اجتماعی، برای خود اعتبار سیاسی کسب کند.

دفاع از حقوق انسان‌ها، نیازمند معیارهای یکسان و مستقل از گرایش سیاسی و انسانی است. زمانی که یک جریان سیاسی تنها در مواردی خاص و مرتبط با منافع خود حول موضوعات خاص فعال می‌شود، طبیعی است که جامعه نسبت به انگیزه‌های پشت این اقدامات تردید داشته باشد و اهمیتی به آن ندهد.

سالاری

نوشته نگاهی به بهره‌برداری مجاهدین خلق از موضوع اعدام‌ها در ایران اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

مجاهدین خلق که در همکاری با بنی‌صدر خط ترور و آشوب را از ۳۰ خرداد ۶۰ در داخل کشور آغاز کرده بودند، بعد از جنایت‌های نافرجام و شکست در طرح‌های نخستین نقشه فرار را به وسیله خلبان معزی اجرا کردند. حادثه‌ای که بار‌ها و بار‌ها درباره آن گفته شنیده شده است.

اما روایت کمتر شنیده شده در این رابطه تلاش‌های دیپلماتیک ایران برای بازگرداندن تیم پروازی است. سید محمد صدر در خاطرات خود که در گنجینه تاریخ شفاهی مرکز اسناد انقلاب اسلامی ثبت و ضبط شده است به تفصیل به این مسئله پرداخته است. او که در اولین ماموریت خود از سوی وزارت خارجه برای حل و فصل این مسئله مهم انتخاب شده بود جزئیات قابل تاملی را در این رابطه به یاد می‌آورد که در ادامه از نظر می‌گذرد:

بنی‌صدر و رجوی که فرار کردند من با یک فاصله زمانی بسیار کم رفتم پاریس دنبال اینها که اولین سفر من در وزارت خارجه بود. سفارت ما در پاریس یک برنامه‌ای برای فلسطین گذاشته بود و قرار بود که من در آن برنامه سخنرانی داشته باشم. این قضیه با فرار بنی‌صدر و رجوی همزمان شد. بلافاصله من با یکی از همکارانمان به نام آقای سراج مأموریت پیدا کردم که بروم هواپیما و پرسنل هواپیمایی را برگردانم.

بنی‌صدر و رجوی که تکلیفشان روشن بود. خلبان اصلی معزی نامی بود. روزی که شاه از ایران فرار کرد و رفت خلبان هواپیمایش همین معزی بود و ظاهراً هم بعداً که برمی‌گردد و انقلاب پیروز می‌شود هم خودش هم آن خلبان دوم که فکر می‌کنم اسمش وکیلی بود با مجاهدین خلق ارتباط پیدا می‌کنند. چون آنجا وکیلی به من گفت که من ارتباطم اولین بار با مجاهدین از طریق همین معزی انجام شد که با او رفتیم دفترشان و آن جا ارتباط برقرار کردیم.

خوب ما می‌دانستیم که معزی هم که دیگر اهل برگشتن نیست. دو خلبان و دو تکنسین یا کمک‌خلبان دیگر هم بودند. به محض این که رسیدیم با وزارت خارجه فرانسه از طریق سفارتمان تماس گرفتیم که ما هم می‌خواهیم اینها را ملاقات کنیم و هم می‌خواهیم هواپیما سریعاً به ایران برگردد. از اولین پاسخ‌هایی که وزارت خارجه فرانسه به ما داد این که گفت هواپیما مشکلی ندارد شما هر زمان که می‌خواهید هواپیما را برگردانید در اختیار شماست. هواپیما را به یک پادگان نظامی در حومه پاریس برده بودند. بلافاصله من به تهران تلکس زدم که از نیروی هوایی بخواهید یک گروه پرواز بیاید هواپیما را بررسی کنند و بردارند ببرند.

امّا اجازه ملاقات با این افراد را نمی‌دادند مرتب ما اصرار می‌کردیم. مرتب بهانه‌هایی می‌آوردند الان معلوم نیست کجاست؟ دست اطلاعات هستند! دست امنیت هستند! بهانه می‌آوردند و نمی‌گذاشتند. بعد از ۴۸ ساعت بالاخره ما را از پاریس با هلی‌کوپتر بردند در همان پادگان که هواپیما آنجا بود. بنی‌صدر و رجوی که تکلیفشان روشن بود معزی هم اصلاً نیامد. امّا دو تا خلبان و دو تا تکنسین آمدند و با ما ملاقات کردند. یک مأمور امنیتی فرانسوی هم که فارسی بلد بود در جلسه نشسته بود که به قول خودشان یک دفعه ما اینها را تهدید نکنیم.

تکنسین‌ها خیلی بچه‌های خوب و مسلمان و طرفدار جمهوری اسلامی بودند تا ما را دیدند گفتند ما می‌خواهیم برگردیم گفتیم باشد.

به دو تا خلبان گفتم شما برمی‌گردید؟ گفتند: نه! گفتم:چرا برنمی‌گردید؟ شروع کردند انتقاد کردن از جمهوری اسلامی که اینطور می‌کند آنطور می‌کند. من هم همین جور برایشان توضیح می‌دادم آنها مسائلی را مطرح می‌کردند من هم جواب می‌دادم شاید حدود یک ساعت و نیم دو ساعت من با اینها بحث کردم بعد از دو ساعت فکر می‌کنم همان وکیلی بود به من گفت که آقای صدر کاشکی ما زودتر شما را دیده بودیم گفتم:چرا؟ گفت آخر ما درخواست پناهندگی دادیم. گفتم هیچ مشکلی نیست. گفت نه اگر ما درخواست پناهندگی نداده بودیم در واقع جرمی مرتکب نشده بودیم و الان می‌دانیم که برگردیم ایران، چون درخواست پناهندگی دادیم آن جا پدرمان را درمی آورند.

خوب معلوم بود این ۴۸ ساعت که به ما ملاقات ندادند روی اینها فشار می‌آوردند که درخواست بدهند. هم مسعود رجوی و اینها رویشان کار می‌کردند هم سازمان‌های اطلاعاتی امنیتی فرانسه. من گفتم برای شما از دولت جمهوری اسلامی تأمین می‌گیرم شما اصلاً نگران نباشید چیز مهمی نیست که درخواست پناهندگی دادید. ما می‌دانیم بالاخره شما تحت شرایط فشار بودید. این را که گفتم یک مقدار شل شدند. گفتند خوب شما یک تأمین کتبی برای ما بیاور که ما مطمئن شویم که دولت جمهوری اسلامی به ما تأمین می‌دهد. گفتیم باشد. ما آمدیم سفارت آن موقع دیگر مهندس موسوی وزیر خارجه شده بود. من تلکس زدم برای مهندس وقایع را گفتم و گفتم شما به عنوان وزیر خارجه یک تلکسی برای ما بفرست که به این آقایان تأمین می‌دهیم. ایشان هم عین همین مطالب را برای من تلکس زد به عنوان موسوی وزیر خارجه هم امضا کرد. من برای این که اطمینان اینها را جلب کنم در ملاقات دوم خود تلکس را برداشتم بردم. ملاقات دوم دیگر آن محل قبلی نبود. فکر می‌کنم یکی از فرمانداری‌های پاریس بود آن جا که ما وارد شدیم باز همان تعداد را آورده بودند در عین حال به من گفتند که آقای کاظم رجوی هم می‌خواهد به عنوان مترجم به ملاقات بیاید. کاظم رجوی برادر مسعود رجوی. من گفتم که ایشان جزء گروه تروریستی است ما با تروریست‌ها مذاکره نمی‌کنیم. ایشان حق ندارد به مذاکرات بیاید؛ لذا اصرار کردند گفتم نه ایشان نباید بیاید. او را نیاوردند و باز یک فرانسوی آمد نشست در جلسه و من تلکس مهندس موسوی را دادم به همان خلبان که گفتم شما از من خواستی که دولت جمهوری اسلامی به شما تأمین بدهد این هم تلکس وزیر خارجه از طرف دولت که تأمین داده به شما من خود تلکس را آوردم.

فاصله بین دو ملاقات یکی دو روز شده بود. آنها تلکس را خواندند. گفتند که نه آقای صدر ما دیگر نمی‌توانیم الان یک خبر‌هایی داریم که ماشین‌های ما را مصادره کردند زن و بچه ما را دستگیر کردند چه کار کردند و به محض این که ما وارد شویم خلاصه ما را دستگیر و اعدام می‌کنند. گفتم دیگر حالا میل خودتان است من کاری که می‌توانستم انجام بدهم قولی که به شما دادم عمل کردم منتها این خبر‌هایی هم که به شما دادند هیچ کدام درست نیست اینها دروغ است شما هم که الان دسترسی ندارید.

بعد بحث شد که یک گروه دیگر از دوستان خودشان دارند می‌آیند که هواپیما را ببرند. گفتند که ما می‌خواهیم با اینها ملاقات کنیم. گفتم باشد اشکالی ندارد. بعد گفتند می‌خواهیم بدون حضور شما با آنها ملاقات کنیم. گفتم که باشد حالا این را بعداً بررسی می‌کنیم ولی من ترتیب ملاقات شما را با آنها می‌دهم. این بچه‌هایی که آمدند از ایران من دیدم خیلی بچه‌های حزب‌اللهی و بچه مسلمان بودند. من نشستم دو ساعتی با اینها حرف زدم قشنگ توجیه‌شان کردم که بالاخره اینها دوستان شما هستند روابط عاطفی دارید با همدیگر باید از تمام اینها استفاده کنید که برگردند البته مواظب باشید که ممکن است این خط را امنیتی‌های فرانسه داده باشند و آن‌ها بخواهند روی شما کار کنند که به شما بگویند شما هم بمانید.

من ترتیب ملاقات بدون حضور خودم را دادم. در واقع دور سوم بود که اینها رفتند و مذاکره کردند فکر می‌کنم یک ساعت هم طول کشید که بعد آمدند بیرون و گفتند نه دیگر آقای صدر فایده ندارد اینها را دستگاه اطلاعاتی فرانسه به کمک مجاهدین بردند و به طرف خودشان کشاندند. بعداً رفتیم آن جا اینها رفتند هواپیما را بررسی کردند و هواپیما را برگرداندند.

آن دو تا تکنسین که از اول گفتم در هواپیما بودند و از بچه مسلمان‌ها بودند من از آنها پرسیدم که خوب در هواپیما چه اتفاقی افتاد وقتی که شما از تهران آمدید؟ هواپیما می‌دانید هواپیمای نظامی بود یعنی هواپیمای معمولی نبود بعدش هم هواپیمای تانکر بود یعنی تانکر بنزین از اینهایی که می‌رفت بالا و به هواپیما‌ها سوخت می‌داد. این دو تا گفتند که ما نوبت پروازمان بود و خلبان هم همین آقای معزی بود ما وقتی رفتیم توی هواپیما اصلاً نمی‌دانستیم چه خبر است؟ یکی‌شان می‌گفت من همیشه وقتی وارد هواپیما می‌شدم تمام جا‌های مختلف هواپیما را بررسی می‌کردم. هواپیما راه افتاده بود و ما روی هوا بودیم من همین جوری داشتم بررسی می‌کردم یکی از جا‌هایی که رفتم در را باز کنم دیدم در باز نمی‌شود. خیلی تعجب کردم که مگر اصلاً می‌شود؟ گفت آمدم به معزی خلبان گفتم که آن اتاق درش چرا باز نمی‌شود؟ گفت مهم نیست تو نگران نباش چیز مهمی نیست. بعد که وارد خاک ترکیه شدیم دیگر آمدند در را باز کردند دیدیم بنی‌صدر و رجوی آنجا هستند که بنی‌صدر هم سبیلش را تراشیده بود.

