بسیاری اوقات در رسانه های منتسب به مجاهدین خلق اخبار و یا مطالبی منتشر می‌شود که مثلا مجاهدین خلق با سازمان‌ها و یا گروه‌های از هم پاشیده‌ای مانند “سازمان چریک های فدایی خلق” و یا سازمان “خبات” ارتباط داشته و ائتلافی تشکیل داده‌اند. گاها حتی مطرح می‌شود که گروه‌های چپ و ملی‌گرا علیه حکومت ایران با مجاهدین خلق به نقطه وحدت رسیده‌اند.

ادعای سران تشکیلات مجاهدین خلق این است که این گروه‌ها و سازمان‌ها در هر مناسبتی حمایت همه جانبۀ خود را از سازمان مجاهدین و شواری ملی مقاومت اعلام کرده و بر استمرار این مسیر پای می فشارند!

حالا به اصل ماجرا نگاه کنیم تا ببینیم که واقعا چه کسی از چه کسی حمایت می‌کند. بخاطر دارم در چندین نوبت مسعود رجوی وقتی از نیروهای مقاومت در مقابل حاکمیت جمهوری اسلامی صحبت می‌کرد، می‌گفت:
“تنها و تنها نیروی سازمان یافته‌ای که در مقابل حکومت جمهوری اسلامی ایستاده است مجاهدین خلق است، بقیه فیلم بازی می‌کنند و یا نیازمند ما هستند تا بقاء داشته باشند.”

همچنین، مسعود رجوی بارها تکرار می‌کرد:
“فکر می‌کنید تعداد اعضای سازمان چریک‌های فدایی شاخۀ آقای مهدی سامع و همسرش زینت میرهاشمی چقدر است؟ و در ادامه می‌گفت تعداد آنها کمتر از انگشتان یک دست است” ، یعنی که عددی نیستند و “اگر ما نباشیم از گرسنگی خواهند مُرد”.

او در باره سازمان کردستانی موسوم به ” خبات ” نیز می‌گفت:
” فکر می‌کنید تعداد این خباتی‌ها در کردستان چند نفر است؟ کمتر از انگشتان دو دست!”

یعنی که بود یا نبودشان اصلا مهم نیست. با این حال، مسعود رجوی می‌گفت چون دلش به حال و روز این افراد می‌سوزد به آنان کمک می‌کند. می‌گفت: “من از دهان شما برمی‌دارم و در گلوی آنان می‌گذارم تا در مقابل جمهوری اسلامی کم نیاورند!”

وی اذعان می‌کرد که اگر حمایت مالی سازمان از این افراد و گروه‌ها نباشد ظرف دو سه هفته کارشان تمام است و باید به تاریخ بپیوندند. طوری این حرف‌ها را می‌زد که گویی خود را حاکم جان و مال آنان می‌دانست. با لحنی صحبت می‌کرد که گویی اگر او نباشد “مهدی سامع، زینت میرهاشمی ، آقای شیخ بابا (رهبری خبات) و تمامی افرادی که در به اصطلاح “شورای ملی مقاومت” عضو هستند، از گرسنگی به گدایی خواهند افتاد و آنان خودشان این را بهتر از هر کسی می‌دانند که ولی نعمتشان رجوی است!

من شخصا بعدها متوجه شدم که به لحاظ آماری اعضای شورای ملی مقاومت رجوی اصلا مطرح نیستند. کارکردشان برای رجوی فقط سوءاستفاده از اسم و رسم‌شان در راستای اهداف خودش است.

البته احتمالا لحن تحقیرآمیز و سخنان توهین آمیز رجوی درباره اعضای غیرمجاهد شورای ملی مقاومت، تا کنون به گوش آنها نرسیده است. مثلا مهدی سامع و همسرش زینت میرهاشمی و یا شیخ بابا اگر که بدانند رجوی آنان را در اذهان چقدر خار و ذلیل می‌کند احتمالا سکته بکنند.

ناگفته نماند آنان هم فی سبیل الله از رجوی حمایت نمی‌کنند، یک نوع معامله در کار است. رجوی از اسم و رسم آنان حمایت می‌کند و آنان در مقابل از رجوی دستمزدهای کلان می‌گیرند. در واقع به نوعی مزدوری رجوی را می‌کنند.

طبق آخرین گفته‌های مسعود رجوی که چند سال پیش شاهد بودم، به هر نفر از پنج هزار دلار تا ده هزار دلار حقوق ماهیانه می‌دهد! برخی از آنان مانند آقای کریم قصیم که بعدها از شورای رجوی استعفا داد، بنا به ادعای رجوی از او مبلغ بیشتری درخواست کرده بود و رجوی ادعا میکرد که به همین دلیل او را اخراج کرده است.
از سوی دیگر، مشخص شد کسانی که از شورای ملی مقاومت رجوی جدا می‌شوند، در نحوۀ ادارۀ شورا اختلاف نظر جدی دارند، از جمله اینکه باید رهبری شورا دوره‌ای بوده و همه بتوانند در کرسی ریاست تکیه بزنند و یا اینکه چرا مریم رجوی رئیس جمهور دولت موقت بصورت مادام العمر باقی مانده است.

دو تن دیگر از اعضای شورا که از آن خارج شدند، آقای هدایت متین دفتری و همسرش مریم بودند که بخاطر نحوۀ اداره شورا استعفا دادند. رجوی از اسم و رسم آنان سوء استفاده می‌کرد زیرا گویا این زوج از خانواده دکتر مصدق بودند!

اینها برای مسعود رجوی که خودش را رهبری بلامنازع می‎داند، اصلا پذیرفته نبود. بهترین کار حذف اعضای دردسرساز بود تا در بین سایر اعضاء شائبه ایجاد نشود. رجوی بهتر از هر کسی می‌دانست که علت این اخراج‌ها پول نیست. اعضای شورا انتقادشان به رجوی این است که چرا شورا بصورت پادشاهی اداره می شود، باید مانند سایر احزاب و گروه‌ها رهبری و اداره امور شورای ملی مقاومت دوره‌ای باشد.

بخشعلی علیزاده

نوشته رجوی چگونه شورای ملی مقاومت را کنترل می‌کند؟ اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

سازمان مجاهدین خلق در طول تاریخ فعالیت خود، با تغییرات مداوم در ایدئولوژی، ساختار و نام، تلاش کرده است که چهره واقعی خود را پنهان کرده و به زیست انگلی خود ادامه دهد. جایگزینی شورای ملی مقاومت به‌جای سازمان مجاهدین خلق یکی از این تغییرات است که اهدافی چون گمراه‌سازی افکار عمومی، جلب حمایت‌های بین‌المللی و پوشاندن ماهیت تروریستی این گروه را دنبال می‌کند.

این اقدام، شباهت بسیاری به ری‌برندینگ گروه‌های دیگر مانند “تحریر الشام” به رهبری ابومحمد الجولانی دارد؛ فردی که با تغییر ظاهر، پوشیدن کت و شلوار و حمایت رسانه‌های غربی، تلاش کرد تا تصویر اعتدالی و دموکراتیک از خود ارائه دهد و ماهیت جنایتکارانه گروهش را از یادها ببرد. این اقدامات آشکارا با هدف فریب افکار عمومی و تطهیر چهره واقعی گروه‌های تروریستی انجام می‌شود.

مجاهدین خلق نیز از زمان تأسیس تاکنون چندین بار ظاهر و رویکرد خود را تغییر داده‌اند. این تغییرات از جنبش‌های ملی‌گرا و همکاری با نهضت آزادی آغاز شد تا به استفاده ابزاری از مفاهیم دینی مانند توحید، عدالت، ظلم‌ستیزی و حتی استفاده مکرر از عبارات نهج البلاغه رسیدند.

سپس با رونق نسبی افکار چپ‌گرا، با حذف آیات قرآن از نماد سازمان در بیانیه مشهور اعلام مواضع مارکسیسم تغییر ایدئولوژی دادند. بعد از همراهی عمومی مردم با نهضت اسلامی و رهبری امام خمینی ، دوباره به شعارهای مذهبی برای همراهی ظاهری با انقلاب اسلامی بازگشتند.

پس از پیروزی انقلاب، و بعد از ناکام ماندن در سهم خواهی قدرت، با سرعت به مخالفت با امام و انقلاب پرداختند و در نهایت با همکاری با صدام حسین در دوران دفاع مقدس، خیانت خود به ملت ایران را اثبات کردند.

در سال‌های اخیر نیز با معرفی مریم رجوی به‌عنوان رهبر سازمان به‌جای مسعود رجوی و تشکیل شورای ملی مقاومت نیز قصد ارائه یک ژست حامی زن و دموکراتیک از خود دارند که با هدف بازسازی وجهه بین‌المللی سازمان صورت گرفته است. آنچه مشخص است تغییر ظاهر و تکنیک برای بقا، یکی از راهبردهای اساسی این گروهک بوده و جایگزینی شورای ملی مقاومت نیز نمونه دیگری از این رویکرد است.

یکی از دلایل کلیدی این جایگزینی، پیامدهای حقوقی و سیاسی ناشی از صدور کیفرخواست علیه شخصیت حقوقی سازمان مجاهدین خلق است. این اقدام از سوی جمهوری اسلامی ایران می‌تواند تأثیرات گسترده‌ای بر فعالیت‌های این گروه در داخل و خارج از کشور داشته باشد.

در نظام حقوقی ایران، ماده 142 قانون مجازات اسلامی امکان انحلال، توقیف اموال و ممنوعیت فعالیت اشخاص حقوقی دخیل در جرایم سازمان‌یافته را فراهم می‌کند. همچنین ماده 49 قانون آیین دادرسی مدنی، امکان طرح دعاوی جبران خسارت قربانیان جنایات سازمان را در محاکم داخلی و بین‌المللی ایجاد کرده است. در سطح بین‌المللی نیز ماده 10 کنوانسیون سازمان ملل علیه جرایم فراملی سازمان‌یافته (2000) و کنوانسیون مقابله با تأمین مالی تروریسم (1999) به صراحت مسئولیت اشخاص حقوقی در جرایم سازمان‌یافته را تصریح کرده‌اند. این اصول حقوقی، امکان مسدودسازی منابع مالی، محدودسازی فعالیت‌ها و پیگیری قضایی گروه‌های تروریستی را فراهم می‌کنند.

از سوی دیگر، باید توجه داشت که فشار برخی کشورهای اروپایی بر مجاهدین خلق، بیش از آنکه از شناخت دقیق ماهیت تروریستی این گروه ناشی شده باشد، تابعی از رفتارهای منافقانه و سیاست‌های دوگانه آن‌هاست.

این کشورها، که در بسیاری از موارد از گروه‌های تروریستی دیگر، مانند جریان‌های تکفیری در سوریه، حمایت علنی کرده‌اند، در برخورد با مجاهدین خلق نیز رویکردی مشابه دارند. برخی از این فشارها، صرفاً پاسخی به افکار عمومی داخلی یا واکنشی به تحرکات فعال دیپلماتیک و امنیتی جمهوری اسلامی است، وگرنه این کشورها همچنان در بسیاری از سطوح، از مجاهدین خلق و سایر گروه‌های تروریستی مخالف جمهوری اسلامی حمایت می‌کنند.

به‌طور مثال نقش سوئد در همراهی با مجاهدین خلق پیرامون دادگاه حمید نوری، نقش بلژیک در همراهی با دادگاه و اتهام جعلی اسدالله اسدی دیپلمات کشورمان، میزبانی آلبانی از شاخه تروریسم روانی و خیابانی مجاهدین خلق، میزبانی فرانسه از سازمان سیاسی مجاهدین خلق، میزبانی دولت آلمان از شاخه اطلاعاتی و جاسوسی مجاهدین خلق یا حمایت رسمی پارلمانترهای آمریکایی و مقامات اسبق دولت آمریکا از مجاهدین خلق که حتی موجب واکنش افکار عمومی آن کشورها به این اقدامات حمایتی شده است.

