تشکیلات مجاهدین خلق در پوشش نهادی به نام “کمیسیون زنان شورای ملی مقاومت”، کنفرانسی با عنوان “رهبری زنان؛ ضرورت ایران آزاد و جمهوری دموکراتیک” برگزار کرد که طی آن اعلام کند که مریم رجوی بهترین گزینه برای تغییر حکومت ایران است.

مریم رجوی در سخنرانی خود در این کنفرانس، با کنایه به رضا پهلوی ادعا می‌کند که “رهبری زنان شاخص قاطعی برای شناخت مدعیانی در صحنه سیاسی است که خود را جایگزین وانمود کرده‌اند”. رییس جمهور غیرمنتخب شورای ملی مقاومت که سالها تلاش کرد عدم مقبولیت تشکیلاتش در میان مردم ایران را انکار کند و خود را “تنها جایگزین” حکومت ایران معرفی کند، امروز برای جبران عقب ماندگی‌ها سعی میکند برای جلب حمایت سیاستمداران خارجی، از امتیازی به نام “رهبری زنان” بهره بگیرد.

ضرورت رهبری زنان در جوامع

بله، رهبری زنان به طور گسترده برای تغییرات دموکراتیک قوی ضروری تلقی می‌شود. پژوهش‌های سازمان‌های بین‌المللی، نشان می‌دهند که مشارکت و رهبری برابر زنان در سیاست و زندگی عمومی مردم جوامع، برای تضمین مشروعیت دموکراتیک، تقویت حکومت فراگیرتر و پاسخگوتر و دستیابی به اهداف توسعه پایدار، نیازی اساسی است.

رهبری زنان برای تغییر دموکراتیک به دلایل زیر ضروری تلقی می‌شود:

الف. بهبود نتایج سیاست‌گذاری‌ها: زنان در نقش‌های رهبری اغلب سیاست‌هایی را در اولویت قرار می‌دهند که به نفع آسیب‌پذیرترین افراد جامعه، از جمله بهداشت، آموزش، مراقبت از کودکان و حمایت اجتماعی است.
ب. تقویت مشروعیت دموکراتیک: مشارکت زنان، دموکراسی را نهادینه‌تر می‌کند، زیرا آنها دیدگاه‌های متنوعی را مطرح می‌کنند. این امر در نهادهای شهری که به عنوان اولین نقطه تماس بین شهروندان و دولت عمل می‌کنند، بسیار مهم است.
ج. کاهش فساد و بهبود خدمات: افزایش حضور زنان در مناصب انتخابی با سطوح پایین‌تر فساد و ارائه خدمات عمومی مؤثرتر و مداوم‌تر رابطه مستقیم دارد.
د. ترویج صلح و ثبات: کشورهایی که تعداد بیشتری از زنان در قدرت سیاسی دارند، عموماً کمتر احتمال دارد که به جنگ بروند یا مرتکب نقض حقوق بشر شوند.
ه. سبک‌های رهبری تحول‌آفرین: سیاستمداران زن اغلب سبک‌های مشارکتی‌تر و فراگیرتری را اتخاذ می‌کنند که می‌تواند به کاهش اختلافات در محیط‌های سیاسی قطبی‌شده کمک کند.

اما پرسش اینجاست. آیا در سازمان مسعود رجوی، که هژمونی زنان برقرار است، موارد بالا محقق شده است؟

مریم رجوی از ضرورت رهبری زنان می‌گوید، نه به دلایلی که در بالا ذکر شد، بلکه به این دلیل که این نکته را امتیازی برای اپوزیسیون خود می‌داند چرا که تشکیلات مجاهدین خلق در ظاهر تشکیلاتی است که با رهبری زنان اداره میشود و در حرکت های تشکیلاتی همواره بسیار سازمان یافته و منظم عمل کرده است. اما آیا علت این سازمان یافتگی هژمونی زنان است یا ساختار فرقه ای سلسله مراتبی کیش شخصیتی رجوی؟

در سازمان رجوی که اداره کنندگان آن را زنان تشکیل می‌دهند، دقیقا و تحقیقا، زنان از حقوقی که مریم رجوی برای مخاطبانش در سخنرانی‌اش در کنفرانس مذکور برمی‌شمرد، محروم هستند. مریم رجوی به طرح ده ماده ای خود ارجاع میدهد و ادعا میکند امتیاز او در برابر سلطنت طلبان این است است که در حکومت دمکراتیک مورد نظر او، زنان ” از آزادی انتخاب کردن و انتخاب شدن، تا حق انتخاب آزادانه پوشش، آزادی اشتغال، حق فعالیت سیاسی-اجتماعی و اقتصادی، حق استفاده بدون تبعیض از کلیه امکانات هنری و ورزشی، دریافت مزد مساوی با مردان در برابر کار مساوی، آزادی گزینش همسر، حق متساوی طلاق و منع هر گونه بهره‌کشی جنسی از زنان تحت هر عنوان” برخوردارند.

این در حالی است که زنان درون قرارگاه اشرف 3 در آلبانی نه تنها از هیچ کدام از حقوق بالا برخوردار نیستند بلکه ملزم به رعایت “حجاب اجباری”، “دین اجباری” و “حکمرانی اجباری” مسعود رجوی، حتی در زمان غیبت او هستند.

نقش واقعی زنان در تحقق دمکراسی

زنان دموکراسی را نجات خواهند داد، اما نمی‌توانند به تنهایی این کار را انجام دهند. اکنون، بیش از هر زمان دیگری، هر فعالیتی در راستای دمکراسی‌خواهی و وطن پرستی باید با همکاری میان زنان و مردان و میان قشرهای مختلف سیاسی باشد. در این قشرهای سیاسی ناقضان حقوق بشر و حقوق زنان و گرو‌ههایی با سوابق خشونت آمیز و غیردمکراتیک همچون مجاهدین خلق جایی ندارند.

فارغ از اینکه دیگر اپوزیسیون‌های ایرانی کیستند و چه می‌گویند، مریم رجوی باید یک حقیقت ساده را بپذیرد: واقعیت غیردمکراتیک تشکیلات مجاهدین خلق و نقض آشکار حقوق زنان در این تشکیلات در طول پنج دهه گذشته به اندازه کافی مستند نگاری شده است که ملت ایران بدانند، رهبری مجاهدین خلق وقتی از گرامی‌داشت روز جهانی زن می‌گوید تا چه اندازه به آن باور دارد و در عمل به کار بسته است.

دموکراسی بدون برابری جنسیتی نمی‌تواند شکوفا شود و برابری جنسیتی به معنای حق برابر زنان و مردان در پیشبرد اهداف دمکراتیک است. کارشناسان بر این باورند که در در دنیای امروز، زنان یا مردان نمی‌توانند چالش‌های سیستمی را به تنهایی حل کنند.

