در این دو روز بخاطر مشکلاتی که رجوی به وجود آورده بود پلیس و ارتش عراق از چند جبهه به قرارگاه اشرف حمله کردند. در واقع تمرکز حمله از قسمت شمالی و غربی قرارگاه بود. حرف عراقیها چه بود؟ آنها میگفتند باید اشرف را خالی کنید، این زمین ها متعلق به کشاورزان است و آنها آمده اند شکایت کرده اند و خواستار برگرداندن زمین هایشان میباشند.

مسعود رجوی هم میگفت این زمین ها را صدام حسین به ما هدیه داده است و بعضا هم میگفت خریده ایم. خلاصه مسعود رجوی به هیچ صراطی مستقیم نبود. نه حرف پلیس می فهمید و نه حرف ارتش و نه حتی مراجع قضایی که حکم صادر کرده بودند. خلاصه در عالم دیگری سیر و سفر میکرد. هر جا هم که نیاز به سرشاخ شدن بود نیروهای مستقر در اشرف رو میفرستاد جلوی گلوله ها و آنها هم یا کشته می شدند و یا زخمی. این دو روز هم با چندین کشته و زخمی و تعدادی که توسط پلیس و ارتش دستگیر شده بودند، به پایان رسید! من در آن روزها در قسمت غربی و به اصطلاح ” درب شیر ” که محل ترددات اصلی به قرارگاه اشرف می شد حضور داشتم. عراقی ها 36 نفر را دستگیر کردند و با خود بردند که خود ماجراهای دیگری داشت.

میخواهم بگویم هر جا که نیاز به بحران سازی و ایجاد تنش باشد مسعود رجوی و گروهش یکی از ایده آل ترین گزینه ها است. زمین و زمان را بهانه میکرد تا نگذارد قرارگاه اشرف از جایش تکان بخورد. افرادی سرسپرده هم او را همراهی میکردند تا بتواند خط و خطوط خودش را پیش ببرد. وگرنه به ما اگر بود که حرفمان رفتن از عراق بود، از روز اول مشخص بود که دیگر عراق جای ماندن نیست! ولی رجوی تلاش میکرد که این اهرم را در دستان خود نگه بدارد . خودش که بهایی نمیداد ، بلکه این بخت برگشته هایی که زیر دستان رجوی گرفتار بودند هزینه های خیره سری رجوی را می پرداختند.

بخشعلی علیزاده

نوشته مرداد ماه خونین برای اعضای مجاهدین اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

روز چهارشنبه 17 تیر شاهد تشییع میلیونی رهبر ایران در شهرهای نجف و کربلا بودیم که به واقع نشان از عشق به رهبر شهید ایران داشت و مردم عراق صحنه های وصف ناپذیری خلق کردند. صحنه هایی که در تاریخ ماندگار شد و نشان داد برای ماندگاری باید به قلوب مردم رسوخ کرد .

و در نگاه دیگر به این حمایت همه جانبه مردم عراق از رهبری شهید ایران می توان به حضور چندین سال مجاهدین خلق در عراق بپردازیم. چرا آنان با حضور چندین دهه در عراق به چنین جایگاهی نرسیدند؟ آیا آنان خودشان را مسلمان جا نزدند پس چه شد که منفور مردم عراق شدند ؟ چرا در روز خروج خفت بار از اشرف و عراق کسی به کمک شان نیامد ؟ و هزاران سئوال دیگر…

رجوی برای اینکه در عراق خودش را نیرویی مستقل جا بزند شروع به دادن پول به شیوخ کرد و تعدادی عراقی را هم به کار گرفت. این کار با دادن هدایا و پر کردن شکم هایشان همراه بود. اما بعد از سرنگونی صدام، به این ضرورت رسیدند که دیگر جای ماندن در عراق نیست و باید سر کیسه را شل کنند. به همین خاطر حضور نفرات عراقی در اشرف بیشتر شد. رجوی فکر می کرد با گرفتن امضا از مردم عادی می تواند در اشرف باقی بماند و در این پروژه نیروهای سازمان همه بسیج شدند و با دادن پول به افرادی که برای آنان کار می کردند پروژه جمع کردن امضا از مردم عادی جامعه برای اعلام حمایت از سازمان برای ماندن عراق کلید خورد. هر فرد عراقی که تعداد امضا بیشتری برای سازمان جور می کرد پول بیشتری بدست می آورد. و بالاخره آمار 5 میلیون نفر را اعلام کردند. البته خیلی از آن امضاها اعتباری به لحاظ قانونی نداشت و بیشتر برای دریافت پول بیشتر از سازمان بود. بعد از این کار شروع به جو سازی و شانتاژ کردند که بله ما از حمایت 5 میلیون عراقی برخوردار هستیم و باید دولت عراق از ما حمایت نموده و در اشرف باقی بمانیم.

