ما حق خروج از محوطه ای که آمریکایی ها برای ما مشخص کرده بودند را نداشتیم. در ابتدا استقرار ما با توجه به اینکه ارتش آمریکا آشپزخانه ای برای پخت غذای گرم نداشت، ضمن توافق با تشکیلات رجوی قرار شد مسله نهار و شام ما از مجاهدین تامین شود و تا ماههای اول هم چنین روالی ادامه داشت. مسئولین گروه رجوی که مسئولیت تحویل دهی غذا به ما را داشتند بعد از هر بار سرکشی از ما می خواستند که از تصمیم خود مبنی بر جدایی اعلام ندامت کرده و مجددا به تشکیلات برگردیم. ما هر بار با توجه به تجربه تلخ حضورمان در اشرف و زجر و فشارهای روحی و روانی که دیده بودیم، علیرغم شرایط سخت کمپ آمریکایی ها و کمبودهای آن از این کار خودداری می کردیم.

مسئولین تشکیلات بعد از اینکه با مقاومت و جواب منفی ما برای بازگشت به قرارگاه اشرف مواجه می شدند وعزم جزم ما را می دیدند به آزار و اذیت و ایجاد محدودیت های صنفی ما می پرداختند. بعنوان نمونه در اولین گام تلاش کردند کیفیت غذا را پایین بیاورند ودر ادامه حتی استاندارد های بهداشتی معمول در پخت غذا را هم رعایت نمی کردند. مثلا به هنگام خوردن غذا به یکباره وجود سنگ های ریز و یا شن را زیر دندان هایمان احساس می کردیم، بطوریکه در یک مورد منجر به شکستن دندان یکی از اعضای جداشده شد. ما با توجه به ادامه این روند و پایین آمدن هرچه بیشتر کیفیت غذاها که در ادامه می توانست منجر به بیماری گردد ضمن صحبت با یکدیگر تصمیم گرفتیم که از تحویل گیری غذا خودداری کنیم و این موضوع را به فرماندهان آمریکایی کمپ اطلاع دادیم.

یک روز که طبق روال معمول پیک غذای تشکیلات مجاهدین خلق غذا را به محل ما آورد ما غذا را تحویل و همه آنها را بیرون محوطه ریختیم. سربازان آمریکایی ابتدا به این کار ما اعتراض کردند ولی وقتی کیفیت غذا را دیدند به مسئولین تشکیلات مجاهدین خلق اعلام کردند بعد از این از آوردن غذا خودداری کنند. از آن روز به بعد فرماندهان آمریکایی کمپ به ما غذای بسته بندی بنام آماری را که جیره غذایی پرسنل خودشان بود، دادند.

هدف از نگارش این خاطره این بود تشکیلاتی که با بالاترین هزینه های مالی ارتش صدام تامین میشد و هیچ مشکلی در زمینه مواد غذایی نداشت وقتی عضوی از آنها جدا می شد برای اجبار کردن او به بازگرداندن به تشکیلات از تمامی حربه ها و از جمله موارد صنفی و غذایی استفاده می کردند . برای مسعود و مریم رجوی سلامتی اعضا تا زمانی مهم است که برده آنها در تشکیلات باشی و از وجود فیزیکی ات در راستای اهداف ضدانسانی خود سواستفاده کنند! آنها مفاهیم و ارزش های حقوق بشر را فقط در راستای اهداف و نیات پلید و ضدانسانی خود می خواهند. حال جای این سوال باقی است تشکیلاتی با این میزان نیت ضدانسانی در صورت بدست گرفتن حاکمیت در ایران چه برخوردی با مردم ایران دارد؟ البته با توجه به شناخت مردم ایران از اهداف ضدانسانی و ضدایرانی این تشکیلات هیچگاه چنین امری محقق نخواهد شد.

طالب فرحان عضو جداشده از تشکیلات رجوی

نوشته خاطره ای از طالب فرحان عضو جداشده از تشکیلات رجوی اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

مسئول انجمن نجات خوزستان ضمن تشکر از دعوت طالب فرحان با بیان تحلیلی از شرایط کنونی ایران و بدنبال تجاوز آمریکا و رژیم صهیونیستی و تاکید بر نقش خائنانه جریانات وابسته و بخصوص گروه مجاهدین که با ایجاد اغتشاشات در دیماه زمینه تجاوز را فراهم ساختند، گفت: جریان وابسته به رجوی که یکبار در جریان تجاوز رژیم مخلوع صدام درکنار وی برعلیه مردم ایران جنگیده بود و به همین دلیل مورد نفرت مردم ایران قرار گرفته بود، این بار نیز در کنار آمریکا و رژیم صهیونیستی قرار گرفت وبا فعال کردن جریان به اصطلاح کانون های شورشی در داخل کشور، تلاش نمود در رقابت با جریان سلطنت طلب و رژیم مدفون شده شاه سابق چنین وانمود سازد که گویا از حمایت مردمی برخوردار است و نقشی در تحولات داخل کشور دارد. ولی مردم علیرغم تمامی سختی های شرایط جنگ و بمباران های دشمن متجاوز، وطن پرستی خود را با دفاع جانانه و حضور شبانه روزی در میادین نشان دادند و تمامی محاسبات آنها را نقش بر آب ساختند.

طالب فرحان ضمن ابراز خوشوقتی از حضور اعضای انجمن در منزلش با اشاره به شیوه های فریب فرقه رجوی در جذب جوانان به مورد فریب خود اشاره کرد و گفت: وقتی که در کشور امارات برای کار و گذران امور خانواده ام رفته بودم، در آنجا تحت تاثیر تبلیغات فریبنده عوامل رجوی از جمله دادن وعده کار و اقامت در کشورهای اروپایی قرار گرفته و فریب خوردم و سراز پادگان نظامی و بشدت حفاظت شده اشرف در کشور عراق تحت حاکمیت صدام حسین در آوردم .

همسر طالب فرحان در تکمیل صحبت های طالب فرحان گفت: وقتی از همسرم شنیدم در قرارگاه اشرف و مناسبات مجاهدین خلق چه بلایی بر سر همسرم آوردند بشدت متاثر شدم بطوریکه نمی توانستم باور کنم، ولی خدا را شکر که طالب برگشت و اکنون در کنار خانواده و بخصوص فرزندانش در آرامش کامل است.
مسول و عضو کمیته بانوان ضمن تقدیر وت شکر از خانم فرحان تاکید کرد: بی شک بخشی از آرامش آقا طالب، نقش و زحمات و صبری است که از خود نشان دادید و باعث به آرامش رسیدن آقای فرحان شدید.

اعضای انجمن نجات خوزستان در پایان ضمن تشکر از فعالیت های طالب فرحان در همکاری با انجمن نجات خوزستان و بخصوص همیاری با دیگر خانواده، برای ایشان آرزو کردند که همچون گذشته در کنار انجمن نجات، بخصوص در این شرایط سرنوشت ساز قرار گیرد.

طالب فرخان و همسرش ضمن تشکر از هییت انجمن نجات خوزستان از آنها برای صرف نهار دعوت کردند که اعضای انجمن ضمن تشکر قول دادند که در فرضتی دیگر در خدمت آنها باشند.