یکی دیگر از دلایل تغییر نام مجاهدین خلق، از دست رفتن اعتبار قبلی آن‌ها در داخل و خارج از کشور است. عملکردهای تروریستی، همکاری با صدام حسین و نقض گسترده حقوق بشر، اعتبار نام سازمان مجاهدین خلق را به‌شدت خدشه‌دار کرده است. نتیجتاً این سازمان بر آن شده است تا با هدف فرار از کیفر جنایات خود و نیز فریب افکار عمومی ایران و جهان، مشابه اقدامات الجولانی، تلاش کند با تغییر ساختار و ظاهر، ماهیت واقعی خود را پنهان کرده و تصویری مثبت و دموکراتیک از خود ارائه دهد.

شورای ملی مقاومت، که به‌عنوان نهادی مستقل و دموکراتیک معرفی می‌شود، در واقع تحت کنترل کامل سازمان مجاهدین خلق بوده و هیچ تمایزی عملیاتی میان این دو وجود ندارد. در این زمینه نیز نمی‌توان تأثیر اقدامات جمهوری اسلامی ایران را نادیده گرفت. دستگاه دیپلماسی و امنیتی جمهوری اسلامی، به‌ویژه در دوران دولت شهید رئیسی، با اقدامات هماهنگ و فعالانه خود، فشارهای جدی بر حامیان این گروه وارد کرده است که این موضوع در تغییرات اخیر مجاهدین خلق بی‌تأثیر نبوده است.

در زمینه پیامدهای حقوقی این تغییر نام، باید تأکید کرد که بر اساس قوانین داخلی ایران و حقوق بین‌الملل، تغییر نام یا ساختار یک نهاد نمی‌تواند مسئولیت کیفری و مدنی آن را از بین ببرد. ماده 142 قانون مجازات اسلامی ایران تصریح می‌کند که مسئولیت کیفری اشخاص حقوقی بر اساس اقدامات اعضای آن‌ها تعیین می‌شود و با تغییر نام یا جایگاه، از بین نمی‌رود. در حقوق بین‌الملل نیز اصل “مسئولیت مستمر” بر این نکته تأکید دارد که تغییر نام یا ساختار یک نهاد، مانعی برای اجرای عدالت نیست.

دادگاه‌های بین‌المللی نیز در پرونده‌هایی مانند “محاکمه رهبران صرب در دادگاه لاهه” و تعقیب گروه‌های تروریستی در خاورمیانه، تأکید کرده‌اند که تغییرات ظاهری سازمان‌ها نمی‌تواند موجب سلب مسئولیت کیفری و مدنی آن‌ها شود.

در حقوق تطبیقی، قوانین ضدتروریسم بریتانیا مانند (Terrorism Act 2000) اجازه می‌دهند گروه‌های تروریستی با تغییر نام یا ساختار همچنان تحت پیگرد قرار گیرند. در فرانسه نیز قانون مقابله با جرایم سازمان‌یافته قانون (Perben II) صراحتاً تأکید دارد که تغییرات ساختاری یا ظاهری یک گروه، مسئولیت آن را از بین نمی‌برد و محاکمه آن باید ادامه یابد.

این اصول در پرونده‌هایی همچون تعقیب اعضای القاعده در اروپا یا تلاش برای انحلال گروه‌های تروریستی شبه‌نظامی در ایرلند شمالی نیز مشهود است. بنابراین، شورای ملی مقاومت به دلیل ارتباط مستقیم با سازمان مجاهدین خلق، نمی‌تواند از مسئولیت جنایات این گروه مبرا باشد.

در نتیجه، اقدامات مجاهدین خلق برای جایگزینی شورای ملی مقاومت با سازمان مجاهدین خلق، تلاشی آشکار برای گمراه‌سازی افکار عمومی، پنهان کردن ماهیت تروریستی و جلب حمایت‌های بین‌المللی است. با این حال، مبانی حقوقی داخلی و بین‌المللی نشان می‌دهند که این تغییرات ظاهری، مسئولیت کیفری و مدنی مجاهدین خلق و نهادهای وابسته به آن‌ها را کاهش نمی‌دهد و حتی می‌تواند به افزایش فشارهای حقوقی و سیاسی علیه آن‌ها منجر شود.

نوشته فرار از نام سازمان مجاهدین خلق به شورای ملی مقاومت اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

مجاهدین خلق کماکان ادعا می‌کنند که شورا متشکل از گروه‌های مختلف سیاسی و مجاهدین خلق است که هدفشان سرنگونی حکومت ایران است اما عملا دیگر اعضای شورا محلی از اعراب ندارند. اساسا نخستین فردی که برای تاسیس شورای ملی مقاومت با مسعود رجوی ائتلاف کرد، ابوالحسن بنی صدر بود که به سرعت از این ائتلاف خارج شد و امروز نیز مرحوم شده است.

نکته حائز اهمیت این است که بسیاری از منابع غربی و نهادهای بین المللی، سازمان مجاهدین خلق را تشکیلاتی با سوابق تروریستی و رفتارهای فرقه‌ای معرفی میکنند که شورای ملی مقاومت ویترین سیاسی آن است. معنی دقیق عبارت “ویترین سیاسی” زمانی برای ما روشن میشود که یکی از شاهدان عینی از تجربه زیسته خود در ساختمان های مربوط به شورای ملی مقاومت سخن میگوید.

امیر یغمایی کودک سرباز سابق مجاهدین خلق که مدتی از ایام کودکی خود را به پایگاه های مجاهدین خلق در فرانسه رفت و آمد داشته است، در مطلبی که به تازگی در حساب کاربری خود در شبکه اجتماعی ایکس به اشتراک گذاشت، روایتی دست اول است از آنچه که مجاهدین خلق در ظاهر، پشت نمادها و اسامی پرطمطراق و تبلیغات رسانه‌ای از شورای ملی مقاومت به بیرون ارائه می‌کنند.

او در نخستین روزهای سال نو میلادی در این باره می‌نویسد:

می‌خواستم اینجا کمی در مورد شورای ملی مقاومت صحبت کنم، چون مجاهدین خیلی مواقع بیانیه‌هایی از طرف شورا منتشر می‌کنند، مثل “کمیسیون ضد اطلاعات و امنیت شورای ملی مقاومت”.
من به عنوان کسی که پدرش سال‌ها عضو این شورا بود و خودم به همراه او به این مرکز و پایگاه‌های مجاهدین در فرانسه رفت‌وآمد داشتم، قصد دارم توضیحاتی درباره این شورا و اعضای آن ارائه دهم تا شما بیشتر با ماهیت آن آشنا شوید.

اساساً اعضای شورای ملی مقاومت، افرادی هستند که حقوق‌بگیر سازمان مجاهدین هستند و ماهانه از این سازمان پول دریافت می‌کنند. اکثر آن‌ها کار خاصی هم انجام نمی‌دهند. میزان حقوق دریافتی‌شان متفاوت است؛ مثلاً کسی مثل محمد شمس حقوق بیشتری دریافت می‌کند، اما افرادی که کمتر شناخته‌شده هستند، مثل حاجی مازندرانی یا برخی دیگر (که بسیاری از آن‌ها حالا فوت کرده‌اند)، حقوق کمتری می‌گیرند.

تا جایی که من دیده‌ام، اکثر این افراد واقعاً هیچ کاری انجام نمی‌دهند و به‌ طور کلی آدم‌های بیکار و بی‌تفاوتی به نظر می‌رسند. تابستان سال ۱۹۹۶ میلادی که دو ماهی در فرانسه پیش پدرم زندگی می‌کردم، همراه او زیاد به پایگاه‌های مجاهدین رفت‌وآمد داشتم. هم به پایگاه صد رفتیم و هم به پایگاه اور.

در پایگاه صد که محل حضور اعضای شورا بود، افرادی مثل سرهنگ موعضی، آقای روحانی، و جلال گنجه‌ای را از نزدیک دیدم. کار روزانه این افراد چیزی نبود جز نشستن پشت میز، سیگار کشیدن، گپ زدن، یا بازی کردن با کامپیوترهایشان.

آن زمان که خانم مرضیه در حال فعالیت بود، افرادی مثل طاهرزاده در پایگاهی به نام پایگاه هفت با او کار می‌کردند. اما بعد از فوت مرضیه، طاهرزاده هم عملاً به فردی بیکار تبدیل شد. حالا گاهی یک مقاله می‌نویسد یا چیزی می‌نویسد تا حقوقش را بگیرد و یک زندگی کاملاً بی‌اهمیت و ذلیلانه را ادامه دهد.

افرادی که واقعاً در شورا فعال بودند، مثل پدر من، کم بودند. پدرم مقالات می‌نوشت، شعر می‌سرود و حتی برای برگزاری جلساتی با افرادی مثل محسن رضایی به کشورهای دیگر می‌رفت. اما همان‌طور که گفتم، اکثر اعضای شورا بیکار بودند و صرفاً وقت می‌گذراندند.
تابستان سال ۹۷ که من به‌طور دائمی پیش پدرم زندگی کردم، هر هفته به پایگاه اور رفت‌وآمد داشتم. در آنجا بخشی بود که به شورا اختصاص داشت و اتاق‌های شورا در آنجا قرار داشت. اما این اتاق‌ها همیشه خالی بودند. هیچ‌وقت، در هیچ روزی از هفته، کسی را در آن اتاق‌ها نمی‌دیدید.

قبلاً که مریم رجوی هنوز به عراق برنگشته بود، روزهای دوشنبه یک ناهار جمعی برگزار می‌کردند، اما بعداً این هم حذف شد و دیگر کسی به آنجا نمی‌آمد.

اتاق‌ها خالی بودند، اما یک سالن غذاخوری داشتند که یخچالش همیشه پر بود. ما گاهی می‌رفتیم از آنجا ماست میوه برمی‌داشتیم یا در سالن غذاخوری می‌نشستیم و دزدکی فیلم یا کارتون نگاه می‌کردیم.

حتی بچه‌های جوان‌تر، همان‌هایی که به قول معروف به آن‌ها “ملیشیا” می‌گفتند، وقتی آنجا جمع می‌شدند، شبانه به اتاق‌های شورا می‌رفتند و آنجا را اشغال می‌کردند، چون کسی نبود. بعضی از این اتاق‌ها تخت داشتند و این جوان‌ها، قبل از اینکه عراق بروند، می‌خواستند مثلاً تجربه‌ای عشق و حال داشته باشند، بنابراین از اتاق‌های شورا استفاده می‌کردند.

در واقع اکثر اعضای شورا حقوق ماهانه‌ای که دریافت می‌کنند، صرفاً به این دلیل است که مجاهدین می‌خواهند آن‌ها را وابسته نگه دارند و مانع جدا شدنشان شوند. به نوعی، این حقوق نوعی “خرید وفاداری” است تا این افراد را به شکلی پسیو (منفعل) نگه دارند و با پول مفت بدعادتشان کنند. همچنین، اگر روزی از مجاهدین جدا شوند، سازمان بتواند این را بهانه کند و بگوید: “ما به این‌ها کلی پول دادیم.” دقیقاً همان کاری که با پدر من کردند.

یک خاطره از تابستان ۹۶ برایتان بگویم. آن زمان که من در پایگاه بودم، گاهی به سالن یا راهروی بخش شورا می‌رفتم. چون اتاق‌های شورا اغلب خالی بودند، گاهی می‌رفتم داخل یکی از این اتاق‌ها تا از اینترنت استفاده کنم. آن موقع تازه اینترنت آمده بود و من خیلی علاقه‌مند بودم، مخصوصاً به آرنولد شوارتزنگر! می‌رفتم عکس‌های بدن‌سازی‌اش را نگاه می‌کردم و خودم هم دوست داشتم شبیه او شوم.

یک روز به اتاق آقای جلال گنجه‌ای رفتم و دیدم او مشغول بازی کردن است. در بازی، یک هواپیما داشت بمباران می‌کرد. پرسیدم: “آقا جلال، این چیه داری بازی می‌کنی؟” گفت: “این بازی اسمش Iraq Attack هست.” توضیح داد که این بازی درباره هواپیماهای آمریکایی است که در جنگ کویت عراق را بمباران می‌کنند.