این مسئله بیشتر مصرف داخلی داشت و رجوی به این تبلیغات پوچ نیاز داشت تا بتواند نیروهایش را متقاعد کند که هرگز اشرف را تخلیه نخواهند کرد و این مرز سرخ است و در صورتی که دستور تخلیه اشرف از سوی مقامات داده شود مردم عراق به کمک شان خواهند آمد.
آیا در روز تخلیه اشرف مردم عراق برای جلوگیری از خروج مجاهدین به کمک نیروهای سازمان آمدند؟ خیر. شاهد بودیم مردم عراق خواهان اخراج آنان از اشرف و عراق بودند. ماهیت این تشکیلات تروریستی برای مردم عراق روشن شده بود و از ارتباطات آنها با صدام مطلع بودند اما از ترس سرکوب توسط صدام حرفی نمی زدند و بعد از سرنگونی صدام این فضا شکسته شد.

نهایتا دستور خروج از اشرف داده شد و نیروهای سازمان با خفت و خواری و شبانه اشرف را ترک کردند تا برای همیشه پرونده اشرف بسته شود. از آنجایی که رجوی هیچ وقت پاسخگو نیست، باز شکست و خروج از اشرف را پیروزی نامید.

وقتی نیروهای سازمان به دستور دولت عراق مجبور به ترک عراق شدند حتی یک عراقی به کمک نیروهای سازمان نیامد. بلکه جشن گرفتند که دشمن و یار صدام از عراق اخراج شد.

و حال در این مقطع و تشییع رهبر شهید ایران نظاره گر بودیم که چگونه مردم عراق در مراسم شرکت کردند و سنگ تمام گذاشتند. برای بدست آوردن حمایت مردم نیاز به پول و رشوه نبود. بلکه مردم به صورت خودجوش شرکت کردند. حتی در رسانه ها شاهد بودیم که مردم از شهرها و روستاهای دور و نزدیک خودشان را به مراسم رساندند.

حال رجوی ها همان خط گرفتن حمایت را در کشورهای اروپایی دنبال می کنند. در حالی که این خط در عراق شکست خورد. نفراتی که در برنامه های مریم رجوی حضور پیدا می کنند از دریافت پولهای کلان حرف می زنند و مریم رجوی سعی دارد با این کار خودش را مطرح نماید و همچنین با این کار نیروهای وارفته اش را در مناسبات اشرف در آلبانی نگهدارد که بله ما از حمایت به اصطلاح جهانی برخوردار هستیم !

رجوی در تمام این سالها با فریب سعی کرده است خودش را مطرح کند اما زهی خیال باطل، مردم ایران و عراق هیچگاه جنایات او را فراموش نخواهند کرد.

هادی شبانی

نوشته مسعود رجوی حمایت 5 میلیون عراقی چه شد؟ اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

مجاهدین خلق، بصورت رسمی، از سال 1365 تا 1395 ، بمدت تقریبا 30 سال در عراق حضور فیزیکی داشتند، همیشه مدعی بودند که مردم عراق با ما هستند و دشمن رژیم!

مسعود رجوی سرکرده خود منتسب این سازمان که تقریبا در تمام مناطق عراق از شمال تا جنوب قرارگاه داشت و مردم عراق را گاه و بیگاه برای صرف غذا و … به داخل قرارگاهها دعوت می کرد، تقریبا می شود ادعا کرد که در سرتاسر کشورعراق اگر اسمی از ” جماعت المجاهدین” یا ” جماعت رجوی ” می بردی، همه کم و بیش می شناختند.