مزدا پارسی

نوشته ضرورت رهبری زنان برای ایران آزاد و دمکراتیک یا برای مسعود رجوی؟ اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

روز شنبه 8 مارس 2025، اعضای ایرانی و آلبانیایی انجمن نجات آلبانی با اهدای گل به شهروندان زن و برگزاری نمایشگاه عکس و پوستر و توزیع بروشورهایی درباره نقض حقوق زنان در کمپ مجاهدین خلق موسوم به اشرف 3، واقع در روستای دور افتاده مانز، تلاش کردند که ذهن شهروندان آلبانیایی را درباره سازمان مجاهدین خلق روشن کنند.

حمید آتابای یکی از فعالان انجمن نجات آلبانی ضمن گرامی‌داشت روز جهانی زن توضیح می‌دهد که هدف از برگزاری نمایشگاه عکس این است که مخاطبان بدانند که در کمپ مجاهدین خلق بر زنان چه می‌گذرد. بیجار رحیمی از حجاب اجباری و محرومیت از حق ازدواج و فرزند آوری برای زنان مجاهدین خلق می‌گوید. به گفته این دو عضو پیشین مجاهدین خلق، زنان در این تشکیلات از کوچکترین آزادی و اختیاری برخوردار نیستند.

همچنین، الا ددا، التیسا بیلو وآلدو سولولاری برای هموطنان خود درباره ماهیت تشکیلات مجاهدین خلق، تاریخچه و فعالیت‌های تروریستی و فرقه ای آن توضیحاتی می‌دهند.

نوشته فعالیت‌های انجمن نجات آلبانی به مناسبت 8 مارس اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

زنان در فرقه رجوی به وضوح با تبعیض‌های خاصی مواجه‌اند که زندگی شخصی و هویتی آن‌ها را تحت تأثیر قرار داده. یکی از بارزترین نمونه‌های این تبعیض‌ها، سلب اختیار کامل آن‌ها بر زندگی شخصی‌شان است. این عدم اختیار در تصمیم‌گیری‌های شخصی، نقض کننده پایه‌ای‌ترین حقوق زنان است.

مریم رجوی تلاش می‌کند تا چهره‌ای فریبنده از “رهایی زنان” به نمایش بگذارد؛ اما واقعیت این است که زنان در این فرقه بیشتر به عنوان ابزارهای تبلیغاتی مورد استفاده قرار می‌گیرند. کنترل بر ظاهر آن‌ها نه ‌تنها هویت فردی‌شان را تحت تأثیر قرار می‌دهد، بلکه بیانگر این است که حتی قابلیت‌های فیزیکی آن‌ها نیز تحت نظارت و محدودیت قرار دارد. تعدادی از زنان حتی به اجبار تحت عمل جراحی هیسترکتومی قرار می‌گیرند تا امکان مادر شدن از آن‌ها سلب شود. جالب اینکه این عمل در قالب فرافکنی، “رهایی زن از قید و بندهای دست و پاگیر زندگی” نامیده می‌شود.

زنان در فرقه خالی از هیچ ارتباطی با دنیای بیرون، دچار انزوا و همواره تحت سرکوب مضاعف قرار دارند. ایدئولوژی خاص این فرقه، به شدت به رهبری وابسته است و هر گونه نقد یا پرسش به شدت سرکوب می‌شود. این فضا مانع از رشد فکری و هویتی زنان شده و آن‌ها را به موجوداتی تابع تبدیل می‌کند که بدون هیچ نوع تفکری باید از رجوی پیروی کنند.

محیط مملو از پلیس مخفی و کنترل شدید بر اعضا، بر این واقعیت می‌افزاید که آن‌ها تحت نظارت دائمی هستند. این ترس و عدم امنیت باعث می‌شود که زنان به صورت کورکورانه و بدون هیچ انتقاد و اعتراضی، خود را به قواعد دگم فرقه ملزم کنند. این شرایط منجر به تخریب شخصیت آنها می‌شود و به نوعی تشویق به از بین بردن عواطف و احساسات خودشان می‌انجامد که در نهایت موجب بروز آسیب‌های روانی و عاطفی عمیق در آن‌ها می‌شود.

روز جهانی زن فرصتی برای یادآوری حقوق و آزادی‌های زنان است. اما در فرقه رجوی، این روز به دلیل شرایط نابهنجار و تبعیض‌های عمیق به یک روز خالی از مفهوم تبدیل می‌شود. زنان در این سازمان نه تنها از حقوق و آزادی‌های اولیه خود محروم‌اند، بلکه تحت فشارهای شدید اجتماعی و روانی قرار دارند. این موضوع نیازمند توجه جدی و تلاش‌های مداوم برای افشای شرایط ناگوار زنان در این فرقه و حمایت از حقوق آن‌ها است. باید تلاش کرد تا روز جهانی زن واقعاً یک روز برای ابراز حقوق و آزادی‌های زنان در هر کجا باشد.

حسن شهباز

نوشته روز جهانی زن در فرقه رجوی چگونه می‌گذرد؟ اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

آلدو سولولاری نوشت:

در این روز ویژه، هر کلمه و تبریک را به همه زنان و مادران عضو انجمن نجات تقدیم می‌کنیم، به خاطر محبت، فداکاری‌ها و نیروی بی‌پایان آنها.

امسال، در این 8 مارس، ما در آلبانی صدای خود را برای شنیده شدن صدای مادران در ایران بلند می‌کنیم. آنها که در برابر درد عمیقی قرار دارند. آنها که از فرزندان خود جدا شده‌اند و فرزندانشان در اردوگاه تشکیلات تروریستی مجاهدین در حبس هستند.

این مادران برای بازگشت به فرزندانشان و بازیابی کرامت و آزادی آنها مبارزه می‌کنند و ما پشتیبان آنها هستیم.

بیایید همه با هم در حمایت از این مادران ایستاده و همچنان به جشن گرفتن و احترام گذاشتن به هر زن و مادری در سراسر جهان ادامه دهیم.

آلدو سولولاری

نوشته تبریک آلدو سولاری از انجمن نجات آلبانی به زنان انجمن نجات در ایران به مناسبت روز اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

تاریخچه و اهمیت روز جهانی زن

۸ مارس برای اولین بار در اوایل قرن بیستم در کشورهای مختلف به منظور اعتراض به شرایط بد کاری و اجتماعی زنان در کارخانه‌ها و جوامع مختلف آغاز شد. در سال ۱۹۱۰، کلارا زتکین، فعال اجتماعی آلمانی، پیشنهاد داد که یک روز جهانی برای ترویج حقوق زنان و حقوق کارگران زن تعیین شود. این روز بعدها در بسیاری از کشورها جشن گرفته شد و به سمبلی از مبارزات زنان برای برابری تبدیل گشت.

