من که در آن مقطع 19 سال داشتم و از بیماری تیروئید رنج می بردم با این تصور که با رفتن به خارج کشور می توانم هزینه عمل را تامین کنم به آن شخص اعتماد کردم واز مسیر زمینی بلوچستان از ایران خارج و به پاکستان رفتم و در یکی از هتل های شهر کویته که مجاهدین خلق اجاره کرده بودند، مستقر شدم. در هتل مسئولین این گروه به دیدن من آمدند و همزمان تماس هایی که گفته میشد از طرف پدرم هست با من گرفته شد، در نهایت به من گفتند که پدر شما در عراق است و شما ظرف چند روز آینده به کشور عراق اعزام خواهید شد. من که احساس کردم فریب خورده ام اعتراض کردم و مخالفت خودم را با رفتن به عراق اعلام کردم و گفتم شما به من وعده رفتن به یک کشور اروپایی را داده بودید! وقتی اصرار آنها را دیدم گفتم می خواهم به ایران برگردم.

نیروهای وابسته به مجاهدین خلق در کشور پاکستان تلاش زیادی کردند که مانع بازگشت من به ایران شوند و حتی برای ترساندن من گفتند درصورت بازگشت به ایران اعدام خواهی شد! تا شاید مرا به عراق و کمپ اشرف ببرند. براثر شدت ناراحتی و استرس بیماری من وخیم تر شد و باز نفرات سازمان دست بردار نبودند و اصرار داشتند که به عراق بروم، اما من همچنان مقاومت می کردم. آنها که مخالفت من و وضعیت بیماری من را دیدند گفتند تو را به ایران باز خواهیم گرداند. من از این بابت که مقاومت های من منجر به تسلیم شدن آنها در قبال خواسته هایم شده بود خوشحال شدم.

اما شبی که قرار بود صبح روز بعد از آن به ایران برگردم نیروهای امنیتی پاکستان به اتاق من در هتل ریخته و مرا مورد ضرب و شتم قرار دادند بطوریکه از شدت ضربات بیهوش شدم. وقتی بهوش آمدم خودم را در یک پاسگاه نظامی دیدم. بعد از تشکیل پرونده من را به اتهام ورود غیرقانونی به خاک پاکستان به زندان انداختند. در زندان از طریق زندانبان فهمیدم که مجاهدین خلق بعد از اینکه از رفتن به عراق خودداری کردم من را لو داده اند وهمین اقدام نیروهای وابسته به این گروه منجر به دستگیری من شد.آنها تصور می کردند من تحت تاثیر شرایط سخت زندان کوتاه آمده و قبول خواهم کرد تا به عراق بروم اما من مصمم بودم به ایران برگردم و سه سال حبس را تحمل کردم تا اینکه در زندان برای سفارت ایران پیام فرستادم و نفرات سفارت بعد از چند روز به دیدن من در زندان آمدند و با تلاش هایی که انجام دادند در نهایت بعد از سه سال اسارت در زندانی که به لحاظ بهداشتی و رسیدگی های صنفی یکی از بدترین زندانهای دنیا بود به ایران و کانون خانواده برگشتم.

در حال حاضر که به آن اتفاق شوم فکر می کنم خدا را هزار بار شکر می کنم که به من قدرت تفکر در تصمیم گیری عاقلانه در آن شرایط را داد، چون پدرم که همانند من فریب مجاهدین خلق را خورده بود، سالها در اسارت بود تا اینکه رژیم صدام سرنگون شد و او هم توانست آزادی خود را بدست بیاورد و به نزد خانواده برگردد. واقعا برای من جای این سوال همچنان باقی است که چگونه رهبران مجاهدین خلق و بخصوص مسعود و مریم رجوی که سنگ آزادی مردم ایران را به سینه می زنند، امثال مرا با دادن وعده های فریبنده زندگی در اروپا به دام می انداختند تا به عراق و پادگان اشرف ببرند که وقتی مثلا من بعنوان یک نوجوان با هزاران آرزو از این خواسته آنها سر باز زدم، نه تنها به حق انتخاب من احترام نگذاشتند، بلکه با زد و بند با پلیس پاکستان به اقدام کثیف انسان فروشی متوسل و باعث شدند سه سال در زندان پاکستان حبس شوم و متاسفانه چنین کاری را با صدها نفر دیگر کردند .

به هر حال خدا را شکر می کنم که به وطن و نزد خانواده ام برگشتم و توانستم تشکیل خانواده بدهم و اکنون لحظات شادی را در کنار همسر و فرزندانم می گذرانم و از خدای بزرگ می خواهم به زودی آزادی اعضایی که همچنان گرفتار فرقه ضد انسانی و فریبکار رجوی هستند فرا برسد تا آنها هم بتوانند به آغوش گرم خانواده خود بازگردند .

