به خاطر می آورم که سهیل ختار با نام مستعار(ساشا) که حتی این نام مستعار نیز ناخواسته برای او از طرف مسئول وقت قرنطینه و ورودی فرقه که “آیدین” نام داشت انتخاب شده بود، پس از سپری شدن قرنطینه و ورود به قسمت پذیرش تشکیلات، طی مدت کوتاهی درخواست جدایی خود از فرقه رجوی را به مسئولین بصورت شفاهی و مکتوب ارائه کرد. من که از تصمیم عجولانه او تعجب کرده بودم، در محفل با او (گفتگوی دو نفره غیر قانونی در تشکیلات فرقه) از او پرسیدم چرا آمدی که می خواهی بروی؟ او که در این مدت هم یگانی و کوبل من بود اظهار داشت : به من گفته اند که از طریق کشورعراق برای کار و پناهندگی به اروپا منتقل می شوم ولی فضایی که می بینم به دور از شنیده هایی است که در کشور ترکیه برای من و پسرعمه ام نوید عنوان کرده اند .

به این ترتیب ساشا مخالفت های خود را در برابر شکنجه های روحی و جسمی فرقه نشان میداد. مسئولین فرقه نیز با وعده وعیدهای پوشالی و ساعت ها اعمال فشار، او را به ادامه و تحمل شرایط حاکم مجبور می کردند. دراین برهه زمانی حمله نیروهای ائتلاف به کشورعراق با فرماندهی کشور آمریکا به وقوع پیوست . مسعود رجوی با طمع حمله نظامی به کشور ایران دستور داد ما و همه نیروها و یگان های رزمی بدون هدف و برنامه ریزی از قبل انجام شده تن به پراکندگی و اختفاء در بیابان های عراق و نوار مرزی ایران و عراق بدهیم . پس از سقوط صدام و تسلیم شدن ارتش بعثی در برابر نیروهای ائتلاف، رجوی متوهم که صدام حامی خود را از دست داده بود دستور داد همه نیروها به قرارگاه اشرف بازگردند . با شکست خیالات رجوی و ثبات نسبی حاکم و اتمام حملات نظامی، مسئولین فرقه شروع به اعمال فشار کردند که در همان زمان ساشا مجدد اعتراض های خود را از سر گرفت .

تا اینکه در یک صبح تلخ و از قبل برنامه ریزی شده من و سهیل به همراه دیگر هم یگانی ها برای دریافت سلاح از اسلحه خانه و تنظیف سلاح به صف و راهی محل تنظیف شدیم . پس از دریافت سلاح و استقرار پشت میزهای تنظیف دقایقی بعد ناگهان صدای شلیک گلوله آمد که عجولانه بدستور یکی از مسئولین بساط تنطیف جمع شد. فردای آنروز اعلام کردند که ساشا (سهیل) در حین تنظیف سلاح و مسلح کردن نادرست و سهل انگاری کشته شده است. من و نوید پسرعمه اش و دیگر افرادی که با سهیل از نزدیک آشنا بودیم و به معترض بودن او آگاه بودیم در همان لحظۀ خبر شنیدن مرگ او متوجه شدیم که او را به قتل رساندند. اینگونه بود که فرقۀ سفاک به سرکردگی مسعود ملعون عبارت ” شلیک ناخواسته ” را در ادبیات خود جا داده و کشتار خود را با نام مقدس شهید توجیه نمودند. هر کسی به هر دلیلی در تشکیلات تقاضای خروج میکرد به قتل میرسید .

حال با فریبکاری و دروغ کامل نشرداده اند که سهیل در نوار مرزی همدان حین عملیات شهید شده و قتل وی را اینچنین جلوه میدهند. سرکار خانم افسانه مینائی از اعضای تشکل مادران دادخواه انجمن نجات استان البرز و آقای تیمور ختار والدین مرحوم سهیل ختار می باشند . این پدر و مادر داغدار پس از سقوط صدام و تشکیل دولت مردمی عراق بارها به کشورعراق و قرارگاه سابق اشرف عزیمت نمودند . اما فرقه رجوی با شقاوت تمام هرگز به این پدر و مادر داغدار اجازه دیدار محل دفن فرزندشان و انتقال بازمانده پیکر را به آرامستان خانوادگی خود در ایران ندادند. این موارد نمونه ای از بیرحمی ها، ظلم به پدران و مادران و سوء استفاده فرقه رجوی از جان انسان های اسیر به عنوان سپر دفاعی و پیکر بی جان انسانها بعنوان مظلوم نمایی، سیاست شهید سازی و نشر دروغ در فضای مجازی است .

ناصر رضایی

نوشته ماجرای قتل سهیل (ساشا) ختار بدست مجاهدین خلق اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

اعتراض مجدد به فشارهای تشکیلاتی و عدم ارتباطات تلفنی با خانواده دیگر با کار توضیحی جواب نمی گرفت و با ضرب و شتم و اهانت های شدید برخورد و پاسخ داده میشد. و اگر اعتراض تکرار می شد، قتل و کشتار آنهم با گلوله پاسخ نهایی معترضین بود که رواج کار دیرینه در سازمان بود. اغلب این پاسخ ها و قتل ها با نام شلیک ناخواسته عملی میشد. در شلیک ناخواسته، فرقه 3 هدف را دنبال می کرد:

1. خلاص شدن از دست نیروی معترض با عادی سازی
2. گرفتن زهره چشم از دیگر نیروها
3. سیاست شهیدسازی

