– آیا می دانستید از جمله خیانت های مجاهدین خلق در جنگ تحمیلی، تخلیه تلفنی هموطنان بعد از موشک باران شهرها توسط عراق بود؟ آنها از این طریق اطلاعات مربوط به محل اصابت موشک ها را کسب کرده و برای تصحیح گرا به عراقی ها می دادند.

– آیا می دانستید علی زرکش که از اعضای دفتر سیاسی مجاهدین خلق بود و بعد از کشته شدن موسی خیابانی در اواخر سال 1360 به عنوان نفر دوم این تشکیلات معرفی شده بود، بدلیل انتقاد از رجوی خلع رده و محاکمه شد و سر انجام نیز در عملیات فروغ جاویدان (مرصاد) به طرز مشکوکی کشته شد؟

علی زرکش نفر شماره دو تشکیلات مجاهدین خلق

– آیا می دانستید خانم ها ، فرشته هدایتی، بتول سلطانی و زهرا میر باقری از اعضای شورای رهبری یا کاندیدا شواری رهبری مجاهدین خلق بودند که از این تشکیلات جدا شدند؟

بتول سلطانی عضو سابق شورای رهبری مجاهدین خلق

– آیا می دانستید بدلیل سوء استفاده مجاهدین خلق از امکاناتی که دولت آلبانی در اختیار این گروه قرار داده بود و همچنین بدلیل نقض قوانین این کشور توسط این گروه، پلیس آلبانی در روز 30 خرداد 1403 مجبور به ورود به مقر این گروه و ضبط سرورها و دستگاه هایی که تشکیلات مجاهدین با آنها مشغول به اقدامات غیر قانونی بودند، شد؟

ورود پلیس فرانسه به مقر مجاهدین خلق

– آیا می دانستید که مجاهدین خلق در سال 1370 در مسیر مزدوری برای صدام، به کردهای عراق در شهرهای عراقی “کفری” ، “طوز خرماتو” و . . . حمله کرده و همچنین در جاده “کرکوک به بغداد” با کردهای عراقی درگیر شده و تعدادی از آنها را کشته یا اسیر کردند و به این ترتیب مانع از حرکت نیروهای کردی به سمت بغداد برای سرنگونی صدام شدند؟

دیدار رجوی با صدام

ایرج صالحی

نوشته مجاهدین خلق این گونه بودند – قسمت پانزدهم اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

رهبران تشکیلات ستیزه جوی رجوی دیدگاه ایدئولوژیک و اما قرون وسطایی در مواجه شدن با “زن” ارائه میدهند. آنان اتوپیا و آرمانی برای جایگاه زن متصور هستند که در دنیای واقعیت و رابطه های انسانی به تحقیر زن و تلقی فاشیستی و شیء واره از او منجر می گردد. زن در مناسبات مجاهدین موجودی ست عاری از هر گونه احساسات متعالی مادرانه، زنانه، عاشقانه و امیال این جهانی که می بایست با ستیزه جویی، خشونت و ترور مسیر به قدرت رسیدن رهبرعقیدتی مجاهدین را محقق سازد.

آرمان شهری که رهبران فرقه رجوی در پی تبیین و تحقق عملی آن هستند بی نیاز از توصیف و فهم مبانی دموکراتیک و پایبندی به انگاره های عقلانیت انتقادی و تفکر مدرن است و تاکید بر اینکه رهبران مجاهدین خلق به تاریخمندی همه ایده ها و خواسته های بشری باور ندارند آنان برای همه چیز ذات و سرشتی تغییر ناپذیر می شناسند به طوریکه مطلق انگاری در تفکر و رفتار سیاسی، شاخص مهم و گریزناپذیر آنان است.

رهبران فرقه ستیزه جو و خشونت طلب رجوی بر این باور نبودند که همه چیز در جوی زمان شسته و دگرگون می شود و عینیت یافتن ارزش های اجتماعی و انسانی چون آزادی، دموکراسی، حقوق بشر، همبستگی ملی، مدارا و تحمل دیگران بر پایه ی باور به عدم قطعیت در پدیده های انسانی و اجتماعی، امکانپذیر و میسر خواهد شد.

متاسفانه سران و اعضای فرقه رجوی با باور و اتکا به دگم های ساخته و پرداخته ذهن بیمار و زشت رهبرعقیدتی و تابوهای ایدئولوژیک متعلق به دوران ماقبل مدرنیته، هیچ تصویر و تصوری از جهان و انسان مدرن مطابق با واقعیت و نزدیک به حقیقت را متصور نشدند و به این امر مشهود و گزاره منطقی نپرداختند که اگر تابوها، دگم های ایدئولوژیک و مغایر با حقیقت و واقعیت در دوران انفجار اطلاعات و عصر تحولات دموکراتیک، مورد نقادی ژرف و بازنگری اساسی قرار نگیرد مناسبات تشکیلاتی آنها همچون کف روی آب از هم می پاشد و از میان می رود.
واقعیت های گزنده و دردناکی که زنان رها شده از مناسبات قرون وسطایی و زن ستیز فرقه مجاهدین (مرضیه قرصی، نسرین ابراهیمی، مریم سنجابی و…) در رابطه با پوچی و سستی مناسبات درونی تشکیلات و سرکوب احساسات زنانه به شکلی همه جانبه مطرح میکنند اذعان به واقعیتی آشکار است. اینکه رهبری فرقه آگاهانه اقدام به تهی نمودن زن از همه ویژگی های زنانه برای استثمار و بردگی او می کند.

اگر در نگاه سودجویانه و ابزاری سیستم سرمایه داری جهانی به تعبیر دکتر شریعتی “زن” چون موجودی دو پا برای لذت جویی صرف تلقی می گردد در تفکر و نگرش ستیزه جویانه رهبران مجاهدین خلق “زن” همچون برده ای مسلح ، مطیع و سرشار از نفرت قلمداد می گردد که به زعم آنان از خصلت های بازدارنده و مخربی چون عشق، احساسات زنانه و مادرانه بایستی پاک و منزه گردد؟!

در حقیقت واکاوی و آنالیز جایگاه زن در اندامواره فکری فرقه رجوی و هر آنچه که در لایه های زیرین مناسبات قرون وسطائی در کمپ اشرف می گذرد رو به سیاهی و تاریکی است که ثمره ای جز ناامیدی و از هم گسیختگی ذهنی و روانی برای زنان تشکیلاتی نداشته است.

مطالعه و تامل بر خاطرات، مشاهدات و افشاگری های افراد با سابقه مجاهدین خلق، خانم ها بتول سلطانی، مرضیه قرصی و نسرین ابراهیمی و دهها زنی که از اسارت دار و دسته رجوی رهایی یافته و به نکات تلخ و غم انگیزی از وضعیت زنان در تشکیلات رجوی پرداخته اند حاکی از شرایط بغرنجی است که رهبران فرقه، با اتخاذ رفتارهای باسمه ای، آمرانه و با تکیه بر ذهنیت مطلق اندیش و تابوگرا در مواجه شدن با زنان تشکیلاتی، به عمد و آگاهانه مناسباتی را پی میریزند تا زنان فارغ از برخورداری از هر گونه هویت مستقل در مسیر اطاعت کورکورانه و سپس ناخواسته در عملیات انتحاری و تبهکارانه سر از پا نشناسند و لحظه ای درنگ نکنند.

رهبران فرقه تروریستی مجاهدین در این توهم بیمارگونه بسر می بردند و می برند که با چنین سازوکار غیردموکراتیک و غیرانسانی خواهند توانست آزادی را برای زنان به چنگ آورند، آنان نمی خواهند درک کنند آرمان دموکراسی خواهی و دفاع از حقوق زن هدفی انسانی و اخلاقی ست که بر پایه روش های دموکراتیک حاصل خواهد شد و رفتار جنون آمیز تروریستی و بهره گیری نابخردانه از ستیزه جویی و خشونت طلبی محض، ویرانگر مرزهای مدرن، اخلاق و رفتار مدنی ست که در نهایت “خود ویرانگری” را برای آنها به ارمغان خواهد آورد.

زنان جدا شده از تشکیلات رجوی در خاطرات و گفت‌وگو با اصحاب رسانه نکات تکاندهنده ای را بازگو می کنند. آنان طی سالهای طولانی اقامت در کمپ ها و در واقع اسارتگاههای مجاهدین و تجربه درک شرایط و مقاطع گوناگون، از نزدیک شاهد آلام و اندوه فراوان همجنسان شان در اسارتگاه اشرف بودند.

بررسی موشکافانه و تاملی ژرف بر مشاهدات و گفته های زنان جدا شده و با سابقه فرقه رجوی و ارتش به اصطلاح آزادیبخش ملی، آدمی را به این نتیجه می رساند که مناسبات درونی مجاهدین خلق رو به تاریکی دارد زیرا با شالوده های دموکراتیک و آزادی خواهانه به شکلی بنیادین و عمیق ناسازگار و ناهمخوان است.

براستی رفتار خشونت آمیز دار و دسته رجوی با زنان در درون مناسبات و چه در خارج از آن، نشانه داشتن قدرت و اقتدار نیست که نشانه ضعف و اضمحلال تدریجی است.

نقش و جایگاه زن در مناسبات تشکیلاتی فرقه رجوی در نگاه کادرهای تشکیلاتی جدا شده زن نامطلوب و ناامیدکننده است. فضائی تیره و تار را به تصویر می کشد و مبتنی بر این امر مشهود که زن از وضعیتی پارادوکسیکال برخوردار است.

شعار هژمونی زنان از سوی رهبر عقیدتی مجاهدین خلق فریبی بیش نیست زیرا زنان این فرقه در تاروپود عنکبوتی مناسبات درون تشکیلاتی، گرفتار نمادها، سمبل ها و شرایطی هستند که آزادی در آن معنا و مفهوم حقیقی خود را از دست داده است و براستی زنان قادر به پی ریزی هویت مستقل خویش نیستند.

هراس از دست دادن هویت زنانه، نقش و جایگاه مادرانه و نیز تنهایی زنان در مناسبات تشکیلاتی رجوی ، واقعیتی انکارناپذیر است.

سرکوب امیال عاطفی و جنسی، عدم توجه به نیازهای مادرانه و احساسی زن و توانایی های زنانه از زن تشکیلاتی در درون مناسبات مجاهدین خلق، متاسفانه انسانی تک ساحتی و تک بعدی ساخته است.

اما طرح تناقض ها، ابهام ها و نکاتی که اعضای زن جدا شده فرقه رجوی در مصاحبه ها و خاطرات شان در شرح رویدادها و تحولات بوقوع پیوسته در اسارتگاه اشرف پرداخته اند در عین حال روایتگر نکات امید بخش نیز هست. ارائه فاکت های گوناگون، متعدد و بیشمار از عاصی شدن زنان مستقر در فرقه رجوی علیه وضع موجود و مناسبات حاکم بر تشکیلات مجاهدین، سیگنال و پالس های مثبتی ست که در فروپاشی “حصارها و مرزهای زن ستیز و تحقیر آمیز” فرقه رجوی در آینده نزدیک نقش بنیادین ایفا خواهند نمود.

زنان جدا شده تشکیلات رجوی در مصاحبه ها و خاطرات شان تصریح دارند بعد از جنگ دوم (آمریکا و عراق) روند رو به رشد جست و جوی خویش از سوی زنان مستقر در تشکیلات واقعیتی ست که رهبران مجاهدین سعی وافر در لاپوشانی آن داشته و دارند اما روندی که در فرقه مجاهدین آغاز شده است حکایت درخور و روشنی ست که به نوعی تابوشکنی در بیان تجربه های حسی، عاشقانه و انسانی زنان در تشکیلات راه می برد و به گفتن “ناگفته ها” و طغیان علیه وضع موجود می انجامد.

طرح علنی تناقض ها در نشست های عمومی در تشکیلات، کنش ها و واکنش ها، چالش ها و درگیری های روز افزون کادرهای تشکیلاتی زن با مسئولین و فرماندهانشان بیانگر عاصی شدن آنان بر مناسبات قرون وسطائی و زن ستیز فرقه رجوی است زیرا سران فاشیست مجاهدین “زن تشکیلاتی را در محدودیت های توصیف ناپذیر، ملا آور و تنگ تشکیلاتی به ستوه آورده اند تا آنجائیکه منجر به، میل به گفتن ها و شکستن سدها و حصارهای ذهنی و تشکیلاتی فرقه رجوی شده است.

با امید به رهایی و نجات همه زنان تحت سیطره تشکیلات زن ستیز رجوی و بازگشت آنان به دنیای آزاد و کانون گرم خانواده.

