و در ادامه می افزاید:
” در طول نزدیک به چهل سال تلاش‌های متعددی از سوی من برای دیدار یا صحبت تلفنی با پدر اسیرم صورت گرفت که بی‌نتیجه ماند. من به عنوان کسی که در دوران کودکی پدرم را از دست دادم و حتی صدای او را نشنیده ام، سوالم از مجامع حقوق بشری این است که چرا به وظایف قانونی خود عمل نمی‌کنند و با آن ها برخورد نمی‌نمایند. در حالیکه تنها یادگار من از پدرم یک قاب عکس دردناک است و چهره بهت زده مادرم که نشان از آواری داشت که بر سر ما خراب می شد.”

بنده هم اولین بار در همان جلسه مزبور با این خانم جوان رجوی ستیز آشنا شدم که پی بابایش را از من گرفت و دقایقی در حاشیه دادگاه با ایشان به گفتگو پرداختم و از خاطراتم با رحیم کیوکان برایش گفتم.

انگاری آشنایی اول بهانه ای بود برای برقراری یک دوستی صمیمانه خانوادگی که تاکنون مستمر و لاینقطع ادامه داشته و دارد که بخشی از آن در حوزه فعالیتهای بنده در خصوص رهایی آقا رحیم در دوران اسارتش در اسارتگاه رجوی و متعاقبا یادبودش در منزلش واقع در منطقه مهرآباد تهران در سایت نجات قابل دسترس است.

مدتها بود که از ناحیه ایشان و خانواده محترم شان صمیمانه به تهران دعوت شده بودیم با این تهدید که چنانچه خدمت شان نرسم دیگر به گیلان نخواهند آمد و سعادت دیدارشان را نخواهم داشت و لذا در ایام تعطیلات پنجشنبه و جمعه گذشته عازم تهران شدیم و زحمت دادیم.

به مجرد ورود خواهش کردم اول برای عرض ادب خدمت مامان برسیم که لیلا خانم گفتند مامان از دوهفته پیش برای سفر زیارتی تور مشهد مقدس از مسجد محل ثبت نام کرده بودند که دیروز عازم مشهدالرضا علیه السلام شدند که باز به اصرار من ولو دقایقی به منزل جدیدشان رفتیم که چند ماهی بود جابجا شده بودند.

دیدار با خانواده کیوکان

وارد منزل که شدم دیدم سالن غذا خوری به عکس مرحوم رحیم کیوکان از قربانیان رجوی خائن و وطن فروش مزین شده بود که خود موجب شد بشدت متاثر شویم و از خاطراتش بگوئیم و از ظلمی که از رجوی دید که نهایتا به وفاتش منجر شد ….

در فاصله زمانی که مهمان شان بودیم صمیمانه پذیرایی شدیم و تهران گردی هم داشتیم ازجمله دیدار از ایران مال همان بزرگترین مرکز تجاری فرهنگی و اجتماعی و خرید بازار بزرگ درغرب تهران که الحق و الانصاف بعنوان نمادی از ایران زیبا دیدنی است.

علی پوراحمد

دیدن ایران مال

نوشته خلق من هستم که صدای پدرم را نشنیده ام اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

خانواده رحیم کیوکان در مراسم یادبود ایشان

این مراسم در حالی برگزار شد که فرقه رجوی آشکارا با دادن اطلاعیه و تهیه مستند هدف دار، قصد داشت وانمود کند که رحیم عضو تیم های آتش و ترور فرقه بوده و تا آخر بر مواضع فرقه پافشاری کرده است، در حالی که به شهادت دوستان متعدد و پسران رحیم که به نقل از رحیم در دیدار خودشان با او در اشرف بعد از سقوط صدام حسین می گفتند، رحیم هیچگاه چه در داخل کشور و چه در قرارگاههای فرقه رجوی دست به اسلحه نبرده بود و همیشه در تشکیلات بعنوان یک عنصر ناراضی و مسئله دار شناخته می شد و همیشه در تعمیرگاه و کارهای خدماتی به کار گرفته میشد. اگر او قدمی با مجاهدین خلق همراهی و همدلی میکرد چه بسا در درمان بیماری او میکوشیدند و برای انتقال او به بیمارستان حتی انتقال به فرانسه مانند بسیاری از مسئولین دیگر فرقه اقدام می کردند.

خانم عبداللهی در مراسم یادبود رحیم کیوکان

بیماری مزمن رحیم یکی از عواملی بود که در این سالهای اخیر باعث شده بود نتواند از سازمان جدا شود. فشارهای فرقه در مقابل تلاشهای همسر، پسران و دختران رحیم برای رهایی او در تمامی سالهای بعد از سقوط صدام نتوانسته بود رحیم را وادار به مصاحبه اجباری علیه خانواده اش بکند و از قضا همین فشارهای روحی و جسمی باعث شده بود که بیماری رحیم وخیم تر گردد.