برای نمونه، به یاد می آورم که فردی با نام تشکیلاتی ساشا که حتی این نام مستعار نیز ناخواسته از طرف تشکیلات برای وی انتخاب شده بود همراه پسر عمه اش بنام نوید در سال 1380 وارد قسمت پذیرش سازمان شدند. ساشا با من در یک یگان و دسته سازماندهی شد. پس از مدت کوتاهی وی بعد از چند مورد معترض بودن به وعده های دروغین سازمان، سرانجام درخواست خروج از سازمان را شفاهی و مکتوب به مسئول مربوطه داد. من که از تصمیم زودهنگام وی تعجب کردم از او پرسیدم ماجرا چیست؟ چرا آمدی که میخواهی به این زودی بروی؟ او که کوبل تشکیلاتی من بود، گفت: در ترکیه به من گفتند که ابتدا به عراق بیا و پس از یکماه از عراق به اروپا برای کار و اخذ پناهندگی منتقل میشوی و این فضایی که می بینم به دور از شنیده هایی است که در کشور ترکیه به من گفته اند. آنجا من متوجه شدم دقیقا موضوع اعتراض های وی چه بوده و چرا مستمر ساعت ها ناپدید میشود و همواره مضطرب است و آن ساشایی که در بدو ورود شور و شوق داشت و ساعت ها ورزش میکرد نیست. پس از مدتی که احتمالات جریان تحولات نظامی حمله آمریکا به عراق و خروج سازمان از عراق شنیده شد. ساشا با شنیدن وعده ای دیگر آرام شد تا اینکه حمله ائتلاف به کشور عراق صورت پذیرفت.

با شروع حمله نیروهای ا‌ئتلاف به کشور عراق و دستور ملعون مسعود رجوی رهبر خودشیفته فرقه جهت آماده سازی نیروها برای استقرار در مرز ایران موجب شد همه نیروها چه معترض چه خنثی برای نجات جان خودشان شرایط را بپذیرند و تن به اختفا و پراکندگی در بیابان های عراق و نوار مرزی دهند.

از راست به چپ: عباس ترکاشوند (رها یافته از فرقه ساکن کرج) و زنده یادان ساشا و نوید

پس از سقوط صدام و با تسلیم شدن در برابر نیروهای ائتلاف، موقت به قرارگاه ذاکری (فیلق) برگشتیم. ناامیدی از شکست و افشای تحلیل های پوشالی رجوی از جنگ و حمله به ایران برای ما نیروها باعث هرج و مرج داخل تشکیلات شد. مسئولین فرقه نیز جهت ثبات نسبی شرایط، مجددا شروع به شیوه های فشار روحی و جسمی معترضین کردند. در همان برهه زمانی ساشا بار دیگر اعتراض های خود را برای خروج سریع از عراق، از سر گرفت. تا اینکه در یک روز تلخ آفتابی که از قبل توسط فرقه برنامه ریزی شده بود من و ساشا و دیگر هم یگانی هایمان که حدودا ۳۰ نفر بودیم جهت تنظیف سلاح کلاشینکف به صفوف جلوی اسلحه خانه پیوستیم. پس از تحویل اسلحه خود که خالی از فشنگ بود در جایگاه تنظیف سلاح مستقر شدیم. نیم ساعت از این تنظیف سپری نشده بود که صدای 3 شلیک آمد! ناگهان مسئول تنظیف سلاح سراسیمه اعلام کرد سریع سلاح های خود را جمع کرده و به اسلحه خانه تحویل بدهید.

پس از تنظیف سلاح و کنجکاوی ها، هر شخص طبق برنامه دستوری به انجام کاری دیگر فرستاده شد. آن روز و دیگر روزها ساشا را ندیدم. من و آقای عباس ترکاشوند، حسام شاکری و نوید پسرعمه ساشا که پیگیر ناپدیدشدن ساشا شده بودیم نوید را به سراغ مسئولمان فرستادیم. سرانجام پس از یک هفته به یگان ما گفتند که ساشا در ساعت تنظیف سلاح حین تنظیف سلاح سهل انگاری نموده و هنگام خلع سلاح، فشنگ از ریل خارج شده و کشته شده است. در صورتی که سلاح همه ما خالی از فشنگ بود و همان لحظه جهت چک سلاح مراحل خلع سلاح نیز توسط مسئول مستقر در آنجا انجام می گرفت. این تناقض باعث شد که نوید بیشتر پیگیر شود که اسدالله مثنی شکنجه گر فرقه به این مسئله ورود نمود و با نوید برخورد کرد و گفت که ساشا حین تنظیف سلاح از ناحیه چانه به خود شلیک کرده و به این ترتیب خودکشی کرده است.

بعدها معلوم شد شخص اسدالله مثنی شکنجه گر قهار فرقه، سناریوی این قتل را برنامه ریزی کرده بود و ساشا را با 3 شلیک آنهم از پشت سر به قتل رسانده است. همان 3 شلیکی که صدای آن را در ساعت تنظیف سلاح، من و دیگران شنیده بودیم. کیوان راستین یکی از جداشده های ساکن کشور کانادا همان روز جسد ساشا را هنگام معاینه حسن عارف در درمانگاه دیده بود که از ناحیه پشت سر و پا خون آلود شده بود. جالب اینجا بود که در دیگر نشست های جمعی فرقه، مسئولین اظهار داشتند بی احتیاطی و شلیک ناخواسته دلیل مرگ ساشا گردیده و او مجاهد شهید محسوب می گردد! بدین ترتیب پرونده مرگ غم آلود ساشا با پروژه ننگین شلیک ناخواسته بسته شد. این تناقض گویی ها شک من و دیگران را به یقین تبدیل کرد که قتل ساشا آنهم بدست اسدالله مثنی صورت گرفته است.

