“سالاری، صالحی و شبانی” سه تن از اعضای جدا شده از فرقه رجوی هستند که به تشریح وضعیت زنان در سازمان تروریستی مجاهدین خلق پرداخته‌اند. آنها معتقدند جایگاه زنان در سازمان مجاهدین خلق، برخلاف شعارهای پر زرق و برق، جایگاهی انسانی و آزاد نیست. زنان قربانیان خاموش سیستمی هستند که فردیت را نابود کرده، خانواده را از بین برده و احساسات انسانی را جرم دانسته است. زنان در این ساختار به نیروهایی مطیع، تکرارگر و منزوی تبدیل شده‌اند؛ زنانی با چهره‌های فرسوده و روح‌های خاموش که سال‌های عمرشان در جهانی مصنوعی و بی‌روح به هدر رفته است.

مهندسی روانی و انسان‌زدایی

ساختار مجاهدین خلق بر پایه یکسان‌سازی کامل اعضا بنا شده است. زنان مجبورند لباس، ظاهر، گفتار و رفتار مشابه داشته باشند. این یکسان‌سازی تصادفی نیست، بلکه بخشی از مهندسی روانی است که هدفش حذف فردیت و جلوگیری از تفکر مستقل است. در چنین محیطی، تنوع انسانی تهدید محسوب می‌شود و هرگونه استقلال فکری خطر تلقی می‌گردد.

زنان در این تشکیلات از داشتن خانواده، ازدواج و حتی احساسات شخصی محروم‌اند. وفاداری مطلق به رهبری جایگزین همه روابط انسانی می‌شود. زن دیگر موجودی انسانی نیست، بلکه نیروی عملیاتی و ابزاری برای اجرای پروتکل‌های ایدئولوژیک است.

ربات‌سازی تشکیلاتی

نشست‌های طولانی،اعتراف‌گیری‌ها و کنترل کلامی باعث می‌شود زنان به مرور حرکات، لحن و حتی نگاه‌های یکسان پیدا کنند. چهره‌ها بی‌احساس و یخ‌زده، صداها خالی از زندگی و رفتارها خشک و رسمی می‌شود. این فرآیند آنان را به سربازانی یکنواخت و برنامه‌ریزی‌شده بدل می‌کند.

اگرچه سازمان ادعا می‌کند زنان را آزاد کرده است، اما واقعیت نشان می‌دهد آنان به انسان‌هایی بی‌هویت و عاری از زنانگی تبدیل شده‌اند. نشانه‌های فرسودگی در چهره و رفتار زنان مشهود است: صورت‌های بی‌روح، نگاه‌های خسته، فقدان واکنش طبیعی و استفاده از جملات قالبی.

یکی از ستون‌های اصلی فروپاشی روح زنان در این تشکیلات، قطع کامل ارتباط با خانواده است. مادران سال‌ها فرزندان خود را ندیده‌اند و اعضا اجازه تماس آزاد ندارند. این جدایی، زنان را به موجوداتی شکننده و کاملاً وابسته به سازمان بدل کرده است.

زبان تکراری و حذف تفکر مستقل

زنان مجبورند از ادبیات ثابت و ترکیب‌های تبلیغاتی از پیش نوشته‌شده استفاده کنند. این تکرار مداوم، توانایی تفکر مستقل را از بین می‌برد و آنان را به واحدهای گفتار برنامه‌ریزی‌شده تبدیل می‌کند.

سال‌ها فشار و انزوا در نهایت در چهره و بدن زنان منعکس می‌شود. نگاه‌ها شکسته، خطوط چهره با اضطراب مزمن شکل گرفته، صداها بی‌افت‌وخیز و حرکات بدن خشک و رسمی است. لبخندها مصنوعی و عضلات در حالت دفاعی دائمی قرار دارند.

روز زن در تشکیلات مجاهدین خلق

در حالی که در ایران و بسیاری کشورها روز زن و روز مادر با احترام و تجلیل همراه است، در مقر مجاهدین خلق در آلبانی هیچ نشانی از بزرگداشت زنان وجود ندارد. ازدواج ممنوع است، خانواده وجود ندارد و حتی رابطه دوستانه میان اعضا جرم تلقی می‌شود. عاطفه تنها باید به رهبری نثار شود و هرگونه احساس انسانی دیگر سرکوب می‌شود.

رهبران سازمان همواره تلاش کرده‌اند زنان را به‌عنوان نماد آزادی معرفی کنند، اما در عمل آنان از ابتدایی‌ترین حقوق انسانی محروم‌اند. حتی حق انتخاب لباس ندارند و باید گوش به فرمان تشکیلات باشند. انقلاب طلاق رجوی کانون خانواده را نابود کرد و فرزندان از والدین جدا شدند.

سازمان با قرار دادن زنان در مسئولیت‌های ظاهری، تلاش کرد تصویری جذاب برای غرب بسازد. اما این انتصاب‌ها بیشتر جنبه تبلیغاتی داشت و در عمل به تناقض و فروپاشی تشکیلاتی منجر شد. زنان به‌عنوان بلندگوهای تبلیغاتی معرفی شدند، در حالی که واقعیت زندگی آنان سرشار از محرومیت و فشار بود.

تحریف شعارها و زن‌ستیزی

مریم رجوی حتی شعارهای اجتماعی را تحریف کرد و آن‌ها را به “زن، مقاومت، آزادی” تغییر داد. در این نگاه، زن حق زندگی ندارد و تنها باید در مقاومت بماند و کشته شود. زندگی برای زنان در این تشکیلات هیچ مفهومی ندارد و همه چیز در خدمت بقای سازمان است.

نوشته آنچه باید از یک زندگی تروریستی بدانید اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

نخست، هر چهار گروه از شعارهای آزادی‌بخش و برابری جنسیتی به‌عنوان ابزاری برای جذب زنان استفاده کرده‌اند، اما این شعارها در عمل به کنترل و بهره‌کشی منجر شده است.

دوم، سوءاستفاده جنسی در این گروه‌ها به شکلی سیستماتیک توسط سران ارشد رخ داده و زنان به‌عنوان ابزاری برای ارضای نیازهای جنسی یا حفظ ساختار قدرت به کار گرفته شده‌اند.

سوم، زنان اغلب در عملیات‌های خطرناک و بدون بازگشت قرار گرفته‌اند، که نشان‌دهنده ارزش ابزاری آن‌ها برای این گروه‌هاست.

چهارم، مجازات‌های سخت مانند اعدام، تبعید، یا رها کردن زنان معترض، در همه این گروه‌ها دیده می‌شود.

زنان و دختران در گروه‌های تروریستی پ‌ک‌ک، مجاهدین خلق، کومله، و حزب دموکرات کردستان ایران، نه‌تنها از حقوق اولیه خود محروم شده‌اند، بلکه به‌عنوان قربانیان اصلی ساختارهای افراطی و بهره‌کشی این گروه‌ها شناخته می‌شوند. این گروه‌ها با استفاده از شعارهای فریبنده، زنان را جذب می‌کنند، اما در عمل آن‌ها را به بردگان جنسی، نیروهای عملیاتی یک‌بارمصرف، و ابزارهای تبلیغاتی تبدیل می‌کنند. مشابهت‌های رفتاری این گروه‌ها نشان‌دهنده الگویی جهانی در میان سازمان‌های تروریستی است که در آن زنان، به‌ویژه دختران جوان و آسیب‌پذیر، هدف اصلی سوءاستفاده قرار می‌گیرند.

از منظر استدلالی، این وضعیت نتیجه ترکیبی از ایدئولوژی‌های افراطی، فقدان پاسخگویی، و ساختارهای قدرت مردسالار در این گروه‌هاست. پ‌ک‌ک و کومله با تکیه بر ایدئولوژی‌های چپ‌گرایانه، و مجاهدین خلق و حدکا با استفاده از ترکیب ایدئولوژی‌های التقاطی و قومی ، تلاش کرده‌اند زنان را به‌عنوان نماد مبارزه معرفی کنند، اما این نمایش صرفاً برای جلب حمایت داخلی و بین‌المللی بوده است. در واقع، کنترل زنان و سلب اختیار آن‌ها، بخشی از استراتژی این گروه‌ها برای حفظ انسجام داخلی و تضمین وفاداری اعضاست. بهره‌کشی جنسی نیز نه‌تنها نقض حقوق انسانی، بلکه ابزاری برای تثبیت قدرت سران گروه‌هاست، همان‌طور که در مورد «دوران کالکان» (از رهبران ارشد پ‌ک‌ک) و مسعود رجوی دیده می‌شود. این رفتارها نشان می‌دهد که زنان در این گروه‌ها نه به‌عنوان انسان‌هایی برابر، بلکه به‌عنوان دارایی‌هایی قابل مصرف دیده می‌شوند.

پیامدهای این رفتارها فراتر از زندگی فردی زنان است. این گروه‌ها با تخریب زندگی زنان و جدا کردن آن‌ها از خانواده و جامعه، به ساختارهای اجتماعی آسیب زده و چرخه‌ای از خشونت و ناامنی را تقویت می کنند. از سوی دیگر، استفاده ابزاری از زنان در عملیات‌های نظامی و تبلیغاتی، چهره‌ای تحریف‌شده از مشارکت زنان در آنچه از سوی این گروهها «مبارزه» خوانده میشود، ارائه می‌دهد که به‌جای توانمندسازی، به نابودی آن‌ها منجر می‌شود.

سعید پارسا

نوشته مشابهت‌های رفتاری مجاهدین و گروه‌های کُرد تجزیه طلب با زنان اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

مسئله “زن” در جهان معاصر نه‌تنها یک موضوع اجتماعی، بلکه معیاری برای سنجش صداقت جریان‌های سیاسی در پایبندی به حقوق بشر، آزادی و دموکراسی است. هر سازمان یا جنبشی که خود را مدعی رهایی و تحول اجتماعی می‌داند، ناگزیر باید نسبت خود را با حقوق زنان نه در سطح شعار، بلکه در میدان عمل روشن سازد. در این میان، فرقه تروریستی مجاهدین طی سال‌های اخیر تلاش گسترده‌ای برای بازتعریف چهره خود در افکار عمومی غرب با محوریت “رهبری زن” و “برابری جنسیتی” داشته است؛ چهره‌ای که بیش از همه توسط مریم رجوی در محافل اروپایی نمایندگی می‌شود.

کنفرانس‌ها در پاریس، سخنرانی‌ها، بیانیه‌ها و شعارهایی نظیر “زنان نیروی تغییر”! و . . .
اما پرسش بنیادین اینجاست: آیا این تصویر بیرونی با واقعیت درونی تشکیلات مجاهدین هم‌خوانی دارد؟ آیا آنچه درباره آزادی و کرامت زن گفته می‌شود، در ساختار بسته و اردوگاهی این سازمان نیز جاری است؟ یا آنکه با نوعی دوگانگی رفتاری مواجهیم که ریشه در ایدئولوژی التقاطی و ساختار اقتدارگرای آن دارد؟
این مقاله می‌کوشد با رویکردی تحلیلی و توصیفی، به بررسی تناقض میان گفتار و کردار رهبران مجاهدین در موضوع زنان بپردازد و نشان دهد چگونه ترکیب ایدئولوژیک اسلام و مارکسیسم در این سازمان، به بازتولید نوعی اقتدارگرایی پیچیده انجامیده است.