نوشته حضوری صمیمی اعضای انجمن نجات در منزل طالب فرحان اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

طالب فرحان: با سلام خدمت شما من طالب فرحان هستم که در تشکیلات مجاهدین معروف به عباس دلنواز بودم. اجلاس امروز از هر بابت عالی بود اول اینکه خیلی خوشحالم که دوستانم را بعد از مدت ها از نزدیک دیدم ، اجلاس امروز خیلی خوب برگزار شد مباحث آن در مورد تاکید روی ادامه همکاری در جهت تلاش برای نجات دوستان سابق خود که هنوز در کمپ اشرف 3 گرفتار هستند، بررسی هر چه بیشتر راه های افشای ماهیت فریبکارانه گروه رجوی در عرصه های مختلف ، و تداوم همکاری با انجمن نجات آلبانی و ادامه یاری رساندن به خانواده های اعضای گرفتار در اشرف 3 برای نجات عزیزانشان صحبت شد که نتایج خوبی داشت و مهمتر اینکه همه اعضای بازگشتی روی این موضوع اهتمام داشتند که تا آزادی تمامی اعضای گرفتار در گروه رجوی نباید دست از تلاش برداشت.

حمید دهدار: لطفا کمی در مورد نحوه پیوستن خودتان به گروه رجوی توضیح دهید؟

طالب فرحان: راستش من تا سال 78 در آبادان مشغول کارم بودم و اصلا سیاسی نبودم. متاسفانه جو گیر شدم که اگر به خارج بروم می توانم درآمد بیشتری کسب کنم. گذشت تا اینکه در همین سال یکی از دوستانم پیشنهاد داد به کشور دبی برویم. وی گفت در آنجا با پیمانکار خارجی کار می کنیم و پول بیشتری کسب می کنیم. من هم قبول کردم و به اتفاق هم از آبادان به آن کشور رفتیم. متاسفانه در آنجا مدتی بعد هوای رفتن به اروپا به سرم زد. در خوابگاهی که مستقر بودم تعداد دیگری هم بودند که من شناختی از آنها نداشتم. وقتی من با دوستم در مورد رفتن به اروپا صحبت می کردم سه نفر دیگر که در گوشه ای نشسته بودند متوجه صحبت من شدند. بعد از آن کم کم آنها به بهانه های مختلف با من دوست شدند تا اینکه یک روز به من گفتند ما می توانیم تو را به اروپا ببریم. فقط باید هرچه ما گفتیم قبول کنی. من هم که هوای رفتن به اروپا در سر داشتم پذیرفتم. این بود که مدتی بعد آنها به من گفتند ما مسائل تو را حل کردیم اما باید اول بروی عراق و وارد گروه مجاهدین شوی تا کیس سیاسی بگیری. بعد از چند ماه آنها خودشان تو را به اروپا می فرستند. من هم که حقیقتا تا آن زمان این گروه را نمی شناختم، سادگی کردم و بخاطر رفتن به اروپا پذیرفتم. و در نهایت از دبی با کشتی به عراق رفتم که بلافاصله به کمپ اشرف منتقل شدم. نکته مهمی که من به آن توجه نکردم این بود که رفتن به اروپا فریبی بیش نیست چون روز قبل از رفتن به عراق وقتی من گفتم می خواهم به خانواده ام زنگ بزنم تا به آنها بگویم کجا می روم آنها گفتند نه اصلا، فعلا زنگ نزن چون ممکن است نگذارند بروی و یا اینکه ممکن است نیروهای امنیتی متوجه شوند.

حمید دهدار: بعد از ورودت به کمپ اشرف پیگیر رفتن به اروپا شدی؟

طالب فرحان: وقتی وارد کمپ اشرف شدم فکر کردم حالا تا چند وقت دیگر مرا به اروپا می فرستند اما چیزی نگذشت که به من لباس نظامی دادند و مرا وارد تمرینات نظامی کردند که من گفتم من برای رفتن به اروپا آمدم. نیامدم کار نظامی کنم. مسئولم زنی بود که الان اسمش یادم نیست با حالت پرخاشگری به من گفت اروپا کجاست تو برای جنگیدن علیه رژیم آمدی! جواب دادم همان نفراتی که مرا به اینجا آوردند گفتند مجاهدین تو را به اروپا می فرستند که وی گفت کدوم خری به تو چنین وعده ای داده ؟! اینجا بود که من به هم ریختم و گفتم پس مرا به همان کشور دبی بفرستید که بخاطر همین درخواست مرا زیر انواع و اقسام فشارها گذاشتند. اما من مرتب درخواستم را تکرار می کردم و بعنوان اعتراض در نشست های عملیات جاری شرکت نمی کردم تا اینکه یکی از مسئولین بنام سعید واجد مرا صدا زد و با لحنی تحقیر آمیز و برای اینکه مرا بترساند گفت چه کسی تو را به اینجا فرستاده؟ اگر نفوذی رژیم هستی خودت اعتراف کن ! و…. که من از این حرفش خنده ام گرفت و بلند شدم و رفتم. نیمه های شب مرا از خواب بیدار کردند و برای بازجویی بردند و کلی به من توهین کردند و فحش دادند و دوباره همان سئوالات قبلی که اگر نفوذی هستی بگو و چه کسی تو را به اینجا فرستاده را تکرار کردند و در نهایت مرا تهدید به فرستادن به زندان ابوغریب کردند.

حمید دهدار: و بعد از تهدیدهای تشکیلات چکار کردی؟

طالب فرحان: چکار می توانستم بکنم؟ ما حکم اسیر دست و پابسته ای داشتیم که مجبور بودیم. آخر اتهامات عجیبی به من زدند که خیلی ترسناک بود و از طرف دیگر چون شنیده بودم که تعدادی را به زندان ابوغریب فرستادند به همین خاطر مجبور شدم مدتی کوتاه بیایم و گفتم در مناسبات می مانم اما قلبا حاضر به ماندن نبودم و منتظر ماندم تا شاید فرجی حاصل شود .

حمید دهدار: آیا افراد دیگری هم مثل تو بودند که به بهانه رفتن به اروپا فریب خورده باشند؟

طالب فرحان : بله بودند. این نکته را عرض کنم که در بدو ورود به تشکیلات مجاهدین به ما اعلام کردند ما اینجا محفل نداریم یعنی اینکه فرد با فرد دیگر گرم نگیرد و صحبت نکند و گفته بودند در بین جمع حرف نزنید که از کجا آمدید و چکاره بودید. ولی من همیشه کنجکاو بودم که ببینم کسی مثل من هست که به بهانه اروپا آمده باشد عراق؟! این بود که گاهی اوقات با بعضی نفرات صحبت می کردم و از آنها سئوال می کردم شما چطور به عراق آمدید؟ مثلا چند نفر بودند که به بهانه کار آورده شده بودند یکی از آنها می گفت در ترکیه بیکار بودم به من گفتند شرکتی در عراق است که ایرانی ها آن را اداره می کنند و پول خوبی می دهند و تعدادی هم مثل من به هوای رفتن به اروپا آمده بودند. خلاصه اکثر نفراتی که در پذیرش بودند مجاهدین آنها را با فریبکاری به کمپ اشرف آورده بود. هر کس هم که اعتراض می کرد و یا درخواست برگردان به کشور مبدا می کرد بشدت تحت برخورد قرار می گرفت.

