در خصوص تشکیلات مجاهدین خلق، قربانیان آسیب‌های شدید روانی سه دسته هستند. دسته اول، افرادی که علیرغم حال روانی نامناسب کماکان به زور و اجبار درون فرقه نگه داشته می‌شوند، دسته دوم افرادی که از فرقه جدا شدند اما اکنون در آسایشگاه‌های روانی زندگی می‌کنند و از زندگی سالم بی‌بهره هستند و دسته سوم افرادی هستند که فروپاشی روانی ناشی از فشار فرقه‌ای آنها را به سمت خودکشی سوق داده و امروز از آنها تنها نامی باقی است. در زیر تنها به سرنوشت چند نمونه از قربانیان آسیب‌های روانی در فرقه مجاهدین خلق می‌پردازیم.

معصومه چاهه

برادر او، حمید چاهه یکی از اعضای پیشین فرقه مجاهدین با ۱۲ سال سابقه در تشکیلات ( از سال ۱۳۸۰ تا سال ۱۳۹۲) پس از ۱۰ سال سکوت، در تابستان 1402، از سرنوشت هولناک خواهر جوانش، معصومه چاهه، سخن گفت.

معصومه که در سنین نوجوانی به مجاهدین خلق پیوسته بود در سال ۱۳۸۰ در سن 23 سالگی خواهان جدایی از تشکیلات بود و به همین دلیل توسط مسئولان تحت فرمان مسعود و مریم رجوی در قرارگاه اشرف واقع در عراق مورد اذیت و آزار و فحاشی در نشست‌های جمعی قرار گرفت و زندانی و شکنجه شد. هنگامی که فشارهای روانی گروهی معصومه را مجاب به ماندن و اطاعت از فرقه نکرد. سران مجاهدین خلق او را در مرز ایران و عراق رها کردند.

معصومه چاهه

در ویدئویی که از معصومه در آسایشگاه روانی امین آباد تهران گرفته شده است، معصومه با ظاهر و لحنی که نشان از ضربه‌های شدید روانی دارد، از تجربه دردناک مورد تجاوز گروهی واقع شدن می‌گوید: “تعدادی جوان که چهره هاشان سیاه بود دنبالم می‌دویدند و من فرار می‌کردم از دست آنها … و بعد رسیدند و … بعد افتادند رو من…”

به شهادت خواهر و برادر معصومه، او پس از آنکه مورد تجاوز گروهی قرار گرفت با بدنی خونین، دست‌های زخمی و لباس‌هایی پاره خود را به خانه یکی از خویشاوندان در شهر ری می‌رساند. بدلیل شوک حوادثی که از سر گذرانده بود، قدرت تکلم نداشت و بصورت پراکنده درباره حقایق زندان و شکنجه توسط مجاهدین در قرارگاه اشرف و سپس مورد تجاوز قرار گرفتن خود صحبت کرد.
این حوادث هولناک که مسئول آن فرقه رجوی بود، معصومه 23 ساله را به بیمارستان‌های روانی کشاند. او تعادل روانی خود را از دست داد و هم اکنون در دهه چهل زندگی‌اش در آسایشگاه امین آباد بستری است در حالی که ظاهری بسیار مسن تر از سن واقعی‌اش دارد.

حسن و اسماعیل شریفی

حسن و اسماعیل شریفی دو جوان عادی گیلانی بودند که در سنین جوانی در رفاه و آسایش ازدواج کرده بودند و با همسر، والدین و تنها خواهرشان زندگی می‌کردند. این دو برادر جوان در سال 1376 با هدف یافتن شغل و کسب درآمد بیشتر راهی اروپا شدند.
آ‌نها مانند هزاران جوان بی‌گناه دیگر در دام عوامل مجاهدین خلق در کشورهای همسایه گرفتار شدند و به کمپ اشرف در عراق برده شدند. یکی بعد از 4 سال و دیگری بعد از 6 سال به خانه برگشتند اما با روح و جسمی که فرقه رجوی ویران کرده بود. به شهادت خواهر آنها، زهرا شریفی، وقتی حسن در سال 2003 به وطن بازگشت، تمام بدنش سوخته بود. چندین زخم از شکنجه گران مجاهدین خلق بر جسمش و هزاران زخم بر روحش باقی مانده بود.