به او گفتم: “آقا جلال، عراق که کمپ اشرف هم آنجاست. شما دارید عراق را بمباران می‌کنید؟” خندید و گفت: “بابا گور باباش، این فقط یه بازیه دیگه!

مزدا پارسی

نوشته روایت امیر یغمایی از موجودیتی به نام شورای ملی مقاومت اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

” عمق استراتژیک ” یک کشور، در قلوب مردم آن کشور و ایمان های مستحکم آنها نهفته است، رهبر سازمان و شورائی ها از این نوع سرنگونی ها (حکومت سوریه ) تجربه خوبی ندارند، خود چون نوکر صدام حسین در عراق بودند، بلافاصله با سقوط او خودشان نیز سقوط کردند، چرا که مزدور بودند و وطن فروش. مسعود رجوی هم بعد از سقوط دیکتاتور عراق ، سرنگون شد و سوراخ موش نشین. اما این بار قضیه فرق می کند، نه ماستی ریخته شده است و نه تغاری شکسته است، در گوشه ای از خاورمیانه حادثه ای واقع شده است که در نتیجه عملکردهای ضعیف سردمداران آن بود که ارزیابی صحیحی از ارتش و مردم خود نداشت و نتایج آن موقتی و محدود به آن منطقه خواهد بود، به نظر می‌رسد که حمله برق‌آسای تحریرالشام در ابتدا از سوی شمال کشور  سوریه که مدت‌ها از شورشیان در پناهگاه‌شان در ادلب، شمال غرب سوریه حمایت کرده بود، مورد تأیید قرار گرفت، اما عمدتاً یک کارزار داخلی سوری بود. اما آنچه که به سازمان مجاهدین خلق و رهبر ضدمردمی آن برمی گردد، زیاد نباید خود را دلخوش حوادث منطقه کنند که بازاری آتش بگیرد و دستمالی گیرشان بیاید.

سازمان مجاهدین خلق چون ریشه ای مردمی و سازمانی نداشت، خیلی زود با اولین باد ، ریشه خشکیده اش در عراق برکنده شد و همه چیز فرو ریخت، در یک روز نزدیک به 600 نفر از سازمان جدا شدند. اتوبوس ، اتوبوس ، جداشده بود که دراولین فرصت بدست آمده ، عطای رجوی را به لقایش بخشیدند. حتی آمریکائی ها هم چنین فروپاشی سریعی را انتظار نداشتند و غافلگیر شدند، آمریکائی ها در محلی که برای جداشده ها ترتیب داده بودند و اسمش ” تیف ” بود ، امکانات اسکان اولیه برای جداشده ها را نداشتند و ما آن شب تاصبح روی تختخوابی در فضای آزاد و زیر سقف آسمان ، شب را به صبح رساندیم. یکی دو هفته طول کشید تا چادر تهیه کردند و ما در زندان تیف ساکن شدیم، برای هر کداممان تشتی پلاستیکی داده بودند با چند قلم، اقلام بهداشتی، غذایمان هم بسته های غذائی به نام MRI، که شامل 24 شماره غذائی بود از 1 تا 24. بعد از سالها ، ما که موفق به ترک سالم و امن از مجاهدین شده بودیم ، به هر شرایطی راضی بودیم تا از چنگ مجاهدین خلق و تشکیلات مخوف ، دور باشیم.

از جلسه اخیر شورای کذاب رجوی ، حتی یک تصویر هم بیرون داده نشد ، چون شورائی ها هم از ترس به صورت کامل به این جمع نیامده بودند و تصاویر قابل پخش و بیرونی کردن نبود.

بهرحال ، مریم رجوی در این وانفسا ، فقط دنبال جریانی می گردد که قیمومیت این یتیمان را گردن بگیرد، اما دریغ از یک دایه و نامادری جدید.

سراب پیش روی در خاورمیانه ، نه تنها جانی دوباره به کالبد دفن شده این فرقه نمی دهد، بلکه سیر تحولات بیشتر چنین جریانات فرقه ای را درهم می پیچد و به این تخته سنگ و آن تخته سنگ می کوبد. آینده سازمان مجاهدین خلق طبق معمول پر از عدم قطعیت است.

در ادامه تحولات سریع در منطقه خاورمیانه طی ماه‌های اخیر، سقوط حکومت بشار اسد نقطه عطف دیگری به شمار می‌رود که نه تنها فی‌نفسه یک تحول بسیار مهم و تعیین‌کننده به شمار می‌رود، بلکه می‌تواند آغازگر تحولات و رخدادهای بعدی در منطقه نیز باشد. اما این تحول منطقه ای هرگز نمی تواند نقطه عطفی برای سازمان مجاهدین خلق باشد ، طبق معمول بازهم مریم رجوی ، روی اسب بازنده ای “جلسه ی فوق العاده” گذاشته است که ابدا به این سازمان نمی تواند مربوط باشد.

اما در بعد منطقه‌ای نیز از هم‌اکنون کنشگران مختلف تلاش می‌کنند جای پایی برای خود پیدا کنند. اما برای سازمان مجاهدین ، ابدا نمی تواند محلی از اعراب داشته باشد.

اما خوب است نگاهی هم به آخرین موضع گیری این فرقه در قبال تحولات سوریه داشته باشیم که چقدر با واقعیات منطقه ، فاصله دارد:

“فرصت‌های طلایی ، سقوط شتابان بشار اسد، ضربه‌ای جدی به رژیم ایران بود. در حالی که نظام تلاش می‌کند از این بحران عبور کند، مردم ایران و مقاومت سازمان‌یافته باید به این جریان دقت کنند، این داستان در همین‌جا به پایان نمی‌رسد و حتماً دامنه وسیع‌تری را دربر خواهد گرفت چرا که اولویت آمریکا و اسرائیل رسیدن به نظم نوینی در شرق و جنوب‌شرقی آسیا خواهد بود. این برنامه تا آنجا ادامه خواهد داشت.”

خلاصه حرف رجوی ها این است که آمریکا و اسرائیل، از این فرصت برای ضربه زدن به حکومت ایران استفاده خواهند کرد و مجاهدین خلق می توانند در این وانفسا، با خوش رقصی برای آمریکا و اسرائیل ، گزینه جایگزینی برای حکومت ایران باشند، اینگونه تحلیل ها اولا دست خالی رهبران مجاهدین خلق را نشان می دهد که چقدر چشم امید به آمریکا و اسرائیل دوخته اند و ثانیا خود قادر به انجام هیچ کاری نیستند، رهبران مجاهدین خلق فقط بلد هستند زندان بسازند و اعضای خود را در آن محبوس کنند. خیلی وقت است که این سازمان در معادلات منطقه ای ، از دور خارج شده است.

محمدرضا مبین

نوشته جلسه فوق العاده، حتی مسکن وضعیت مفلوکانه شورا هم نیست اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

در این به اصطلاح “شورای ملی مقاومت” تعدادی عضو هستند، اطلاعات قابل توجهی از گردانندگان آن در دست است ولی در این مطلب مختصر قصد نداریم به افراد شورا بپردازیم. بیشتر متمرکز هستیم روی نحوۀ کار و ادارۀ امور این شورا، در حقیقت باید گفت که این به اصطلاح شورا در باطن الگوی یک دیکتاتوری کامل و منسجم می باشد. چرا که تعدادی در یک جا جمع شده و تصمیماتی که یک نفر به بقیه دیکته میکند را به تصویب می رسانند!

تاریخچۀ این شورا را وقتی بررسی میکنیم متوجه می شویم که تاسیس و ساختار این شورا برمیگردد به زمان قبل از فرار مسعود رجوی از ایران یعنی سال 1360، ظاهرا هدف از تاسیس و ساخت این شورا این بود که مسعود رجوی بتواند مخالفین جمهوری اسلامی را دور خود گردآوری کرده و متحد نماید ولی با فرارش از ایران در سال 1360 این اتحاد قبل از آنکه شکل بگیرد خیلی سریع خراب شد و به زباله دان تاریخ پیوست. اما مسعود رجوی بعد از فرارش از ایران هم دلسرد نشد و مجددا دست به کار شد و در فرانسه که محل اقامت او بود مجددا شورای ملی مقاومت را سرپا و مخالفین را جمع کرد تا بلکه بتواند به اهداف پلید خودش دست یابد.

وقتی نیم نگاهی به تاریخچۀ این به اصطلاح شورا بیندازیم متوجه می شویم که تعدادی به این شورا آمدند، ولی بسرعت پشیمان شده و راه بازگشت را انتخاب نمودند.

نحوۀ در آمد اعضای شورا :
مسعود رجوی ماهیانه پول نسبتا خوبی به اعضای شورا می پردازد. اما اغلب کسانی که به این شورا پیوسته بودند از پیوستن خودشان منصرف شده و خارج شدند. علت خروج زود هنگام خیلی واضح است، در حقیقت با چشمان خودشان دیدند آنچه که در فضای مجازی و برخی رسانه ها و سایت ها تبلیغ شورای ملی مقاومت می شود با آنچه که واقعیت دارد مطلقا همخوانی ندارد. و تقریبا به همان روش تبلیغات دروغین مجاهدین، افراد را جذب می کنند. اغلب کسانیکه در مقطعی از زمان به این شورا می پیوندند متوجه اشتباه مرگبار خود شده و متوجه می شوند که عجب کلاه گشادی سرشان رفته است لذا بسرعت خروج میکنند تا به جبران خسارت های خود بپردازند، خانواده هایشان را نجات میدهند زیرا می بینند که بحث خودشان نیست و خانواده های این افراد ممکن است فریب خورده و وارد گرداب خطرناک فرقه شوند!

این افراد چه چیزی می بینند که ناگهان از تمام تصمیمات خود پشیمان شده و به عقب بر میگردند؟
اولین چیزی که متوجه می شوند اینکه از دمکراسی که مد نظر آنهاست و در تبلیغات مجاهدین دیده و شنیده می شد هیچ خبری نیست ، تصمیماتی که اتخاذ میگردد توسط کسانی تصویب می شوند که عضوی از سازمان مجاهدین خلق هستند و نه احزاب و یا گروه های دمکرات طلب و امثالهم .

مدل جدیدی از دمکراسی رجوی را بنگرید!

حقۀ تاریخی و بلوف بزرگی که مسعود رجوی در این شورای به اصطلاح مقاومت زد چه بود؟

در دهه هفتاد مسعود رجوی طی یک فرمان اجرایی اغلب مسئولین و فرماندهان ارشد سازمان مجاهدین خلق را به عضویت شورای ملی مقاومت در آورد ، علت آن بود که وقتی تصمیمی در جلسات شورا گرفته شده و به رای گذاشته می شود آن تصمیم باید با اکثریت آرا تصویب گردد، و نباید با چند رای مخالف به تعویق و یا به خطر بیفتد، نباید در تصویب آن تردیدی انجام شود، باید در تصمیم گیری قاطعیت نشان داده شود تا سایر اعضای شورا که از مجاهدین نیستند متوجه شده و بفهمند که آنان به جز رای مثبت گزینه دیگری ندارند. از سویی دیگر در فیلم هایی که از جلسات شورا گرفته می شود نشان داده شود که مصوبه ای با اکثریت آراء تصویب شد تا مانع سخنان مخالف شوند.

با این حساب سوالی که پیش می آید اینکه آن تعداد انگشت شماری که در این شورای به اصطلاح مقاومت رجوی مانده اند و اصطلاحا “غیر مجاهد” نامیده می شوند برای چه ادامه کار میدهند؟ آنانکه در دنیای ریاضیات عددی نیستند، آیا بهتر نیست بروند پی کارشان و اینقدر مورد مضحکه نباشند؟

پاسخ این است آنان که برای خودشان عزت و ارجی قائل بودند رفتند ولی اینهایی که مانده اند بیشتر بخاطر پولی است که ماهانه از سازمان مجاهدین خلق میگیرند چون میدانند جای دیگر چنین پولی به آنان داده نخواهد شد لذا از سر ناچاری در انتخاب بین بد و بدتر قرار گرفته اند. پس می بیند که در این به اصطلاح شورای ملی مقاومت ایران تصمیمات چگونه تصویب می شود تا کسی نتواند به آن انگی بزند.