حمید دهدار: کی و چگونه از مجاهدین جدا شدی؟

طالب فرحان: همانطور که گفتم بخاطر ترس از عملی شدن تهدیدات مسئولین تشکیلات سکوت کرده و در تشکیلات ماندم و منتظر بودم تا شاید فرجی برای جدایی حاصل شود. چون مجبور بودم در تناقض زندگی کنم زمان به سختی می گذشت تا اینکه جریان حمله آمریکا به عراق پیش آمد و در نهایت حکومت صدام که حامی مجاهدین بود ساقط شد و از پی آن اختناق درون مناسبات مجاهدین هم فرو ریخت. مدتی بعد از سقوط صدام نفرات وزارت خارجه آمریکا برای مصاحبه با اعضای درون کمپ آمدند و گفتند هرکس خواست می تواند جدا شود و به ایران برگردد که من این موضوع را فرصت طلایی دانستم و درخواست جدایی دادم و در نهایت آنها مرا به تیف آمریکا که در اطراف کمپ اشرف بود بردند تا مراحل بازگشت به وطن طی شود که حدودا سال 84 صلیب سرخ ما را به ایران برگرداند.

حمید دهدار: رجوی در صحبت هایش گفته بود هرکس از ما جداشود دولت ایران او را زندانی می کند و خانواده هایشان آنها را طرد می کنند؟

طالب فرحان: واقعا این حرف رجوی فقط یک توهم بود. البته خودش هم می دانست که چنین نمی شود او با این ترفند اعضا را می ترساند تا مبادا درخواست جدایی کنند. نه من بلکه دیگر دوستانی که به همراه من به ایران آمدند حتی یک روز هم زندانی نشدیم و اتفاقا باز برخلاف چرندیات رجوی خانواده هایمان به گرمی از ما استقبال کردند و کمک کردند تا زندگی جدیدی را شروع کنیم. و به لطف خدا تشکیل خانواده دادم و الان سه فرزند هم دارم و مشغول کارم هستم.

حمید دهدار: با تشکر از شما، در آخر اگر نکته ای مانده بیان کنید؟

طالب فرحان: من هم از شما تشکر می کنم. من بعد از ورودم به ایران در کنار کار و زندگی ام سعی کردم برای نجات دوستانی که هنوز در کمپ اشرف گرفتار هستند تلاش کنم و در پایان از اعضای گرفتار در تشکیلات می خواهم که تصمیم جدی بگیرند و هر چه زودتر خودشان را از دام تشکیلات نفرت انگیز رجوی نجات دهند.

نوشته گفتگوی حمید دهدار با طالب فرحان از اعضای جدا شده از مجاهدین اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

طالب فرحان در حاشیه اجلاس سالانه اعضای بازگشتی خوزستانی در آبادان طی پیامی رو به افراد حاضر در کمپ اشرف 3 در آلبانی، ضمن معرفی خود و با بیان سابقه حضور و جدایی اش از فرقه مجاهدین می گوید: نگذارید بیشتر از این عمرتان در تشکیلات مجاهدین فنا شود. او از دوستان سابقش می خواهد فریب وعده و وعید های رجوی را نخورند و به کانون گرم خانواده بازگردند.

نوشته پیام طالب فرحان به اعضای ساکن در کمپ اشرف ۳ اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

یک روز یکی از فرماندهان بنام “سعید واجد” من را به محوطه پذیرش برد و با لحن خیلی دوستانه و مهربانانه از من سوال کرد، چه کسی تو را اینجا فرستاده؟ چه آموزش‌هایی دیده‌ای؟ مأمور نفوذی وزارت اطلاعات هستی یا سپاه؟ من از تعجب داشتم شاخ در می‌آوردم! خنده‌ام گرفته بود، حالت تمسخرآمیز من او را به شدت عصبی کرد. به طوریکه گفت تو را به زندان ابوغریب می‌فرستیم تا آنجا با شیوه‌های خودشان تو را به حرف در بیاورند. یک شب من را ساعت ۲:۳۰ نیمه شب از خواب بیدار کرده و برای بازجویی بردند و تا صبح مشغول بازجویی از من بودند که مثلا اعتراف کنم برای وزارت اطلاعات ایران کار می‌کنم و برای جاسوسی وارد مناسبات شده‌ام، بعد از اینکه دیدند من تحت هیچ شرایطی حاضر به اعتراف ساختگی نیستم من را مجدداً به داخل تشکیلات برگرداندند و تا چند روز کاری به کار من نداشتند.

بعد از چند روز مجدداً من را سوژه نشست‌های عملیات جاری کردند و ساعت‌ها فحش و ناسزا و آب دهان بود که نثار من می‌شد. آنها این شیوه برخورد را این‌گونه توجیه می‌کردند که می‌خواهند عنصر مبارزه را در من زنده کنند و مانع از این شوند که در حلقوم رژیم بیفتم! در دیدگاه رجوی که خودش را رهبر خود انتصابی عقیدتی به اعضا تحمیل کرده بود، او هیچ اشکال و نقطه ضعفی نداشت. بنابراین اعضا می‌بایست از او اطاعت بی چون و چرا داشته باشند.

هرگونه انتقاد به خط و خطوط سیاسی و استراتژیکی رجوی مترادف با بریدگی از مبارزه و وابستگی به جمهوری اسلامی و وزارت اطلاعات قلمداد می‌شد، در حالی که من و امثال دیگر اعضا که با وعده‌های فریبنده اخذ پناهندگی در کشورهای اروپایی و کار جذب آنها شده بودیم وقتی خودمان را برخلاف تمامی وعده‌های داده در پادگان اشرف دیدیم احساس کردیم به ما خیانت شده و دیگر تحمل آن همه دروغ و فریب را نداشتیم به همین دلیل فضای تشکیلات مجاهدین خلق و وعده‌ها و بحث‌های رجوی برایمان غیرقابل تحمل شده بود.”

موسی دامرودی از دیگر اعضای جدا شده سازمان مجاهدین خلق درباره اینکه چرا این سازمان از وزارت اطلاعات هراس دارد می‌گوید: “برایم سوال شده بود که چرا سازمان رجوی نسبت به جدا شده‌ها ضدیت هیستریک دارد و به همه مارک مأمور وزارت اطلاعات می‌زند و چرا نمی‌گذارد این افراد زندگی آزادی داشته باشند و برای رسیدن به سرپناهی با موانع زیادی از طرف این سازمان روبه رو می‌شوند و می‌خواهد همه را اسیر و برده خود نگه دارد و چرا این همه فشار بر مستمری بگیران خودش وارد می‌کند.

یا چرا برای پرداخت مستمری ناچیز ماهیانه آنها را مجبور به جاسوسی و نوشتن اطلاعیه علیه جدا شده‌های دیگر می‌کند و هرکسی را که از این خواسته سر باز بزند تهدید به قطع مستمری ناچیز می‌کند و بعد هم به او مارک مزدور و مأمور وزارت اطلاعات می‌زند که من در این مدت شاهد نمونه‌های این چنینی بوده‌ام.