به محض این که رسیدند آنجا پیاده شدند برایشان مصاحبه مطبوعاتی گذاشتند من این مصاحبه را خودم در پاریس دیدم. بنی‌صدر آمد جلو رجوی هم پشت سرش و طبق معمول یک سری حرف‌ها زد و آن جا گفت که ما سه هفته دیگر برمی‌گردیم ایران. در عرض این سه هفته رژیم ساقط می‌شود و ما برمی‌گردیم.

نوشته قرار با فراری‌ها؛ مأموریت یک دیپلمات برای بازگشت تیم پرواز اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

زندگی نظامی و سیاسی معزی پر از تناقضات آشکار است. وی از یک سو خلبان هواپیمای شاهین بود که محمدرضا شاه پهلوی را در جریان انقلاب اسلامی به مصر و مراکش منتقل کرد و سپس همان هواپیما را به کشور بازگرداند. از سوی دیگر، مشخص شد که او از اعضای مخفی سازمان مجاهدین خلق بوده است. نقطه اوج فعالیت سیاسی و جنجالی او در ۶ مرداد ۱۳۶۰ رقم خورد؛ جایی که او با هدایت یک فروند هواپیمای بوئینگ ۷۰۷ سوخت‌رسان نیروی هوایی، ابوالحسن بنی‌صدر (رئیس‌جمهور معزول) و مسعود رجوی (سرکرده سازمان مجاهدین خلق) را با سناریوی ساختگی نقص فنی و هواپیما ربایی از مرزهای ایران خارج کرد و پس از عبور از ترکیه و یونان به فرانسه رساند. معزی پس از این واقعه سال‌ها در شاخه سیاسی مجاهدین خلق در شورای ملی مقاومت ایران در پاریس فعالیت کرد و سرانجام در ۲۱ دی ۱۳۹۹ در سن ۸۳ سالگی درحالیکه هنوز تحت نظر مجاهدین خلق بود در پاریس درگذشت.

حواشی مربوط به سال‌های پایانی عمر، بیماری سرطان خون و چگونگی درگذشت او در دی‌ماه ۱۳۹۹ در پاریس، بار دیگر ابعاد پیچیده‌ای از روابط درونی تشکیلات مجاهدین خلق و اعضای ارشد آن را به نمایش گذاشت. ادعاهای مطرح شده از سوی خانواده و نزدیکان وی حاکی از آن است که در اواخر عمر، اختلافاتی میان او و تشکیلات مجاهدین خلق بروز کرده و حتی وصیت‌هایی درباره عدم دخالت این سازمان در آیین خاکسپاری‌اش مطرح شده بود، موضوعی که از سوی نزدیکان و فرزندان وی در فضای مجازی بازتاب یافت.

مریم معزی دختر ارشد خلبان معزی، در 23 دی ماه 1399 در شبکه اجتماعی ایکس اعلام کرد که او، خواهر و برادرش فرصت پیدا نکردند که مراسم تدفین پدرشان را خود برگزار کنند. به گفته او “فرقه مجاهدین” حتی روز تدفین و اجرای مراسم را از آنها پنهان کردند در حالی که پدرش بسیار شفاف و به طور مستقیم به آنها سپرده بود که نمی‌خواهد بعد از رفتنش پیکرش به مجاهدین خلق سپرده شود.

او در ادامه نوشت: “مریم رجوی دقیقا کاری را انجام داد که پدر ما از آن متنفر بود. مجاهدین خلق حتی در اخباری که اخیرا منتشر کردند از پدر بزرگ من سپهبد محمود معزی نام بردند، باید بگویم که پدربزرگم در یک کلام از مجاهدین خلق «متنفر» بود.”

پیوند خلبان معزی با سازمان مجاهدین خلق سرنوشت سیاسی‌اش را دگرگون ساخت. زندگی او گویای انباشتی از حوادث پرالتهاب تاریخ معاصر ایران، از جمله دوران جنگ ایران و عراق و پروازهای نظامی اوست که تحلیل جایگاه او را در میان ناظران سیاسی و پژوهشگران تاریخ انقلاب به موضوعی مناقشه‌برانگیز بدل کرده است.

بررسی الگوهای رفتاری و ساختار تشکیلاتی سازمان مجاهدین خلق نشان می‌دهد که کنترل درون‌گروهی، محدودسازی ارتباطات اعضا با دنیای خارج، و مصادره چهره‌ها، نمادها و شخصیت‌های هنری یا سیاسی پس از مرگشان، از جمله رویه‌های مستمر این تشکیلات بوده است. پدیده‌ای که درباره محدودسازی و کنترل سرهنگ بهزاد معزی در سال‌های پایانی عمر و حواشی مراسم خاکسپاری او مطرح شد، شباهت زیادی به تجربیات مشابهی دارد که در خصوص چهره‌های فرهنگی دیگری نظیر خواننده معروف، مرضیه، نیز گزارش شده است. جانان خرم نوه مرضیه نیز پس از برگزاری مراسم خاکسپاری مادر بزرگش روایتی از مصادره نام و مراسم او توسط تشکیلات در شبکه های اجتماعی منتشر کرد.

این رویکرد انحصارطلبانه و عدم رعایت خواسته‌های شخصی و وصیت‌های فردی اعضا یا چهره‌های وابسته پس از فوتشان، گویای حاکمیت استبدادی رجوی است که در پژوهش‌های مربوط به تاریخ سیاسی معاصر و ساختارهای فرقه‎ای و بسته مورد توجه قرار گرفته است.

با این حال، مرگ و خاکسپاری افراد بدون اطلاع خانواده‌های‌شان، درباره همه اعضای دربند مجاهدین خلق صدق می‌کند. تازه‌ترین نمونه آن یزدان تیموریان بود که پس از اعلام مرگش از سوی رسانه‌های مجاهدین خلق، دختر او سپیده تیموریان از سفر ناکام به آلبانی و ممنوعیت دیدار با پدرش در زمان حیات او نوشت. خانواده تیموریان با اختصاص یک حساب کاربری به مرحوم تیموریان تلاش دارند که با زنده نگه داشتن نام او اسناد هویتی، یادگارها و مدارک رسمی فوت او را از تشکیلات مجاهدین خلق مطالبه کنند.

مکانیزم‌های حفظ نیرو و مدیریت ایدئولوژیک اعضا همواره به عنوان ابزاری برای حفظ انسجام تشکیلاتی توصیف شده است. ناظران سیاسی و پژوهشگران تاریخ معاصر معتقدند که این‌گونه اقدامات تشکیلات در قبال چهره‌های برجسته، در راستای بهره‌برداری تبلیغاتی حتی پس از مرگ آن‌ها صورت می‌گیرد که نمونه بارز آن در مناقشات میان خانواده‌های درگذشتگان و رهبری این سازمان‌ها هویدا شده است.

مزدا پارسی

نوشته سرنوشت خلبان پرواز فرار مسعود رجوی اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

البته جذب نیرو هر چند کم، او را نزد اربابانش محبوب نشان می داد مبنی بر اینکه او عواملی هر چند کم در داخل کشور دارد. اما آنچه بعد از دستگیری عوامل مجاهدین مشخص شد این بود که آنان هیچ شناختی از ماهیت سازمان نداشتند. اکثرا به دلیل فقر و نابسامانی اجتماعی با انگیزه‌های مالی، در دام سازمان گرفتار شدند. این افراد فریب‌خورده تصور می‌کردند که از این طریق می توانند پول در بیاورند و خطر دستگیری را دور می‌دیدند.

تشکیلات مجاهدین که برای پیشبرد این خط هزینه‌های زیادی را متحمل می شود همیشه به نیروهایی در داخل کشور نیاز دارد. پیش از این، تا مدتی روی اعضای خانواده‌هایی که نفراتشان در داخل مناسبات بودند کار کرد ولی ثمری نداشت چون با وجود بازگشت برخی نفرات سازمان به داخل کشور برای همه روشن شده است که رجوی چه ماهیت ضد انسانی‌ای دارد. ممنوعیت ملاقات نفرات درون سازمان با خانواده‌هایشان و توهین کردنهای مستمر به خانواده، دیگر برای همه محرز شده است که با چه سازمان ضد انسانی‌ای روبرو هستند.

اینها همه داستان نبود. رجوی اکنون ترفند تازه‌ای برای درگیر کردن خانواده‌ها پیدا کرده است. ارتش سایبری مجاهدین در فضای مجازی با کانالی موهوم اسامی به اصطلاح کشته‌های خودشان را درج می کنند و از مخاطبان می‌خواهند که اگر کسی اطلاعاتی دارد به آنان خبر دهد. تا اینجای کار مشکلی ندارد اما وقتی به اسامی‌ای که در این کانال درج می شود نگاهی می‌اندازید، موضوع را بسیار مشکوک می‌یابید.

در این لیست به نام‌هایی بر می‌خوریم که از اعضای سازمان بودند و در درون تشکیلات فوت کردند. عوامل سایبری تشکیلات با درج این نام‌ها ادعا می‌کنند که به دنبال اطلاعات درباره سرنوشت آنها هستند. این در حالی است که فرد مرحوم مذکور بیش از دو دهه بطور مستمر در مناسبات بوده است. چگونه می شود اطلاعاتی از او نداشته باشند؟ از داخل کشور درباره کسی که درون سازمان مرده است، درخواست اطلاعات می کنند؟؟؟!!!
در این لیست به نامهایی مانند بیژن راد اهل بابل که در عملیات مرصاد کشته شد و یا احمد علی رمضان نژاد اهل آمل که از سال 1364 به تشکیلات سازمان پیوست و در سال 1397 به خاطر بیماری فوت کرد و مواردی از این دست برمی‌خوریم.

نکته اینجاست که سازمان به دنبال افرادی است که با بهانه گرفتن اطلاعات، آنان را در داخل کشور آلوده کند. در این زمینه باید به خانواده‌ها هشدارهای لازم داده شود تا در دام جدیدی که رجوی برایشان درست کرده گرفتار نشوند.

هادی شبانی

نوشته ترفند جدید مجاهدین خلق برای جذب نیرو در داخل کشور اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

سازمان تروریستی موسوم به مجاهدین خلق ایران از زمان تأسیس خود تاکنون، همواره با مناقشات گسترده سیاسی، امنیتی و حقوق بشری همراه بوده است. این سازمان در رسانه‌های رسمی و شبکه‌های وابسته به خود، اخبار و گزارش‌های متعددی درباره افراد بازداشت‌شده در ایران که آنان را “زندانی سیاسی” معرفی می‌کند، منتشر می‌کند و تلاش دارد این افراد را به‌عنوان نشانه‌ای از نفوذ اجتماعی و فعالیت سیاسی خود معرفی کند.
بخشی از این ارتباط‌ها نه بر پایه یک شبکه گسترده اجتماعی، بلکه از طریق جذب فردی در فضای مجازی، تبلیغات هدفمند و تأثیرگذاری بر افراد کم‌تجربه شکل می‌گیرد.