بخشعلی علیزاده

نوشته تصمیمات یک نفره در شورای ملی مقاومت ! اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

این جمله را وقتی من به همراه سایر دوستانم شنیدیم خیلی خندیدیم به خاطر اینکه عضویت در شورا دقیقا به خاطر همین دو مورد بوده است.

چرا این حرف را می زنیم؟! بهتر است ابتدا از نام شروع کنیم. اگر عضو شورا نبودید کسی نامی از شما نمی برد و هیچ ارزشی برایتان قائل نبود. هر چند اکنون هم هیچ ارزشی ندارید! اما در مورد نان باید از گفته های رجوی برای اثبات حرفمان استفاده کنیم . رجوی در نشست های درونی عنوان می کرد اگر یک ماه پول اعضای شورا را نپردازیم آنان فیل شان یاد هندوستان می کند. اما در مورد پرداخت پول باید به این عضو شورایی گفت، نفراتی که از شورا خارج شدند سازمان با حقه بازی مقدار کمک های مالی که به آنان کرده بود را افشا کرد تا چهره شان را خراب کند. حال چگونه این عضو شورای بی خاصیت حرف از نداشتن نان در شورا می زند؟! باید منتظر ماند تا روزی جدا شوید آنوقت مقدار دریافتی شما هم افشا خواهد شد .

در ضمن برای اینکه اعضای شورا متوجه شوند هیچ ارزشی برای رجوی ها ندارند به گفته های خود رجوی استناد می کنیم . رجوی در نشست های درونی اشرف در عراق عنوان می کرد اعضای شورا فکر می کنند اگر ما به قدرت برسیم سهمی از قدرت را به آنان می دهیم! خیر این گونه نیست چون ما کشته دادیم و در مبارزه مقاومت کردیم حالا دو دستی قدرت را به آنان بدهیم؟! این گونه نخواهد بود اگر آنان را کنار خودمان داریم به خاطر مسائل سیاسی است و الا هیچ نیازی به آنها نداریم .

با گفته های رجوی می توان فهمید که اعضای شورا و حضورشان در کنار سازمان هیچ ارزشی نداشته و رجوی ها قصد سوء استفاده از آنان را دارند و بهتر است اعضای شورا دلشان را به ذره ای نام و نان خوش نکنند چون رجوی حتی به نزدیکترین افرادش از جمله علی زرکش و مهدی افتخاری هم رحم نکرد.

متاسفانه اعضای شورا به مفت خوری عادت کردند و دیگر حاضر نیستند به حرفهای نفرات جدا شده که افشاگر حرفهای رجوی در موردشان است، گوش کنند و هم چنان در منجلاب رجوی ها فرو رفته تا لقمه نانی عایدشان شود. بهتر است اعضای شورا زیاد دم از نام و نان نزنند که مسئله حقوق گرفتن شان را خود سازمان افشا نموده است و بهتر است با همان پز به اصطلاح مبارزه دلشان را خوش کنند و به حیات خوار و خفیف شان در غرب ادامه دهند.

هادی شبانی

نوشته حیات خوار و خفیف شورایی اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

او در پاسخ به سوال مسعود کلانی مجری برنامه مبنی بر راز و رمز ماندگاری شورای ملی مقاومت با توسل به چرندیات پر طمطراق و دهن پرکن گفت: “رمز ماندگاری این شورا اصل دمکراسی بوده که از اول از اصول شناخته شده شورا بوده است و همه بدان التزام داشته اند”!

حالا سوال این است که کدام اصل دمکراسی و کدام ماندگاری و کدام شورای بی مسما و مسئول به غیبت رفته؟! که فقط اسمی از آن باقی مانده است. افرادی که تماما مزدبگیر و جیره خوار فرقه تروریستی رجوی هستند و به این طریق به حیات خفیف و خائنانه خود ادامه داده و ارتزاق میکنند.

همان به اصطلاح شورایی که بعد از فرار مسعود رجوی به اتفاق بنی صدر در فرانسه شکل گرفت و به دروغ گفته شد در ۳۰ تیر ۱۳۶۰ توسط مسعود رجوی و همراهی ابوالحسن بنی‌صدر در تهران تأسیس شده است. همان شورایی که تقریباً تمام اعضای اولیه اش که نام خواهم برد به خاطر عدم پایبندی به اصل دمکراسی و جاه طلبی و تمامیت خواهی و خصلت دیکتاتور مآبانه مسعود رجوی و یکه تازی وی در به دست گرفتن شورا و اعمال رای مستبدانه خود، از شورا کناره گرفتند.

سازمان‌های ریزشی عبارتند از: جبهه دموکراتیک انقلابی زحمتکشان سال ۱۳۶۲، حزب دموکرات کردستان ایران سال ۱۳۶۴، شورای متحد چپ سال ۱۳۶۴، حزب کار ایران (توفان) سال ۱۳۶۴، جبهه دموکراتیک ملی ایران، جنبش دمکراتیک-انقلابی زحمتکشان گیلان و مازندران و اتحادیه کمونیست‌های ایران – سربداران و….

و افراد ریزشی عبارتند از: ابوالحسن بنی صدر، حسن ماسالی، بهمن نیرومند، ناصر پاکدامن، احمد سلامتیان، مهدی خانبابا تهرانی، احمد صدرحاج سید جوادی، محمدرضا روحانی، کریم قصیم، هدایت‌الله متین دفتری و همسرش و شماری دیگر که دیکتاتوری رجوی را تاب نیاوردند و صف خود را از فرقه تروریستی و همگام و همکار با دولت وقت صدام جدا کردند.

فرقه رجوی متعاقبا با سرپوش گذاشتن بر شکستهایش در اتحاد عمل با دیگران، در گسترش شورا یک لیست بلند بالای 470 نفره از اعضا و کادرهایش خاصه زنان شورای رهبری به عنوان اعضای جدید شورا معرفی کرد تا نابخردانه کمیت اعضای شورا را بالا ببرد که اساسا کاربردی نبود و در هیچکدام از جلسات شورا حضور نداشتند بلکه به عنوان سیاهی لشکر عمل میکردند و میکنند.
حال خانم سلیمیان خوب است پاسخ بدهد که شورای بادکنکی شما ترکیده و مضمحل شده است یا پایدار مانده است!؟

فرقه مجاهدین خلق در فاز بعدی با کثرت اعضایش از کادرها و زنان شورای رهبری نگون بختش، دجال گونه مدعی شد که شورای به اصطلاح ملی مقاومت ایران ائتلافی است سیاسی و متشکل از چند سازمان، حزب سیاسی و ۵۳۰ شخصیت سیاسی، علمی، فرهنگی، اجتماعی و ورزشی و همچنین اقلیت‌های قومی و مذهبی مانند کردها، بلوچ‌ها، ارامنه، کلیمیان، زرتشتیان و…که زنان بیش از ۵۰ درصد اعضای این شورا را تشکیل می‌دهند.

الحق والانصاف رو که نیست سنگ پای قزوین است…
باشد تا درآینده ای نه چندان دور فرقه تبهکار و تروریستی رجوی با تمام اعوان و انصارش که مقابل ملت ایران در آدم ربایی و کشتار و وطن فروشی صف آرایی کردند، در پیشگاه عدالت محاکمه و به سزای اعمال ضد انسانی و ایرانی خود برسند.

وَقُلْ جَاءَ الْحَقُّ وَزَهَقَ الْبَاطِلُ ۚ إِنَّ الْبَاطِلَ کَانَ زَهُوقًا

علی پوراحمد

نوشته کدام دموکراسی و کدام شورای بی مسما؟! اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

اگر نگاهی گذرا به شورا بیندازیم چند شخصیت غیر مجاهد بیشتر وجود ندارد که در شورا کاره ای هم نیستند و فقط فرمی هستند و از بالای شورا تا پایین آنرا مجاهدین تشکیل داده اند. مجاهدین برای رد گم کردن اینبار متوسل به شورا شدند. به راستی مقاومتی که خود را تنها هماورد تعادل قوای منطقه ای و جهانی میداند چه ترسی از یک اسم و یا تعداد انگشت شمار دارد.

در اطلاعیه مجاهدین با نام مستعار شورای ملی مقاومت ایران آمده است که ایرانیان رها شده به جاسوسی مشغول هستند. باید از این حضرات سئوال کرد که اگر یک مورد دارید بفرمایید سند نشان بدهید. سئوال از مجاهدین : شما چه ترسی از یک تعداد انسان رها شده دارید. شما که ادعا میکنید ابرقدرت جهانی هستید آنهم با انقلاب مریم و اینکه انقلاب مریم از حمایت ابرقدرت بالاتر است. اجازه بدهید بدون هیچ گونه مانعی خانواده‌ها به دیدار فرزندان و بستگانشان بیایند. ما کم ندیدیم با خانواده‌ها در عراق چه کردید از سنگ پرانی تا با آهن های برش خورده و تیرکمان زدن و غیره که خود خوب میدانید.

از آنجایی که خود عامل و مزدور کشورهای مختلف جهان هستید آدم را به یاد داستان آی دزد آی دزد می اندازید و در دروغگویی دست گوبلز را از پشت بسته اید. به قول گوبلز که گفت دروغ هرچه بزرگتر باشد، باورپذیرتر است. در صورتی که شما خوب می دانید نه در ایران و نه در خارج هیچ جایگاهی ندارید. به راستی مگر برای شما فرقی میکند که اسم انجمن چه باشد مگر کم یاوه گویی در رابطه با آسیلا کردید. حتی قبل از آسیلا مگر کم از شبکه‌های جاسوسی و ترور گفتید. شبکه هایی که یک سر آن در ترکیه و سر دیگر آن در اروپا بود. ما از این هذیان گویی ها زیاد دیدیم و شنیدیم که فقط برای مصرف داخلی است ولاغیر. شاید کسانی که خواهان جدایی هستند را بترساند و چند صباحی از خروج آنها جلوگیری کند.که این فقط برای سازمان به گل نشسته پانسمان است. اگر نمی ترسید و جرات دارید بگذارید خانواده‌ها برای دیدار فرزندان خود بیایند. باید یک بار دیگر تکرار کنم شما مثل آن فردی هستید که در تاریکی از ترس سوت می‌زند.

کوتاه کنم این اطلاعیه صادر کردن تا ابد ماندگار نیست و افراد به جان آمده در اشرف را فریب نمی‌دهد. به امید روزی که آنانی که خواهان آزادی هستند راه خود را پیدا کرده و به دنیای آزاد رهنمون گردند.

علی هاجری

نوشته صدایی از ته چاه ویل شورای مقاومت مجاهدین خلق اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

هفته گذشته مریم رجوی جلسه ای پر هیاهو و تبلیغی با اعضای شورای ملی مقاومت برگزار کرد. مجاهدین هدف از برگزاری این جلسه را “نشست سالیانه” عنوان نمودند اما در واقع هدف مریم، سامان دادن به وضعیت آشفته اعضای غیر مجاهد این شورا و بیرون کشیدن آنان از استیصال و وحشت ناشی از ضربات اخیر بود که بیش از ساکنان اشرف 3، شورایی ها را آچمز و از میدان خارج کرده بود. بطور معمول نشست سالیانه شورا در سالروز تأسیس آن (30 تیر 1360) برگزار می شد، اما مریم برگزاری آنرا دو هفته جلو انداخت چون بدون تغییر وضعیت این افراد منفعل شده، بازیابی روحیه هواداران شورا نیز ممکن نبود، ضمن اینکه شرایط متزلزل شورا می توانست بازماندگان این نهاد باسمه ای را دچار ریزش کند. با اینحال، از حدود 530 عضو شورای ملی مقاومت، کمتر از چند ده نفر به این جلسه وارد شده بودند که متوسط سن آنان نیز 80 سال بود.

