در این برنامه، مهمانانی از اقشار مختلف جامعه از جمله هنرمندان، دانشگاهیان، دانشجویان، کارمندان دولت و خبرنگاران حضور داشتند و در کنار یکدیگر به بررسی موضوعات مطرح‌شده پرداختند.

سمینار روز جهانی کارگر توسط انجمن نجات آلبانی

شرکت‌کنندگان ضمن گرامی‌داشت ارزش‌های این روز، به بررسی وضعیت حقوق بشر در داخل کمپ سازمان مجاهدین خلق پرداخته و با ارائه شواهد و تجربیات عینی، به افشاگری در این زمینه پرداختند.

در ابتدای سمینار، برنامه با سخنرانی خانم الا ددا آغاز شد. وی به معرفی اهداف سمینار و اهمیت طرح مسائل حقوق بشری پرداخت.

در ادامه، ویدیویی برای حضار نمایش داده شد که اهمیت و فلسفه روز جهانی کارگر و جایگاه حقوق کارگران در جوامع امروزی را به تصویر می‌کشید.

حسن شهباز یکی از جداشدگان سازمان مجاهدین خلق، نیز با بیان تجربیات شخصی خود، شرایط درون کمپ اشرف 3 در روستای مانز و محدودیت‌های اعمال‌شده علیه اعضا را تشریح کرد.

سمینار روز جهانی کارگر توسط انجمن نجات آلبانی

پس از ایشان، آقای آلدو سلولاری رئیس انجمن نجات، ضمن تأکید بر ضرورت حمایت از حقوق افراد، بر ادامه تلاش‌ها برای آگاهی‌بخشی در این زمینه تأکید کرد.

در پایان این سمینار، دقایقی به پرسش و پاسخ درباره مسائل مطرح شده اختصاص داده شد که طی آن حاضران به طرح دیدگاه‌ها و سؤالات خود پرداخته و در مسیر این پرسش و پاسخ‌ها گفتگوهای سازنده‌ای شکل گرفت.

سمینار روز جهانی کارگر توسط انجمن نجات آلبانی

سمینار روز جهانی کارگر توسط انجمن نجات آلبانی

سمینار روز جهانی کارگر توسط انجمن نجات آلبانی

سمینار روز جهانی کارگر توسط انجمن نجات آلبانی

سمینار روز جهانی کارگر توسط انجمن نجات آلبانی

سمینار روز جهانی کارگر توسط انجمن نجات آلبانی

نوشته برگزاری سمینار روز جهانی کارگر توسط انجمن نجات آلبانی اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

برای اینکه بگویید “اپوزیسیون ایران” زنده و سرحال است؟! در حالی که اصلا اینگونه نیست! اعضای نگون‌بخت مجاهدین خلق به خاطر بیماری‌هایی که در مرداب خانه اشرف ۳ دچارش شدند بدون هیچگونه مداوای جدی یکی یکی در حال از دست رفتن هستند! تا از جنازه های آنان نیز بیگاری بگیرید و خود را سرپا نگه بدارید! این ننگ را هیچگاه تاریخ بشریت فراموش نخواهد کرد.

بخشعلی علیزاده

نوشته گزارش ستم به کارگران در درون مناسبات مجاهدین خلق اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

مسعود رجوی به مسئولین مراکز نظامی و پشتیبانی توصیه کرده بود به خاطر اینکه تمامی وقت و انرژی اعضا صرف آموزش، مانور و عملیات نظامی گردد برای کارهای خدماتی از کارگران خارجی استفاده شود. به همین دلیل کارگران سودانی در آشپزخانه ها، سالن های غذاخوری، نانوایی و انبار غذایی و حتی مهمات بکار گرفته شدند. استفاده از نیروی کارگران سودانی به این دلیل بود که مسئولین مجاهدین خلق به لحاظ امنیتی و همچنین توان کاری به نسبت کارگران عراقی در آن مقطع کارگران سودانی را ترجیح می دادند و از طرف دیگر مسئله جنگ ایران و عراق و همچنین حمایت جامعه شیعه از ایران مسئولین مجاهدین خلق را بر آن داشته بود که با شک و تردید و نوعی عدم اعتماد به کارگران عراقی نگاه کنند.

از جنبه اقتصادی هم کارگران سودانی با سطح دستمزد کمتری به نسبت کارگران عراقی جذب می شدند. اعتماد مسئولین مجاهدین خلق به کارگران سودانی تا آنجا پیش رفت که از آنها در قسمت های پشتیبانی عملیات ها و گاها خدمه توپ هم استفاده می کردند. استفاده از نیروی کار سودانی همزمان در 5 قرارگاه از جنوب تا دیالی و پایگاههای مجاهدین خلق در بغداد صورت می گرفت. بعد از آتش بس در جنگ ایران و عراق و مسئله بیکاری شهروندان عراقی مسئولین امنیتی رژیم مخلوع صدام در ملاقات هایی که با مسعود رجوی داشتند از وی خواستند که نیروی کار عراقی را جانشین کارگران سودانی کنند و برای جلب رضایت رجوی روی مسئله شک امنیتی به کارگران سودانی تاکید کرده بودند.

رجوی در آن جلسه به مسئله شیعه بودن و ابراز سمپاتی شهروندان استان دیالی به ایران و همچنین ساکنین مناطق جنوب که عمدتا شیعه بودند و تهدیدات امنیتی آنها اشاره کرده بود که مقامات امنیتی عراقی به وی اطمینان خاطر دادند که تمامی کارگرانی که در قرارگاه ها و پایگاههای مجاهدین خلق بکار گرفته میشوند سوابق آنها و خانواده شان به صورت دقیق مورد بررسی قرار خواهند گرفت.

بر اساس این توافق مسعود رجوی با مسئولین رده بالای امنیتی رژیم صدام یک جلسه هماهنگی بین مسئولین مجاهدین خلق مستقر در اشرف که اعضای آن معصومه ملک محمدی مسئول کل نیرویی و حفاظت اشرف، اصغر پوریا مفرد (صفر) مسئول روابط، نقیب علی مسئول مقر مخابرات مستقر در ورودی اشرف و حسین موسوی (فاضل) مسئول امنیت مجاهدین خلق و من که مسئولیت اداره نیرویی را داشتم در مقر مخابرات برگزار شد. در این جلسه ابوعامر افسر امنیت استان دیالی با نشان دادن فرم هایی که برای مصاحبه اولیه و استخدام کارگران عراقی تنظیم کرده بودند توضیح داد که تمامی کارگرانی که در پروسه استخدام قرار می گیرند می بایست این فرم ها را توسط اداره کار شما پر کنند و شما این فرم ها را برای تدقیق واطمینان از درستی این اطلاعات برای ما می فرستید و ما بعد از بررسی اطلاعات اخذ شده و صحت آن مجوز استخدام وی را برای شما صادر می کنیم.