من در نشست‌های مختلفی از مسئولین سازمان مجاهدین خلق شنیده بودم که می‌گفتند: ما از هیچ دولت، شخصیت و ارگانی نمی‌ترسیم، از پاسداران هم نمی‌ترسیم؛ بلکه باید از کسانی بترسیم که از درون خودمان جدا شده‌اند، چرا که هیچ‌کس از داخل مناسبات ما خبر ندارد، ما فقط از بریده‌های خودمان می‌ترسیم چراکه از همه چیز ما خبر دارند و داخل مناسبات بوده‌اند. این علت اصلی وحشت رجوی و طبعا ضدیت با اعضای جداشده از مجاهدین خلق است.

سازمان مجاهدین بارها و بارها با مدارک موجود نشان داده است که در خیانت و جنایت نسبت به آب و خاک و حتی مردم ایران از هیچ کوششی دریغ نکرده است. حتی در بسیار از موارد می‌تواند بالاترین رتبه را تصاحب کند، چون نظیر این سازمان در طول تاریخ در هیچ کشوری ظهور نکرده است. “

نوشته چرا سازمان مجاهدین به اعضای مسئله دار برچسب مأمور وزارت اطلاعات میزند اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

رجوی در ادامه برای ارتش آمریکا خط و نشان کشید که در صورت تهاجم ارتش آمریکا و جلوگیری از پیشروی نیروهای مجاهدین خلق به داخل ایران با آنها مقابله به مثل خواهد کرد. ولی برخلاف تمامی این تهدیدات توخالی رجوی نه تنها هیچگونه مقابله ای در قبال تجاوز نیروهای آمریکایی نکرد بلکه با برافراشتن پرچم سفید بر تانک ها و مواضع استقراری نیروهایش عملا تسلیم شد. یک شب بدون اطلاع قبلی به ما اعلام کردند که باید به مناطق پراکندگی برویم و قرارگاه اشرف را ترک کنیم. همه نیروها سردرگم شده بودند، یک کامیون از 80 موشک کاتیوشا و یک ضدهوایی را به پشت ماشینم بستند. اول من مخالفت کردم ولی در ادامه من را با زور قانع کردند که سوار بر خودرو شوم و یکی از اعضا که بلوچ بود را همراه من کردند و حرکت کردیم. در طول مسیر هواپیماهای آمریکایی چند بار خودروهای ما را بمباران کردند. تعداد زیادی از اعضا که جزو اکیپ ما بودند در آتش سوختند، صحنه های دلخراشی را می دیدیم.

بعد از چند ساعت درگیری و بمباران به محل استقراری که برایمان در نزدیکی مرز ایران در نظر گرفته بودند رسیدیم. بدون اینکه فرصت استراحت پیدا کنیم به ما اعلام کردند می بایست برای استقرار کمپ ایجاد کرده و آشپزخانه صحرایی بزنیم. شرایط خواب و خوراک و دیگر امکانات افتضاح بود. تعداد زیادی از نیروها بیمار شدند. چندین بار به دلیل اینکه ما در منطقه اکراد مستقر شده بودیم از طرف آنها به ما حمله شد. تحت این شرایط برای جلوگیری از فرار نیروها پست های بازرسی متعدد ایجاد کرده بودند وهر شب ما مجبور بودیم نگهبانی بدهیم، در آن شرایط سخت هم دست از سرما برنداشته و نشست های عملیات جاری وغسل هفتگی برگزار می کردند.

ولی در نهایت بعد از کلی رنج و مشقت و کشته شدن بیش از 54 نفر در جریان حمله نظامی نیروهای ارتش آمریکا، رجوی علیرغم تمامی لاف وگزاف هایش پرچم سفید تسلیم بالا برد و نیروهای آمریکایی ما را اسیر و به پادگان اشرف بردند و بعد از آن هم رجوی تمامی سلاح ها را که روزی می گفت شرف و ناموس مجاهد خلق است را به فرماندهان آمریکایی تحویل داد وخودش هم به آنها پناهنده و از دید اعضا مخفی شد و این غیبت همچنان ادامه دارد. رجوی این بار هم نشان داد که مرد روزهای سخت نیست و سختی و پرداخت بها و فداکردن را فقط برای اعضا می خواهد و خودش همانند تمامی سرفصل های گذشته در مواجه با سختی ها و آزمایشات سهمگین فرار را بر قرار ترجیح می دهد.

طالب فرحان (عباس دلنواز)

نوشته رجوی ناموس و نیروهایش را تحویل آمریکایی ها داد و خودش هم پناهنده شد اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

در زمانی که در قسمت پذیرش بودم، بعد از اتمام دوره های آموزش قرار شد که ما را بین قرارگاهها تقسیم کنند. من در آن شرایط وضعیت روحی بسیار بدی داشتم بطوریکه در هیچ یک از کلاس های آموزشی شرکت نمی کردم، روزی یک وعده بیشتر غذا نمی خوردم و به ندرت با دیگر افراد صحبت می کردم. مسئولین پذیرش به دنبال این بودند که علت این وضعیت من را بدانند و حتی تصور کرده بودند من به مشکلات روحی روانی دچار و دیوانه شده ام. برایم چندین نشست گذاشتند، که چرا سکوت کرده و تناقض حمل می کنی؟ چرا در نشست های عملیات جاری شرکت نمی کنی؟ ولی این نشست ها تاثیری روی وضعیت من نگذاشت.

یک روز یکی از فرماندهان بنام سعید واجد من را به محوطه پذیرش برد و با لحن خیلی دوستانه و مهربانانه از من سوال کرد، چه کسی تو را اینجا فرستاده؟ چه آموزش هایی دیده ای؟ مامور نفوذی وزارت اطلاعات هستی یا سپاه؟ من از تعجب داشتم شاخ در می آوردم! خنده ام گرفته بود، حالت تمسخرآمیز من او را بشدت عصابی کرد. بطوریکه گفت تو را به زندان ابوغریب می فرستیم تا آنجا با شیوه های خودشان تو را به حرف در بیاورند. یک شب من را ساعت 2:30 نیمه شب از خواب بیدار کرده و برای بازجویی بردند و تا صبح مشغول بازجویی از من بودند که مثلا اعتراف کنم برای وزارت اطلاعات ایران کار می کنم و برای جاسوسی وارد مناسبات شده ام، بعد از اینکه دیدند من تحت هیچ شرایطی حاضر به اعتراف ساختگی نیستم من را مجددا به داخل تشکیلات برگرداندند و تا چند روز کاری به کار من نداشتند.