آرش رضایی

نوشته عصیان کادرهای تشکیلاتی زن در مجاهدین خلق اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

– محور چهارم جدایی دین و دولت ، آزادی ادیان و مذاهب

این کلمات در حرف می تواند بسیار جالب و جذاب باشد و هر شنونده ای را به خود جلب کند. اما آیا در درون مناسبات سازمان در اشرف هم این مسائل رعایت می شد؟ خیر. به گوشه هایی از این به اصطلاح آزادی اشاره می کنیم. هیچ کس حق نداشت غیر از اسلامی که رجوی معرفی می کند اسلام دیگری داشته باشد. بطور مثال برادران تسنن وقتی وارد سازمان می شدند باید دین خود را عوض می کردند و حتی مواردی بود که افراد مسلمان نبودند و حاضر به همکاری با سازمان شدند. این افراد مانند نفرات بیمار باید از بقیه جدا شده و در یکان دیگری سازماندهی می شدند. برای نفراتی که حاضر نبودند مذهب خود را عوض کنند چنان تحت فشار سیستم قرار می گرفت که فرد مجبور می شد اسلام رجوی را قبول کند .

– محور پنجم برابری کامل زنان و مردان در حقوق سیاسی و اجتماعی و فرهنگی و لغو هرگونه تبغیض ، حق انتخاب آزادانه پوشش ، ازدواج و طلاق و منع بهره کشی از زنان تحت هر عنوان

در باره این محور می توان ساعتها نوشت چون تنها چیزی که مسعود و مریم رجوی قبول ندارند حقوق برای زنان است. ابتدا در مورد برابری زنان و مردان باید عنوان داشت در درون سازمان بعد از انقلاب طلاق ، زنان در بند چهار انقلاب باسمه ای قدرت مطلق در مناسبات شدند. امور باید توسط زنان اداره می شد و دیگر به هیچ مردی اعتمادی وجود نداشت. زنان در محل اتاق کار نشسته و مردان بد بخت باید در گرمای زیاد عراق کار می کردند و صدایشان در نمی آمد. رجوی برای فریبکاری عنوان نمود این کار برای آزاد سازی پتانسیل زنان می باشد ولی در عمل شاهد بودیم که مردان بعد از مدتی دچار تناقض شده و توان کار کردن نداشتند .

زنان در درون سازمان حق انتخاب شوهر برای ازدواج و پوشش و طلاق را نداشتند. هر چیزی که تشکیلات به آنان می گفت باید اطاعت کورکورانه می کردند. هیچ مادری نمی توانست چند روز در کنار فرزندش باشد. رجوی به خاطر اینکه پدران و مادران را در گروگان داشته باشد و کسی به فکر جدا شدن نیفتد در انتهای سال 69 به بهانه بمباران عراق، کودکان را به اروپا فرستاد و دیگر خانواده ها هیچ خبری از فرزندان خود نداشتند. زنان در درون سازمان بسیار مورد بهره کشی قرار می گرفتند چون خود مریم رجوی عنوان می کرد باید زنان در گرمای عراق کار کنند و صورت شان سوخته شده تا کسی به آنان نگاه نکند. زنان در درون سازمان از وسایل آرایش محروم بودند. بعد از مدتی زنان هم ظرافت زنانه خود را از دست داده و خشن می شدند. البته این مسئله فقط در مورد زنان نبود در مورد مردان هم صادق بود. مردان حق استفاده از ادکلن نداشتند، پمپ بنزین جدا سازی شده بود ، مردان حق نداشتد در داخل خودرو کنار یک زن بنشینند. مردان حق نداشتند بطور جداگانه و تکی با زنان صحبت کنند.

اکنون وقتی مریم رجوی از حق انتخاب شوهر و ازدواج و پوشش حرف می زند بسیار مضحک است. دیدگاه ارتجاعی رجوی این گونه بود که اعتقاد داشت همه زنان عالم باید در خدمت او باشند. یعنی حرمسرایی برای خود درست کرده و مدیر برنامه هایش مریم رجوی بود. البته این افشاگری توسط زنانی انجام گرفت که از مناسبات جدا شدند و بخوبی ماهیت ضد انسانی رجوی را نشان دادند. مریم رجوی دم از آزادی پوشش و ازدواج و پاک بودن مناسباتش می زند اما دروغی بیش نیست و خودش بهتر می داند که در درون مناسبات سازمان در اشرف چه کثافت کاری وجود داشت و حتی خودش در نشستی عنوان داشت ما جلوی رابطه زن با مرد را گرفتیم ولی اکنون شاهد رابطه مرد با مرد هستیم . آیا مریم رجوی این حرفها را فراموش کرده است ؟

آیا خارج کردن رحم زنان، آزادی زنان نام داشت؟ برای ما روشن است پز دمکراسی و دمکراتیک بودن حرفهای بیهوده ای است که ما با پوست و گوشت آنها را لمس کردیم و به ماهیت ضد بشری رجوی ها پی بردیم .

ادامه دارد…

هادی شبانی

نوشته نقد و بررسی برنامه ده ماده ای مریم رجوی – قسمت دوم اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

مقدمه

ویرجینیا وولف*، نویسنده و متفکر برجسته انگلیسی، معتقد بود که معنای راستینِ انسانیت در “حق انتخاب” تجلی می‌یابد؛ حتی در سخت‌ترین شرایط، این حق انتخاب است که انسان بتواند جهانِ خود را بازتعریف کند. اما وقتی نگاهی به ساختار سیاسی و اجتماعی سازمان مجاهدین خلق و به‌ویژه جهان‌بینی مریم رجوی می‌اندازیم، با پارادوکسی روبرو می‌شویم که نه تنها حق انتخاب را هدف قرار داده، بلکه بر پایه “سلبِ عاملیت” بنا شده است.
ویرجینیا وولف، لایه‌ای عمیق و اخلاق‌محور به موضوع می‌افزاید. وقتی وولف می‌گوید حتی “بدترین انسان‌ها حق انتخاب دارند”، در واقع بر اراده‌ آزاد و مسئولیت اخلاقی تأکید می‌کند. در فلسفه اخلاق، انسانیت زمانی معنا می‌یابد که فرد در میان انتخاب‌های دشوار، بتواند بر غریزه‌ بقا یا فشار گروه، و انتخاب مسیرِ درست ایستادگی کند.
در مقابل، نظام تمامیت‌خواه که مریم رجوی و ساختار مجاهدین خلق نمایندگی می‌کنند، دقیقاً با هدفِ “از بین بردن حق انتخاب” طراحی شده است. در این نظام، نه تنها انتخابِ بیرونی، بلکه میزانِ انتخابِ درونی (احساس، میل و اراده) نیز توسط تشکیلات مصادره می‌شود.
به عبارتی دقیق تر، برای تحلیل این تناقض بنیادین میان شعار و عمل در جهان‌بینی مریم رجوی، می‌توانیم از دریچه همان دیدگاه و باور ویرجینیا وولف به موضوع بنگریم. اگر انسانیت را در گرو “حق انتخاب” بدانیم، ساختار تحت رهبری مریم رجوی دقیقاً در نقطه مقابل “معنای راستین انسانیت” قرار می‌گیرد، چرا که تمامیِ سازوکارهای آن، در جهتِ سلبِ حق انتخاب بنا شده است.

پارادوکس رهبری زنانه و سلب عاملیت

مریم رجوی شعار “رهبری زنان” را به‌عنوان ویترینِ دموکراتیک سازمان به بیرون از تشکیلات ارائه می‌دهد. اما در تحلیلِ معرفت‌شناختی، این “رهبری” نه یک رهایی‌بخشی، بلکه نوعی ابزاری‌سازیِ جنسیت است.
در فلسفه دموکراتیک، “رهبری زنانه” زمانی معنا دارد که زنانِ آن مجموعه دارای “عاملیتِ فردی” باشند؛ یعنی حق انتخابِ پوشش، سبک زندگی، پیوند عاطفی و حقِ نقدِ رهبری را داشته باشند.
واقعیت تشکیلاتی: شهادتِ تعدادی از کادرهای تشکیلاتی جدا شده و با سابقه مجاهدین خلق چون بتول سلطانی، حمیرا محمدنژاد، نسرین ابراهیمی ، زهرا میرباقری و زینب (ژینا) حسین نژاد نشان می‌دهد که این “رهبری” صرفاً یک سلسله‌مراتبِ اقتدارگرایانه است. در این ساختار، زن نه یک سوژه آزاد، بلکه ابزاری است که برای بقای هسته مرکزی قدرت مانیپوله (دستکاری) می‌شود. وقتی فرد حق انتخاب سبک پوشش خود را ندارد یا عواطف انسانی‌اش را در قالب پیوندِ زناشویی تجربه کند، او عملاً از “انسانیت” به معنای مورد نظر وولف خلع شده است.

استبداد درونی به‌مثابه‌ «ضد دموکراسی»

تمامیت‌خواهی مریم رجوی در یک اصل بنیادین روان‌شناختی ریشه دارد: “کنترل بر حریم خصوصی برای کنترل بر اراده سیاسی.”
وقتی رهبری می‌تواند تعیین کند که یک زن چطور لباس بپوشد یا چگونه فکر کند، یعنی نفوذش را از حوزه عمومی به پستوهایِ ذهن و بدنِ فرد برده است.
این مدل رفتاری دقیقاً همان منطق “اتاق پژواک”** است که پیش‌تر به آن اشاره شد. در این اتاق، تفاوت جنسیتی یا ابرازِ میلِ انسانی (مانند عشق)، عامل فساد و انحراف از مبارزه تعریف می‌شود تا کنترل رهبری بر تمامی ابعاد زندگی اعضا حفظ شود. شعار دموکراسی در دهان کسی که حتی حق انتخاب پوشش اعضای پیرامونش را به رسمیت نمی‌شناسد، یک دروغ ساختاری است.

تقلیل زن به نماد

مریم رجوی در سخنرانی‌هایش از آزادی زنان به‌عنوان شاخصِ تمدن یاد می‌کند، اما در مناسبات درونی، زن را به “نماد وفاداری” تقلیل می‌دهد.
شواهدی که توسط بانوانی چون ژینا حسین‌نژاد مطرح شده است، نشان می‌دهد که چگونه ساختارِ تشکیلاتی، زنان را وادار می‌کند تا هویت خود را در ایثار برای رهبری ذوب کنند. این یک نوع کلاسیک از مسخ‌شدگی است.
در این جهان‌بینی، آزادی یک مفهومِ ابزاری است که فقط برای مصرف بیرونی (جذب حمایت بین‌المللی) تولید می‌شود، در حالی که در محیط درونی، با عریان‌سازی فرد از هویت شخصی‌اش مواجه هستیم.

تناقض معرفتی: اجبار به‌نام انتخاب

مریم رجوی ادعا می‌کند که اعضای سازمان آگاهانه این مسیر را انتخاب کرده‌اند. اما بر اساس متدولوژی معرفت‌شناختی، انتخاب در فضایی که اطلاعات متفاوت در دسترس نیست (انزوای مطلق) و فشارِ گروهی برای همرنگ شدن با جماعت وجود دارد، انتخاب آزاد نیست؛ بلکه تسلیم ساختاری است.
دیدگاه و یاور ویرجینیا وولف مبنی بر اینکه “حق انتخاب، معنای راستین انسانیت است”، تیرِ خلاصی بر جهان‌بینی تمامیت‌خواهانه سازمان است.
سازمان مجاهدین، دقیقاً در جایی که حق انتخاب (حتی در ساده‌ترین شکل آن یعنی عشق و پوشش) را از زنان سلب می‌کند، انسانیت آن‌ها را مصادره کرده است.

کلام آخر

مریم رجوی نمی‌تواند “دموکرات” باشد، چون دموکراسی بر پایه احترام به تفاوت و انتخاب فردی بنا شده است؛ در حالی که ساختارِ تحت رهبری او بر پایه هم‌شکلی اجباری و انکارِ فردیت استوار است.
این تناقض آشکار بین شعارهای حقوق بشری در پاریس و واقعیت‌های تلخ درونی در آلبانی، نه یک خطای مدیریتی، بلکه جوهره‌ اصلی یک “سیستم توتالیتر” است که برای بقای خود، نیاز دارد تا انسان‌ها را از “حق انتخاب” محروم کند.
اگر انسانیت در گروی حق انتخاب و بازتعریف ارزش‌ها توسط خود انسان باشد، پس هر ساختاری که انتخاب را از فرد سلب کند، در واقع در حال “انسانیت‌زدایی” است. مریم رجوی و ساختار سیاسی او، نه با هدف توانمندسازی انسان، بلکه با هدف ساختن “ابزارهای ایدئولوژیک” فعالیت می‌کنند. در این میان، شعارهای مربوط به “برابری جنسیتی” و “دموکراسی”، نه به عنوان مقصد، بلکه به عنوان ابزار پوششی برای مشروعیت‌طلبی بین‌المللی به کار می‌روند.