این فرم شامل اسم رباعی (چهارگانه) آدرس محل سکونت و نزدیک ترین مکان دولتی محل استقرار، اسم مختار (کدخدا) سابقه اسارت در جنگ ایران و عراق، مذهب، سابقه عضویت یکی از وابستگان در احزاب منحله و غیرقانونی، وابسته اعدام شده به دلایل سیاسی بود و در آن نشست مسئول امنیتی رژیم صدام تاکید کرد که برادران ما در سیطره ورودی به قرارگاه اشرف بعد از پیاده شدن کارگران آنها را به خط کرده و با چک شناسنامه و کارت شناسایی ملی به صورت دقیق هر یک از کارگران که سابقه اسارت در ایران، فامیل اعدام شده و یا از اهالی شیعه شهرهای جنوب و یا اکراد شهرهای شمال مانند کفری، کلار و سلیمانیه بودند مانع از ورودشان به قرارگاه اشرف میشوند. تمامی کارگران می بایست به صورت دقیق بازرسی بدنی شوند.

ادامه دارد

علی اکرامی

نوشته افشای شیوه های سرکوب و شکنجه کارگران عراقی در پادگان اشرف – قسمت اول اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

شکری در ادامه با بیان اینکه این روز بهانه ای است تا کمی از آنچه در تشکیلات مجاهدین خلق از سرگذرانده بازگو کند، می گوید:

ما سالها در سازمان بودیم. روزانه 12 ساعت تا 18 و یا حتی 24 ساعت کار میکردیم.

سازمان از ما کار می کشید بدون هیچ توجهی به وضعیت نیروها، بدون هیچ گونه دستمزد و یا حقوقی و حالا همین ها به مناسبت روز کارگر بیانیه می دهند!

نوشته ما کارگران بی جیره و مواجب رجوی بودیم اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

امیدواریم با صدای واحد و اراده‌ای قوی، به روشن کردن حقیقت‌ها و مسیرهای جدید برای همه کسانی که به دنبال آزادی و حقیقت هستند، کمک کنیم. به ما بپیوندید تا با هم، تلاش کنیم دنیایی بهتر بسازیم.

نوشته میزگرد انجمن نجات آلبانی به مناسبت روز کارگر اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

با فرا رسیدن روز جهانی کارگر، ضرورت بررسی نمونه‌های تاریخی و معاصر از استثمار کارگران، به‌ویژه در بسترهای فرقه‌ای، برجسته‌تر می‌شود. در این بحث به بررسی وضعیت نیروی انسانی در تشکیلات سازمان مجاهدین، معروف به فرقه رجوی می پردازم که نشان می‌دهد چگونه ایدئولوژی می‌تواند به ابزاری برای بهره‌کشی مطلق بدل شود و افراد را در نظامی شبه‌برده‌داری قرار دهد.

روز جهانی کارگر، فرصتی است برای بازاندیشی در باب حقوق و کرامت انسانی. در تشکل های ایدئولوژیک الگوهای عمیق‌تری از بهره‌کشی انسانی رقم زده شده است. یکی از نمونه‌های مهم در این زمینه، وضعیت داخلی نیروهای تشکیلات رجوی است؛ جایی که کار نه وسیله‌ای برای تولید، بلکه ابزاری برای کنترل دائمی اعضا و سرکوب هویت فردی شان و از بین بردن توان جسمی آنها بوده است.

کار اجباری؛ ساز و کار کنترل درون‌ سازمانی مجاهدین

در ساختار فرقه ای دستگاه رجوی، بیکاری حتی برای یک ساعت مجاز نمی باشد. افراد هر روز صبح با صدای شیپور و یا موزیک گوش خراش باید بیدار شوند. بعد از کار فردی، یک ربع برای صبحانه فرصت هست و بلافاصله “دستور روز” خوانده می‌شود. هر گروهی در محل مشخصی به خط می شود و سرگروه ها دستور نفرات را تا هنگام خاموشی در شب ابلاغ می کنند. هدف از این کار یا دستور روزانه باسمه ای، نه استفاده مفید از افراد بلکه تضمین اشتغال ذهنی و جسمی پیوسته افراد است. رهبران این تشکیلات از بیکار بودن افراد وحشت دارند و تحلیل شان این است که اگر ذهن افراد از کار خالی شود، امکان بازگشت به خودآگاهی، احساسات انسانی و خاطرات گذشته پدید می‌آید و زمینه ساز خروج شان از فرقه خواهد شد.

کارهای پوشال؛ فرسودگی عمدی جسم و روان

بعد از خلع سلاح کامل سازمان توسط ارتش آمریکا که عملاً ماهیت نظامی این سازمان متلاشی شد، رهبران فرقه تلاش کردند با انجام کارهای نمایشی، ذهن نیروها را همچنان درگیر نگه دارند. برای مثال:

• سرویس و رسیدگی لجستیکی هفتگی ادوات نظامی غیر قابل‌ استفاده مانند تانک‌ها و توپخانه‌ها، تنها با هدف مشغول‌ سازی مداوم انجام می‌شد، در حالی که این ادوات در آستانه انهدام توسط نیروهای آمریکایی قرار داشتند و طولی هم نکشید که همه تسلیحات سنگین مجاهدین توسط بخش مهندسی و تخریب ارتش امریکا منهدم و غیر قابل استفاده شدند.

• در نبود کار واقعی، تشکیلات با ساخت پروژه‌های نمایشی، سوله‌های سابق که انبارهای ارتش عراق بود را به کارگاههای کانتینرسازی برای نیروهای آمریکایی تبدیل کرد. در این محیط‌ها، نیروها گاه تا ۱۸ ساعت در روز کار می‌کردند، بدون تجهیزات ایمنی کافی، و تغذیه مناسب و هم چنین زیر فشار روانی شدید.

پیامدهای انسانی بیگاری در قرارگاه اشرف و کمپ لیبرتی

این اقدامات جنایتکارانه که روزانه توسط مریم قجر عضدانلو از مسئولین در پادگان اشرف حساب رسی می شد، پیامدهای ناگواری هم در پی داشت. البته رهبران خائن و فراری که از ترس جان کثیف شان فرار کرده بودند جسم و جان اعضای نگونبخت برایشان مهم نبود. یادم هست چندین بار گزارش مکتوب از ضایعات و تلفات انسانی نوشتم. هر هفته هم یک بولتن ایمنی تنظیم می کردم در پاسخم همیشه این جواب توسط مژگان پارسایی که جانشین رجوی در آن برهه زمانی بود می گفت الان که عملیات نداریم افراد شهید شوند عملیات ما در حال حاضر همین کانتینر سازی است. لذا تلفات هم لازمه خط کارمان در این شرایط است. اشکالی ندارد. این دستور خود مریم است.