گریه دختران رحیم در آغوش خانم عبدالهی و اظهار تاسف از اینکه نتوانسته اند رحیم را نجات دهند در ذهن حاضران سئوالی را ایجاد کرد که چه بندهایی است که علیرغم داشتن مخالفت با فرقه و همه سختی هایی که فرد تحمل میکند باز مانع از جدایی میشود و گاه به هم پاسخ میدادند که بیماری و بیخبری از جهان و بی اطلاعی از خانواده و بیزاری از زندگی و ……صدها و صدها پاسخ دیگر.

خانواده رحیم کیوکان

مراسم در احترام و تقدیر از همسر رحیم که در غیبت چهل ساله او و با سختی زیاد فرزندانشان را بزرگ کرده بود با خواندن قرآن برای شادی و رهایی روح آن مرحوم پایان یافت و نشان داد که برخلاف وارونه نمایی های فرقه، خانواده رحیم کیوکان اعم از همسر و دختران و پسران و دامادها و عروس ها و نوه ها همگی برای رهایی او در زمان حیاتش شرکت فعال داشته اند و امروز نیز در مقابل توطئه های فرقه رجوی ایستاده اند و همچنین نشان داد که رحیم هیچگاه برای فرقه دست به اسلحه نبرده و همیشه با فرقه در کلیتش و مواضع آن مخالفت کرده هرچند که نتوانسته بود خود را نجات دهد.

کاش دلتنگی هم مثل اشک بود

می‌ریخت و تمام می شد

می ریخت و سبک می شدی

آن وقت مجبور نبودی

هر روز حجم عظیمی از دلتنگی ها را

با خودت به این طرف و آن طرف ببری…

خانواده رحیم کیوکان در مراسم یادبود ایشان

نوشته گزارشی از مجلس ترحیم مرحوم رحیم کیوکان اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

مسعود رجوی بعد از مرگ رحیم کیوکان هم دست از دشمنی با خانواده برنداشت. پیگیری های این خانواده برای دیدار با پدر دردمندشان آنچنان برای او گران آمده بود که بعد از مرگ او در حسرت دیدار خانواده هم ، دست از دشمنی برنداشت و این خانواده را منتسب به وزارت اطلاعات ایران خواند. البته که برای تمام کسانی که بااین فرقه آشنایی دارند این موضع گیری عجیب و ناآشنا نیست.

نزدیک است روزی که رجوی تقاص تمام این ظلم هایی را که بر هزاران خانواده روا داشته است پس خواهد داد. رجوی در تمام این سالها حتی در حضور عضو داخل تشکیلات به خانواده و پدران و مادران توهین های بسیاری کرده است وحتی اعضا را مجبور به سنگ زدن به صورت پدر و مادران خود کرد.

رجوی در سرفصل های مختلف با ارسال نامه بدون اطلاع عضو برای خانواده اش و به خطر انداختن آنها مقاصد پلید خود را پیش برد و اصلا ارزشی برای انسانیت و روابط خانوادگی قائل نیست و این هم تازه ترین آن و خطاب کردن خانواده رحیم کیوکان به عنوان مزدور!

برای بازماندگان رحیم کیوکان صبر و شکیبایی آرزو می کنیم و اقدام توهین آمیز مزدوران فرقه رجوی را محکوم مینماییم.

از طرف جمعی از خانواده ها و جدا شدگان عضو انجمن نجات کرمانشاه

نوشته مزدور خواندن خانواده رحیم کیوکان اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

رحیم کیوکان همانند هزاران جوان از نسل خودش که جوانانی آرمان خواه، شورشی و عصیانگر بودند و در منتهای صداقت و از خود گذشتگی تصمیم گرفته بودند زندگی و منافع فردی خود را فدای خوشبختی و بهروزی مردمشان کنند در مسیری گام گذاشتند که راه بازگشتی برای آن متصور نبود. سال 58 و همزمان با انقلاب ضد سلطنتی عرصه اجتماعی و سیاسی ایران جولانگاه جوانانی بود که بنا به مقتضای سن و جوانی برای تحقق آرمان های انقلاب نورس و ایجاد تغییر زندگی اجتماعی و اقتصادی مردم و کشورشان در جستجوی الگوهایی بودند که فکر می کردند می توانند این آرمان ها و خواسته هایشان را برآورده سازند و البته در این انتخاب متاسفانه منطق و شعورشان را قربانی احساس و شورشان کردند. آنها نمی دانستند که مسعود رجوی با طرح شعارهای پر جذبه و البته فریبنده سربزنگاه خطیرترین دوران سرنوشت به کمین آنها نشسته تا آنها را اسیر در زنجیر فریب و دروغ خود سازد و بدین ترتیب نسل رحیم کیوکان ها در منتهای صداقت و فداکاری در دام وی گرفتار شد و خودشان را اسیر در این چنبره و راه بی بازگشت دیدند.

نشست های سرکوب گرایانه تفتیش عقاید، خروج ممنوع، محرومیت از حق انتخاب آزاد مسیر آینده زندگی، عدم دسترسی به اخبار و اطلاعات آزاد و موبایل و اینترنت، جدا کردن اجباری همسران و از هم پاشاندن کانون خانواده و سالیان بی خبری از آشنایان و عزیزان در داخل ایران، القاء مستمر فریب و دروغ و بمباران بی وقفه ذهن و روح و روان و در نهایت عدم رسیدگی های پزشکی و بی مسئولیتی محض در قبال سلامتی اعضا بخشی از عملکرد رجوی در پاسخ به امید واعتمادی بود که آنها در منتهای صداقت نثار او و سازمانش کرده بودند.