جذب نیرو در فضای مجازی؛ از هیجان سیاسی تا کنش‌های پرخطر

از جمله شگرد های جذب نیرو توسط این سازمان منحط، استفاده از فضای مجازی برای شناسایی افرادی است که ممکن است به دلایل مختلف، از جمله مشکلات اقتصادی، نارضایتی اجتماعی، احساس بی‌عدالتی یا علاقه به تجربه‌های هیجانی سیاسی، آمادگی بیشتری برای پذیرش پیام‌های تبلیغاتی داشته باشند.
این سازمان یا شبکه‌های مرتبط با آن، با ایجاد ارتباط‌های آنلاین، برخی جوانان را به انجام اقداماتی مانند دیوارنویسی، انتشار شعارهای تبلیغاتی، تخریب نمادهای شهری یا اقدامات اعتراضی محدود تشویق می‌کنند؛ اقداماتی که برای فرد پیامدهای سنگین قضایی و امنیتی به همراه داشته باشد.

از کنش خیابانی تا تبدیل شدن به پرونده حقوق بشری

یکی از محورهای اصلی انتقادها این است که پس از بازداشت افراد مرتبط با این فعالیت‌ها، موضوع از سطح یک اقدام فردی خارج شده و وارد مرحله تبلیغاتی می‌شود.
تروریست ها در سازمان مجاهدین خلق پس از بازداشت افراد، با انتشار نام، تصویر و روایت زندگی آنان در رسانه‌های خود، چند هدف را دنبال می‌کند:

– نمایش اینکه همچنان در داخل ایران هوادار و شبکه فعال دارد؛
– تقویت روایت سیاسی خود درباره جمهوری اسلامی؛
– استفاده از پرونده افراد بازداشت‌شده در گزارش‌ها و کارزارهای حقوق بشری بین‌المللی.

لذا بازداشت یک فرد نه مثابه پایان ارتباط کاری، بلکه آغاز مرحله سوددهی و بهره‌برداری رسانه‌ای برای این سازمان است.

مسئله اصلی؛ مرز میان فعالیت سیاسی و استفاده ابزاری از افراد

یکی از پرسش‌های مهم در بررسی فعالیت گروه‌های سیاسی خارج از کشور این است که آیا افراد جذب‌شده، آگاهانه و با شناخت کامل وارد فعالیت می‌شوند یا اینکه تحت تأثیر تبلیغات و وعده‌های سیاسی، وارد مسیرهایی می‌شوند که پیامدهای آن را به‌طور کامل درک نمی‌کنند.
اصولاً سازمان تروریستی مجاهدین خلق مسئولیت پیامدهای اقدامات فریب خوردگانش را نمی‌پذیرد و در حالی که هزینه‌های حقوقی، امنیتی و اجتماعی فعالیت‌ها بر دوش افراد داخل کشور باقی می‌ماند، خود سازمان از پیامدهای تبلیغاتی آن بهره‌برداری می‌کند.
فارغ از اختلاف دیدگاه‌های سیاسی درباره مجاهدین خلق، یک موضوع در تجربه بسیاری از جنبش‌ها و گروه‌های سیاسی قابل بررسی است: استفاده از افراد کم‌تجربه یا آسیب‌پذیر برای فعالیت‌های پرهزینه می‌تواند پیامدهای سنگینی برای خود آن افراد داشته باشد.
در رفتار این سازمان از ادعای پشتیبانی همه جانبه تا آنچه در واقعیت، بخصوص پس از دستگیری آنان رخ می دهد فاصله‌ای عمیق وجود دارد.
واقعیت این است که افراد پس از ورود به دام پرخطر این تروریست ها، بیش از آنکه به یک کنشگر مستقل تبدیل شوند، به قربانی ای برای استفاده ابزاری تروریست ها در جنگ روایت‌ها تبدیل می شوند.

سالاری

نوشته نگاهی به منافع مجاهدین خلق در دستگیری افراد مرتبط با آنها اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

خانواده های اعضای کنونی محصور در اشرف 3، همواره نگران هستند که فرزندان و خویشاوندانشان در این بین مصدوم یا کشته شوند و البته این نگرانی به حق است، چرا که رهبران این سازمان پشیزی برای جان اعضای نگون بخت خود قائل نیستند و هرگاه که لازم باشد دست به خونریزی و فدای جان اعضای خود می زنند.

این بار در موضوع ایتالیا و نشست مجازی این گروه، بار دیگر رودی جولیانی از مقامات سابق آمریکایی و کسی که هزاران دلار تا کنون از این گروه دریافت کرده است که پرونده های متعدد فساد مالی این شخص، با مستندات متقن ، موجود است و خوانندگان فهیم ما، براحتی می توانند این موضوع را راستی آزمایی کنند.

مراسم در ایتالیا، توسط حزب “برادران ایتالیا” سازماندهی شده بود که توسط لابی های مجاهدین در این کشور ، با پرداخت های مالی گسترده ، هماهنگ شده بود و طبق معمول، به سخنرانان و مدعوین اکثرا بازنشسته شده، هدیه های مالی تقدیم یا واریز شده بود ، به این امید که با این موضع گیری های دلاری برای خود مشروعیت کسب کنند!

رودی جولیانی با سوابق مالی فساد و روابط مشکوک مالی و پولشویی ، از شرکت کنندگان در این مراسم بود. وی در این مراسم برای خوش آمد مجاهدین ، تا می توانست به بچه شاه تاخت تا نظر مثبت پرداخت کنندگان مالی این برنامه را به خود جلب کند.

واقعا جای تعجب مکرر است که این مجیزگویان دلاری ، چرا به نقض حقوق بشر در داخل مناسبات مجاهدین نمی پردازند و برق دلارهای مریم ، آنان را از نگاه به این موضوع ، باز داشته است.

سازمان تروریستی مجاهدین خلق، از بدو ورود به عراق، با زندان سازی و شکنجه و سلول انفرادی ، به اعضای منتقد خود پاسخ های آهنین داده است، من نمی دانم در ایران رویایی فردای آنها، برخوردشان با منتقدین شان چگونه خواهد بود؟

مسعود رجوی در نشستی که خود من هم حضور داشتم، صراحتا اعلام کرد که جای مردمی که با وجود این سازمان “پرافتخار” و ” مبارزه مسلحانه ” به صفوف مجاهدین خلق نپیوستند اعدام پای دیوار است!

این تمام نگرش این سازمان به عامه مردم ایران است، یکی از خانواده های آذربایجانی که برای ملاقات به اشرف در عراق و در زمان صدام حسین آمده بودند، تنها برای داشتن برگه پایان خدمت نظام وظیفه در سپاه پاسداران – که یک اتفاق معمول برای هر سرباز ایرانی است – مارک مزدور وزارت اطلاعات خورد و یکی از مسئولین وقت قرارگاه ما به نام جهانگیر، در پشت بلندگوی قرارگاه 6 ، صراحتا وی را عنصر وزارت اطلاعات ایران معرفی کرد و خواستار عدم ملاقات برادر وی با ایشان شد. این عینک بدبینی، زاویه دید اصلی مسئولین و رهبران این گروه به عامه مردم ایران است ، بطور مثال: یعنی سربازانی که در یک اتفاق ساده ، هنگام پذیرش سربازی جزو سهمیه سپاه پاسداران تقسیم شدند و باید در این ارگان نظامی دوران خدمت سربازی خود را بگذرانند ، از اعضای وزارت اطلاعات ایران محسوب شده و حکم شان مرگ است!

این سیاق ثابت دمکراسی از نوع مسعود رجوی و مریم است، براستی باید این سئوال را از مسئولین سازمان تروریستی مجاهدین خلق مطرح کرد که آیا راه شما برای تمام معضلات مردم ایران ، اعدام و زندان و شکنجه است؟

از امثال رودی جولیانی هم که در این نوع خیمه شب بازی های مضحک برای چند صد دلار شرکت می کنند، باید سئوال کرد که فردا روزی به کودکان خود و مردم خود ، برای چشم پوشی از نقض حقوق بشر در درون مناسبات این سازمان بخاطر چند دلار و یورو ، چه جوابی خواهند داد؟

من نمی دانم خداوند ، به این دلارهای آلوده به خون سرکوب و دیکتاتوری در مناسبات این سازمان ، به درخواست آنها، چگونه ” برکت ” خواهد داد . . .؟ که البته هرگز خدا به چنین جنایتکارانی و پول های کثیف آنها ، برکت نصیب نخواهد کرد.

محمدرضا مبین

نوشته داستان های تجمعات مجازی مجاهدین خلق اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

روایت‌های دوگانه پیرامون مجاهدین خلق

برای درک علت پذیرش مریم رجوی در نهادهای قانونگذاری اروپا، لازم است دو روایت کاملاً متفاوت پیرامون مجاهدین خلق را با هم مقایسه کنیم.

از یک سو، ادبیات علمی، گزارش‌های مستقل حقوق بشری و روایت‌های تاریخی، میراث تاریک مجاهدین خلق را شرح می‌دهند. مجاهدین خلق که در دهه ۱۹۶۰ به عنوان یک گروه شبه‌نظامی دانشجویی اسلام‌گرا-مارکسیست تأسیس شد، به طور فعال در انقلاب ایران شرکت کرد، اما متعاقباً با حکومت تازه تأسیس جمهوری اسلامی در افتاد. شمار بسیاری از افراد غیرنظامی و مقامات ایرانی را در عملیات های تروریستی به خاک و خون کشید. به عراق گریخت و در طول جنگ ایران و عراق در سایه صدام حسین پناه گرفت، علیه میهن خود اسلحه به دست گرفت و بدنامی خود را در میان بسیاری از ایرانیان به عنوان خائن تثبیت کرد. محققان و اعضای سابق گواهی میدهند که در طول دوران حضور در عراق، مجاهدین خلق به یک سازمان بسیار منزوی و اقتدارگرا تبدیل شد.

مطالعات دانشگاهی و گزارش‌های دولتی، مانند گزارش‌های شرکت RAND و دیده‌بان حقوق بشر، سوءاستفاده‌های شدید داخلی، از جمله طلاق‌های اجباری، تجرد اجباری، محرومیت از خواب، سوءاستفاده جسمی و جداسازی اعضا از خانواده‌هایشان را به تفصیل و با تکیه بر اسناد معتبر شرح داده‌اند.

از سوی دیگر، شورای ملی مقاومت ایران، ویترین سیاسی مجاهدین خلق، مریم رجوی را به عنوان “قهرمان یک ایران سکولار، دموکراتیک و غیراتمی” معرفی می‌کند. برنامه او که با عنوان “طرح ده ماده‌ای” به مخاطبان غربی شناسانده شده است، از جدایی دین از دولت، برابری جنسیتی، لغو مجازات اعدام و همزیستی مسالمت‌آمیز سخن می‌گوید. در این روایت، مجاهدین خلق سازمان‌یافته‌ترین و کارآمدترین اپوزیسیونی است که قادر به سرنگونی دولت در تهران است.