مواردی از ضایعات

– شمار زیادی از اعضا در اثر خواب‌آلودگی ناشی از بی‌خوابی و خستگی مفرط از ارتفاع سقوط کردند و دچار آسیب‌های شدید جسمی و نخاعی شدند.
– برخی دیگر، به دلیل استنشاق گازهای سمی ناشی از رنگ‌های هیپوکسید و و ساختن فوم های صنعتی با ترکیبات سمی و خطرناک ، دچار آسیب‌های شدید ریوی و تنفسی شدند.
– جوشکاری‌های مستمر شبانه‌روزی در شرایط غیراستاندارد، به بیماری‌های چشمی و حتی نابینایی در میان برخی افراد منجر شد.
– استهلاک جسمی و روحی و روانی که تفاوتی با اردوگاههای کار اجباری نداشت.
– در کمپ لیبرتی در عراق هم نیز سیاست «مشغول‌سازی مداوم» با کارهای بی‌معنا ادامه داشت. و هر شب توسط مسئولین نشست کمیته ایجاد کار برای مشغول کردن اعضا برگزار می شد.
– حفر گودال و سپس پر کردن چاه‌ها
– تخلیه هیسکوها که به عنوان حفاظ در اطراف کانتینرها توسط امریکایی ساخته شده بود برای استفاده از مشبک های فلزی برای حصار کشی فیزیکی بین مقرات که افراد با هم نتوانند ارتباط برقرار کنند.
– جمع‌آوری سنگ‌ریزه‌های رنگی ( تمام مجوطه کمپ لیبرتی در عراق به قطور 50 سانتیمتر با شن ریزه فرش شده بود )
– جابجایی اجسام سنگین با ابزارهای ابتدایی مانند قرار دادن لوله زیر کانتینرها برای نقل و انتقال کانتینرها
– حفر کانال عمیق با دست برای دفن کردن کانتینر بعنوان سنگر برای ستاد فرماندهی
اعضا در صحبت های خصوصی شان با تمسخر و لعن و نفرین رهبران فراری بیان می کردند، به قرون وسطی بازگشته‌ایم به جرات می توانم بیان کنم که جان افراد در دیدگاه جنایتکارانه رجوی به اندازه یک سلاح هم ارزش ندارد. و در منطق پوچ تشکیلاتی اش جان ما متعلق به مریم قجر و خونمان متعلق به خودش هست و بارها در تشکیلات عنوان می شد که ما همه سپر حفاظت مسعود هستیم. تشکیلاتی که بنیادش براساس هدف وسیله را توجیه می کند بنا شده است. انسان هم در راستای اهداف رجوی وطنفروش یک ابزار است.

استثمار به‌مثابه استراتژی سرکوب

توصیه های مکرر و دائمی مریم قجر عضدانلو، رهبر فرقه، به فرماندهان
آن‌قدر از نیروهایتان کار بکشید که وقتی می‌خوابند فرصت فکر کردن به زندگی و زن نداشته باشند و همیشه خواب کافی برای آنها یک حسرت باشد.

این جمله، نه فقط سندی بر رویکرد ابزاری مریم قجر نسبت به انسان، بلکه گویای جایگزینی کامل هویت فردی با یک ربات است؛ پدیده‌ای که به‌ روشنی در تمام بخش های تشکیلات مافیایی رجوی وجود دارد.

نتیجه‌گیری

تجربه ما از تشکیلات فرقه ای رجوی برایمان روشن ساخت که رجوی با ترفند ایدئولوژی و جلسات سرکوبگرایانه جمعی بنام انقلاب ایدئولوژیک . هویت ما را سلاخی کرد و ما را از انسانیت تهی نمود .هدف اش هم این بود که ما را طوری تربیت کند که بعنوان ابزاری در خدمت اهداف شوم اش قرار داشته باشیم. کوچکترین اعتراض و نارضایتی را هم به شدیدترین شکل ممکن در زندانهایی که در اشرف ساخته بود سرکوب می کرد. کار در این فرقه، نه برای تأمین معاش، بلکه ابزاری برای کنترل ذهن، فرسایش روان و نابودی هویت انسانی بود .

در روز جهانی کارگر، بازخوانی چنین تجربه‌هایی ضروری است؛ زیرا به ما هشدار می‌دهد که استثمار نیروی کار، تنها در کارخانه‌ها یا مزارع اتفاق نمی‌افتد، بلکه در درون گروه‌های ایدئولوژیک نیز می‌تواند به‌ شدت فاجعه‌ بار و ضد انسانی باشد.

عیسی آزاده

نوشته روز جهانی کارگر و استثمار ساختاری در تشکیلات رجوی؛ از ایدئولوژی تا بیگاری اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

اما در کنار این تبریک، نمی‌توان چشم بر واقعیات تلخی بست که در پس‌ پرده برخی گروه‌ها و فرقه‌ها رقم خورده است؛ از جمله سازمان مجاهدین خلق ایران که سال‌هاست با سوءاستفاده از نام مردم و آزادی، به صورت سیستماتیک حقوق انسانی اعضای خود را نقض کرده است.

درون اردوگاه‌های تحت کنترل تشکیلات مجاهدین، به‌ ویژه در مقر سابق اشرف و اکنون در آلبانی، اعضای نگون‌بخت در شرایطی شبیه به برده‌داری نوین و کار اجباری زندگی می‌کنند. این افراد، که بسیاری از آن‌ها از طبقات کارگر جامعه بوده‌اند، با وعده‌های دروغین جذب و سپس بدون دستمزد، بدون بیمه، بدون آزادی، بدون امکان تماس با خانواده و بدون حق اعتراض، به کار گرفته شده‌اند؛ گویی تنها ابزاری هستند در خدمت اهداف سیاسی سران فرقه.

این نوع بهره‌کشی که می‌توان آن را نمونه‌ای از بردگی مدرن دانست، در تضاد کامل با اصول روز جهانی کارگر است؛ روزی که برای دفاع از کرامت انسانی و حقوق بنیادین کارگران پایه‌گذاری شده است.

ما در انجمن نجات مرکز البرز، وظیفه خود می‌دانیم ضمن تبریک این روز، صدای اعضای دربند این فرقه باشیم؛ کسانی که سال‌هاست از ابتدایی‌ترین حقوق انسانی محروم‌اند. امروز باید صدای آن‌ها را شنید و فریب شعارهای فریبنده‌ای را نخورد که در عمل چیزی جز ظلم و ستم به همراه نداشته است.

فریدون ابراهیمی

نوشته نگاهی به نقض حقوق کارگران در تشکیلات رجوی اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

واقعیت این است رجوی با اعضای خودش مانند برده رفتار می کند. اگر در قرن نوزدهم برده ها را به غل و زنجیر می کشیدند رجوی در درون تشکیلات عوض پاها، اذهان اعضای تشکیلاتش را به زنجیر می کشد. به اسم انقلاب ایدئولوژیک بند بند انقلاب را به اعضای خودش تحمیل می کرد. بدترین نوع استثمار را در تشکیلات پیاده می کرد. رجوی در داخل تشکیلات مطرح میکرد ما مجاهد پیر و بازنشسته نداریم و مجاهد بیمار نداریم،  مجاهدی که تاریخ مصرفش تمام شده باشد نداریم.