بازار همیشگی شعار در پاریس؛ سکوت در اردوگاه مانز

در آستانه روز جهانی زن در هر سالی ، مریم رجوی در نشست‌های سیاسی اروپا، به‌ویژه در فرانسه، خود را مدافع حقوق زنان ایران معرفی می‌کند. استفاده از مفاهیمی چون دموکراسی، آزادی، برابری جنسیتی و مشارکت سیاسی زنان، نفی هرگونه اجبار (نه حجاب اجباری، نه دین اجباری و نه حکومت اجباری) بخش ثابت ادبیات رسمی اوست.
مریم رجوی در سخنانش بر آزادی انتخاب همسر، حق برابر در طلاق، منع بهره‌کشی از زنان و نقش پیشتاز “رهبری زنان” تأکید می کند و این مؤلفه‌ها را نشانه جامعه‌ای دموکراتیک می داند.
باید گفت در سطح کلام، این مواضع با ادبیات حقوق بشری معاصر هم‌خوان است. اما سنجش اعتبار این سخنان، مستلزم مقایسه آن‌ها با تجربه زیسته اعضای درون تشکیلات است.

بنابراین این این سوال همیشه مطرح بوده است: آیا زنان در تشکیلات مجاهدین هم همانند ادعاهای مریم رجوی امکان بیان آزادانه تجربه‌های شخصی، انتقاد از ساختار تشکیلاتی یا حتی درخواست خروج از سازمان را دارند؟ یا صرفاً تصویر و صدای گزینش‌شده‌ای از آنان برای تقویت روایت رسمی منتشر می‌شود؟

اردوگاه مانز در آلبانی ـ که پس از انتقال نیروهای مجاهدین از عراق شکل گرفت ـ عملاً ساختاری بسته و کنترل‌شده دارد. گزارش‌های متعدد از جداشدگان حاکی از نظارت سیستماتیک بر زندگی شخصی اعضا، محدودیت در ارتباط با خانواده و کنترل شدید مناسبات فردی است. اگر رهبران مجاهدین مدعی آزادی زنان‌اند، چرا این آزادی از درون تشکیلات خود آنان آغاز نمی‌شود؟

خانواده؛ خط قرمز تشکیلات

یکی از جدی‌ترین تناقض‌ها در گفتمان مجاهدین، نسبت آنان با نهاد خانواده است. خانواده به‌عنوان بنیادی‌ترین واحد اجتماعی، در اغلب جوامع محل شکل‌گیری هویت، عاطفه و امنیت روانی است. با این حال، در ساختار مجاهدین، خانواده اغلب به‌عنوان مانعی در مسیر باصطلاح “تعهد انقلابی” تلقی شده است.
سال‌هاست خانواده‌های اعضای مستقر در اردوگاه‌های پیشین در عراق و اکنون در مانز آلبانی، خواستار ملاقات با عزیزان خود هستند. بسیاری از این درخواست‌ها بی‌پاسخ مانده است. اعضا از تماس آزادانه با بستگان خود محروم‌اند و خروج از تشکیلات با محدودیت‌های جدی روبه‌روست. پرسش روشن است: چگونه می‌توان از آزادی زنان در سطح ملی سخن گفت، اما ابتدایی‌ترین حق انسانی آنان یعنی ارتباط با خانواده و انتخاب سرنوشت شخصی را در درون سازمان محدود کرد؟
اگر الگویی که در اردوگاه پیاده می‌شود، نمونه‌ای از “جامعه آرمانی” مورد نظر رهبری سازمان است، آیا این همان مدلی نیست که برای آینده ایران نیز تصور می‌شود؟ جامعه‌ای با نظارت ایدئولوژیک بر زندگی خصوصی، کنترل روابط فردی و اولویت مطلق رهبری بر اراده فرد؟

ایدئولوژی التقاطی؛ از تلفیق تا اقتدارگرایی

ریشه این دوگانگی را می‌توان در ماهیت ایدئولوژیک سازمان جست‌وجو کرد. مجاهدین از آغاز، کوشیدند آمیزه‌ای از “اسلام انقلابی” و مفاهیم مارکسیستی ارائه دهند؛ تلاشی برای پیوند معنویت دینی با تحلیل طبقاتی و مبارزه مسلحانه. اما تاریخ نشان داده است که ترکیب‌های ایدئولوژیک ناسازگار، اغلب به جای تعادل، به افراط و تمرکز قدرت می‌انجامند.

در تجربه‌های معاصر نیز نمونه‌هایی از حکومت‌های ایدئولوژیک با ترکیب‌های ناهمگون دیده شده است؛ از حکومت پل پوت در کامبوج تا ساختار سیاسی معمر قذافی در لیبی. هرچند زمینه‌ها و شرایط تاریخی متفاوت بوده‌اند، اما وجه مشترک آن‌ها تمرکز شدید قدرت، حذف منتقدان و اولویت ایدئولوژی بر حقوق فردی بوده است.

در چنین چارچوبی، “زن” نه به‌عنوان فردی مستقل، بلکه به‌عنوان ابزاری در خدمت پروژه ایدئولوژیک تعریف می‌شود؛ گاه به‌عنوان نماد فداکاری، گاه به‌عنوان ویترین مدرن‌نمایی. نتیجه، نوعی دوگانگی است: در بیرون، تصویر زنِ پیشرو و رهبر؛ در درون، ساختاری سلسله‌مراتبی و غیرشفاف و در نهایت ابرازی برای سواستفاده های جنسی.

زن؛ نماد یا انسان؟

یکی از نشانه‌های اقتدارگرایی، تبدیل انسان‌ها به نمادهای ایدئولوژیک است. هنگامی که زن صرفاً “نماد رهایی” معرفی می‌شود، اما حق انتخاب، حق خروج، حق ارتباط آزادانه و حق انتقاد از او سلب می‌گردد، در واقع با نوعی ابزار سازی سیاسی مواجهیم.
تناقض آشکار آن است که نمی‌توان هم‌زمان مدعی آزادی زنان در جامعه ایران بود و در تشکیلاتی بسته، ابتدایی‌ترین حقوق آنان را محدود کرد. آزادی، مفهومی تجزیه‌ناپذیر است؛ یا در همه‌جا معتبر است یا در هیچ‌جا.
ضرب‌المثل قدیمی می‌گوید: “افعی هرگز کبوتر نمی‌زاید.” ساختاری که بر تمرکز قدرت، تقدیس رهبری و کنترل زندگی خصوصی بنا شده، به‌سختی می‌تواند حامل دموکراسی و آزادی باشد. تجربه تاریخی نشان داده است که دموکراسی از دل ساختارهای بسته و غیرپاسخ‌گو زاده نمی‌شود.

انقلاب ایدئولوژیک؛ طلاق اجباری و نفی خانواده

در دهه‌های گذشته، آنچه “انقلاب ایدئولوژیک” نام گرفت، به طلاق‌های جمعی اجباری و ممنوعیت ازدواج انجامید. تجرد دائمی به ارزش سازمانی بدل شد و روابط عاطفی و خانوادگی به‌عنوان مانعی در مسیر تعهد تشکیلاتی معرفی گردید. بسیاری از کودکان از والدین جدا و به خارج از عراق منتقل شدند.
در چنین ساختاری، حق انتخاب همسر یا تشکیل خانواده عملاً از اعضا سلب شده بود. خانواده، که در اغلب جوامع بنیادی‌ترین نهاد عاطفی و اجتماعی است، به عامل “وابستگی” تقلیل یافت و ارتباط با آن به‌شدت محدود شد. تماس با بستگان، دیدار آزادانه و حتی ابراز دلبستگی خانوادگی، می‌توانست موضوع بازخواست تشکیلاتی قرار گیرد.

مداخله در بدن؛ مسئله جراحی خارج‌کردن رحم

یکی از جدی‌ترین و بحث‌برانگیزترین ادعاهای مطرح‌شده از سوی برخی زنان جداشده از رده‌های بالای تشکیلات موضوع انجام جراحی خارج‌کردن رحم برای تعدادی از زنان عضو “شورای رهبری” و تجاوز جنسی به آنان تحت عنوان رسیدن به “قله رهایی” است. بنا بر این روایت‌ها، این اقدامات شنیع در راستای تثبیت اصل تجرد دائمی و حذف امکان مادری صورت گرفته است.
هرچند این موضوع همواره محل مناقشه بوده، اما تکرار آن در شهادت‌های متعدد، آن را به یکی از حساس‌ترین محورهای انتقادی بدل کرده است. حتی طرح چنین ادعایی، نشان‌دهنده سطحی از مداخله ایدئولوژیک در زیستی‌ترین و شخصی‌ترین ابعاد وجود زن است؛ جایی که بدن و هویت مادری به موضوع تصمیم‌گیری تشکیلاتی تبدیل می‌شود. اگر آزادی انتخاب قرار است معنایی واقعی داشته باشد، باید از همین سطح آغاز شود.

رهبری زنان؛ تغییر چهره یا تغییر ساختار؟

مریم رجوی “رهبری زنان” را شاخص عبور از مردسالاری معرفی می‌کند. بی‌تردید حضور گسترده زنان در مناصب تشکیلاتی، در ظاهر پدیده‌ای متفاوت از بسیاری جریان‌های سیاسی سنتی است. اما مسئله اصلی، جنسیت مدیران نیست؛ بلکه ماهیت قدرت است.
بر اساس روایت‌های جداشدگان، ساختار سازمانی مبتنی بر تمرکز شدید تصمیم‌گیری در رأس هرم، عدم تحمل انتقاد و برگزاری نشست‌هایی برای اعتراف‌گیری و نقد جمعی افکار و احساسات بوده است. در چنین فضایی، حتی تردیدهای ذهنی و عواطف شخصی نیز باید در چارچوب ایدئولوژی رسمی تنظیم شوند.
در نتیجه، حضور زنان در رأس یک ساختار سلسله‌مراتبی لزوماً به معنای تحقق برابری جنسیتی نیست. ممکن است مردسالاری سنتی کنار گذاشته شود، اما جای آن را اقتدارگرایی ایدئولوژیک بگیرد؛ اقتدارگرایی‌ای که اطاعت مطلق را معیار ارزش‌گذاری قرار می‌دهد.

کنترل ظاهر و زندگی روزمره

گزارش‌ها از محدودیت در استفاده از لوازم آرایشی، کنترل پوشش، تفکیک افراطی جنسیتی، نظارت بر ترددها و ضابطه‌گذاری در ارتباطات حکایت دارد. زن در این چارچوب نه به‌عنوان فردی با هویت شخصی و سلیقه مستقل، بلکه به‌عنوان “کادر انقلابی” تعریف می‌شود؛ هویتی که باید جلوه‌های فردیت، زیبایی و عاطفه را مهار کند.
چنین سطحی از نظارت، نشانه ساختاری است که به روابط انسانی طبیعی با سوءظن می‌نگرد و انسجام تشکیلاتی را بر آزادی فردی مقدم می‌داند.

نتیجه‌ اینکه؛ مسئله زنان در گفتمان مجاهدین، بیش از آنکه موضوعی نمادین باشد، آزمونی برای سنجش صداقت این جریان است. آزادی، مفهومی تجزیه‌ناپذیر است؛ نمی‌توان از آن در تریبون‌های بین‌المللی سخن گفت، اما در درون تشکیلات آن را محدود کرد. اگر انتخاب آزادانه ارزش است، باید در حق تشکیل خانواده، ارتباط با بستگان، استقلال رأی و حتی در اختیار داشتن بدن خود نیز محترم شمرده شود.