سمت راست: سید اسماعیل شریفی پیش از پیوستن به فرقه رجوی – سمت چپ: سید حسن شریفی اکنون و در بخش روانی بیمارستان

حسن با کمک مرزبانان به شهر خود در گیلان در شمال ایران رسید. او توانست خانه‌اش را پیدا کند و به خانواده‌اش بپیوندد اما فشارهای روانی ساختار حکمرانی مجاهدین خلق او را روانی کرده بود. او دیگر عادی نشد و بالاخره خانواده‌اش مجبور شدند بپذیرند که او در بخش اعصاب و روان بستری شود. حسن شریفی اکنون در مرکز توانبخشی رسالت شهر رشت نگهداری می‌شود.
دو سال بعد، برادر دیگر، اسماعیل به همین ترتیب توسط مجاهدین خلق در مرز رها شد و به خانه بازگشت. فشارهای فرقه رجوی او را تا مرز افسردگی شدید پیش برده بود. خانواده‌اش از او حمایت کردند تا شغلی پیدا کند اما در نهایت او تاب نیاورد و خودکشی کرد.

سمانه بزرگان فر

سیامک نادری عضو پیشین مجاهدین خلق در مطالب روشنگرانه‌اش علیه فرقه رجوی درباره سمانه بزرگان‌فر مفصلا نوشته است. او در مرداد ۱۳۹۴ خبر مرگ دختر ۲۳ ساله‌ای از سازمان مجاهدین درآلبانی را دریافت می‌کند. این خبر را یک آلبانیایی با نام خانودگی فلوری، که کارمند وزارت کشور آلبانی بود، به او داده بود.

در آن زمان، بر خلاف معمول سازمان هیچ خبر و اطلاعیه‌ای درباره مرگ سمانه بزرگانفر در رسانه‌هایش اعلام نکرد و حتّی در کمپ فرقه در آلبانی هیچ مراسمی برای او برگزار نشد.

نادری شهادت می‌دهد که سمانه بزرگان‌فر، دختر ایرج بزرگان‌فر است که پس از سرنگونی صدام به اشرف آمدند. ایرج دراشرف هرگز وارد مناسبات تشکیلاتی (حرفه‌ای) سازمان نشد. دخترش سمانه هم عضوی تشکیلاتی نبود. او حتی مخالف ماندن در تشکیلات و خواستار جدایی از سازمان بود.

در مرداد ۹۶، نادری از یکی دیگر از جدا شده‌ها در آلبانی درباره سمانه چنین می‌شنود که سمانه بزرگان‌فر دختر نوجوانی بود که پس از سقوط صدام حسین، توسط خانواده‌اش به سازمان آورده شد. او و چند دختر دیگر در تشکیلات سازمان نبودند، امّا یونیفرم نظامی می‌پوشیدند و تحت فرماندهی زنی به نام مریم بودند.

این فرد جدا شده توضیح می‌دهد که سمانه بیماری عصبی گرفته بود وحتی مادرش را می‌زد!. سمانه را مسئولین سازمان گفتند که مُرد اما او بر این باور است که مرگ سمانه خودکشی بوده و او را درقبرستانی درنیم ساعتی پایگاه مفید در آلبانی دفن کرده‌اند. سیامک نادری پس از شنیدن این سخنان به قبرستان مذکور می‌رود و عکس‍‌هایی از مزار سمانه می‌گیرد و بعدا منتشر می‌کند.

مریم بانو ترابی

مریم بانو ترابی خواهر کوچکتر قربانعلی ترابی و نادعلی ترابی است. قربانعلی از اعضای ناراضی مجاهدین خلق بود که زیر شکنجه فرماندهان این تشکیلات کشته شد و نادعلی از اعضای انجمن نجات است که سالهاست دادخواه خون برادرش و رهایی خواهرانش از حصارهای فرقه است.