اما چطور است که رهبر این “رژیم” ، وقتی 10 سال بعد از اخراج مجاهدین خلق از عراق ، با تشییع میلیونی و روی سر و دست مردم همین عراق ، با شکوه خاص تشییع می شود؟

در صدر اخبار داشتیم :
” کمیته عالی برگزاری مراسم تشییع در عراق اعلام کرد بیش از ۱۰ میلیون نفر در آیین تشییع پیکر شهید آیت‌الله العظمی سید علی خامنه‌ای (قدس سره) در شهرهای نجف اشرف و کربلای معلی حضور یافتند…”

جمعیت عراق 46 میلیون نفر است، اگر کودکان و افراد سالخورده را محسوب نکنیم، جمعیت جوان عراق تقریبا، 30 میلیون نفر است، یعنی از هر سه عراقی ، یک نفر در این مراسم بزرگ شرکت کردند. آمار تعجب برانگیز است! جدای از بحث آمار و کمیت، کیفیت شرکت کنندگان حیرت انگیز بود. من خودم در مراسم تشییع روز قبل تر در تهران حضور داشتم، اگر دمای هوا و گرمای تهران را با عراق مقایسه کنیم، تهران کمی خنک تر است، اما صحنه هائی که در نجف و کربلا و مسیرهای بین آن دو شهر خلق شد، بی نظیر بود، شور و شوق مردم عراق در این مراسم ، بسیار عاشقانه تر و متفاوت تر بود، البته نه اینکه در ایران شور کمتر بود، مردم عراق چنان بر سر و سینه می زدند که گویا پدر واقعی و نسبی خود را از دست دادند. تصاویر و ویدئوهای منتشر شده از این مراسم حاکی از حضور بسیار پرشور و گسترده عراقی ها در تشییع پیکر پاک آقای شهید ایران داشت.

من قبلا شنیده بودم که رهبر ایران، همچنین مرجع عالی شیعیان جهان نیز است، این موضوع را از بعد عقیدتی و بحث تشیع و صدور انقلاب و … می دانستم، اما در این تشییع به چشم خود دیدم که این موضوع چقدر واقعی و قابل لمس است، مردم عراق گویا رهبر خود را تشییع می کردند! در آن گرمای هوا و شرجی منطقه که من با توجه به تجربه حضور 10 ساله ام در کشور عراق ، می دانم چقدر طاقت فرساست، مردم عراق در گرم ترین روزهای سال، از پیر و جوان چنان سینه می زدند ، چنان بر سر و سینه می زدند که هر بیننده ای را بهت زده می کرد.

براستی چرا مسعود رجوی در طی 30 سال حضور در عراق ، ذره ای از این جنس محبوبیت برای خود کسب نکرده بود؟ مجاهدین خلق در عراق ، زنانشان محجبه بودند، مردانشان مجرد و چشم پاک بودند، البته بجز مسعود رجوی! مسجد در پادگان اشرف ساخته بودند، شعائر را بجا می آوردند، به زیارت عتبات عالیات می رفتند، تمام اصول مسلمانی را بجا می آوردند، اما هرگز از جنس مسلمانان عراقی نشدند ! چرا؟

جواب بسیار روشن است: مردم چشم و گوش دارند، مردم به همه جزئیات توجه می کنند، سره را از ناسره بخوبی تشخیص می دهند، مردم عراق بخوبی می دانستند که مسعود رجوی حتی به اعضای خودش هم رحم نمی کند، زندان دارد ، اعضای خودش را شکنجه می کند، اعضای منتقد خودش را به دولت عراق و استخبارات عراق تحویل می دهد تا شکنجه کنند و بکشند. مردم عراق بخوبی می دانستند که مسعود رجوی نوکر صدام حسین است و گوش بفرمان دیکتاتور عراق.

اما در این سوی جبهه و در نقطه مقابل مسعود رجوی و صدام حسین ، رهبری مردمی وجود دارد که محبوب دلهاست، دشمن هر چه استکبار و امپریالیسم جهانخوار است، رهبری است که گفته ما جز با امام حسین (ع) با کسی بیعت نمی کنیم، خامنه ای شهید گفته است :
“کار امام حسین علیه‌الصّلاه والسّلام در کربلا، با کار جدّ مطهرش حضرت محمد بن عبداللَّه صلیاللَّه‌علیه‌وآله‌وسلم در بعثت، قابل تشبیه و مقایسه است. قضیه این است. همان طور که پیغمبر در آن جا، یک تنه با یک دنیا مواجه شد، امام حسین هم در ماجرای کربلا، یک تنه با یک دنیا مواجه بود.”

