شهرام بهادری تا سال 1394 اسیر مغزشوئی ها و ترفند های رهبران سازمان شده بود که در نهایت موفق شد بعد از 13 سال ، مناسبات دروغ و فریب سازمان را ترک کند و به دنیای آزاد قدم بگذارد. ایشان اکنون ازدواج کرده است و از تمامی موهبت های الهی برخوردار است.

نکته مهمی که در مصاحبه ایشان خواهید دید، این است که این دو برادر در دو مقر جدا از هم سازماندهی شده بودند که فقط 50 متر از هم فاصله داشتند، اما تا 8 سال موفق نشدند حتی در حد دو کلمه با هم صحبت کنند، حال برخی خانواده ها می پرسند چرا بچه های ما جدا نمی شوند؟ در سازمانی که مناسبات فرقه ای در آن برقرار است، هرگز امکانی نمی دهند که دو برادر تنی با هم صحبت کنند، چه برسد به اینکه موفق شوند با هم طرح فرار اجرا کنند، خصوصیت بارز فرقه ها ایزوله کردن افراد از اجتماع و برخوردهای اجتماعی است، چون از ناآگاه نگه داشتن اعضای خود سود می برند و اسارت را طولانی تر می کنند، اما این حقیقت هم وجود دارد که خورشید آزادی تا به ابد پشت ابرهای فرقه ای گرفتار نخواهد ماند.

در زیر مصاحبه کوتاهی از ایشان که در ویلای شخصی یکی از جداشدگان در دورهمی آنها ، ضبط شده است را از نظر می گذرانیم:

سلام ، من شهرام بهادری گرگری هستم، در سال 1381 به سازمان مجاهدین خلق پیوستم، من و برادرم شهرود ، با وعده کار در کشور آلمان فریب داده شدیم و در نهایت سر از عراق و پادگان مخوف اشرف درآوردیم! از لحظه ورودم به سازمان درد و مصیبت کشیدم تا لحظه آخر که از سازمان جدا شدم ( 13 سال ) ، حرفهای سازمان که به ما می زدند تماما دروغ بود، همه چیز فریب و گول زدن بود، ما را با کارهای پوشال مشغول کرده بودند، از دست ما هیچ کاری برای رهایی خودمان بر نمی آمد، با خانواده هم اجازه تماس نداشتیم، حتی نامه ای هم نمی توانستیم بفرستیم، اجازه هیچ تماس و نامه ای را به ما نمی دادند، من از سال 1381 تا سال 1394 در اسارت سازمان بودم، هیچ راه فراری برایم نبود، چون ما دو برادر بودیم و من را از برادرم جدا نگه داشته بودند، نمی توانستیم از آنجا خارج شویم، من هر بار تصمیم به خروج و جدائی که می گرفتم ، بدلیل اینکه برادرم را در یک مقر دیگر نگه داشته بودند، نمی توانستم تنهایی از سازمان جداشوم، می ترسیدم بلایی سرش بیاورند، یک رعب و وحشتی در دل ما بوجود آورده بودند، نمی توانستم خارج شوم، من تا 8 سال نتوانستم برادرم را که 50 متر با من فاصله داشت را ببینم!!! فاصله بین ما 50 متر بیشتر نبود، اما اجازه ملاقات با یکدیگر را هر بار با بهانه مختلف نمی دادند، هر جا می رفتم همیشه مسئولین سازمان تعقیبم می کردند، نمی گذاشتند تکان بخورم، سئوال می کردند، کجا می روی؟ چکار می کنی؟ من در سازمان حق نداشتم با برادر تنی خود صحبت و دیدار کنم، چون نمی خواستند ما با هم هماهنگ شده و از سازمان خارج شویم ، یا به طریقی فرار کنیم.

الان به دوستان سابقم پیام می دهم:
عمر خودتان را بیهوده هدر ندهید، خود را نابود نکنید، در سازمان نمانید، هیچ چیز در سازمان وجود ندارد، تمام حرفهای سازمان دروغ است، جوانی خود را در سازمان هدر ندهید، من و برادرم در طی آن 13 سال که در سازمان ماندیم ، در حسرت یک دیدار با خانواده خودمان بودیم، در حسرت نوشتن یک نامه برای خانواده مان بودیم، در حسرت یک تماس تلفنی با خانواده بودیم، همه شما که چندین سال در سازمان بودید همه چیز را به چشم دیدید، همیشه در حسرت بدلی ماندید، از سازمان خارج شوید، به هر کشوری که دلتان می خواهد بروید، من از وقتی که به ایران آمدم، ازدواج کردم، برای خودم مغازه دارم، ماشین خریدم، مشغول یک زندگی آزاد هستم، هیچ کس کاری به کارم ندارد، هر بار که یک نفس آزاد می کشم ، احساس جوانی می کنم، شما هم بیائید و از زندگی آزاد بهره ببرید، اصرار ندارم بیائید ایران، بروید به هر کشور خارجی که می خواهید، ایران هم خواستید بیائید . . .

شهرام بهادری گرگری – عضو نجات یافته از سازمان جهنمی رجوی ها

تنظیم و مقدمه از محمدرضا مبین

نوشته پای صحبت های شهرام بهادری؛ عضو سابق مجاهدین خلق اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

من شهرام بهادری گرگری یکی از 42 نفر شاکیان پرونده نقض حقوق بشر علیه مجاهدین هستم. که در آن پرونده رهبران گروه رجوی در صفحات متعدد حکم صادره بابت نقض حقوق بشر از جمله نسل کشی، شکنجه، زندان، کار اجباری و صدها مورد دیگر محکوم شده اند.
به عنوان یکی از شاکیان از شما می خواهم که به سرعت بخشیدن به تحقیقات توجه فرمائید.

شهرام بهادری گرگری یکی از شاکیان پرونده
ایران – آذربایجان

نوشته درخواست شهرام بهادری گرگری از دادستان دادگاه کیفری بین المللی اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

سلام من شهرام بهادری یکی از 42 نفر از شاکیان خصوصی نقض حقوق بشر در فرقه رجوی بودم. همچنین خدمت تمامی دوستان و جداشدگان و خانواده های محترم تبریک میگویم این پیروزی را که در دادگاه بین المللی لاهه در کشور هلند توانستیم پرونده را به ثبت برسانیم. که این پیروزی را خدمت همه تبریک میگم.