زندگی زیباست، زندگی آتشگهی دیرنده پابرجاست
گر بیفروزیش رقص شعله هایش پیداست
ورنه خاموش است و خاموشی گناه ماست.

سید رضا لطیفی

نوشته رقص زیبای شعله های زندگی اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

اما در نهایت با همت و تلاش های مادرشان و پیگیریهای سفارت ایران در پاکستان، خوشبختانه توانستند از دام مافیای فرقه رجوی گریخته وبه کشورخود بازگردند. حالا او در این کلیپ ماجرا را شرح می دهد :

نوشته من و برادرم در دام مجاهدین خلق در پاکستان اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

درنهایت گفت باید به جرم ورود غیر قانونی به زندان بروید. برادرم را به زندان لاندهی ومرا به زندان جنید در کراچی منتقل کردند.درزندان هرکس مجبور به بیگاری بود! عده ای لباس های ماموران را می شستند وعده ای هم باید محوطه زندان را با گونی های نخی پاک می کردند. کسی هم که حاضر به بیگاری نبود تنبیه وبقول معروف فلک می شد. زندان”جنید” علیرغم اینکه مرتب تمیز می شد ولی حسابی محیط آن آلوده بود. از نظر غذایی هم که اصلا وضعیت مناسبی نداشت. غذای بسیار تند به ما می دادند که من بدلیل داشتن تیروئید اصلا نمی توانستم بخورم به همین دلیل به مدت بیش از 6 ماه غذای من یک لیوان آب با یک قرص نان بود.گاهی اوقات بخاطر وخیم بودن بیماری ام تمام بدنم شب ها موقع خواب فلج می شد وقادر به حرکت نبودم. تا حدود سه سال من دراین این زندان وبرادرم زندان لاندهی بود. فقط مواقعی که به دادگاه می رفتیم همدیگر را می دیدیم.
گذشت تا اینکه قاضی عوض شد واتفاقا یک زن قاضی پرونده ما شد که برخورد خوب وظاهرا آدم منصفی بود. او ازما خواست که برایش تعریف کنیم برای چی به پاکستان آمدیم. من عمدا به او گفتم من وبرادرم به قاضی قبلی گفته بودیم ما دریکی از دهات بلوچستان زندگی می کنیم پدرم فوت کرده ومادرم پیر و بیمار است. همراه برادرم برای تامین مخارج زندگی به پاکستان آمدیم اما دراینجا به جرم ورود غیرقانونی دستگیر شدیم و الان سه سال است که اینجا زندانی هستیم وکسی صدای ما را نمی شنود اما به وی گفتیم حقیقتا ما دراصل ایرانی هستیم ولی بخاطر موضوع 11 سپتامبر و دشمنی آمریکا باایران بدلیل ترس ازاینکه انگ تروریست بخوریم عمدا در زندان خودرا عراقی معرفی کرده بودیم.

وقتی قاضی موضوع را شنید به ما گفت من چکار می توانم برایتان انجام دهم که من وبرادرم ازوی خواهش کرده وگفتیم ما اینجا کسی را نداریم وخانواده مان هم ازوضعیت ما خبری ندارند بنابراین انتظار داریم که در جرم ما تخفیف قائل شده تا شاید بتوانیم به کشورمان برگردیم.خانم قاضی به ما گفت جرم شما 14 سال حبس دارد ازآنجائیکه دید من بیمار و سن کمی دارم گفت می توانم در ازای سه سال حبسی که کشیدید برای شما 5 سال حبس تعیین کنم لازم به ذکر است که در قانون پاکستان شبانه روز حبس دو روز محسوب می شود. بنابراین شما الان سه سالی که حبس کشیدید در برابر5 سال حبس که برای شما تعیین کردم. 2 سال شش ماه بجای حبس ومابقی 6 ماه شما را به مبلغ 50هزار روپیه جریمه می کنم وچون ما پولی نداشتیم 6 ماه اضافی بابت جریمه نقدی حساب کرد. بعد از این قاضی برایمان درخواست داد تا سفارت ایران به زندان آمده تا ما را به ایران دیپورت کند.نماینده سفارت درزندان ازما سئوال کرد چرا شما درطی این سه سالی که زندانی بودید نگفته بودید که ما ایرانی هستیم ؟ ما ابتدا به نماینده سفارت گفتیم حقیقتا ما دراینجا اسم سازمان مجاهدین را شنیدیم بعد شرح ماجرای فریب دادن پدرمان توسط سازمان مجاهدین وبردن وی به عراق واینکه می خواستند ما را هم تحت عنوان دیدن پدرمان فریب داده وبه عراق ببرند واینکه ما چون متوجه فریبکاری آنها شده وبه عراق نرفتیم به زندان افتادیم ودراینجا هم بدلیل حادثه 11 سپتامبرعمدا خودرا عراقی معرفی کرده بودیم. نماینده سفارت که متوجه موضوع شد گفت بعد ازانجام تحقیقات و صحت حرف های شما موضوع آزادی تان را پیگیر خواهیم شد.تا اینکه بعد از گذشت حدود یک ماه یعنی اواخر سال 83 ما اززندان آزاد وبه ایران دیپورت شدیم.
لازم به ذکر است که بعد ازآزادی از زندان ورسیدن به ایران مادرمان تعریف کرد وگفت برای آزادی شما مسئولین ایران مجدانه پیگیر آزادی ما از زندان وبازگشت به وطن وآغوش گرم خانواده شدند که ازاین بابت نهایت تشکر وقدردانی را ازهمه آنها دارم …
ادامه دارد