ایدئولوژی التقاطی اسلام و مارکسیسم در این سازمان، در عمل به تمرکز قدرت و شکل‌گیری ساختاری بسته انجامیده است؛ ساختاری که در آن زن می‌تواند در رأس هرم قرار گیرد، اما همچنان در چارچوب انضباط ایدئولوژیک تعریف شود.
جامعه‌ای که در پی آزادی است، پیش از هر چیز باید نسبت خود را با کرامت فردی روشن کند. معیار نهایی، نه شعارهای پاریس، بلکه واقعیت زندگی زنان در اردوگاه مانز آلبانی است. اگر میان این دو فاصله‌ای عمیق وجود داشته باشد، آنچه فرو می‌ریزد نه یک شعار، بلکه اعتبار یک ادعا و برملا شدن ماهیت واقعی مجاهدین بعنوان یک فرقه است.

سعید پارسا

نوشته از تریبون‌های پاریس تا پستوهای اردوگاه مانز اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

– منع هرگونه بهره‌کشی جنسی از زنان تحت هر عنوان: در مورد بهره کشی جنسی از زنان تشکیلات مجاهدین خلق توسط رجوی که با واسطه گری مریم رجوی صورت گرفته است، خوانندگان را ارجاع می دهم به افشاگری خانم های جداشده “بتول سلطانی”، “زهرا میرباقری”، “فرشته خلج” و “نسرین ابراهیمی” که برخی از آنها قبل از جدایی در رده شورای رهبری مجاهدین خلق بودند. آنها در افشاگری های خود درباره مناسبات فاسدی که رجوی با زنان برقرار کرده بود و از جمله به جلسات موسوم به “رقص رهایی” که در آن زنان می بایست لخت شده و در جلوی رجوی برقصند و به صورت جمعی به عقد رجوی در آیند و همچنین به بهره کشی مشخص جنسی رجوی از تعداد زیادی از زنان تشکیلات مجاهدین خلق که توسط شخص مریم رجوی برنامه ریزی می شد موارد زیادی را بیان کرده اند.

– حق فعالیت سیاسی-اجتماعی و اقتصادی: در مناسبات مجاهدین خلق هیچ عضوی اعم از زن یا مرد، اجازه خروج از مقر مجاهدین خلق به صورت آزادانه و انفرادی را ندارد و در نتیجه در جامعه حضور ندارند چه رسد به اینکه بتوانند فعالیت اجتماعی داشته باشند. آیا تا بحال کسی دیده است که یکی از اعضای مجاهدین در آلبانی به صورت انفرادی در یک برنامه اجتماعی شرکت کرده باشد؟ آیا نمونه ای وجود دارد که عضوی از مجاهدین نه فقط زنان بلکه مردان هم، به صورت آزادانه و انفرادی در خیابان های یک شهر آلبانی دیده شده باشند که در حال صحبت با مردم و یک فعالیت اجتماعی هستند؟ جواب منفی است.

از نظر فعالیت اقتصادی نیز وضع همین است. یعنی اعضای مجاهدین خلق اعم از زن یا مرد وقتی آزاد نیستند که از مقرشان خارج شوند، نمی توانند فعالیت اقتصادی داشته باشند. ضمن اینکه در این زمینه این حقیقت هم وجود دارد که رجوی ها اجازه داشتن حریم شخصی و استقلال مالی را به اعضا نمی دهند. هیچ یک از اعضا پول یا حساب بانکی یا سرمایه منقول و غیر منقولی ندارند که بتوانند با آن فعالیت اقتصادی داشته باشند.

نتیجه گیری: نه تنها اعضای زن بلکه اعضای مرد نیز در این تشکیلات بسته و کاملاً کنترل شده اختیار و آزادی ندارند و رجوی های استثمارگر حقوق شان را در همه پهنه ها از آنها گرفته و هیچ حقی غیر از بردگی برای آنها قائل نیستند.
بنابراین باید به مریم رجوی گفت، حقوق زنان ایران پیش کش، تو اولیه ترین حقوق انسانی اعضایی که همچون برده گرفتارشان کرده ای را به آنها بده تا ببینی که دیگر از تشکیلات شیطانی و تروریستی ات چیزی باقی نخواهد ماند.

ایرج صالحی

نوشته ادعاهای مریم رجوی ۱۸۰ درجه خلاف عمکردش – قسمت پایانی اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

در قسمت قبل به “آزادی انتخاب کردن و انتخاب شدن” و “حق انتخاب آزادانه پوشش” اشاره کردم. در این قسمت به چند مورد دیگر می پردازم.

– آزادی اشتغال: یکی دیگر از حقوقی که مریم رجوی در صحبت های خود مدعی شد باید به رسمیت شناخته شود “آزادی اشتغال” برای زنان بود. اما در مناسبات مجاهدین خلق زنان به هیچ عنوان حق انتخاب شغل را ندارند. در حقیقت زنان و مردان حق هیچ انتخابی را ندارند. از زمانی که فردی وارد تشکیلات بسته مجاهدین خلق می شود، بطور کامل با دنیای بیرون ارتباطش قطع می گردد مگر در مواردی که برای تشکیلات و منافع رجوی ها کاری لازم باشد.

بر اساس قوانینی که رجوی ها بر تشکیلات حاکم کرده اند هر کسی که به عنوان عضو وارد این تشکیلات می شود تمام وقت در اختیار رجوی هاست و زمانی برای خودش ندارد. بله زمانی برای خودش ندارد که حتی بتواند در آن زمان آزادانه فکر کند چه رسد به اینکه بتواند شغلی داشته باشد. اعضا بدلیل جدا شدن از جامعه و محدود شدن در یک محیط بسته، به مرور توانایی ها و تخصص هایی که قبل از پیوستن به تشکیلات مجاهدین خلق داشتند را نیز از دست می دهند.

اگر کسی به کاری که به او می سپارند اعتراض داشته باشد مورد برخورد تشکیلاتی قرار می گیرد.

همه باید فقط همان کاری را بکنند که برای شان مشخص می شود. اگر کسی به کار خاصی علاقه نشان بدهد به هیچ وجه به او اجازه نمی دهند در آن کار وارد شود. در ضمن مورد برخورد تشکیلاتی و حسابرسی هم قرار می گیرد و در نهایت باید اعتراف کند که علت علاقه اش به فلان کار این بوده که هدفی غیر تشیکلاتی و ضد انقلابی (انقلاب طلاق رجوی) را در ذهن داشته و به همین دلیل مرتکب گناه شده است و باید در جمع به گناهش اعتراف کرده و مورد شدیدترین برخوردها و تحقیرها قرار بگیرد و دیگر سراغ آن کار نرود.

– حق استفاده بدون تبعیض از کلیه امکانات هنری و ورزشی: در این زمینه البته تبعیضی بین زنان و مردان در تشکیلات مجاهدین خلق نیست چون همه آنها از این حق محروم هستند.

اعضای مجاهدین خلق بدلیل ممنوع بودن خروج آزادانه و انفرادی از مقر، هیچگاه به سینما یا استادیوم ورزشی نمی روند. آنها نمی توانند به تئاتر یا کنسرت بروند. نمی توانند از یک نمایشگاه نقاشی یا نمایشگاهی در زمینه دیگر هنرها بازدید کنند. آنها تیم محبوب ورزشی ندارند چون اصلاً اجازه رفتن به استادیوم یا حرف زدن در این باره را ندارند. بسیاری از اعضای مجاهدین خلق بخصوص هرچه سابقه بیشتری داشته و زمان بیشتری در محدودیت تشکیلاتی زندگی کرده باشند حتی معروف ترین هنرپیشه ها و ورزشکاران ایران و جهان را نمی شناسند. آنها اجازه استفاده از وسایل ارتباط جمعی را نداشته و دسترسی آزادانه و انفرادی به اینترنت برای شان ممنوع است تا لااقل از این طریق ورزش و هنر دلخواهشان را دنبال کنند. البته برای اعضای مجاهدین حتی اظهار این که به ورزش یا هنری خاص یا ورزشکار یا هنرمندی علاقه دارند ممنوع است. چون در این صورت یعنی ذهن شان از کنترل خارج شده و باید جواب پس بدهند که چرا به چیزهایی غیر از انقلاب ایدئولوژیک (انقلاب طلاق) و رجوی ها به عنوان رهبر عقیدتی فکر کرده اند و دچار انحراف شده اند!

ادامه دارد…

ایرج صالحی

نوشته ادعاهای مریم رجوی ۱۸۰ درجه خلاف عمکردش – قسمت دوم اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

تشکیلات مجاهدین خلق در پوشش نهادی به نام “کمیسیون زنان شورای ملی مقاومت”، کنفرانسی با عنوان “رهبری زنان؛ ضرورت ایران آزاد و جمهوری دموکراتیک” برگزار کرد که طی آن اعلام کند که مریم رجوی بهترین گزینه برای تغییر حکومت ایران است.

مریم رجوی در سخنرانی خود در این کنفرانس، با کنایه به رضا پهلوی ادعا می‌کند که “رهبری زنان شاخص قاطعی برای شناخت مدعیانی در صحنه سیاسی است که خود را جایگزین وانمود کرده‌اند”. رییس جمهور غیرمنتخب شورای ملی مقاومت که سالها تلاش کرد عدم مقبولیت تشکیلاتش در میان مردم ایران را انکار کند و خود را “تنها جایگزین” حکومت ایران معرفی کند، امروز برای جبران عقب ماندگی‌ها سعی میکند برای جلب حمایت سیاستمداران خارجی، از امتیازی به نام “رهبری زنان” بهره بگیرد.

ضرورت رهبری زنان در جوامع

بله، رهبری زنان به طور گسترده برای تغییرات دموکراتیک قوی ضروری تلقی می‌شود. پژوهش‌های سازمان‌های بین‌المللی، نشان می‌دهند که مشارکت و رهبری برابر زنان در سیاست و زندگی عمومی مردم جوامع، برای تضمین مشروعیت دموکراتیک، تقویت حکومت فراگیرتر و پاسخگوتر و دستیابی به اهداف توسعه پایدار، نیازی اساسی است.

رهبری زنان برای تغییر دموکراتیک به دلایل زیر ضروری تلقی می‌شود:

الف. بهبود نتایج سیاست‌گذاری‌ها: زنان در نقش‌های رهبری اغلب سیاست‌هایی را در اولویت قرار می‌دهند که به نفع آسیب‌پذیرترین افراد جامعه، از جمله بهداشت، آموزش، مراقبت از کودکان و حمایت اجتماعی است.
ب. تقویت مشروعیت دموکراتیک: مشارکت زنان، دموکراسی را نهادینه‌تر می‌کند، زیرا آنها دیدگاه‌های متنوعی را مطرح می‌کنند. این امر در نهادهای شهری که به عنوان اولین نقطه تماس بین شهروندان و دولت عمل می‌کنند، بسیار مهم است.
ج. کاهش فساد و بهبود خدمات: افزایش حضور زنان در مناصب انتخابی با سطوح پایین‌تر فساد و ارائه خدمات عمومی مؤثرتر و مداوم‌تر رابطه مستقیم دارد.
د. ترویج صلح و ثبات: کشورهایی که تعداد بیشتری از زنان در قدرت سیاسی دارند، عموماً کمتر احتمال دارد که به جنگ بروند یا مرتکب نقض حقوق بشر شوند.
ه. سبک‌های رهبری تحول‌آفرین: سیاستمداران زن اغلب سبک‌های مشارکتی‌تر و فراگیرتری را اتخاذ می‌کنند که می‌تواند به کاهش اختلافات در محیط‌های سیاسی قطبی‌شده کمک کند.