بعد از چند روز مجددا من را سوژه نشست های عملیات جاری کردند و ساعت ها فحش و ناسزا و آب دهان بود که نثار من میشد. آنها این شیوه برخورد را اینگونه توجیه می کردند که می خواهند عنصر مبارزه را در من زنده کنند و مانع از این شوند که در حلقوم رژیم بیفتم! در دیدگاه رجوی که خودش را رهبر خود انتصابی عقیدتی به اعضا تحمیل کرده بود، او هیچ اشکال و نقطه ضعفی نداشت. بنابراین اعضا می بایست از او اطاعت بی چون و چرا داشته باشند. هرگونه انتقاد به خط و خطوط سیاسی و استراتژیکی رجوی مترادف با بریدگی از مبارزه و وابستگی به جمهوری اسلامی و وزارت اطلاعات قلمداد می گردید، در حالیکه من و امثال دیگر اعضا که با وعده های فریبنده اخذ پناهندگی در کشورهای اروپایی و کار جذب آنها شده بودیم وقتی خودمان را برخلاف تمامی وعده های داده در پادگان اشرف دیدیم احساس کردیم به ما خیانت شده و دیگر تحمل آن همه دروغ و فریب را نداشتیم به همین دلیل فضای تشکیلات مجاهدین خلق و وعده ها وبحث های رجوی برایمان غیرقابل تحمل شده بود. در نهایت تحت همین فشارها عزم خودم را جزم و با پذیرش بالاترین ریسک و تحمل تمامی خطرها در نهایت تصمیم به جدایی گرفتم و برای مزخرفات رجوی هم پشیزی ارزش قائل نشدم، چرا که به این نتیجه رسیده بودم که برای آزادی و زندگی در دنیای آزاد می بایست بها پرداخت کرد و مرعوب اتهامات دروغین رجوی نشد.

طالب فرحان (عباس دلنواز)

نوشته شکنجه های روحی و روانی باهدف اعتراف اجباری به همکاری با وزارت اطلاعات اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

نوشته پیام تبریک طالب فرحان عضو پیشین مجاهدین خلق به مناسبت سال نو اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

توضیح دادم که:

هنگامی که در شهر دبی اقامت داشتم از طرف فردی که خودش را کارگزار یک شرکت در یکی از کشورهای اروپایی معرفی کرد و به من گفت اگر خواهان پیشرفت و زندگی توام با آرامش با درآمد مکفی هست، می تواند از طریق دوستانش من را به یک کشور اروپایی اعزام کند! و به این ترتیب به جای اروپا مرا به عراق و کمپ اشرف فرستاد.

من صادقانه توضیح دادم که در آن زمان اگر چه از وضعیت کارم در کشور امارات راضی بودم ولی از آنجاییکه از دوران جوانی رویای رفتن به اروپا و زندگی در آنجا را در سر می پروراندم، و به همین دلیل حرف های آن فرد را قبول کردم . این شخص در روزهای بعد به من گفت لازمه زندگی در کشورهای اروپایی داشتن یک کیس سیاسی جهت اخذ پناهندگی است! به همین دلیل لازم است برای یک مدت زمان کوتاه به اردوگاهی در کشور عراق بروی تا در آنجا کیس سیاسی ات کامل شود و بعد مسئولین آن اردوگاه تو را به اروپا بفرستند. من که کاملا فریب صحبت های او را خورده بودم چند هفته بعد از طریق مسیر آبی به کشور عراق رفته و سپس از پادگان اشرف سر در آوردم. در آنجا بعد از اینکه چند بار در رابطه با زمانبندی اعزام به اروپا سوال و پیگیری کردم بشدت با من برخورد شد و گفتند اصلا چنین شخصی را نمی شناسند و اصلا قرار نبوده و نیست کسی از قرارگاه اشرف به اروپا برود و کلا همه چیز را منکر شدند.

در جلسه پروسه خوانی، بعد از اینکه پروژه خوانی من تمام شد با تحریک مسئول نشست تعدادی از اعضا که بشدت تحریک شده بودند سر من ریختند و من را تحت ضرب و شتم قرار دادند. مسئول نشست از اینکه من واقعیت ها را گفته بودم بشدت بهم ریخته بود و از من می خواست که حرفم را پس بگیرم، که من زیر بار نرفتم.

چند روز در نشست های موسوم به عملیات جاری تحت فشار و برخورد قرار گرفتم. من را به مدت چند روز در یک اتاق زندانی کردند تا دیگران با من تماس نداشته باشند. شب ها فرماندهان زن و مرد برای من نشست می گذاشتند و من را تهدید می کردند که اگر حرف هایی که در نشست زده بودم را پس نگیرم اینقدر مرا مورد آزار و اذیت قرار می دهند تا دیوانه شوم. وقتی احساس کردم که دست از سرم برنمی دارند حاضر شدم دروغ های آنها را نوشته و در جمع نفرات بخوانم. ولی قبل از آن بصورت محفل به تعدادی از بچه ها گفته بودم که گزارشی را که در نشست قرار است بخوانم را باور نکنید چون همه دروغ است و تحت فشار نوشته شده است.

در جریان نشست بعد از خواندن گزارش افرادی که از قبل آماده کرده بودند به من حمله کردند و آب دهان بصورتم پرتاب کردند. ولی چند روز بعد همان نفرات ضمن عذرخواهی از من گفتند مسئولین آنها را مجبور به این کار کردند.

هدف من از بیان این خاطره تلخ که بعد از سالها بازگو کردن آن همچنان من را آزار می دهد این بود که گروهی که از آزادی انتخاب و مبارزه برای دمکراسی دم می زند در درون مناسباتش اینگونه افراد را با فریب و دروغ جذب و به کشوری دیگر قاچاق می کند.

طالب فرحان (عباس دلنواز)

نوشته شکنجه و آزار روحی و روانی اعضا با پوش پروژه خوانی اجباری اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

در یکی از روزها وقتی شب برای استراحت به خوابگاه آمدم دوستم یاسر گفت دو نفر از بچه ها که در خوابگاه ما هستند در زمینه فرستادن نفرات به اروپا فعال هستند به همین خاطر به بهانه ای با آنها رابطه دوستی برقرار کردم. چند روز بعد از آنها خواستم تا مرا هم به اروپا بفرستند. غافل ازاینکه بدانم این دو نفر قاچاقچی سازمان هستند.

بهرحال روزهای بعد آنها به من گفتند کارت را درست می کنیم اما برای رفتن به اروپا بهتر است کیس سیاسی داشته باشی. که برای اینکار باید نزد مجاهدین خلق در عراق بروی که آنها خودشان بعد از مدتی تو را به اروپا می فرستند. من هم که عشق رفتن به اروپا پیدا کرده بودم بدون اینکه سازمان مجاهدین را بشناسم قبول کردم. بعد از حدود یک ماه آن دو نفر به من گفتند هماهنگی ها انجام شده و فردا به سمت عراق می روی. من خوشحال بودم و فردای آن روز با کشتی به سمت عراق رفتیم. به بندر ام القصرعراق که رسیدیم دو نفرکت وشلواری منتظر ما بودند و آنها ما را به سمت بغداد و بعد کمپ اشرف بردند.

من خوشحال بودم که بعد از مدت کوتاهی به اروپا می روم. اما از روز دوم اتفاقاتی افتاد که من شک کردم. مثلا برای ما آموزش های نظامی و ایدئولوژیک گذاشتند! یک ماه اول تحمل کردم و گفتم شاید این هم جزء پروژه کسب کیس سیاسی است. تا اینکه یک روز از مسئولم سئوال کردم کی قرار است ما را به اروپا بفرستید؟ او با نگاهی تعجب انگیز به من گفت: تو آمدی برای مبارزه و قرار نیست که به اروپا بروی. من به او گفتم آخر آن دو نفری که مرا فرستادند اینجا گفتند شما مدتی بعد ما را به اروپا می فرستید، مسئولم گفت کدام خری به تو چنین قولی داده است؟ اصلا قرارنیست کسی را به اروپا بفرستیم ! اینجا بود که فهمیدم سرم کلاه رفته و حسابی به هم ریختم و از آن روز جنگ و دعوای من با مسئولین شروع شد و آنها هم هر روز مرا در نشست های عملیات جاری سوژه می کردند و متاسفانه راه گریزی نداشتم و به همین خاطر برای کم کردن فشارها مدتی سکوت کردم. اما در درونم حسابی از کلاهی که برسرم رفته بود آشفته بودم و بدنبال راهی می گشتم تا با کمترین هزینه از جهنم کمپ اشرف نجات پیدا کنم .