برگزاری تعجیلی جلسه شورا

درست 30 سال پیش، مسعود رجوی، مریم را با فریبکاری به عنوان رئیس جمهوری به همین شورا تحمیل کرد و مدتی بعد او را به فرانسه فرستاد تا به زعم خود، وی را پس از معرفی به اروپایی ها و ایرانیان ساکن خارج، به سمت ایران روانه کند (البته پس از فتح تهران بدست ارتش آزادیبخش که اعضای آن به بهانه های مختلف سرکوب می شدند و برخی از آنان نیز بدستور مسعود رجوی زندانی و شکنجه شدند و چندین نفر هم به قتل رسیدند).

3 دهه از آن دوران گذشته و مریم (که بزودی از 70 سالگی عبور می کند)، کماکان در توهم ریاست جمهوری ایران به سورچرانی و سخنرانی مشغول است و اعضای شورا هم با تابوت چندان فاصله ای ندارند، و بدتر از آن، وضعیت مبهم مسعود رجوی بعنوان مسئول شورای ملی مقاومت است که در 20 سال گذشته حتی تصویری هم از او منتشر نشده و تنها هر از مدتی چند پیام از سوی او خوانده می شود تا یک دلگرمی برای سالخوردگان شورا و سازمان مجاهدین باشد.

در جلسه سالیانه شورای ملی مقاومت، مریم اولویت را به روحیه بخشیدن و توجیه شورایی ها داد تا آنان نیز به اطرافیان یا زیردستان خود دلداری و فضای امید بدهند. در چنین شرایطی، اعضای سالخورده شورا، برای گرفتن عکس یادگاری با مریم، وادار به لبخند اجباری شده اند تا بلکه با این لبخند تحمیلی، بتوانند هواداران خود را از دلمردگی بیرون بکشند. طبعاً از این پس فعالیت این فرقه در کشورهای اروپایی مجدداً کلید خواهد خورد و مریم تلاش خواهد کرد تا شکست در آلبانی را از طریق دیگری جبران نماید و با سازمانکار جدیدی آنان را به اکسیون های خیابانی و فعالیت های سابق بازگرداند. یقیناً در آلبانی هم از طریق بازماندگان شورای رهبری، پروژه خوانی و گزارش نویسی را برای نیروهای خود کلید زده تا روحیه متزلزل اسیران اشرف 3 را بازیابی کند. هرچند بازگشت به گذشته امکانپذیر نیست و فعالیت های سایبری آنان نیز با توجه به مسائل امنیتی پیش آمده تا حد زیادی محدود شده، اما مریم تلاش می کند در قالب دیگری به فعالیت ها ادامه دهد و بخشی از ارتباطات را در کل اروپا پراکنده سازد تا ضربه پذیری هرچه کمتر شود.

سخنرانی در پارلمان ایتالیا

بلافاصله پس از جلسه شورای ملی مقاومت، مریم به ایتالیا سفر کرد تا خود را برای یک بازی سیاسی دیگر آماده کند. لابی های ایتالیایی مجاهدین از قبل برنامه سفر و حضور مریم در یک جلسه نمایشی را مهیا ساخته بودند. این نمایش که در مقر پارلمان ایتالیا از سوی سناتور ترتزی (رئیس کمیته پوششی مجاهدین در ایتالیا) برنامه ریزی شده بود با انبوهی هیاهو رسانه ای شد تا اثر بیشتری بر حامیان این فرقه داشته باشد که البته هزینه بسیار بالایی برای مجاهدین داشت اما نیاز حیاتی مریم برای بازسازی اعتبار از دست رفته اش و جلوگیری از ریزش نیروهایش، حکم می کرد که هرچقدر لازم باشد در این رابطه هزینه کند. بودجه برای سیر و سیاحت چند روزه مریم، هزینه تبلیغات و دستمزدهای دهها هزار دلاری برای لابی ها، بودجه برای شوی خیابانی چند ده ایرانی که جلوی پارلمان شعار می دادند، بیانگر نیاز شدید مجاهدین به چنین برنامه هایی در راستای حفظ نیروهای بازمانده از ریزش و بریدگی است.

مریم رجوی در پارلمان ایتالیا

فعالیت های داخلی فریب خوردگان فرقه

همزمان با سلسله برنامه های سیاسی-تبلیغی در خارج، عوامل اجاره ای مجاهدین در داخل نیز چند اقدام تبلیغی انجام دادند که نشان می دهد مریم به موازات کارهای سیاسی خارج، تلاش زیادی برای انجام چند حرکت ایذایی در داخل بکار برده تا ادعا کند در ایران نیز جوانان مشغول پیشبرد خط و خطوط او هستند. از آنجا که پس از ضربه شدید پلیسی به تشکیلات مجاهدین در آلبانی، فعالیت ایادی آنها در داخل نیز دچار خلل و وقفه شد (و عملاً راه اصلی ارتباطی آنان از بین رفت و محدود به چند پیام رادیویی شد)، بایستی مطمئن بود که مجاهدین دست روی دست نمی گذارند و تلاش می کنند هرطور شده این ارتباطات فلج شده را بازسازی نمایند و دوباره برخی را برای آشوبگری و ایجاد فضای تشنج و تخریب به حرکت وادارند و به کشتن دهند، چون مریم قادر نیست بدون انجام اقدامات تروریستی به حیات سیاسی خود ادامه دهد. در حال حاضر فریب خوردگان خود را در حد پخش چند عکس و پرتونگاری روی دیوار، به تحرک واداشته تا بی انگیزه و ناامید نشوند.

فعالیت مجاهدین در فضای مجازی

نتیجه ای که باید از این سلسله فعالیت های مریم در خارج و داخل (بعد از ضربه های اخیر) بگیریم اینکه نباید در غفلت بود و مسائل را تمام شده تلقی کرد و در هر حال باید هوشیاری را حفظ نمود و خانواده ها و جوانان را پیرامون سیاست های مخرب و ضدایرانی مریم رجوی به شناخت رساند و آگاهی داد.

حامد صرافپور

نوشته از شور شورا تا پارلمان ایتالیا اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

دانه ی فلفل سیاه و خال مه رویان سیاه هردوجانسوزند اما این کجا وان کجا؟!

در تعریف وتمجید از شورای ضدایرانی رجوی آورده اند که اعضا و مسئولان شورای ملی مقاومت فارغ از هر سمت و مسئولیتی در سازمان ، در وهلهٔ اول خود را رزمنده جبهه نبرد آزادی مردم ایران می‌دانند و اینکه شاخه‌های این شورای کذایی در سراسر جهان گسترده است، شورای ملی مقاومت حضوری تمام‌عیار دارد… که دروغ بیشرمانه ای بیش نیست ودراین شورای کذائی درطول مدت حضور خائنانه اش ، نه تنها هیچ قدمی درراه آزادی برداشته نشده، بلکه آنچه که کرده درخیانت به مردم ایران وهرآنچه نشانه ای ازبشریت و ترقی خواهی داشته، بوده است.

اساسا ، نام این تشکل مافیایی را که دراصل یکی ازنام های مستعار باند رجوی است ، نمیتوان شورا نامید و با توجه به ماهیت سازمان مجاهدین استحاله یافته ، نمیشود قبول کرد همه اعضای آن که عضوباند رجوی میباشند، دارای حق رای مساوی دراین تشکل برده دارانه داشته باشند ودرستتر این است که گفته شود که هرمصوبه با نظر مسعود – واینک احتمالا مریم – تهیه وتصویب میشود و پرواضح است که نام تشکلی را که مصوباتش توسط یک فرد تهیه و توسط همان فرد تصویب میشود هرچه که باشد، شورا نیست!

به ادعای بیانیه این به اصطلاح شورا، آزادی عقیده، بیان و مطبوعات و آزادی تشکیل احزاب و جمعیت‌های سیاسی و امنیت قضایی همه آحاد مردم و حقوق تصریح شده در اعلامیه جهانی حقوق‌بشر تضمین می‌شود. همه امتیازهای جنسی و قومی و عقیدتی لغو می‌شوند و اعتقاد یا عدم اعتقاد به‌ یک دین یا مذهب هیچگونه امتیاز یا محرومیتی برای کسی در بر نخواهد د‌اشت.
جواب ساده ومنطقی این ادعا این است که اگر به این مسائل اعتقادی دارید ، چرا آنرا دروهله ی اول درتشکیلات خود اجرا نمی کنید؟

چرا پذیرفته بودید که رجوی به تنهایی صدها زن دراختیار داشته باشد ودیگران این حق را برخود حرام بشمارند؟
چرا این زن و شوهر متکلم وحده اند ودیگران حق هیچگونه اظهار نظر وانتقادی ندارند؟
چرا استفاده از احکام اقلیت های مذهبی درتشکیلات شما ممنوع است وچگونه است که آن دسته ازاعضای شما که جزو اقلیت های قومی به حساب می آیند ، حق استفاده ی کتبی وشفاهی اززبان مادری خود را ندارند واگر تخلفی دراین مورد – تخلفی که
عین حق است- صورت گیرد، متخلفین با شدت زیادی مورد تنبیه وتحقیر قرار میگیرند؟

درزمانی که قول برآورده کردن این حقوق را به مردم میدهید، چرا اعضایتان را که زندگی شان را صرف تامین آمال ضدبشری رجوی کرده اند ، ازاین حقوق محروم کرده اید؟!
دوستان را کجا کنی محروم تو که با دشمن این نظر داری؟!

آیا با بررسی این موارد منصفانه نیست که قضاوت شود که شما وعده ی سرخرمن میدهید وعمیقا دروغگو و دجال تشریف دارید؟

رضا اکبری نسب – ازاعضای خانواده های گرفتار تشکیلات رجوی

نوشته اندر حکایت شورای ملی رجوی ساخته اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

آیا این سازمانها و برخی چهره های سیاسی که با سازمان مجاهدین خلق ارتباط دارند و از مجاهدین خلق مستمری ماهانه میگیرند میدانند که در پشت پردۀ ارتباط مجاهدین خلق با این سازمان ها و گروه ها و افراد چه حرفهایی از جانب مسعود رجوی و سران این سازمان گفته می شود؟

قطعاً نمیدانند و این گروه ها و افراد به برخی مطالب مجاهدین خلق من جمله تبریکات سالیانه به مناسبت سالگرد تاسیس و غیره بسنده میکنند!

اما در پشت پرده وقتی در نشست های مجاهدین خلق به این گروه ها و شخصیت ها پرداخته می شود، مسعود رجوی که به عنوان رهبر سازمان مجاهدین سخنرانی میکند با کمال وقاحت میگوید:

“این سازمان ها هر کدامشان را که نگاه کنید تعدادشان از انگشتان یک دست و ماکزیمم دو دست بیشتر نیستند، برخی هایشان فقط یک نفر است که در نشست های شورا شرکت می کند.”

رجوی در این خصوص می گوید:
” ما بطور ماهانه به این عناصر کمک مالی می کنیم (حقوق ماهانه) که در مقابل رژیم جمهوری اسلامی کم نیاورده و دوام بیاورند و سر پا باشند، اگر کمک های ما نباشد در عرض یک ماه به تاریخ می پیوندند مثل حزب توده، مثل راه کارگر، مثل فرقان، مثل سازمان فدائیان خلق، یا این افرادی که در شورای ملی مقاومت عضو بودند یا هستند، هر کدامشان ماهیانه شش تا ده هزار دلار حقوق میگیرند.”

همانطور که می بینید رجوی همه این افراد و گروه ها را به زیر سلطۀ خودش در آورده است و از آنها با دادن پول بهره برداری کرده و قصد دارد به اهداف خود برسد و از آنان بعنوان “مقاومت” هم یاد میکند.

رجوی به ظاهر کمک هایی به کسانیکه خود را دوست مجاهدین خلق میدانند و در جلسات آنان شرکت میکنند می پردازد تا بتواند در پروژه هایش از آنان استفاده نماید.