محمدرضا ترابی فرزند قربانعلی ترابی از کودک سربازان سابق مجاهدین خلق که تنها پس از خروج از فرقه و پا گذاشتن به جهان آزاد از مرگ دردناک پدرش زیر شکنجه‌های هم‌رزمان آگاه شد درباره عمه کوچکش یعنی مریم بانو ترابی چنین می‌نویسد:

“داستان یکی از عمه‌هام بسیار دردناکه. در واقع عمه کوچکترم. در جریان بازجویی‌های مجاهدین در اشرف در سال ۷۴، اون هم خیلی شکنجه شد. و بخصوص بعد از شنیدن خبر مرگ پدرم، دوچار بیماری روانی شد و تعادل خودش رو از دست داد. در دورانی که من در مجاهدین بودم، عمه بزرگترم همیشه مراقب اون بود که مبادا در مورد پدرم بهم چیزی بگه. حتی اجازه نداشت در مورد پدرم، یعنی برادر بزرگش، باهام حرف بزنه. لعنت بر مجاهدین! عمه‌م خیلی مهربون و دوست داشتنی بود.”

مزدا پارسی

نوشته آنهایی که در فرقه رجوی سلامت روان خود را از دست دادند اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

سید حسن شریفی به اتفاق برادرش سید اسماعیل در سال ۱۳۷۶ ناخواسته طعمه رجویها شدند و به بهانه اعزام به اروپا، به عراق و اشرف کشانده شدند و سرنوشت دردناکی برایشان رقم خورد که جوانی و تمام آرزوهای یک زندگی بهتر برایشان به تباهی کشید.

این دو برادر در فاصله ۴ سال حضور اجباری در مناسبات فرقه ای رجوی در اثر شدت فشارهای روحی و جسمی آسیب های جدی دیدند و به لحاظ روحی و روانی بشدت ناتوان شدند.

فرقه ظالم رجوی وقتی نارضایتی و ناتوانی این دو برادر را دیدند ناجوانمردانه آنان را در مرز ایران و عراق رها کردند و برگ دیگری از جنایت را در کارنامه سیاه قطور خود به ثبت رساندند.

سید حسن در سال ۱۳۸۰ و سید اسماعیل در سال ۱۳۸۲ به کمک مرزبانان غیور و نیروهای امنیتی کشور با کمک‌های انسانی قابل توجه تحویل خانواده خود شدند.

پیشتر از این شرح ماجرای تکان‌دهنده این دو برادر و دادخواهی خواهرشان سیده زهرا شریفی در سایت نجات اطلاع سانی شده است.

دیدار مسئول انجمن نجات گیلان با سید حسن شریفی

در دیدار مسئول انجمن نجات از  مرکز توانبخشی رسالت رشت از قول مسئول و همچنین دکترهای مرتبط با پرونده پزشکی ، مشخص شد سید حسن شریفی بطور کامل و صددرصد آسیب دیده و بعنوان مریض روانی در آسایشگاه توانبخشی رسالت رشت تحت کنترل و رسیدگی ویژه قرار دارد.

باشد تا در آینده ای نزدیک تمام عوامل سرکوب و جنایت تشکیلات سیاه و خفقان آور با محوریت مسعود و مریم رجوی در پیشگاه عدالت به محاکمه و مجازات کشیده شوند.

پور احمد مسئول انجمن نجات گیلان پس از دیدار با زندگی باخته سید حسن شریفی از شدت ناراحتی و فشارهای روحی بشدت متاثر شد و به مسئولین مهربان مرکز توانبخشی توصیه اکید کرد تا به سید حسن شریفی توجه و رسیدگی ویژه داشته باشند.

دقتکار

نوشته تأثیر ۴ سال زندگی در تشکیلات رجوی بر روان سید حسن شریفی اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

سید حسن و سید اسماعیل شریفی دو برادری بودند که عمر و زندگی و جوانی شان به دست تشکیلات رجوی نابود شد.