رجوی می خواست همه افراد با تمام توان روحی و جسمی شان و با تمام توان، فقط و فقط در خدمت او و منافع و اهداف قدرت طلبانه اش باشند.

در تشکیلات رجوی کسی نمی تواند به دلیل سن و سال بالا از کار کردن کناره گیری کند و همچنین بیماری افراد را هم به رسمیت نمی شناسند.

اگر کسی بیمار می شد باید فاکت بیمار شدنش را در جمع می خواند و از آن فرد می خواستند تا اثبات کند که خودش را به تمارض زده است و به بیمار حق استراحت در آسایشگاه را نمی دادند. این برخوردها نشان از نوع برده داری در عصر جدید است که از جانب رجوی اعمال می شود.

قابل تامل است وقتی رجوی با نیروهای خودش چنین رفتاری می کند با دیگران به تبع بدترین رفتار را خواهد کرد. یک نمونه برخوردی که در داخل تشکیلات ما با کارگران سودانی و مصری داشتیم را بیان کنم.

مسئولین می گفتند در برخورد با کارگران بیرونی نباید به آنها حتی آب خنک داد، به کارگران می گفتند غذایتان را از بیرون بیاورید با این استدلال که روی آنان زیاد میشود و عادت می کنند! برای حفظ منافع خودشان دست به هر رذالتی می زدند.

هر سال مسعود و مریم رجوی به مناسبت روز جهانی کارگر پیام خیزش صادر می کنند، پیامی که در ایران زمین اساساً فاقد اعتبار است، چرا که مردم ایران بهتر از هر کسی این جریان بد نام را می شناسند و می دانند رجوی از مناسبت های مختلف مانند روز معلم ، روز دانشجو ، روز کارگر و … سوء استفاه می کند و به دنبال اهداف پلید خودش است.

واقعاً خنده دار است. به دلیل این که این فراخوان های مسخره اصلاً مخاطبی در ایران ندارند که حالا کسی بخواهد اهمیت بدهد یا ندهد!

واقعیت این است که رجوی هرگز مدافع حقوق کارگران نبوده و نیست. ما که دهه ها در تشکیلات رجوی بودیم و بهترین دوره جوانیمان را خرج راهی کردیم که سراپا انحراف بود خوب درک می کنیم رجوی هیچ سنخیتی با روز کارگر ندارد چرا که ما عملکرد و نگرش رجوی را از نزدیک تجربه کردیم.

اولا شخص رجوی از خانواده ای مرفه بود و هرگز با طبقه کارگر دم خور نبود. رجوی در نشست ها به ما می گفت خورد و خوراک مسئولین سازمان با اعضای سازمان یکی است همان غذایی که شما می خورید فرماندهانتان هم می خورند و می گفت غذای شما با من هم هیچ فرقی نمی کند. خود ما هم همان غذا را می خوریم! می خواست تظاهر کند ما هیچ فرقی بین آن عضو جدیدالورود که جدید وارد تشکیلات می شود با اعضای قدیمی هیچ قائل نمی شویم! واقعیت این است او به صراحت به ما دروغ می گفت.

من بعد از جدایی و نجاتم از تشکیلات، با یکی از دوستان جدا شده که خودش هم از مسئولین بود هم صحبت شدم. او برای من تعریف کرد که خودش از نزدیک شاهد خرید و جابجائی مواد خوراکی بود که از بیرون سفارش می دادند و به داخل قرارگاه اشرف می آوردند. غذاهایی که برای رجوی تهیه می کردند خاص بود. گوشت آنچنانی و خوراکی های ناب حتی خرمایی که برای رجوی می آوردند قابل مقایسه با خرمایی که اعضای سازمان در داخل تشکیلات مصرف می کردند نبود.

همین دوستم که مسئول خرید بود گفت یک بار من یک دانه از آن خرما را به دور از چشم مسئولین برداشتم و خوردم می گفت هرگز چنین خرمایی نخورده بودم و خلاصه بگویم برای رجوی خورد و خوراک شاهانه سفارش می دادند در حالی که به بقیه اعضای سازمان غذایی بی کیفیت می دادند. این نمونه را گفتم بدانید رجوی هیچ اعتقادی به طبقه کارگر ندارد. او می خواهد با استفاده از هر ابزاری هدف خودش را دنبال کند. مسعود و مریم رجوی بدانند حنای شان دیگر رنگی ندارد و روزگار عوام فریبی به سر رسیده استو حقایق آشکار شده اند.

گلی اسکاردی

نوشته آقای رجوی حقوق اولیه اعضای تشکیلاتت را دریاب اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

از مطلب اخیر می‌توان دریافت که درباره عاطفه و برادرانش و دیگر کودکان مجاهدین خلق که دیگر به عراق بازنگشتند نیز می‌توان از لفظ “کودک سرباز” استفاده کرد. این کودکان شمارشان به حدود 600 نفر می‌رسد. اگرچه سازمان موفق نشد که آن‌ها را همچون امیر یغمایی، محمدرضا ترابی، امین گل مریمی، ژینا حسین نژاد و نزدیک به 300 کودک دیگر به عراق برگرداند و یونیفرم نظامی بپوشاند، اما آنها را همچون سربازانی گوش به فرمان به کار اجباری گماشت.

سبدانی مطلب خود را با این پرسش آغاز می‌کند: “روز جهانی کارگر برای شما چه روزی است؟” و از حس تلخ این روز برای خودش می‌گوید: “برای من رنج خالص بود. در این روز شاغل بودم، کودک کار. وقتی همه آزاد بودند، سرخوش بودند و از پرتوهای گرم بهار لذت می‌بردند، ما از صبح زود بیدار بودیم طبق دستورات و وظایفمان تا عصر سرپا بودیم. اگر آفتاب بیرون می‌آمد، که معمولاً در اول ماه مه چنین است، خسته با دماغ‌های سوخته به خانه برمی‌گشتیم.”