ولی آنچه انزجار و تنفر هر انسان آزاده ای را بر می انگیزد و هر وجدان شریفی را به بشدت جریحه دار می کند مسئله رویکرد این فرقه ضدانسانی و شخص مسعود رجوی در قبال بیماری اعضاست. اعضایی که طی سالیان بدلیل بیگاری های مستمر و فشارهای طاقت فرسای فیزیکی و روحی و روانی توان خود را از دست داده و به بستر بیماری می افتادند دیگر تاریخ مصرفشان برای رجوی تمام میشد. هیچ تلاشی صورت نمی گرفت تا اعضایی که به بیماری های صعب العلاج دچار میشدند و درمان آنها با امکانات پزشکی داخل مقر امکان نداشت به خارج اعزام شوند و یا حتی خانواده هایشان در جریان بیماری عضو وابسته خود قرار گیرند تا برای درمانش اقدام کنند. عضو بیمار ماهها و حتی سالها تحت شدیدترین وضعیت بیماری و درد های ناشی از آن قرار می گرفت ولی خانواده اش هیچ اطلاعی نداشتند و در نهایت عضو بیمار بدون اینکه موفق به دیدن و یا تماس با خانواده اش شود در اوج تنهایی و با حسرت دیدار عزیزانش چشم از جهان فرو می بست و خانواده اش هم از طریق اطلاعیه ای که از طرف فرقه رجوی صادر میشد در جریان قرار می گرفتند.

در مواردی نظیر محمد حمادی که مدتها به بیماری سرطان دچار شده بود و برای اعزام به خارج برای درمان و همچنین کمک گرفتن از خانواده اش اصرار کرده بود در حالیکه سرطان تمامی وجود او را فرا گرفته بود و دیگر نای ایستادن نداشت او را بدون هیچ حمایتی به ترکیه فرستادند که در آنجا حالش به وخامت گرایید و در نهایت خانواده اش برای انتقال او به ایران اقدام کردند ولی رسیدگی های پزشکی به وی موثر واقع نشد و فوت نمود. اگر چه فوت او بخصوص بخاطر عدم احساس مسئولیت انسانی فرقه رجوی درد آور بود ولی حداقل این حسن را داشت که در آخرین ساعتی که چشم از جهان فرو می بست خانواده اش را در کنار خود می دید و با حسرت و فراق دوری از عزیزانش وداع نکرد. آری این عملکرد و رویکرد جریانی است که ادعای رستگاری، رفاه و خوشبختی و تندرستی و سلامت مردم ایران را دارد ولی دیگر جریانات را متهم به نقض حقوق شهروندی می کند .

اکرامی

نوشته مرگ سرد و خاموش رحیم کیوکان در فراق خانواده اوج شقاوت و سنگدلی رجوی اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

از همان ابتدای آشنایی با رحیم کیوکان متوجه شدم که او از جنس رجوی نبود و به نوعی از تشکیلات درونی توسط عوامل رجوی کنار گذاشته شده بود و با عنوان مسئول تعمیرگاه بنزینی در سر رشته داری فقط روزها را پشت سر می گذاشت. علیرغم فشار های فرماندهان وقت آن زمان به نام های زهرا نوری، فائزه، سهیلا شعبانی، زهره بنی جمالی و … که از طریق رحیم تلاش داشتند مرا تحت فشار قرار دهند ولی او هرگز به خواسته های فرماندهان رجوی تن نمی داد و همواره با روی خوش با من برخورد می کرد. چون من از تمامی امکانات عمومی محروم شده بودم ولی او بصورت مخفیانه مرا از این امکانات بی نصیب نمی گذاشت.

فتح اله اسکندری

بارها شاهد جلسات دیگ توسط عوامل رجوی علیه او بودم که با زشت ترین الفاظ به رحیم کیوکان توهین و فحاشی می کردند. بارها فرماندهان مقر با توجه به فعالیت خانواده اش برای آزادی رحیم از او درخواست کردند تا با حضور جلوی دوربین علیه خانواده خود موضع گیری نماید. اما او هرگز به این خواسته ضد انسانی آنها تن نداد. به رغم اینکه رحیم از طرح و برنامه من برای فرار مطلع و آگاه بود ولی هرگز مرا لو نداد و در روز فرار با لبخندی مرا بدرقه کرد. متاسفانه فرقه بد ذات مجاهدین او را از نظر روحی و جسمی در شرایطی قرار داده بود که در خاموشی زندگی اش پایان یابد و النهایه رحیم کیوکان بدون آنکه موفق شود خانواده اش را ببیند در خفا و در تشکیلات نکبت رجوی جان باخت. بنده ضمن تسلیت به خانواده کیوکان تا آزادی اسیران از بند رجوی در کنار خانواده ها خواهم ماند.