خانواده سید حسن و سید اسماعیل شریفی در دیدار با مسئول انجمن نجات گیلان

سیده زهرا شریفی، تنها خواهر آنها که غم سنگین سرگذشت تلخ دو برادرش را به دوش می کشد با بغضی در گلو شرح ماجرا را روایت کرد:

“ با تمام قوا از رجویها شکایت دارم و تا به آخر پایش هستم چون که دو برادرم و خانواده ام از قربانیان مجسم رجویها هستیم و هنوز که هنوز است داریم چوبش را میخوریم و قیمت سنگین میدهیم.
خدمت شما عرض کنم آقای پوراحمد که درسال 1376 داشتیم خیلی خوب وسلامت دریک خانواده 5 نفره زندگی می کردیم یعنی پدر ومادرم و بنده ودوبرادرم سید حسن و سید اسماعیل. تا اینکه برادرهایم مطرح کردند که میخواهیم برای کار و یک زندگی بهتر به اروپا برویم. لذا پدرم تنها مغازه کسب و کارشان را فروخت و پول حاصل ازآن را به دوبرادرم سید حسن وسید اسماعیل داد تا مقدمات سفربه اروپا را فراهم کنند. این درشرایطی بود که برادرهایم خیلی جوان وهنرمند و ورزشکار بودند و بویی از سیاست نبرده بودند.
از آن تاریخ به بعد دیگر خبری از برادرهایم نشد که نشد به هر کجا که رفتیم و پیگیری کردیم با در بسته مواجه شدیم. بنده که یگانه خواهرشان بودم و والدینم چقدرآسیب ها که ندیدیم. دراین وانفسا پدرم ازغصه دوری وبیخبری فرزندانش دق کرد و ازمیان ما رفت ومصیب مان دوچندان شد.

خانواده سید حسن و سید اسماعیل شریفی

الان که دارم داستان زندگی برادرهایم را تعریف میکنم تمام بدنم می لرزد و استرس شدید دارم.

تا اینکه در ابتدای سال 1380 بود که برادرم سید حسن به خانه برگشت. راه خانه را گم کرده بود و یکی از همسایه ها وی را به خانه پدری ام هدایتش کرده بود. بنده هم سریع خبردار شدم و به اتفاق همسرم خود را فوراً به منزل بابا رساندم و سید حسن را دیدم.
ای خدای من مگر میشود در عرض 4 سال اینقدر تغییرات صورت گرفته باشد! یعنی اصلا سید حسن را نشناختم. آن جوان بلند قامت ورزشکار، حالا شده بود یک تکه گوشت بی حس و حرکت . قدرت تکلم نداشت و حافظه ای برایش نمانده بود. من در کنار همسر و والدینم فقط بلند بلند گریه میکردیم. توی سر خودم میزدم.

برادرم از دست رجوی ها مشکلات روحی و روانی شدیدی پیدا کرده بود. تمام بدنش هم سوزانده شده بود.

رجوی های لعنتی وقتی دیده بودند سید حسن بیمار به دردشان نمی خورد، او را لب مرز رها کرده بودند. برادرم به سختی خودش را به منزل رسانده بود. البته نا گفته نماند که مرزبانان کشور و همچنین نیروهای امنیتی کشور خیلی در این خصوص به وی کمک کرده بودند تا به رشت برسد .

سمت راست: سید اسماعیل شریفی پیش از پیوستن به فرقه رجوی – سمت چپ: سید حسن شریفی اکنون و در بخش روانی بیمارستان

بنده و خصوصا مادرم 15 سال تمام از وی نگهداری کردیم چون که پاره تن مان بود. ولی بتدریج حالش روبه وخامت رفت و مطلقا تعادل روحی و روانی نداشت و به امکانات منزل آسیب می رساند طوریکه اواخرش به ما حمله ورمیشد. تا اینکه دکترا گفتند که باید در آسایشگاه عمومی بستری شود و ما ناگزیر از سال 1396 وی را بستری کردیم. منتهای مراتب مدام به او سر میزنیم و هزینه هایش را پرداخت میکنیم.

ایکاش مشکل ما همین یک برادر بود و حداقل سید اسماعیل را در کنار خود می داشتیم. ولی سید اسماعیل هم دراسارت رجویها بود که خبرش را به سختی توانستیم ازسید حسن بگیریم.