همچنین ما توانستیم راه را برای خانواده ها باز کنیم که بتوانند با عزیزانشان دیدار کنند.  از مجامع قضایی می خواهیم که نقض مستمر حقوق بشر در فرقه رجوی را محکوم کنند. ما تا آخر این مسیر قانونی را ادامه خواهیم داد که فرقه رجوی را به شکست بکشانیم.

در آخر از حضور خانواده ها و جداشدگان و تمامی دوستان تشکر می کنم. موفق باشید.

نوشته شهرام بهادری: از مجامع قضایی می خواهیم که نقض مستمر حقوق بشر در فرقه رجوی را محکوم کنند اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

برای دانلود اینجا را کلیک کنید.

نوشته شهرام بهادری گرگری: تا نتیجه پرونده شکایت از فرقه رجوی، همراه خواهم بود اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

انجمن نجات استان آذربایجان شرقی به اتفاق تمام خانواده های مرتبط با این انجمن افتخار این را دارد که صمیمانه ترین تبریکات خود را به آقای شهرام بهادری و خانواده محترمشان تقدیم نماید و برای ایشان آرزوی سلامتی و موفقیت روزافزون در کنار همسر گرامی شان را از خداوند متعال خواهانیم.
به امید روزی که تمام اعضای ناراضی کمپ اشرف با رهایی از چنگال رجوی و بازگشت به دنیای آزاد و کانون گرم و پر مهر خانواده زندگی نو و جدیدی را به دور از سایه شوم تشکیلات فرقه ای رجوی ها آغاز بنمایند.
مسعود رجوی هرگز تصور این روزهای خوب را برای اعضای دربند خود نمیکرد.
او مانند تمامی دیکتاتورها هرگز درک نکرد که امیال پلید وضد بشری او ، لزوما نمیتواند جایگزین واقعیات باشد.
بلی، مسعود ومریم سبک سر ازاین هستند که این بدیهیات زندگی انسانی را درک کنند!
البته آنها درلحظات آخر زندگی ، این مسائل را خواهند فهمید که فایده ای برای خوشان وهزاران قربانی شان ندارد.

نوشته تبریک به مناسبت ازدواج آقای شهرام بهادری اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

نوشته خروج من از فرقه رجوی بعد از ۱۴ سال اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

زمزمه های رفتن به آلبانی در لیبرتی

در لیبرتی ما شاهد رفتن مسئولین بالا به آلبانی بودیم. البته به ما نمی گفتند که این مسئولین را به آلبانی اعزام کردند. یکدفعه ما متوجه می شدیم که چند تا از مسئولین نیستند. و زمانی هم که این مسئولین را می فرستادند به آلبانی آنقدر مخفیانه عمل می کردند که کسی بویی نبرد و نفهمیم که می خواهند چکار کنند. بعد از رفتنشان می فهمیدیم که بله این مسئولین را فرستادند به آلبانی. مثلا در مقر ما شعبان اسرافیلیان و ابراهیم ملایی را فرستادند به آلبانی که مسئولین بالا بودند. اما هیچ کداممان نفهمیدیم که این ها را کجا می فرستند. بعد رفتنشان می فهمیدیم که به آلبانی اعزام کردند. که وقتی این مخفی کاریهای سازمان را می دیدیم در محفلها موضوع مهم حرفمان این بود که چکار می کنند؟ چرا از ما مخفی می کنند و نمی گویند؟ چرا فقط مسئولین بالا را می فرستند؟ هدفشان چیست؟ که این موضوع را در محفلها صحبت می کردیم و در بین دوستانمان در همه مقرها پخش کردیم که حواس همه باشد که ببینند کدام نفرات یکدفعه غیب می شوند. درباره این موضوع هر روز در محفلها صحبت می کردیم و از مقر هر کسی نفراتی را که می فرستادند زود و سریع به همه منتقل می کردیم.
سوال مهمی که برایمان وجود داشت این بود که چرا شبانه وقتی که همه خوابند این اعزام ها را انجام می دهند؟ یا چرا به هیچ کس نمی گویند که تعدادی از مسئولین را به آلبانی فرستادیم؟ چرا هیچ سخنی بعد از اعزام مسئولین به زبان نمی اورند؟ چرا فقط مسئولین بالا را می فرستند؟ یا وقتی خودروهای یونامی به داخل مقرها می آمد نمی گذاشتند نفرات پیش آنها بروند. از چه ترس داشتند؟ چرا وقتی خودروهای یونامی می آمد تعدادی از مسئولین، اعم از زن و مرد را توجیه می کردند که فقط این نفرات می توانستند پیش یونامی بروند و کسی را نمی گذاشتند که حتی نزدیک این نفرات یونامی شوند. وقتی داخل مقرها می آمدند و چرخ می زدند. همه در محفلهای خودمان می گفتیم که این مسئولین سازمان هیچ اهمیتی به نفرات پایین نمی دهند و همه چیز را از ما مخفی می کنند و به اینها لعنت می فرستادیم و فحش می دادیم. چون همش به فکر خودشان بودند که چطور خودشان را حفظ کنند و به خودشان برسند و بقیه را به کشتن بدهند.
سوالی که مطرح بود این بود که چرا این سازمان وقتی می بیند به لیبرتی حمله موشکی می شود نفرات بالا را به آلبانی می فرستد و نفرات پایین را اصلا از موضوع رفتن به آلبانی خبردار نمی کند. و یا حتی اگر خود یونامی نفری را برای ملاقات انتخاب و به آن نفر پیشنهاد رفتن به آلبانی یا خارج می دهد مسئولین سازمان نمی گذاشتند پیش یونامی برود و کاغذی را که یونامی به مسئولین سازمان می داد تا به آن نفر مشخص بدهند نمی دادند و ان نفر را آنقدر مسئولین سازمان تحت فشار می گذاشتند و شکنجه روحی می کردند که آن نفر را مجبور به امضاء آن کاغذ کنند که من نمی خواهم با یونامی دیدار داشته باشم.
در لیبرتی وقتی یونامی با خودروهای خودشان داخل محوطه می آمدند و همه جا می چرخیدند مسئولین فورا آماده باش می دادند و به همه مقرها از دم در لیبرتی که نگهبانی داشتند زنگ می زدند و می گفتند که دشمن وارد لیبرتی شد. یونامی را دشمن خطاب می کردند. و در مقرها در این مواقع نفرات را پخش می کردند به جاهایی که نتوانند اعضای یونامی را ببینند. بخصوص نفراتی که مخالف اینها بودند. حتی وقتی در مقرها نشست می گذاشتند و یونامی می آمد، زود نشست را تعطیل می کردند که یونامی نبیند.
یکبار در سالن امجدیه در لیبرتی در کنار آشپزخانه نشست گذاشته بودند. دیدیم نشست را برگزار نمی کنند و بجایش اخبار گذاشتند. ماها سریع موضوع را گرفتیم که یک چیزی هست. بلند شدیم رفتیم بیرون. دیدیم یونامی آمده است و مسئولین بخاطر این نشست را شروع نکرده اند و اخبار گذاشته اند که به یونامی بگویند ما برای نفرات اخبار می گذاریم. در حالی که به هر ترتیبی بود نمیگذاشتند که مااخبار را بشنویم! مخصوصا اخبار خارجی که ممنوعه بود. سریع در محفل گفتیم که اگر یونامی آمد سراغمون با چشم و ابرو به آنها می فهمانیم که همه اینها دروغه و دارند برای شما نقش بازی می کنند. اما متاسفانه آنقدر مسئولین مثل زنبور دور این نفرات یونامی می چرخیدند که نگذارند کسی به اینها نزدیک شود. و مسئولین یونامی را به صحبت می گرفتند و از منطقه بچه ها دور می کردند که یکدفعه یونامی خودش به سراغ کسی نرود و بعد که سر اعضای یونامی را مشغول می کردند و مطمئن می شدند که از مقر خارج شده ، آن موقع می آمدند نشست را شروع می کردند. یکبار از مقر 6 چند نفر را شبانه به آلبانی اعزام کرده بودند که دوستم سیروس از مقر 11 متوجه این موضوع شده بود از طریق دوستش و او هم اول صبح فوری به ما خبر داده بود که شبانه چند نفر از مقر 6 اعزام شدند به آلبانی و ما این خبرها را به یکدیگر منتقل می کردیم که دوستانمان در همه مقرها از موضوع باخبر شوند.