لازم به توضیح می باشد نوید پس از رهایی از سازمان و بازگشت به ایران دایی خود را از سرنوشت مرگ آلود فرزند و قتل آن بدست سازمان مجاهدین خلق مطلع نمود. و متاسفانه نوید با نام واقعی مهران پس از بازگشت به ایران بدلیل مشکلات روحی ناشی از شکنجه های روحی و جسمی و مرگ سهیل پسر دایی اش، فوت شد .

بیژن

نوشته سرنوشت ساشا در پروژه مرگبار شلیک ناخواسته اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

جناب آقای کریم خان

با سلام و احترام به عرض میرسانیم این حکم دادگاهی است که تعدادی از ما اعضای سابق فرقۀ رجوی در آن طرح دعوا نموده ایم و در صدد هستیم تا این تظلم خواهی را در محاکم ملی بین المللی تا اجرای کامل عدالت دنبال نماییم.

ما امضاء کنندگان این نامه جنایت فرقۀ رجوی علیه خود را با رفتارهایی همانند به بردگی گرفتن، حبس کردن، شکنجه و صدمات شدید جسمی، رنج عظیم و آسیب های جبران ناپذیر روحی، بردگی جنسی و … به عنوان مصادیقی روشن از ماده 7 اساسنامه دیوان کیفری بین المللی تحت عنوان جنایت علیه بشریت در نظر گرفته و از جنابعالی درخواست مینماییم سران این فرقه را که آزادانه در خاک اروپا به رفتارهای فرقه گرایانه و ناقض حقوق بشر خود ادامه میدهند تحت تعقیب قراردهید، تا با اجرای عدالت و جلوگیری از بی کیفرمانی این جنایتکاران، ضمن جبران بخشی از خساراتی که در طول سال های اسارت بر ما وارد شده است موجبات نجات صدها نفر از دوستانمان که در حال حاضر در بند آن فرقه و اسارتگاهی در کشور آلبانی گرفتار هستند، فراهم گردد.

همچنین از حضرتعالی عاجزانه تقاضا داریم به موضوع دادخواهی پدران و مادران که فرزندانشان در فرقۀ رجوی به قتل رسیده اند نیز رسیدگی نمایید. از اینرو تقاضای یکی از خانواده ها به نام تیمور ختار و افسانه مینایی پدر و مادر مقتول سهیل ختار را ضمیمۀ پرونده دیگر شاکیان محاکمه مسعود رجوی در دادگاه لاهه که به تاریخ دوشنبه 5 جولای 2011 ارائه گردیده، به حضورتان معرفی می نماییم .

با سپاس فراوان

نوشته رونوشت دادخواست شاکیان پرونده محاکمۀ رجوی به انضمام دیگر تقاضای خانواده ها اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

ساشا پس از مدتی کوتاه که متوجه شده بود فریب خورده با مخالفت های مستمر و شدید تقاضای خروج از سازمان نمود و بارها شاهد آن بودم در نشستهای درون تشکیلاتی فرقه موسوم به نشست های ” عملیات جاری ، غسل هفتگی و ایدئولوژیک ” مخالفت ها و تقاضای خود را عنوان مینمود تا اینکه در یک صبح غم انگیز که برای تنظیف گروهی سلاح کلاشینکف درنزدیکی اسلحه خانه مقر مشغول به کار بود با یک سلاح مورد اصابت گلوله هایی قرار گرفت و عوامل قتل وی عنوان نمودند که خطای انسانی وی حین تنظیف سلاح باعث این اتفاق شده است.

اینجانب و دیگر افراد جداشده که در صحنه اتفاق حضور داشتیم شاهد آن بودیم که وی به قتل رسید. با شناختی که از روحیه و خصوصیات اخلاقی ساشا داشتیم اطمینان خاطر داریم که هیچ خطایی در آن لحظه در کار نبود و وی به دستور رهبری فرقه به قتل رسید و پس از ورود به خاک میهن و آشنایی با پدر و مادر وی در شهر کرج با نگرانی فراوان این خبر ناگوار را به سمع آنها رسانده تا شاید بتوانند پیکر فرزندشان را به ایران بازگردانند و در آرامستان های محل زندگی خانواده و زادگاهش دفن نمایند.

آقای تیمور ختار به همراه همسرش بارها به کشورعراق و قرارگاه اشرف عزیمت نمودند اما عوامل فرقه با شقاوت منحصر به فرد هرگز به این خانواده اجازه بازدید از محل دفن فرزندشان را نداده و در آن سالها این پدر و مادر در دادگاه های کشورعراق تقاضاهای خود را ارائه مقامات قضائی کرده.

حال بار دیگر با تشکیل پرونده رهبر فرقه و عوامل کشتار وی برای اولین بار در دستگاه قضائی ایران ، این خانواده تقاضای اشد مجازات برای رهبر سازمان تروریستی بعنوان قاتل فرزندشان نموده از اینرو رونوشت شکوائیه خود از سازمان رجوی را به دفتر انجمن نجات شهر کرج ارائه نموده که به شرح زیر میباشد:

باسمه تعالی
دیوان عالی محترم کشور آلبانی
سلام علیکم
با استعانت از درگاه خداوند متعال اینجانب تیمور ختار و افسانه مینائی پدر و مادر سهیل ختار معروف به “ساشا” که بدست عوامل بیرحم سازمان منافقین به طرز وحشیانه ای به قتل رسیده که البته سازمان طبق معمول کشته شدن نامبرده را در حین پاک کردن اسلحه عنوان کرده اند، که بدیهی است این ادعا به هیچ وجه صحت ندارد. زیرا برابر شواهد و مدارک موجود در پرونده ساشا با هدف قراردادن 3 گلوله به قتل رسانیده اند لذا بهمین جهت قبلا نیز دررابطه با پرونده فرزند ناکاممان از دیوان عالی کشور عراق تقاضای اشد مجازات عامل یا عاملین را نموده ایم . در واقع ما سه مورد را در پرونده با قاطعیت مطرح کرده و هنوزهم پیگیر با جدیت هستیم

1. درخواست اشد مجازات 2. تقاضای غرامت دیه 3 .اعاده جسد ساشا به ایران.