ارزیابی اینکه آیا مجاهدین خلق یک جایگزین دموکراتیک واقعی است یا یک فرقه مضر، به شدت به دیدگاه‌های ژئوپلیتیکی غربی‌ها بستگی دارد. برای این ارزیابی اینکه کدام روایت واقعیت دارد و کدام یک برساخته روابط ژئوپولیتیک و تغییر جهت های استراتژیک است، تجزیه و تحلیل مکانیسم‌های سیاسی، چندین دلیل کلیدی را آشکار می‌کند که چرا پارلمان ایتالیا و سایر نهادهای قانونگذاری غربی میزبان رجوی بوده‌اند:

استراتژی “دشمن دشمن من”

در محافل سیاست خارجی غرب، به ویژه در میان جناح‌های جنگ‌طلب، هدف اصلی در مورد ایران، مهار یا سرنگونی جمهوری اسلامی است. برای بسیاری از سیاستمداران، تاریخ تاریک مجاهدین خلق تحت الشعاع کاربری آن به عنوان یک دشمن فعال و بسیار سازمان‌یافته برای دولت ایران قرار گرفته است. میزبانی مریم رجوی اغلب توسط نمایندگان پارلمان غربی به عنوان یک اهرم دیپلماتیک برای فشار و تحریک حکومت تهران مورد استفاده قرار می‌گیرد.

گذار از تروریست‌ها به “شرکای دموکراتیک”

مجاهدین خلق به دلیل سابقه خشونت خود، که شامل کشتن چندین شهروند آمریکایی در دهه 1970 و بمب‌گذاری‌های بعدی در داخل ایران بود، توسط ایالات متحده و کشورهای اروپایی تا سال 2012 به عنوان یک سازمان تروریستی خارجی (FTO) شناخته می‌شد. با این حال، پس از حمله آمریکا به عراق در سال ۲۰۰۳، این گروه یک کمپین لابی‌گری عظیم و چند میلیون دلاری را آغاز کرد. آنها با استخدام مقامات برجسته سابق غربی، کارشناسان حقوقی و شرکت‌های روابط عمومی، گاهی موفق شده‌اند که به سیاستمداران غربی بقبولانند که خشونت‌های گذشته آنها دفاعی بوده و آنها برای همیشه تروریسم را کنار گذاشته‌اند.

لابی‌گری پیچیده و نفوذ در ساختار پارلمانی

پارلمان‌های اروپایی، از جمله پارلمان ایتالیا، با ساختارهای کمیته‌ای غیرمتمرکز و ائتلاف‌های چند حزبی فعالیت می‌کنند. اغلب، دعوت‌ها برای سخنرانی توسط پارلمان به عنوان یک نهاد دولتی یکپارچه و رسمی ارائه نمی‌شود، بلکه توسط کمیته‌های پارلمانی خاص، گروه‌های حقوق بشر یا انجمن‌های دوستی بین احزاب انجام می‌شود. شورای ملی مقاومت ایران با چارچوب‌بندی ظاهری خود پیرامون ارزش‌های جهانی جذاب مانند حقوق زنان، حقوق بشر و مخالفت با جمهوری اسلامی، روابط عمیقی با نمایندگان مجلس و سناتورهای اروپایی در طیف‌های سیاسی برقرار کرده است. برای بسیاری از قانون‌گذاران پرمشغله، ارائه‌های پرطمطراق شورای ملی مقاومت ایران، همراه با حمایت چهره‌های برجسته بین‌المللی (مانند اعضای سابق کابینه ایالات متحده و مقامات سابق اروپایی)، میزبانی از رجوی را به عنوان دفاع مستقیم از حقوق بشر، اغلب بدون بررسی عمیق تاریخ پیچیده و خشونت‌آمیز این گروه، جلوه می‌دهد.

در ایتالیا، ویترین سیاسی مجاهدین خلق، شورای ملی مقاومت، شبکه‌ای بسیار پیچیده از ارتباطات ایجاد کرده است. تحلیل‌های دانشگاهی از استراتژی‌های لابی‌گری مجاهدین خلق نشان می‌دهد که این گروه نهادها را به طور مستقیم هدف قرار نمی‌دهد؛ در عوض، آنها از روابط خود با نمایندگان دلسوز پارلمان ایتالیا -به ویژه از احزاب راست میانه مانند فورزا ایتالیا و لگا، و همچنین لیبرال‌های میانه‌رو – که در کمیته‌های امور خارجه عضویت دارند یا به بنیاد وابسته هستند، بهره می‌برند.

اشتراک‌گذاری اطلاعات جاسوسی

یکی دیگر از علت‌های علاقه غرب به مجاهدین خلق نفوذ اطلاعاتی و جاسوسی این گروه در داخل ایران است. به ویژه، در سال ۲۰۰۲، مجاهدین خلق وجود تأسیسات هسته‌ای ایران در نطنز و اراک را افشا کردند. اگر چه کارشناسان معتقدند که این اطلاعات توسط سازمان‌های اطلاعاتی خارجی مانند موساد اسرائیل به مجاهدین خلق منتقل شده، اما این افشاگری، مجاهدین خلق را به عنوان یک دارایی ارزشمند در نظر نهادهای امنیتی غرب تثبیت کرد. این سودمندی تجربه شده، برخی از جناح‌های سیاسی را تشویق می‌کند تا کانال‌های ارتباطی خود با رجوی را حفظ کنند.

خلاصه اینکه، حضور مریم رجوی در نهادهای قانونگذاری مانند پارلمان ایتالیا نتیجه کمپین بسیار فعال مجاهدین برای برندینگ دوباره خود، لابی‌گری پیچیده پارلمانی و محیط ژئوپلیتیکی عمل‌گرایانه‌ای است که در آن قانون‌گذاران غربی از مجاهدین خلق به عنوان ابزاری برای فشار سیاسی علیه دولت ایران استفاده می‌کنند. این در حالی است که ارتباط با این گروه، علیرغم سوابق تروریستی و وجود اسناد جدی درباره نقض حقوق بشر در مناسبات درونی آن، به شدت به اعتبار سیاستمداران کشورهای غربی در نظر ایرانیان وطن‌پرست و همه آزاداندیشان جهان آسیب می‌رساند.

مزدا پارسی

نوشته قانونگذاران ایتالیایی فریفته نمایش‌های پر زرق و برق مجاهدین خلق اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

حالا برگردیم به زندان های موجود در تشکیلات رجوی، آیا در زندان های رجوی هم امکاناتی مانند تماس تلفنی و مکاتبه و نامه نگاری وجود دارد؟ آیا برای کسانیکه به خاطر اعتراض به وضعیت زندگی و محدودیت هایی که در تشکیلات وجود دارد، به زندان برده می شوند، امکان تماس و مکاتبه با دنیای بیرون وجود دارد؟ آیا زندانیان در تشکیلات رجوی امکان ملاقات با خانواده هایشان را دارند؟ تازه زندانی های زندان های ایران امکان مرخصی هم دارند، زندانی می تواند برای چند روز به مرخصی رفته و خانواده خود را ببیند و مدتی با آنها باشد و بعد به زندان برگردد. آیا در تشکیلات رجوی نیز افراد از این امکان مرخصی بهره مند می باشند؟ آیا نمونه ای سراغ دارید که مثلا زندانی در تشکیلات رجوی برای چند روز مرخصی بگیرد و برود بیرون از زندان؟ قطعا که چنین چیزی در تشکیلات رجوی وجود ندارد و نخواهد داشت.

حالا با چه رویی سران جنایتکار تشکیلات تروریستی مجاهدین خلق یک خط در میان از وضعیت زندانیان در زندان های ایران سخن به زبان می رانند؟! این حرفۀ همیشگی این دغل کاران است که برای منحرف کردن افکار عمومی دقیقا همان چیزهایی را که خودشان به کرات نقض کرده و میکنند را فرافکنی کرده و به حکومت ایران نسبت میدهند.

مراقب اینگونه ترفندها و حقه بازیهای سران دغل باز مجاهدین خلق باشیم.

از همین جا و از همین فرصتی که بدستم آمده حسن استفاده را می کنم و مجامع حقوق بشری را دعوت میکنم تا از زندان های تشکیلات رجوی در آلبانی دیدار کرده و وضعیت وخیم زندانیان را به مقامات مسئول در سازمان ملل و شورای امنیت گزارش دهند.

بخشعلی علیزاده

نوشته در زندانهای مجاهدین خلق چه می گذرد؟! اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

آقای محمودآسمان پناه در ادامه خاطره نویسی خود، نوشته است:

روز بعد به دوستم زنگ زدم که از او بپرسم که آیا با او هم همین طور است؟ دوستم گفت مگر خودت در جریان نیستی؟ او که پیش شما بوده! من هم گفتم یه چیزهایی حدس می‌ زنم ولی کاملاً در جریان نیستم که چه اتفاق هایی برای او افتاده است. دوستم گفت یک خواهر و برادر او که در آلمان زندگی می کنند هوادار سازمان هستند. در تماس هایی که با مادرشان در ایران داشتند از او می خواهند که او را پیش آن ها بفرستد و مادرشان هم او را به آلمان می فرستد و او چون سن کمی داشته در آلمان به مدرسه می رود و به مدت 6 سال در آلمان زندگی می کند و درس می خواند و وقتی بزرگتر می شود برادرش او را با سازمان آشنا می کند و از او می خواهد که به ارتش آزادی بخش در عراق ملحق شود. از او می خواهند که 3 ماه آموزش نظامی ببیند و بعد از 3 ماه اگر نخواست بماند می تواند به آلمان برگردد.

او که در آلمان نامزد داشت و تصمیم به ازدواج داشت وقتی به عراق آمده بود، 3 ماه آموزش دیده بود و سپس درخواست برگشت به آلمان می‌ دهد که با مخالفت جدی سازمان مواجه می شود و هر چه به آن ها می گوید که برادرش به او چیز دیگری گفته فایده ای نداشته است. چون سازمان شیوه کارش این بود. خیلی از جوانان را با این شیوه فریب می داد و از کشورهای خارجی به عراق می آورد و با زور در پادگان اشرف نگه می داشت. او را هر روز به نشست های جمعی می بردند و زیر فشار می گذاشتند و جمع بر سر او می ریختند یا او را در کانکسی زندانی می کردند و با ضرب و شتم می خواستند او را نگه دارند و او نمی تواند زیر این فشارها طاقت بیاورد و دچار آسیب روحی شدید می ‌شود به طوری که دیگر نمی توانند او را در قرارگاه اشرف نگه دارند و او را به آلمان بر می‌گردانند. برادرش هم که می بیند خیلی وضعیت او وخیم است با یکی از خواهرانش که در ایران دکتر است تماس می‌ گیرد و از او می خواهد که به آلمان برود و او را به ایران نزد مادرشان برگرداند و خواهر هم همین کار را می کند.