فتح اله اسکندری

نوشته چند سطری از خاطراتم با رحیم کیوکان اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

با شنیدن خبر درگذشت رحیم کیوکان ۷۸ ساله از اعضای با سابقه و قدیمی سازمان مجاهدین خلق بسیار نگران شدیم که چه اتفاقات دردناکی در قرارگاه مجاهدین خلق در مانز در حال وقوع است. تعداد زیادی انسان بیگناه که محبوس در تشکیلات رجوی، از هیچ حق و حقوق انسانی برخوردار نیستند و با مرگ و نیستی دست و پنجه نرم می کنند. مرگ و نیستی هم به لحاظ هویتی و روحی و هم به لحاظ جسمی.

شادروان رحیم کیوکان ۴۰ سال تمام از امکان تماس با خانواده چشم انتظار خود محروم ماند در حالیکه همسر و فرزندانش بواسطه دوری و بیخبری از ایشان رنج های زیادی متحمل شدند و آسیب‌های جبران ناپذیری دیدند. رنجی دو طرفه که از طرف سران ظالم سازمان مجاهدین خلق بر خانواده کیوکان تحمیل شد، نمونه ای است از رنج و دردی که هزاران خانواده دیگر با آن دست و پنجه نرم می کنند.

رحیم کیوکان ، به شهادت برخی اعضای جدا شده هیچ گاه داستان انقلاب ایدئولوژیک و طلاق و جدایی از خانواده را نپذیرفت و به همین دلیل همیشه تحت فشار فرقه بود. به قطع و یقین زنده یاد هم تمایل داشت با عزیزانش ارتباط داشته باشد و لذا در اثر فشارهای روحی و روانی وارده در زندان مانز به محوریت مریم رجوی، آستانه تحملش پایان یافت و دردمندانه بدرود حیات گفت که تاسف مان را برانگیخت.

جناب نخست وزیر

ما جمعی از خانواده های دردمند ایران که هر یک عزیزی در اسارت رجوی در زندان رجوی واقع در مانز آلبانی داریم از شما عاجزانه می خواهیم با بازدید از محل حبس آنان ، سلامت شان را تضمین کنید تا حداقل بتوانند با برقراری ارتباط با خانواده هایشان ما را هم شادمان نموده و از نگرانی درآورند.

جناب نخست وزیر
با کمک به ما خانواده های دردمند در تحقق درخواست مشروع و بحق مان نام خود را به نیکی در تاریخ دوران صدارت تان به ثبت برسانید و اطمینان داشته باشید از دعای خیر ما نیز بهره مند خواهید بود.

بی صبرانه در انتظار اقدام انسانی شما در حمایت از اسیران رجوی و خانواده هایشان هستیم.

با تشکر

خانواده های اسیران فرقه مجاهدین از استان کرمان

عطا فتحی زاده
نصرت جوادی
حسین پورعبداللهی
حمید رضایی
حمیدرضا اسماعیل بیگی
علیرضا زنگی آبادی
بهمن فرخی
محمد مشرف شاه
اسدالله حدادی

نوشته خانواده های کرمانی انجمن نجات به نخست وزیر آلبانی نامه نوشتند اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

شخصا از تلاش های خانواده به ویژه همسر و دختران آن مرحوم به وجد می آمدم. شاهد دردها و رنج های زیاد آنان بودم هر چند تمام رنج ها و دردهایشان را نمی توانستم ببینم و فقط به بخش خیلی کوچکی از آن اشراف داشتم ولی همان میزانی را که می دیدم و متوجه می شدم در دلم میگفتم خدا به این خانواده کمک کند. هر چند بودند دوستان دلسوزی که کمک هایشان شامل حال این خانواده می شد ولی باز تمام حرف نبود و دل پریشانی ها تمامی نداشت. حس و حال خانواده کیوکان در این مدت همچون حس و حال تمامی خانواده های دل نگران و چشم به راه  اسیران مجاهدین خلق، تلاشی آمیخته با امید و حسرت و ترس و اضطراب گاه به گاه. با تمام این احوالات این خانواده دمی دست از تلاش و کوشش برنداشت و به مقاومت خود در مقابل ظلم و ستم رجوی ادامه داد.

شخصا رحیم را از نزدیک می شناختم و شاهد بیماریهایی که داشت بودم ولی هیچگاه برای درمان دردهای او کار جدی صورت نگرفت و با داروهای متداول مداوا می شد در حالی که وقتی مسئولین عالی رتبه سازمان مریض می شدند به مراکز درمانی در بهترین کشورهای اروپایی فرستاده می شدند تا مداوا گردند. همانند خودم که دچار سرطان شده بودم، آنموقع تمام تلاش مجاهدین برای مداوای من فقط معطوف به داروهای معمول بود، ولی همزمان با من یکی از مسئولین سازمان دچار سرطان بود که او را به فرانسه فرستادند تا مداوا گردد ولی خواست خدا بود که او با تمام امکانات پیشرفته درمان نشد ولی من با کمترین امکانات و به یاری خدا درمان شدم. هر چند هنوز آثار آن بیماری بر بدنم هست و اذیتم میکند ولی میخواهم اینرا بیان کنم که رحیم نیز در طی این سالیان به یاری خدا زنده مانده بود و اگر درمان مناسبی صورت می گرفت شاید طول عمر بیشتری داشت.