این سه مورد از خواسته های قانونی و منطقی اینجانبان میباشد که امیدوارم عدالت و قانون بوسیله محاکم قضایی به مرحله اجرا در آید تا بدین ترتیب تسکینی باشد برای قلب عزادار ما و امیدوارم با اجرای قانون خون این خیل جوانان بیگناه که بوسیله سازمان قتل عام شده اند پایمال نشود تا جهانیان بدانند که دولت ها مجری قانون و طرفدارعدالت می باشند.
با امتنان و احترام تیمور ختار – افسانه مینائی

تهیه و تدوین : بیژن

نوشته نمونه ای از ماجرای قتل های متعدد در سازمان مخوف رجوی اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

همه اعضای فرقه اعم از اعضای قدیمی و چه عضو جدید که تازه وارد تشکیلات شده بودند با این مقوله آشنا و اکثرا شاهد ناپدیدشدن قربانی می شدند که این حقیر یکی از این شاهدها بودم. به خاطر می آورم که سهیل ختار با نام مستعار ساشا که حتی این نام مستعار نیز ناخواسته برای وی از طرف مسئول وقت قرنطینه و ورودی فرقه، مزدور آیدین انتخاب شده بود بعد از مدت کوتاهی درخواست جدایی خود از فرقه را به مسئولین بصورت شفاهی و مکتوب  داده بود من که از تصمیم عجولانه وی تعجب کرده بودند در محفل (گفتگوی دو نفره غیر قانونی در تشکیلات فرقه) از وی پرسیدم چرا آمدی که می خواهی بروی؟

او که در این مدت هم یگانی من و کوبل من بود گفت که به من گفته اند که از عراق برای کار و پناهندگی به اروپا منتقل می شوم ولی فضایی که می بینم بدور از شنیده های من است که در ترکیه برای من تعریف کردند. به این ترتیب ساشا مخالفت های خود را با عدم رعایت قوانین دگم و سرسخت فرقه نشان میداد و مسئولین فرقه نیز با وعده وعیدهای پوشالی و ساعت ها کار توضیحی و اعمال فشار وی را به ادامه و رعایت ضوابط قانع می نمودند تا اینکه حمله آمریکا و نیروهای ائتلاف به عراق به وقوع پیوست، حمله به قرارگاه اشرف و دیگر قرارگاه ها موجب شد همه افراد برای نجات جان خودشان در یگان های رزمی سازماندهی را بپذیرفتند و تن به پراکندگی و اختفاء در بیابان های عراق و نوار مرزی دادند.

بعد از سقوط صدام با تسلیم شدن در برابر نیروهای ائتلاف به قرارگاه اشرف برگشتیم و با ثبات نسبی حاکم، مسئولین شروع به اعمال فشار نمودند که در همان زمان ساشا مجدد اعتراض های خود را از سر گرفت و در یکروز تلخ و از قبل برنامه ریزی شده برای تنظیف سلاح به صف و راهی محل شدیم و فردای آنروز اعلام کردند که ساشا در حین تنظیف سلاح و مسلح کردن به دلیل” شلیک ناخواسته ” و سهل انگاری شهید شده من و نوید پسرعمه اش و دیگر افرادی که با ساشا از نزدیک به مسئله دار بودن او آگاه بودیم در همان لحظه شنیدن متوجه شدیم که وی را به قتل رساندند و به سرنوشت قربانیانی همچون آلان محمدی دخترکی که در سالهای قبل معترض بود و به این شکل کشته شد مبتلا گردید و جالب اینکه پدر آلان یکی از نفرات فنی در لجستیک و قسمت موتوری و تعمیرات بود که بالجبار این موضوع را پذیرفته بود و اینگونه بود که فرقۀ سفاک به رهبری مسعود ملعون عبارت “شلیک ناخواسته” را در ادبیات خود جا داده و کشتار خود را با نام مقدس شهید توجیه مینمود.

هر کس بدلایلی در تشکیلات به قتل و یا در اثر بیگاری و کار سخت فوت می شد را در لیست شهدا قرار می داد برای مثال؛ مصطفی عبدولی که به دلیل کار و نبود ایمنی در قسمت آپارات و پنچرگیری خودروهای سنگین  با در رفتن بچه رینگ (طوقه فلزی دور رینگ تایر) فوت شد از دیگراین قربانی ها به شمار میرفت. آری شهدای” شلیک ناخواسته “و” شهدای بچه رینگ ” از جمله جنایت های فرقه در قتل عام انسان ها و نیز لوث کردن واژه ها می باشد.

نوشته شلیک های ناخواسته اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

اول از همه تسلیت می گویم به خانواده سهیل ختار خیلی دردناک است سازمان با جوانان ایران چه می کند سهیل ختار درقرارگاه ما بود موقعی که آمریکایها به عراق حمله کرده بودند یگان ما در امام ویس در نفت شهر سیطره زده بودیم. من با نوید بودم که نسبتی فامیلی با سهیل داشت. سهیل مخالف سازمان بود و مسئولین سهیل را آزارو اذیت می دادند سر اختلافاتی که با سازمان پیدا کرده بود و مخالف ایدئولوژی سازمان بود.