وقتی خواهرش وضعیت او را می بیند او را به خانه خودش می برد تا از او مواظبت کند چون مادرشان پیر بود و توان نگهداری از او را نداشت. تا زمانی که مادرشان در قید حیات بود خواهرش از او مواظبت می‌ کند و وقتی مادرشان به رحمت خدا می رود آن جوان که دوست داشته تنها باشد از خواهرش می خواهد او را به خانه مادرشان ببرد تا در آنجا زندگی کند و خواهرش به نظرش احترام می ‌گذارد و او را به آنجا می برد.

این بود داستان جوانی که به امید آینده ای بهتر به خارج از ایران سفر کرد اما متاسفانه در دام فریب سازمان مجاهدین خلق افتاد.

پایان

نوشته سرگذشت تلخ جوان فریب خورده کرمانی توسط مجاهدین – قسمت پنجم اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

آنچه که ما در ایران دیدیم و اکثر خبرگزاری ها و رسانه های خارجی هم به آن مهر تایید زدند این بود که این حضور گسترده و حداکثری مردم در مراسم خاکسپاری رهبر شهیدمان در هیچ جای دنیا نمونه نداشته است. حتی در برخی کشورها هم بصورت نمادین این مراسم برگزار شد .
اما تشکیلات رجوی چشم دیدن چنین جمعیتی را ندارد. آنها نمی خواهند باور کنند که این انقلاب ریشه در خاک وطن دارد.

طبق تجربه ای که ما داریم و سالیان سال عمرمان را در این تشکیلات هدر دادیم خوب می دانیم که رجوی و سران این گروه خودشان را به کوری زده اند. همه ما می دانیم که این گروه هیچ جایگاهی در بین مردم ایران ندارد .

اکنون هم پس از مراسم خاکسپاری رهبر شهید در مشهد، تشکیلات رجوی با دستپاچگی از کانون های شورشی و اقدامات خرابکارانه این کانون ها در مشهد سخن می گوید. چیزی که در عالم واقع وجود ندارد!

شرکت عظیم مردم ایران در مراسم تشییع رهبری سیلی محکمی به خارجه نشینان ضد وطن بود به ویژه تشکیلات ضد انسانی رجوی .

اکنون زمان آن فرا رسیده است تا اعضای فریب خورده در تشکیلات رجوی از خود و از مسئولین خود بپرسند که پس آن خلق قهرمان که سران گروه و شخص رجوی از آن دم می زد کجاست ؟!

ولی دوستی

نوشته آنچه که این روزها از خروجی رسانه های گروه مجاهدین می بینیم اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

دستگیری عالیه نصیف جاسم با ۱۵ میلیون دلار پول نقد

عالیه نصیف نماینده سابق و برجسته پارلمان عراق است. در اواخر ژوئن ۲۰۲۶، او و پسرش در بغداد به عنوان بخشی از یک عملیات گسترده و سراسری مبارزه با فساد به دستور نخست وزیر علی الزیدی بازداشت شدند. مقامات بیش از ۲۰ میلیارد دینار عراقی (تقریباً ۱۵.۵ میلیون دلار) و مقادیری طلا در محل سکونت او پیدا کردند.
از نظر تاریخی، نام نصیف در گزارش‌های سیاسی پیرامون تعاملات عراق با مجاهدین خلق مطرح شده است. در زمینه‌های ژئوپلیتیکی گذشته، به ویژه در مورد خروج ایالات متحده و موضع در حال تحول بغداد در مورد جناح‌های تحت حمایت ایران، ناظران و تحلیلگران اطلاعاتی، همسویی‌های سیاسی او با این گروه را زیر نظر داشته‌اند. پس از دستگیری او، دادگاه‌های مدنی عراق نیز در اواخر ژوئن ۲۰۲۶ به او دستور دادند که به دلیل اظهارات افتراآمیز رسانه‌ای، به یک مقام وزارت کشور خسارت بپردازد. دوران حضور مجاهدین در عراق در رسانه‌های این تشکیلات بارها از نصیف به عنوان یکی حامیان عراقی گروه یاد شد.

متحد اروپایی پر سر و صدای مجاهدین خلق

آلخو ویدال-کوادراس نایب رئیس سابق پارلمان اروپا و رهبر برجسته محافظه‌کار اسپانیا، از حامیان سرسخت مجاهدین خلق است. در سال ۲۰۱۳، یک تحقیق گسترده نشان داد که حزب سیاسی راست افراطی ویدال-کوادراس، وکس، به شدت توسط پول‌های خارجی تأمین مالی می‌شود. بیش از یک میلیون یورو بودجه انتخاباتی توسط یک گروه مخالف ایرانی به این حزب منتقل شده است که منظور مجاهدین خلق بوده است. ویدال-کوادراس بعداً توضیح داد که این بودجه در واقع از طریق او برای راه‌اندازی حزب صرف شده است.
ویدال-کوادراس یکی از ریشه دارترین و پرسروصداترین حامیان اروپایی مجاهدین خلق است. او دهه‌ها کمیته بین‌المللی در جستجوی عدالت (ISJ) مستقر در بروکسل را برای لابی‌گری برای به اصطلاح شورای ملی مقاومت ایران (NCRI)، ویترین سیاسی مجاهدین خلق، اداره می‌کرد.

“باب شمش طلا”

در ایالات متحده، سناتور سابق رابرت (باب) منندز، ملقب به “باب شمش طلا”، رئیس قدرتمند سابق کمیته روابط خارجی سنا، در ژوئیه ۲۰۲۴ به ۱۶ فقره جرم فدرال محکوم شد. در ژانویه ۲۰۲۵، او به ۱۱ سال زندان فدرال محکوم شد. اف‌بی‌آی به خانه او حمله کرد و صدها هزار دلار پول نقد مخفی، خودروهای لوکس و بیش از ۱۰۰۰۰۰ دلار شمش طلای خالص پیدا کرد. او به جرم دریافت این رشوه‌ها برای فعالیت به عنوان یک عامل خارجی غیرقانونی برای مصر و قطر و محافظت از بازرگانان فاسد محکوم شد.
منندز، علاوه بر معاملات غیرقانونی خود با سایر دولت‌های خارجی، مدت‌ها مدافع سرسخت مجاهدین خلق در کنگره بود. او مرتباً در رویدادهایی که توسط سازمان جوامع ایرانی-آمریکایی (OIAC) – بازوی اصلی مجاهدین خلق در ایالات متحده – برگزار می‌شد، سخنرانی می‌کرد و به شدت از طرف این گروه در وزارت امور خارجه لابی می‌کرد. به دلیل حمایت سیاسی و تبلیغاتی فعال او از این گروه، ایران رسماً منندز را در فهرست سیاه تحریم‌های تروریستی خود قرار داد.

حساب‌های بانکی فربه شهردار جیولیانی

شهردار سابق نیویورک و مشاور رئیس جمهور پس از صدور حکمی برای جرم ۱۴۸ میلیون دلاری در رابطه با دخالت در انتخابات، اعلام ورشکستگی کرد. در حالی که جرائم قانونی اصلی او ناشی از کیفرخواست‌های توطئه انتخاباتی است، بازرسان فدرال بارها کسب و کار مشاوره و معاملات پولی خارجی مبهم او را تحت قانون ثبت عوامل خارجی (FARA) مورد تحقیقات قرار داده‌اند.
جولیانی به عنوان یکی از مشهورترین و پردرآمدترین نمایندگان آمریکایی مجاهدین خلق به این تشکیلات خدمت می‌کرد. سال‌ها، او به مقر مجاهدین خلق در آلبانی و تجمعات پاریس پرواز می‌کرد و در کنار مریم رجوی، رهبر مجاهدین خلق، خواستار “تغییر رژیم” می‌شد. او آشکارا اعتراف کرد که از شبکه مجاهدین خلق هزینه‌های گزافی برای سخنرانی دریافت می‌کرد و به طور معمول ده‌ها هزار دلار برای هر سخنرانی برای لابی در دولت ایالات متحده برای مشروعیت بخشیدن به این گروه دریافت می‌کرد.

مزدا پارسی

نوشته چگونه مجاهدین خلق با سیاستمداران فاسد جهانی همسو می‌شوند اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

ادعای نخست مجاهدین خلق این بود که وزیر امورخارجه فرانسه در تماس تلفنی با همتای خود در ایران درخواست لغو تجمع مجاهدین را دریافت کرده و در پی آن پلیس دستور لغو داده است. این ادعا فورا از سوی سخنگوی وزارت خارجه فرانسه تکذیب شد. ادعای دیگر مجاهدین اپوزیسیون پهلوی را هدف قرار می‌داد، مبنی بر این بود که پلیس فرانسه اعلام کرده است که پادشاهی خواهان و ساواک تهدید به بمب گذاری در محل تجمع کرده‌اند. این دو ادعا از اساس باطل هستند چرا که متن بیانیه پلیس فرانسه در خصوص لغو تجمع مجاهدین خلق قابل دسترس است. در این بیانیه به چنین مواردی به هیچ وجه اشاره نشده است. شایان ذکر است که اگر پلیس فرانسه مظنون به خطر بمب‌گذاری بود، کل منطقه را تخلیه و قرنطینه می‌کرد. در حالی که چنین اتفاقی رخ نداد و کاروان‌‌های اعزامی مجاهدین در محل حاضر شدند. حتی حضور برخی از عوامل مجاهدین خلق در مواری به زد و خورد با پلیس انجامید. پیرو این حوادث 22 تن از عوامل مجاهیدین خلق دستگیر شدند.

همچنین، هواداران مجاهدین خلق با تهدید به آتش کشیدن پاریس تنش‌ها با پلیس فرانسه را به جایی رساندند که یکی از برگزارکنندگان مراسم مجاهدین خلق به نام بهزاد نظیری توسط پلیس فرانسه احضار شد و علیه او تشکیل پرونده داده شد. مجاهدین خلق این اقدام علیه بهزاد نظیری را “تسلیم و تبعیت در برابر رژیم ایران” خواندند.

احضار بهزاد نظیری

بدین ترتیب، مجاهدین خلق همزمان با نادیده گرفتن قوانین کشور میزبان، سعی بر اتهام زنی به همه نهادها و گروه‌های سیاسی و اجتماعی دارند. اما در واقعیت سران مجاهدین خلق، بدون پایگاه مردمی برای برگزاری این تجمعات نیاز به صرف هزینه‌های بسیار هنگفتی دارند که مستلزم داشتن منابع مالی هنگفت است. ژینا حسین نژاد کودک سرباز پیشین مجاهین خلق در مطلبی که به تازگی در حساب کاربری فیس بوک خود منتشر کرده است، شواهد و مستندات دقیقی از شیوه ثروت اندوزی مجاهدین خلق مطرح می‌کند که می‌تواند به درک بهتر ماهیت ریاکار مجاهدین خلق کمک کند. آنچه از مطلب ژینا –علیرغم مخالفتش با حکومت جمهوری اسلامی ایران– برمی‌آید این است که اولویت اصلی سران مجاهدین خلق، حفظ تشکیلات و منافع خود است و نه پایبندی به اصول یا ارزش‌های ثابت اخلاقی و حتی مبارزاتی.