به هر حال این چنین است که افراد در درون اردوگاه های مرگ رجوی به معنای دقیق کلمه نفله می شوند و از بین میروند و کسی نیست که مسائل آنان را حل و فصل نماید . آنوقت رهبران آنان از جامعه بی طبقه توحیدی دم میزنند و شعار میدهند که افراد با هم در سازمان هیچ فرقی ندارند و همه یکسان هستند چه فرمانده چه رزمنده !در حالیکه تفاوت بسیار است و دوگانگی و دو رویی سر تا پای تشکیلات رجوی را فرا گرفته است .

به هر حال عمیق ترین تسلیت های خودم را خدمت خانواده و دوستان و آشنایان آقای رحیم کیوکان ابراز میدارم و امیدوارم که دوستانی که در تشکیلات فرقه رجوی دارم به خود آیند و تجربه بگیرند. هم خود را برهانند و هم خانواده های خود را نجات بدهند تا در این دنیا و آن دنیا عاقبت بخیر شوند.

بخشعلی علیزاده

نوشته رحیم کیوکان قربانی دیگری از اردوگاه مرگ رجوی اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

لیلا کیوکان که عمر 43 ساله خود را از حضور پدر محروم بوده است در حاشیه اکران فیلم سرهنگ ثریا در چهل و یکمین جشنواره فیلم فجر از امیدی تازه گفت. او اشاره کرد که پس از سالها که او و خانواده‌اش نمی‌توانستند به سادگی از عضویت پدر در فرقه مجاهدین خلق صحبت کنند، اکنون می‌توانند به همگان اعلام کنند که او اسیر این فرقه است، برای رهایی او اقدام کنند و صدای خود را به گوش جامعه برسانند.

لیلا کیوکان امید داشت که پدرش رحیم کیوکان و دیگر اعضای دربند مجاهدین خلق موفق شوند از پشت حصارهای جسمی و ذهنی تشکیلات، فیلم را ببینند و برای رهایی خود تصمیمی بگیرند اما متاسفانه سران فرقه رجوی رحیم کیوکان را تا پایان عمر 78 ساله خود در اسارت کیش شخصیتی مسعود نگه داشتند. رحیم کیوکان در پایان بهمن ماه 1402، خانواده خود را در چشم انتظاری چهل ساله واگذاشت و به دیار باقی شتافت.

رحیم کیوکان در اسفند ماه سال 1323 متولد شد. او در سال 1360 در حالی که هوادار سازمان مجاهدین خلق بود متواری شد و در سال 1361 از کشور خارج و به پاکستان و سپس عراق رفت و به سازمان پیوست. در آن زمان او دارای همسر و چهار فرزند بود که لیلای او دو ساله بود.

برای دانلود اینجا را کلیک کنید.

نوشته امید لیلا کیوکان به دیدار با پدری که دیگر نیست، در حاشیه اکران سرهنگ ثریا اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

آنچه موجب تعجب من شد لحن ادبیاتی بود که سرکردگان این فرقه در منتهای بی صداقتی در مورد مرحوم رحیم کیوکان با هدف سواستفاده از وی بکار گرفته بودند. در قسمتی از این اطلاعیه آمده بود که مجاهد خلق رحیم کیوکان بعد از 43 سال مبارزه به دوستان مجاهد صدیقش پیوست. وی به مدت 2 سال با بیماری مبارزه کرد. در ادامه این اطلاعیه آمده است وزارت اطلاعات ایران از سال 98 با اعزام دخترانش تلاش کرد با فشار و تطمیع او را وادار به بازگشت به ایران و ابراز ندامت در قبال رژیم نماید.

آشنایی من با رحیم به سال 72 تا 74 برمیگشت که در معاونت سر رشته داری مسئولیت نیرویی (اداره کار) فرقه را در اشرف بعهده داشتم و رحیم که تعمیرکار خودروهای بنزینی در تعمیرگاه مرکزی بود هر صبح برای تحویل گیری کارگران و مکانیک های عراقی تعمیرگاه به سیاج نیرویی مراجعه می کرد. از همان برخوردهای اولیه اش فهمیدم که بشدت مسئله دار است. بعدها با آشنایی بیشتر از زبان خودش شنیدم که از پرسنل نیروی هوایی بوده است. با شروع نشست های موسوم به دیگ که در اتاق عملیات سررشته داری برگزار میشد بیشتر با او آشنایی پیدا کردم بخصوص اینکه سوژه ثابت این نشست ها بود و بیشتر از همه تحت برخورد و فحش و ناسزا قرار می گرفت. بعدها از برخی از پرسنل مدیریت تعمیرات شنیدم که بشدت تحت نظر است و حتی اعضایی که در تعمیرگاه با او ارتباط می گرفتند بشدت توبیخ و مورد انتقاد قرار می گرفتند.