اما پرسش اینجاست. آیا در سازمان مسعود رجوی، که هژمونی زنان برقرار است، موارد بالا محقق شده است؟

مریم رجوی از ضرورت رهبری زنان می‌گوید، نه به دلایلی که در بالا ذکر شد، بلکه به این دلیل که این نکته را امتیازی برای اپوزیسیون خود می‌داند چرا که تشکیلات مجاهدین خلق در ظاهر تشکیلاتی است که با رهبری زنان اداره میشود و در حرکت های تشکیلاتی همواره بسیار سازمان یافته و منظم عمل کرده است. اما آیا علت این سازمان یافتگی هژمونی زنان است یا ساختار فرقه ای سلسله مراتبی کیش شخصیتی رجوی؟

در سازمان رجوی که اداره کنندگان آن را زنان تشکیل می‌دهند، دقیقا و تحقیقا، زنان از حقوقی که مریم رجوی برای مخاطبانش در سخنرانی‌اش در کنفرانس مذکور برمی‌شمرد، محروم هستند. مریم رجوی به طرح ده ماده ای خود ارجاع میدهد و ادعا میکند امتیاز او در برابر سلطنت طلبان این است است که در حکومت دمکراتیک مورد نظر او، زنان ” از آزادی انتخاب کردن و انتخاب شدن، تا حق انتخاب آزادانه پوشش، آزادی اشتغال، حق فعالیت سیاسی-اجتماعی و اقتصادی، حق استفاده بدون تبعیض از کلیه امکانات هنری و ورزشی، دریافت مزد مساوی با مردان در برابر کار مساوی، آزادی گزینش همسر، حق متساوی طلاق و منع هر گونه بهره‌کشی جنسی از زنان تحت هر عنوان” برخوردارند.

این در حالی است که زنان درون قرارگاه اشرف 3 در آلبانی نه تنها از هیچ کدام از حقوق بالا برخوردار نیستند بلکه ملزم به رعایت “حجاب اجباری”، “دین اجباری” و “حکمرانی اجباری” مسعود رجوی، حتی در زمان غیبت او هستند.

نقش واقعی زنان در تحقق دمکراسی

زنان دموکراسی را نجات خواهند داد، اما نمی‌توانند به تنهایی این کار را انجام دهند. اکنون، بیش از هر زمان دیگری، هر فعالیتی در راستای دمکراسی‌خواهی و وطن پرستی باید با همکاری میان زنان و مردان و میان قشرهای مختلف سیاسی باشد. در این قشرهای سیاسی ناقضان حقوق بشر و حقوق زنان و گرو‌ههایی با سوابق خشونت آمیز و غیردمکراتیک همچون مجاهدین خلق جایی ندارند.

فارغ از اینکه دیگر اپوزیسیون‌های ایرانی کیستند و چه می‌گویند، مریم رجوی باید یک حقیقت ساده را بپذیرد: واقعیت غیردمکراتیک تشکیلات مجاهدین خلق و نقض آشکار حقوق زنان در این تشکیلات در طول پنج دهه گذشته به اندازه کافی مستند نگاری شده است که ملت ایران بدانند، رهبری مجاهدین خلق وقتی از گرامی‌داشت روز جهانی زن می‌گوید تا چه اندازه به آن باور دارد و در عمل به کار بسته است.

دموکراسی بدون برابری جنسیتی نمی‌تواند شکوفا شود و برابری جنسیتی به معنای حق برابر زنان و مردان در پیشبرد اهداف دمکراتیک است. کارشناسان بر این باورند که در در دنیای امروز، زنان یا مردان نمی‌توانند چالش‌های سیستمی را به تنهایی حل کنند.

مزدا پارسی

نوشته ضرورت رهبری زنان برای ایران آزاد و دمکراتیک یا برای مسعود رجوی؟ اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

عجالتا با متن سخنرانی مریم رجوی کاری ندارم. تنها می‌خواهم بگویم که او با عجله تمام کوشید که این سالروز صنفی زنان را تسلیحاتی کرده و نگذارد که خواننده و شنونده چرندیاتش از علت وجودی اختصاص 8 مارس بنام روز جهانی زن آگاه باشند.

مسلما مخاطبی که کم وبیش اهل مطالعه باشد، می‌داند که چرا روز 8 مارس (18 اسفند) روز جهانی زن نامگذاری شده است. بزرگداشت این روز از سال۱۸۵۷آغاز شد. زمانی که کارگران زن کارخانه نساجی کتان در شهر نیویورک به دلایل مختلفی همچون تبعیض میان زنان و مردان، محرومیت، حقوق بسیار کم زنان و فشار کار بالا دست به اعتصاب زدند. نگهبانان و صاحبان کارخانه به دلیل ترس از فراگیری اعتصابات و اعتراضات، زنان را در قسمتی از کارخانه محبوس نمودند تا از همبستگی آن‌ها با یک دیگر جلوگیری نمایند. پس از گذشت مدتی کارخانه دچار آتش‌سوزی شد که دلیل آن هنوز هم مشخص نیست. به دلیل این رخداد، تعداد بسیار زیادی از کارگران زن کشته شدند و تنها تعداد اندکی از آن‌ها توانستند از آتش بگریزند و نجات یابند. تعداد کشته شدگان افراد در این کارخانه به ۱۲۹ نفر می‌رسد.

پس از رخ دادن این رویداد هشتم مارس به طور رسمی به عنوان روز جهانی زن نام گذاری شد و افراد از این روز به عنوان فرصتی برای اعلام ایستادگی در برابر فشار بی‌عدالتی علیه زنان دنیا یاد می‌کنند. پس از سال ۱۸۵۷ اعتراضات زنان علیه بی‌عدالتی و فشار کاری بالا در کشورهای مختلف نیز رواج یافت و زنانی که در محل کار یا زندگی بر علیه آن‌ها ظلم می‌شد، دست به اعتصاب‌ها و اعتراض‌هایی زدند. یکی از مهمترین اعتراضات، اعتراض خانم کلارا زتکین بود. او سعی داشت از حقوق زنان در مواردی همچون ساعات کاری بالا، عدم وجود تعطیلات ویژه ایام زایمان و… دفاع کند. همچنین او از قانون درخواست کرد تصمیماتی را در این موارد اتخاذ نماید.

بدین ترتیب روشن است که خواسته‌های مراسم روز جهانی زن نه برای شرکت زنان در تخریب و ایجاد آشوب‌ها ، بلکه در تجمعات مدنی و در راستای اعاده حقوق صنفی و جنسیتی زنان مطرح است. نیت مریم رجوی و شرکت کنندگان مورد اشاره، چیزی به نام تغییر رژیم، آنهم با ایجاد شورش و بلوا و ترور است که مطلقا با روح و سنت برگزاری این مراسم درتضاد است. این کنفرانس‌های رسوا چیزی جز سوء استفاده از مراسم روز زن نیست!

حقوق بگیران یاد شده مریم مانند خود او به علت وجودی واقعی روز جهانی زن اشاره ای نکردند و درعوض هرچه توانستند درامور سیاسی ایران دخالت کرده و کاری جز گسترش ایران هراسی و کمک به متشنج شدن اوضاع کشور نکردند!

مریم رجوی در این مراسم گفت که : “سرنگونی استبداد دینی حاکم بر ایران ممکن نمی‌شود مگر این‌که زنان، نیروی اصلی تغییر باشند و آزادی و دموکراسی به ‌دست نمی‌آید مگر با حضور زنان در رهبری سیاسی جامعه.”

که البته این مسئله هیچ رابطه ای با نفس روز جهانی زن و شعارهای کلاسیک مطرح شده درآن ندارد و اساسا تا کنون هیچ گاه علما و روشنفکران جهان تعیین نکرده‌اند که این تنها زنانند که می‌توانند دموکراسی وآزادی به وجود بیآورند!

خواننده گرامی!
می‌دانید که چرا مریم اینهمه پای زنان را به میدان می‌کشد؟
برای این که نقش مردان را در تشکیلات مافیایی و تروریستی رجوی به صفر تقلیل دهد که داده است. چه بسا مردان در تشکیلات مجاهدین می‌توانستند موانعی بر سر راه انحصارطلبی، جاه‌طلبی وخودشیفتگی مسعود رجوی ایجاد کنند. شاید که مردان نمی‌گذاشتند مسعود هوس‌ران حرمسرایی با وسعتی بالاتر از عشرت‌کده‌های شاهان خودکامه داشته باشند و مریم رجوی نمی‌توانست به مقام مهم سرحرمسراداری ارتقاء یابد.

بلی عزیزان!
در این تشکیلات استحاله یافته مجاهدین خلق، حقوق تمامی مردان بخاطر اقتدار بلا منازع مسعود و سپس مریم رجوی کاملا ضایع شده و ما هیچ نمونه‌ای سراغ نداریم که بتوان قبول کرد که حقوق زنان با پایمال شدن حقوق مردان تامین می‌شود. هیچ آدم عاقلی تصور این مسئله را که برابری با نقض حقوق مردان — باستثنای حقوق نامشروع مسعود رجوی – بدست می‌آید و البته مریم و مسعود این مسئله را می‌دانند ولی منافع پلید خود را در نفی واقعیات و حقایق تشخیص می‌دهند!

رضا اکبری نسب
جزو خانواده های قربانیان رجوی

نوشته در باب کنفرانس کذائی زنان که مریم رجوی برگزار کرد اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

تصویر زنانی در لباس نظامی، در صفوف رده‌بالای سازمان (مانند مریم رجوی) و شعارهای برابری‌خواهانه، سازمان مجاهدین خلق را در نگاه اول به عنوان مدافع حقوق زنان جلوه می‌دهد. اما تحلیل عمیق‌تر، نشان‌دهنده شکافی قابل توجه بین این تصویر و واقعیت‌های درونی است.

اسطوره تبلیغاتی:

تأکید بر حضور پررنگ زنان در نیروهای نظامی سازمان در عراق.
معرفی مریم رجوی به عنوان «رئیس‌جمهور برگزیده» شورای ملی مقاومت و نماد رهبری زنان.
استفاده از شعارهایی مانند «برابری کامل زن و مرد» در بیانیه‌ها.

واقعیت ساختاری و روایت‌های درونی:

ساختار سلسله‌مراتبی مردانه: با وجود حضور مریم رجوی در رأس، کادر رهبری عملیاتی و تاریخی سازمان همواره مردانه بوده است. تصمیم‌گیری‌های کلان در دست شورای رهبری است که ترکیب آن به طور شفاف اعلام نمی‌شود.

قوانین سخت‌گیرانه بر زندگی شخصی: پس از «انقلاب ایدئولوژیک»، مسعود رجوی دستور انقلاب در روابط صادر کرد که منجر به اجبار به طلاق و جدایی زوج‌های متأهل در درون سازمان شد. این اقدام، که به نام «پاکسازی روابط» توجیه شد، در واقع یکی از شدیدترین اشکال کنترل بر زندگی خصوصی و عاطفی اعضا، به ویژه زنان، بود. بدین ترتیب، خانواده به عنوان رقیب وفاداری به سازمان حذف شد.