زمانی که هنوز آمریکا به عراق حمله نکرده بود و صدام سقوط نکرده بود به همراه یکی از بچه های بلوچ که مثل من از تشکیلات خفقان آور رجوی به تنگ آمده بود و با هم دوست بودیم طرح فرار از اشرف ریختیم. در نهایت به این نتیجه رسیدیم که ازطریق ماشین تخلیه فاضلاب از اشرف خارج شویم. چون این ماشین هر دو روز یکبار چاه فاضلاب مقرها را خالی و در بیرون کمپ اشرف تخلیه می کرد به همین خاطر یک تسمه درست کردیم تا با آن خودمان را به زیر ماشین ببندیم و وقتی از اشرف خارج شدیم در نقطه ای تسمه را باز کرده و از آنجا به سمت ایران فرار کنیم. واقعا هم نمی دانستیم بعد از خروج از اشرف چه اتفاقی برای ما می افتد و مسیر را هم بلد نبودیم. اما آنقدر در مناسبات فرقه رجوی تحت فشار بودیم که فقط همین طرح به ذهن ما زد و فکر بعد از آن را نکردیم. هدف اصلی ما در مرحله اول خروج از اشرف بود. بنابراین تمامی مراحل طرح را تا موقع اجرا پیش بردیم اما متاسفانه مسئولین سازمان از روی رفت و آمد های ما و درست کردن تسمه متوجه طرح فرار ما شدند و من به همراه دوستم را دستگیر کردند.

من همه چیز را منکر شدم ولی متاسفانه دوستم تحت فشار و تهدید بند رو به آب داد و تمامی نقشه ما رو لو داد. روز بعد ساعت دو شب مرا ازخواب بیدار کردند و بردند و گفتند که دوستت همه چیز را گفته است. توهم باید اعتراف کنی ولی من مجددا همه چیز را انکار کردم و گفتم هر چه درمورد من گفتند دروغ است. اما مسئولین دست بردار نبودند وهر شب مرا در نشست عملیات جاری زیرتیغ می بردند. درنهایت وقتی دیدند من حرف نمیزنم گفتند این بار تو را میبخشیم ولی اگر بار دیگه از این غلطها بکنی با تو کاری میکنیم که حتی جنازه ات رو کسی پیدا نکند.

کسانی که در ظاهر آدمهای خوب و مهربانی به نظر میرسیدند تبدیل به دیو شده بودند و در زمان بازجویی همش با الفاض رکیک و فریاد با من حرف میزدند. از آن روز من را همیشه تحت نظر داشتند حتی وقتی شب به توالت میرفتم یک نفر همراهم می آمدم و کاری کردند کههمیشه در نشستهای عملیات  جاری من را تحت فشار بگذارند و اذیت کنند. از آن زمان افسرده و گوشه گیر و پاسیو شدم و با هیچکس حرف نمیزدم. آنها حتی به من انگ نفوذی ایران زدند و من راهی جز اینکه سکوت کنم و غم و دردها را در درون خودم بریزم نداشتم. چون واقعا با جو اختناق و کنترل های شدیدی که مسئولین فرقه رجوی درکمپ اشرف به راه انداخته بودند و از طرف دیگر بدلیل وجود یگان هایی از ارتش صدام در اطراف کمپ اشرف دیگر راه فراری برای ما متصور نبود.

لازم به ذکر است که رجوی حتی تمامی کدخداهای روستاهای اطراف کمپ را هم خریده بود تا آنها هم ترددهای مشکوک دراطراف کمپ اشرف را گزارش کنند. بنابراین فقط از خدا کمک خواستم تا خودش برای نجات ما فرجی حاصل کند . درنهایت با سقوط صدام و آمدن آمریکایی ها که جو اختناق و کنترل در کمپ اشرف کم شد توانستم از کمپ اشرف فرارکنم. با رفتن به کمپ آمریکایی ها موسوم به تیف بعد از سالها احساس کردم آزادی خود را بدست آورده ام. مدتی بعد بازگشت به ایران و کانون گرم خانوادها وعزیزانی که سالها از آنها اطلاعی نداشتم، نقطه پایانی بود بر تمامی سالهای سیاه کابوس واری که در پادگان اشرف گذرانده بودم.

طالب فرحان (عباس دلنواز)

نوشته طالب فرحان از چگونگی فریبش توسط عوامل مجاهدین خلق می گوید اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

طالب فرحان که به بهانه کار و اقامت در اروپا فریب سازمان مجاهدین خلق را خورد و از دبی به عراق منتقل شد، سالها در اسارت فرقه رجوی بود. خوشبختانه پس از سرنگونی صدام، از فرصت استفاده کرد و به زندگی آزاد قدم گذاشت.

برای دانلود اینجا را کلیک کنید.

نوشته پیام تبریک طالب فرحان به دوستان دربندش در آلبانی اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

اخبار منتشر شده ضد و نقیض بود! خیلی تلاش کردم تا واقعیت ها را بدانم و با تلاش فراوان خودم را در قسمت فرهنگی پذیرش و بعد قرارگاه هفت که مسئولیتش ضبط اخبار سیما(تلویزیون مجاهدین خلق) و پخش آن برای اعضاء در سالن غذاخوری در دو زمانبندی ظهر و شب و همچنین چاپ و توزیع بولتن خبری بود سازماندهی کردم و با ورود به قسمت فرهنگی با شیوه های سانسور خبرها و چگونگی پخش آن آشنا شدم.

از آنجاییکه اعضای مستقر در پادگان اشرف به کلی از ارتباط با دنیای خارج از فرقه قطع بودند و در معرض اخبار و اطلاعات از منابع مستقل قرار نداشتند، مسئولین بخش پرسنلی مجاهدین خلق با شیوه های گمراه کننده و ترفندهای مختلف از عدم آگاهی اعضاء سوء استفاده کرده و اخباری که از ماهواره ها و یا شبکه های تلویزیونی خارجی و عربی دریافت می کردند را سانسور نموده و با برش اخبار و فیلم ها آن قسمت از فیلم و یا خبر که در جهت منافع تبلیغاتی فرقه بود و می توانست روی اعضا تاثیر بگذارد را برای قسمت های فرهنگی هر قرارگاه ارسال می کردند تا پخش کنند .

فرهنگی نهادی بود که در هر ستاد و یا قرارگاه تحت مسئولیت بخش پرسنلی کار می کرد، نفر فرهنگی در گوشه ای از سالن غذاخوری یک اتاق در اختیارش گذاشته شده بود که از آنجا ویدئوهایی که از پرسنلی مرکزی بدستش می رسید را از تلویزیون اتاق فرهنگی به تلویزیون هایی که در قسمت های مختلف سالن غذا خوری نصب شده بود رله می کرد. فرهنگی هر قسمت بصورت مستقل و مستقیم هم اقدام به ضبط برنامه زنده تلویزیون (سیما) می کرد.