حسین نژاد خاطرات و مصادیقی می‌آورد که نشان می‌دهد سازمان مجاهدین خلق در صورت مورد نقد قرار گرفتن، همه دنیا را متهم به همکاری با حکومت ایران می‌کند اما در باطن و زیر پوشش نام‌ها و شرکت‌ها حاضر به همکاری با هر شخص حقیقی یا حقوقی است که به ثروتش افزوده کند چرا که تنها همین توانایی مالی است که موجب بقای تشکیلات شده است.

حسین نژاد اعلام می کند که ابعاد فساد و دروغ‌های مجاهدین خلق بسیار گسترده‌تر است و او در این مطلب تنها به یکی دو نمونه اشاره کرده است. او همراه با مطالب خود تصاویری از شرکت تبلیغاتی پوششی مجاهدین خلق و مشتری ثروتمند این شرکت که طرفدار جمهوری اسلامی و حزب الله لبنان بوده است، نیز منتشر کرده است. در زیر بخش‌هایی از مطلب حسین‌نژاد را بخوانید:

چنان که قبلا نوشتم در آلبانی راه باریکه اینترنت نسبت به عراق بازتر و پهن‌تر شد و افراد بیشتری به یگان‌های خاص آنلاین اضافه شدند. (اما همچنان تحت نظارت و کنترل). یک قسمتی تشکیل شد به نام “انتفاعی” که با کار گرافیک و مارکتینگ باید برای این سازمان پول در می آورد. اسم شرکتی که مجاهدین برای این کار ساختند،We4you بود که با کشورهای عربی نیز ارتباط داشت.

یک بار یکی از مشتری‌ها یک شیخ عرب از روسای یک‌ انستیتو بود که درخواست کلیپ و پوسترهای تبلیغاتی از خودش را داشت. وی در چت علنا به بچه‌ها گفته بود که با مقامات جمهوری اسلامی رابطه کاری و رفت و آمد دارد و از رهبران ایران دفاع کرده بود.

بچه های تیم که از این حرف ناراحت شده بودند، در نشست فوری این را به مسئول قسمت اطلاع دادند، او نیز گفت که از بالاتر سوال می کند. شب به هنگام نشست جمع بندی روز گفت، از مسئولین بالا پاسخ دادند که اشکالی ندارد برایش کار کنید، ولی نه با او بحث سیاسی کنید و نه بگویید که در آلبانی هستید.

از آن پس قرار شد آی پی آلبانی مخفی شود تا با هر نوعی از این افراد کار انجام شود تا درآمد کسب شود.

اسناد مربوط به برقراری ارتباط با شیخ عرب

چنان که در اسناد نگاه می کنید، کاملا گویاست، اسم و آدرس صفحات مجازی یکی از این شیوخ بنام غازی با همان آیدی برایش کلیپ درست شده و حتی آدرس اینستاگرامش در کلیپ تبلیغ شده، که در همان صفحه علنا از مواضع رژیم و حماس دفاع کرده است.
]…[

این در حالیست که به فرزندانی که پدر و مادرهایشان را بدلیل پیوستن به مجاهدین نقد کرده اند “مزدوران سپاه” می گویند.
این در حالیست که به بسیاری از مخالفانشان و منتقدین شان در سایر گروه ها بدون هیچ مدرکی مارک “مزدوران اطلاعات آخوندی” می زنند.
این در حالیست که به بسیاری از افراد که با دست خالی از مجاهدین فرار کردند و به دلیل مشکلات به ایران بازگشتند، مارک “بریده خائن و بریده مزدور” می زنند.
این در حالیست که به دولت فرانسه و دولتهای اروپایی که بطور قانونی و به دلایل امنیتی به آنها مجوز تظاهرات ندادهاند مارک “مماشات و همکاری” با آخوندها می زنند.
و یا به دولتهایی که بدلیل نقض مقررات بین المللی و نقض قوانین حقوق بشر توسط این سازمان به تظاهرات و یا کمپ شان حمله کرده اند، مارک “کودتای ارتجاعی استعماری” می‌زنند.
(شخصا از کودکی بارها و بارها شاهد نقض این قوانین توسط مجاهدین بوده ام که برخی از آنها در سال‌های اخیر در رسانه‌ها و دادگاه های مختلف اروپا به ثبت رسید که قبلا منتشر کرده‌ام)

در حالیکه می‌بینید این اتفاق‌ها برای سایر گروه‌های سیاسی و چهره‌های برجسته، فعال و معروف ایرانی نمی‌افتد. می‌دانید که برخی جوانانی که فقط با وعده دروغین “فرستادن به دانشگاه اروپا” و یا “دیدار خانوادگی” به ترکیه و عراق اعزام شده بودند، یا سربازان اسیر در جنگ‌ها و زندان‌های عراق که به اشرف منتقل شده بودند، پس از سالها جداشدن و یا فرار کردن از دست مجاهدین، بدون کوچک ترین وسیله و بدلیل کمبودهای مالی، ندانستن زبان، نداشتن تخصص یا مشکلات سن و سلامتی و تنهایی، برای بازگشت به ایران اقدام کردند. که توسط مجاهدین بسیار مورد تهمت‌های اطلاعاتی بودن، تخریب و آزار بسیار قرار گرفتند.

یادم است فرد مظلومی که دارای مشکلات لکنت شدید زبان بود از اسرای جنگ ایران و عراق، که از کمپ مجاهدین در آلبانی فرار کرد و پس از سالها به روستایشان در ایران برگشت. مجاهدین عکس وی را در روستای فقیر و خانه کوچک‌شان در کنار مادر پیرش که نزدیک سی سال او را ندیده بود، پخش کردند و نوشته بودند:‌ “این مزدور با کمک سفارت آخوندی در آلبانی به ایران بازگشت!”

و حال می بینید که خود چطور بی‌شرمانه و کثیف با ادعای این همه قدرت تشکیلاتی و مالی و ادعای کمک گرفتن فقط از “خلق” کار و کاسبی می کنند. نتیجه اینکه تظاهرات‌ها و جلسات آنها نه برای آزادی ایران و نه برابری مردم بلکه تنها برای: حفظ بقاء تشکیلاتی و ایدئولوژیکی، روحیه دادن به نیروهای داخلی برای عدم ریزش، نمایش قدرت و رقابت با سایر گروه‌هاست.

درگیر شدن با پلیس و ارتش در کشورهای مختلف از جمله عراق، آلبانی و فرانسه برای مظلوم نمایی و جلب توجه در رسانه ها و مدیاست. که خوشبختانه این بار نیز محل زیادی به آنها داده نشد، بخصوص ایرانی‌های همیشه آگاه.

مزدا پارسی

نوشته همکاری مجاهدین خلق با هر عنصر ثروتمندی فارغ از ایدئولوژی و آرمان مبارزاتی اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

جالب است که با سوء استفاده از مراسم ایام محرم ، همه اشعار و نوحه ها در مدح مسعود و مریم سروده و خوانده می شد. و مواردی که غیر از این بود را قبول نداشتند و حذف می کردند. برخی از اعضای سازمان وقتی می دیدند رجوی می خواهد سوء استفاده کند، انگیزه خود را از دست می دادند و با جدیت وارد نمی شدند. بعضی از بچه ها می گفتند تا دیروز می گفتند این حرکات ارتجاعی است حالا کاسه داغ تر از آش شدند. کماکان این تناقض در بین اعضای سازمان وجود داشت حتی خودم در طی یک گزارشی نقطه نظراتم را برای سازمان نوشتم. در برنامه ها حضور داشتم اما فعالیت نمی کردم .

یکی از تناقضات افراد این بود که امام حسین کسی را به زور در اردویش نگه نداشت و در شب عاشورا چراغ ها را خاموش کرد و گفت هر آن کس که تمایلی ندارد او را همراهی کند اردو را ترک کند. اما رجوی با الگو برادری از این کار در جهت اهداف خود استفاده کرد. می گفت من هم در شب عاشورا مانند امام حسین لحظه ای چراغ ها را خاموش می کنم و هر کس که بخواهد میدان را خالی کند و سازمان را ترک کند. اما در واقع می خواست افرادی را که نمی خواهند در تشکیلات بمانند شناسایی کند و سپس با مظلوم نمایی می گفت آنهایی که نمی خواهند مبارزه کنند به فرمانده خودشان اطلاع دهند تا ما بررسی کنیم. و در ادامه می گفت کس که بخواهد سازمان را ترک کند ابتدا باید دو سال را در قرارگاه اشرف به عنوان مهمان حضور داشته باشد تا اطلاعاتش بسوزد. اما واقعیت چیز دیگری بود و در داخل قرارگاه اشرف هم ما زندان داشتیم. افراد را تا سر حد مرگ مجازات می کردند. النهایه وقتی نمی توانستند مانع جدایی شوند ، فرد مربوطه را تحویل دولت عراق میداند. چون افراد فی نفسه از خودشان هویتی نداشتند و طبق قانون عراق به جرم ورود غیر قانونی 8 سال باید در زندان ابوغریب سپری می کردند. آخر الامر معلوم نبود که زنده از آن زندان مخوف بیرون می آیند یا خیر؟!

آری معنی چراغ خاموش رجوی همین بود و بس . آیا با این شرایط کسی جرات می کرد اردوگاه رجوی را ترک کند ؟ در مکتب امام حسین فریبکاری و دروغ و تزویر جایی نداشت اما رجوی همواره با فریبکاری و دروغ و تزویر کارش را پیش می برد. در مکتب امام حسین آزاد اندیشی جایگاه ویژه ای دارد اما در تشکیلات رجوی آزاد اندیشی معنایی نداشت .

محمد رضا گلی

نوشته فریبکاری رجوی در ایام تاسوعا و عاشورا اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

در روزهای اخیر “گردهمایی ایران آزاد ۲۰۲۶ – پیش به‌سوی جمهوری دموکراتیک” توسط شورای ملی مقاومت ایران – ویترین بیرونی سازمان مجاهدین – در پاریس برگزار شد. در این گردهمایی بر “طرح ۱۰ ماده‌ای مریم رجوی برای آینده ایران” تأکید و از آن حمایت شد.
بخشی از فهرست شخصیت‌ها، مقامات و رهبران سیاسی شرکت‌کننده و سخنران در این اجلاس به شرح زیر است:

شارل میشل: رئیس پیشین شورای اروپا (۲۰۱۹–۲۰۲۴) و نخست‌وزیر پیشین بلژیک.
• بوریس جانسون: نخست‌وزیر بریتانیا (۲۰۱۹–۲۰۲۲).
• جان برکو: رئیس مجلس عوام بریتانیا (۲۰۰۹–۲۰۱۹).
• پتر رومن: نخست‌وزیر رومانی (۱۹۸۹–۱۹۹۱).
• گیر هارده: نخست‌وزیر ایسلند (۲۰۰۶–۲۰۰۹).
• کریستین اریگی: نماینده مجلس ملی فرانسه و رئیس کمیته پارلمانی برای یک ایران دموکراتیک.
• باب بلکمن: نماینده پارلمان بریتانیا و رئیس کمیته بریتانیایی برای ایران آزاد.
• دیوید جونز: وزیر پیشین امور ولز در بریتانیا.
• سفیر رابرت جوزف: معاون پیشین وزیر امور خارجه آمریکا.
• لوئیس فری: مدیر پیشین اف‌بی‌آی (FBI) آمریکا.
• جودی اسگرو: نماینده پارلمان کانادا.
• لیندا چاوز: مدیر پیشین روابط عمومی کاخ سفید.