تجربه تلخ من از سازمان در جمع بندی 97
امروز که به گذشته 14 سال خودم نگاه می کنم. اگر قبل از پیوستنم به سازمان اندک آشنایی با آنها داشتم در این تصمیم گیری حتما تجدید نظر می کردم. اما متاسفانه در بی خبری کامل وارد این مسیر شدم. تصمیمات عجولانه پشت سر هم، باعث شد در یک مسیر یک طرفه برگشت ناپذیر وارد شوم. هر روز که از پیوستنم به سازمان می گذشت بخودم نهیب میزدم که چرا با آگاهی وارد این مسیر نشدم. اگر قبل از پیوستنم به سازمان با یک نفر که این سازمان را می شناخت مشورت می کردم هرگز وارد این مسیر اشتباه نمی شدم و نزدیک به 14 و 15 سال از بهترین سالهای عمرم را در فرقه رجوی سپری نمی کردم. از طرفی چون با برادرم وارد این مسیر شده بودیم خروج فردی خودم را یک خیانت به برادرم می دانستم. شاید اگر با برادرم نرفته بودم سالها قبل می توانستم خودم را از فرقه رجوی آزاد کنم. تمام کسانی که با مجاهدین آشنا هستند به خوبی می دانند که از وقتی سازمان وارد عراق شده و با صدام حسین دیکتاتور عراق هم پیمان گردید، به کلی از خطوط و اصول اولیه ی سازمان منحرف شد. کمتر کسی امروز باور دارد که ما سالها به اجبار در سازمان مانده بودیم. هرگز خودم هم فکر نمی کردم به محلی بروم که نتوانم از آن خارج شوم. اگر این همه سال که عمرم تلف شد در یک کار دیگری سرمایه گذاری می کردم مسلما می توانستم برای خودم یک کاره ای باشم یا یک تخصصی کسب کنم. اما حتی اگر 40 سال هم در سازمان بمانید صاحب یک تخصص بدرد بخور نمی شوید. به این معنی که سازمان از ناآگاه نگه داشتن افراد استفاده می کند و همه حرفهای خود را به آنها دیکته می کند. البته اگر بتوانم با سایر جداشدگان اقدام موثری علیه سازمان بکنیم هرگز از آن دریغ نخواهم کرد. سران فرقه رجوی باید تاوان عمر از دست رفته ما را به هر طریقی بپردازد.