آرش رضایی

* ویرجینیا وولف یکی از برجسته‌ترین و تأثیرگذارترین نویسندگان، داستان‌نویسان و منتقدان ادبی انگلستان در قرن بیستم بود. او به عنوان یکی از ستون‌های اصلی «مدرنیسم» در ادبیات شناخته می‌شود. وولف خود یکی از پیشگامانِ بررسیِ پیچیدگی‌هایِ «روان‌شناسی زنانه» و «موضع زن در جامعه» بود.
تمرکز بر «درونیات» و «روان»: وولف به جای توصیف صرف وقایع، به دنبال کشف جریان آگاهی بود. وقتی ما از منظر او به موضوع «حق انتخاب» و «ماهیت انسانی» در ساختارِ سازمان نگاه می‌کنیم، در واقع داریم از لایه بیرونی (شعارها) به لایه درونی (فروپاشی شخصیت و سلب اراده) نفوذ می‌کنیم.
نقد ساختارهای مردسالارانه و اقتدارگرا: اگرچه او مستقیماً به سیاست‌های تشکیلاتی نمی‌پرداخت، اما در آثارش (مانند اتاق خود) به زیبایی به این موضوع می‌پردازد که چگونه محیط‌های اجتماعی و ساختارهایِ قدرت، مانع از شکوفایی «خلاقیت» و «آزادی فردی» می‌شوند.

** اصطلاح «اتاق پژواک» یک مفهوم بسیار مهم در جامعه‌شناسی، روان‌شناسی و علوم سیاسی است که برای توصیف یک وضعیتِ “انزوای فکری” به کار می‌رود.

نوشته تقابل شعارهای جنسیتی مریم رجوی با ساختار سلب عاملیت اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

مقدمه

سازمان مجاهدین خلق از زمان تأسیس در سال ۱۳۴۴ توسط محمد حنیف‌نژاد، سعید محسن و اصغر بدیع‌زادگان، رویکردی ایدئولوژیک و مبارزه‌جویانه را در پیش گرفت که در ابتدا با الهام از اسلام انقلابی و سپس با گرایش به مارکسیسم، مسیر خود را تعریف کرد. این سازمان پس از انقلاب ۱۳۵۷ و در پی شکست در کسب پایگاه اجتماعی، به فعالیت‌های تروریستی روی آورد و در دهه‌های بعد، با استقرار در کمپ‌هایی چون اشرف و سپس آلبانی، به یک فرقه‌ بسته و مطلق‌گرا تبدیل شد. در این میان، حضور زنان در تشکیلات، که از سال ۱۳۴۸ آغاز شد، به یکی از نقاط کانونی تبلیغات رهبران این گروه، به‌ویژه مسعود و مریم رجوی، بدل گشت. آن‌ها با شعارهایی چون “هژمونی زنان” و “زن، مقاومت، آزادی” تلاش کردند خود را مدافع حقوق زنان معرفی کنند. اما واقعیت‌های درونی تشکیلات، که از طریق خاطرات و افشاگری‌های زنان جدا شده چون بتول سلطانی، نسرین ابراهیمی و مرضیه قرصی آشکار شده، تصویری کاملاً متضاد ارائه می‌دهد.
این مقاله با بهره‌گیری از چارچوب نظری هربرت مارکوزه و مفهوم “انسان تک‌ساحتی”، به تحلیل وضعیت زنان در تشکیلات مجاهدین خلق می‌پردازد و این پرسش را مطرح می‌کند که چگونه ایدئولوژی مطلق‌گرا و مناسبات سرکوبگر این فرقه، زنان را از هویت انسانی و استقلال فردی محروم کرده است.

زنان تک‌ساحتی در قفس ایدئولوژی: تحلیل جایگاه زنان در تشکیلات مجاهدین خلق از منظر هربرت مارکوزه و مکتب فرانکفورت

چارچوب نظری: انسان تک‌ساحتی مارکوزه و نقد ایدئولوژی

هربرت مارکوزه، فیلسوف و جامعه‌شناس برجسته‌ مکتب فرانکفورت، در کتاب “انسان تک‌ساحتی” (1964) استدلال می‌کند که نظام‌های سرکوبگر، چه در قالب سرمایه‌داری مدرن و چه در شکل ایدئولوژی‌های اقتدارگرا، انسان را به موجودی تک‌بعدی تقلیل می‌دهند که از ظرفیت تفکر انتقادی، آزادی و احساسات متعالی محروم است. به باور مارکوزه، این سرکوب تحت لوای تأمین نیازهای مادی و رفاهی صورت می‌گیرد، اما در حقیقت، انسان را در قفسی از اطاعت و وابستگی گرفتار می‌سازد. این چارچوب نظری برای تحلیل وضعیت زنان در تشکیلات مجاهدین خلق بسیار راهگشاست، زیرا نشان می‌دهد که چگونه ایدئولوژی این سازمان، با حذف ابعاد انسانی و عاطفی زنان، آن‌ها را به ابزاری صرف در خدمت اهداف رهبری تبدیل کرده است.

جایگاه زنان در تشکیلات مجاهدین خلق: از ابزار پوششی تا بردگی ایدئولوژیک

۱. آغاز حضور زنان: استفاده ابزاری و پوششی
ورود زنان به سازمان مجاهدین خلق از سال ۱۳۴۸ نه بر اساس اعتقاد به برابری جنسیتی، بلکه به‌عنوان ابزاری برای پوشش فعالیت‌های مردان در برابر ساواک صورت گرفت. زنانی چون پوران بازرگان و لیلا زمردیان به‌عنوان “عنصر پوششی” به کار گرفته شدند تا حساسیت‌های امنیتی را کاهش دهند. این رویکرد ابزاری از همان ابتدا نشان‌دهنده‌ی نگرشی تحقیرآمیز به زنان بود که در آن‌ها نه به‌عنوان کنشگران مستقل، بلکه به مثابه وسایل کمکی دیده می‌شدند.

۲. ازدواج تشکیلاتی و سلب اختیار
در دوره‌های مختلف، از جمله پس از تغییر ایدئولوژی به مارکسیسم در دهه‌ی ۱۳۵۰ و سپس در زمان رهبری مسعود رجوی، ازدواج در تشکیلات به شکلی کاملاً تحت کنترل مرکزیت سازمان درآمد. ازدواج‌های اجباری و طلاق‌های تحمیلی، مانند جدایی مریم قجر عضدانلو از مهدی ابریشمچی و ازدواج او با مسعود رجوی تحت عنوان “انقلاب ایدئولوژیک”، نمونه‌های بارزی از سلب اختیار زنان بود. این اقدامات نه تنها کرامت انسانی زنان را نادیده گرفت، بلکه آن‌ها را به مهره‌هایی در بازی قدرت تبدیل کرد.

۳. سرکوب هویت زنانه و مادرانه
یکی از بارزترین ویژگی‌های مناسبات مجاهدین خلق، سرکوب سیستماتیک احساسات زنانه، مادرانه و عاشقانه است. ممنوعیت ازدواج و تشکیل خانواده، جداسازی اجباری زنان از فرزندانشان، و فشارهای روانی مستمر از طریق جلسات “انتقاد از خود”، زنان را به موجوداتی تهی از عواطف انسانی بدل کرده است. روایت‌هایی چون خاطرات بتول سلطانی از “رقص رهایی” و مراسم‌های تحقیرآمیز تحت نظارت مسعود و مریم رجوی، نشان‌دهنده‌ی تلاش آگاهانه‌ی رهبری برای استثمار جنسی و روانی زنان است.

۴. استفاده در عملیات تروریستی و خشونت
زنان در عملیات‌های تروریستی دهه‌ی 1350 و ۱۳۶۰، مانند ترور مجید شریف‌واقفی با کمک و همراهی همسرش لیلا زمردیان، به‌عنوان ابزار اجرایی به کار گرفته شدند. این نقش، که با شعارهای “رهایی زنان” در تضاد است، نشان‌دهنده‌ی بهره‌کشی از زنان در جهت اهداف خشونت‌طلبانه‌ی سازمان است. در واقع، زنان نه تنها آزادی نیافتند، بلکه به بردگانی مسلح تبدیل شدند که باید در خدمت ایدئولوژی مطلق‌گرا عمل کنند.

تحلیل ایدئولوژیک: مطلق‌انگاری و نفی عقلانیت انتقادی

رهبران مجاهدین خلق، به‌ویژه مسعود رجوی، با تکیه بر دیدگاهی قرون‌وسطایی و مطلق‌گرا، هرگونه تحول تاریخی و عقلانیت انتقادی را نفی کردند. آن‌ها با تأکید بر ذات تغییرناپذیر مفاهیم و ارزش‌ها، از پذیرش اصول دموکراتیک و حقوق بشری سر باز زدند. این نگرش در برخورد با زنان به وضوح دیده می‌شود: زنان در تشکیلات، موجوداتی فاقد هویت مستقل تلقی می‌شوند که باید در مسیر اطاعت کورکورانه و عملیات خشونت‌آمیز قرار گیرند. این مطلق‌انگاری، به تعبیر مارکوزه، انسان را از ظرفیت‌های چندساحتی خود محروم کرده و به موجودی تک‌بعدی و مطیع تبدیل می‌کند.

روایت‌های زنان جدا شده: شاهدی بر سرکوب و استثمار

خاطرات و افشاگری‌های زنانی چون بتول سلطانی، نسرین ابراهیمی و مرضیه قرصی، ابعاد تاریک مناسبات مجاهدین را آشکار می‌کند. سلطانی از مراسم “رقص رهایی” سخن می‌گوید که در آن زنان مجبور به تسلیم جنسی و روانی به مسعود رجوی می‌شدند. ابراهیمی و قرصی نیز به سرکوب احساسات مادرانه و عاطفی اشاره دارند و تأکید می‌کنند که رهبری فرقه به عمد زنان را از هویت انسانی‌شان تهی کرده است. این روایت‌ها تأیید می‌کنند که زنان در تشکیلات، نه تنها از آزادی برخوردار نیستند، بلکه در شرایطی شبیه به بردگی مدرن قرار دارند.

پارادوکس شعار و عمل: نمایش‌های حقوق بشری در برابر واقعیت

در حالی که مجاهدین خلق در تبلیغات خارجی خود، به‌ویژه در مراسم‌هایی چون روز جهانی زن، از حضور شخصیت‌های بین‌المللی بهره می‌برند تا وجهه‌ی حقوق بشری بسازند، واقعیت درونی تشکیلات کاملاً متضاد است. دعوت از چهره‌هایی چون اینگرید بتانکور و میشل آلیو ماری با هزینه‌های گزاف و سفرهای لوکس به پاریس، تلاشی برای پنهان کردن نقض حقوق زنان در درون سازمان است. این تناقض نشان می‌دهد که شعارهای آزادی‌خواهانه‌ی این گروه، صرفاً ابزاری برای جلب حمایت خارجی است و با تجربه‌ی واقعی زنان تشکیلاتی هیچ سنخیتی ندارد.

مکتب فرانکفورت و نقد گسترده‌تر فرقه‌گرایی

مکتب فرانکفورت به‌طور کلی فرقه‌ها را به‌عنوان میکروکاسم‌هایی از سلطه‌ی اجتماعی می‌بیند که در آن‌ها کنترل فرهنگی و روانی جایگزین زور آشکار می‌شود. آدورنو و هورکهایمر در «دیالکتیک روشنگری» استدلال می‌کنند که ابزارهای فرهنگی (مثل تبلیغات یا مراسم فرقه‌ای) می‌توانند انسان‌ها را به پذیرش بردگی داوطلبانه وادار کنند. در مورد مجاهدین خلق، مراسم‌هایی مثل «رقص رهایی» یا تبلیغات گسترده در روز جهانی زن، به‌عنوان ابزاری برای مشروعیت‌بخشی به سرکوب درونی استفاده می‌شوند، در حالی که واقعیت پشت پرده، استثمار و تحقیر زنان است.