او این مطالب را ذیل عکسی می‌نویسد که در آن خودش و گروهی از همسالانش که همه یتیمانی از مجاهدین خلق هستند در حال طبل زدن هستند. والدین مجاهد این کودکان و نوجوانان در قرارگاه‌های مجاهدین خلق اسیر فرقه مسعود و مریم رجوی بوده‌اند. عاطفه درباره عکس مذبور می‌نویسد:

این عکس مربوط به اول ماه مه نیست بلکه یک تظاهرات دیگر است. اگر درست یادم باشد در اسلو. تظاهراتی که در کتابم به عنوان یکی از بدترین تظاهراتی که در دوران کودکی داشتیم توصیف می کنم. آن پسر کوچک 10 ساله بالاخره از دمای دو رقم زیر صفری که تا مغز استخوان‌مان نفوذ می‌کرد و دیگر اعضای بدنمان را احساس نمی‌کردیم به گریه افتاد.
در تصویر ارکستر درام ما را مشاهده می‌کنید که در مورد آن صحبت خواهم کرد. من همانی هستم که خز تقلبی دور کلاهش دارد. نه، ضربه زدن با انگشتان یخ زده آسان نبود، حتی بسیار دردناک بود. از شدت درد در درونم گریه می‌کردم اما اجازه نداشتم آن را از در ظاهرم نشان دهم. آنهایی که از آنجا رد می‌شدند، نمی‌توانستند ببینند ما چه عذابی می‌کشیم.

از تمام افرادی که در تصویر می‌توانم هویتشان را تشخیص بدهم، به جز سه نفر، همه از همکاری با مجاهدین خلق انصراف داده‌اند. دو نفر از کسانی که مانده‌اند دوستان من بودند که امروز از هر فرصتی برای تهدید کردن من استفاده می‌کنند.
این یکی از اولین بارهایی بود که ارکستر درام ما نواخت و تأثیر قابل توجهی (شنیدنی) گذاشت. اگر دقت کنید نماد ارتش/مقاومت/فرقه مجاهدین را روی طبل‌ها متوجه خواهید شد. آیا این جزئیاتی را که ما بچه‌ها آشکارا به نمایش گذاشتیم و هیچکس زیر سوال نبرد، متوجه می‌شوید؟ برادر کوچکم موسی که در سمت چپ تصویر است، مدالی بر گردن دارد که عکس یک شهید روی آن است. چیز عجیبی نبود.

برادر دیگر عاطفه، امیر سبدانی در تایید نوشته‌های عاطفه درباره عکس فوق و دیگر فعالیت‌های به اصطلاح سیاسی و اجتماعی مجاهدین خلق با سوءاستفاده از کودکان‌شان در بخش نظرات چنین می‌نویسد:

آن زمستان خاص در اسلو (دما دو رقم زیر صفر بود، به نظرم -24 بود، اما می ترسم اشتباه به خاطر بیاورم) شاید بدترین بود. آن یکی، و زمانی که در لوکزامبورگ باران می‌بارید و ما مجبور می‌شدیم در باران شدید آنجا بایستیم یا در برلین زمانی که هوا بسیار گرم بود و آبی برای نوشیدن برای همه وجود نداشت.

در اسلو من کفش زمستانی نداشتم و خاطرتان باشد که به معنای واقعی کلمه روی یخ ایستاده بودیم. پاهایم از سرما خیلی درد گرفت. یکی دیگر از جزئیاتی که ممکن است فراموش کرده باشید این است که آویختن آن طبل‌ها بر شانه/گردن ما بچه‌ها چقدر دردناک بود. به درام‌های بیس بزرگی فکر کنید که در این تصویر خاص نیستند. تسمه‌ها داخل چرم فرو رفته و وزنش باعث کمردرد می‌شد. ساعت ها آنجا ایستاده بودیم و درد می‌کشیدیم و می‌زدیم.

فرید احمدی کودک سرباز دیگری است که در بخش نظرات شواهد عاطفه و برادرش را تایید می‌کند. چنان که از صحبت‌های میان آنها برمی‌آید او از دیگران کوچکتر است و نقض آشکار حقوق کودکان در فعالیت‌های مالی اجتماعی مجاهدین علیه او رقم خورده است. او شهادت می‌دهد: “لوکزامبورگ احتمالا بدترین تجربه بود. چه زخم‌های وحشتناکی روی دست‌هایم داشتم چرا که چند ساعت در آن سرما ایستادم و آن سنج ها را به هم زدم.”

عاطفه نیز تجربه لوکزامبورگ را وحشتناک توصیف می‌کند و به دوستانش نوید می‌دهد که درباره آن تجربه و درباره فرید در کتاب زندگینامه‌اش نوشته است.

اینها تنها سه تن از هزار کودک مجاهدین خلق هستند که از تجربه‌های تلخ شرکت اجباری در فعالیت‌های سیاسی مجاهدین خلق در سرما و گرما می‌نویسند، ار تشنگی مفرط در گرمای تابستان و سرمای هولناک یخبندان زمستان، از اتوبوس‌های خرابی که آنها را از شهرهای مختلف اروپا به مکان تظاهرات در مقصدی چون پاریس و برلین جابجا می‌کرد تا زخم‌های دست هایشان به خاطر نواختن طبل و سنج.

عاطفه به درستی از بزرگسالانی گلایه می‌کند که هیچ توجهی به رنج این کودکان نداشتند. در روزی که مناسبت آن حمایت از حقوق کارگران جهان است، مجاهدین خلق بیشترین کار را از کودکان خود می‌کشیدند. کار سخت، در شرایط سخت آب و هوایی بدون امکانات مناسب و بدون دستمزد:

بله ما آنجا بودیم، هر روز به بهانه‌ای مرخصی می‌گرفتیم یا مدرسه را ترک می‌کردیم و وانمود می‌کردیم که بیماریم. هفته به هفته. سال به سال. در دمای منفی سی و مثبت سی. باران، طوفان، آفتاب سوزان، سرمای یخبندان. آب و هوا هرگز مهم نبود. حتی اگر فردی مثل من از درد مزمنی رنج می‌برد که بزرگ‌ترها خبرداشتند، دردش از سرما بدتر می‌شد.

روز جهانی کارگر یکی از مهمترین روزهای کاری بچه‌های مجاهدین بود.

عاطفه که امروز شهروند موفق سوئدی و مادر سه فرزند است، با اعتماد به نفس و شجاعتی مثال‌زدنی بر ترس‌های خود غلبه کرده است و داستان زندگی خود و دیگر کودکان سربازان مجاهدین خلق را به تصویر و نوشتار و کلام شرح می‌دهد. او سعی می‌کند برای کودکان خود الهام بخش باشد و مطلبش را چنین به پایان می‌برد:

اما امروز برای پسرم جشنی خواهم گرفت. فعالیت من باید برای او الهام بخش باشد، اما هرگز به او تحمیل نشود. او کارگر بدون دستمزد نیست. او کودکی است که باید اجازه داده شود قبل از اینکه به باقی زندگی‌اش بپردازد، کودک باشد.

نوشته عاطفه سبدانی: روز جهانی کارگر یکی از مهمترین روزهای کاری بچه‌های مجاهدین بود اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

در برهه‌ای از دوران پر فراز و نشیب انقلاب ایران به ویژه در دهه شصت شاهد ترور مظلومانه و ناجوانمردانه کارگران ایرانی توسط سازمان موسوم به مجاهدین خلق بودیم.