اوقات فراغت در لیبرتی
برنامه روزانه ما در لیبرتی که یک فضای بسته بود به ترتیب زیر بود:
ساعت 4:30 صبح بیدار باش بود. قبل از اذان صبح که نیم ساعت کار فردی بود که تا 5 صبح شود. بعد آن تا ساعت 15: 5 صبحانه بود و بعد از آن از 5:15 تا یک ربع به شش کار جمعی بود. بعد از کار جمعی از ساعت یک ربع به شش تا 11:30 ظهر کارهای روزانه بود که بعضی ها را برای کندن سنگر انفرادی می بردند. بعضی ها را برای پارک سازی می بردند. بعضی ها را برای شستن درخت در کنار خیابانها می بردند. بعضی ها را برای کار آشپزی یا نانوایی و یا کارهای …. مثل تمیز کردن انبارها و چیدن مواد غذایی می بردند و یا برای کارهای باز کردن کانکس ها می بردند که از وسایل آنها استفاده می کردند و …. جوشکاری یا فلزکاری که تا 11:30 همه را با این کارها درگیر می کردند و 11:30 کار تعطیل می شد و به مقر برمی گشتیم که تا ساعت 30: 12 کار فردی بود و 30: 12 زمان ناهار بود تا ساعت 13 و از ساعت 13 که نیم ساعت هم جمع آوری آن می شد مثل شستن ظرفها و ظرفشویی و نظافت سالن غذاخوری که از ساعت 12:30 تا 14:15 استراحت بود یعنی 45 دقیقه و از 14:15 که بیدار باش بود تا ساعت 16 کار بود. دوباره که برای ادامه کارهای صبح می بردند و ساعت 16 کار تعطیل می شد که به مقرها برمی گرداندند نفرات را که برای ورزش آماده شوند و از 16 تا 45: 16 ورزش جمعی بود که به زور و اجبار می گفتند باید ورزش جمعی کنید مثل دوی جمعی یا نرمشهای جمعی که همه نفرات را مجبور به این کار می کردند و اگر کسی نمی رفت در نشست ها انتقاد می کردند و فحش می دادند و می گفتند کارهای رژیم را دارید پیش می برید که اگر ورزش جمعی نکنید شعبه سپاه پاسداران را دراینجا راه می اندازید.
ما و اکثر نفرات گوشمان به این حرفها و نشست ها و انتقادها بدهکار نبود و ما با دوستان هم محفلی مان در گوشه و کنارها داخل سنگرهای بتنی پشت دیوارهای بلوکی می رفتیم به ورزش انفرادی خودمان مشغول می شدیم و برای دو جمعی نمی رفتیم. که از ساعت 45: 16 تا 17:30 می گذاشتند که فوتبال یا والیبال بازی کنند نفرات و از 30: 17 تا 18 کار فردی بود. و از ساعت 18 تا ساعت 20 نشست های لایه ای بود که برای هر لایه که متشکل از عضوها، لایه جدید M و لایه های FA بود که قدیم M می گفتند و برای لایه ها یا F قرارگاه یا RS که زن بود و یا F نشست می گذاشت که F هم زن بود. مقر ما در قدیم اسمش FM4 بود که اسمش را عوض کرده بودند و اسم جدید داده بودند که F17 بهش می گفتند و تمام اسامی مقرها را عوض کرده بودند و F1 تا F17 نامگذاری کرده بودند. و در بین این F ها، F7،F8 و F16 مقرهای زنان بود.
از ساعت 20 تا ساعت 21 شام بود و جمع آوری آن و از ساعت 21 تا ساعت 22 نشست های عملیات جاری بود. در این نشست های عملیات جاری باید فاکتهای روزانه ات را می خوندی. مثلا باید می گفتی امروز من کم کاری داشتم. خوب کار نکردم یا فرمان بندیها را رعایت نکردم و از این جور لحظات. که من و تعدادی از دوستان هم محفلی ام یک کاغذ می گرفتیم دستمان در حالی که هیچی نمی نوشتیم و از روی کاغذ خالی وانمود می کردیم فاکت نوشتیم تا شرشون رو از سر ما کم کنند. از حفظ روزانه 2 تا فاکت می خوندیم. مثلا زمان بندی را رعایت نکردم و دیر از خواب بلند شدم که این کار روزانه ما بود که مثلا داریم فاکت می خونیم. و از ساعت 22 تا 30: 22 کار فردی بود و ساعت 30: 22 خاموشی بود.

نوشته چرا فقط افراد رده بالا به آلبانی اعزام می شدند؟! اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

دیدار با یونامی در لیبرتی
در لیبرتی که بودیم 2 یا 3 بار ما را برای دیدار با یونامی در مقر آنها دعوت کردند که رفتیم. اما وقتی این درخواست های یونامی برای دیدار با نفرات را می دیدند آنقدر ما را توجیه می کردند، آنقدر نشست می گذاشتند که باید فقط این حرفها را بزنید و اگر به غیر این حرفها حرف دیگری به زبان بیاورید سرو کارتان با ما هست. می گفتند ما در مقر آنها نفر داریم. هر حرف دیگری جدا از حرفهای ما بزنید ما می فهمیم و یک ترس در دل همه می کاشتند که نفرات را مجبور کنند فقط حرفهای دیکته شده آنها را بزنند.
می گفتند اگر یونامی پرسید به ایران می روید بگویید نه. اگر بگویید بله در ایران همه را می کشند. خانواده ها را می کشند و آنقدر در تب و تاب بودند که ترس رفتن به ایران را در دل همه بکارند. وقتی اسم خانواده ای می آمد انگار یک وحشتی سرتاپای وجود آنها را فرا می گرفت. می گفتند اگر به مقر یونامی می روید باید بگویید عراقیها ما را اذیت می کنند. باید بگویید نمی گذارند مواد غذایی وارد لیبرتی شود. آنقدر باید مشکلات را به زبان بیاورید تا ما به هدفهایی داریم، برسیم. از یونامی بدگویی می کردند. می گفتند همه اینها مزدور هستند. ما در بین اینها نفراتی داریم که برای ما کار می کنند و یک شک و تردیدی در دل نفرات ایجاد می کردند که نمی توانستیم تصمیم بگیریم که حرفهای دلمان را بزنیم. وقتی بحث دیدار با یونامی می شد همه مسئولین ترس داشتند. چون آنقدر مسئولین بالا برای توجیه می آمدند و نشست می گذاشتند که کسی از مقر به یونامی نرود و یا اگر می رود حرفهای اینها را بزنند. حرفهایی که اینها دوست داشتند.
یکبار در نشست توجیهی که سید رحیم موسوی گذاشته بود برای ما، گفتم خوب ما برای چی به مقر آنها برویم. این حرفهایی که به ما می زنید خودتان به آنها بگویید. انگار … سید رحیم را گرفت و تیکه مرا فهمید و مکث کرد و بعد از لحظاتی گفت وقتی می خواهی صحبت کنی اجازه بگیر و نشست را به هم نزن.
چند بار خودم شاهد بودم که یونامی هم محفلی من جمشید را چند بار خواست و حتی دنبالش آمدند و یک کاغذ به مسئولین سازمان یونامی داده بود که امضا کنند و انگار یونامی می خواست او را به خارج ببرد که جمشید و من در یک یگان و در یک آسایشگاه بودیم که صبح از خواب بیدار شدم دیدم جمشید نیست. نگران شدم و همه جا را گشتم. وقتی این چنین موضوعی می شد بعد از گشتن جاهایی که با هم می نشستیم و محفل می زدیم و می دیدم نیست می رفتم سمت اتاق مسئولین که ببینم خبری هست یا نه! که یکدفعه دیدم ماشین احمد واقف در مقر هست. متوجه شدم خبری هست و جمشید را برده اند برای فشار. ظهر شد. موقع ناهار دیدم هنوز داخل اتاق هستند و بیرون نیامدند و من از آن محوطه چشم بر نمی داشتم. حواسم بود که چکار می کنند. اگر می خواستند جمشید را به جایی ببرند یا کاری بکنند سروصدا راه بیندازم و باز هم دیدم وقت استراحت ظهر شد. جمشید هنوز بیرون نیامده و من دیگر صددرصد متوجه بودم که آنقدر تحت فشارش گذاشته اند که حرف آنها را قبول کند. نزدیکای شام بود که دیدم جمشید بیرون آمد. وضعش آنقدر آشفته بود که با دیدنش فهمیدم تحت فشار شکنجه روحی قرار داده اند. به من چشمک زد که جلوتر نیا و از کنار من رد شد رفت آسایشگاه.
من در همان محل نزدیک سالن غذا خوری ایستادم ببینم چه می شود! از اتاق بیرون آمدند و فهمیدم این مسئولین جمشید را تحت فشار گذاشته اند و بعد که فضا را برآورد کردم رفتم سمت آسایشگاه. به جمشید گفتم چی شده؟ گفت یونامی به من کاغذ داده که بروم و این احمد واقف با سید رحیم و جلال و یونس می گفتند که باید کاغذ را امضا نکنی و بگویی من محوطه مقر شما نمی آیم و حرف آنها را قبول نکنی که جمشید پاسخ داده بود که وقتی این همه یونامی مرا می خواهد شما چرا نمی گذارید که دیگر به جمشید فحش و ناسزا و مزدور می گفتند. ابایی نداشتن و هر چی دلشان خواسته بود به جمشید گفته بودند. و من موضوع جمشید قلی زاده را به کمیساریا و یونامی گفتم که مسئولین سازمان نگذاشتند جمشید به مقر شما بیاید و آنها این موضوع را یادداشت کردند. حتی آدم بلوچ و حمید جعفری و خداداد محمدی (سیروس) را هم گفتم که می خواهند خارج شوند. اما مسئولین سازمان نمی گذارند! که کمیساریا گفت ما دنبال می کنیم.