یک روز نوید را اسدالله مثنی صدا کرد با هم رفتیم از جریان کشته شدن سهیل من آگاه بودم نمی توانستم به او بگویم تا خود اسدالله مثنی به نوید گفت. که در اثر تنظیف سلاح تیر زیر چانه اش اصابت کرده و کشته شده.

حال این سئوال پیش می آید: آیا این نفر جدیدالورد که مسئولش همیشه کنارش است و مواظبش است و بدون دستور مسئولش حتی آب نمی خورد چه طور جرات کرده در صحنه جنگ تنظیف سلاح کند آن هم بدون ریل خلع فشنگ.

هر کس تنظیف سلاح می کند اول نفر دیگری برای خلع فشنگ چک می کند با فرمان ریل خلع فشنگ را می رود بعد فشنگ را از سلاح دور می کند و بعد تنظیف سلاح می کنند آدمی که آموزش سلاح دیده چطور می شود که فشنگ زیر چانه اش اصابت کند؟؟؟؟

نوید خیلی ناراحت و گریان برگشت به او تسلیت گفتم بعد با نوید درد دل می کردم که در باره سهیل نوید تعریف می کرد که سهیل مخالف ایدئولوژی سازمان شده است حتی یک بار 48 ساعت بردند انفرادی و زدنش.

گفتم: چطور شد آمدی سازمان

نوید گفت: می خواستیم برویم خارج به فامیلی که در هلند داشتیم زنگ زدیم

به ما گفت یک جایی هست بروید آنجا، یک هفته ای کارتان را درست می کنند. شما را می فرستند خارج.

آمدیم سازمان در اصل زندانی که راه فرار نداشت. و این طور گیر کردیم. می خواستیم از سازمان برویم. می گفتند باید 2 سال انفرادی و 8 سال زندان ابوغریب را تحمل کنید.

گفتم نوید برو جنازه سهیل را نگاه کن. سازمان سهیل را کشته است. نوید رفت و این اجازه را ندادند که ببیند چون اگر سازمان سهیل را نکشته بود حتما می گذاشت نوید چک کند. سازمان می گوید تیر زیر چانه سهیل اصابت کرده ولی 3 تیر از پشت به سهیل خورده بود پا و پشتش نه زیر چانه اش. حتی تشیع جنازه سهیل نوید را نبردند؟؟؟؟

هر کاری کرد نگذاشتند به مراسم تشیع سهیل برود.

سازمان نفرات جدید الورد را برد برای مراسم تشیع الجنازه. این سرپوشی دیگر بود بر جنایتهای خودشان. بعد نوید رفت وسایلهای سهیل را تحویل گرفت. سرنیزه سهیل را من از نوید یادگاری گرفتم و یک کوله ی انفرادی یک شانه مشکی یک قرآن کوچک را نوید برداشت یادگاری تا به پدر و مادر سهیل بدهد.

بعد سازمان اعلام کرد که در اثر بمباران سهیل شهید شده است؟ این است فدا و صداقت سازمان که دروغ پشت دروغ.

بعد گفتند شلیک ناخواسته بود.

شلیک ناخواسته برای آدم های است که آموزش سلاح ندیده اند.

چطور می شود سهیل با روحیه ی بالا خودکشی کند. امکان پذیر نیست

نوید ناراحت بود که به پدر و مادر سهیل چه بگویم. واقعا سازمان اگر قبول دارد ورودی درب سازمان نوشته فدا و صداقت، از هر مراسمی فیلمبرداری و عکس می گیرد. چرا فیلم تشیع جناره سهیل را نشان نمی دهد یا عکسی از آن را؟؟؟؟

مسئولین سازمان چرا قبل از کشتن سهیل نمی گفتند که این نفر هویت و افتخار سازمان است و 48 ساعت در انفرادی و شکنجه می کردند؟؟؟؟

چون در فرقه رجوی انسان فاقد معناست.

چرا بعد از به قتل رساندن سهیل هویت و افتخار سازمان میشود. جای تعجب است که سازمان هر کس را به راحتی می کشد و می گوید در تنظیف سلاح نفر خودکشی کرده است و تیر به زیر چانه اش اصابت کرده است.

خانم مریم قجرعضدانلو شیوه تحریف به قتل رساندن را می توان تغییر داد به این دلیل که بیش از حد تکراری است.

در مورد قتل سهیل که سازمان به قتل رسانده است مسئول آن شخص رجوی می باشد. باید او پاسخ دهد چگونه در داخل تشکیلات تحت فرمان مسعود رجوی انسان ها به همین راحتی به قتل می رسند و هیچ کس نیست جوابگوی مرگ آنها باشد.

سالهاست که جداشدگان و منتقدین سازمان مجاهدین خلق فریاد می زنند که این سازمان براساس تعاریف جامعه شناسانه امروزی یک سکت یا فرقه تمام عیار با تمامی مختصات یک فرقه ی ایدولوژیک است.

لذا یک تهدید اجتماعی و امنیتی برای کل جامعه و خصوصا برای اعضای خود و خانواده آنان محسوب می شود. من از جمله رزمندگان در زنجیر دیروز و آزادشدگان امروز که خود تمامی جنایات رجوی را به چشم دیده و با گوشت و پوست و استخوان لمس کرده ام از آنجا که هم اکنون عده ای بسیاری از اعضای سابق و قربانیان فرقه رجوی در اسف بار ترین وضع در زندان های رجوی زیر شکنجه روحی هستند و در حال نابودی و در بدترین شرایط روحی و جسمی سر می کنند از همه هموطنانم درخواست می کنم تا ضمن رساندن این پیام و فریاد این ستم دیدگان به گوش جهانیان از همه انسانهای بشر دوست یاری طلبیده و از مراجع بین المللی تقاضای کمک فوری کنند.