این مهم را رجوی در همه جا مطرح و علنی کرده است تا امر برای شما و سایر دنبال کنندگان مشتبه نشود که مثلا چریک های فدایی خلق عددی هستند یا سازمان خبات کردستان وزنه ای است! ایضاً بقیه سازمان ها و گروه ها .

چیزی به اسم “مقاومت” وجود خارجی ندارد و هر چه هست همانند یک خیمه شب بازی یا در بهترین حالت مانند یک تئاتر در حال اجرا می باشد.

حتی برخی افرادی که از آن شورای خود ساختۀ رجوی جدا شدند دعوای پول یا همان مستمری و حقوق ماهانه داشتند و به گفتۀ خود مسعود رجوی که در نشستی که ما حضور داشتیم که دعوای خودش با آنان را برملا کرد و گفت که :

“میخواستند به حقوقشان اضافه کنم من هم قبول نکردم و گفتم یا همین یا خوش آمدید”!

به گفتۀ رجوی این افراد بسته به میزان تلاش هایشان از شش تا هشت هزار دلار و حتی تا پانزده هزار دلار حقوق میگیرند تا مثلا سالی دو بار در جلسات شورا حضور بهم برسانند و از طرفی به سمت جمهوری اسلامی سوق پیدا نکنند که فردای روزگار علیه مسعود رجوی حرف بزنند، همانند منوچهر هزارخانی و امثالهم !

حتی همین سیاست را در داخل ایران هم به طرق دیگر به اجرا میگذارد. از طریق شبکه های مجازی با برخی افراد تماس برقرار میکنند و با دادن مقداری پول به آنان، تلاش میکنند از آنان یک کلیپ چند ثانیه ای تهیه نموده و در تلویزیون و سایت های خودشان به نام مقاومت یا کانون های شورشی استفاده کنند، غافل از اینکه به چند روز نمی کشد که این افراد توسط دستگاه های امنیتی دستگیر شده و اعتراف میکنند که گول خورده اند.

تمام این مغلطه کاری ها و کنش و واکنش های بی خاصیت تبلیغات رجوی به خاطر این است که بگوید چیزی به اسم “مقاومت علیه حاکمیت در ایران” وجود دارد و این کسانیکه در داخل یا خارج از ایران فعالیت میکنند اعضای مقاومت هستند.

در طی سالیان گذشته تعداد افرادی که از این شورا جدا شدند کم نبوده ولی رجوی از قصد برخی را علنی نمیکند. بر اساس گفته های رجوی جدا شدن و به قول رجوی اخراج این افراد اغلب بخاطر پول بوده و آنان درخواست های غیر واقعی داشتند که رجوی قبول نکرده که پرداخت کند و آنان نیز بساط مقاومت خود را جمع کرده و پی کارشان رفته اند. البته رجوی مطرح میکند که آنان را اخراج کرده است، چون فرق میکند بین کسی که خودش رفته یا بیرون انداخته شده است.

نباید گول قدرت نمایی های کاذب رجوی را خورد و فکر کرد که واقعاً صحنه دست آنان است. اگر اینگونه بود که الان وضعیت سازمان مجاهدین خلق این نبود که استراتژی آنان به درگیر شدن با چند عضو سابق خود تبدیل گردد.
البته از طرفی این ظرفیت و پتانسیل باقی مانده رجوی را نشان میدهد. یعنی تنزل از استراتژی سرنگونی جمهوری اسلامی به استراتژی مبارزه با جداشدگانی که قصد افشای چهره واقعی رجوی را دارند.

بخشعلی علیزاده

نوشته هسته مقاومت یا خیمه شب بازی مجاهدین خلق اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

رجوی با پیشنهاد بنی صدر شورایی بنام شورای ملی مقاومت را تشکیل داد که رئیس جمهور مخلوع کشور یعنی، بنی صدر را بعنوان رئیس جمهور مقاومت (دولت درتبعید) و خودش را بعنوان نخست وزیر اعلام نمود . در پی این اعلام تعدادی از گروهها و جریانها و شخصیت ها و برخی که خود را نماینده های ادیان و ملیت ها معرفی کردند به این شورا پیوستند. چنانکه طبق بیانیه همین شورا بعد از مدت کوتاهی دبیرخانه این شورا تعداد اعضا را 530 عضو شامل نمایندگان اقلیت های قومی و مذهبی مانند کردها، بلوچ ها، ارامنه، زرتشتیان و کلیمیان، اعلام نمود.

در تصمیم گیری های شورا همچنین تصویب گردید که صرف نظر از وزن و موقعیت اعضای شورا ، کلیه اعضاء دارای یک رای بوده و همه تصمیم گیری ها بر مبنای اکثریت آرا اتخاذ میشود . در اولین انحراف رجوی و بیعت خیانت بارش با طارق عزیز نخست وزیر وقت عراق، برای آمدن به عراق و تبدیل شدن به پیاده نظام ارتش صدام و غرق شدن در خیانت و همدستی با دشمن ایران ، ابتدا بنی صدر و بدنبال ان تعداد زیادی از جمله حزب دمکرات کردستان ایران ، جبهه دمکراتیک انقلابی زحمتکشان ، شورای متحد چپ ، حزب کار ایران (توفان)، جبهه دمکراتیک ملی ایران ، جنبش دمکراتیک انقلابی زحمتکشان گیلان و مازندران ، اتحادیه کمونیست های ایران (سربداران) و سازمان چریک های فدایی ایران به ترتیب و با بهانه ها و ایرادات مختلف از این شورا جدا شدند . و تاکنون طبق آنچه که توسط دبیرخانه این شورا اعلام شده حسن ماسالی، بهمن نیرومند، منصور فرهنگ، پرویز دستمالچی، ناصر پاکدامن، احمد سلامتیان، علی اصغر حاج سید جوادی ، مهدی خان بابا تهرانی ، محمدرضا روحانی ، کریم قصیم ، محمدرضا روحانی و مسعود بنی صدر از این شورا خارج شده اند.

ذکر این اسامی با پیشوند و پسوند های مختلف نه بمنظور تایید خط مشی آنها و نه اعلام موضع خاصی علیه آنها میباشد زیرا همچنانکه در ابتدا اعلام شد در این مطلب قصد موضعگیری رسمی و اعلام موضع در مقابل اعضای شورا را نداریم.

اما یادآوری نکاتی در خصوص شخص رجوی ، پایبندی او به همان دموکراسی که توسط خودش اعلام شد و اینکه این شخص که خود را رهبر اعلام نموده آیا نظر و دیدگاه دیگران را تحمل میکند و یا هرگز بجز شخص خودش هیچ کس دیگر را بر نمی تابد و بخشی از خصوصیات او در این مطلب مد نظر نگارنده میباشد. در مرور روند انقلاب مردم ایران و حوادث بعد از آن، موضعگیری های رجوی در سخنرانی های تهران، درگیری های مسلحانه موسوم به 30 خرداد سال 60 و اعلام جنگ مسلحانه و….

گاهی شنیده میشود برخی از منتقدین و یا نظریه پردازان و سیاسیون مطرح میکنند که : اگر بعد از انقلاب نظام حاکم، مسئولیت ، پست و جایگاهی به رجوی میداد مثلا وزارتخانه یا پست کلیدی در دولت و برخی کادر های سازمان را بکار میگرفت ، میتوانست این بحران را مهار نماید و از توان و انرژی این نیروها استفاده می کرد و در حال حاضر اینها در جبهه دشمن نبودند .

در پاسخ به این تفکر باید گفت: چه خوب اگر میشد !!!. ولی آیا چنین امکانی از جانب رجوی و سازمانش وجود داشت و آیا تن به چنین کاری میدادند و آیا قطعا دغدغه ایران و انقلاب را داشتند ؟

در ادامه با مروری بر عملکرد شخص رجوی در اتخاذ مسیر مبارزه، انتخاب مکان و سرزمین مبارزه، انتخاب ابزار و وسیله مبارزه ، انتخاب متحدین و یاران برای مبارزه و رفتار و صداقتش با همان دوستان متحد خودش میتوان دریافت که آیا رجوی بعد از انقلاب در مسیر یاری رساندن به انقلاب و اهداف مردم، حاضر بود فداکاری و ایثار نماید یا صرفا به دنبال سهم خواهی و تقسیم و تصاحب قدرت بود .
صرف اینکه در تحلیل و بررسی های بسیار موشکافانه و ریز و دقیق، سازمان سابق مجاهدین، “فرقه رجوی” نامگذاری شده به نظر کفایت میکند که شخص رجوی ، رهبر این فرقه دارای کیش شخصیت و برای خود حوزه و حریم “رهبر بلامنازع ” ایجاد نموده و به هیچ چیز کمتر از اینکه در هر کجا خودش رهبر باشد و هژمونی هیچ کس دیگر را نمی پذیرد و با قطع و یقین اگر بعد از انقلاب بالاترین پست و مقام دولتی را در اختیار وی قرار میدادند هرگز حرص و ولع قدرت طلبی وی مجاب نمیشد و به چیزی کمتر از رهبر انقلاب رضایت نداشت.

همچنانکه در ارتباط با بنی صدر که رئیس جمهور شورای خود ساخته ملی مقاومت بود و در ارتباط با حزب دمکرات کردستان که چند برابر سازمان مجاهدین نیرو و توان جنگی داشت و سایر اعضای شورای به اصطلاح ملی مقاومت این اعمال برتری و قدرت طلبی را نشان داد و علیرغم مخالفت های زیاد و شدید برخی از اعضای همان شورا با ملاقات رجوی با طارق عزیز و رفتن به عراق ، اما رجوی در اینجا دمکراسی را در اولین قدم قربانی مطامع خویش نمود و با تو دهنی بزرگ به همه مخالفین این طرح، تصمیم گرفت تا تمام ارکان سازمانش را غرق در خیانت نماید و با صدام اصلی ترین دشمن مردم ایران بیعت نماید. رفتار رجوی با اعضای شورای به اصطلاح ملی مقاومت در هنگام پیوستن و بزرگ نمایی های چند ده برابر از شخصیت و جایگاه سیاسی آنها و مقایسه آن با هنگامی که در شورا هستند و صاحب رای میشوند، چگونگی سوء استفاده سیاسی از نام و القاب و پیشوند و پسوند آنها و نحوه تحقیر کردن و خوار و ضعیف شمردن آنها در جلسات داخل تشکیلات مجاهدین خود گواه دیگری از این ادعا میباشد .

در ادامه به نمونه های مصداقی آن اشاره خواهیم کرد :
– در هنگام پیوستن حزب دمکرات، رجوی در یکی از صحبت هایش در جمع نیروهای تشکیلاتی خود از آمار نیروهای پیشمرگه مناطق تحت کنترل دمکرات ، رشادت و دلاوری های آنان و احترامات قاسملو به خودش چه سخن سرایی هایی که نکرد و به مصداق آنکه من آنم که رستم بود پهلوان در وصف قاسملو و حزبش چقدر داد سخن سر داد و نهایتا گفت او با این ید و بیضا چقدر به من احترام گذاشت . اما در یک چشم به هم زدن او را خائن توصیف کرد و گفت بعلت اینکه قاسملو قصد مذاکره با نظام جمهوری اسلامی داشته است او را اخراج کردیم. عجبا مذاکره با صدام ، آمریکا و اسرائیل علیه مردم ایران اشکال ندارد و بعنوان دستاورد و پیشرفت های مبارزه محسوب میشود اما قاسملو که درست یا غلط ، خوب یا بد قصد مذاکره با نظام و حکومت منتخب مردم ایران را داشته است تکفیر میشود!

– کریم قصیم هنگام پیوستن ، دکتر قصیم اندیشمند و متفکر ایرانی، نماینده حزب سبزها در آلمان و دارای چهره جهانی و تاثیر گذار!! اما هنگام جدایی، قصیم بریده مزدور ، گدا گشنه ای که سالها ما خرج و هزینه زندگی او را تامین میکردیم .