نتیجه‌گیری

بررسی جایگاه زنان در تشکیلات مجاهدین خلق نشان می‌دهد که این سازمان، برخلاف ادعاهایش، نه تنها مدافع حقوق زنان نیست، بلکه با سرکوب هویت انسانی و زنانه‌ی آن‌ها، به استثمار و بردگی آن‌ها پرداخته است. از منظر نظریه‌ی مارکوزه، زنان در این فرقه به انسان‌هایی تک‌ساحتی تبدیل شده‌اند که از احساسات متعالی، استقلال و تفکر انتقادی محروم گشته‌اند. ایدئولوژی مطلق‌گرا و خشونت‌طلبانه‌ی رهبری، همراه با مناسبات سرکوبگر، زنان را به ابزاری برای اهداف تروریستی و سیاسی بدل کرده است. با این حال، طغیان تدریجی زنان جدا شده و افشاگری‌های آن‌ها، نویدبخش فروپاشی این حصارهای زن‌ستیز در آینده است. پیشنهاد می‌شود تحقیقات بیشتری در زمینه‌ی تأثیرات روانی و اجتماعی این مناسبات بر زنان انجام شود تا ابعاد این فاجعه‌ی انسانی به‌طور کامل روشن گردد.

آرش رضایی

منابع
هربرت مارکوزه (1964). انسان تک‌ساحتی. ترجمه‌ی محسن مویدی.
بتول سلطانی (1388). خاطرات و افشاگری‌های یک عضو جدا شده از مجاهدین خلق.
مرضیه قرصی و نسرین ابراهیمی (1390). روایت‌هایی از اسارتگاه اشرف.
مرکز اسناد انقلاب اسلامی (1403). بررسی جایگاه زنان در سازمان مجاهدین خلق.
آرش رضایی، (1389). زنان قرارگاه اشرف در معرض خشونت سیستماتیک
خبرگزاری برنا

نوشته زنان تک‌ساحتی در تشکیلات مجاهدین خلق اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

“… مقاومت ایران از ۴۰ سال پیش پرچم‌دار جدایی دین و دولت، مدافع ملیت‌های ستمزده و هدایتگر جنبش بزرگ برابری زن و مرد بوده است. مسئولیت‌های کلیدی جنبش از ۳۰سال پیش برعهده زنان است. از دستاوردهای بزرگ این مقاومت، افشای پروژه‌های هسته‌ای و سایت‌های مخفی رژیم است که بدون آن، می‌توانست به بمب اتمی دست پیدا کند… ”

این یک تناقض آشکار و بسیار جدی است. سخنان مریم رجوی ، تصویری ایده‌آل و مترقی از سازمان مجاهدین خلق ترسیم می‌کند، در حالی که شهادت‌های متعدد اعضای جدا شده، واقعیت بسیار تلخ و متفاوتی را از مناسبات درون‌سازمانی این گروه نشان می‌دهد.

پروپاگاندا و تصویرسازی ایدئولوژیک

به نظر می‌رسد که اینگونه اظهارات مریم رجوی، در درجه اول با هدف مخاطبان خارجی، سازمان‌های بین‌المللی، و دولت‌های غربی صورت می‌گیرد. مجاهدین خلق برای کسب مشروعیت و حمایت بین‌المللی، تلاش می‌کنند تا خود را به عنوان یک نیروی دموکراتیک، مدافع حقوق بشر و برابری جنسیتی معرفی کنند.

پرواضح است با توجه به سابقه این سازمان در استفاده از خشونت، همکاری با صدام حسین، و ماهیت فرقه‌گرایانه‌اش، این تصویرسازی تلاش می‌کند تا گذشته و حال بحث‌برانگیز آن را نادیده بگیرد یا به حاشیه براند.

این نوع پروپاگاندا، به طور فاحشی با شهادت‌های اعضای جدا شده و گزارش‌های نهادهای حقوق بشری که به نقض سیستماتیک حقوق بشر در درون سازمان اشاره دارند، در تضاد است.

ماهیت فرقه‌گرایانه و کنترل شدید درون‌سازمانی و سرکوب مخالفان

شهادت‌های اعضای جدا شده به وضوح نشان می‌دهد که مجاهدین خلق تحت رهبری فرقه ای مسعود و مریم رجوی، ساختاری به شدت بسته و کنترل‌شده دارند. این ساختار، هرگونه انتقاد، استقلال فردی و ارتباط با دنیای خارج را سرکوب می‌کند.

محدودیت ارتباط با خانواده و دنیای بیرون، ممنوعیت ارتباطات مجازی، سرکوب نیازهای عاطفی و جنسی، و برگزاری نشست‌های اجباری همراه با فشارهای روانی و حتی شکنجه، نمونه‌های بارزی از نقض حقوق بشر در درون سازمان هستند.

این اقدامات سرکوبگرانه، به طور کامل با شعارهای ظاهری سازمان در مورد آزادی، دموکراسی و حقوق بشر در تضاد است.

ابزاری برای حفظ قدرت و کنترل

این کنترل شدید و سرکوب هرگونه استقلال، مکانیسمی برای جلوگیری از ریزش نیروها و حفظ انسجام ظاهری سازمان است. رهبری مجاهدین خلق به خوبی آگاه است که ارتباط اعضا با دنیای آزاد و شنیدن دیدگاه‌های دیگر، می‌تواند منجر به تردید و جدایی آن‌ها شود.

ساختار فرقه‌گرایانه و سرکوب فردیت، با هدف ایجاد وفاداری مطلق به رهبری و ایدئولوژی سازمان طراحی شده است.

گزارش‌های متعددی از شکنجه، آزار جسمی و روانی اعضای ناراضی و کسانی که قصد جدایی از سازمان را داشته‌اند، منتشر شده است. این شکنجه‌ها شامل ضرب و شتم، حبس‌های طولانی‌مدت، و حتی اعدام بوده است.

تناقض در شعارهای مریم رجوی

برابری جنسیتی:

در حالی که مریم رجوی از “رهبری زنان” و “برابری جنسیتی” در سازمان صحبت می‌کند، شهادت‌های اعضای جدا شده نشان می‌دهد که زنان در داخل سازمان تحت کنترل شدید قرار دارند و از حقوق اولیه‌ی خود محروم هستند.

دموکراسی و حقوق بشر

ادعای مریم رجوی در مورد دفاع از دموکراسی و حقوق بشر، با واقعیت‌های موجود در داخل سازمان که نشان‌دهنده سرکوب آزادی بیان، اندیشه و ارتباطات است، در تضاد کامل قرار دارد.

تاکید برافشای پروژه‌های هسته‌ای و استفاده ابزاری

در مورد دستاورد افشای پروژه‌های هسته‌ای ایران، اگرچه این اقدام از نظر بین‌المللی اهمیت داشته است، اما نمی‌تواند نقض حقوق بشر و ماهیت سرکوبگرانه درون‌سازمانی را توجیه کند. به نظر می‌رسد که رهبری مجاهدین خلق از این موضوع به عنوان یک برگ برنده برای کسب مشروعیت استفاده می‌کند.

تحلیل نهائی: چرا تناقض و عوامفریبی؟

سخنان مریم رجوی ، تلاشی برای ارائه یک تصویر مطلوب و مدرن از سازمانی است که در واقعیت، مناسبات درون‌سازمانی آن به شدت با استانداردهای حقوق بشر و آزادی‌های فردی در تضاد است. شهادت‌های متعدد اعضای جدا شده، پرده از واقعیت تلخ و سرکوبگرانه‌ای برمی‌دارد که در پشت شعارهای ظاهری این سازمان پنهان شده است. این تناقض آشکار، نشان‌دهنده شکاف عمیق بین پروپاگاندای سازمان و واقعیت‌های موجود در مناسبات داخلی آن است و لزوم توجه جدی به شهادت‌های قربانیان و گزارش‌های حقوق بشری را برجسته می‌کند. به نظر می‌رسد که هدف اصلی این تصویرسازی، جذب حمایت خارجی و مشروعیت بخشیدن به سازمانی است که در درون خود، حقوق اساسی اعضایش را به شدت نقض می‌کند.

آرش رضایی

نوشته تناقضات آشکار در گفتار و کردار مریم رجوی اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

برای روشن شدن بحث اول باید به تعاریف رجوع کرد:

در هر جامعه ای مجموعه ای از بایدها و نبایدهای فرهنگی وجود دارد که به عنوان تابو شناخته می شود. به عنوان مثال شاید شما نیز چنین مواردی را شنیده باشید که ”چنین کاری را باید انجام بدهید، زیرا هرگز در خانواده ما کسی این کار را انجام نداده است” و یا ممکن است آنها بگویند که ”انجام این کار در دین ما ممنوع است” و یا گفتن این جمله که ”این کار گناه است و تو باید تنبیه شوی”.

به صورت کلی تابو ممنوعیت چیزی است که معمولا در برابر یک گفته یا رفتار مبتنی بر حساسیت فرهنگی که آن را بیش از حد نفرت انگیز، مقدس یا صرفا توسط افراد خاصی مجاز است. در تمام جوامع و فرهنگ ها تابو و ممنوعیت های خاصی وجود دارد که افراد آن جامعه ملزم هستند به آنها احترام بگذارند.

برخی تابوها به هنجارهای فرهنگی جامعه مربوط می شود. این محیط می تواند یک خانواده، کشور، قومیت و یا یک نژاد باشد. به عنوان مثال ممکن است در یک خانواده بعد از ۹ شب به خانه آمدن به عنوان یک تابو شناخته شود. یا مثلا در یک فرهنگ مثل فرهنگ اعراب، ازدواج با پسر عمو و دختر عمو واجب است. در جایی مصرف الکل در خیابان و در جایی پوشش زنان به عنوان تابو شناخته می شود. رابطه با محارم در دوره ای از مصر باستان جز آداب دربار به حساب می آمد اما اکنون به تابو تبدیل شده است. انجام تابوهای اجتماعی، معمولا باعث می شود تا فرد تنبیه شود و از سمت اعضای جامعه طرد می شود.

برای مقایسه به برخی قوانین مناسبات رجوی ، که فقط برای اعضاء اجرا می شد می پردازیم :

– تردد زنان بصورت تکی اساسا ممنوع می باشد، مخصوصا در مواجهه با مردان ، باید دو نفره باشد.
– هیچ زنی حق ندارد ، یک مرد را سوار ماشین خود کند ، مگر ماشین وانت باشد و مرد باید با فاصله و در پشت ماشین سوار شود!
– میز غذاخوری زنان باید در سالن ها از مردان جدا و با فاصله ای از یگدیگر قرار داده شوند.
– پمپ بنزین اشرف ، به روزهای زن و مرد تفکیک شده و هیچ تداخل و هم زمانی نباید داشته باشد.
– پیک تردد زنان با مردان باید جدا باشد.
– محل استراحت زنان باید با فاصله ای بسیار زیاد وبا حصارهای بلند ایزوله از مردان باشد.
– نگاه مستقیم زنان و مردان به یکدیگر ممنوع است.
– پوشیدن لباس های رنگی ممنوع است .
– مردان حق پوشیدن لباس آستین کوتاه را در منظر عمومی ندارند.
– شنا در استخرهای مردانه و زنانه که جدا از هم بودند، با لباس های بلند و گشاد مجاز است.
– هیچ زن و مردی حق ندارند ، کار مشترکی انجام دهند.
– داشتن لوازم آرایش برای زنان ممنوع است.
– حتی تار موئی از روسری زنان بیرون بزند ، مستوجب مجازات است.

و صدها قانون و آئین نامه ی محدود کننده ی دیگر …

اما در مناسبات انبوه فاکت های جنسی وجود داشت که نشانگر نقض این قوانین در خلوت ها بود.

بعنوان مثال ، خانم فاطمه غلامی معروف به “فاطی کماندو”، زمانی از فرماندهان شورای رهبری بود، ایشان بدلیل اعمال خلاف عفت، با یک یا چند مرد، خلع مسئولیت شده و به اردگاه رمادی تبعید شده بود، اما در سال 1376 مجددا به مناسبات و البته ابتدا به آشپزخانه برگردانده شده بود و در پذیرش فرمانده کل آن قسمت شده بود و مستقیما صدها مرد را فرماندهی می کرد. جرم او که البته بعد از سالیان برای ما رو شد، هم خوابگی با یک یا چند مرد بوده است، ایشان بشدت تحت غضب رهبری قرار گرفته بود و ماهها حبس انفرادی و … تا تبعید به رمادی ( این اردوگاه مخصوص برخی پناهندگان کرد و … بود که تحت نظارت غیرمستقیم سازمان هم قرار داشت، شرایط زیستی آنجا بشدت زیر خط فقر و در حد یک زندان روباز بود…).