از برگشت سید حسن فقط 2 سال گذشت که یک شبی خبردارشدیم که سید اسماعیل هم به خانه برگشته است وزودی به جانب خانه بابا روانه شدیم ودیدیم که بله سید اسماعیل خودش است و برگشته. با دیدنش خیلی گریستم . چونکه سید اسماعیل هم به کل عوض شده بود. برادرم به شدت افسرده بود واصلا حرف نمیزد. با خواهش وتمنا که از وی داشتیم گفت وقتی سید حسن به خاطرمشکلات آنجا دراشرف مریض و روانی شد من هم مریض شدم و با آنها مخالفت کردم و وقتی هم فهمیدم در مرز رها شده، من هم مثل او درمرز رها شدم و الان اینجا هستم.

اینها تنها چیزهایی بودند که سید اسماعیل تعریف کرد و بعد از آن ساکت شد. او حرف نمی زد و فقط گوشه ای کز کرده بود.
سید اسماعیل به نسبت سید حسن حالش بهتربود و لذا جایی درمغازه درب سازی مشغول شد و4 سالی با مشکلاتش طی کرد. متاسفانه به دلیل فشارهای روحی شدیدی که در مناسبات رجوی ها به او وارد شده بود و به دلیل افسردگی که پیدا کرده بود، دست به خودکشی زد و به زندگی اش پایان داد.

پوراحمد، مسئول انجمن نجات گیلان با این خواهر دردمند اظهار همدلی و همدردی کرد.

نوشته ماجرای تکان دهنده دو برادر که به دست مجاهدین خلق قربانی شدند اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

خانواده شریفی از جمله خانواده هایی هستند که قربانی مطامع رجوی شدند و ضربه مهلکی از مجاهدین خلق خوردند.
سید حسن و سید اسماعیل شریفی در سنین جوانی، در حالی که در رفاه و آسایش متاهل بودند و در کنار همسر و والدین و خواهرشان زندگی می کردند در سال 1376 به قصد مهاجرت به اروپا و با هدف کسب کار و در آمد بالاتر راهی می شوند، غافل از آنکه تمام سرمایه عمر و جوانی و سلامت جسم و روحشان در این مسیر از دست می رود.

این دو برادر که همچون هزاران جوان بیگناه دیگر به دام آدم ربایان فرقه گرفتار شده بودند، یکی بعد از 4 سال و دیگری بعد از 6 سال به نزد خانواده باز می گردند. اما با روحی نابود شده و جسمی علیل! سید حسن زمانی که باز می گردد تمام تنش سوزانده شده بوده است.

در طول این مدت، پدر خانواده از غم دوری دو فرزندش از دنیا رفته بود و خواهر و مادر همچنان چشم انتظار عزیزان شان بودند. سال 1382، فرقه حسن شریفی را که حالا مشکلات روحی و روانی زیادی پیدا کرده بوده به لب مرز ایران و عراق می برند و آنجا رها می کنند. سید حسن به کمک مرزبانان راهی شهر و دیارش می شود و به خانواده می پیوندد. فشارهای فرقه ای روح او را آن قدر بیمار کرده بود که هیچ گاه به حالت طبیعی بازنگشت و سرانجام خانواده مجبور شدند او را در بخش روانی بیمارستان بستری کنند.

دو سال بعد سید اسماعیل هم به همین شکل در مرز رها می شود و به خانه بازمی گردد. فشارهای فرقه او را هم تا مرز افسردگی شدید برده بود که در نهایت تاب نیاورد و دست به خودکشی زد.

سیده زهرا شریفی، تنها خواهر آنها که غم سنگین سرگذشت تلخ دو برادرش را به دوش می کشد با بغضی در گلو شرح ماجرا را روایت می کند. او همچنین می گوید:” با تمام قوا ازرجویها شکایت دارم وتا به آخرپایش هستم چون که دو برادرم وخانواده ام از قربانیان مجسم رجویها هستیم و هنوز که هنوز است داریم چوبش را میخوریم و قیمت سنگین میدهیم.”

نوشته دادخواهی خانواده سید حسن و سید اسماعیل شریفی از مجامع بین المللی اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.