و اکنون که در آستانه روز جهانی کارگر هستیم، مسلماً این روز یادآور جنایات مجاهدین خلق در حق کارگران ایرانی است.

کارگران زحمتکشی که بدون هیچ دلیلی و تنها به واسطه ظاهر انقلابی و طرفداری از رهبر انقلاب ۵۷ مورد نفرت و کینه فرقه تروریستی مجاهدین قرار گرفتند و به شکل وحشیانه ای توسط عوامل این فرقه به شهادت رسیدند.

بر همین اساس طی دهه خونبار شصت، ۱۲۰۰ کارگر در اقصی نقاط کشور توسط فرقه تروریستی مجاهدین خلق به خاک و خون کشیده شدند و خون پاک آنها تبدیل به سندی متقن علیه جنایت این فرقه گردید.

البته ترور کارگران پایان اقدامات جنایتکارانه این فرقه علیه کارگران ایرانی نبود . آنان در مقطعی دست به فریب کارگران جویای کار کشورمان زده و آنها را به بهانه کار در کشورهای اروپایی به صورت غیرقانونی به مقر اشرف در عراق منتقل و با ضبط مدارک شناسایی این اشخاص آنها را به اجبار تحت آموزش‌های نظامی و تروریستی و کارهای اجباری قرار دادند و حتی برخی را که قصد فرار داشتند تحت شکنجه‌های شدیدی قرار دادند.

علیرغم تمامی جنایات ذکر شده این فرقه در حق کارگران زحمت کش کشورمان، اما سران آنها همچنان با فریبکاری تمام وانمود می‌کنند که در بین توده جامعه کارگری ایران طرفدارانی دارند!

بنابراین درج هر روزه ی اخباری از اعتصابات، اغتشاشات، تعطیلی ها و درگیری ها در جامعه کارگری ایران در سایت ها و رسانه های وابسته به این فرقه، به امری عادی و طبیعی تبدیل شده که کوچکترین تاثیری در فضای اقتصادی و صنعتی کشور نداشته است.

آنچه که گفتنی است اینکه؛ جلادان مجاهدین خلق علاوه بر ترور کارگران؛ همکاری با صدام جنایتکار طی ۸ سال دفاع مقدس ، همکاری با اسرائیل در ترور دانشمندان هسته ای کشورمان و همکاری های اطلاعاتی و جاسوسی با برخی دیگر از کشورها در منطقه و در سطح بین المللی را در پرونده سیاه خود دارند، که نه تنها تا به حال در هیچ دادگاه داخلی و بین المللی محاکمه نشده‌اند و هیچ گاه پاسخگوی یک عمر رذالت و خیانت و جنایتشان در حق مردم ایران نبوده‌اند، بلکه آزادانه در کشورهای اروپایی و حامیان دروغین حقوق بشر در رفت و آمد بوده و در بسیاری از آنها استقرار نیز دارند.

اما برگزاری دادگاهی در محاکمه سران و عوامل جنایتکار مجاهدین خلق در تهران که از سال گذشته آغاز شد نور امیدی در دل تمامی ایرانیان وطن پرست تابید. چرا که برگزاری چنین دادگاهی یک اقدام تاریخی در کشاندن سران و عوامل جنایتکار این فرقه به پای میز عدالت است  که مسلماً بزودی نتایج آن به بار خواهد نشست.

بدین ترتیب در چنین روزی ضمن درود به روح پرفتوح کارگران شهید شده ایرانی بدست جنایتکاران مجاهدین  خلق آرزوی محقق شدن هرچه سریع تر تصمیماتی هستیم که در پایان دادگاه این فرقه در تهران گرفته خواهد شد.

نویسنده : یوسف اردلان

نوشته ترور ۱۲۰۰ کارگر ایرانی توسط سازمان مجاهدین خلق اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

سورچرانی مریم رجوی با جنگ طلبان غربی

اینکه چگونه مریم هزاران زن و مرد را در مناسبات فرقه ای خودش به بیگاری کشید و از رنج و خون آنها برای پیشبرد اهداف ضدایرانی خود استفاده کرد بحث مفصل دیگری است، اما پایمال کردن حقوق صدها کارگر عراقی و سودانی که تحت امر مجاهدین قرار داشتند فراموش شدنی نیست. این ملکه ترور، در سال 1370 که کارگران سودانی مستقر در قرارگاه اشرف به حقوق خود معترض بودند، با اخراج آنان نشان داد که هیچ اعتباری برای مشکلات کارگران قائل نیست و هرکجا نیاز باشد و منافع فرقه اش در خطر قرار گیرد، هر اعتراضی را سرکوب خواهد کرد. بیگاری گرفتن از کارگران خردسال عراقی که برخی از آنان 8-12 ساله بودند، امری عادی در مناسبات مجاهدین بدستور صریح مریم رجوی بود که اعتقاد داشت برای منافع سازمان باید از کارگران کار کشید و هیچ اعتراضی در مناسبات مجاهدین را نباید پذیرفت (این دستور در نیمه اول دهه هفتاد صادر شد و در نیمه دوم همین دهه نیز سخت ترین فشارها به کارگران وارد می شد که شرح آن هم دردناک است).

مریم رجوی در حالی مدام برای مقامات غربی ضیافت های لاکچری ترتیب می داد و هزینه های نجومی صرف عیش و نوش آنان می کرد، که دستمزد کارگران عراقی را در حد یک دلار در روز (1500 دینار) نگهداشته بود و از دادن یک چای شیرین ساده به آنان هم دریغ می کرد و اگر اعضای مجاهدین دلشان برای کارگران می سوخت و می خواستند به آنها اندکی رسیدگی کنند، بشدت تحت برخورد قرار می گرفتند که شخصاً فکت های مختلفی برای ارائه دارم و قبلاً هم به آنها اشاره داشته ام. گریه کودکان کار عراقی در پادگان مجاهدین بخاطر گرما و نبودن آب خنک، سیلی زدن به کارگران بخاطر درخواست حقوق عقب مانده، جلوگیری از غذا دادن به کارگران، برخورد تحقیر آمیز با روستایی ها هنگامی که برای کشاورزی به اشرف منتقل می شدند (بازرسی به شیوه غیراخلاقی و یا دست زدن به غذاهای آنها با دستان کثیف) و نمونه های دیگر، تنها بخشی از ادعاهای پوشالی و فریبکارانه مریم رجوی را به تصویر می کشد.

اما نگاهی به کارنامه سیاه مسعود رجوی پیرامون ترور معلمان، خود دلیل دیگری بر فریبکاری این زوج ریاکار است. مردم ایران فراموش نمی کنند که چگونه مسعود با انجام اقدامات تروریستی از جمله بمبگذاری دفتر نخست وزیری، معلمانی ساده زیست و دلسوز همچون رجایی و باهنر را به شهادت رساند و پروژه عدالتجویی در ایران را برای ده ها سال به عقب انداخت.