روایت‌های زنان جدا شده: بسیاری از زنان جدا شده در خاطرات خود از فشار برای جدایی از همسر و فرزندان، محرومیت از حق مادری، و کنترل شدید بر بدن و روابط عاطفی سخن گفته‌اند. آنان گزارش می‌دهند که برابری تبلیغ‌شده، در عمل به معنای «تحمیل بار مساوی بدون حقوق برابر» در چارچوبی کاملاً کنترل‌شده بوده است.

ابزاری شدن تصویر زنان: تحلیلگران استدلال می‌کنند که تصویر زن مسلح و آزاده، بیشتر یک ابزار ارتباطی برای جذب حمایت افکار عمومی غرب است تا بازتاب واقعیتی درونی. این تصویر، همزمان هم حس همدلی ایجاد می‌کند و هم سازمان را «مدرن» و «همسو با ارزش‌های غربی» نشان می‌دهد.

به نظر می‌رسد سازمان مجاهدین خلق از «زن» به دو شکل استفاده می‌کند: به عنوان سرباز در عملیات تبلیغاتی و به عنوان نماد در دیپلماسی عمومی. اما در ساختار قدرت درونی، زنان (به استثنای معدودی در رأس) از دسترسی واقعی به کانون‌های تصمیم‌گیری محروم بوده و زندگی شخصی آنان تابع مقرراتی سخت و غیرمعمول است. این دوگانگی، اعتبار ادعاهای برابری‌طلبانه سازمان را زیر سؤال می‌برد و نشان می‌دهد که مسئله زنان در این سازمان، بیش از آن که یک «ارزش ذاتی» باشد، یک «ضرورت راهبردی» برای بقا در فضای بین‌المللی است.

سالاری

نوشته زنان در مجاهدین خلق: دوگانه اسطوره تبلیغاتی و برده‌داری اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

از تعاریف فوق برمی آید که خشونت ممکن است فیزیکی، جسمانی یا روانی یا عاطفی یا جنسی و مبتنی بر جنسیت باشد. پدیده خشونت علیه زنان اما در مناسبات درهم پیچیده مجاهدین خلق به شکل عجیبی با سایر نقاط دنیا متفاوت و پیچیده است. رجوی سرکرده گروه بد نام مجاهدین خلق با سواستفاده از مریم قجر عضدانلو (زن پیشین مهدی ابریشمچی) از او به عنوان بالاترین ثمره انقلاب ایدئولوژیکی درون سازمانی با نهادینه شدن فرهنگ زن سالاری، خوار انگاری زنان، و درونی شدن خود خوار انگاری زنان به روش مدرن برده داری را در مقرهای خود کلید زد. توجه داشته باشید انقلاب مریم، تشکیل شورای رهبری متشکل از زنان رده بالای سازمان، جایگزینی زنان در رده های مهم تشکیلاتی و نظامی این گروه، فقط و فقط بهانه ای برای پیشبرد خشونت علیه زنان و تسخیر روح و جسم آنها توسط رجوی بود.

سازمان تروریستی مجاهدین خلق با ایدئولوژی‌ کذایی به ظاهر توحیدی، از روش‌های عقیدتی برای جذب و بهره ‌برداری از افراد، به‌ ویژه زنان و دختران، استفاده می‌کند. این گروه‌ اغلب با وعده‌های آزادی، برابری جنسیتی، و مبارزه با ستم، زنان و دختران جوان را فریب می‌دهد، اما در عمل آن‌ها را به ابزاری برای اهداف سیاسی، نظامی، و حتی شخصی تبدیل می کند. بر خلاف تصورات جوامع بشری که عصر حاضر را درخشان ترین دوره از ادوار تاریخی بشر از نظر سیطره‌ علمی و پیشرفت تکنولوژی می داند،. اما از عوارض جانبی این پیشرفت رو به رشد و همه ‌جانبه باید به پسرفت تاسف ‌بار معنویت و سردرگمی و حیرت روزافزون بشر معاصر در کمپ منزوی و بسته مجاهدین خلق اشاره کرد. که با برده داری نوین، مدرن ‌تر و گسترده ‌تر از گذشته با خشونت علیه زنان بی گناه قربانی می‌گیرد و برده داری نوین؛ یعنی از میان بردن سازماندهی شده آزادی شخصی و بهره کشی رجوی از زنان در کمپ مانز آلبانی هنوز با شدت ادامه دارد و جهانی بی تفاوت به تراژدی غم انگیز زنان در مناسبات مجاهدین خلق فقط نظاره گرهستند.

سوء استفاده‌های جنسی از زنان توسط رجوی در تشکیلات به شدت مخفی نگه داشته می‌شد تا اینکه اعضای نجات یافته زنان از مناسبات جهنمی از اعضای سابق شورای رهبری مجاهدین با افشاگری‌های شجاعانه ‌ی خود از وضعیت بیماری جنسی مسعود رجوی و حرمسرای وی که همان شورای رهبری بود، پرده برداشتند و مخوف ‌ترین و پیچیده‌ ترین نوع استثمار و ستم در حق زنان را افشا کردند. بنابر افشاگری زنان نجات یافته، مسعود رجوی در یکی از جلسات شورای رهبری (جمع زنان) تصریح کرد که مهم‌ ترین و اولین وظیفه “نفیسه بادامچی” (پزشک و عضو شورای رهبری) عقیم کردن زنان جوان اشرف بود و این عمل ضد انسانی و زن ستیزانه با خارج کردن رحم زنان صورت می پذیرفت .

زنان، قربانی اصلی در کمپ مانز مجاهدین خلق بدون آگاهی از قصد و نیت شوم رجوی از همان ابتدا در تفکرات زنانه خود تصویر مبهمی از آینده رابطه ساختند: عشق، عاطفه، ازدواج، خانواده و همراهی در زندگی برای همیشه در وجودشان توسط سران گروه به طرز وحشیانه سلاخی شد و همه چیز خود را از دست دادند . سوء رفتار نسبت به زنان، یکی از مسائل مهم حقوق بشر و حقوق کیفری بین‌المللی محسوب‌ می‌شود. دیوان بین‌المللی کیفری به‌ عنوان یکی از مولفه‌های کلیدی نظام حقوقی بین‌الملل، در پیگیری و پاسخگو کردن مجرمین، نقش ویژه‌ای در ارتقاء استانداردهای بین‌المللی حقوق بشر و پایداری برای حقوق زنان ایفا‌ می‌کند. از این رو، توجه به سوءرفتار نسبت به زنان در اساسنامه دیوان، نشان‌ دهنده‌ عزم جامعه جهانی برای مقابله با این معضل جدی و حفظ کرامت انسانی زنان است و قطعا سران مجاهدین خلق براساس همین موازین قانونی محاکمه و مجازات خواهند شد.

صمد اسکندری – واحد حقوقی انجمن نجات

نوشته خشونت علیه زنان در مناسبات مجاهدین خلق از منظر حقوق بین الملل اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

سران مجاهدین خلق ادعا می‌کنند که تعهداتی در قبال زنان ایران دارند که پیش تر درباره زنان تشکیلات خود محقق کرده‌اند. آن‌ها هژمونی زنان در تشکیلاتشان را “یک آرمان پیشرو انسانی” می‌خوانند که خود به کشف آن رسیده‌اند. در ظاهر در ساختار تشکیلاتی مجاهدین خلق، زنان به سمت‌های عالی رتبه ارتقا یافته‌اند، اما جداشدگان، روزنامه نگاران و سازمان‌های حقوق بشری از سوءاستفاده‌های شدید در محیطی فرقه‌ مانند با جداسازی جنسیتی اجباری و طلاق‌های اجباری، تجرد اجباری، جدا کردن مادران از کودکان خبر می‌دهند. تعهدات و ادعاهای اعلام شده سازمان مجاهدین خلق و شاخه سیاسی آن، شورای ملی مقاومت ایران NCRI به شرح زیر هستند:

مشارکت برابر در رهبری: سازمان مجاهدین خلق ادعا می‌کند که کمیته مرکزی آن توسط ۱۰۰۰ زن رهبری می‌شود و بر حضور یک زن مسلمان کاریزماتیک (مریم رجوی) در راس جنبش تأکید دارد.

دفاع از برابری جنسیتی: این سازمان از سال ۱۹۷۹ برنامه‌ای را منتشر کرد که از برابری جنسیتی و دستمزد برابر برای کار برابر حمایت می‌کرد.

پلاتفرم سیاسی: طرح ده ماده‌ای مریم رجوی برای ایران آینده، شامل مفادی است که بر برابری زنان و مردان تأکید دارد.

آزادی انتخاب: این سازمان اظهار می‌کند که زنان در جنبش آنها آزادی انتخاب پوشش خود را دارند و حجاب اجباری و بی‌حجابی اجباری هر دو ارتجاعی هستند.

در نقض تعهدات مورد ادعای مجاهدین خلق، مصادیق غیرقابل انکاری وجود دارند:

گزارشات بین المللی در نقد سوءاستفاده سران مجاهدین خلق از زنان

گزارش‌های جداشدگان و سازمان‌های حقوق بشری، مانند دیده‌بان حقوق بشر و موسسه رند و گزارش های تحقیقی روزنامه نگاران، دیدگاه متناقضی را ارائه می‌دهند. این گزارشات جزئیاتی از سوءاستفاده‌های سیستماتیک حقوق زنان در کمپ‌های مجاهدین خلق را شرح می‌دهند:

طلاق و تجرد: به عنوان بخشی از یک “انقلاب ایدئولوژیک” که توسط مسعود رجوی در اواخر دهه ۱۹۸۰ آغاز شد، بنا به گزارش‌ها، اعضا مجبور شدند همسران خود را طلاق دهند تا وفاداری‌های “حائل” را از بین ببرند و وفاداری مطلق به رهبر را تضمین کنند. تجرد برای اعضای عادی اجباری شد.

ازدواج‌های اجباری/سوءاستفاده جنسی: جداشدگان زن ادعا کرده‌اند که به عنوان نشانه‌ای از تعهد، مجبور به رابطه جنسی با مسعود رجوی در مراسمی به نام “رقص‌های رهایی” شده‌اند.

جدایی و کنترل جنسیتی: اعضا، حتی در محل زندگی خود، به شدت بر اساس جنسیت از هم جدا شده‌اند و مردان و زنان پایین‌تر از سطح رهبری عموماً از تماس بدون اجازه منع می‌شوند. همچنین گزارش شده است که این سازمان قوانین سختگیرانه‌ای در مورد پوشش زنان اعمال می‌کند که حجاب را الزامی می‌کند.

محرومیت از خانواده و فرزندان: طبق گزارش‌ها، اعضا حق حضانت فرزندان خود یا حتی تماس با آنها را ندارند؛ کودکان اغلب به خارج از کشور فرستاده می‌شدند.

هیسترکتومی اجباری: برخی از زنان جدا شده شهادت می‌دهند که مجبور به انجام هیسترکتومی شده‌اند که از سوی سران مجاهدین خلق، مریم و مسعود رجوی به عنوان نشانه‌ای از وفاداری توجیه می‌شود.

فقدان آزادی: طبق گزارش‌ها، اعضای زن در انتخاب محل سکونت، شغل یا تحصیل آزاد نیستند و برای کار خود پولی دریافت نمی‌کنند. آنها همچنین در انتخاب نوع پوشش حق انتخاب ندارند، حجاب و حتی رنگ و طرح لباس برای زنان مجاهدین خلق اجباری است.