یا گفته شد، روزی مردی در پادگان اشرف از دور محل استراحت زنان را زیر نظر داشته است و با زنی قرار و مدار گذاشته است، وقتی زنان دیگر به نشستی مهم می روند، گویا آن زن مورد نظر ایشان، در مقر زنان تنها مانده بوده است و با هم گویا قرار داشتند، مرد مورد نظر وارد محل استراحت زنان شده و بعد از نزدیکی و … آن زن را با روسری خفه می کند و در همانجا هم گویا دستگیر شده و تحت شدیدترین برخوردهای تشکیلاتی قرار می گیرد، بطوریکه دیگر آن مرد را کسی در مناسبات ندیده است، این موضوع را در کمپ آمریکائی ها از زبان حمید … مسئول امنیت یکی از قرارگاهها بعد از جدائی ایشان از سازمان بصورت مستقیم شنیدم، اسم آن مرد یا زن را اکنون بخاطر ندارم ، شاید سایر دوستان با اسم و رسم آنها را بشناسند.

همه می دانیم زنان در سازمان مجاهدین خلق تحت شدیدترین نوع استثمار جنسی قرار دارند و مسعود رجوی همواره از آنان کامجوئی اجباری می کرده است.

در ایران ما، زنان محترم ما ، از بسیاری از محدودیت ها مبری هستند، امروز زن ایرانی ، در نوک قله نیست اما در مسیر قله ی آزادی های فردی است ، از حق تحصیل و اشتغال آزادانه تا حق ازدواج و آزادی های اجتماعی و خانوادگی برخوردار است، اصلا و ابدا با وضعیت زنان در سازمان ضدخلقی مجاهدین ، قابل قیاس نیست. نمی دانم مسعود رجوی و مریم ، به کدام مزیت زنان سازمان می نازند که زنان ایرانی را عقب تر از خود می دانند؟

با تغییر نگرش نسبت به زن ایرانی در دهه های اخیر، زنان توانستند حضور پررنگی در عرصه اجتماعی و سیاسی پیدا کنند، با وجود نظام حقوق سیاسی و همچنین فرهنگ سیاسی مشارکتی ، شرایط مهیا گشته است تا زنان بتوانند حضور خود را در عرصه های مختلف به خصوص در عرصه ی سیاسی به اثبات برسانند.

اکنون با اشراف به این بحث ، می توانیم جسورانه مدعی شویم که تابوی جنسی در سازمان مجاهدین ضد خلقی، جزو بالاترین تابوها بود وتخطئی ازاصول تشکیلاتی مربوطه ، مستوجب حتی مرگ نیز بود.

محمدرضا مبین

نوشته تابو، در مناسبات مجاهدین خلق چیست؟ اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

“سالاری، صالحی و شبانی” سه تن از اعضای جدا شده از فرقه رجوی هستند که به تشریح وضعیت زنان در سازمان تروریستی مجاهدین خلق پرداخته‌اند. آنها معتقدند جایگاه زنان در سازمان مجاهدین خلق، برخلاف شعارهای پر زرق و برق، جایگاهی انسانی و آزاد نیست. زنان قربانیان خاموش سیستمی هستند که فردیت را نابود کرده، خانواده را از بین برده و احساسات انسانی را جرم دانسته است. زنان در این ساختار به نیروهایی مطیع، تکرارگر و منزوی تبدیل شده‌اند؛ زنانی با چهره‌های فرسوده و روح‌های خاموش که سال‌های عمرشان در جهانی مصنوعی و بی‌روح به هدر رفته است.

مهندسی روانی و انسان‌زدایی

ساختار مجاهدین خلق بر پایه یکسان‌سازی کامل اعضا بنا شده است. زنان مجبورند لباس، ظاهر، گفتار و رفتار مشابه داشته باشند. این یکسان‌سازی تصادفی نیست، بلکه بخشی از مهندسی روانی است که هدفش حذف فردیت و جلوگیری از تفکر مستقل است. در چنین محیطی، تنوع انسانی تهدید محسوب می‌شود و هرگونه استقلال فکری خطر تلقی می‌گردد.

زنان در این تشکیلات از داشتن خانواده، ازدواج و حتی احساسات شخصی محروم‌اند. وفاداری مطلق به رهبری جایگزین همه روابط انسانی می‌شود. زن دیگر موجودی انسانی نیست، بلکه نیروی عملیاتی و ابزاری برای اجرای پروتکل‌های ایدئولوژیک است.

ربات‌سازی تشکیلاتی

نشست‌های طولانی،اعتراف‌گیری‌ها و کنترل کلامی باعث می‌شود زنان به مرور حرکات، لحن و حتی نگاه‌های یکسان پیدا کنند. چهره‌ها بی‌احساس و یخ‌زده، صداها خالی از زندگی و رفتارها خشک و رسمی می‌شود. این فرآیند آنان را به سربازانی یکنواخت و برنامه‌ریزی‌شده بدل می‌کند.

اگرچه سازمان ادعا می‌کند زنان را آزاد کرده است، اما واقعیت نشان می‌دهد آنان به انسان‌هایی بی‌هویت و عاری از زنانگی تبدیل شده‌اند. نشانه‌های فرسودگی در چهره و رفتار زنان مشهود است: صورت‌های بی‌روح، نگاه‌های خسته، فقدان واکنش طبیعی و استفاده از جملات قالبی.

یکی از ستون‌های اصلی فروپاشی روح زنان در این تشکیلات، قطع کامل ارتباط با خانواده است. مادران سال‌ها فرزندان خود را ندیده‌اند و اعضا اجازه تماس آزاد ندارند. این جدایی، زنان را به موجوداتی شکننده و کاملاً وابسته به سازمان بدل کرده است.

زبان تکراری و حذف تفکر مستقل

زنان مجبورند از ادبیات ثابت و ترکیب‌های تبلیغاتی از پیش نوشته‌شده استفاده کنند. این تکرار مداوم، توانایی تفکر مستقل را از بین می‌برد و آنان را به واحدهای گفتار برنامه‌ریزی‌شده تبدیل می‌کند.

سال‌ها فشار و انزوا در نهایت در چهره و بدن زنان منعکس می‌شود. نگاه‌ها شکسته، خطوط چهره با اضطراب مزمن شکل گرفته، صداها بی‌افت‌وخیز و حرکات بدن خشک و رسمی است. لبخندها مصنوعی و عضلات در حالت دفاعی دائمی قرار دارند.

روز زن در تشکیلات مجاهدین خلق

در حالی که در ایران و بسیاری کشورها روز زن و روز مادر با احترام و تجلیل همراه است، در مقر مجاهدین خلق در آلبانی هیچ نشانی از بزرگداشت زنان وجود ندارد. ازدواج ممنوع است، خانواده وجود ندارد و حتی رابطه دوستانه میان اعضا جرم تلقی می‌شود. عاطفه تنها باید به رهبری نثار شود و هرگونه احساس انسانی دیگر سرکوب می‌شود.

رهبران سازمان همواره تلاش کرده‌اند زنان را به‌عنوان نماد آزادی معرفی کنند، اما در عمل آنان از ابتدایی‌ترین حقوق انسانی محروم‌اند. حتی حق انتخاب لباس ندارند و باید گوش به فرمان تشکیلات باشند. انقلاب طلاق رجوی کانون خانواده را نابود کرد و فرزندان از والدین جدا شدند.

سازمان با قرار دادن زنان در مسئولیت‌های ظاهری، تلاش کرد تصویری جذاب برای غرب بسازد. اما این انتصاب‌ها بیشتر جنبه تبلیغاتی داشت و در عمل به تناقض و فروپاشی تشکیلاتی منجر شد. زنان به‌عنوان بلندگوهای تبلیغاتی معرفی شدند، در حالی که واقعیت زندگی آنان سرشار از محرومیت و فشار بود.

تحریف شعارها و زن‌ستیزی

مریم رجوی حتی شعارهای اجتماعی را تحریف کرد و آن‌ها را به “زن، مقاومت، آزادی” تغییر داد. در این نگاه، زن حق زندگی ندارد و تنها باید در مقاومت بماند و کشته شود. زندگی برای زنان در این تشکیلات هیچ مفهومی ندارد و همه چیز در خدمت بقای سازمان است.

نوشته آنچه باید از یک زندگی تروریستی بدانید اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

نخست، هر چهار گروه از شعارهای آزادی‌بخش و برابری جنسیتی به‌عنوان ابزاری برای جذب زنان استفاده کرده‌اند، اما این شعارها در عمل به کنترل و بهره‌کشی منجر شده است.

دوم، سوءاستفاده جنسی در این گروه‌ها به شکلی سیستماتیک توسط سران ارشد رخ داده و زنان به‌عنوان ابزاری برای ارضای نیازهای جنسی یا حفظ ساختار قدرت به کار گرفته شده‌اند.

سوم، زنان اغلب در عملیات‌های خطرناک و بدون بازگشت قرار گرفته‌اند، که نشان‌دهنده ارزش ابزاری آن‌ها برای این گروه‌هاست.

چهارم، مجازات‌های سخت مانند اعدام، تبعید، یا رها کردن زنان معترض، در همه این گروه‌ها دیده می‌شود.

زنان و دختران در گروه‌های تروریستی پ‌ک‌ک، مجاهدین خلق، کومله، و حزب دموکرات کردستان ایران، نه‌تنها از حقوق اولیه خود محروم شده‌اند، بلکه به‌عنوان قربانیان اصلی ساختارهای افراطی و بهره‌کشی این گروه‌ها شناخته می‌شوند. این گروه‌ها با استفاده از شعارهای فریبنده، زنان را جذب می‌کنند، اما در عمل آن‌ها را به بردگان جنسی، نیروهای عملیاتی یک‌بارمصرف، و ابزارهای تبلیغاتی تبدیل می‌کنند. مشابهت‌های رفتاری این گروه‌ها نشان‌دهنده الگویی جهانی در میان سازمان‌های تروریستی است که در آن زنان، به‌ویژه دختران جوان و آسیب‌پذیر، هدف اصلی سوءاستفاده قرار می‌گیرند.

از منظر استدلالی، این وضعیت نتیجه ترکیبی از ایدئولوژی‌های افراطی، فقدان پاسخگویی، و ساختارهای قدرت مردسالار در این گروه‌هاست. پ‌ک‌ک و کومله با تکیه بر ایدئولوژی‌های چپ‌گرایانه، و مجاهدین خلق و حدکا با استفاده از ترکیب ایدئولوژی‌های التقاطی و قومی ، تلاش کرده‌اند زنان را به‌عنوان نماد مبارزه معرفی کنند، اما این نمایش صرفاً برای جلب حمایت داخلی و بین‌المللی بوده است. در واقع، کنترل زنان و سلب اختیار آن‌ها، بخشی از استراتژی این گروه‌ها برای حفظ انسجام داخلی و تضمین وفاداری اعضاست. بهره‌کشی جنسی نیز نه‌تنها نقض حقوق انسانی، بلکه ابزاری برای تثبیت قدرت سران گروه‌هاست، همان‌طور که در مورد «دوران کالکان» (از رهبران ارشد پ‌ک‌ک) و مسعود رجوی دیده می‌شود. این رفتارها نشان می‌دهد که زنان در این گروه‌ها نه به‌عنوان انسان‌هایی برابر، بلکه به‌عنوان دارایی‌هایی قابل مصرف دیده می‌شوند.

پیامدهای این رفتارها فراتر از زندگی فردی زنان است. این گروه‌ها با تخریب زندگی زنان و جدا کردن آن‌ها از خانواده و جامعه، به ساختارهای اجتماعی آسیب زده و چرخه‌ای از خشونت و ناامنی را تقویت می کنند. از سوی دیگر، استفاده ابزاری از زنان در عملیات‌های نظامی و تبلیغاتی، چهره‌ای تحریف‌شده از مشارکت زنان در آنچه از سوی این گروهها «مبارزه» خوانده میشود، ارائه می‌دهد که به‌جای توانمندسازی، به نابودی آن‌ها منجر می‌شود.