من در هر دادگاهی آماده شهادت دادن در مورد قتل سهیل هستم.

نوشته دروغی دیگر از رجوی – به قتل رساندن سهیل ختار اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

آقای تیمور ختار به اتفاق همسرش، یعنی پدر و مادر زنده یاد سهیل ختار که به شکل کاملا مشکوکی توسط سازمان مجاهدین خلق در عراق به قتل رسیده است، جهت انجام اقدامات قانونی برای تحویل گرفتن جسد فرزندشان از سازمان به عراق عزیمت نموده و سپس به قرارگاه اشرف مراجعه کردند. آقای تیمور ختار شرح ما وقع را به صورت زیر برای بنیاد خانواده سحر در بغداد توضیح داد:

… جلوی قرارگاه اشرف از تاکسی پیاده شدیم و به طرف قرارگاه حرکت کردیم. دو نفر که فارسی صحبت میکردند ولی لباس شخصی داشتند جلویمان را گرفتند. گفتیم که میخواهیم به مزار فرزندمان که در قرارگاه دفن است برویم. بیش از یکساعت مقابل درب معطل شدیم. خانمی مدام سرکشی کرده و ما را برانداز میکرد. بالاخره بعد از ظهر شد و دو آقا آمدند و بعد از بازرسی بدنی مفصل و گرفتن مدارک و دوربین و موبایل ما را به طرف مقر خودشان بردند. از ما دعوت به ناهار کردند که قبول نکردیم و گفتیم ناهار خودمان را آورده ایم. ما اصرار داشتیم که هر چه زودتر به مزار و سر خاک فرزندمان برویم. اسدالله مثنی و منوچهر (فرهاد الفت) با ما صحبت میکردند و مدام از ساخت و سازهایی که در قرارگاه شده است میگفتند. جلوی ما چای و میوه و شیرینی میگذاشتند و مدام عکس میگرفتند ولی ما در حال و هوای دیگری بودیم و دائما اشک میریختیم و بی تاب بودیم. بیش از یکساعت هم آنجا معطل شدیم. بعد ما را به سر مزار بردند که عده ای را آنجا جمع کرده بودند و سرود خواندند. در تمام لحظات از ابتدا تا انتهای حضور ما در قرارگاه به تهیه فیلم و عکس مشغول بودند.
من همانجا در حضور حدود 50 نفر با صدای بلند اعلام کردم که آمده ام تا جسد فرزندم، حتی اگر چند تکه استخوان از آن مانده باشد، بعلاوه متعلقات وی را تحویل گرفته و با خود ببرم. در ضمن همانجا گفتم که از نظر من سازمان مجاهدین خلق فرزند مرا کشته است و برای اثبات این امر دلیل و شاهد کافی در اختیار دارم. اسدالله مثنی به من گفت که تو حرف رژیم را میزنی و بعد هم وقتی بحث بالا کشید عصبانی شد و گفت که شما را رژیم فرستاده است. من همانجا به همه گفتم که سازمان تابحال چندین حرف مختلف در خصوص کشته شدن فرزند من زده است که هیچکدام درست نبوده است. واقعیت اینست که پسر من ناراضی بوده و میخواسته جدا شود ولی جدا شدن از یک فرقه جرم است که مجازات آنهم مرگ است.
ژیلا دیهیم با ما برخورد کرد و گفت که مهران پسر عمه سهیل که به کمپ آمریکایی ها رفت شاهد قضیه بوده که صرفا یک شلیک ناخواسته حین تنظیف سلاح صورت گرفته است. گفتم چرا در گذشته نگفتید که مهران شاهد بوده است و الان که مهران مرده است او را شاهد گرفته اید. چند مرد و زن ما را دوره کرده بودند و حرفهای متناقضی میزدند اما برخی بعد از برخورد ما کاملا منقلب شده و اشک میریختند.
من به آنها گفتم که از لحظه ای که وارد قرارگاه شده ام مدام در حال عکس گرفتن هستید و میدانم که از تمام مراسم خاکسپاری و اجساد هم عکس تهیه میکنید ولی چرا حتی یک عکس از جسد سهیل یا مراسم خاکسپاری او ارائه نمیدهید و میگویید هیچ عکس و فیلمی تهیه نشده است.