– محمدرضا روحانی و هدایت الله متین دفتری : رهبران حزب دمکراتیک ملی ایران ، از نوادگان و وابستگان دکتر مصدق فقید و دارای محبوبیت گسترده در بین کانون نویسندگان و اندیشمندان دمکراتیک و… هنگام جدایی اما با بدترین و رکیک ترین الفاظ و ادبیات لمپنی و بریده و … از بس پول مشروبش رو دادیم بیرونش کردیم و …..

– هنگام جذب برخی خوانندگان و نوازندگان مانند محمد شمس، شاهپور باستانسیر، مرضیه ، الهه ، مرجان ، عارف ، ویگن ، عماد رام و….. با راه انداختن جنجال تبلیغاتی وانمود میکرد که دیگر در مسیر سرنگونی به اهداف خود رسیده است و در دوره ای اجرای کنسرت از اوجب واجبات مبارزه بشمار میرفت و قصد داشت با ویلن و گیتار و کمانچه نظام را سرنگون کند ، غافل از اینکه خودش میدانست نیروها همه از حبس های طولانی و فشار های تشکیلاتی خسته شده اند و میخواهد با ساز و اواز انها را مقداری شارژ نماید همچنانکه خود مریم هم در کنسرت ها غش و ریسه میرفت .

اما وقتی این باد ها فروکش کرد و برخی از این خوانندگان و نوازندگان از شورا جدا شدند بلافاصله بنا بر ذات خراب و قدر نشناسی رجوی همه جداشدگان را بریده و خودفروخته خطاب نمود .

طاهر زاده که نوازنده تار بود ظاهرا ابتدا عضو تشکیلاتی سازمان بود اما بخاطر اینکه در پایان اجرای کنسرت در پادگان اشرف به مرضیه دست داد بلافاصله او را لغو عضویت نموده و تنها اجازه دادند بعنوان عضو شورا باقی بماند .

و نهایتا با اعمال هژمونی بر تمام اعضای شورا از قانون هر عضو شورا دارای یک رای میباشد بطور حرفه ای انصراف داد و تعداد بسیار زیادی از اعضا و کادرهای بالای سازمان را بعناوین مختلف ، فرمانده فلان قسمت در ارتش آزادیبخش ، مسئول کمیسیون فلان و فلان و ….. به عضویت شورا در آورد تا بدینوسیله تعداد آرای خود را بالا ببرد و در تمام تصمیمات رای و نظر خود را بطور قطعی اعمال نماید و سایر اعضای باقیمانده شورا فقط نقش سیاهی لشکر دارند .

تا قبل از اخراج به آلبانی هر ساله حداقل یک بار نشست سالانه شورا برگزار میشد و با کلی آب و تاب فیلم جلسات نمایش داده میشد و تبلیغات گسترده ای حول نشست سالانه و جمعبندی شورا و چشم انداز سرنگونی قریب الوقوع نظام با تعیین تاریخ اعلام میشد و با نمایش مضحک جلسات شورا و سخنرانی ها همواره ، منوچهر هزارخانی ، مهدی سامع و پرویز خزایی و چند عضو دیگر را در مجیز گویی مریم رجوی چند ده بار پخش مینمود و گزارشات شورا در سالی که گذشت و اهداف و مراحل سرنگونی در سال آینده را به تصویر میکشیدند .

اگر چه در جلسات درونی خود مجاهدین بصراحت از صوری بودن جلسات و اشکم چرانی همین اعضای شورا و مقدار جیره و مواجب و هزینه های سازمان برای همین اعضای شورا با حالت های تمسخر گزارش میدادند اما در تبلیغهای بیرونی از هیچ بلوف و بزرگنمایی فروگذار نمیکردند .

حال از بخت برگشته و سیاه رجوی مدتی ست که خودش غایب از نظر و مریم ممنوع الورود به فرانسه است و هر سال یک بار با لابیگری های زیاد و پا در میانی سیاست مداران کهنه و پوسیده آمریکایی موفق به دریافت ویزای یکبار مصرف و شرطی از فرانسه میشود که نشان بدهند که نمرده اند . لکن دیگر نه از تاک نشان است و نه از تاک نشان. و رجوی عطای شورا را به لقایش بخشید.

نوشته مسعود رجوی و شورای شله قلم کار بی مقاومت اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

واقعیت این است، یک ماشین سواری بر اساس فرمول و کیفیت ساخت اگر بخواهد صاحبش را خوب سواری بدهد حدوداً هفت سال طول می کشد ولی اگر صاحب خودرو به هر دلیلی بخواهد ماشین خود را تعمیر و آچارکشی بکند و به رخ دیگران بکشد و بگوید که من هنوز ماشین اگرچه کهنه اما قابل استفاده دارم؛ عقل طماع اگر ماشین را رد نکند بلکه همچنان استفاده بکند، باید محاسبه کند که خوروی تاریخ مصرف گذشته زیانش از سودش بیشتر است چون هر آن ممکن است به خرج بیافتد و پدر صاحب ماشین را در بیاورد.
حالا این حکایت امروز مجاهدین خلق در باب نمایش از اعضای پیر و پاتالی است که در ظاهر از آنان تعریف و تمجید و به به و چه چه می کنند و در غیاب آنان را مورد تمسخر قرار می دهند که کم کار می کنند و زیاد می خورند. دخل شان از خرج شان بیشتر است. کارایی این جماعت در اصل مهار و انگیزانندن اعضای مجاهد و محصور در تشکیلات، است. لازم به ذکر است که در سازمان مجاهدین اگر اعضای درون تشکیلات عمر متوسط 60 سال دارند اعضای شورا بیشتر از 80 سال عمر می کنند.

شورای ملی مقاومت، در اصل سال 1360 که مسعود رجوی از ایران فرار کرد و خود را به فرانسه رساند، جهت کمک به مبارزات داخل ایران و فریب اربابان تشکیل شد که در ابتدا جمعی از اعضاء و گروه ها از نحله های مختلف فکری و سیاسی و مذهبی و ملی و کمونیست تا مجاهد خلق بودند. این جماعت که در ابتدا سن متوسط 40 سال داشتند، پس از دو سال از گذشت تأسیس شورا و پس از شنیدن ملاقات مسئول شورا مسعود رجوی، با وزیر خارجه عراق طارق عزیز و عزم مجاهدین به رفتن به عراق و کمک به ارتش صدام حسین علیه قوای نظامی ایران، عطای شورا را به لقایش بخشیده و در ابتدا ابوالحسن بنی صدر، حسن ماسالی، مهدی خانبابا تهرانی و تنی چند عزم خروج از شورا کردند.

در هنگام خروج، یکی از اعضای شورا به نام مهدی خانبابا تهرانی که لهجه صریحی داشت، رو کرد به منوچهر هزارخانی و گفت، می دانی که این امامزاده کور می کند ولی شفا نمی دهد. هزارخانی که آن زمان دوست نزدیک مسئول شورا و همچنین منتقد نیز محسوب می شد، با همان صراحت مهدی، پاسخ داد، من نیز اعتقاد به این امامزاده ندارم اما خودت بهتر می دانی که سنی از من گذشته و یک بچه معلول دارم، اگر کسی به من تضمین بدهد که بیرون از شورا بتوانم مشکل مخارج و زندگی ام را حل و فصل بکنم یک ساعت این جا باقی نمی مانم.

پس از این که اصلی ترین اعضای شورا و رییس جمهور که ابوالحسن بنی صدر بود طی دهه 1360 یکی یکی و دست از پا درازتر از شورای تحت هژمونی مسعود رجوی، خارج و زبان به انتقاد گشودند همچنین مابقی اعضای شورا نیز طی دهه های 1370 و 1380 و این اواخر دهه 1390 سه تن دیگر از اعضای شورا خروج خود را اعلام کردند و آن چه که جای این اعضاء را گرفت، اعضاء و هواداران مجاهدین خلق بودند که به نام پوششی شورای ملی مقاومت اما دربست در اختیار منویات رهبران مجاهدین، خدمت کردند و همان طور که گفتیم یکی از مأموریت ها و مسئولیت هایشان فریب و مهار و مجاب کردن اعضای مجاهدین در ید اوامر رهبران مجاهدین و خون دادن و خون ریختن، بود و پول ماهیانه ای که دریافت می کردند هرگز و هیچ کدام از جداشده و جدانشده، اذعان و اعتراف نکردند که منبع این پول ها از کجا بوده و بابت چه خدماتی به آنان پرداخت می شده است.

می دانیم که مبارز جنگ نظامی یا سیاسی، در جبهه یا پشت جبهه، می بایست دارای حداقل های لیاقت های فیزیکی و فکری باشد. آن چه از شورای دست ساز مسعود رجوی هم اکنون باقی مانده است، مجموعه پیر و پاتال های مجاهدین و نیمه مجاهدینی است که در مجموع توان جنگیدن در مقابل یک سرباز را ندارند و تنها به مثابه دکور و نمایش از آنان استفاده می شود که کمتر جهت فریب اربابان و بیشتر جهت فریب اعضای باقیمانده در تشکیلات، کارایی دارند.

در همین رابطه، کتاب ارزشمند “فراز و فرود شورای ملی مقاومت“ را که در سال 1381 توسط تعدادی از اعضای جداشده از مجاهدین خلق و به بهانه خروج هدایت الله متین دفتری از شورا، با تنی چند از شخصیت های صاحب نظر و اعضای جداشده از شورا و مجاهدین خلق، تهیه و تنظیم گردید را جهت اطلاع مجدد در معرض قضاوت عموم قرار می دهیم.

نوشته ظهور و سقوط سالمندان شورای ملی مقاومت اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

فرقه رجوی که برای مرگ هر سناتور آمریکایی فوراً پیام تسلیت صادر می کند حتی از انعکاس خبر این موضوع هم امتناع ورزید، گویی که هرگز چنین فردی وجود نداشته است. جا داشت که مسعود رجوی از مخفی گاه خود حداقل پیام تسلیتی برای فوت متحد و پدرزن سابقش می فرستاد.

واقعیت تاریخی اینست که مسعود رجوی توانست بنی صدر را که بالاترین حد اعتماد به وی شده بود – به طوری که تنها رئیس جمهوری اسلامی ایران بود که از جانب ولی فقیه به سمت فرماندهی کل قوا منصوب گردید – فریب دهد و او را با خود به پاریس ببرد و از نام او برای حفظ و ارتقای موقعیت بین المللی خودش استفاده کند.

بنی صدر از همان ابتدای تأسیس شورای ملی مقاومت و فرار به پاریس با سیاست های انحصارطلبانه مسعود رجوی مخالف بود و بارها موضوع کناره گیری از شورای ملی مقاومت را مطرح کرده بود. مسعود رجوی با فریب دختر کم سن و سال بنی صدر و ازدواج با وی تلاش کرد تا به شیوه دیگری او را همراه نگاه دارد.

گفته می شود که مسعود رجوی بارها گفته بود: “بعد از انقلاب، نفوذی های خود را به همه جا فرستادیم. هر جا توانستیم تأثیر گذاشتیم مانند دفتر رئیس جمهور بنی صدر، و هر کجا نتوانستیم تأثیر بگذاریم منفجر کردیم مانند دفتر حزب جمهوری اسلامی.”
سازمان مجاهدین خلق انواع ترفندها برای تشدید تضاد بین بنی صدر و شهید بهشتی را به کار برد. از جمله نشریه مجاهد تیتر زد: “جان رئیس جمهور بنی صدر در خطر است.” و طوری القا نمود که گویی جناح رقیب قصد کشتن او را دارد.

رجوی به شیوه تمامی رهبران فرقه ها به تدریج یک ترس کاذب و فوبیا در دل سوژه اش که بنی صدر باشد کاشت و سپس به بهانه حفظ امنیتش او را به پایگاه های خود برد و اختیار وی را به طور کامل به دست گرفت و بعد او را از کشور خارج کرد و نهایت سوءاستفاده را از نام و موقعیت وی به عمل آورد.