شخصیت‌های دیگری، از جمله اعضای پارلمان‌های اروپا، ایتالیا، اسپانیا و فرانسه، همچنین مقامات نظامی و امنیتی پیشین آمریکا و ناتو در این برنامه حضور داشتند و با سخنرانی‌های خود از مریم رجوی حمایت کردند.

تشکیلات، پول، لابی‌گری

جذب این شخصیت‌ها – و در کل روابط بین‌الملل و رسانه‌ای سازمان مجاهدین – محصول چند دهه کار فشرده و سخت، تلاش مستمر تشکیلاتی، لابی‌گری و صرف پول‌های بسیار هنگفت است.
دستگاه عظیم تبلیغاتی سازمان مجاهدین پیش و پس از این برنامه‌ها، روزهای زیادی را به تبلیغ مفصل دربارهٔ آن اختصاص می‌دهد.
در سال‌های اخیر، دعوت این همه مهمان و پرداخت هزینهٔ سفر و هتل و در مواردی پرداخت پول بابت سخنرانی‌ها، موضوع بسیاری از مقالات و گزارش‌های رسانه‌های مختلف و منتقدان این سازمان بوده است. سازمان مجاهدین هیچ شفافیتی در این مورد ندارد، اما در یک برآورد کلی می‌توان حدس زد که مجموع سالانهٔ این هزینه‌ها از صدها هزار یا چندین میلیون دلار فراتر می‌رود. به دلیل عدم شفافیت سازمان مجاهدین برآورد مستقل و قابل راستی‌آزمایی از این هزینه‌ها در دست نیست.

اهداف فعالیت‌های تبلیغاتی

• مطرح کردن سازمان مجاهدین و مریم رجوی به عنوان آلترناتیو جمهوری اسلامی.
• ارائه تصویری روتوش‌شده از سازمان مجاهدین، منطبق با ارزش‌های دموکراتیکی که جهان غرب می‌شناسد.
• مطرح شدن و باقی ماندن در تیتر رسانه‌های کشورهای مختلف و از آن طریق، تغذیه حامیان غیرایرانی از طریق ارسال بولتن‌های خبری و ایمیل و استناد به رسانه‌های معتبر و القای این نظر که گویی مجاهدین قوی بوده و نیرویی مطرح هستند. باید توجه داشت که در بسیاری موارد مجاهدین با پرداخت پول، مقاله، گزارش یا اخبار و اطلاعاتِ مرتبط به خود را در رسانه‌های بزرگ منتشر می‌کنند و سپس اخبار و گزارش‌های منتشرشده در آن رسانه‌ها را در رسانه‌های تبلیغی خود به گونه‌ای بازتاب می‌دهند که گویی منبع اصلی خبر همان رسانه‌های غربی هستند.
• ایجاد کار برای نیروهای تشکیلاتی و هواداران خود و سرگرم نگه داشتن آنان، از طریق این برنامه‌ها، با القای این حس که گویی همه این فعالیت‌ها جزئی از “مبارزه علیه رژیم” است.

یک هدف مهم از دعوت شخصیت‌های خارجی

جدا از همه آنچه در بالا آمد، سازمان مجاهدین در دعوت از مهمانان و شخصیت‌های خارجی یک هدف مهم دیگر را نیز دنبال می‌کند: انجام کار تبلیغی وسیع پیرامون این برنامه‌ها و القای این حس به ایرانیان و گروه‌های مختلف سیاسی ـ اجتماعی در داخل و خارج کشور که مجاهدین از “حمایت و اعتبار بین‌المللی” برخوردار هستند.

وقتی به تیترگذاری و ترجمه متن سخنرانی مهمانان خارجی که رسانه‌های این سازمان منتشر می‌کنند دقت شود، مشاهده می‌شود که مجاهدین عمد دارند از زبان شخصیت‌های خارجی به ایرانیان “بباورانند” که این سازمان، تشکیلاتی دموکراتیک است، از حمایت مردمی در ایران برخوردار است و برنامه آنها برای ایران “عالی” است.

پرسش مهم این است: چرا سازمان مجاهدین برای قانع کردن مردم ایران درباره ماهیت و حمایت اجتماعی خود این همه از شخصیت‌های خارجی فاکت و نمونه می‌آورد و به آنها “می‌آویزد”؟ اگر واقعاً این سازمان در بین مردم ایران پایگاه دارد، چرا ایرانیان از اقشار و با باورهای مختلف در مراسم مجاهدین سخنرانی نمی‌کنند؟

به نظر می‌رسد که خود سازمان مجاهدین بهتر از هر جریان دیگری نسبت به انزوای اجتماعی و تنفر بخش بزرگی از مردم ایران نسبت به خود آگاه است و از همین رو تلاش دارد با “قسم و آیه” و با استفاده ابزاری از شخصیت‌های “خارجی” به ایرانیان بگوید و بباوراند: “شما مرا هنوز نشناخته‌اید. ببینید چقدر شخصیت‌های مختلف و شناخته‌شده خارجی با سوابق بالابلند مرا تأیید می‌کنند.”

به نظر می‌رسد سازمان مجاهدین بر این فرض استوار عمل می‌کند که مردم ایران نسبت به “خارجی”، به‌ویژه “غربی‌ها”، “کمبود اعتماد به نفس” دارند و اگر “آنها” بگویند این سازمان “خوب” است، پس باید حرف آنها را باور کرد! معنای دیگرش این است: شما (مردم ایران) نمی‌فهمید، آنها (شخصیت‌های خارجی) بهتر از شما می‌فهمند!

این رویکردِ مجاهدین که چند دهه است ادامه دارد، بیش از هر استدلال دیگری اثبات‌کننده انزوای اجتماعی این سازمان در بین مردم ایران است. نتیجه سیاست‌های این سازمان، آن هم علیرغم پول‌پاشی و خرج‌های هنگفت برای برنامه‌های مجلل، این بوده که هر سال رویگردانی اقشار مختلف مردم ایران از این سازمان بیشتر و بیشتر شده است.

چند نمونه از رسانه‌های مختلف دربارهٔ عدم شفافیت و پول‌پاشی‌های سرسام‌آور سازمان مجاهدین

– نشریهٔ آمریکن پُروسپکت (American Prospect) در تاریخ ۹ مارس ۲۰۱۲ در مقاله‌ای با عنوان “این همه تبلیغات مجاهدین خلق برای چیست؟” به بررسی سازمان مجاهدین خلق ایران، منابع مالی آن، اهداف تبلیغاتی این سازمان در آمریکا، دعوت از شخصیت‌های سیاسی برای سخنرانی و پرداخت پول به آنان، و همچنین عدم شفافیت مالی این سازمان می‌پردازد.
مقاله توضیح می‌دهد که چرا در سال ۲۰۱۲ ناگهان حجم زیادی از تبلیغات سازمان مجاهدین خلق در رسانه‌های آمریکایی، به‌ویژه هنگام پوشش انتخابات، ظاهر شد و اینکه این تبلیغات با هدف بهبود تصویر عمومی سازمان و فشار برای حذف نام آن از فهرست سازمان‌های تروریستی وزارت خارجهٔ آمریکا انجام می‌شد.

نویسنده توضیح می‌دهد که کمپین تبلیغاتی مجاهدین بسیار پرهزینه بود و این سازمان برای مشروعیت‌بخشی به خود، از چهره‌های سیاسی و امنیتی سابق آمریکا دعوت می‌کرد تا در نشست‌های آن سخنرانی کنند. بسیاری از این افراد در ازای دریافت مبالغ قابل‌توجه در این نشست‌ها شرکت کرده و از حذف نام مجاهدین از فهرست تروریستی حمایت می‌کردند.

مقاله این روند را نمونه‌ای از لابی‌گری پولی و نفوذ سیاسی می‌داند که می‌تواند سیاست خارجی آمریکا را تحت تأثیر قرار دهد. نویسنده تأکید می‌کند که تبلیغات گستردهٔ تلویزیونی مجاهدین در آمریکا – که از طریق آگهی‌های متعدد و پرهزینه پخش می‌شد – تلاشی برای بازسازی برند سیاسی این گروه است. بخش مهمی از مقاله به عدم شفافیت مالی سازمان مجاهدین اختصاص دارد.

نویسنده اشاره می‌کند که مشخص نیست این حجم از هزینه‌های تبلیغاتی و پرداخت‌های کلان به سیاستمداران آمریکایی از چه منابعی تأمین می‌شود. همچنین گزارش می‌دهد که ساختار مالی سازمان، شبکهٔ حامیان و مسیر انتقال پول‌ها ابهام‌آلود است و نهادهای نظارتی آمریکا نیز به دلیل ماهیت فراملی و غیرشفاف این شبکه، امکان بررسی دقیق آن را ندارند. مقاله در پایان نتیجه‌گیری می‌کند که حضور پررنگ تبلیغات مجاهدین در رسانه‌های آمریکا بیشتر ناشی از پول، لابی‌گری و تلاش برای بازسازی تصویر است تا تغییر واقعی در ماهیت، رفتار یا ساختار این گروه.

– روزنامه اِل‌پائیس (EL PAÍS) در اسپانیا در گزارشی با عنوان “یک گروه تبعیدی ایرانی حقوق دو عضو برجسته حزب راست افراطی اسپانیایی وُکس را پرداخت کرد”، فاش می‌کند که سازمان مجاهدین خلق در سال ۲۰۱۴ مبلغی بین ۸۰۰ هزار تا یک میلیون یورو برای تأسیس و حمایت از حزب راست افراطی وُکس (VOX) در اسپانیا پرداخت کرده است. این منابع مالی که حدود ۸۰ درصد هزینه‌های انتخاباتی اولیهٔ حزب را تأمین می‌کرد، از طریق انتقال‌های مالی متعدد توسط هواداران این سازمان از ۱۵ کشور جهان واریز شده است. ویدال کوادراس، رهبر منطقه‌ای این حزب در کاتالونیا که بعدها نمایندهٔ این حزب در پارلمان اروپا شد، از مهمانان ثابت سازمان مجاهدین است.

– روزنامهٔ آمریکایی پولیتیکو (Politico) در تاریخ ۳ مارس ۲۰۲۶ در گزارشی با عنوان “گروه تبعیدی ایرانی که در این لحظه واشنگتن را به بازی گرفت” به بررسی نقش سازمان مجاهدین خلق در لابی‌گری و تأثیرگذاری بر سیاست آمریکا می‌پردازد. این گزارش توضیح می‌دهد که چگونه این سازمان طی دو دههٔ گذشته با پرداخت پول به سیاستمداران سابق، استفاده از شرکت‌های روابط عمومی و برگزاری رویدادهای پرهزینه توانسته است در واشنگتن نفوذ ایجاد کند.
پولیتیکو می‌نویسد که مجاهدین با بهره‌گیری از شبکهٔ مالی غیرشفاف و حمایت برخی چهره‌های سیاسی، تلاش کرده‌اند خود را به‌عنوان “آلترناتیو” معرفی کنند. گزارش تأکید می‌کند که این سازمان با پرداخت مبالغ بالا برای سخنرانی‌ها و سفرها حمایت سیاسی خریداری کرده و از این طریق تصویر خود را در آمریکا بازسازی کرده است.