نوشته می خواستند حرفهای خودشان را به یونامی بزنیم اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

رده های سازمانی و عضویت
در سازمان بعد از اینکه وارد پذیرش می شدی اولین رده k2 بود. که بعد دو سال فکر کنم رده ها عوض می شد و رده جدیدی می دادند.در 12 سالی که در اشرف بودیم و 2 سالی که در لیبرتی بودیم هیچ رده ای ندادند و همان k2 مانده بودیم. رده ها در سازمان اینطوری بود و رده های بالا دقیق یادم نیست. ق F – FG – قدیم m – جدید m- o – k1- k2. وقتی می خواستند رده عضویت بدهند دیدیم انگار همه چیز از قبل آماده شده و برنامه ها چیده شده است.

همه کاغذها پر بود که باید نفرات فقط امضا می کردند و اثر انگشت می زدند و کسی هم اگر وقتی کاغذ می آوردند امضا نمی کرد باید در انتظار سر به نیست شدن یا شکنجه های روحی و جسمی قرار می گرفت. و یا می دیدیم کسی اگر امضا نمی کرد بعد از چند روز مفقود شده است و همه نگران می شدیم. مسئولین سازمان اینطور وحشیانه از همه سند و مدرک می گرفتند که بگویند جلوی دوربینها که بله همه نفرات آزادانه و به میل خود و با انتخاب خودشان تعهد دادند و امضا کردند که همه کارهای آنها دروغ بود. نیرنگ بود. فریب بود. حتی به ما که در مناسبات خودشان بودیم که هیچ به مردم جهان هم این مجاهدین دروغ می گفتند. و همه را بازیچه خودشان قرار می دادند.
دعوا با نصرت علیمرادی
در لیبرتی نصرت علیمرادی FG ما بود و مسئول بالای سازمان بود. من خودم را با ورزش مشغول می کردم که از این مسئولین دور باشم و برای مدتی هم که شده آنها را نبینم. یک روز بعد از ظهر مشغول ورزش بودم که نصرت علیمرادی آمد و به من گیر داد که ورزش را تعطیل کن و برای کار برو که گفتم من به کار نمی روم و ورزش خواهم کرد. چندین بار رفت و آمد تا نگذارد من ورزش کنم و داد می زد که بیا برو کار. آنقدر گیر داد که داشتم بارفیکس می رفتم اومدم پایین بهش گفتم اخرین بارت باشد که داد می زنی و به من میگی برو کار. گفت من هر کاری می کنم و تو باید گوش کنی که در این موقع با او دعوا کردم و به کانکس تکیه دادمش و یک چک بهش زدم و مشتم را بردم بالا که … با داد و فریاد او بچه ها آمدند که دستم را بگیرند و او فحش گویان رفت و بچه های هم محفلی ام بهم گفتند شهرام امشب تو را سر به نیست می کنند. مواظب باش و امشب را نخواب. گفتم هیچ کاری نمی توانند بکنند حواسم هست و دیدم این شخص رفت و با سید رحیم موسوی آمد و سر من داد می زدند که با چه جراتی دست روی F بلند کرده ای؟ گفتم به من توهین می کرد و فحش می داد و نمی گذاشت ورزش کنم. که من هم هیچ کاریش نکردم که این دو یعنی سید رحیم موسوی که F قرارگاه بود و نصرت علیمرادی که F بود فحش گویان گفتند حواست به خودت باشد و گرنه کاری می کنیم که پشیمان شوی. گفتم هیچ غلطی نمی توانید بکنید. آن شب دوستان هم محفلی ام شب را نخوابیدند. من و جمشید و محمود کنار کانکس که محل خوابمان بود نشسته بودیم و صحبت می کردیم و تا بعد از خاموشی آنها بیدار بودند که اگر شب آمدند بلایی سر من بیاورند هوشیار باشند.
فراری دادن مجید در لیبرتی
یک روز در لیبرتی کنار سالن نشسته بودم که دیدم مجید آمد کنارم نشست. چون خیلی ساکت و پاسیو بود و اصلا حرف نمی زد. طبق معمول بدون هیچ حرفی پیش من نشست. من هم داشتم چایی می خوردم که بدون مقدمه بهش گفتم آیا می خواهی از اینجا فرار کنی که انگار مجید منتظر شنیدن این سوال از طرف من بود. با لبخند برگشت به سمتم و نگاهم کرد و گفت آره. گفتم پاشو الان برو نبینند کنار من نشسته ای. آن موقع بهت شک می کنند. وقتی می رفت گفتم خیالت راحت باشد یک فکری برات می کنم. بعد در فکرم این بود که چگونه او را فراری بدهم. چون خودم می خواستم فرار کنم اما نمی شد. برادرم هم آنجا بود و باید دوتایی باهم از اونجا خارج می شدیم و برادرم را دور از من و جدای از من در یک مقر دیگر نگه می داشتند که شب به مجید گفتم تو را فراری می دهم اما خودم نمی توانم بیایم ولی بهت قول می دهم تا 2 روز دیگر من هم بهت ملحق خواهم شد.