در طول تاریخ، زنان برای حقوق خود مبارزه کرده‌اند و در بسیاری از زمینه‌ها از جمله حق رأی، دستمزد برابر، آموزش، و حق مالکیت پیشرفت‌های قابل توجهی داشته‌اند. با این حال، هنوز در برخی مناطق جهان، زنان با محدودیت‌هایی جدی روبه‌رو هستند.

چالش‌ها و محدودیت‌های زنان در کمپ‌ها و جوامع خاص متاسفانه، در برخی از جوامع و کمپ‌های تحت کنترل گروه‌ها یا سازمان‌های خاص، زنان با فشارهای بسیار شدیدی روبه‌رو هستند. در کمپ‌ تحت کنترل سازمان مجاهدین خلق، برای مثال، زنان مجبور به رعایت حجاب اجباری هستند و حق ارتباط با مردان و خانواده‌هایشان را ندارند. این زنان به شدت تحت فشار قرار دارند و از حقوق اولیه خود مانند تماس با فرزندان یا والدین خود محروم هستند.

در کمپ مانز، جایی که تعداد زیادی از اعضای این سازمان تحت شرایط سخت زندگی می‌کنند، زنان تحت شدیدترین فشارها قرار دارند. این محدودیت‌ها نه تنها حقوق اولیه انسانی آنان را نادیده می‌گیرد، بلکه باعث می‌شود که آنان از زندگی طبیعی و اجتماعی خود محروم شوند. زنان در این کمپ‌ به اجبار باید در محیطی محصور زندگی کنند و هیچ‌گونه ارتباطی با جهان خارج از آن کمپ ندارند.
این وضعیت نامساعد زنان باید توسط جامعه جهانی به رسمیت شناخته شود و به صدا درآید. مهم‌ترین وظیفه انجمن‌های حقوق بشری و مدافعان حقوق زنان، رساندن صدای این زنان مظلوم به گوش جهانیان است و ایجاد آگاهی در مورد شرایط ناعادلانه‌ای که در آن زندگی می‌کنند.

۸ مارس نه تنها روزی است برای تبریک به زنان جهان بلکه فرصتی است برای یادآوری به جامعه جهانی که زنان هنوز در بسیاری از نقاط جهان در معرض ظلم و نابرابری قرار دارند. این روز فرصتی است برای همدردی با زنانی که در کمپ‌ سازمان مجاهدین در مانز و جوامع مختلف از حقوق اولیه خود محروم هستند و برای ترویج برابری جنسیتی و حقوق بشر در تمام جوامع.

۸ مارس به عنوان روز جهانی زن باید تبدیل به فرصتی برای آگاهی‌رسانی در مورد شرایط زنان در سراسر دنیا و حمایت از آنان در راستای کسب حقوق‌شان شود. این روز همچنین فرصتی است تا جهان به یاد آورد که زنان هنوز در کمپ مانز تحت فشارها و محدودیت‌های سختی زندگی می‌کنند و به همین دلیل باید صدای آنان شنیده شود و تلاش‌های جهانی برای حقوق بشر و برابری جنسیتی دو چندان گردد .

خلیل انصاریان-تیرانا

نوشته وظیفه جامعه جهانی در قبال زنان گرفتار در مناسبات مجاهدین اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

از اینرو به مناسبت چنین روزی هر ساله توسط سازمان ملل متحد و بسیاری از کشورهای جهان گرامی داشتی برگزار میشود و هر سال بر موضوع خاصی در زمینه حقوق زنان تمرکز دارد. در حقیقت این روز مجالی است برای نگریستن به حقوق زنان در راستای حرکت های پیشرو برای باز کردن راه در جهت شکوفایی استعدادها و فرصت هایی که در نسل آینده زنان است.

زنان در همه جوامع نقش بسیار مهم و موثری در تربیت و هدایت خانواده و فرزندان و ساختار جامعه اقتصاد و سیاست هر کشور دارند. در طی سالیان نقش زنان در سطح اجتماع پررنگ تر شده و ارزش آفرینی آنها بیش از پیش مورد توجه قرار میگیرد. ارزش نهادن به زنان و حقوق آنها تضمین کننده آینده هر جامعه ای خواهد بود.

حال با توجه به ادای احترام جهان به حقوق زنان و احقاق حقوق و دستاوردهای جهانی زنان متاسفانه امروزه در قرن حاضر هزاران زن در اسارت سازمان تروریستی فرقه گرایی به نام سازمان مجاهدین خلق می باشند و در محرومیت مطلق بسر میبرند. این سازمان زن ستیز هم اکنون در قلب اروپا و در کشور آلبانی مستقر می باشد. زنان اسیر در این سازمان با شرایط کاری سخت و وضعیت اسفناک غیر انسانی همچون قتل، عقیم نمودن، منع ازدواج و باروری، تحقیر و خشونت های کلامی، طلاق اجباری، عدم ارتباط با خانواده و فرزندان، شکنجه روحی و تجاوز جنسی از جانب سرکرده سازمان تحت عنوان ” یگانه شدن با رهبری ” روبرو می باشند.

در طول تاریخ نقض حقوق زنان و آپارتاید هرگز جداسازی یک زن از کودک خود و شکنجه زنان علیه زنان مشاهده نگردیده. اما در فرقه زن ستیز رجوی روشی نوین اجرا میشود و آن جدایی مادر از فرزندان و شکنجه زنان توسط زنان می باشد. مریم قجرعضدانلو ملقب به مریم رجوی که همسر سرکرده فرقه است مسئول انواع شکنجه ها و محرومیت ها و ممنوعیت ها علیه زنان نگون بخت بوده. این نگاه متفاوت فرقه علیه زنان در حالی است که مریم رجوی بارها با فرا رسیدن روز جهانی زن در کنفرانس های خبری، خود را به عنوان مدافع حقوق زنان ایران معرفی نموده و با ژست دروغین ادعای مبارزه علیه خشونت زنان مینماید.

باید یادآور شوم که در قرن بیستم قبل از تصویب روز جهانی حقوق زنان توسط مجمع عمومی سازمان ملل متحد، گروه ها و کارخانه هایی وجود داشتند که از زن ها با دستمزد پایین در کارهای سخت استفاده میکردند. در تشکیلات رجوی عملاً هیچ حقوقی به زنان داده نمی شود و تحت سخت ترین شرایط مجبور به ادامه حیات هستند.

در مکاتب الهی و جوامعی با عقاید والای معنوی زن یعنی هنر یعنی زیبایی یعنی عشق و زن یعنی غذای روح یعنی تغذیه معنوی. اما در فرقه رجوی زن یعنی برده جنسی و هرگز زن را در مقام خودش قرار نداده و نمیدهد که این خود فراتراز نقض حقوق زنان می باشد. د رضمن قابل ذکر است این فرقه زن ستیز به دو قشر از زنان ظلم میکند یکی زنان عضو در تشکیلات خود و دیگر قشر مادرانی که از دیدار با فرزنداشان توسط فرقه محروم هستند و سالها در چشم انتظاری و در حسرت دیدار با عزیزانشان هستند.