برهم زدن فضای مدارس کشور در همان سال های نخست انقلاب، و تهدید و توهین بسیاری از معلمان و اساتید انقلابی، بخش دیگری از کارنامه چرکین رجوی در مقابله با فرهنگیان کشورمان است. هرچند نامگذاری “روز معلم” به مناسبت ترور و شهادت استاد مطهری در 12 اردیبهشت 1358 بدست جریان انحرافی “فرقان” انجام شد، اما ادامه همان مسیر از سوی مسعود رجوی، ویرانی کل ساختار فرهنگی ایران را بدنبال داشت و فرهنگ “آشوب و ترور” را در کشورمان نهادینه و جایگزین “گفتگو و همبستگی ملی” کرد. فهم این نکته بسیار با اهمیت است چون هنوز بسیاری از مردم، بویژه جوانان نمی دانند که ریشه 90 درصد قانون گریزی ها، نقض ضوابط، کم بها دادن به گفتمان سیاسی و در نتیجه نفرت و تفرقه های سیاسی و اجتماعی، برآمده از همان اقدامات ضدفرهنگی است که جریانات قدرت طلب در ابتدای انقلاب به آن دامن زدند و نگذاشتند مسیر درستی برای تفاهم و همدلی ایجاد و هموار شود.

ترور معلمان و کارگران توسط گروه تروریستی مجاهدین خلق

بر همه هموطنان، بویژه حامیان ناآگاه فرقه مجاهدین است که نگاهی اجمالی به شیوه زندگی مریم رجوی بیندازند و آنرا با وضعیت زندگی معلمان و کارگران مقایسه کنند تا همه چیز آشکار شود. زنی که هرگز با هیچ کارگر و معلمی نشست و برخاست نکرده و نمی کند و مدام در پی پوشیدن گرانقیمت ترین لباس ها و سوار شدن بر خودروهای ضدگلوله است و تمام ضیافت ها و سورچرانی هایی که برپا می کند برای سرمایه داران غربی و سیاستبازانی است که برای چند دقیقه سخنرانی، چند ده هزار دلار به جیب می زنند، چگونه می تواند حامی معلم و کارگر زحمتکش باشد؟ آیا کدام بخش از زندگی مریم با کارگران و معلمان همخوانی دارد؟

حامد صرافپور

نوشته روز معلم و کارگر از نگاه مریم رجوی اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

نکته قابل توجه این است که تعداد قابل ملاحظه ای از کارگران ترور شده ایرانی، توسط همین گروه های چپ گرا به خاک و خون کشیده شدند. براساس آمارها، از پیروزی انقلاب اسلامی تا ابتدای دهه 90 شمسی، 1628 کارگر هدف ترورهای گروه های تروریستی قرار گرفته اند. 228 نفر از این شهیدان زیر 18 سال سن داشتند و 1134 تن نیز دارای تحصیلات ابتدایی یا بدون سواد خواندن و نوشتن بودند. سن و سال این افراد و تحصیلات اکثریت این شهیدان تأکید بر این دارد که این افراد از اقشار و شهروندان معمولی جامعه بوده اند و وابستگی های سیاسی و حزبی یا گروهی نداشته اند. از میان مجموع تعداد این شهیدان، بیش از 400 تن از آنان توسط گروهک های چپ گرا که مدعی بیشترین حمایت از کارگران هستند ترور و به شهادت رسیده اند. و باز هم جالب تر آنکه از این تعداد بیش از 250 تن توسط گروه تروریستی مجاهدین خلق ترور شده اند. جالب از این حیث که مجاهدین خلق، به رغم حجم زیاد جنایت علیه قشر کارگر، همچنان با فریب کاری، تلاش می کند تا خود را به عنوان حامی و پشتیبان این قشر از جامعه نشان دهد!

از چند دهه قبل روشن شده است که میراث داران مارکس هیچگاه نتوانستند در عرصه واقعیت، مدافعان خوبی برای کارگران و حقوق آنها باشند. کارگران برای آنان ابزاری جهت جلب حمایت توده ها و بهره برداری سیاسی بودند. حجم بالای کارگران ترور شده توسط این گروه ها در دهه 60 شمسی، نشان دهنده رویکرد خشن و تند این گروهک ها برای عبور از موانع و رسیدن به اهداف قدرت طلبانه و انحصار گرایانه خود، حتی در قبال اقشار ضعیفی است که ادعای حمایت از آنها را دارند و در این میان تفاوتی میان گروه های چپ گرای رادیکال و رژیم های مارکسیستی وجود نداشته است. کارگران هر یک به گونه ای متفاوت قربانی یکی از این دو بوده اند.

11 اردیبهشت (1 می)، برای مردم ایران، تنها روز کارگر نیست، این روز یادآور خاطرات صدها کارگری است که مظلومانه و در کنار سایر اقشار، توسط گروه های خشونت طلب تروریستی مثل مجاهدین خلق به خاک و خون کشیده شدند.

نوشته روز جهانی کارگر و ادعاهای دروغ تروریست ها اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

تصور پیشرفت و توسعه یک جامعه بدون حضور قشری به نام کارگر محال است. کار و کارگر در آموزه های دین مقدس اسلام از اهمیت به سزایی برخوردار است به طوری که بنا بر روایت مشهور، حضرت محمد مصطفی (ص) بر دستان کارگر بوسه زده است.
همه ساله این روز بهانه ای است تا فرقه تروریستی رجوی که حدود ۱۲ هزار نفر از مردم مظلوم کشورمان را با ترور به شهادت رسانده، یاد دفاع از این قشر کند. آمار شهدای ترور، تا زمان شهادت آخرین شهید هسته‌ای در ایران ۱۷ هزار و یک‌صد و شصت نفر است که از این تعداد یک هزار و ۱۹۲ نفر کارگر و ۱۱۰ نفر از آنها زن هستند.

رجوی‌ها که تا قبل از این در ایدئولوژی های مسخره خود، آمریکا را دشمن بزرگ اقتصاد جهانی و قشر کارگر معرفی می کردند و امروز در رسانه های خود، زیر سایه آمریکا و قدرتهای تروریستی جهانی مدعی دفاع از حقوق کارگر هستند.