نوشته به شوق دیدار پدر به دام فرقه رجوی افتادم – قسمت سوم اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

نوشته به شوق دیدار پدر به دام مجاهدین افتادم – قسمت دوم اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

گذشت تا اینکه یک روز در تاریخ بهمن ماه 79 درحالی که من 19 و برادرم هم 20سال داشت، فردی به درب منزل ما امد وخودش را بنام زاهد معرفی کرد ومعلوم بود که بلوچ هست. بعد ازاحوال پرسی گفت من ازطرف پدرتان آمدم ونوشته ای به برادربزرگتر از خودم نشان داد و گفت این نامه را پدرتان به من داده تا به شما برسانم.
در آن نامه نوشته بود من جای خوب وشغل خوبی دارم، برای ملحق شدن به من با این فردی که می آید درب منزل همکاری کنید.

ما شوکه شدیم اما از روی سادگی و بدلیل اینکه خبری در مورد پدرمان آورده بود حرف اورا باورکردیم. برادرم موضوع را با من درمیان گذاشت وگفت چکار کنیم ؟ زاهد گفت من می روم و دوساعت دیگر برمی گردم تا از تصمیم شما مطلع شوم.دراین فاصله من وبرادرم با هم حرف زدیم. ابتدا من برای رفتن مخالفت کردم که برادرم گفت پدرمان نوشته باید هردو پسرم بیایند اگر تو نمی آیی این فرد مرا با خودش نخواهد برد! که درنهایت بعد ازساعتی بحث وجدل تصمیم گرفتم با برادرم به همراه زاهد ازایران خارج ومثلا به ترکیه برویم.
مادرمان اما بشدت با رفتن ما مخالفت کرد. اما ما روی رفتن پافشاری کردیم. دوساعت بعد زاهد امد و او را به داخل منزل دعوت کردیم. او تمام مراحل و نحوه رفتن ما از ایران را برایمان توضیح داد و گفت تمامی مخارج سفر شما را هم پدرتان به من داده و نگران هزینه ها نباشید. لازم به ذکر است یکی ازعلت هایی که من قبول کردم که با برادرم بروم این بود که من ناراحتی تیروئید شدید داشتم وچون هزینه درمان آن را نداشتم پیش خودم گفتم خب می روم اروپا وبا هزینه پدرم خودم را درمان می کنم. واقعیت بعدی اینکه من و برادرم فریب زندگی در اروپا را خوردیم. بهرحال فردای آن روز به همراه زاهد با اتوبوس به سمت کرمان وازانجا به سمت زاهدان رفتیم.لازم به ذکر است که ما تا آن موقع حتی به بیرون از استان خودمان هم سفرنکرده بودیم به همین خاطر فکر می کردیم زاهد دارد ما را به ترکیه می برد به همین خاطر برایمان سئوال نشد که برای رفتن به ترکیه چرا از مرز زاهدان باید برویم. بهرحال وقتی به شهر زاهدان رسیدیم به منزلی رفتیم که معلوم نبود خانه زاهد است یا کسی دیگر! درآنجا بعد از استراحت زاهد به ما گفت بدلیل رعایت مسائل امنیتی بهتراست که شما دوبرادر را جدا ازهم از مرزخارج کنیم. به این ترتیب شب اول مرا از مرز رد کرده ودرآن طرف مرز در یک اتاقک مستقر شدم که شب را درآنجا سپری کردم شب بعد برادرم را هم آوردند. در نیمه های شب بود که زاهد گفت باید حرکت کنیم تا اینکه بالاخره بعد طی مسافتی طولانی به سه راهی شهر کویته پاکستان رسیدیم درانجا صبحانه ای خورده وبا اتوبوس به سمت شهر کراچی رفتیم. درآنجا زاهد ما را تحویل فردی بنام تاج محمد که برای سازمان کار می کرد داد لازم به ذکر است که تا این نقطه هنوز ما نمی دانستیم که این نفرات برای سازمان مجاهدین کار می کنند.
ادامه دارد
سید رضا سید لطیفی

نوشته به شوق دیدار پدر به دام مجاهدین افتادم – قسمت اول اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.