با آرزوی رهایی زنان عضو گرفتار و پایان انتظار مادران

ناصر رضایی

نوشته سازمان زن ستیز مجاهدین خلق اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

زمینه تاریخی و ایدئولوژیک

پ‌ک‌ک در سال 1357 توسط عبدالله اوجالان با هدف مبارزه برای تأمین حقوق کردهای ترکیه تأسیس شد و از ابتدا با شعارهای سوسیالیستی و حمایت از حقوق زنان و نقش آنها در مبارزات سیاسی و نظامی، جذب زنان را در اولویت قرار داد. مجاهدین خلق در سال ۱۳۴۴ در ایران با هدف سرنگونی رژیم پهلوی شکل گرفت و پس از انقلاب اسلامی در سال ۱۳۵۷ علیه نظام سیاسی نوپا و هواداران آن فعالیت کرد، و به‌تدریج زنان، به ویژه زنانی که وابستگی خانوادگی به اعضای مرد این سازمان داشتند را به‌عنوان بخشی از ساختار نظامی و تبلیغاتی خود به کار گرفت. کومله، که ریشه در سازمان انقلابی زحمتکشان کردستان ایران دارد، در دهه ۱۳۵۰ با ایدئولوژی مارکسیستی-لنینیستی تأسیس شد و زنان را به‌عنوان بخشی از نیروی مبارزاتی خود معرفی کرد. حزب دموکرات کردستان ایران (حدک) نیز در سال ۱۳۲۴ توسط قاضی محمد با هدف جدایی طلبی کردها در ایران شکل گرفت و زنان را به‌عنوان پیشمرگ جذب کرد.

هر چهار گروه با ادعای دفاع از حقوق زنان، آن‌ها را وارد فعالیت‌های خود کردند، اما این ادعاها در عمل با واقعیت‌های تلخی همراه بوده است که به آنها پرداخته خواهد شد.

تعامل گروه‌ها با زنان و دختران: جذب و فریب

پ‌ک‌ک از شعارهایی مانند “زن، زندگی، آزادی” برای جذب زنان استفاده کرد. این گروه به‌ویژه دختران جوان کرد را از مناطق محروم ترکیه هدف قرار داد و با وعده‌های آموزش، استقلال، و رهایی از ساختارهای سنتی خانواده، آن‌ها را به کمپ‌های کوهستانی قندیل کشاند.

اما گزارش‌های فراریان نشان می‌دهد که این زنان پس از ورود، از آزادی محروم شده و تحت کنترل شدید قرار گرفتند. به‌عنوان مثال، روژبین دلیلا، یکی از اعضای سابق، اظهار کرده که دختران نوجوان به اجبار از خانواده‌هایشان جدا شده و به‌عنوان سرباز به کار گرفته می‌شدند.

این گروه همچنین از تبلیغات گسترده برای نشان دادن حضور زنان در خط مقدم استفاده می‌کرد، اما این نمایش بیشتر از آنکه برای بهبود وضعیت آنها باشد برای جلب حمایت های خارجی بود.

سازمان مجاهدین خلق موسوم به منافقین نیز از زنان به‌عنوان ابزاری تبلیغاتی و نظامی بهره برد. این گروه در ابتدا زنان را برای پوشش خانه‌های تیمی خود در دوران پیش از پیروزی انقلاب اسلامی به کار می‌گرفت، اما پس از رفتن به عراق در دهه ۱۳۶۰، نقش آن‌ها پررنگ‌تر شد. مریم رجوی، به‌عنوان چهره‌ای نمادین، مدعی دفاع از حقوق زنان بود، اما بتول سلطانی، عضو جدا شده، فاش کرد که زنان در کمپ‌های اشرف و لیبرتی از حقوق اولیه محروم بوده و تحت شست‌وشوی مغزی قرار می‌گرفتند.

این سازمان از طلاق‌های اجباری و جدایی زنان از فرزندانشان برای تضمین وفاداری آن‌ها استفاده می‌کرد و حتی زنان را مجبور به امضای تعهدنامه‌هایی می‌کرد که هرگونه ارتباط عاطفی یا خانوادگی را قطع کنند.

کومله با تکیه بر ایدئولوژی چپ‌گرایانه، ادعا می‌کرد که زنان را از بندهای سنتی رها می‌کند. این گروه در دهه ۱۳۶۰ زنان را به‌عنوان پیشمرگ وارد عملیات‌های نظامی کرد و خود را پیشگام برابری جنسیتی در منطقه معرفی نمود. اما گزارش‌ها نشان می‌دهد که این زنان اغلب از طبقات پایین جامعه و بدون آگاهی کافی جذب شده و به سرعت در معرض خشونت و سوءاستفاده قرار گرفتند. به‌عنوان مثال، برخی از زنان پس از ورود به کمپ‌ها، از ارتباط با دنیای بیرون محروم شده و تحت فشار برای پذیرش قوانین سخت‌گیرانه گروه قرار گرفتند.

حزب دموکرات کردستان ایران نیز زنان را با وعده مشارکت در مبارزه برای خودمختاری کردها جذب کرد. این گروه از زنان به‌عنوان پیشمرگ در درگیری‌ها استفاده می‌کرد، اما شواهد حاکی از آن است که بسیاری از آن‌ها بدون آموزش کافی و تحت فشار روانی به میدان نبرد فرستاده می‌شدند. به‌عنوان مثال، گزارش‌هایی از پیشمرگان زن وجود دارد که پس از شکست عملیات‌ها، به حال خود رها شده یا مورد مجازات داخلی قرار گرفتند. این گروه همچنین از حضور زنان برای تقویت تصویر خود به‌عنوان جریانی مترقی بهره می‌برد، اما این حضور اغلب نمایشی بود.

بهره‌کشی جنسی و خشونت علیه زنان

بهره‌کشی جنسی یکی از جنبه‌های تاریک تعامل این گروه‌ها با زنان است. در پ‌ک‌ک، گزارش‌های متعددی از سوءاستفاده جنسی توسط سران گروه وجود دارد. روژبین دلیلا فاش کرد که زنان و حتی کودکان خردسال در کمپ‌های قندیل مورد تجاوز قرار می‌گرفتند و سران ارشد مانند دوران کالکان در این اعمال نقش داشتند. این گروه از زنان به‌عنوان ابزاری برای ارضای نیازهای جنسی و حفظ روحیه مردان استفاده می‌کرد، و در مواردی، زنان معترض با تهدید به اعدام یا تبعید ساکت می‌شدند.

در مجاهدین خلق، مسعود رجوی متهم به ایجاد “حرمسرایی” از زنان عضو است. زهرا معینی گزارش داد که زنان مجبور به طلاق از همسرانشان شده و در اختیار رجوی قرار می‌گرفتند.