به اعضایی که برای تعمیرات خودروهایشان به تعمیرگاه مرکزی مراجعه می کردند گوشزد می کردند که رحیم کیوکان فردی بشدت محفلی است و تحت نظر می باشد و کسی نباید بجز سلام و احوالپرسی معمولی و مراجعه کاری با وی ارتباط داشته باشد! اوج برخورد با رحیم در نشست های موسوم به دیگ صورت گرفت که ساعت ها او بصورت سرپا کنار دیوار ایستاده و عوامل سرسپرده رجوی به او فحش و ناسزا می گفتند. زهره اخیانی از اعضای زن شورای رهبری مسئول وقت سر رشته داری در جریان یکی از همین نشست ها وی را پاسداری در لباس مجاهد نامید که با محفل هایش اعضا را از تشکیلات می برد و برای رژیم پیاده نظام آماده می کند!

به همین دلیل بیشترین فشارها را بر او وارد می کردند. ولی جرم اصلی رحیم این بود که از حقانیت انقلاب مریم و بحث طلاق و حذف خانواده دفاع نمی کند. به همین دلیل او تحت شدید ترین بایکوت ها قرار می گرفت و هیچگاه طی آن سالها علیرغم سابقه بالای تشکیلاتی مسئولیت و منصب بالای تشکیلاتی به او داده نمیشد. او علیرغم تبلیغات مسموم و فریبنده سرکردگان فرقه رجوی از احترام زیادی بین اعضا برخوردار بود و بویژه کارگران عراقی او را خیلی دوست داشتند. علیرغم تمامی این برخوردهای ضدانسانی و تحقیر کننده در منتهای عوام فریبی سرکردگان فرقه که طی این سالها رحیم خاری در چشمان آنها بود، بعد از مرگش با تعریف و تمجید از او تلاش کردند واقعیت ها را از ذهن اعضا بزدایند.

اوج شقاوت در این اطلاعیه در اینجاست که با عوام فریبی تلاش کرده اند تلاش های بی وقفه و دلسوزانه دخترانش برای آزادی او را در خدمت وزارت اطلاعات و جمهوری اسلامی قرار دهند در حالیکه خانواده رحیم کیوکان همانند صدها خانواده دیگر که طی سالیان از رحیم و دیگر عزیزانشان هیچ گونه اطلاعی نداشتند تلاش می کردند با تحمل رنج و فراق دوری عزیزانشان از وضعیت و سلامتی آنها اطلاعی پیدا کنند. و دنائت فرقه رجوی به حدی است که با وجودیکه رحیم دوسال در بستر بیماری بوده به او اجازه تماس با خانواده و بخصوص دخترانش را ندادند تا در آخرین روزهای عمرش صدای آنها را بشنود و با آرامش چشم از جهان فروبندد. ضمن تسلیت به خانواده داغدار رحیم کیوکان و بخصوص دختران داغدار ایشان برای شادی روحش طلب آمرزش و مغفرت می کنم و بر رجوی پلید لعنت می فرستم .

اکرامی

نوشته رحیم کیوکان فرزند صدیق خلق یا عضو شعبه سپاه پاسداران؟ اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

آقای رحیم کیوکان که به شدت تحت فشار فرقه رجوی برای مصاحبه اجباری علیه خانواده خودش، که جز امکان ارتباط با وی چیزی نمی خواستند، قرار داشت هیچگاه حاضر نشد به این اقدام تن دهد و همین امر باعث تشدید فشارهای فرقه ای علیه او شده بود، فشارهایی که در نهایت باعث فوت ایشان شد.

امکان تماس با خانواده و نیز انتخاب نوع زندگی و شکستن فشارهای فرقه ای در اردوگاه بسته و دور افتاده مجاهدین خلق در آلبانی ابتدایی ترین حقوق اولیه انسانی اعضا است که انجمن نجات و خانواده ها همواره برای دستیابی به آن تلاش کرده و خواهند کرد.

تسلیت به خانواده محترم کیوکان به مناسبت درگذشت رحیم کیوکان

نوشته تسلیت انجمن نجات به خانواده رحیم کیوکان اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

لیلا گیوکان که اکنون 43 سال است از پدر اسیرش در فرقه مجاهدین خلق بی خبر است در این پیام نخست وزیر آلبانی ادی راما را خطاب قرار می‌دهد و از بازداشت اعضای انجمن آسیلا بدون تفهیم اتهام و محبوس کردن آن‌ها در کمپ بسته انتقاد می‌کند. او با اشاره به اعتصاب غذای اعضای بازداشت شده آسیلا در پی عدم دریافت اجازه ملاقات با همسران‌شان، از نخست وزیر آلبانی خواستار آزادی هر چه سریعتر این افراد شد.

این فرزند چشم انتظار پدر، در ادامه صحبت‌هایش اعضای بازداشتی از جمله حسن حیرانی، علی هاجری و مهدی سلیمانی را خطاب قرار داد و با جملاتی امیدبخش حمایت خود از آنها را اعلام کرد. لیلا گیوکان در بخشی از سخنانش خطاب به این افراد گفت: “شما از زندان‌های بزرگتری رهایی پیدا کردید. ما پشت شماییم. ما خانواده‌ها همراه شماییم. ما تمام امیدمان در آلبانی به شما بود و به شما هست.”

او این افراد را دعوت به استقامت کرد و وعده داد که خانواده‌های اعضای دربند مجاهدین در ایران از راه دور از اعضای آسیلا و همسرانشان حمایت می‌کنند.