مجید گفت نه من می خواهم تو باشی و گرنه من می ترسم نمی توانم. بهش توضیح دادم که خودت که می دانی برادر من هم اینجاست و من ندیدمش و باید او را هم در جریان بگذارم که برای فرار آماده باشد و ما نمی توانیم تکی اقدام به فرار کنیم. چون آن اگر یکی از ما فرار کند آن دیگری را سر به نیست خواهند کرد. مجید گفت من باید با تو باشم و گرنه تکی می ترسم. گفتم هیچ موقع حرف از ترس نگو. چون همین که از مناسبات کنده بشی ، ترسها پیش تو هیچ هست. گفتم برو وسایلت را جمع کن بگذار داخل یک کیف بیاور پیش من بگذار و آمادگی لازم را داشته باش و هیچ اضطرابی نداشته باش. چون می خواستم همه چیزش پیش من باشد که اگر بویی بردند از فرار مجید به دردسر نیافتد. او هم رفت کیف و وسایل مورد نیازش را آورد پیش من و من بردم کیفش را نگه داشتم زیر تختم و ملحفه را تا پایین تخت کشیدم.بهش گفتم الان برو و با کسی هم حرف نزن. تو را با ماشین های یونامی خواهم فرستاد و کیفت را هم داخل ماشین می گذارم که راحت بتونی بدون دغدغه فرار کنی. چون کانکس ما کنار خیابون بود و ماشین های یونامی از نزدیکی کانکس ما رد می شدند. اما کانکس او ته مقر بود و اگر با کیف می آمد تا به محوطه ای که ماشین ها هستند او را می دیدند و گیر می افتاد.
به مجید گفتم باید سوار این ماشین ها شوی و این یونامی تو را از مقر خارج خواهند کرد و اگر تو را هم تا قبل از سوار شدن به ماشین نبینند خیالت دیگه راحت باشه. چون بعد سوار شدن اگر بینند هم هیچ کاری نمی توانند بکنند. تو باید بروی و من هم با برادرم هر طور هم که شده باشد و به هر طریقی هم باشه تماس گرفته و با او از اینجا خارج خواهیم شد. 2 روز از طرح نقشه فرار مجید می گذشت که من در این 2 روز همش کنارش بودم. با هم می رفتیم ورزش. با هم برای غذا می رفتیم تا ترس مجید از فرار بریزد که فردای آن روز ظهر بود که من داشتم از سالن غذاخوری می آمدم که هم محفلی ام فکر کنم محمود بود که بهم گفت مجید سوار ماشین یونامی شد و رفت. گفتم جدی تو دیدیش؟ گفت آره. گفتم پس حرفشم نزن تا بعد از ظهر بشه.

جریان از این قرار بود که ظهر که ما در سالن برای ناهار بودیم مجید زودتر از من ناهار را خورده بود و چند دقیقه زودتر از من به سمت آسایشگاه حرکت کرده بود. در این موقع انگار ماشین های یونامی را دیده بود و فرصت را هدر نداده بود و رفته بود سوار ماشین شده بود و وقتی من مطمئن شدم مجید موفق شده دیگه خیالم راحت شد و بعد از ظهر بود که دیدیم نشست گذاشتند و لایه ما را صدا زدند و مهناز شهنازی گفت مجید فرار کرده و او مزدور و خائن هست و خیانت کرده و هر چی فحش و ناسزا بود بهش گفت. آخه مسئولین وقتی کسی فرار می کرد یا از آنجا خارج می شد همیشه این حرفها را می زدند و پشت سر او آنقدر فحش و ناسزا می گفتن و او را مزدور و یا خائن خطاب می کردند.
من در این موقع بلند شدم و گفتم چرا تا دیروز که اینجا بود بهش مزدور و یا خائن نمی گفتید الان که رفته این حرفها را می زنید؟ جوابی نداشت بگه و می خواستطوری فضا سازی کند که بچه را بر علیه او بشوراند. مسئولین استاد بازی کردن با احساسات بچه ها بودند.
بچه های هم محفلی مان همگی خوشحال بودند از نقشه فرار و بهشان گفتم این خوشحالی ادامه دار خواهد بود و من هم خواهم رفت. به جمشید گفتم تو هم می آیی. گفت من دوست دارم بروم خارج. گفتم بیا از اینجا خارج شو بعد می تونی بری خارج که گفت می خواهم بروم آلبانی. از آنجا خارج می شوم. گفتم باشه. به یک بلوچ گفتم تو هم آماده فرار باش. گفت من هم دوست دارم بروم خارج. گفتم پس معطل نکن که گفت من در آلبانی خارج خواهم شد و به حمید جعفری گفتم تو هم آماده فرار باش. گفت من وقتی برویم آلبانی داخل هواپیما اعلام جدایی خواهم کرد و به سیروس خداداد گفتم دیگر باید فرار کرد. گفت من هم منتظرم بروند آلبانی و در آنجا جدا می شوم. من گفتم به مجید قول داده ام تا 2 روز در آنجا باشم. من هر طور شده تا 2 روز فرار می کنم همراه برادرم که تا 2 روز هم مقدمات خارج شدنمان را دوتایی با هم انجام دادیم و سر موقع یعنی همان 2 روز از مناسبات خارج شدیم.