عمل عقیم‌سازی اجباری بیش از ۱۵۰ زن در کمپ اشرف نیز نشان‌دهنده تلاش این گروه برای سلب هرگونه آینده خانوادگی از زنان بود. این اقدامات به‌عنوان بخشی از کنترل روانی و جسمی زنان اعمال می‌شد و زنان حتی از حق انتخاب پوشش یا ارتباط با دنیای بیرون محروم بودند.

کومله نیز از اتهامات مشابه در امان نبوده است. بهرام رضایی، یکی از سران این گروه، متهم به تجاوز به زنان در حضور خانواده‌هایشان است. گزارش‌ها حاکی از آن است که زنان جوان جذب‌شده به کمپ‌های زرگویز، تحت فشار جنسی و روانی قرار گرفته و از آن‌ها به‌عنوان ابزاری برای حفظ وفاداری مردان استفاده می‌شد. این گروه همچنین از مجازات‌های سخت مانند ضرب و شتم برای ساکت کردن زنان معترض بهره می‌برد.

در حزب دموکرات کردستان ایران، شواهد کمتری از سوءاستفاده جنسی سیستماتیک وجود دارد، اما گزارش‌هایی از خشونت علیه زنان پیشمرگ منتشر شده است. انجمن دیارونادیار از مواردی از تجاوز و مجازات‌های سخت علیه زنان معترض خبر داده که نشان‌دهنده فقدان امنیت برای آن‌ها در این گروه است. زنان در این گروه اغلب در معرض تبعیض قرار داشتند و در صورت شکست در مأموریت‌ها، به‌عنوان مقصر شناخته می‌شدند.

نقش زنان در عملیات‌های تروریستی

زنان در این گروه‌ها اغلب به‌عنوان نیروهای عملیاتی به کار گرفته شده‌اند. در پ‌ک‌ک، شاخه نظامی زنان (یژا استار) در عملیات‌های انتحاری شرکت داشت. زنان در این گروه، تحت فشار روانی و بدون گزینه‌ای برای بازگشت به خانه، به این عملیات‌ها اعزام می‌شدند. این گروه از زنان و دختران به‌عنوان سپر انسانی نیز استفاده می‌کرد و در بسیاری موارد، آن‌ها را در خط مقدم قرار می‌داد تا تلفات مردان کاهش یابد.

مجاهدین خلق در عملیات “فروغ جاویدان” (۱۳۶۷) از زنان به‌عنوان نیروهای خط مقدم بهره برد. مرضیه قرصی فاش کرد که بسیاری از این زنان بدون آگاهی کامل از خطرات و تحت شست‌وشوی مغزی به میدان نبرد فرستاده شدند. این گروه از زنان برای تبلیغات و نمایش قدرت نیز استفاده می‌کرد و تصاویر آن‌ها را به‌عنوان نمادی از مقاومت منتشر می‌کرد.

کومله در دهه ۱۳۶۰ زنان را در جنگ‌های پارتیزانی علیه نیروهای ایرانی به کار گرفت. اما این زنان اغلب در خط مقدم قربانی می‌شدند یا در صورت شکست عملیات، مورد سرزنش و مجازات قرار می‌گرفتند. حزب دموکرات کردستان ایران نیز زنان را در درگیری‌هایی مانند جنگ با کومله به کار گرفت، اما بسیاری از آن‌ها به دلیل کمبود آموزش و تجهیزات، کشته شدند یا به اسارت درآمدند.

مشابهت‌های رفتاری گروه‌ها با زنان و دختران

با بررسی تعامل این گروه‌ها با زنان، چندین مشابهت کلیدی آشکار می‌شود. نخست، هر چهار گروه از شعارهای آزادی‌بخش و برابری جنسیتی به‌عنوان ابزاری برای جذب زنان استفاده کرده‌اند، اما این شعارها در عمل به کنترل و بهره‌کشی منجر شده است. دوم، سوءاستفاده جنسی در این گروه‌ها به شکلی سیستماتیک یا توسط سران ارشد رخ داده و زنان به‌عنوان ابزاری برای ارضای نیازهای جنسی یا حفظ ساختار قدرت به کار گرفته شده‌اند. سوم، زنان اغلب در عملیات‌های خطرناک و بدون بازگشت قرار گرفته‌اند، که نشان‌دهنده ارزش ابزاری آن‌ها برای این گروه‌هاست. چهارم، مجازات‌های سخت مانند اعدام، تبعید، یا رها کردن زنان معترض، در همه این گروه‌ها دیده می‌شود.

زنان و دختران در گروه‌های تروریستی پ‌ک‌ک، مجاهدین خلق، کومله، و حزب دموکرات کردستان ایران، نه‌تنها از حقوق اولیه خود محروم شده‌اند، بلکه به‌عنوان قربانیان اصلی ساختارهای افراطی و بهره‌کشی این گروه‌ها شناخته می‌شوند. این گروه‌ها با استفاده از شعارهای فریبنده، زنان را جذب می‌کنند، اما در عمل آن‌ها را به بردگان جنسی، نیروهای عملیاتی یک‌بارمصرف، و ابزارهای تبلیغاتی تبدیل می‌کنند. مشابهت‌های رفتاری این گروه‌ها نشان‌دهنده الگویی جهانی در میان سازمان‌های تروریستی است که در آن زنان، به‌ویژه دختران جوان و آسیب‌پذیر، هدف اصلی سوءاستفاده قرار می‌گیرند.

از منظر استدلالی، این وضعیت نتیجه ترکیبی از ایدئولوژی‌های افراطی، فقدان پاسخگویی، و ساختارهای قدرت مردسالار در این گروه‌هاست. پ‌ک‌ک و کومله با تکیه بر ایدئولوژی‌های چپ‌گرایانه، و مجاهدین خلق و حدکا با استفاده از ترکیب ایدئولوژی‌های قومی و مذهبی، تلاش کرده‌اند زنان را به‌عنوان نماد مبارزه معرفی کنند، اما این نمایش صرفاً برای جلب حمایت داخلی و بین‌المللی بوده است. در واقع، کنترل زنان و سلب اختیار آن‌ها، بخشی از استراتژی این گروه‌ها برای حفظ انسجام داخلی و تضمین وفاداری اعضاست. بهره‌کشی جنسی نیز نه‌تنها نقض حقوق انسانی، بلکه ابزاری برای تثبیت قدرت سران گروه‌هاست، همان‌طور که در موارد دوران کالکان و مسعود رجوی دیده می‌شود. این رفتارها نشان می‌دهد که زنان در این گروه‌ها نه به‌عنوان انسان‌هایی برابر، بلکه به‌عنوان دارایی‌هایی قابل مصرف دیده می‌شوند.