برای دانلود اینجا را کلیک کنید.

نوشته اعلام حمایت دختر رحیم گیوکان از اعضای بازداشت شده انجمن آسیلا اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

با سلام و تقدیم احترام
چشم به راه پدرم هستم که آرزوی در آغوش کشیدنش را دارم.

من لیلا کیوکان فرزند آقای رحیم کیوکان از اعضای اسیر در فرقه رجوی در اسارتگاه مانز در دورس در کشور آلبانی هستم.
من ۴۲ ساله هستم و پدر را از زمانی که خود را شناختم ندیدم، چونکه در هنگام خروج بابا از کشور به نیت پیوستن به سازمان مجاهدین خلق که چهار دهه پیش صورت گرفت، دو سال بیشتر نداشتم و تا به امروز ۴۰ سال است که پدرم از آغوش گرم خانواده به دور می باشد.

خبرهای واصله از آلبانی و از مقر مانز حکایت از این دارد که پدرم بشدت تحت فشار و کنترل فرقه رجوی است و اجازه برقراری ارتباط حتی در حد یک تماس تلفنی با خانواده خاصه همسر خود یعنی مادرم را ندارد. اعضای سازمان مجاهدین خلق در آلبانی از کمترین حقوق انسانی هم برخوردار نبوده و در اردوگاه کار اجباری حق ارتباط با دنیای خارج را ندارند. آنچه طی سالیان بر اعضا می رود مصداق عینی جنایت گسترده و سیستماتیک علیه بشریت است.

کمترین حق برای من و خانواده ام این است که از دیدار پدر محروم نباشیم و بتوانیم بعد از چهل سال دوری و بیخبری پدرم را ببینیم و در آغوش بگیریم و شادمان شویم که متاسفانه سازمان مخوف رجوی این حق را از ما دریغ کرده است.
من به نمایندگی از خانواده ام، خاصه مادر دردمند و چشم به راهم، از شما تقاضا دارم که دیدار با پدر که انتظار زیادی نیست را محقق کرده و عینیت ببخشید تا بینهایت خوشحال مان کنید.

در ضمن اطلاع دارم که مستندات شکایت 42 تن از اعضای سابق فرقه رجوی همراه با حکم قطعی از دادگاه بین المللی تهران جهت ملاحظه و اقدام شما به دبیرخانه دادگاه بین المللی لاهه تقدیم گردیده است. از شما درخواست دارم تا در رسیدگی به این پرونده تعجیل نموده و سران سازمان مجاهدین خلق را تحت تعقیب قضایی بین المللی قرار دهید.
من کمال تشکر و سپاسگزاری را از شما دارم که موضوع را دنبال می کنید.

لیلا کیوکان
تهران – ایران

نوشته نامه لیلا کیوکان به دادستان دیوان کیفری بین المللی در لاهه اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

به امید روزی که بتونم ببینمت. تمام آرزومه. امروز یک اتفاق خوبه دیگه که اینجا افتاد اینکه من به همراه پسرم اومدم. کوچکترین نوه شما. امیر حسام من الان 7 سالشه. این امیر حسام منه. آخرین نوه شما. پسر کوچیک من. پسر بزرگ من امیر حسین 17 سالشه. امیر حسام 7 سالشه. و ما واقعاً چشم انتظاریم.

برای دانلود اینجا را کلیک کنید.

نوشته لیلا کیوکان: دوست دارم دستهای پدرم را بگیرم و باور کنم که پدرم هست اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

سلام، من بهجت صدیقی هستم. همسر رحیم کیوکان. دارای 4 فرزندم. به اسم مژگان، مهران، محسن، لیلا. من چهل ساله همسرمو ندیدم. سلام رحیم جان من الان 40 ساله که از من دور هستی. من دلم میخواد که بازم با هم باشیم. من و 4 تا بچه رو گذاشتی رفتی. الان بچه ها بزرگ شدن.

همچنین لیلا کیوکان دختر رحیم کیوکان عنوان کردند:

زمانیکه پدرم از ایران خارج شد سال 60 ، من دو سال بیشتر نداشتم. طبیعتاً هیچ خاطره ای من از پدرم ندارم. اما طبق گفته ها و شنیده ها از مادرم، اطرافیان، چیزی که شنیدم، پدرم کارمند هواپیمایی ایران ایر بودن. هیچ سابقه سیاسی که منجر به خطر براشون باشه، نبوده. طبق اعلامی که خود سازمان بهشون می گه که جونت در خطره و باید سریع ایران رو ترک کنی، سال 60 از طریق مرزهای شرقی ایران متأسفانه از ایران خارج می شه. ما هیچوقت نتونستیم با پدرم ارتباط برقرار کنیم. من هیچوقت پدرم رو ندیدم. صداش رو نشنیدم. هیچ خاطره ای از پدر حتی کلامی، شنیداری هم ندارم. الان حدود ده سالی هستش که خیلی دارم تلاش می کنم. با سازمانهای مختلف در تماس بودم که بتونم یه خبری، یه ردی، یه نشونه ای از پدرم بگیرم. متأسفانه جایی که پدرم اسیره. تو فرقه ای که پدرم اسیره. تمام درها رو به روی ما بسته. من فکر می کنم همینجور که به روی ما بسته، به روی پدرم هم بسته. و ایشون هم اجازه نداره که بخواد با ما ارتباط بگیره. حتی اینو بما بگه که من نمی خوام شما رو ببینم. در این حد هم بهش اجازه نمیدن. خیلی دارم تلاش می کنم. خدا را شکر که با انجمن آشنا شدم الان تقریباً 5 ساله که من با انجمن آشنا شدم و خیلی بهم کمک می کنن اینجا. از این بابت خیلی خوشحالم.