جنایات فرقه رجوی در چندین جلد کتاب هم نمی‌گنجد. فرقه تروریستی رجوی گروهی است که از سال ۶۱ تا ۶۷، ۱۲ هزار بیگناه را در خیابان‌های تهران و دیگر شهرها ترور کرد. این ها کسانی هستند که در سال ۵۸ و ۵۹ جنگ‌های تجزیه طلبانه‌ای را در کردستان، آذربایجان، ترکمن صحرا و دیگر شهرها به راه انداختند و در ماه رمضان یکی از سال‌های اوایل دهه ۶۰ با حمله به خانه یک فرد بسیجی که تنها جرمش حزب‌اللهی بودن و حضور در جبهه‌های نبرد حق علیه باطل بود، سر سفره افطار، سر فرزندانش را با تیغ موکت‌بری بریدند. حتی یک بار در عروسی فرزند یکی از فئودال‌های وابسته به فرقه رجوی، تعدادی از جهادگران انقلاب را که عموماً از دانشجویان مسلمان و انقلابی بودند مقابل عروس و داماد، به‌جای گوسفند سر بریدند. این‌ها بخش اندکی از جنایات فرقه داعشی رجوی است.
این فرقه در مجامع بین المللی نیز دارای هیچ وجهه‌ای نبوده و تنها راه نجات خود برای برون‌رفت از بحران‌های عدیده‌ای که هم اکنون در کشور آلبانی گریبانش را گرفته است همانا در ایجاد اختلاف و دامن زدن به تنش و درگیری به‌منظور بروز جنگ بین ایران و قدرت های جهانی برقرار کرده است. این خاصیت منافق است که تمام تلاش خود را صرف تحریم و سخت کردن گذران زندگی برای همین قشر کارگر و زحمت کش نموده و در مقابلِ دوربین، برای آن‌ها اشک تمساح بریزد.

نوشته تلاش شبانه‌روزی سران مجاهدین خلق برای سخت کردن زندگی کارگران اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

فراخوان صادر کردن که هزینه ای ندارد. مجاهدین خلق هم مدام در حال فراخوان صادر کردن هستند. فراخوان هایی با مخاطبان فرضی. چرا که مردم ایران از هر طیف و  صنف و طبقه ای، به هیچ عنوان این مزدوران شناخته شده را به حساب نمی آورند. اگر اعتراضی داشته باشند به نحوی که خودشان صلاح بدانند و در حدی که خودشان تشخیص بدهند آن را بیان می کنند و به دنبال مطالبات خود هستند.

البته که رهبران مجاهدین خلق بهتر از هر کس دیگری از این عدم وجود پایگاه مردمی در ایران آگاه هستند. و تنها هدف شان از این فراخوان های بی سر و ته و بی سرانجام ، استفاده تبلیغاتی و مصادره تحرکات مردمی به نفع خودشان است.

مزدوری و ماهی گرفتن از آب گل آلود تنها چیزهایی است که مجاهدین خلق در آن بسیار متبحر شده اند. پس طوری وانمود می کنند که اگر اعتصابی یا حرکت اعتراضی یا صنفی در داخل از سوی کارگران و معلمان و دانشجویان صورت می گیرد، در نتیجه فراخوان های سازمان بدنام مجاهدین است. اما واقعیت این است این فرقه هرگز قادر نبود نقش نمایندگی این طبقه را بعهده بگیرد. در حالی که در داخل تشکیلات اعضای خود را به بدترین وجه استثمار می کند و روح و روان و عواطف آنها را نابود کرده دم از حقوق کارگری می زند.

حداقل کارگری که در کارخانه کار می کند بعد از کار به منزل خود و نزد زن و بچه اش می رود و آسوده در اختیار خودش است. دستمزد و پاداش و مرخصی و حق درمان دارد.  اما این فرقه روزگار اعضای خود را سیاه کرده است به خصوص بیشترین استثمار در روابط فرقه در مورد زنان است که استثمار مضاعف بر آنها اعمال شده است. اعضای فرقه رجوی اکنون در کمپ اشرف 3 زندانی هستند و نمی توانند آزادانه به خارج از کمپ بروند. برای رفتن به شهر باید از هفت خان عبور کنند. تردد تنهائی که اساساً ممنوع است مگر اینکه 3 نفره انجام شود که کسی فرار نکند.

مردم ایران خود می دانند چگونه از حقوق خود دفاع کنند کما این که تا به حال چنین بوده است. رجوی ها همواره تلاش می کنند تا از روز کارگر سوء استفاده کنند و با این شیوه می خواهند به اربابان خود از یک طرف و اعضای نگون بخت درون تشکیلات از سوی دیگر نشان دهند که در بین مردم ایران جایگاهی دارند و در ایران کسانی هستند که به حرف های آنان گوش می کنند و حامیانی دارند!

طبق معمول به مناسبت روز کارگر در همه کشورها تجمعاتی برگزار می شود و در ایران هم همینطور. و این تجمعات ربطی به فرقه رجوی ندارد. و هیچ خبری مخابره نشده که در این تجمعات حرفی از مجاهدین خلق برده شود و عکسی یا پرچمی یا علائم دیگری که نشان از حضور فرقه رجوی در این نوع فعالیت ها یا تجمعات باشد دیده نشده است. در طی این سالیان حتی یک نمونه هم وجود نداشته است، در حقیقت هیچ اثری از آنها در داخل ایران نیست. رسوایی این فرقه آنقدر بالا گرفته که حتی در خارج ایران هم در تجمعات روز کارگر تعداد انگشت شماری از هواداران شان شرکت می کنند و این نشان می دهد در خارج هم مورد تنفر عموم ایرانیان هستند.

گلی

نوشته اندر حکایت فراخوان مجاهدین خلق به مناسبت روز کارگر اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

تقریبا صد در صد اعضای جدا شده از مجاهدین بر اثر فشارهای جسمی ناشی از بیگاری در کمپ اشرف در عراق و آلبانی اعم از زن و مرد دچار اختلالات جدی فیزیکی غیر قابل جبران شده و از آن رنج می برند و حتی بعضا از نظر فرزند آوری نیز دچار مشکلات پزشکی هستند. در این میان زنان در تشکیلات برده داری مجاهدین از حیث بیگاری در معرض آسیب های جدی فیزیکی قرار گرفتند و سران فرقه مجاهدین بر خلاف میثاق بین المللی سال 1966 میلادی و ماده 6 در کنوانسیون رفع کلیه اشکال تبعیض علیه زنان در نظام بین المللی عمل کرده اند.

مریم رجوی وقیحانه در مناسبت روز کارگر برای کارگران ایرانی اشک تمساح می ریزد و سخن از حقوق آنها بر زبان می راند، در حالیکه در مناسبات روزمره فرقه بدنام مجاهدین خلق از گذشته تا کنون به دستور رهبران فرقه رجوی اعضای نگون بخت محکوم و ملزم به اجرای بیگاری در انواع خود بوده و هستند.

باید به دولت آلبانی، اتحادیه اروپا و سازمان ملل متذکر شوم که مطابق بند 1 تا 3 منشور بر لزوم همکاری بین المللی و بند ج ماده 55 و 56 آن در پیشبرد و احترام به حقوق بشر و آزادیهای اساسی مرتبط به جنبه های منع اشتغال اجباری، ملزم هستند اقدامهای لازم را در این زمینه مراعات و اجرا نمایند.

صمد اسکندری

نوشته ابعاد حقوقی بیگاری در مناسبات مجاهدین خلق اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.