من مصر بودم که همانجا نبش قبر شود و هرچه از جسد سهیل مانده است را تحویل دهند. اسدالله مثنی گفت که اگر جسد را بگیری و به ایران ببری رژیم اجازه نخواهد داد آنرا در ایران دفن کنی. گفتم ابتدا که میگفتی مرا رژیم فرستاده است تا جسد را تحویل بگیرم و به ایران ببرم و حالا میگویی که رژیم نخواهد گذاشت که جسد را در ایران دفن کنم. بعد از این حرف او گفت که در ایران اجازه سنگ قبر برای مزار او نخواهند داد که گفتم بدون سنگ قبر در مملکت خودش بهتر از این ناکجا آباد است. گفتم در ضمن من همه مسائل قانونی آنرا تا جائی که به ایران برمیگردد حل کرده ام و شما اصلا نگران آن نباشید.
منوچهر و ژیلا میگفتند که اینها هویت و افتخار و سرمایه ما هستند و برای ما مقدسند و ما آنها را به کسی نمیدهیم. من هم گفتم که اتفاقا من به همین معترضم که فرزند من را خودتان میکشید و سپس همان خونی که ریخته اید را هویت و سرمایه خود هم میکنید و از آن ارتزاق می نمائید. بر سر مزار سهیل فریاد زدم که ما پدر و مادر دلسوخته جسد بچه مان را میخواهیم ولی اینها نمیدهند. در این زمان خیلی ها گریه میکردند.
ما را زود از سر خاک سهیل بلند کردند و اجازه ندادند خودمان به تنهایی با قبر فرزندمان خلوت کنیم. بالاخره با حالت اعتراض محل را ترک کردیم و من به آنها اطمینان دادم که موضوع را همچنان در مراجع قانونی عراق دنبال خواهم کرد. آنها نگذاشتند زیاد در مزار بمانیم و موقع خروج هم باز به شدت بازرسی بدنی کردند. گفتیم که از اینهمه عکس و فیلم که تهیه کرده اید به خودمان هم بدهید که موقع خروج یک سی دی به ما دادند که وقتی بعدا چک کردیم تنها یک عکس در آن بود. لازم به ذکر است که فضای امنیتی شدیدی بر قرارگاه حاکم بود و انسان وحشت میکرد. من و همسرم در تمام مدتی که در آنجا بودیم حالت ترس و دلهره داشتیم و احساس میکردیم که واقعا جانمان را کف دستمان گرفته و به آنجا رفته ایم.
در ضمن من از هتل در کربلا با آقای کیوان رادبین در کانادا مفصلا تلفنی صحبت کردم که او میگفت که دکتر حسن عارف که جسد سهیل را معاینه کرده گفته بود که سه محل اصابت گلوله روی بدن و پایش بوده است در حالیکه شلیک ناخواسته یکی بیشتر نیست و در ضمن گفته بودند که به زیر چانه اش خورده است. یکی دیگر از شهود که الان در بغداد است میگوید که آنروز در فیلق صدای شلیک سه گلوله پی در پی آمد و بعد محل را بستند و اجازه ورود به ما ندادند و گفتند که در این خصوص سؤال نکنید و هیچ صحبتی هم نشود که بعدا معلوم شد سهیل ختار در آنجا کشته شده است.
در جلسه ای که با قاضی دادگاه در بغداد داشتیم او میگفت که سازمان در خصوص خیلی ها اعلام کرده که به دلیل شلیک ناخواسته کشته شده اند که در پرونده های شکایات موجود است ولی همه را دروغ میگوید. او میگفت که اینهمه شلیک ناخواسته حین تنظیف سلاح در مدتی محدود در یک ارتش سه الی چهار هزار نفره واقعا بی سابقه است. اینها البته غیر از موارد متعددی است که گفته اند خودسوزی یا خودکشی نموده یا توسط نفوذی به قتل رسیده و یا خودبخود فوت کرده اند…
لازم به ذکر است که خانواده ختار موضوع رسیدگی و تحقیقات در خصوص نحوه قتل فرزندشان را در محاکم عراق دنبال کرده و خواهان تحویل گرفتن جسد و وسایل زنده یاد سهیل ختار از سازمان مجاهدین خلق هستند.