بنی صدر زمانی به خود آمد که دید دارند او را به گماشتگی دشمن متجاوز به میهن می برند که در اینجا دیگر راه خود را از مسعود رجوی و همکاری با متجاوزین به خاک وطن جدا کرد. جالب است که بلافاصله بعد از جدایی بنی صدر، مسعود رجوی هم دختر او را طلاق داد.

می گویند که در جلسه شورای ملی مقاومت، بنی صدر از رجوی پرسیده بود که: “گیرم با رفتن به عراق و همکاری با صدام حسین پیروز شدید و حاکمیت ایران را به دست گرفتید، جواب مردم را چه خواهید داد و این خیانت را چگونه توجیه خواهید کرد؟” در این رابطه مسعود رجوی پاسخ هیتلر را به او داده بود که: “هرگز کسی از پیروز سؤال نمی پرسد.” البته هیتلر در ادامه گفته بود: “کسی که شکست می خورد هم نمی ماند تا به سؤالات پاسخ بدهد.”

برای دانلود فیلم اینجا را کلیک کنید.

در خلال جدایی بنی صدر از شورای ملی مقاومت، مسعود رجوی با او به توافق رسیده بود که علیه یکدیگر حرفی به میان نیاورند. اما بنی صدر بعداً خود را ملزم به افشاگری علیه ماهیت سازمان مجاهدین خلق و رهبری آن دید و به این ترتیب تلویحاً اعلام داشت که رجوی او را فریب داده بوده است.

به جرأت می توان گفت که ابوالحسن بنی صدر عاقبتی به مراتب بهتر از مسعود رجوی داشت. باشد که عدم همراهی اش با فرقه رجوی در خیانت آشکار ملی و عدم همکاری اش با دشمن متجاوز به ملت ایران و گذشتن از دلارهای صدام و سعودی، سبب آمرزش روح او گردد.

حرف بنی صدر با رجوی در مورد عراق چه بود؟

یکی از اعضای جداشده از فرقه رجوی در کرمانشاه از خاطرات خود در پادگان اشرف در عراق این چنین نقل می کند:
یک روز در یکی از جلسات عمومی مسعود رجوی در قرارگاه اشرف که همه اعضا حضور داشتند، مقوله ای در نشست مطرح شد که ظاهرأ گزارشات جمع بندی شده ای بود که علت موج بریدگی اعضا و به صفر رسیدن جذب نیرو و خصوصاً دافعه حامیان خارجی از استراتژی ستون پنجمی سازمان به روی میز رجوی رسیده بود.

مسعود رجوی در این خصوص مستقیماً روی حرف حق بنی صدر در خصوص رفتن به عراق رفت و در همین رابطه هیستریک شده بود و با عصبانیت عجیبی گفت: “بنی صدر را رئیس جمهور قلابی شورای خود گذاشته بودیم تا او را دل خوش کنیم. مردک فکر کرده بود که رئیس جمهور واقعی ماست. به ما امر و نهی می کرد و کار را به جایی رسانده بود که می گفت به عراق نروید، صدام سربازان ایرانی را می کشد و با موشک و بمب شهروندان ما را به خاک و خون می کشد، می گفت نروید و رادیو مجاهدتان هم که درعراق است را بردارید.”

رجوی گفت: “از بنی صدر سؤال کردم رادیوی مان را کجا مستقر کنیم هیچ کشورهمسایه ایران این امکان را به مجاهدین خلق نمی دهد.”

بنی صدر گفته بود: “حتی اگر یک کشتی کرایه کنید و رادیو را روی آن مستقر کنید و در آب های آزاد باشد و به جای 24 ساعته دایر بودن، روزی یک ساعت برقرار باشد بهتر است. چون همان رادیو که شاید فکر کنید نه اسلحه است و نه بمب و فقط حرف است و خبر، اما رادیویی که در عراق باشد و در راستای جنگ فعال باشد از بمب و موشک های صدام جدا نیست.”
رجوی این اعتراف را ناخواسته در جلسه عمومی کرد و ثابت شد که بعضی از اعضای شورا، آن هایی که یک جو غیرت داشتند و حاضر به مزدوری برای صدام نبودند، با رفتن به عراق مخالف بودند.

دیدار و گفتگوی اعضای انجمن زنان با ابوالحسن بنی صدر

در اواخر خرداد ماه سال 1394 اعضای انجمن زنان خانم ها بتول سلطانی، زهرا معینی و حمیرا محمد نژاد با دکتر سید ابوالحسن بنی صدر در پاریس دیدار کردند. در این دیدار خانم ها درباره مسأله انحرافی و قدرت طلبانه مسعود رجوی و تفسیر به رأی رجوی سؤال هایی را مطرح و در خصوص وابستگی به صدام حسین و وجه المصالحه شدن و همچنین وضعیت کنونی فرقه رجوی به بحث و تبادل نظر پرداختند.

ملاقات هیأتی از شرکت کنندگان در سمینار پاریس با ابوالحسن بنی صدر

روز 30 خرداد سال 1389 هیأتی به نمایندگی از شرکت کنندگان در سمینار خانواده ها و جداشدگان در پاریس با آقای دکتر سید ابوالحسن بنی صدر ملاقات نمود. در ابتدای این دیدار دکتر بنی صدر به میهمانان خوش آمد گفت و از ملاقات با خانم بتول سلطانی و خانواده محمدی و آقای محمد حسین سبحانی استقبال نمود. سپس آقای محمد حسین سبحانی ضمن تشکر از دکتر بنی صدر برای این که این فرصت را فراهم کرده اند به معرفی اعضای هیأت پرداخت و هدف از این ملاقات را مطلع کردن وی از قطعنامه و نتایج سمینار پاریس، تشکر از کمک ایشان در رساندن پیام و فریاد خانواده های قربانیان مجاهدین خلق به گوش نهادهای بین المللی و حقوق بشری و شخصیت های سیاسی اعلام نمود.

هیأت یاد شده شامل بتول سلطانی عضو سابق شورای رهبری سازمان مجاهدین خلق، مصطفی محمدی، محبوبه حمزه، حوریه و مرتضی محمدی و محمد حسین سبحانی مطالب خود پیرامون شرایط اسفناک خانواده های قربانیان فرقه رجوی در مقابل کمپ اشرف در عراق و بحث استثمار جنسی در مناسبات فرقه ای مجاهدین خلق را مطرح نمودند.

ملاقات اعضای انجمن زنان با ابوالحسن بنی صدر

در اسفند ماه سال 1391 اعضای انجمن زنان خانم ها بتول سلطانی، زهراسادات میرباقری و نسرین ابراهیمی بهمراه نماینده کانون ایران قلم آقای محمد حسین سبحانی با آقای دکتر سید ابوالحسن بنی صدر دیدار کردند. دکتر بنی صدر در این دیدار به آنها خوش آمد گفت و از کار آنها در راستای آزادی و استقلال استقبال نمود و برای آنها آرزوی موفقیت کرد.
در این دیدار که به مدت دو ساعت بطول انجامید، اعضای انجمن زنان در حمایت از حقوق زنان و همینطور آخرین اخبار و شیوه های کنترلی و به اسارت در آوردن جسم و روح انسانها در تمامی پایگاههای وابسته به تشکیلات فرقه مجاهدین خلق و شیوه های مقابله و روشنگری مردم در این خصوص صحبت نمودند.
در ادامه این دیدار دکتر بنی صدر سخنان مبسوطی حول توتالیتاریسم و رهبری های خودکامه نظیر مسعود رجوی در تاریخ معاصر ایران بیان کردند.

دیدار بتول سلطانی با فیروزه بنی صدر

فیروزه بنی ‌صدر، همسر سابق مسعود رجوی، در دیداری که با بتول سلطانی، یکی از اعضای سابق شورای رهبری فرقه رجوی داشت، جنایات متعدد مسعود رجوی را در یک گفت و شنود مورد بحث و بررسی قرار داد.

بتول سلطانی در این گفت و شنود با اشاره به اسارت فکری انسان ها در صورت ها و اشکال مختلف در مناسبات تشکیلاتی مجاهدین خلق گفت: “مسعود رجوی بعد از ظاهراً دادن هژمونی به زنان و برکناری مردان در سطح کل شورای رهبری و تصمیم گیری های سازمان به مرور و بعد از طلاق های اجباری در این سازمان اقدام به راه انداختن “حوض” و “رقص رهایی” که رقص برهنه اعضای زن شورای رهبری در حضور وی می باشد، کرد.”

وی همچنین تصریح کرد: “مسعود رجوی حتی به تجاوز جنسی به زنان در سطوح بالای فرماندهی و لایه اول زنان شورای رهبری بعد از مریم و ادامه دادن این روند با سایر زنان پرداخت.”

فیروزه بنی صدر نیز در این دیدار با اشاره به این که رجوی همچون رهبر یک فرقه عمل کرده و می کند، با تأیید اظهارات سلطانی تصریح کرد که از نظر او رجوی به‌ خاطر “قدرت” همه این کارها را انجام داده است؛ حتی برکناری مردان و دادن هژمونی به زنان و همین طور تجاوز به زنان سطح فرماندهی برای مشروط کردن در ابعاد بسیار عمیق تر به خودش و اجرای دستوراتش بوده است.
سلطانی در این دیدار در پاسخ به پرسش فیروزه بنی صدر مبنی بر سرنوشت کودکان اعضای این فرقه از جمله فرزندان مسعود رجوی و مریم قجر عضدانلو گفت که اکثر فرزندان اعضای سازمان از جمله فرزندان خودش (بتول سلطانی) قربانی شده اند و فرزندان مریم و مسعود رجوی را نیز شخص رجوی در اشرف نگاه داشته و قربانی کرده است برای این که در سایرین انگیزه ماندن در پادگان اشرف ایجاد کند.

عاطفه نادعلیان

نوشته فوت بنی صدر و سکوت فرقه رجوی اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

در واقع بعد از پیروزی انقلاب و مشخص شدن اهداف برخی احزاب که با حکومت تناقض پیدا کردند ، مسیر حرکت آنها تغییر کرد و در واقع آنها شدند دشمن حکومت و برای سرنگونی نظام حاکم بر کشورمان فعالیت نمودند که مسعود رجوی خائن از جمله این افراد بود که با همفکری بنی صدر شورای ملی مقاومت را در 30 تیرماه 1360 بنیانگذاری نمودند تا بتوانند با ائتلاف همه نیروهای مخالف حکومت ایران به مقصد پلیدشان که همان سرنگونی این حکومت بود دست یابند! و البته این تشکل برای مسعود رجوی وسیله ای بود برای رسیدن به مقاصد پلیدش که همانا رسیدن به قدرت یکی از آنها بود!

اما با گذشت زمان و سیطره رجوی بر شورا باعث اعتراض بسیاری از احزاب حاضر در آن شد و باعث جدایی آنها گردید که بنی صدر نیز وقتی فهمید که مسعود رجوی چه حیله ای دارد ، مسیر خود را از آنها جدا نمود و بدین ترتیب شورای خود ساخته رجوی در اوج اختلافات درون حزبی تنها ماند و سرکرده خائن آن که با حیله و نیرنگ توانسته بود زن ابریشمچی را از چنگ او در آورده و به عقد خود در آورد ، مریم قجر را مسئول شورای ملی مقاومت کرده تا حلقه افکار پلید و خائنانه او تکمیل شود .

اکنون با گذشت چهار دهه از تشکیل این شورا، مردم کشورمان هیچ شناختی از آن ندارند و دلیل آن داشتن انزجار از این گروه می باشد.فرقه رجوی با تبلیغات دروغین نشان می داد که هدفش برقراری دموکراسی و مبارزه با امپریالیسم بود که هم اکنون شاهد هستیم در دامن امپریالیسم و با دلارهای آنها گذران زندگی نکبت بار می کند و باز به همین صورت ادعای حکومت پوشالی بر کشورمان را دارند .

نوشته سی ام تیرماه سالروز تاسیس شورای خیانت پیشه به اصطلاح ملی مقاومت اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.