سعید پارسا

نوشته مشابهت‌های رفتاری مجاهدین و گروه‌های کُرد تجزیه طلب با زنان اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

مسئله “زن” در جهان معاصر نه‌تنها یک موضوع اجتماعی، بلکه معیاری برای سنجش صداقت جریان‌های سیاسی در پایبندی به حقوق بشر، آزادی و دموکراسی است. هر سازمان یا جنبشی که خود را مدعی رهایی و تحول اجتماعی می‌داند، ناگزیر باید نسبت خود را با حقوق زنان نه در سطح شعار، بلکه در میدان عمل روشن سازد. در این میان، فرقه تروریستی مجاهدین طی سال‌های اخیر تلاش گسترده‌ای برای بازتعریف چهره خود در افکار عمومی غرب با محوریت “رهبری زن” و “برابری جنسیتی” داشته است؛ چهره‌ای که بیش از همه توسط مریم رجوی در محافل اروپایی نمایندگی می‌شود.

کنفرانس‌ها در پاریس، سخنرانی‌ها، بیانیه‌ها و شعارهایی نظیر “زنان نیروی تغییر”! و . . .
اما پرسش بنیادین اینجاست: آیا این تصویر بیرونی با واقعیت درونی تشکیلات مجاهدین هم‌خوانی دارد؟ آیا آنچه درباره آزادی و کرامت زن گفته می‌شود، در ساختار بسته و اردوگاهی این سازمان نیز جاری است؟ یا آنکه با نوعی دوگانگی رفتاری مواجهیم که ریشه در ایدئولوژی التقاطی و ساختار اقتدارگرای آن دارد؟
این مقاله می‌کوشد با رویکردی تحلیلی و توصیفی، به بررسی تناقض میان گفتار و کردار رهبران مجاهدین در موضوع زنان بپردازد و نشان دهد چگونه ترکیب ایدئولوژیک اسلام و مارکسیسم در این سازمان، به بازتولید نوعی اقتدارگرایی پیچیده انجامیده است.

بازار همیشگی شعار در پاریس؛ سکوت در اردوگاه مانز

در آستانه روز جهانی زن در هر سالی ، مریم رجوی در نشست‌های سیاسی اروپا، به‌ویژه در فرانسه، خود را مدافع حقوق زنان ایران معرفی می‌کند. استفاده از مفاهیمی چون دموکراسی، آزادی، برابری جنسیتی و مشارکت سیاسی زنان، نفی هرگونه اجبار (نه حجاب اجباری، نه دین اجباری و نه حکومت اجباری) بخش ثابت ادبیات رسمی اوست.
مریم رجوی در سخنانش بر آزادی انتخاب همسر، حق برابر در طلاق، منع بهره‌کشی از زنان و نقش پیشتاز “رهبری زنان” تأکید می کند و این مؤلفه‌ها را نشانه جامعه‌ای دموکراتیک می داند.
باید گفت در سطح کلام، این مواضع با ادبیات حقوق بشری معاصر هم‌خوان است. اما سنجش اعتبار این سخنان، مستلزم مقایسه آن‌ها با تجربه زیسته اعضای درون تشکیلات است.

بنابراین این این سوال همیشه مطرح بوده است: آیا زنان در تشکیلات مجاهدین هم همانند ادعاهای مریم رجوی امکان بیان آزادانه تجربه‌های شخصی، انتقاد از ساختار تشکیلاتی یا حتی درخواست خروج از سازمان را دارند؟ یا صرفاً تصویر و صدای گزینش‌شده‌ای از آنان برای تقویت روایت رسمی منتشر می‌شود؟

اردوگاه مانز در آلبانی ـ که پس از انتقال نیروهای مجاهدین از عراق شکل گرفت ـ عملاً ساختاری بسته و کنترل‌شده دارد. گزارش‌های متعدد از جداشدگان حاکی از نظارت سیستماتیک بر زندگی شخصی اعضا، محدودیت در ارتباط با خانواده و کنترل شدید مناسبات فردی است. اگر رهبران مجاهدین مدعی آزادی زنان‌اند، چرا این آزادی از درون تشکیلات خود آنان آغاز نمی‌شود؟

خانواده؛ خط قرمز تشکیلات

یکی از جدی‌ترین تناقض‌ها در گفتمان مجاهدین، نسبت آنان با نهاد خانواده است. خانواده به‌عنوان بنیادی‌ترین واحد اجتماعی، در اغلب جوامع محل شکل‌گیری هویت، عاطفه و امنیت روانی است. با این حال، در ساختار مجاهدین، خانواده اغلب به‌عنوان مانعی در مسیر باصطلاح “تعهد انقلابی” تلقی شده است.
سال‌هاست خانواده‌های اعضای مستقر در اردوگاه‌های پیشین در عراق و اکنون در مانز آلبانی، خواستار ملاقات با عزیزان خود هستند. بسیاری از این درخواست‌ها بی‌پاسخ مانده است. اعضا از تماس آزادانه با بستگان خود محروم‌اند و خروج از تشکیلات با محدودیت‌های جدی روبه‌روست. پرسش روشن است: چگونه می‌توان از آزادی زنان در سطح ملی سخن گفت، اما ابتدایی‌ترین حق انسانی آنان یعنی ارتباط با خانواده و انتخاب سرنوشت شخصی را در درون سازمان محدود کرد؟
اگر الگویی که در اردوگاه پیاده می‌شود، نمونه‌ای از “جامعه آرمانی” مورد نظر رهبری سازمان است، آیا این همان مدلی نیست که برای آینده ایران نیز تصور می‌شود؟ جامعه‌ای با نظارت ایدئولوژیک بر زندگی خصوصی، کنترل روابط فردی و اولویت مطلق رهبری بر اراده فرد؟

ایدئولوژی التقاطی؛ از تلفیق تا اقتدارگرایی

ریشه این دوگانگی را می‌توان در ماهیت ایدئولوژیک سازمان جست‌وجو کرد. مجاهدین از آغاز، کوشیدند آمیزه‌ای از “اسلام انقلابی” و مفاهیم مارکسیستی ارائه دهند؛ تلاشی برای پیوند معنویت دینی با تحلیل طبقاتی و مبارزه مسلحانه. اما تاریخ نشان داده است که ترکیب‌های ایدئولوژیک ناسازگار، اغلب به جای تعادل، به افراط و تمرکز قدرت می‌انجامند.

در تجربه‌های معاصر نیز نمونه‌هایی از حکومت‌های ایدئولوژیک با ترکیب‌های ناهمگون دیده شده است؛ از حکومت پل پوت در کامبوج تا ساختار سیاسی معمر قذافی در لیبی. هرچند زمینه‌ها و شرایط تاریخی متفاوت بوده‌اند، اما وجه مشترک آن‌ها تمرکز شدید قدرت، حذف منتقدان و اولویت ایدئولوژی بر حقوق فردی بوده است.

در چنین چارچوبی، “زن” نه به‌عنوان فردی مستقل، بلکه به‌عنوان ابزاری در خدمت پروژه ایدئولوژیک تعریف می‌شود؛ گاه به‌عنوان نماد فداکاری، گاه به‌عنوان ویترین مدرن‌نمایی. نتیجه، نوعی دوگانگی است: در بیرون، تصویر زنِ پیشرو و رهبر؛ در درون، ساختاری سلسله‌مراتبی و غیرشفاف و در نهایت ابرازی برای سواستفاده های جنسی.

زن؛ نماد یا انسان؟

یکی از نشانه‌های اقتدارگرایی، تبدیل انسان‌ها به نمادهای ایدئولوژیک است. هنگامی که زن صرفاً “نماد رهایی” معرفی می‌شود، اما حق انتخاب، حق خروج، حق ارتباط آزادانه و حق انتقاد از او سلب می‌گردد، در واقع با نوعی ابزار سازی سیاسی مواجهیم.
تناقض آشکار آن است که نمی‌توان هم‌زمان مدعی آزادی زنان در جامعه ایران بود و در تشکیلاتی بسته، ابتدایی‌ترین حقوق آنان را محدود کرد. آزادی، مفهومی تجزیه‌ناپذیر است؛ یا در همه‌جا معتبر است یا در هیچ‌جا.
ضرب‌المثل قدیمی می‌گوید: “افعی هرگز کبوتر نمی‌زاید.” ساختاری که بر تمرکز قدرت، تقدیس رهبری و کنترل زندگی خصوصی بنا شده، به‌سختی می‌تواند حامل دموکراسی و آزادی باشد. تجربه تاریخی نشان داده است که دموکراسی از دل ساختارهای بسته و غیرپاسخ‌گو زاده نمی‌شود.

انقلاب ایدئولوژیک؛ طلاق اجباری و نفی خانواده

در دهه‌های گذشته، آنچه “انقلاب ایدئولوژیک” نام گرفت، به طلاق‌های جمعی اجباری و ممنوعیت ازدواج انجامید. تجرد دائمی به ارزش سازمانی بدل شد و روابط عاطفی و خانوادگی به‌عنوان مانعی در مسیر تعهد تشکیلاتی معرفی گردید. بسیاری از کودکان از والدین جدا و به خارج از عراق منتقل شدند.
در چنین ساختاری، حق انتخاب همسر یا تشکیل خانواده عملاً از اعضا سلب شده بود. خانواده، که در اغلب جوامع بنیادی‌ترین نهاد عاطفی و اجتماعی است، به عامل “وابستگی” تقلیل یافت و ارتباط با آن به‌شدت محدود شد. تماس با بستگان، دیدار آزادانه و حتی ابراز دلبستگی خانوادگی، می‌توانست موضوع بازخواست تشکیلاتی قرار گیرد.

مداخله در بدن؛ مسئله جراحی خارج‌کردن رحم

یکی از جدی‌ترین و بحث‌برانگیزترین ادعاهای مطرح‌شده از سوی برخی زنان جداشده از رده‌های بالای تشکیلات موضوع انجام جراحی خارج‌کردن رحم برای تعدادی از زنان عضو “شورای رهبری” و تجاوز جنسی به آنان تحت عنوان رسیدن به “قله رهایی” است. بنا بر این روایت‌ها، این اقدامات شنیع در راستای تثبیت اصل تجرد دائمی و حذف امکان مادری صورت گرفته است.
هرچند این موضوع همواره محل مناقشه بوده، اما تکرار آن در شهادت‌های متعدد، آن را به یکی از حساس‌ترین محورهای انتقادی بدل کرده است. حتی طرح چنین ادعایی، نشان‌دهنده سطحی از مداخله ایدئولوژیک در زیستی‌ترین و شخصی‌ترین ابعاد وجود زن است؛ جایی که بدن و هویت مادری به موضوع تصمیم‌گیری تشکیلاتی تبدیل می‌شود. اگر آزادی انتخاب قرار است معنایی واقعی داشته باشد، باید از همین سطح آغاز شود.

رهبری زنان؛ تغییر چهره یا تغییر ساختار؟

مریم رجوی “رهبری زنان” را شاخص عبور از مردسالاری معرفی می‌کند. بی‌تردید حضور گسترده زنان در مناصب تشکیلاتی، در ظاهر پدیده‌ای متفاوت از بسیاری جریان‌های سیاسی سنتی است. اما مسئله اصلی، جنسیت مدیران نیست؛ بلکه ماهیت قدرت است.
بر اساس روایت‌های جداشدگان، ساختار سازمانی مبتنی بر تمرکز شدید تصمیم‌گیری در رأس هرم، عدم تحمل انتقاد و برگزاری نشست‌هایی برای اعتراف‌گیری و نقد جمعی افکار و احساسات بوده است. در چنین فضایی، حتی تردیدهای ذهنی و عواطف شخصی نیز باید در چارچوب ایدئولوژی رسمی تنظیم شوند.
در نتیجه، حضور زنان در رأس یک ساختار سلسله‌مراتبی لزوماً به معنای تحقق برابری جنسیتی نیست. ممکن است مردسالاری سنتی کنار گذاشته شود، اما جای آن را اقتدارگرایی ایدئولوژیک بگیرد؛ اقتدارگرایی‌ای که اطاعت مطلق را معیار ارزش‌گذاری قرار می‌دهد.

کنترل ظاهر و زندگی روزمره

گزارش‌ها از محدودیت در استفاده از لوازم آرایشی، کنترل پوشش، تفکیک افراطی جنسیتی، نظارت بر ترددها و ضابطه‌گذاری در ارتباطات حکایت دارد. زن در این چارچوب نه به‌عنوان فردی با هویت شخصی و سلیقه مستقل، بلکه به‌عنوان “کادر انقلابی” تعریف می‌شود؛ هویتی که باید جلوه‌های فردیت، زیبایی و عاطفه را مهار کند.
چنین سطحی از نظارت، نشانه ساختاری است که به روابط انسانی طبیعی با سوءظن می‌نگرد و انسجام تشکیلاتی را بر آزادی فردی مقدم می‌داند.