نوشته روزی که مجید از لیبرتی فرار کرد اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

ارزش نفر در سازمان (تشکیلات)
ارزش نفرات در سازمان به اندازه پشه هم نبود. انگار هیچ کس ارزش ندارد و همه خود را از دست رفته می دیدند. مثلا هر کسی مریض می شد دکتر نمی بردند. داروی مناسب برای مریضی اش نمی دادند. یک اتاقی بود که به آن امداد می گفتند و هر کس مریض داشت می گفتند به امداد برو و آنجا هم نفر می رفت چند تا داروی سرماخوردگی و یا …. می دادند که می گفتند گرما زده شدی به غیر از این چیز دیگری نمی دادند و نفر هر مریضی داشت همانطور می ماند تا مریضی اش بدتر شود و در نهایت از دست برود و هر کس اعتراض می کرد می گفتند مظلوم نمایی نکن. خودت را به مریضی نزن. بطور مثال دوستم که همشهری من هم بود گواتر گرفته بود به اسم آرش غلامپور که او را به دکتر یا بیمارستان نمی بردند. وقتی من او را دیدم خودم ترسیدم گفتم تو چرا همه جات باد کرده. صورت و گلو آنقدر پف کرده بود من خیلی می ترسیدم. گفت گواتر دارم ولی کاری نکردند. گفتم چرا گفت همین طوریه دیگه فقط دارو دادند که گفتم اینها به هر کس که هر درد و مریضی داشته باشد داروی سرماخوردگی می دهند. برو دعوا راه بنداز که ببرنت به دکتر و هر کس مریض بود و بیماریهای خطرناکی داشت با زور و فشار برای کار می آوردند و می گفتند هیچی نیست و خودت را به مریضی نزن و اگر کسی دیگر توان کار نداشت در نشست های عملیات جاری آنقدر تحت فشارش می گذاشتند و فحش می دادند که خودش را به مریضی می زنه تا نفر را با فشار هم که شده برای کار ببرند. نفراتی که آنجا بودند همه را برای استفاده های سیاسی خود برده بودند که از خون جوانان مملکتمان استفاده ای شوم سیاسی خود را کنند! یا به کشتن بدهند یا خودشان از بین ببرند و بگویند مثلا آن نفر در ایران مریض بوده و در آنجا امکانات رسیدگی نبود یا به لحاظ مالی مشکل داشت و یا اینکه بگویند در بیمارستانهای ایران دکتر خوبی نبوده که مرض این نفرات را تشخیص بدهند که اینطور مانده و بیماریش عود کرده. می خواستند با این کارهایشان اسم ایران و دولت ایران را در جهان بد جلوه بدهند. خیلی از نفرات بودند که بیماری سختی داشتند مثل سرطان و بیماریهای قندی. اصلا به آنها رسیدگی نمی کردند و می گفتند خودش خوب می شود. ارزش برای سازمان مجاهدین این بود که از صبح تا شب برای آنها کار کنی و می گفتند باید آنقدر کار کنی تا شهید شوی و به غیراز این اصلا به نفرات اهمیت نمی دادند. حتی برادر خودم شهرود گواتر داشت که من از بچه ها شنیدم که شهرود وضع بیماریش بد است و همه جاش باد کرده چون من را نمی گذاشتند برادرم را ببینم، بعد از اینکه دعواهای زیادی کردم برادرم را آوردند و نشان دادند که وقتی دیدمش ترسیدم گفتم هیچ کاری برات نکردند گفت فقط چند تا قرص دادند که هر دو نگران بودیم. یا کسی به اسم نورمحمد که بچه ای بود مریض وهمیشه بی حال بود. اصلا او را به دکتر نبردند و می گفت همه جام درد می کند و فقط بهش دارو می دادند. آنقدر بهش رسیدگی نکردند و به حال خودش گذاشتند که چند سال با این مریضی دست و پنجه نرم کرد و آخر سر مرد.

بحث خودسوزی های بعد از دستگیری مریم در فرانسه
ناگهان ما شنیدیم که مریم رجوی در فرانسه دستگیر شده است. ازاین جهت همه متناقض شده بودیم که چرا مریم که خودش را رهبر معرفی می کرد همه را در عراق در زیر بمبارانها ول کرده و خودش با خیلی از مسئولین بالا فرار کرده اند و در فرانسه هستند. این عمل، نفرت همه نفرات را ایجاد کرده بود و سوال بی پاسخ همه ما بود که چرا کسی که خودش را رهبر و رئیس جمهور معرفی می کرد! نفرات را در زیر بمبارانهای آمریکا ول کرده و فرار کرده و همه بهشان فحش و ناسزا می گفتیم. وقتی مسئولین این رفتارها را می دیدند یکدفعه بحثی بوجود آوردند و کاغذ آوردند که از نفرات تعهد بگیرند که خودشان را برای خودسوزی آماده کنند و از خیلی نفرات به زور و تهدید تعهد گرفتند که برای خودسوزی آماده شوند و از خیلیها هم در خارج تعهد گرفته بودند که آنها هم چنین کنند. لحظه ای که فهمیدیم مریم رجوی به همراه کسانی که به آنها اعتماد داشتند و از خودشان بودند رفته اند و ما را زیر بمبارانهای آمریکا تنها گذاشته اند دیگر برایمان مسلم شد که سازمان کسانی را که در عراق زیر بمباران و حملات احتمالی نیروی ائتلاف تنها گذاشته از خود نمی داند. اینجا بود که به پوچ بودن شعارهای سازمان بیشتر پی بردیم. همچنین وقتی در اخبار متوجه شدیم مبالغ زیادی (چند میلیون دلار) از او کشف شده، خیلی به هم ریختیم. این موضوع در محفلهای دوستانه بسیار مطرح می شد که سازمانی که می توانست نیروهایش را قبل از حمله آمریکا مانند کسانی که با مریم رجوی می رفتند خارج کند چرا ما را در عراق رها کرد؟ این سوال برای همه کسانی که در اشرف بودند یک سوال مهم بود که جوابی برای آن وجود نداشت جز اینکه سازمان یک مجاهد مرده را ترجیح می دهد به مجاهدی که در اروپا رها شود. اگر این امکان برای سازمان وجود داشت که نیروها را از عراق خارج کند چرا فقط نیروهای خودی را خارج کرد. حتی شنیدیم که قبل از حمله آمریکا به تعدادی از کادرهای قدیمی سازمان مبالغی دلار داده شده تا در صورت نیاز خود را به یک کشور خارجی و یک منطقه امن برسانند.