در سال 2018، روزنامه گاردین در مقاله‌ای تحقیقی به قلم آرون مرات، با عنوان “تروریستهای فرقه گرا یا قهرمانان دمکراسی ایران؟ داستان وحشت انگیز مجاهدین خلق”، به بررسی چیستی مجاهدین خلق پرداخت.

در بخشی از این مقاله با چند تن از زنانی که سابقا عضو این تشکیلات بودند مصاحبه شده است. بتول سطانی، فرشته هدایتی، زهرا میرباقری و زهرا معینی زنان جدا شده از تشکیلات مجاهدین هستند که آرون مرات در مقاله گاردین به اظهاراتشان ارجاع داده است:

رجوی به پیروانش گفت که شکست عملیات فروغ جاویدان یک اشتباه نظامی نبود، بلکه ریشه در افکار اعضا نسبت به همسرانشان داشت؛ عشق آنها اراده آنها را برای جنگیدن تضعیف کرده بود. در سال ۱۹۹۰، به همه زوج‌های داخل اردوگاه دستور طلاق داده شد – و حلقه‌های ازدواج زنان با آویزهایی که چهره مسعود روی آنها حک شده بود، جایگزین شد. همسران از هم جدا شدند و فرزندانشان برای “فرزندخواندگی” توسط هواداران مجاهدین خلق در اروپا فرستاده شدند.

فرماندهان مجاهدین خلق از همه اعضا خواستند که هرگونه افکار جنسی نادرست خود را علناً فاش کنند. منوچهر عبدی، ۵۵ ساله که او نیز مجاهدین خلق را در آلبانی ترک کرده بود، به من گفت که جلسات اعتراف هر روز صبح برگزار می‌شد. او می‌گوید حتی احساس عشق و دوستی نیز غیرقانونی بود. او می‌گوید: “من باید اعتراف می‌کردم که دلم برای دخترم تنگ شده است. آنها سر من فریاد می‌زدند. آنها مرا تحقیر می‌کردند. آنها می‌گفتند که خانواده‌ام دشمن هستند و دلتنگی آنها، به نفع حکومت ایران است.”

یکی دیگر از جداشدگان اخیر، علی (اسم مستعار)، جای زخم‌هایی روی بازوها و پاهایش را به من نشان داد که به گفته خودش مربوط به هفته‌ها شکنجه پس از پیوستن به گروه در اوایل دهه ۱۹۹۰ بود، از جمله سوختگی‌های ناشی از سیگار روی بازوهایش. او گفت وقتی شکنجه تمام شد، او را برای ملاقات با رهبر به بغداد بردند. علی به یاد می‌آورد: «ما را به یک سالن بزرگ بردند. مسعود رجوی آنجا با گروهی از زنان نشسته بود. [رجوی] گفت: “اگر هر یک از شما یک کلمه به کسی بگویید… یک کلمه، اگر هر یک از این‌ها فاش شود، به گوش کسی برسد، یا اگر در مورد رفتن صحبت کنید، فوراً به سرویس اطلاعاتی [صدام] تحویل داده خواهید شد.”

بتول سلطانی در سال ۱۹۸۶ به همراه همسر و دختر نوزادش به مجاهدین خلق پیوست. در ابتدا، خانواده‌اش می‌توانستند با هم زندگی کنند، اما در سال ۱۹۹۰، او می‌گوید که مجبور شد دختر پنج ساله و پسر نوزادش را طلاق دهد و آنها را که برای بزرگ شدن توسط هواداران مجاهدین خلق به خارج از کشور فرستاده شدند، رها کند. سلطانی ادعا می‌کند که از سال ۱۹۹۹، چندین بار مجبور به رابطه جنسی با مسعود رجوی شده است. او می‌گوید آخرین مورد تجاوز در سال ۲۰۰۶ بوده است، سالی که او از اردوگاه اشرف فرار کرد و زمانی که رجوی به مدت سه سال در ملاء عام دیده نشده بود. اخیراً وقتی با هم صحبت کردیم، سلطانی مریم رجوی را متهم کرد که در طول این سال‌ها به مسعود در سوءاستفاده از اعضای زن مجاهدین خلق کمک کرده است. سلطانی به من گفت: “[مسعود] رجوی فکر می‌کرد که تنها پاشنه آشیل [برای زنان مبارز] جنس مخالف است. او می‌گفت تنها دلیلی که شما زنان مرا ترک می‌کنید، یک مرد است. بنابراین، من تمام قلب‌های شما را می‌خواهم.”

سلطانی، که یکی از سه زنی بود که در یک مستند سال ۲۰۱۴ که از تلویزیون ایران پخش شد، در مورد سوءاستفاده جنسی در داخل مجاهدین خلق صحبت کرد، ادعا کرد که رجوی صدها “همسر” در داخل اردوگاه داشته است.

زهرا معینی، یکی دیگر از اعضای زن سابق، که به عنوان محافظ مریم رجوی خدمت می‌کرد، به من گفت که زنان در صورت عدم طلاق از همسرانشان و “ازدواج” با مسعود، تهدید به مجازات می‌شدند. معینی در مصاحبه‌ای تلفنی از آلمان گفت: “مریم در این سوءاستفاده جنسی دست داشت، او برای انجام ازدواج صیغه عقد می‌خواند. کسانی که ازدواج را قبول نمی‌کردند، ناپدید می‌شدند. به من گفته شد که اگر از [شوهرم] طلاق نگیرم، سر از زندان رمادی درمی‌آورم و هر شب مجبور خواهم بود با ژنرال‌های عراقی بخوابم.”

دو زن جداشده دیگر، زهرا میرباقری و فرشته هدایتی، اظهار کرده‌اند که بدون رضایت آنها در بیمارستان اردوگاه اشرف، به بهانه اینکه برای بیماری‌های جزئی تحت عمل جراحی قرار گرفته‌اند، تحت عمل جراحی هیسترکتومی قرار گرفته‌اند. این زنان می‌گویند که این عمل به صورت گذشته‌نگر برای قربانیان به عنوان نشان دهنده «اوج» وفاداری به رهبرشان توجیه شده است.

هدایتی، که از قتل عام عملیات فروغ جاویدان جان سالم به در برد، در سال ۱۹۸۱، در سن ۲۲ سالگی به همراه همسرش که هنوز در تشکیلات است، به مجاهدین خلق پیوست. او به من گفت: “آنها گفتند که من کیست دارم. اما آنها رحم من را نیز خارج کردند. به من گفتند که این به این معنی است که من ارتباط قوی‌تری با رهبر ایدئولوژیک خود دارم.” هدایتی، در عراق مجاهدین را ترک کرد و اکنون در نروژ زندگی می‌کند، می‌گوید که هرگز مورد آزار جنسی قرار نگرفته است، اما توسط این گروه “شستشوی مغزی” شده تا از شوهرش طلاق بگیرد و ادعا می‌کند که بیش از ۱۰۰ زن دیگر توسط پزشکان مجاهدین خلق عقیم شده‌اند.میرباقری گفت: “من همیشه از خودم می‌پرسم که چرا آنها این کار را با ما کردند. البته، برای گرفتن آینده ما.”

هدایتی می‌گوید که دوران مابین اولین تلاشش برای فرار از تشکیلات در سال ۲۰۰۱ و خروجش از مجاهدین خلق در سال ۲۰۱۳، فرماندهانش با او رفتار فوق‌العاده خشنی داشته‌اند. او می‌گوید: “آنها به من تف کردند، مرا کتک زدند، مرا زندانی کردند. من را به زندان انداختند، در سلول انفرادی.”

مزدا پارسی

منبع:
Merat, Arron, Terrorists, cultists – or champions of Iranian democracy? The wild wild story of the MEK, The Guardian, 9 Nov. 2018.
https://www.theguardian.com/news/2018/nov/09/mek-iran-revolution-regime-trump-rajavi

نوشته تعهدات مریم رجوی درباره حقوق زنان از ادعا تا واقعیت اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

قوانین حاکم بر زنان سازمان

برای اثبات گفته هایمان از سخنان نفرات جدا شده کمک می گیریم تا برایمان روشن شود با چه سازمان عقب مانده و قرون وسطی طرف هستیم. حرفهای نفرات جدا شده از جمله خانم زینب حسین نژاد بسیار گویا است.
خروج زنان از مرکزشان به صورت تنهایی ممنوع بود، دیوارهای محل استقرار زنان بسیار بلند و با سیم خاردار پوشیده شده و بالای دیوار هم شیشه نصب کرده بودند. یعنی از دیوارهای زندان بیرون هم بلند تر بود .
صحبت کردن تک نفره زنان با مردان ممنوع بود ، سوار شدن زنان و مردان در یک ماشین ممنوع بود ، بلند خندیدن و شوخی کردن زنان با همدیگر ممنوع بود، سیگار کشیدن مردان جلوی زنان ممنوع بود، ملاقات زن با شوهر سابقش ممنوع بود، دیدار مادر با فرزند ممنوع بود، زمان بندی مراجعه به پمپ بنزین فرق داشت. هیچ زنی نمی توانست غیر از آن چارچوب به پمپ بنزین برود ، لشکر زنان از مردان تفکیک شده بود. برای روشن تر شدن افکار پوسیده رجوی به حرفهای مهدی ابریشم چی مفت خور و ملیجک سرکرده فرقه اشاره کنیم تا برایمان کاملاٌ روشن شود افکار پوسیده شان حتی از القاعده و داعش هم عقب تر می باشد. او در تفکیک جنسیتی عنوان داشت اگر به قدرت برسیم پیاده رو را زنانه و مردانه می کنیم تا مشکلی پیش نیاید !!!. وقتی یکی از مسئولین سازمان این گونه افکار پوسیده خود را بیان می کند دیگر از رجوی و مریم رجوی چه انتظاری می توان داشت؟! افکار پوسیده افرادی مانند ابریشمچی چنان فضای بسته ای برای زنان در درون تشکیلات برقرار کرده بود که افراد برای رهایی از آن دست به خودکشی می زدند. حال هر چقدر مریم قجر در اوور برای لابی های مفت خور لغز آزادیخواهی سر دهد ولی نفرات جدا شده بهتر می دانند در درون مناسبات روابط چقدر افتضاح و کثیف بوده است .
در اینجا از زنانی یاد کنیم که هیچ بویی از زن بودن نبردند مانند مهوش سپهری ( نسرین ) ، مژگان پارسایی ، فهیمه اروانی و … هر زنی که در درون تشکیلات با خط و خطوط سازمان مشکل پیدا می کرد با آنان طرف بود. آنان برای کشتن افراد هیچ دست بستگی نداشتند و زمانی خودشان را انقلابی می نامیدند ولی تبدیل به شکنجه گرانی شدند که هیچ مرزی باقی نگذاشتند .