آیت الله خامنه ای شهید هم ، یک عمر حسینی زیست ، مثل یک شهید زندگی کرد و مثل یک شهید در راه حسین (ع) شهادت را انتخاب کرد، مردم عراق می گفتند :
امروز عاشورا در حال تکرار است، حسین دوران ما خامنه ای است، وای بر ما که اگر از ما سئوال کنند که در تکرار واقعه ی عاشورا ، چطور در حمایت از حسین زمان خود برخاستید و با یزید دوران خود ترامپ قاتل، به مقابله ایستادید، آن موقع چه خواهیم گفت…؟؟؟

محمدرضا مبین

نوشته چرا مردم عراق، میلیونی در مراسم تشییع رهبر ایران حاضر شدند؟ اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

دستور شخص رجوی بود که به تمام مقر ها گفته بود هر چه وسیله در پادگانها می بینید جمع آوری کنید و به اشرف منتقل کنید . مردم عراق از ترس بمباران خودروهای خود را در بیابانها استتار کرده بودند و سازمان به آنها هم رحم نکرد و هر وسیله ای را در بیابان می دید، جمع می کرد.

وقتی در پادگان اشرف بودم جنب درب اصلی پادگان اشرف کار داشتم. یک نفر عراقی جنب درب پادگان اشرف آمده بود و با یکی از سران رجوی صحبت می کرد. به صحبتهای آن مرد گوش کردم. می گفت من دو تا لودر در این حوالی از ترس بمباران در خاک ریز مخفی کرده بودم. بمباران تمام شده رفتم لودرها را از خاک ریز بیاورم، اما نبودند. پرس و جو کردم گفتند لودرها پیش شماست. مرد عراقی به گریه افتاده بود و در ادامه گفت: لودرها مال شرکت هستند به من امانت داده بودند. اگر آنها را بر نگردانم شرکت مرا بیچاره می کند .

اما مسئولین مجاهدین به حرفش گوش نمی دادند. در صورتی که لودرها در پادگان اشرف بودند. کلی خودرو از بیابانها جمع کرده بودند و اگر مردم عراق خودروهایشان را پیگیری می کردند جواب منفی از سران رجوی می گرفتند . بعضی وقتها با خودروی تاسیساتی که دستم بود گشتی می زدم، پادگان اشرف پُر از خودرو های مردم عراق بود .

مدتی گذشت وسازمان مجاهدین به فکر افتاد که خودروها را رنگ کند و سند جعلی برای خودروها درست کند و به خود مردم عراق بفروشد. خودروها را به سوله ها منتقل کردند و نفرات زیادی را برای رنگ آمیزی خودروها بکار گرفتند. وقتی خودروها را رنگ کردند در یک محوطه باز خودروها را منتقل کردند و توسط فرد عراقی که کانال سازمان محسوب می شد، مشتری وارد پادگان اشرف می شد و خودرو ها را خریداری می کردند.

بعد از سرنگونی صدام رجوی و سرانش مردم عراق را غارت کردند و به روی خودشان نمی آوردند. ذره ای دلشان به حال مردم عراق نمی سوخت . تمام وسایلی که مربوط به مردم عراق بود فروختند و مدرکی از خودشان جا نگذاشتند که بعد ها مردم عراق بر علیه شان شکایتی داشته باشند .

فواد بصری

نوشته دزدیهای سازمان مجاهدین خلق بعد از سرنگونی صدام در عراق اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

“هشام العلوی” معاون وزیر خارجه عراق، طی گفت‌وگویی با خبرگزاری آناتولی گفت: ببینید چگونه با حضور ” گروه تروریستی مجاهدین خلق” برخورد کردیم، به طوری‌ که به نمونه خوبی از موفقیت ما تبدیل شد.

او افزود: ما با ایران و سازمان ملل همکاری کردیم و فعالیت‌های این گروه را محدود نمودیم، به‌طوری‌ که بسیاری از عناصر آن به اروپا پناهنده شده‌اند.