جریان خلع سلاح توسط آمریکا
از روز اولی که در پذیرش همه ما تسلیح شدیم همواره گفته می شد که مجاهدین بدون سلاح و بدون لباس نظامی در ارتش آزادی بخش معنایی ندارد. اما وقتی بدستور سازمان همه ما خلع سلاح شدیم و سلاحها و تمامی زرهی ها و ادوات جنگی را تحویل آمریکا دادیم برایمان روشن شد که سازمان با آمریکاییها که به دید یک دشمن و امپریالیسم نگاه می کرد، چندان هم بد نیست!
حتی به ما گفته شد در جریان خلع سلاح اگر از کمد یک نفر حتی یک فشنگ پیدا شود این کار به معنای خیانت به سازمان است. در کمال تعجب در پیامی که همان موقع از طرف مسعود رجوی صادر شد گفته شد به لحاظ استراتژیک دشمن اصلی ما رژیم خمینی است و ما با آمریکاییها هیچ جنگی نداریم و بایستی به موازات خط و خطوط آمریکاییها حرکت کنیم حتی اگر لازم باشد دامن پوشیده و پیش آنها برویم. بعد از این پیام مسعود رجوی همه حرفهایی که در شرح تاریخچه سازمان در مورد امپریالیسم و دشمنی با آمریکا گفته شده بود زیر سوال رفت. حتی همه کتابهایی که در کتابخانه ها در مورد آمریکا و دشمنی خلقها با او توسط سازمان نوشته شده بود جمع آوری گردید. تقریبا تمامی بچه های ارتش از خلع سلاح متناقض بودند و این مساله در تمامی نشست های داخل مناسبات مطرح می شد. در جواب مسئولین می گفتند چیزهایی که برادر می فهمد ما فهم نمی کنیم اما امروز پس از گذشت سالیان برای همه روشن شد که رجوی برای رسیدن به قدرت و حکومت حاضر است همه چیز را قربانی کند. به هیچ اصولی پایبند نیست اگر لازم باشد تک تک اعضا را به قربانگاه می فرستند. اما سوال این است که آیا او حاضر بود نفرات خودی را هم قربانی کند؟ یکی از مواردی که در محفلها و صحبت های خودمانی بین بچه ها روشن شد، خوشحالی ما از خلع سلاح بود. از اینکه کشته نشدیم شاد بودیم و یک جشن برای همه ما بود. که بالاخره رجوی نتوانست ما را به کشتن بدهد. امیدوار بودیم بعد از خلع سلاح به یک کشور خارجی برده شویم اما رجوی همیشه تاکید می کرد اشرف پایگاه امن استراتژیک است. چرا که با پراکنده شدن نیروها و امکان رفتن به کشور خارجی متلاشی شدن سازمان در دسترس بود. رجوی تا آخرین لحظه ای که برایش امکان داشت می خواست قدرت غیرواقعی خود در عراق را نگه دارد. حتی تا لحظه دستگیری صدام حسین این امید را داشت که مردم عراق در یک شورش جمعی صدام را به قدرت بازخواهند گرداند. اما همه می دانستیم این تفکر رجوی مانند سایر تفکرهایش یک خیال باطل است. صدام دیگر از قدرت کنار رفته بود و مزدوری رجوی برای او دیگر معنایی نداشت.

نوشته خاطرات شهرام بهادری – قسمت سوم اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

شنیدن نام ارتش آزادیبخش و گرفتن مدارک
در ترکیه به ما گفته شد که باید کاغذی را امضا کنید. بعد مقدمات کار رفتن به آلمان انجام خواهد شد. اما ما هرگز تصوری از ارتش آنها نداشتیم. در ورودی و پذیرش بودیم که معنای اصلی آنرا فهمیدیم. ما همه عضو این ارتش بوددیم و خودمان هم خبر نداشتیم که چه ضوابطی دارد. یکی از این ضوابط طلاق زن و زندگی بود. هیچ کدام از ما حق نداشتیم به زن فکر کنیم. می گفتند در این ارتش همه مجرد هستند. رزم انفرادی و رژه جلوی عکس مریم و مسعود هر روز صبح اجرا می شد. و می گفتند ما جمهوری اسلامی را با این ارتش سرنگون خواهیم کرد. ما که برای کار آمده بودیم مشکل سیاسی یا نظامی با دولت ایران نداشتیم. اما آنها می گفتند اینجا همه برای مبارزه با رژیم آمدیم. بجز زمانی که خواب بودیم باید فرم ارتش آزادی بخش را که پوشش و لباس نظامی بود بر تن می کردیم. و این یک اجبار بود. همچنین مدارک شخصی من را در ترکیه گرفته بودند و مابقی را مثل پول و لوازم شخصی در اشرف گرفتند. هیچ کس حق نگه داشتن چیزی را نداشت و همه را می گرفتند. آموزش سلاحهای انفرادی و رزم انفرادی و سلاحهای سبک را در پذیرش دیدیم. هرگز فکر نمی کردیم که ما را برای آموزش نظامی به عراق برای جنگ با ایران می برند. زمانی متوجه شدیم که دیگر دیر شده بود و ما را ول نمی کنند. وارد یک جنگ اجباری و ناخواسته شده بودیم. راه خروجی هم وجود نداشت و ما را با زندان ابوغریب و شکنجه تهدید می کردند. من و برادرم شهرود دیگر اجازه نداشتیم مثل قبل با هم صحبت کنیم. اسم آن را گذاشته بودند محفل.
در پذیرش ما را به نشست هایی در یک سالن بزرگ می بردند که فهیمه اروانی برای ما نشست می گذاشت که همه بچه ها برای رفتن به این نشست مخوف می ترسیدند. در آنجا کار فقط فحش کاری و خرد کردن نفرات با حرفهای رکیک و پرتاب کردن صندلی بود.

نوشته خاطرات شهرام بهادری – قسمت دوم اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

نوشته خاطرات شهرام بهادری – قسمت اول اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.