به هنگام پخش اخبار و یا گزارشات خبری، مسئولین فرقه ترفندهای مختلفی برای سانسور اخبار و پخش فیلم ها ویا گزارشات خبری بکار می گرفتند. بعنوان مثال بخش های زیادی از فیلم میتینگ ها و گردهمایی مجاهدین خلق در کشورهای اروپایی که زنان بدون حجاب و بدون روسری در آن شرکت داشتند و یا میهمانان زن خارجی شرکت کننده را سانسور می کردند تا بقول خودشان موجب تحریک احساسات اعضا نشوند.

برای من خیلی عجیب بود تشکیلاتی که شعار میداد با انقلاب مریم و از بین بردن دستگاه جنسیت زنان و مردان در مقابل اشعه جنسیت بیمه و بازگشت ناپذیر شده است وهیچ تاثیری روی آنها نخواهد داشت، این چنین از خود ضعف نشان می دادند که حتی فیلم ها و اخبار تلویزیون خودشان را هم سانسور می کردند و یا در یک مورد دیگر تلویزیون الجزیره گزارشی در مورد مجاهدین خلق پخش کرده بود که در تمامی فیلم یکساعته که سرتاسر از مجاهدین خلق ومسعود ومریم رجوی تعریف و تمجید می کرد در یک قسمت فیلم هم از قول مخالفان مجاهدین گفته شده بود که آنها در داخل ایران پایگاهی ندارند. مسولین پرسنلی تمام تلاش خود را کردند تا این قسمت را از فیلم حذف کنند و از آنجاییکه این اظهار نظر مخالفان در اواسط فیلم بود براستی مستاصل و درمانده شده بودند که چگونه بتوانند با حذف آن قسمت گزارش خبری را در سالن پخش کنند و دست آخر هم از خیر آن گذشتند.

با اینکه گزارشات خبری ارسالی از قسمت پرسنلی قرارگاه اشرف چند بار چک شده بود ولی درنهایت و قبل از پخش در سالن توسط فرمانده یکان خودمان نیز چک و کنترل میشد. آنها همچنین مستمرا اخباری کاملا دروغ که از طرف شبکه های صهیونیستی در مورد اوضاع داخل ایران تهیه شده بود را بدون ذکر منبع خبر برای اعضا پخش می کردند تا ذهن آنها را نسبت به ایران بدبین کرده و راه بازگشت احتمالی آنها را ببندند.

در مجموع در طی زمانی که در قسمت فرهنگی بودم به حدس و گمان اولیه خودم در رابطه با ایجاد سانسور اخبار بمنظور فریب اعضا و وحشت سران مجاهدین خلق از آگاهی آنها نسبت به واقعیت های خارج از مناسباتشان با تمام وجود ایمان آوردم و یقین کردم که مسعود و مریم فقط می توانند با سوار شدن بر موج نا آگاهی اعضا و بکارگیری شیوه های دروغ و فریب براعضا تسلط داشته باشند و آنها را به اسارت بگیرند.

طالب فرحان

نوشته افشای شیوه های سانسور اخبار توسط فرقه مجاهدین اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

بعدها به تجربه برایم مشخص شد که هدف از راه اندازی این نشست ها توسط رجوی در حقیقت مانیتور ذهن اعضا و اطلاع از موضع غیر علنی آنها نسبت به خودش می باشد. اعضاء توجیه شده بودند که هر آنچه  بصورت روزانه به ذهنشان خطور می کند را به تشکیلات گزارش نمایند.

رجوی از آنجاییکه متوجه موضوع مسئله داری نیروها نسبت به خط و خطوط سیاسی و نظامی شده بود برای جلوگیری از عواقب تشکیلاتی آن از اعضاء خواست که تناقضات و معضلات ذهنی خود را به تشکیلات گزارش دهند. در گام بعد بخاطر اینکه این مسئله را همگانی کند از اعضاء خواست که گزارشات خود را در نشست های همگانی که اعضاء با سطوح مختلف تشکیلاتی در آن شرکت می کردند بخوانند تا جمع نفرات شرکت کننده در مورد آن نظر بدهند.

رجوی این سبک و شیوه بازخوانی ذهن اعضا را با مطالعه تجربیات فرقه های معاصر بدست آورده بود. شستشوی مغز و القا تصورات به ذهن و کنترل اذهان نیروها در پیچیده ترین شکل مخرب آن راه کاری بود که رجوی برای اسارت ذهنی و عینی اعضاء بکار می گرفت.با بکارگیری همین شیوه ها جلوی فرار خیلی از اعضا گرفته شد و بسیاری از طرح های اعضاء لو رفت و از طرف دیگر مسئولین  تشکیلات توانستند کنترل خود را بر اعضاء تا حدود زیادی اعمال نمایند.

شکل دیگری از جلسات مغزشویی نشست های موسوم به غسل هفتگی بود که در این نشست ها اعضا تمایلات و تصورات جنسی خود را مجبور بودند در نشست های جمعی و بصورت علنی در جمع دیگر اعضاء مطرح کنند. هدف این بود که غرور و شخصیت اخلاقی اعضا در این نشست ها شکسته شود تا دیگر فرد توان عرض اندام در مناسبات نداشته باشد و در اذهان زیر سوال برود. این روش برخورد براستی چندش آور و زننده بود.

شکل دیگری از تخلیه ذهنی اعضاء و اشراف به آنچه که در ذهن آنها می گذرد، بحث پروژه خوانی بود که همه اعضاء می بایست تمامی عملکردهای خود را که در ذهن آنها خطور کرده بصورت یک پروژه نوشته و در جمع گسترده اعضاء بخوانند. خواندن عملکردها در نشست علنی باعث تحریک و برخوردهای شدید اعضاء با سوژه میشد. هدف سران فرقه از دامن زدن به درگیری فیزیکی اعضاء برهم زدن روابط دوستانه آنها بود تا بدینوسیله در قالب اختلاف مسیر جاسوسی  را از همدیگر و خبرچینی در تشکیلات را نهادینه کنند .

آری فرقه رجوی در حالی در شوی تبلیغاتی مضحک خود که اخیرا هم مجددا برگزار کردند دم از دمکراسی و حقوق بشر می زند که اعضایش را از داشتن کمترین حقوق انسانی خود محروم کرده و البته باید گفت که مجالس این فرقه تحت هر عنوانی کسی را فریب نخواهد داد. فرقه ای که بویی از انسانیت نبرده چگونه می تواند مدعی آوردن آزادی برای مردم باشد ؟ و حرف آخر من به سرکردگان فرقه رجوی این است که علیرغم همه دود و دم های تبلیغاتی منتظر باشید تا درپی شکایت ما اعضای جدا شده از شما در دادگاه بین المللی لاهه حساب همه جنایت هایی که طی سالیان کردید پس دهید .

طالب فرحان (عباس دلنواز)

نوشته خاطرات طالب فرحان از مناسبات بردگی در تشکیلات مجاهدین خلق اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

من را طبق یک سناریو توجیه کردند که تماس اول فقط در حد سلام و احوالپرسی و گفتگوی ساده باشد و در تماس های بعدی موضوع آمدن به عراق را مطرح کنم. من فقط بار اول برای تماس رفتم و بدلیل اینکه نمی خواستم آنها هم مثل من به دام فرقه افتاده و بیچاره شوند برای تماس های بعدی علیرغم فشار وتهدیدات مسئولین حاضر نشدم.