فشارهای تشکیلاتی از بعد ایدئولوژیک

زنان هم مانند مردان باید از بحث هایی که رجوی مطرح می نمود عبور می کردند آنان مجبور بودند در نشست های غسل هفتگی و عملیات جاری شرکت کنند و فاکتهای جنسی خود را نوشته و در جمع خودشان بخوانند. در مورد زنان فشار بیشتر بود چون مریم رجوی همیشه در نشست ها مطرح می کرد که زنان بینه انقلاب طلاق هستند و بالاتر از مردان می باشند. پس شنیدن فاکتهای جنسی مکرر برای مسئولین زن قابل قبول نبود. مشکل از ریشه بود چون رجوی فکر می کرد با نوشتن چند فاکت مشکلات جنسی افراد قابل حل می باشد ولی هیچ وقت این مورد حل نشد. بعدا شاهد روابط افتضاح و کثیف درون مناسبات اشرف بودیم .
اگر سرکرده سازمان بطور دائم از حضور زنان در بالای هرم تشکیلات دم می زند بخاطر تبلیغات است چون به این کار نیاز دارد. اگر قرار باشد خودش را مبرا از تروریست بودن نشان دهد بهترین کار پز دادن به مسئله توانمندی و مسئولیت پذیری زنان در سازمان است .
وقتی مریم رجوی از مسئولیت پذیری زنان دم می زند هیچ کدام از زنان در درون تشکیلات بدون دستور مسئول بالاتر نمی توانند آب بخورند. آنان هرگز نمی توانند در تصمیم گیری نقشی داشته باشند. حتی زهرا مریخی مسئول اول سازمان از خودش هیچ اراده ای ندارد اگر توجه کرده باشیم تمام جملاتی که بیان می کنند فقط از قول رجوی می باشد چون آنان از داخل تهی و پوک شدند و انتخاب زنان برای مسئولیت پذیری صوری و باسمه ای است.

فساد افسار گسیخته مسعود رجوی

اگر بخواهیم به شناخت بهتری از محورهایی که در بالا توضیح دادیم برسیم باید به مسئله فساد افسار گسیخته رجوی بپردازیم تا برایمان مشخص شود که رجوی زنان را برای کار سوء استفاده جنسی خود نیاز داشت.
زنانی که از مناسبات جدا شدند پرده از خیانتی بر داشتند که مو بر بدن هر انسانی بلند میکند. برگزاری رقص رهایی با حضور رجوی و مجری برنامه هم مریم زن سوم او بود. همیشه مریم رجوی در نشست ها عنوان می کرد اگر زنان باید به نقطه رهایی برسند باید در اندیشه مسعود ذوب شوند. ما در آن موقع متوجه حرفهای مریم رجوی نمی شدیم ولی با افشاگری زنان جدا شده متوجه شدیم چه مناسبات کثیفی بر کل سازمان حاکم است. وقتی رجوی بعد از انقلاب طلاق عنوان داشت زنان سازمان همه برای من است و حتی پا فراتر گذشته و عنوان داشت صاحب همه زنان عالم است برای ما زیاد قابل ملموس نبود و فکر می کردیم از موضع ایدئولوژیک این حرف را می زند ولی در پس پرده به کثافت کاری زشت رقص رهایی مشغول بوده است. حال می توان بیان داشت با وجود رهبری که تا ته خط در فساد غرق بوده و برای خود حرمسرا داشت می توان مدعی آزادیخواهی بود؟

جنایت دیگری که رجوی در مورد زنان انجام داد بیرون آوردن رحم تعداد زیادی از زنان بود . وی با این کار زنان را مجبور به ماندن در تشکیلات می کرد و از طرف دیگر عاطفه مادری را از بین می برد تا مبادا روزی بچه دار شوند جنایتی که رجوی در مورد زنان روا می داشت بسیار بزرگ و جنایت کارانه بود.

جمع بندی :

سازمان مجاهدین با وجود ادعاهای زیاد در مورد حقوق زنان در عمل بطور آشکار و سیستماتیک حقوق زنان را نقض می کند. در تاریخ معاصر حتی در بین سازمانهای دیگر کشورها ستمی که بر زنان سازمان مجاهدین روا می شده وجود ندارد .
سازمان مجاهدین همانگونه که به زنان ستم وارد نموده و مورد استثمار قرار داده به همان نسبت هم مردان در درون تشکیلات از ستم مضاعف برخوردار بودند چون رجوی اعتقادی به آزادی ندارد و شعارهایی که مدعی می شود همش دروغ و یک مشت حرف مسخره است که برای فریب دادن افراد است. چون در تمام کثافت کاری رجوی زن سومش یعنی مریم نیز حضور داشته و صحنه گردان او بوده است.
باید به زنانی که از مناسبات جهنمی رجوی جدا شدند درود فرستاد که این گونه در مقابل استثمار رجوی ایستادگی کردند و دست به افشاگری زدند.

پایان

هادی شبانی

نوشته برده داری و استثمار زنان در سازمان مجاهدین – قسمت پایانی اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

– حذف هویت زنانه و مادرانه

ابتدا رجوی با انقلاب طلاق خود کانون خانواده را از بین برد و بعد برای نگهداشتن مادران در مناسباتش فرزندان شان را با بهانه بمباران عراق در سال 1369 به گروگان گرفت و به غرب فرستاد. دیگر هیچ خانواده ای با فرزندش ارتباط نداشت. به قول خانم سلطانی بعد از جدا شدن عنوان داشت حتی آدرس فرزندش را به او ندادند و نمی دانست فرزندش در کدام کشور است. رجوی این گونه مادران را به بند کشید تا هوس جدا شدن به ذهن شان نزند .

زنان در سازمان مجاهدین به موجوداتی تک ساحتی تبدیل میشوند. هربرت مارکوزه در تعریف انسان تک ساحتی عنوان می کند ظرفیت های انسانی به حاشیه رانده می شود فرهنگ غالب افراد به سوی سازگاری و پیروی پیش پا افتاده از قواعد سوق داده می شود. آدم ها تبدیل به ابزارهایی می شوند که صرفا با کار و تولید تعریف می شوند نه با خلاقیت، خرد و تخیل و ارزش های انسانی دیگر خبری نیست یعنی انسان مصرف کننده و ماشینی می شود. به همین خاطر زنان در سازمان مجاهدین تک ساحتی هستند خلاقیت و ابتکار از آنان گرفته شده و تبدیل به انسانهای بی مصرف و ماشینی شده اند که توانایی تفکر انتقادی و تصمیم گیری مستقل را از دست داده اند و مانند ربات باید دستورات از بالا را اجرا کنند.

برای مثال می توان به افشاگری آقای امیر یغمایی در برخورد با مادرش ( اکرم حبیب خانی ) اشاره نمود وی در خاطراتش عنوان داشت: سر موضوعی با مادرم حرف می زدم او سئوالی از من نمود وقتی با سکوت من مواجه شد عنوان داشت تو یه احمقی ، یه بی شعور، یه بی عرضه ، ننگی واسه من و… . امیر یغمایی در ادامه عنوان داشت او نه برای من برای خودش ، برای شکستن ایدئولوژیکی فرزندی که تن به رهبر او نداد. من نگاهش کردم دیگر نه به عنوان مادرم بلکه به عنوان بخشی از سیستمی که وفاداری را از مهر بزرگتر می دانست و بطور کامل از او جدا شدم .

این یک نمونه از هزاران موردی است که مادران با تهی شدن در سیستم مغزشویی رجوی حتی حاضر نبودند فرزندان شان را به فرزندی قبول داشته باشند. بقول مریم قجر در رهبری این گونه باید ذوب شد البته بعدا مشخص شد معنی ذوب شدن جز فحاشی به فرزند ، شوهر سابق و خانواده نیست .

– فشارهای روحی ، روانی و خودکشی

برای اینکه به درک درستی از فشارهای روحی و روانی بر زنان سازمان برسیم باید به حرفهای زنانی که از مناسبات سازمان جدا شدند اشاره کنیم بطور مثال می توان به افشاگریهای خانم ها بتول سلطانی ، زینب حسین نژاد ، مریم سنجابی، نسرین ابراهیمی و … توجه نمود .
خانم زینب حسین نژاد عنوان می دارد در دادگاه فرمایشی محاکمه مرجان اکبریان چنان فشاری به وی آوردند که مرجان اکبریان مرگ را بهتر از زندگی کردن با مجاهدین دید و در نهایت دست به خودکشی زد و یا نمونه دیگر خودکشی آلان محمدی 16 ساله سر پست نگهبانی بود که با سلاح به زندگی اش پایان داد و یا معصومه غیبی پور زیر مشت و لگد جنایتکاران رجوی جان داد. زهرا فیض بخش زن مسئولی که دست به خودکشی زد و یا نغمه حکمی به خاطر مخالفت با خط و خطوط سازمان وقتی بیمار می شود، او را قرنطینه نموده و در همان حال جان می دهد اما برخورد مسئولین وی بسیار شنیع می باشد مسئول وی فرزانه میدان شاهی جنایت کار بعد از دفن نغمه حکمی خوشحالی می کرد و بگو بخند راه انداخته بود انگار هیچ اتفاقی نیفتاده است. فشار تشکیلات رجوی در مورد مردان نیز این گونه بود. بودند مردانی که بخاطر فشار تشکیلات دست به خودکشی زدند مانند کامران بیاتی ، مهدی خزعل ، کریم پدرام و … یعنی فشار روحی و روانی علاوه بر زنان بر مردان هم روا میشد.

در بعد روانی رجوی سعی می کرد از زنان بسیار کار کشیده و در گرمای زیاد کار کنند تا صورت شان از حالت زنانه خارج شود و جذابیت و زنانگی شان از بین برود. البته چنان دیوارهای جنسیتی بر تشکیلات حاکم بود که به هر حال زنان و مردان تشکیلات جرأت نزدیک شدن به هم نداشتند.

در این باره بهتر است به قوانین جنسیتی که بر روابط حاکم شده بود اشاره کوتاهی داشته باشیم تا برای ما قابل فهم باشد. چگونه مریم رجوی وقتی دم از آزادی زنان و پاکترین مناسبات می زند خودش یکی از کثیف ترین زنانی است که عامل اصلی سرکوب زنان در تشکیلات است. اگر اکنون دم از آزادی زن در درون سازمان می زند برای فریبکاری و حقه بازی است چون درس این کار را نزد اربابش مسعود به خوبی فرا گرفته است.

ادامه دارد…

هادی شبانی

نوشته برده داری و استثمار زنان در سازمان مجاهدین – قسمت دوم اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

در این تشکیلات در روز زن هیچ کس به زنان و مادرانی که در این تشکیلات هستند نه تبریک می گوید و نه هدیه ای برای شان می خرد زیرا :

– در این تشکیلات ازدواج حرام شده و همسری وجود ندارد که از همسر خود قدردانی کند.

– در این تشکیلات خانواده ای وجود ندارد تا اعضای آن از مادر خانواده تقدیر کنند و برایش هدیه ای بخرند یا دور هم جمع شوند. رجوی خانواده را «کانون فساد» اعلام کرده است.

– در این تشکیلات رابطه مادر و فرزندی (و همینطور پدر و فرزندی) وجود ندارد. چون بند 43 از کتاب «تئوری انقلاب مریم» که رجوی آن را تهیه و به عنوان ضوابط تشکیلاتی به اعضا ابلاغ کرده بود چنین است: «مجاهد ملاقاتی و بند به پدر و مادر و خانواده نداریم».

– در این تشکیلات حتی رابطه دوستانه بین زنان با هم (و همچنین مردان با هم) ممنوع بوده و چنانچه دو نفر با هم رابطه دوستانه برقرار کنند متهم به ایجاد رابطه محفلی شده و به شدت با آنها برخورد خواهد شد.

– اصلاً در این تشکیلات عاطفه ممنوع است و به گفته مریم رجوی “عاطفه یک چیز کثیف بورژوایی است و اعضا نباید آن را نثار یکدیگر بکنند. تنها جایی که می توان عاطفه داشت، نسبت به رهبری (رجوی) است و اعضا باید عاطفه خود را نثار او بکنند.”