این روزنامه در گزارش خود به چند مورد مشخص نیز اشاره می کند، از جمله:
از زمان لغو طبقه‌بندی “گروه تروریستی” در سال ۲۰۱۲، شورای ملی مقاومت – طبق اسنادی که به وزارت دادگستری آمریکا ارائه شده – بیش از ۲٫۷ میلیون دلار به شرکت لابی‌گری سناتور پیشین، رابرت توریسلی (دموکرات، نیوجرسی) پرداخت کرده است. شرکت Rosemont Associates دیدارهایی با دیپلمات‌ها و نمایندگان کنگره آمریکا دربارهٔ موضوعات مختلف مربوط به پناهندگان ایرانی در خارج از کشور ترتیب داده و همچنین حضور رسانه‌ای، امضای نامه‌ها و نگارش یادداشت‌های حمایتی در دفاع از سازمان مجاهدین خلق و رهبری آن را تسهیل کرده است.

بسیاری از سخنرانان برای حضور خود مبالغ قابل‌توجهی دریافت می‌کنند. مایک پنس، معاون رئیس‌جمهور پیشین آمریکا، پس از ترک سمت خود در سال ۲۰۲۱، طبق گزارش‌های مالی ارائه‌شده در جریان کارزار انتخاباتی‌اش، بیش از ۴۰۰ هزار دلار از شورای ملی مقاومت و سازمان‌های وابسته به آن دریافت کرده است. جان بولتون نیز طبق گزارش‌های مالی، در سال ۲۰۱۷ بابت یک سخنرانی در گردهمایی شورای ملی مقاومت در پاریس ۴۰ هزار دلار دریافت کرده است.

پولیتیکو اشاره می‌کند که منابع مالی این فعالیت‌ها همچنان نامشخص است و هیچ نهاد مستقلی نمی‌داند این هزینه‌های سنگین از کجا تأمین می‌شود. در این گزارش آمده است که مجاهدین از افزایش تنش‌های ایران و آمریکا برای تقویت جایگاه خود در واشنگتن استفاده کرده‌اند. پولیتیکو نتیجه می‌گیرد که نفوذ این سازمان در پایتخت آمریکا بیشتر محصول لابی‌گری، پول و روابط عمومی حرفه‌ای است تا برخورداری از پایگاه اجتماعی واقعی در میان ایرانیان.

اشاره پایانی

با وجود پول‌پاشی از سوی سازمان مجاهدین در این همه سال، رسانه‌های مستقل و منابع گوناگون از کشورهای مختلف در سال‌های متفاوت، بر عدم شفافیت مالی این گروه، نامعلوم بودن منابع مالی آنها و نامشخص بودن راه کسب آن، تلاش برای لابی‌گری و تأثیرگذاری بر سیاست از طریق پول و نیز نداشتن پایگاه اجتماعی در میان مردم ایران تاکید می‌کنند. منابع بیشتری نیز وجود دارند که برای پرهیز از طولانی شدن مطلب، از آوردن آنها خودداری می‌شود.

ایران گلوبال، حنیف حیدرنژاد

نوشته فعالیت‌های تبلیغی سازمان مجاهدین و اهداف آن، رسانه‌های مستقل چه می گویند؟ اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

امسال نیز همان الگوی تکراری سال‌های گذشته مشاهده شد. ده‌ها مقام سابق، ژنرال های سالخورده بازنشسته، وزیر پیشین، نماینده سابق پارلمان و شخصیت‌هایی که سال‌هاست از مراکز اصلی تصمیم‌گیری کنار رفته‌اند، پشت تریبون قرار گرفتند و از مریم رجوی و سازمان تروریستی اش حمایت کردند. برگزارکنندگان تلاش کردند این حضور را به‌عنوان “حمایت جامعه جهانی” معرفی کنند، اما واقعیت آن است که اغلب این افراد نه نماینده دولت‌های خود هستند و نه سخنان آنان الزاماً بیانگر سیاست رسمی کشورهایشان است.

این موضوع یک سؤال اساسی را مطرح می‌کند: اگر مجاهدین خلق واقعاً از حمایت گسترده مردم ایران برخوردار است، چرا برای اثبات جایگاه خود تا این اندازه به چهره‌های سیاسی خارجی وابسته است؟ چرا در هر گردهمایی، به‌جای نمایش پشتوانه اجتماعی در داخل ایران، فهرستی از مقام‌های سابق کشورهای مختلف به نمایش گذاشته می‌شود؟

واقعیت این است که مشروعیت سیاسی را نمی‌توان با تعداد سخنرانان خارجی اندازه‌گیری کرد. مشروعیت از جامعه هدف به‌دست می‌آید. هر جریان سیاسی که مدعی آینده یک کشور است، باید بتواند قدرت خود را در میان مردم همان کشور نشان دهد، نه در سالن‌های کنفرانس اروپا و آمریکا.

سیرکی که هر سال تکرار می‌شود

نگاهی به محتوای سخنرانی‌های امسال نشان می‌دهد که تقریباً همه آنها حول چند محور ثابت می‌چرخند؛ تکرار ادعاهای چند دهه گذشته درباره فروپاشی قریب‌الوقوع حاکمیت درایران، تمجید از مریم رجوی، معرفی شورای ملی مقاومت به‌عنوان تنها آلترناتیو و دعوت دولت‌های غربی به افزایش فشار بر ایران.
این روایت‌ها سال‌هاست بدون تغییر تکرار می‌شوند. در هر گردهمایی وعده داده می‌شود که پایان جمهوری اسلامی نزدیک است و ساختار سیاسی ایران در آستانه فروپاشی قرار دارد. اما گذر زمان نشان داده است که تکرار یک ادعا لزوماً به معنای تحقق آن نیست.
اگر معیار قضاوت عملکرد سیاسی باشد، این پرسش مطرح می‌شود که چرا پیش‌بینی‌های مشابهی که دهه‌هاست مطرح می‌شوند هنوز به نتیجه مورد ادعا نرسیده‌اند؟ چرا هر سال همان شعارها با همان ادبیات و توسط همان شبکه از سخنرانان تکرار می‌شود؟

ارتش سیاستمداران بازنشسته

یکی از ویژگی‌های ثابت این گردهمایی‌ها حضور گسترده مقام‌های سابق کشورهای غربی است. وزیران پیشین، ژنرال‌های بازنشسته، نمایندگان سابق پارلمان‌ها و افرادی که سال‌ها از مسئولیت‌های اجرایی کنار رفته‌اند، بخش اصلی سخنرانان این مراسم را تشکیل می‌دهند.
این واقعیت را نمی‌توان نادیده گرفت که برای بسیاری از این افراد، حضور در نشست‌ها، سخنرانی‌ها و مجامع سیاسی بین‌المللی به بخشی از فعالیت درآمدزا پس از دوران مسئولیت دولتی تبدیل شده است. به همین دلیل، استناد به سخنان آنان به‌عنوان نشانه‌ای از حمایت رسمی دولت‌ها یا ملت‌هایشان، غیر منطقی است.
در واقع، آنچه در این گردهمایی دیده می‌شود بیشتر به شبکه‌ای از سیاستمداران سابق شباهت دارد که در فضای پس از مسئولیت سیاسی خود همچنان در رویدادهای مختلف حضور پیدا می‌کنند، تا نمایندگان واقعی ساختار قدرت در کشورهای متبوعشان.

ایران و پاسخ به سیاست فشار

در بخش مهمی از سخنرانی‌ها تلاش شد تصویری از ضعف و ناتوانی ایران ارائه شود. اما واقعیت این است که ایران طی دهه‌های گذشته با شدیدترین تحریم‌ها، فشارهای اقتصادی، عملیات اطلاعاتی، تهدیدهای نظامی و رویارویی‌های منطقه‌ای مواجه بوده و همچنان توانسته ساختار خود را حفظ کند.
از این منظر، بسیاری از شعارهای مطرح‌شده در این نشست‌ها بیش از آنکه بازتاب واقعیت میدان باشند، بازتاب آرزوهای سیاسی برگزارکنندگان محسوب می‌شوند. همه کسانی که از پشت تریبون‌ها در پایتخت‌های اروپایی درباره آینده ایران سخن می‌گویند، در عمل بارها شاهد بوده‌اند که تحولات منطقه برخلاف پیش‌بینی‌های آنان پیش رفته است.

مسئله اصلی؛ کمبود پایگاه اجتماعی

مهم‌ترین چالش سازمان تروریستی مجاهدین خلق، نه جمهوری اسلامی، نه سیاست خارجی قدرت‌های بزرگ و نه تحولات منطقه باشد؛ بلکه پرسش درباره میزان نفوذ اجتماعی و سیاسی این جریان در داخل ایران است.
هرچه زمان می‌گذرد، گردهمایی‌های این سازمان بیش از پیش بر حمایت خارجی متمرکز می‌شوند. در مقابل، کمتر شاهد ارائه شواهدی از یک پایگاه اجتماعی گسترده و فراگیر در داخل کشور هستیم. همین مسئله باعث شده است، این نشست‌ها نه نمایش قدرت، بلکه تلاشی برای جبران خلأ مشروعیت اجتماعی دیده شوند.

آینده ایران را چه کسی تعیین می‌کند؟

مهم‌ترین نکته‌ای که در میان انبوه سخنرانی‌ها گم می‌شود، این واقعیت است که آینده ایران نه در پاریس، نه در بروکسل، نه در لندن و نه در واشنگتن تعیین خواهد شد. سرنوشت ایران را مردم ایران تعیین می‌کنند.
هیچ جریان سیاسی نمی‌تواند صرفاً با اتکا به حمایت چهره‌های خارجی یا برگزاری گردهمایی‌های پرهزینه، خود را نماینده ملت ایران معرفی کند. تاریخ نشان داده است که مشروعیت سیاسی وارداتی نیست و از بیرون مرزها به دست نمی‌آید.

گردهمایی امسال این تروریست های منفور و مرتجع نیز مانند سال‌های گذشته با انبوهی از شعارها، بیانیه‌ها و سخنرانی‌ها به پایان رسید. اما پرسشی که همچنان بی‌پاسخ مانده این است: اگر این سازمان از آن میزان محبوبیت و نفوذی که مدعی آن است برخوردار است، چرا برای اثبات جایگاه خود همچنان به نمایش حمایت سیاستمداران سابق خارجی نیاز دارد؟
تا زمانی که پاسخ روشنی برای این پرسش وجود نداشته باشد، این گردهمایی‌ها بیش از آنکه نمایش قدرت باشند، یادآور بحران مشروعیتی خواهند بود که برگزارکنندگان سال‌هاست در تلاش برای پنهان کردن آن هستند.

سالاری

نوشته وقتی سازمانی تروریستی پشت تریبون سیاستمداران بازنشسته پنهان می‌شود اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.