پیامدهای این رفتارها فراتر از زندگی فردی زنان است. این گروه‌ها با تخریب زندگی زنان و جدا کردن آن‌ها از خانواده و جامعه، به ساختارهای اجتماعی آسیب می‌زنند و چرخه‌ای از خشونت و ناامنی را تقویت می‌کنند. از سوی دیگر، استفاده ابزاری از زنان در عملیات‌های نظامی و تبلیغاتی، چهره‌ای تحریف‌شده از مشارکت زنان در مبارزه ارائه می‌دهد که به‌جای توانمندسازی، به نابودی آن‌ها منجر می‌شود. برای مقابله با این معضل، اقدامات بین‌المللی باید بر سه محور متمرکز شود: نخست، آگاه‌سازی جوامع محلی برای جلوگیری از فریب زنان جوان، به‌ویژه در مناطق محروم که هدف اصلی این گروه‌ها هستند؛ دوم، حمایت از فراریان و قربانیان با ارائه خدمات روانی و اجتماعی تا بتوانند زندگی جدیدی بسازند؛ و سوم، فشار بر دولت‌ها و سازمان‌های حامی این گروه‌ها برای قطع پشتیبانی مالی و سیاسی، زیرا این حمایت‌ها به تداوم فعالیت‌های آن‌ها کمک می‌کند. بدون این اقدامات، چرخه بهره‌کشی از زنان ادامه خواهد یافت. علاوه بر همه اینها نباید از یک نکته مهم غفلت کرد و آن هم این است که قربانیان گروه های تروریستی، فقط به زنان عضو این گروه ها محدود نمی شوند. صدها و شاید هزاران زن و دختر عادی هم بخشی از قربانیان این گروه های تروریستی بوده و هستند. و تلخ تر آنکه، برخی از این شهروندان توسط زنان عضو همین گروه ها جان خود را از دست داده اند.

دیپلماسی ایرانی

نوشته به مناسبت ۸ مارس روز جهانی زن اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

مسعود رجوی وقتی با پدیده مسئله‌دار شدن اعضا و درخواست‌های مکرر جدایی از طرف آنها مواجه شد، برای بی‌نقص نشان ‌دادن ایدئولوژی و تشکیلات خودساخته‌اش سعی کرد که مشکل اعضا را نه مخالفت با سیاست و خط‌ مشی و تاکتیک و استراتژی بلکه یک مشکل ذهنی و تمایل آنها برای زندگی و فشار جنسیت، برای مردان طلب زن  و برای زنان زنانگی‌هایشان قلمداد کند. این فرافکنی و مشکلات را به گردن اعضا انداختن را در عملیات فروغ جاویدان (مرصاد) نیز شاهد بودیم که شکست را بجای طرح احمقانه حمله خطی و سریع به گردن اعضا انداخت که به‌ خاطر زندگی طلبی شما بوده و باید طلاق بدهید زنان و شوهرانتان را و هرآنچه به آن مهر می‌ورزید و علاقه دارید.

استفاده کالایی از زنان برای سرکوب مردان و تحت هژمونی کشاندن آنان بعد از آن صورت گرفت که زنان باید همه طلاق‌ گرفته و به همسری مسعود رجوی درمی‌آمدند، جدای از مسائل مبتذل این تفکر و داستان رقص رهایی و… مسعود رجوی اعتقاد داشت که زنان بالذات هژمونی پذیرند و به ‌راحتی فرامین همسرانشان را اطاعت می‌کنند پس وقتی رهبر عقیدتی و همسر یکی باشد زنان مجاهد خلق با اشاره انگشت به دامن مرگ هم خواهند رفت، پدیده‌ای که باید برای مردان الگو باشد یا اسباب تحقیر آنان شود که مجبور به سرسپاری شوند.

اما زنان در این میان بیشترین ظلم تشکیلاتی نصیبشان شد، برخلاف ذات خود مجبور بودند عشق به فرزند و زندگی و مهر و مهربانی را کنار بگذارند و در تشکیلات نقش یک موجود خشن و بی‌رحم و بی‌عاطفه را بازی کنند. آنها به ‌سادگی و به هر بهانه‌ای تحت عمل جراحی و خارج‌ کردن رحم قرار می‌گرفتند تا به‌ اصطلاح بی‌آینده شده و به زندگی و فرزند فکر نکنند، مجاهدین خلق حتی شعار دروغین زن – زندگی – آزادی را هم به‌ خاطر کلمه زندگی در آن تاب نیاورده و به‌ جای زندگی مقاومت گفتند و نوشتند.

زنان که در تشکیلات در کارهای مسئولیتی گماشته شدند برخلاف مردان امکان استقلال ذهنی ولو اندک و یا فراگیری یک حرفه مثل جوشکاری و تعمیر و… را نیافتند.

سلب اعتماد به‌ نفس و عدم حضور اجتماعی در جامعه و تهمت‌های اخلاقی بازدارنده و ده‌ها برخورد سلبی و محرومیت و…. باعث شد که زنان این تشکیلات برخلاف مردان حتی به فرار و خارج‌شدن از این تشکیلات هم کمتر فکر کنند. شاید به همین دلیل است که تا کنون در انجمن نجات آلبانی زنی نتوانسته است حضور پیدا کند.

اما انجمن نجات آلبانی متشکل از اعضای جداشده و همچنین زنان و مردان آلبانیایی همت و اراده و توان  کمک به این زنان را که خواهان جدایی از تشکیلات مجاهدین خلق هستند را دارند.

باید به گوش آنها رساند که پشت دیوارهای قلعه مانز کسانی با پشتوانه گرم مادران و پدران و خانواده‌های خود و دیگر اسیران برای آنها آغوش بازکرده و پذیرای آنها هستند و می‌توانند تا نقطه رهایی از همه اسارت‌های عینی و فکری تشکیلات آنها را یاری کنند.

به امید روزی که به تک ‌تک آنها تبریک بگوییم

سامان نجاتی

نوشته مصائب دوچندان زنان در تشکیلات مجاهدین خلق اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

مریم رجوی، با وجود اینکه خودش از جنس زن است اما زن ستیزترین موجودی است که تا کنون دیده ام. براستی چگونه می شود زن باشی و دردهای زنان در تشکیلاتی که تو سردمداری آنرا برعهده گرفته ای را نبینی! و چطور می توانی قوانین این چنین ظالمانه را در حق هم جنس های خودت پیاده سازی کنی؟! چطور توانستی کلید دار حرمسرای همسرت باشی بر علیه زنانی که زمانی به شعارهای دروغین این سازمان اعتماد کردند و از درب هایش رد شدند و پل های پشت سرشان را خراب کردند.

زنان در تشکیلات رجوی به قدری پریشان هستند که حدی برای آن نمی شود متصور بود. ما که سالهای زیادی در آن تشکیلات لعنتی زندگی کردیم بخوبی متوجه دردهای آنان می شدیم. به جرات میتوانم بگویم محدودیت هایی که بر زنان در تشکیلات رجوی در اشرف 3 وجود داشت و دارد، در جهان معاصر بی نظیر است و همانند آن در هیچ کجای دنیا دیده نمی شود.