نوشته مراجعه خانواده ختار به قرارگاه اشرف برای تحویل گرفتن جسد فرزندشان اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

مقام محترم قضایی جمهوری عراق،
اینجانب تیمور ختار فرزند محمد متولد 1948 در شهر همدان در ایران و ساکن کرج در استان تهران به اتفاق همسرم مایلیم نسبت به مرگ مشکوک فرزندمان سهیل ختار در قرارگاه سازمان مجاهدین خلق در عراق که به کمپ اشرف معروف است از مراجع انتظامی و قضایی عراق درخواست رسیدگی نماییم.
لازم به ذکر است که سهیل ختار در اواخر سال 2001 به همراه فرزند خواهرم به نام مهران رستگار با گذرنامه ایرانی و بطور قانونی جهت کار در اروپا از ایران خارج شده و به ترکیه رفتند. بعد از حدود یک هفته الی ده روز اقامت در ترکیه برادر من به نام منوچهر ختار که در کشور هلند اقامت دارد با آنان تماس گرفته و پیشنهاد کمک میکند. وی به آنان مطرح نموده بود که یک جایی در خارج در نظر گرفته است که مدتی در آنجا زبان بخوانند و سپس آنان را به هلند و نزد خود خواهد برد. اما بر خلاف قول هایی که داده بود نهایتا آنان سر از قرارگاه اشرف در عراق در آوردند که خلاصی از آنجا برایشان غیر ممکن بود.
بیش از چهار ماه از وضعیت آنان بی اطلاع بودم تا اینکه بعد از این مدت یک تماس تلفنی از آنها داشتم که میگفتند جایشان خوب است و در حال گرفتن آموزش هستند. ما هم خیالمان راحت شد. آنها هیچ اشاره ای به عراق و قرارگاه اشرف نکردند. بعد چند عکس و نامه فرستادند که از اروپا پست شده بود. آنطور که بعدا مطلع شدم او با سازمان مجاهدین خلق اختلاف پیدا کرده و به آنها گفته بود که قرار بوده به اروپا فرستاده شود ولی در عراق مانده است و حتی اعلام کرده بود که هر زمان امکان آنرا بیابد از اشرف فرار خواهد کرد. من از طریق نفراتی که بعدا جدا شده و به ایران آمدند از ماجراهای او مطلع شدم. او حتی یک بار به علت مخالفت با سازمان به مدت 48 ساعت در سلول انفرادی بازداشت بوده است.
تا تابستان سال 2003 هیچگونه خبری از او نداشتیم تا اینکه برادرم منوچهر از هلند تماس گرفت و اطلاع داد که سهیل حدود 4 ماه قبل در عراق در یک درگیری مرزی کشته شده است. اینکه بعد از 4 ماه خبر کشته شدن وی داده میشد به نظر مشکوک می آمد.
من و همسرم و یکی از اقوام در اوایل سال 2004 به عراق و پایگاه اشرف رفتیم. در آنجا داستان دیگری گفته شد. در حالیکه سازمان در نشریه خود کشته شدن وی را در اثر بمباران طی جنگ آمریکا در عراق اعلام کرده بود به ما گفتند که وی در موقع تنظیف سلاح شلیک ناخواسته داشته و تیر به زیر چانه اش اصابت کرده و کشته شده است.
ما به عراق و قرارگاه اشرف رفته بودیم تا جسد و وسایل وی را تحویل بگیریم که نهایتا هیچکدام را به ما ندادند و ما با حالت قهر و دعوا آنجا را ترک کردیم. حتی یک عکس از جسد یا خاکسپاری وی نشان ندادند. یکی از افراد آنجا که ترجیح میدهم فعلا برای حفظ امنیت وی نامش را نبرم (در صورتی که تضمین داده شود که او برای دادن شهادت از سیطره سازمان مجاهدین خلق بیرون آورده شود حاضرم نام و مشخصات وی را به مراجع ذی صلاح بدهم) به من در یک فرصتی مراجعه کرد و اطلاع داد که فرزندمان سهیل به دلیل اینکه ناراضی و خواهان جدایی بوده است توسط سازمان کشته شده است. او گفت که موضوع شلیک ناخواسته کاملا دروغ است. ظاهرا فرزند ما را بخاطر مخالفتش با سازمان سر به نیست کرده اند.
برادر خواهرم مهران رستگار که همراه فرزندم از ایران خارج شده بود از قرار گاه اشرف فرار کرده و به ایران بازگشت و تمامی جریانات را به ما اطلاع داد و گفت که از ترکیه چند روزی به دبی و سپس به بغداد برده شدند. زمانی که او از عراق به ایران آمد یک آسیب دیده روحی کامل و به شدت افسرده بود و میگفت که در آنجا مدام تحت اذیت و آزار روحی و جسمی بوده است. او دو سال پیش در اثر عواقب فشارهای روحی که در قرارگاه اشرف متحمل شده بود در سن 25 سالگی در اثر سکته قلبی درگذشت. سهیل نیز زمانی که از ایران خارج میشد 20 سال داشت که در 22 سالگی کشته شد.
زمانی که در عراق بودیم یک فرمانده سازمان مجاهدین خلق که هیکل درشتی داشت و اسد نامیده میشد گفت که ظاهرا سهیل خودکشی کرده است و البته بعدا گفت که وی فردی با روحیه بالا و شاداب بوده است که من از وی پرسیدم چگونه یک فردی با روحیه بالا و شاداب خودش را میکشد. بعدا دریافتم که در خصوص دختری به نام آلان محمدی هم همین حرف زده شده بود که شلیک ناخواسته به زیر چانه اش اصابت کرده و برخی هم میگفتند که خودکشی کرده است.
حسام شاکری و بیژن رضاوندی که ساکن کرج هستند از جمله افرادی هستند که از قرارگاه اشرف فرار کرده و به ایران مراجعت نموده اند و در خصوص فرزندمان سهیل ختار اطلاع داشته و میگویند که سهیل را خود سازمان مجاهدین خلق کشته است.
حال کدام داستان را باور کنیم؟ کشته شدن در درگیری مرزی توسط نفرات سپاه پاسداران آنطور که برادرم اطلاع داده بود، کشته شدن در بمباران هواپیماهای آمریکایی آنطور که در نشریه مجاهد درج گردیده بود، شلیک ناخواسته هنگام تنظیف سلاح آنطور که در قرارگاه اشرف گفته میشد و یا اقدام به خودکشی آنطور که این فرمانده اطلاع میداد. به عقیده من هیچکدام از اینها درست نبوده و همه اینها برای پوشاندن قتل فرزندم در عراق به دست سازمان مجاهدین خلق است.
در حال حاضر خواسته من و همسرم این است که علت مرگ فرزندمان سهیل ختار مورد رسیدگی قضایی قرار گیرد. فرزند ما در خاک عراق کشته شده است و این به عهده مسئولین انتظامی و قضایی عراق است که علت مرگ را مورد تحقیق و رسیدگی قرار دهند.
لازم به ذکر است که من خودم زمانی طرفدار سازمان مجاهدین خلق بودم و حتی به ترکیه رفته و با این سازمان ارتباط برقرار کردم و نفراتی را هم معرفی نمودم ولی الان به حدی از این سازمان منزجر هستم که حاضر نیستم جسد و حتی هیچگونه وسیله ای از فرزندم نزد این سازمان باقی بماند.
بنابراین خواسته های خودم را به صورت زیر بطور خلاصه مجددا مطرح میکنم و از مراجع قانونی عراق درخواست یاری دارم:
1. موضوع کشته شدن فرزندم سهیل ختار در مراجع قضایی عراق مورد بررسی و تحقیق قرار گرفته و مسببین آن محاکمه شوند.
2. درخواست دیدار با فردی که خودم مشوق وصل شدن وی به سازمان بوده ام و الان در قرارگاه اشرف است را بدون حضور مسئولین سازمان در بغداد یا جای دیگر دارم.
3. مایلم با یاری مراجع قانونی در عراق به سر قبر فرزند خود در قرارگاه اشرف رفته و همچنین جسد وی و وسایلش را از این سازمان تحویل بگیرم.

نوشته دادخواهی آقای تیمور ختار و خانم ختار به مراجع قانونی عراق اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.