آنها برای راضی کردن من انواع تهدیدها را به کار گرفتند. طی آن مدت بشدت اذیت شدم. یکی از شیوه های آزار و اذیت آنها این بود کارهای یدی و سخت و سنگین به من می دادند. هر شب برای من نگهبانی می گذاشتند و در نشست های موسوم به عملیات جاری که برای سرکوب اعضا و ایجاد خفقان در تشکیلات توسط رجوی در دستور کار قرار داده شده بود اعضا را تحریک و وادار می کردند من را به لحاظ روحی و روانی مورد آزار واذیت قرار دهند و فحش و ناسزا بگویند و به لحاظ شخصیتی تحقیرم کنند.

ولی خداراشکر بدلیل عزم و اراده ای که بخرج می دادم این ترفند آنها موثر واقع نشد ونتوانستند از طریق من کسانی را فریب داده و جذب کنند. و سبب آوارگی واسارت آنها شوم. ولی متاسفانه من بچشم خود دیدم که چگونه اعضایی که تحت فشار به خواسته های سران فرقه ومسولین آنها تن دادند بافریب و جذب آشنایان و فامیل و کشاندن آنها به پادگان اشرف موجب بدبختی وفلاکت انسان های بیگناه و ساده لوح به اسارتگاه اشرف شدند.

خیلی از انسان هایی که در کشورهای خلیج فارس برای خود زندگی خوبی داشتند با نقشه های شیطانی عوامل رجوی به پادگان اشرف کشانده شدند و آزادی و آسایش خود را از دست دادند. آنها سالهای بعد بشدت پشیمان شده بودند ولی افسوس که دیگر راه نجاتی برای آنها باقی نمانده بود و راه بازگشتی برایشان متصور نبود. بسیاری از آنها در عملیات های مختلف ، بمباران آمریکایی ها ،موشک باران نیروهای معارض عراقی و یا در حین درگیری با ارتش عراق که با تحریک فرماندهان رجوی صورت می گرفت کشته شدند. من اگر چه خودم جذب شیوه های فریب رجوی شدم و سالهایی از بهترین روزهای عمرم را از دست دادم ولی خوشحالم که باعث گرفتاری و اسارت اشخاص دیگر نشدم.

عباس دلنواز

نوشته یک مورد از شیوه فریب و جذب نیرو در فرقه رجوی اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

به این صورت که معمولا بعد از نشست های سرفصلی و یا در رابطه با نشست بحث های انقلاب ایدئولوژیکی درونی فرقه بنا به دستور رجوی تمامی اعضا در هرسطح و سطوح تشکیلاتی که بودند می بایست هرآنچه را که از قدیم تا آن مقطع در ذهنشان بوده بر روی کاغذ آورده و در انتهای آن نتیجه گیری و در جمع نفرات بخواند.

در مورد نتیجه پروژه خوانی فرد می بایست در انتها خودش را مقصر و فرقه را مظلوم و نجات دهنده جلوه می داد!

مثلا باید می نوشت : من آدم بدبخت و گرفتار در منجلاب جامعه بودم که سازمان و رهبری آن مرا نجات و هویت انسانی داده !

اما پروژه خوانی در مورد افراد جدیدی که تازه وارد فرقه شده بودند به این صورت بود که برای چک اول آن را به مسئول خودمان می دادیم و او چک و اگر تائید می کرد به فرد بر می گرداند تا آن را در جمع بخواند .

مثلا سال 79 مدتی بعد از ورودم به مناسبات فرقه، روزی از ما خواستند راجع به پروسه زندگی قبل از پیوستن به فرقه و اینکه در حال حاضر در مناسبات فرقه چه مختصات و افکاری داریم پروژه نوشته و به فرد مسئول دهیم . وقتی من پروژه ام را نوشته و به سعید ماجد که مسئول ما بود دادم. وی آن را مطالعه کرد و گفت : اینها بدرد نمی خورد چون از موضع بالا نوشتی! تو باید بنویسی که من درجامعه فردی کوچک ، درمانده و کارتون خواب بودم که سازمان مرا نجات داد و با آوردن به مناسبات هویت انسانی داد !

من به وی گفتم دروغ که نمی توانم بنویسم. چون من در امارات شغل ، درآمد و زندگی خوبی داشتم. کارتون خواب هم نبودم. اما باز او اصرار داشت که من خلاف واقعیت بعنوان پروژه بنویسم که درنهایت به سعید ماجد گفتم حالا که اینطور است من اصلا پروژه دروغ نمی نویسم .

بعد ازآن مسئولین به هر بهانه ای مرا تحت فشار گذاشتند. البته نفرات دیگری هم مثل من بودند که سر همین موضوع دروغ نویسی حرف داشته و مسئله دار شدند .

واقعا رجوی آنقدر مغرور و در توهم خودش بود که فکر می کرد اوست که به اعضا هویت داده! به همین خاطر خودش را محق می دانست که از آنها طلبکار باشد.

بعد ازآن مسائل دیگری پیش آمد که باعث شد متوجه شوم در بد منجلابی گرفتار شدم. به همین خاطر عزم جزم کردم تا هرطور شده در فرصت مناسب خودم را نجات دهم. هرچند تا رسیدن به فرصت مناسب بیش از سه سال طول کشید اما بالاخره توانستم با فرار از کمپ اشرف و رفتن به کمپ آمریکایی ها بنام ” تیف ” از منجلاب فرقه رجوی نجات پیدا کنم .

بنابراین باید این حقیقت را بیان کنم که رجوی اول تمامی نفراتش را با دروغ و فریب به دام خود درعراق می کشاند و بعد با بحث های مسخره ای بنام انقلاب ایدئولوژیک ، عملیات جاری ، پروژه خوانی و … در فرقه گرفتار و مطیع خود می کرد و تا می توانست از آنها درجهت اهداف پلید و قدرت طلبانه خود سوء استفاده کرد.

هرچند تاکنون عده زیادی ازنفرات توانستند خود را از جهنم فرقه نجات دهند اما هنوز تعدادی از اعضا در آلبانی و در کمپ اشرف 3 اسیر هستند که البته یقین دارم اکثرشان خواهان ماندن در فرقه نیستند. اما متاسفانه کماکان گرفتار توهمات مسخره رجوی هستند که ای کاش آنها هم هرچه زودتربه این نتیجه برسند که برای رسیدن به آزادی و کسب زندگی بهتر زمان را نباید از دست بدهند و مهمتر اینکه نباید فکر کنند که بدلیل بالا بودن سن دیگر نمی توانند خود را نجات داده و در بیرون از مناسبات فرقه زندگی کنند .

خدا لعنت کند رجوی و سران فرقه اش که جوانی ، عمر و زندگی عده زیادی از جوانان ساده دل این مرز و بوم را به تباهی کشاند که قطعا تاریخ از جنایات رجوی زیاد خواهد نوشت .
طالب فرحان

نوشته جریان پروژه خوانی در فرقه رجوی چگونه بود ؟ اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.