نتیجه‌ اینکه؛ مسئله زنان در گفتمان مجاهدین، بیش از آنکه موضوعی نمادین باشد، آزمونی برای سنجش صداقت این جریان است. آزادی، مفهومی تجزیه‌ناپذیر است؛ نمی‌توان از آن در تریبون‌های بین‌المللی سخن گفت، اما در درون تشکیلات آن را محدود کرد. اگر انتخاب آزادانه ارزش است، باید در حق تشکیل خانواده، ارتباط با بستگان، استقلال رأی و حتی در اختیار داشتن بدن خود نیز محترم شمرده شود.

ایدئولوژی التقاطی اسلام و مارکسیسم در این سازمان، در عمل به تمرکز قدرت و شکل‌گیری ساختاری بسته انجامیده است؛ ساختاری که در آن زن می‌تواند در رأس هرم قرار گیرد، اما همچنان در چارچوب انضباط ایدئولوژیک تعریف شود.
جامعه‌ای که در پی آزادی است، پیش از هر چیز باید نسبت خود را با کرامت فردی روشن کند. معیار نهایی، نه شعارهای پاریس، بلکه واقعیت زندگی زنان در اردوگاه مانز آلبانی است. اگر میان این دو فاصله‌ای عمیق وجود داشته باشد، آنچه فرو می‌ریزد نه یک شعار، بلکه اعتبار یک ادعا و برملا شدن ماهیت واقعی مجاهدین بعنوان یک فرقه است.

سعید پارسا

نوشته از تریبون‌های پاریس تا پستوهای اردوگاه مانز اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

– منع هرگونه بهره‌کشی جنسی از زنان تحت هر عنوان: در مورد بهره کشی جنسی از زنان تشکیلات مجاهدین خلق توسط رجوی که با واسطه گری مریم رجوی صورت گرفته است، خوانندگان را ارجاع می دهم به افشاگری خانم های جداشده “بتول سلطانی”، “زهرا میرباقری”، “فرشته خلج” و “نسرین ابراهیمی” که برخی از آنها قبل از جدایی در رده شورای رهبری مجاهدین خلق بودند. آنها در افشاگری های خود درباره مناسبات فاسدی که رجوی با زنان برقرار کرده بود و از جمله به جلسات موسوم به “رقص رهایی” که در آن زنان می بایست لخت شده و در جلوی رجوی برقصند و به صورت جمعی به عقد رجوی در آیند و همچنین به بهره کشی مشخص جنسی رجوی از تعداد زیادی از زنان تشکیلات مجاهدین خلق که توسط شخص مریم رجوی برنامه ریزی می شد موارد زیادی را بیان کرده اند.

– حق فعالیت سیاسی-اجتماعی و اقتصادی: در مناسبات مجاهدین خلق هیچ عضوی اعم از زن یا مرد، اجازه خروج از مقر مجاهدین خلق به صورت آزادانه و انفرادی را ندارد و در نتیجه در جامعه حضور ندارند چه رسد به اینکه بتوانند فعالیت اجتماعی داشته باشند. آیا تا بحال کسی دیده است که یکی از اعضای مجاهدین در آلبانی به صورت انفرادی در یک برنامه اجتماعی شرکت کرده باشد؟ آیا نمونه ای وجود دارد که عضوی از مجاهدین نه فقط زنان بلکه مردان هم، به صورت آزادانه و انفرادی در خیابان های یک شهر آلبانی دیده شده باشند که در حال صحبت با مردم و یک فعالیت اجتماعی هستند؟ جواب منفی است.

از نظر فعالیت اقتصادی نیز وضع همین است. یعنی اعضای مجاهدین خلق اعم از زن یا مرد وقتی آزاد نیستند که از مقرشان خارج شوند، نمی توانند فعالیت اقتصادی داشته باشند. ضمن اینکه در این زمینه این حقیقت هم وجود دارد که رجوی ها اجازه داشتن حریم شخصی و استقلال مالی را به اعضا نمی دهند. هیچ یک از اعضا پول یا حساب بانکی یا سرمایه منقول و غیر منقولی ندارند که بتوانند با آن فعالیت اقتصادی داشته باشند.

نتیجه گیری: نه تنها اعضای زن بلکه اعضای مرد نیز در این تشکیلات بسته و کاملاً کنترل شده اختیار و آزادی ندارند و رجوی های استثمارگر حقوق شان را در همه پهنه ها از آنها گرفته و هیچ حقی غیر از بردگی برای آنها قائل نیستند.
بنابراین باید به مریم رجوی گفت، حقوق زنان ایران پیش کش، تو اولیه ترین حقوق انسانی اعضایی که همچون برده گرفتارشان کرده ای را به آنها بده تا ببینی که دیگر از تشکیلات شیطانی و تروریستی ات چیزی باقی نخواهد ماند.

ایرج صالحی

نوشته ادعاهای مریم رجوی ۱۸۰ درجه خلاف عمکردش – قسمت پایانی اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

در قسمت قبل به “آزادی انتخاب کردن و انتخاب شدن” و “حق انتخاب آزادانه پوشش” اشاره کردم. در این قسمت به چند مورد دیگر می پردازم.

– آزادی اشتغال: یکی دیگر از حقوقی که مریم رجوی در صحبت های خود مدعی شد باید به رسمیت شناخته شود “آزادی اشتغال” برای زنان بود. اما در مناسبات مجاهدین خلق زنان به هیچ عنوان حق انتخاب شغل را ندارند. در حقیقت زنان و مردان حق هیچ انتخابی را ندارند. از زمانی که فردی وارد تشکیلات بسته مجاهدین خلق می شود، بطور کامل با دنیای بیرون ارتباطش قطع می گردد مگر در مواردی که برای تشکیلات و منافع رجوی ها کاری لازم باشد.

بر اساس قوانینی که رجوی ها بر تشکیلات حاکم کرده اند هر کسی که به عنوان عضو وارد این تشکیلات می شود تمام وقت در اختیار رجوی هاست و زمانی برای خودش ندارد. بله زمانی برای خودش ندارد که حتی بتواند در آن زمان آزادانه فکر کند چه رسد به اینکه بتواند شغلی داشته باشد. اعضا بدلیل جدا شدن از جامعه و محدود شدن در یک محیط بسته، به مرور توانایی ها و تخصص هایی که قبل از پیوستن به تشکیلات مجاهدین خلق داشتند را نیز از دست می دهند.

اگر کسی به کاری که به او می سپارند اعتراض داشته باشد مورد برخورد تشکیلاتی قرار می گیرد.

همه باید فقط همان کاری را بکنند که برای شان مشخص می شود. اگر کسی به کار خاصی علاقه نشان بدهد به هیچ وجه به او اجازه نمی دهند در آن کار وارد شود. در ضمن مورد برخورد تشکیلاتی و حسابرسی هم قرار می گیرد و در نهایت باید اعتراف کند که علت علاقه اش به فلان کار این بوده که هدفی غیر تشیکلاتی و ضد انقلابی (انقلاب طلاق رجوی) را در ذهن داشته و به همین دلیل مرتکب گناه شده است و باید در جمع به گناهش اعتراف کرده و مورد شدیدترین برخوردها و تحقیرها قرار بگیرد و دیگر سراغ آن کار نرود.

– حق استفاده بدون تبعیض از کلیه امکانات هنری و ورزشی: در این زمینه البته تبعیضی بین زنان و مردان در تشکیلات مجاهدین خلق نیست چون همه آنها از این حق محروم هستند.

اعضای مجاهدین خلق بدلیل ممنوع بودن خروج آزادانه و انفرادی از مقر، هیچگاه به سینما یا استادیوم ورزشی نمی روند. آنها نمی توانند به تئاتر یا کنسرت بروند. نمی توانند از یک نمایشگاه نقاشی یا نمایشگاهی در زمینه دیگر هنرها بازدید کنند. آنها تیم محبوب ورزشی ندارند چون اصلاً اجازه رفتن به استادیوم یا حرف زدن در این باره را ندارند. بسیاری از اعضای مجاهدین خلق بخصوص هرچه سابقه بیشتری داشته و زمان بیشتری در محدودیت تشکیلاتی زندگی کرده باشند حتی معروف ترین هنرپیشه ها و ورزشکاران ایران و جهان را نمی شناسند. آنها اجازه استفاده از وسایل ارتباط جمعی را نداشته و دسترسی آزادانه و انفرادی به اینترنت برای شان ممنوع است تا لااقل از این طریق ورزش و هنر دلخواهشان را دنبال کنند. البته برای اعضای مجاهدین حتی اظهار این که به ورزش یا هنری خاص یا ورزشکار یا هنرمندی علاقه دارند ممنوع است. چون در این صورت یعنی ذهن شان از کنترل خارج شده و باید جواب پس بدهند که چرا به چیزهایی غیر از انقلاب ایدئولوژیک (انقلاب طلاق) و رجوی ها به عنوان رهبر عقیدتی فکر کرده اند و دچار انحراف شده اند!

ادامه دارد…

ایرج صالحی

نوشته ادعاهای مریم رجوی ۱۸۰ درجه خلاف عمکردش – قسمت دوم اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

تشکیلات مجاهدین خلق در پوشش نهادی به نام “کمیسیون زنان شورای ملی مقاومت”، کنفرانسی با عنوان “رهبری زنان؛ ضرورت ایران آزاد و جمهوری دموکراتیک” برگزار کرد که طی آن اعلام کند که مریم رجوی بهترین گزینه برای تغییر حکومت ایران است.

مریم رجوی در سخنرانی خود در این کنفرانس، با کنایه به رضا پهلوی ادعا می‌کند که “رهبری زنان شاخص قاطعی برای شناخت مدعیانی در صحنه سیاسی است که خود را جایگزین وانمود کرده‌اند”. رییس جمهور غیرمنتخب شورای ملی مقاومت که سالها تلاش کرد عدم مقبولیت تشکیلاتش در میان مردم ایران را انکار کند و خود را “تنها جایگزین” حکومت ایران معرفی کند، امروز برای جبران عقب ماندگی‌ها سعی میکند برای جلب حمایت سیاستمداران خارجی، از امتیازی به نام “رهبری زنان” بهره بگیرد.

ضرورت رهبری زنان در جوامع

بله، رهبری زنان به طور گسترده برای تغییرات دموکراتیک قوی ضروری تلقی می‌شود. پژوهش‌های سازمان‌های بین‌المللی، نشان می‌دهند که مشارکت و رهبری برابر زنان در سیاست و زندگی عمومی مردم جوامع، برای تضمین مشروعیت دموکراتیک، تقویت حکومت فراگیرتر و پاسخگوتر و دستیابی به اهداف توسعه پایدار، نیازی اساسی است.

رهبری زنان برای تغییر دموکراتیک به دلایل زیر ضروری تلقی می‌شود:

الف. بهبود نتایج سیاست‌گذاری‌ها: زنان در نقش‌های رهبری اغلب سیاست‌هایی را در اولویت قرار می‌دهند که به نفع آسیب‌پذیرترین افراد جامعه، از جمله بهداشت، آموزش، مراقبت از کودکان و حمایت اجتماعی است.
ب. تقویت مشروعیت دموکراتیک: مشارکت زنان، دموکراسی را نهادینه‌تر می‌کند، زیرا آنها دیدگاه‌های متنوعی را مطرح می‌کنند. این امر در نهادهای شهری که به عنوان اولین نقطه تماس بین شهروندان و دولت عمل می‌کنند، بسیار مهم است.
ج. کاهش فساد و بهبود خدمات: افزایش حضور زنان در مناصب انتخابی با سطوح پایین‌تر فساد و ارائه خدمات عمومی مؤثرتر و مداوم‌تر رابطه مستقیم دارد.
د. ترویج صلح و ثبات: کشورهایی که تعداد بیشتری از زنان در قدرت سیاسی دارند، عموماً کمتر احتمال دارد که به جنگ بروند یا مرتکب نقض حقوق بشر شوند.
ه. سبک‌های رهبری تحول‌آفرین: سیاستمداران زن اغلب سبک‌های مشارکتی‌تر و فراگیرتری را اتخاذ می‌کنند که می‌تواند به کاهش اختلافات در محیط‌های سیاسی قطبی‌شده کمک کند.