به همین دلایل روز زن برای زنان این تشکیلات یکی از تلخ ترین روزهای عمرشان است که بسیاری غم ها و کمبودها را به یادشان می آورد.

ایرج صالحی

نوشته روز زن| یادآور تلخ کامی ها در مناسبات مجاهدین خلق اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

محیط‌های با ایدئولوژی ضد اجتماعی، به ‌ویژه آن‌هایی که با انزوا، کنترل روانی، قطع روابط خانوادگی و فشارهای سازمانی اداره می‌شوند، طی سال‌ها قادرند هویت انسانی افراد را به‌ تدریج از بین ببرند. در میان نمونه‌های معاصر، تروریست های موسوم به مجاهدین خلق یکی از شناخته‌شده‌ترین ساختارهایی است که طی دهه‌ها با مکانیسم‌های کنترل ذهن، فشار ایدئولوژیک و انزوای اجتماعی، اعضای خود به‌ ویژه زنان را در چرخه‌ای از فرسودگی روانی و یکسان‌سازی کامل قرار داده است.

زنان در این ساختار، نه فقط نیروهای تشکیلاتی، بلکه محصول یک سیستم‌اند؛ سیستمی که هدفش تبدیل انسان به ابزار تبلیغاتی و اجراکننده پروتکل‌های ایدئولوژیک است.

۱. مدل انسان‌زدایی در سازمان تروریستی مجاهدین خلق

تشکیلات مجاهدین خلق از دهه‌ها قبل بر اصل یکسان‌سازی اعضا بنا شده است. این یکسان‌سازی سه هدف دارد:

الف) حذف کامل هویت فردی
از زنان می‌خواهد:
• شبیه هم لباس بپوشند
• شبیه هم آرایش و ظاهر داشته باشند
• شبیه هم سخن بگویند
• شبیه هم رفتار کنند
چنین فرآیندی نه امری تصادفی، بلکه بخشی از مهندسی روانی تشکیلاتی است.
در این مدل، تنوع انسانی یک تهدید محسوب می‌شود. فردیت یعنی امکان تفکر مستقل و تفکر مستقل یعنی خطر.

ب) تبدیل زنان به نیروهای ایدئولوژیک فاقد زندگی شخصی
بر اساس گزارش‌ جداشدگان، این گروه خشونت محور بر زنان فشار می‌آورد که:
• خانواده نداشته باشند
• ازدواج نکنند
• احساسات شخصی را سرکوب کنند
• وفاداری مطلق فقط به رهبری داشته باشند
به این ترتیب، زن نه موجودی انسانی بلکه نیروی عملیاتی تلقی می‌شود.

ج) ربات‌سازی از طریق پروتکل‌های رفتاری
در نشست‌های ایدئولوژیک، جلسات طویل‌المدت، اعتراف‌گیری‌ها و کنترل کلامی، ساختار ضد اجتماعی مجاهدین خلق به ‌مرور اعضا را به نقطه‌ای می‌رساند که:
• حرکات دستشان فرم رسمیِ ثابت دارد
• چهره‌ها بی‌احساس و یخ‌زده دیده می‌شود
• لحن گفتار یکسان و آموزه‌ای می‌شود
• نحوه نگاه و نشستن، از الگوهای سازمانی پیروی می‌کند
نتیجه، سربازانی یکنواخت با مغزهایی برنامه‌ریزی‌شده برای تکرار دستورالعمل‌های رسانه‌ای و سیاسی این سازمان تروریستی است.

۲. زنان در گروه تروریستی مجاهدین خلق؛ قربانیان خاموش مهندسی ایدئولوژیک

سازمان تروریستی مجاهدین خلق همواره ادعا کرده که «زن را آزاد کرده.
اما واقعیت ساختاری این تروریست ها، بر اساس شهادت صدها جداشده، کاملاً برعکس است:

این تشکیلات از زنان انسان‌هایی بی هویت، عاری از زنانگی و عاری از تفکر مستقل و کاملاً وابسته می‌سازد.
نشانه‌های فرسودگی در این زنان
• صورت‌های بی‌روح
• تنش در چهره و انقباض دائمی عضلات
• سکون بیش از حد در حرکات
• فقدان تنوع احساسی
• استفاده از جملات قالب‌گذاری‌شده
• نگاه‌هایی که به نقطه‌ای نامعلوم دوخته شده
• فقدان واکنش انسانی طبیعی
این نشانه‌ها نتیجه سال‌ها زیستن در محیطی است که در آن:
• شادی جرم است
• تعلق خانوادگی گناه است
• فکر مستقل خطر است
• احساسات شخصی به‌عنوان ضعف ایدئولوژیک سرکوب می‌شود

۳. قطع روابط خانوادگی؛ ستون اصلی فروپاشی روح

تشکیلات ضد خانواده ی مجاهدین خلق زنان را وادار به قطع ارتباط کامل با خانواده می‌کند.
انسان بدون خانواده، بدون گذشته، بدون رابطه، تبدیل به موجودی شکننده و قابل‌کنترل می‌شود.
در بسیاری از افشاگری ها و گزارشات مستند آمده است که زنان سال‌هاست که:
• مادران خود را ندیده‌اند
• فرزندانشان از آن‌ها جدا شده‌اند
• اجازه تماس آزاد ندارند
• زندگی‌شان در مدار بسته تشکیلات متوقف شده
این قطع ارتباط، روح انسان را فرسوده و خاموش می‌کند.

۴. تکرار، تکرار، تکرار؛ زبانی که دیگر فکر نمی‌سازد

یکی از روش‌های تثبیت کنترل در مجاهدین خلق، وادار کردن اعضا به استفاده مداوم از:

• ادبیات ثابت
• ترکیب‌های تبلیغاتی از پیش نوشته‌شده
• آموزه‌های تکراری
• جملات توجیهیِ آموزش‌داده‌شده
این کار به مرور باعث می‌شود مغز توان تفکر مستقل را از دست بدهد.
به همین دلیل است که خروجی چنین زنانی، هنگام حضور مقابل دوربین یا در نشست‌ها، بیشتر شبیه واحدهای گفتار برنامه‌ریزی‌شده است تا انسان‌های صاحب تجربه و احساس.

۵ . پیامد نهایی: زوالی که در صورت و رفتار منعکس می‌شود

سال‌ها انزوا، اجبار، فشار تشکیلاتی و سرکوب احساسات، در نهایت در چهره، بدن و لحن اعضا دیده می‌شود:
• نگاه‌ها خسته و شکسته
• خطوط چهره با اضطراب مزمن شکل گرفته
• صداها بی‌افت‌وخیز و خالی از زندگی
• حرکات بدن خشک و رسمی
• لبخندها مصنوعی
• حالت دفاعی دائمی در عضلات
این‌ها نشانه‌های انسانی هستند که دیگر زندگی نمی‌کند – فقط دنباله رو هستند.

نتیجه‌گیری

مجاهدین خلق تروریست، در طول سالیان، از زنان نه به‌ عنوان انسان‌های دارای رؤیا، احساس، خانواده و نیازهای طبیعی، بلکه به ‌عنوان ابزار ایدئولوژیک و واحدهای تبلیغاتی استفاده کرده است.
در چنین ساز و کاری:

• فردیت نابود می‌شود
• زن تبدیل به موجودی مطیع، تکرارگر و ازنظر عاطفی و اجتماعی منزوی می‌شود
• ساختار تشکیلات با ربات‌سازی انسانی بقای خود را تضمین می‌کند
و زنان، قربانیان خاموش این سیستم هستند. زنانی با چهره‌های فرسوده، روح‌های خاموش و سال‌هایی که در یک جهان مصنوعی به هدر رفته است.

سالاری

نوشته زنان با روح فرسوده در ساختار ضد اجتماعی مجاهدین اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

مثلا در طی این سالیان که ما نیز در این تشکیلات حضور داشتیم هربار موضع و واکنش متفاوتی نسبت به ایام عاشورا داشتند. عزاداری و مدل آن، سینه زنی و بیرون آمدن هیئت و مراسم آنها دقیقا به شرایط روز و واکنش های نظام جمهوری اسلامی، مردم ایران و برخی کشورهای عربی اسلامی بستگی داشت نه اعتقاد قلبی خودشان به اسلام و سرفصل های تاریخی آن.

در موضوع روز زن اما این مجاهدین به یک معجون دست ساز تبدیل میشوند که بیشتر شبیه شتر مرغ هستند که هر وقت از آنها بخواهید بار ببرند میگویند مرغ هستیم و در مقابل تخم گذاشتن به شتر تبدیل میشوند.

حال یکی از موضوعات مورد بحث روز زن است.

طبق تاریخ ما ایرانیان مسلمان امسال 20 آذر ولادت با سعادت حضرت فاطمه ( س) و روز زن میباشد و مجاهدین از آنجائی که خود را ایرانی میدانند و ایدئولوژی خود را اسلامی موحد اعلام نموده اند میبایست چنین روزی را به همین مناسبت جشن بگیرند و الگو های زنان خود را که نماد یک زن مسلمان هستند ارائه نمایند و با الگوی حضرت زهرا از اخلاق و مرام و منش و سایر کرامات این بانوی بزرگوار و تاثیر آن روی مناسبات و روابط خود نماد ها و تاثیرات این اعتقاد را در مناسبات خود در معرض نمایش و دید جهانیان بگذارند.

اما به علت اینکه موضوع اسلام و ایران و اعتقادات برای مجاهدین همان شعار ” هدف وسیله را توجیه میکند ” میباشد اینجا برای خوش رقصی در مقابل غرب و اروپا که دین ستیز هستند بیشتر خود را در زمره مدافعان 8 مارس قرار میدهند و بیشتر تلاش میکنند در این روز خود را حامی زنان نشان بدهند و با شرکت در جلسات و سخنرانی و محافل اروپایی تلویحا نسبت به روز زن تاریخ ایران و ولادت حضرت فاطمه اعلام برائت نمایند و در عین حال خود را همگام و هم فکر اروپایی امریکایی نشان دهند.

اما صرف نظر از اینکه تابع کدام تاریخ روز زن باشند باید ببینیم حقیقتا درونمایه و خواستگاه و دیدگاه و عملکرد ذاتی آنها نسبت یه زن و حقوق زن چیست و چگونه رفتار میکنند.

بر اساس مشاهدات ما که 15 سال عمرخود را در داخل این تشکیلات هدر دادیم، همچنین براساس گزارشات و ملاحظات عینی دقیق شاهدان و مستندات انکار ناپذیر، در داخل تشکیلات مجاهدین زنان تحت شدیدترین سرکوب ها و اجبارات هستند.

آنان اجازه ندارند با والدین و اعضای خانواده خود تماس بگیرند و این کار را ضد ارزش مبارزاتی مورد ادعایشان میدانند.

در داخل تشکیلات مجاهدین طلاق اجباری و ازدواج ممنوع است.

تعداد زیادی از زنان تحت عمل جراحی قرار گرفته اند و مقطوع النسل شده اند.

در این پادگان که نامش اشرف است لباس متحد الشکل و اجباری میباشد.

بین زنان و مرادان حصارهای بلند کشیده میشود.

حجاب اجباریست، ارتباط با دنیای آزاد ممنوع است و این است مفهوم روز زن و آزادی زن و شعارهای ادعایی مجاهدین و این تنها بخش کوچکی از تناقضات شکل و محتوی در تشکیلات مجاهدین بوده و هست.

علی مرادی

نوشته مجاهدین و تناقض گویی درباره حقوق زنان اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.