رجوی برای اینکه آنان را در قفس خود با عنوان ” تشکیلات ” نگه بدارد در نشست های خصوصی به آنان دروغ های چندش آوری میگوید، مثلا اینکه :

” اگر بیرون بروید شما را تکه پاره میکنند، تبلیغاتی که علیه شما است بقدری زیاد است که همگان فکر میکنند شما بدکاره هستید! شما را حتی در خانواده هایتان هم راه نمی دهند ”  و از این دست حرفهای احمقانه که متاسفانه آنان نیز باور میکنند زیرا در یک سانسور خبری وحشتناکی هستند که از هیچ چیز و هیچ کجا خبر ندارند. سالهاست ارتباطی هم که با خانواده هایشان ندارند زیرا رجوی تمامی ارتباطات را قطع و ممنوع کرده است زیرا بیم دارد اگر ارتباطی حاصل شود دیگر هیچ زنی در آن اردوگاه  کار اجباری اشرف 3 نماند.

زخم هایی که بر تن زنان در اشرف 3 که همگان آن تشکیلات مخوف را با زشتی و پلیدی یاد میکنند التیام نیافته اند و برعکس زخم ها عمیق تر و عفونی تر گشته اند. وقتی مردی از خاطراتش در اشرف یاد کرده و می نویسد حسرت بدلی هایش فریاد میزنند، ببینید زنان چه اوضاعی دارند.

شما فکر کنید زنان وقتی در جامعه معمولی زندگی میکنند کلی از مشکلاتشان میگویند، ناراحت هستند و بعضا خشمگین و نگران، حالا همین زنان در یک حصاری به نام ” تشکیلات ” گرفتار شده و هیچ راهی ندارند، نه راه پس و نه راه پیش ببین چه وضعیتی بر آنان حاکم است.

در چنین ایامی یادی کنیم از زنانی که در تشکیلات رجوی زندانی بوده و گرفتار می باشند، متاسفانه زنان درتشکیلات رجوی  بیشتر از هر حصاری که به چشم دیده می شود زندانی افکار خود هستند که رجوی برایشان تولید و ساخته است.

بخشعلی علیزاده

نوشته به یاد زنان گرفتار در حصار تشکیلات رجوی اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

اینها یا نمی دانند حقوق واقعی زنان چیست و یا خود را به نفهمی زده اند. زنان مفلوکی که در تشکیلات رجوی به سر می برند، حقوق اولیه انسانی خود را هم ندارند چه برسد به اینکه حقوق زنانه شان محفوظ مانده باشد.

آدمی از مشاهده وضعیت مفلوک زنان در سیستم کهنه برده داری رجوی به این فکر میکند که در زمانی که خود از میزان جور و جفایی که در حق زنان تشکیلات خویش کرده آگاه است چگونه و به پشتوانه کدام تجربه، عمل و اعتقاد میتواند این قول های زیبا را که به زنان ایران – که موقعیت بهتر و ابدا غیرقابل قیاس با وضعیت زنان تشکیلات خود اوست، دارند – بدهد؟!

ممکن است که فرقه منحوس رجوی، بندی از مواد قطع نامه مریم را ارائه کند تا صحت میزان قولش را به اثبات برساند و البته اثبات چنین کاری غیر ممکن است.

زیرا که در مورد این ادعای مطرح شده، براحتی جواب داده خواهد شد که اگر اعتقادی به این ادعاها دارند، خودشان و در موقعی که کسی با آنها کاری ندارد این قول را به نفع زنان به شدت تحقیر و استثمار شده مناسبات خودشان عملی کنند و ادعای مفتی را مطرح نکنند.

که البته نخواهد کرد و اگر من اشتباه میکنم تا دیرتر نشده حالا شروع به عمل کردن به مقوله آزادی زنان در تشکیلات خود نمایند و نادرستی نظر قاطع منتقدانی مانند مرا به ثبوت رسانیده و احراز بی گناهی کنند.

با این وصف کوتاه، به نظر میرسد که عجله مجاهدین رجوی در دخالت زود هنگام در مراسم مختلف که شاید از آن آبی برای او گرم شود، نشان میدهد که این باند ضد ملی و تروریست، مسئله تازه ای برای طرح ندارد و در مقابل سیل حوادث جهانی، کاری جز طرح مسائلی که میکند، ندارد!

رضا اکبری نسب

نوشته مریم و مسعود رجوی از حقوق زنان چه می دانند اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

اما ما ایمان داریم که نیروی تغییر در وجود شما زنان نهفته است. شما قوی، باهوش و جسور هستید و می‌توانید از این فرقه رها شده و به زندگی آزاد و ایده‌آل خود برسید.

شما چیزی نیستید که فرقه ساخته است. تک تک شما در درون انسان های آزاده و وارسته ای هستید. هنوز هم می توانید به اصل خود باز گردید. می توانید باز هم آزاد و رها زندگی کنید. می توانید برای خانواده و محیط اطراف تان و برای میهن تان افراد تأثیرگذاری باشید. فقط کافیست کمی اندیشه کنید. به خودتان بیایید و دست رد به استثمار فرقه رجوی بزنید.

ما از شما زنان اسیر در فرقه رجوی می‌خواهیم که عواطف و احساسات زنانه خود را به یاد بیاورید. شما زنانی هستید که شایسته عشق، محبت و زندگی شاد هستید. اجازه ندهید که فرقه رجوی این حق طبیعی را از شما بگیرد.

به یاد داشته باشید که شما تنها نیستید. ما در کنار شما هستیم و از شما در مسیر رهایی از فرقه رجوی حمایت می‌کنیم.

سعی کنید با خانواده و دوستان تان که خارج از فرقه هستند ارتباط برقرار کنید. آن‌ها می‌توانند در مسیر رهایی به شما کمک کنند.

درباره فرقه رجوی و ماهیت آن مطالعه و تحقیق کنید. هرچه بیشتر درباره فرقه بدانید، راحت‌تر می‌توانید از آن رها شوید.

امیدواریم که به زودی شاهد رهایی تمامی شما عزیزان از بند فرقه مخرب رجوی باشیم.

سالاری

نوشته سخنی کوتاه با زنان گرفتار در تشکیلات رجوی اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

شبکه ATV:
کنفرانس روز زن (8 مارس) انجمن نجات آلبانی

انعکاس در پوبلی آلب :
کنفرانس 8 مارس انجمن نجات آلبانی: “همه مادران جشن نمی گیرد”

نوشته انعکاس نشست 8 مارس انجمن نجات آلبانی در رسانه ها اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

طرحی که از جانب تشکل بانوان داده شد، در نشست شورای اجرایی بررسی گردید و تغییراتی صورت گرفت. کارها تقسیم و ابلاغ شد. بلافاصله دعوت‌ها شروع گردید.