اما پرسش اینجاست. آیا در سازمان مسعود رجوی، که هژمونی زنان برقرار است، موارد بالا محقق شده است؟

مریم رجوی از ضرورت رهبری زنان می‌گوید، نه به دلایلی که در بالا ذکر شد، بلکه به این دلیل که این نکته را امتیازی برای اپوزیسیون خود می‌داند چرا که تشکیلات مجاهدین خلق در ظاهر تشکیلاتی است که با رهبری زنان اداره میشود و در حرکت های تشکیلاتی همواره بسیار سازمان یافته و منظم عمل کرده است. اما آیا علت این سازمان یافتگی هژمونی زنان است یا ساختار فرقه ای سلسله مراتبی کیش شخصیتی رجوی؟

در سازمان رجوی که اداره کنندگان آن را زنان تشکیل می‌دهند، دقیقا و تحقیقا، زنان از حقوقی که مریم رجوی برای مخاطبانش در سخنرانی‌اش در کنفرانس مذکور برمی‌شمرد، محروم هستند. مریم رجوی به طرح ده ماده ای خود ارجاع میدهد و ادعا میکند امتیاز او در برابر سلطنت طلبان این است است که در حکومت دمکراتیک مورد نظر او، زنان ” از آزادی انتخاب کردن و انتخاب شدن، تا حق انتخاب آزادانه پوشش، آزادی اشتغال، حق فعالیت سیاسی-اجتماعی و اقتصادی، حق استفاده بدون تبعیض از کلیه امکانات هنری و ورزشی، دریافت مزد مساوی با مردان در برابر کار مساوی، آزادی گزینش همسر، حق متساوی طلاق و منع هر گونه بهره‌کشی جنسی از زنان تحت هر عنوان” برخوردارند.

این در حالی است که زنان درون قرارگاه اشرف 3 در آلبانی نه تنها از هیچ کدام از حقوق بالا برخوردار نیستند بلکه ملزم به رعایت “حجاب اجباری”، “دین اجباری” و “حکمرانی اجباری” مسعود رجوی، حتی در زمان غیبت او هستند.

نقش واقعی زنان در تحقق دمکراسی

زنان دموکراسی را نجات خواهند داد، اما نمی‌توانند به تنهایی این کار را انجام دهند. اکنون، بیش از هر زمان دیگری، هر فعالیتی در راستای دمکراسی‌خواهی و وطن پرستی باید با همکاری میان زنان و مردان و میان قشرهای مختلف سیاسی باشد. در این قشرهای سیاسی ناقضان حقوق بشر و حقوق زنان و گرو‌ههایی با سوابق خشونت آمیز و غیردمکراتیک همچون مجاهدین خلق جایی ندارند.

فارغ از اینکه دیگر اپوزیسیون‌های ایرانی کیستند و چه می‌گویند، مریم رجوی باید یک حقیقت ساده را بپذیرد: واقعیت غیردمکراتیک تشکیلات مجاهدین خلق و نقض آشکار حقوق زنان در این تشکیلات در طول پنج دهه گذشته به اندازه کافی مستند نگاری شده است که ملت ایران بدانند، رهبری مجاهدین خلق وقتی از گرامی‌داشت روز جهانی زن می‌گوید تا چه اندازه به آن باور دارد و در عمل به کار بسته است.

دموکراسی بدون برابری جنسیتی نمی‌تواند شکوفا شود و برابری جنسیتی به معنای حق برابر زنان و مردان در پیشبرد اهداف دمکراتیک است. کارشناسان بر این باورند که در در دنیای امروز، زنان یا مردان نمی‌توانند چالش‌های سیستمی را به تنهایی حل کنند.

مزدا پارسی

نوشته ضرورت رهبری زنان برای ایران آزاد و دمکراتیک یا برای مسعود رجوی؟ اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

عجالتا با متن سخنرانی مریم رجوی کاری ندارم. تنها می‌خواهم بگویم که او با عجله تمام کوشید که این سالروز صنفی زنان را تسلیحاتی کرده و نگذارد که خواننده و شنونده چرندیاتش از علت وجودی اختصاص 8 مارس بنام روز جهانی زن آگاه باشند.

مسلما مخاطبی که کم وبیش اهل مطالعه باشد، می‌داند که چرا روز 8 مارس (18 اسفند) روز جهانی زن نامگذاری شده است. بزرگداشت این روز از سال۱۸۵۷آغاز شد. زمانی که کارگران زن کارخانه نساجی کتان در شهر نیویورک به دلایل مختلفی همچون تبعیض میان زنان و مردان، محرومیت، حقوق بسیار کم زنان و فشار کار بالا دست به اعتصاب زدند. نگهبانان و صاحبان کارخانه به دلیل ترس از فراگیری اعتصابات و اعتراضات، زنان را در قسمتی از کارخانه محبوس نمودند تا از همبستگی آن‌ها با یک دیگر جلوگیری نمایند. پس از گذشت مدتی کارخانه دچار آتش‌سوزی شد که دلیل آن هنوز هم مشخص نیست. به دلیل این رخداد، تعداد بسیار زیادی از کارگران زن کشته شدند و تنها تعداد اندکی از آن‌ها توانستند از آتش بگریزند و نجات یابند. تعداد کشته شدگان افراد در این کارخانه به ۱۲۹ نفر می‌رسد.

پس از رخ دادن این رویداد هشتم مارس به طور رسمی به عنوان روز جهانی زن نام گذاری شد و افراد از این روز به عنوان فرصتی برای اعلام ایستادگی در برابر فشار بی‌عدالتی علیه زنان دنیا یاد می‌کنند. پس از سال ۱۸۵۷ اعتراضات زنان علیه بی‌عدالتی و فشار کاری بالا در کشورهای مختلف نیز رواج یافت و زنانی که در محل کار یا زندگی بر علیه آن‌ها ظلم می‌شد، دست به اعتصاب‌ها و اعتراض‌هایی زدند. یکی از مهمترین اعتراضات، اعتراض خانم کلارا زتکین بود. او سعی داشت از حقوق زنان در مواردی همچون ساعات کاری بالا، عدم وجود تعطیلات ویژه ایام زایمان و… دفاع کند. همچنین او از قانون درخواست کرد تصمیماتی را در این موارد اتخاذ نماید.

بدین ترتیب روشن است که خواسته‌های مراسم روز جهانی زن نه برای شرکت زنان در تخریب و ایجاد آشوب‌ها ، بلکه در تجمعات مدنی و در راستای اعاده حقوق صنفی و جنسیتی زنان مطرح است. نیت مریم رجوی و شرکت کنندگان مورد اشاره، چیزی به نام تغییر رژیم، آنهم با ایجاد شورش و بلوا و ترور است که مطلقا با روح و سنت برگزاری این مراسم درتضاد است. این کنفرانس‌های رسوا چیزی جز سوء استفاده از مراسم روز زن نیست!

حقوق بگیران یاد شده مریم مانند خود او به علت وجودی واقعی روز جهانی زن اشاره ای نکردند و درعوض هرچه توانستند درامور سیاسی ایران دخالت کرده و کاری جز گسترش ایران هراسی و کمک به متشنج شدن اوضاع کشور نکردند!

مریم رجوی در این مراسم گفت که : “سرنگونی استبداد دینی حاکم بر ایران ممکن نمی‌شود مگر این‌که زنان، نیروی اصلی تغییر باشند و آزادی و دموکراسی به ‌دست نمی‌آید مگر با حضور زنان در رهبری سیاسی جامعه.”

که البته این مسئله هیچ رابطه ای با نفس روز جهانی زن و شعارهای کلاسیک مطرح شده درآن ندارد و اساسا تا کنون هیچ گاه علما و روشنفکران جهان تعیین نکرده‌اند که این تنها زنانند که می‌توانند دموکراسی وآزادی به وجود بیآورند!

خواننده گرامی!
می‌دانید که چرا مریم اینهمه پای زنان را به میدان می‌کشد؟
برای این که نقش مردان را در تشکیلات مافیایی و تروریستی رجوی به صفر تقلیل دهد که داده است. چه بسا مردان در تشکیلات مجاهدین می‌توانستند موانعی بر سر راه انحصارطلبی، جاه‌طلبی وخودشیفتگی مسعود رجوی ایجاد کنند. شاید که مردان نمی‌گذاشتند مسعود هوس‌ران حرمسرایی با وسعتی بالاتر از عشرت‌کده‌های شاهان خودکامه داشته باشند و مریم رجوی نمی‌توانست به مقام مهم سرحرمسراداری ارتقاء یابد.

بلی عزیزان!
در این تشکیلات استحاله یافته مجاهدین خلق، حقوق تمامی مردان بخاطر اقتدار بلا منازع مسعود و سپس مریم رجوی کاملا ضایع شده و ما هیچ نمونه‌ای سراغ نداریم که بتوان قبول کرد که حقوق زنان با پایمال شدن حقوق مردان تامین می‌شود. هیچ آدم عاقلی تصور این مسئله را که برابری با نقض حقوق مردان — باستثنای حقوق نامشروع مسعود رجوی – بدست می‌آید و البته مریم و مسعود این مسئله را می‌دانند ولی منافع پلید خود را در نفی واقعیات و حقایق تشخیص می‌دهند!

رضا اکبری نسب
جزو خانواده های قربانیان رجوی

نوشته در باب کنفرانس کذائی زنان که مریم رجوی برگزار کرد اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

تصویر زنانی در لباس نظامی، در صفوف رده‌بالای سازمان (مانند مریم رجوی) و شعارهای برابری‌خواهانه، سازمان مجاهدین خلق را در نگاه اول به عنوان مدافع حقوق زنان جلوه می‌دهد. اما تحلیل عمیق‌تر، نشان‌دهنده شکافی قابل توجه بین این تصویر و واقعیت‌های درونی است.

اسطوره تبلیغاتی:

تأکید بر حضور پررنگ زنان در نیروهای نظامی سازمان در عراق.
معرفی مریم رجوی به عنوان «رئیس‌جمهور برگزیده» شورای ملی مقاومت و نماد رهبری زنان.
استفاده از شعارهایی مانند «برابری کامل زن و مرد» در بیانیه‌ها.

واقعیت ساختاری و روایت‌های درونی:

ساختار سلسله‌مراتبی مردانه: با وجود حضور مریم رجوی در رأس، کادر رهبری عملیاتی و تاریخی سازمان همواره مردانه بوده است. تصمیم‌گیری‌های کلان در دست شورای رهبری است که ترکیب آن به طور شفاف اعلام نمی‌شود.

قوانین سخت‌گیرانه بر زندگی شخصی: پس از «انقلاب ایدئولوژیک»، مسعود رجوی دستور انقلاب در روابط صادر کرد که منجر به اجبار به طلاق و جدایی زوج‌های متأهل در درون سازمان شد. این اقدام، که به نام «پاکسازی روابط» توجیه شد، در واقع یکی از شدیدترین اشکال کنترل بر زندگی خصوصی و عاطفی اعضا، به ویژه زنان، بود. بدین ترتیب، خانواده به عنوان رقیب وفاداری به سازمان حذف شد.

روایت‌های زنان جدا شده: بسیاری از زنان جدا شده در خاطرات خود از فشار برای جدایی از همسر و فرزندان، محرومیت از حق مادری، و کنترل شدید بر بدن و روابط عاطفی سخن گفته‌اند. آنان گزارش می‌دهند که برابری تبلیغ‌شده، در عمل به معنای «تحمیل بار مساوی بدون حقوق برابر» در چارچوبی کاملاً کنترل‌شده بوده است.

ابزاری شدن تصویر زنان: تحلیلگران استدلال می‌کنند که تصویر زن مسلح و آزاده، بیشتر یک ابزار ارتباطی برای جذب حمایت افکار عمومی غرب است تا بازتاب واقعیتی درونی. این تصویر، همزمان هم حس همدلی ایجاد می‌کند و هم سازمان را «مدرن» و «همسو با ارزش‌های غربی» نشان می‌دهد.

به نظر می‌رسد سازمان مجاهدین خلق از «زن» به دو شکل استفاده می‌کند: به عنوان سرباز در عملیات تبلیغاتی و به عنوان نماد در دیپلماسی عمومی. اما در ساختار قدرت درونی، زنان (به استثنای معدودی در رأس) از دسترسی واقعی به کانون‌های تصمیم‌گیری محروم بوده و زندگی شخصی آنان تابع مقرراتی سخت و غیرمعمول است. این دوگانگی، اعتبار ادعاهای برابری‌طلبانه سازمان را زیر سؤال می‌برد و نشان می‌دهد که مسئله زنان در این سازمان، بیش از آن که یک «ارزش ذاتی» باشد، یک «ضرورت راهبردی» برای بقا در فضای بین‌المللی است.

سالاری

نوشته زنان در مجاهدین خلق: دوگانه اسطوره تبلیغاتی و برده‌داری اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.