من هیچوقت پدرم رو صدا نکردم. هیچوقت صداشو نشنیدم. نمی دونم چی باید خطابش کنم. پدر، آقا، اما میگم پدر. دوست دارم صداتو بشنوم. دوست دارم ببینمت. دوست دارم دستاتو تو دستم بگیرم. حس می کنم بخاطر شغل سختی که داشتی دستای قوی و پر قدرتی داشته باشی. دوست دارم این دستارو تو دستم بگیرم و واقعاً اینو باور کنم که پدرم هست. من عقب نمی شینم. به دنبالت هستم. تمام انرژی هامو برات می فرستم و می دونم در هر گوشه ای از دنیا که باشی، این انرژی های منو دریافت خواهی کرد. به امید روزی که بتونم ببینمت. تمام آرزومه. امروز یک اتفاق خوبه دیگه که اینجا افتاد اینکه من به همراه پسرم اومدم. کوچکترین نوه شما. امیر حسان من الان 7 سالشه. این امیر حسام منه. آخرین نوه شما. پسر کوچیک من. پسر بزرگ من امیر حسین 17 سالشه. امیر حسام 7 سالشه. و ما واقعاً چشم انتظاریم. سال گذشته 17 و 18 اسفند ماه سال 99 ، جمعی از جدا شده ها شکایتی رو مطرح کردن دادگاه بر علیه فرقه رجوی. دو روزش هم من حضور داشتم در دادگاه. روز هجدهم فرصت به من رسید که من هم گوشه کوچیکی از درد و رنج خودم و خانواده، مادرم رو تو دادگاه بعنوان شاهد بیان کنم. خدا رو شکر تمام تلاشهای عزیزانی که طرح دعوی کرده بودن به ثمر نشست. الان شکایت ما در دادگاه لاهه مورد قبول قرار گرفته. از این بابت خیلی خوشحالم. تبریک می گم به همه عزیزانی که زحمت کشیدن. من اونجا بودم. دیدم چقدر دارن تلاش می کنن. چقدر پیگیرن. خیلی حضور ذهن ندارم. عذرخواهی میکنم اگر تک تک اسمشون رو نمی برم. امیدوارم که این پیروزی همینجور ادامه داشته باشه و ما تو دادگاه لاهه بتونیم به پیروزی بیشتری برسیم. و مطمئناً سران فرقه رجوی محکوم بشن و ما بتونیم عزیزانمون رو ببینیم.

نوشته دختر رحیم کیوکان: پدر دوست دارم ببینمت، صدایت را بشنوم اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

خانم لیلا کیوکان از رنجی که خانواده رحیم کیوکان طی سالیان در فراق وی می کشند و چشم انتظاری شان برای رهایی او و نگرانی شان نسبت به سلامتی او سخن گفت.

سخنان پراحساس وی نشانگر عشق عمیق این خانواده به کسی است که سال ها از دوری اش رنج کشیده اند و تنها آرزویشان در آغوش کشیدن او می باشد. پدری سالمند که اسیر حصارهای فیزیکی و ذهنی فرقه تروریستی رجوی است و اجازه ی تماس با خانواده خود را ندارد.

برای دانلود اینجا را کلیک کنید.

خانم لیلا کیوکان و دیگر اعضای خانواده رحیم کیوکان بارها و بارها از سازمان های بین المللی خواسته اند تا سریعاً به وضعیت سلامتی و نجات پدرشان رسیدگی کنند. همچنین آنان بارها و بارها از سازمان های حقوق بشری تقاضا نموده اند تا فرقه رجوی را ملزم نمایند که حداقل شرایط ملاقات خانواده ها با عزیزانشان را مهیا نماید و همچنین اعضا بتوانند آزادانه سرنوشت خود را انتخاب کنند.

خانم بهجت صدیقی همسر رحیم و مادر لیلا خواست تا صدای او و دخترش به طریقی به گوش همسرش برسد تا بداند که همه خانواده بزرگ کیوکان مشتاق بازگشت وی هستند و برای درآغوش کشیدن پدر لحظه شماری می کنند. حسب در خواست ایشان ویدئویی چند دقیقه ای تهیه شد.

امید است که وجدان های بیدار بشری در رساندن پیام این ویدئو به رحیم کیوکان، گرفتار در اردوگاه مجاهدین خلق در کشور آلبانی، نهایت تلاش را بنمایند.

نوشته خانواده رحیم کیوکان همچنان چشم انتظارند اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.