طرح شامل سه بخش بود: فعالیت اجتماعی در خیابان. برگزاری نمایشگاه کاریکاتور. همایش و سخنرانی‌ها

برنامه روز 7 مارس (17 اسفند) آماده سازی سالن همایش و محل نمایشگاه کاریکاتور در همان ویلای نجات بود.

به گفته مهمانان، نکته مهم در برنامه‌ها نظم و ترتیب در کارها بود. در برنامه 26 نوامبر (5 آذر) هم مسئولین پلیس حاضر در محل به ما گفتند که برنامه تان یک ویژگی بارز داشت و آن نظم و ترتیب بالا در کارها بود.

اعلام شروع به کار کمیته دانشجویی دفاع از انجمن نجات مورد توجه مهمانان قرار گرفت. در کنفرانس از خانم آنجلا دوچی سؤال شد که این کمیته چه‌کارهایی برای انجمن نجات می‌تواند انجام دهد که وی توضیحاتی در این‌ خصوص داد.

محل همایش به شکلی آماده شد که 40 نفر را براحتی جا می داد. همچنین تزیینات روی میز از جمله آب، آبمیوه، شیرینی، یک پوشه حاوی کاغذ سفید، و یک خودکار گذاشته شده بود و روی پنل سخنرانان کارت اسامی نفرات نوشته شده بود که جلوی هر نفر گذاشته شده بود.

مدعوین خیلی تحت‌تأثیر سخنرانی‌ها قرار گرفته بودند. یک موضوع کاملاً حقوق بشری در میان بود که هر کس و به طور خاص هر مادری به‌خوبی آن را لمس می‌کرد. همه متفق‌القول بودند که دولت آلبانی باید برای پایان‌دادن به این وضعیت کاری انجام دهد.
اغلب مهمانان اعلام آمادگی کردند تا در امور مختلف کمک‌کار انجمن نجات آلبانی باشند که به آنها گفته شد که در ارتباط خواهیم بود.

انعکاس خبرگزاری‌ها و سایت‌ها و تلویزیون‌ها خیلی خوب و خارج از انتظار بود که در چند نوبت گزارش ها‌ برنامه و حتی در بخش اخبار پخش گردید. همچنین در فضای مجازی بازتاب خوب و گسترده‌ای داشت.

نوشته در حاشیه برنامه‌های 8 مارس انجمن نجات آلبانی اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

همچنین بر اساس گزارش تصویری که در سایت انجمن نجات منتشر شد، زنان انجمن نجات آلبانی همایشی در مقر این انجمن برگزار نمودند که دهها تن از بانوان آلبانیایی فعال در زمینه حقوق بشر و حقوق مادران در آن شرکت کردند. بر اساس گزارشات، پیش از شروع همایش، شرکت کنندگان از نمایشگاه عکس و کاریکاتوری که به زیبایی در حیاط محل همایش برپا شده بود دیدن نموده و تا حدی با نقض حقوق بشر در داخل اردوگاه مجاهدین خلق در آلبانی آشنا گردیدند.

نمایشگاه کاریکاتور به مناسبت روز بین المللی زن

در همایشی هم که برگزار شد چندین تن از خانم های عضو انجمن نجات سخنرانی کرده و شنوندگان را با حقایق موجود در پشت دیوارهای قرارگاه مجاهدین آشنا نمودند.

اریسا ادریسی مسئول تشکل بانوان انجمن نجات آلبانی در قسمتی از صحبت هایش گفت: “درد اینجاست که در کنار ما و در همین کشور ما [آلبانی] شرایط به گونه ایست که مادران و زنانی در ایران هستند که سالیان سال است نمی ‌توانند حتی یک دقیقه با فرزندانشان و با عزیزانشان در اردوگاه مجاهدین خلق در آلبانی دیدار داشته باشند.”

همچنین آنجلا دوچی به عنوان “رئیس کمیته دانشجویی دفاع از انجمن نجات آلبانی” تشکیل این کمیته را اعلام نمود که یک پیروزی و دست آورد دیگر برای انجمن نجات آلبانی است و مشخص شد که اعضای انجمن نجات آلبانی بی وقفه در حال حرکت برای محقق کردن خواسته اصلی خانواده های اعضای گرفتار در فرقه هستند.

این اقدامات ارزنده و بسیار تاثیرگذار در رسانه های آلبانی نیز منعکس گردید و سایت انجمن نجات نیز تمامی خبرهای مرتبط با آن را با سرعت در دسترس خانواده های چشم انتظار در ایران گذاشت.

این تلاش های ارزنده باعث ایجاد موجی از شادی و امیدواری در بین خانواده های اعضای گرفتار شد و دعای خیر آنها در پشت سر اعضای انجمن نجات آلبانی خواهد بود.

از اعضای انجمن نجات آلبانی و بالاخص خانم های عضو این انجمن سپاس فراوان دارم که با زحمات و تلاش شبانه روزی خود این چنین صدای رسای خانواده های اعضای گرفتار در فرقه و صدای فرزندان اسیرشان شدند.

از مسئولین سایت انجمن نجات نیز باید تشکر نمود که با تلاش های خود به سرعت این خبرهای خوش و امیدوار کننده را به گوش خانواده ها رساندند.

ایرج صالحی

نوشته شور و امیدی که زنان انجمن نجات آلبانی در بین خانواده های اعضای گرفتار در فرقه رجوی ایجاد نمودند اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

دست مریزاد و خسته نباشید.

هر روز باید روز زن باشد. و شما چه خوب به این روز پرداختید و چه زیبا نشان دادید که ارزش واقعی زن چیست و آزادی زن واقعاً به چه معناست. تلاش شما در جهت کمک به زنان دربند فرقه رجوی بسیار قابل تحسین و تقدیر است. اهتمام شما ستودنیست.

زوج رجوی سالهاست که زنان درون تشکیلات شان را از جزئی ترین حقوق شان محروم کرده اند. مردم دنیا و به خصوص مردم آلبانی باید بدانند که پشت این چهره بزک کرده مریم رجوی، چه کسی پنهان شده است. باید بدانند که همین خانم روزی ، کلید دار حرمسرای شوهرش بود. که روزی زنان را از مادری، از همسری و از زندگی محروم کرد و همچنان ظلم هایش را در حق آنان ادامه می دهد.

شما دوستان ما در آلبانی با برگزاری همایش روز زن در انجمن نجات آلبانی و دعوت از زنانی که حامی حقوق زنان هستند و توجیه آنها نسبت به عملکرد فرقه رجوی در برابر زنان اسیر بزرگترین کار را انجام دادید .

با سپاس از شما و زحمات شما
خانواده های عضو انجمن نجات استان مرکزی

نوشته پیام تشکر خانواده های استان مرکزی از انجمن نجات آلبانی اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.