العلوی تاکید کرد که عراق برای خلع سلاح گروه‌های معاند با جمهوری اسلامی در اقلیم کردستان، با ایران همکاری می‌کند و افزود:‌ خلع سلاح این گروه‌ها آسان تر از خلع سلاح “پ ک ک” است.

گفتنی است که در شهریور ۱۳۹۵ آخرین اعضای گروه تروریستی مجاهدین خلق، اردوگاه خود در عراق را ترک کردند. آنها شامل ۲۸۰ عضو باقیمانده این گروه بودند که از عراق به مقصد آلبانی پرواز کردند.

به این ترتیب با بسته شدن قرارگاه اشرف حدود سه سال قبل و بعد از آن اردوگاه لیبرتی، حضور بیش از سی سال این گروه تروریستی در عراق پایان یافت.

نوشته اظهارات معاون وزیر خارجه عراق درباره همکاری با ایران و سازمان ملل در اخراج مجاهدین خلق اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

در قسمت های قبلی توضیح دادم که رجوی برای ممانعت از فرار نیروها تا جایی که می توانست منکر بروز جنگ بین آمریکا و عراق شد و هنگامی آن را پذیرفت که دیگر راهی برای نفی آن نبود. در نتیجه نیروها زمانی به پراکندگی رفتند که دیگر جنگ شروع شده بود و سنگر و استتاری که از ما حفاظت کند وجود نداشت. در پراکندگی اخبار دروغین به ما می دادند و سرانجام نیز از شرایط نیروهای عراقی که سلاح ها را انداخته و دسته دسته با زیر پیراهن در حال فرار بودند متوجه شدیم که صدام سرنگون شده است.

در ایام منتهی به سرنگونی صدام، بالاترین لایه زنان فرمانده، بدون اطلاع بقیه نیروها با لباس مبدل به قرارگاه اشرف گریختند. اما چون برای حفاظت خودشان به نیرو نیاز داشتند به افراد مقر ما دستور داده شد که به سمت قرارگاه اشرف حرکت کنند. در نتیجه ستون نیروهای فرقه توسط هواپیماهای آمریکایی بمباران شد و تعدادی از نفرات کشته و مجروح شدند و طبق معمول به گوشت دم توپ رجوی تبدیل گردیدند. به همه نیروها دستور داده شد تا پرچم سفید بر روی خودروها و زرهی نصب کنیم. مشخص بود که سران فرقه از قبل با نیروهای آمریکایی صحبت هایی کرده و تسلیم شدن خود را به آنها اعلام نموده بودند. بعد از چند روز که در بیابان ها آواره بودیم و شرایط بسیار آشفته ای بر نیروهای مجاهدین خلق حاکم بود، دستور داده شد تا به قرارگاه اشرف برگردیم. بیشتر نیروها در قرارگاه اشرف مستقر شدند اما بخشی از نیروها را به قرارگاه علوی فرستادند ولی بعد از مدتی آمریکایی ها همه نفرات مجاهدین خلق را در قرارگاه اشرف سرجمع نمودند.

در این زمان پیامی از سوی رجوی برای ما خوانده شد که در آن گفت “باید با آمریکایی ها همکاری نمود”! از روز سرنگونی صدام مردم عراق به پادگان ها و مراکز دولتی می رفتند و وسایل آنجا را می بردند. رجوی به این نتیجه رسیده بود که فرصت خوبی است تا مجاهدین هم اموال رها شده توسط ارتش و نیروهای دولتی عراق را به غارت ببرند. این کار هم سود اقتصادی برای او داشت و بالاتر از آن، در شرایط شکست و خفت موجب می شد بخش زیادی از نیروها سرشان به این کار گرم شده و فرصت فکرکردن نیابند و تاثیرات روانی شکست کم شود. اما مدتی بعد آمریکایی ها اقدام به خلع سلاح نیروهای فرقه نمودند. برای انجام مذاکره برای خلع سلاح، نیروهای آمریکایی به این دلیل که فکر می کردند مجاهدین ممکن است مقاومتی از خود بروز بدهند قرارگاه مجاهدین را محاصره کردند. اما از آن همه ضعف و ذلتی که فرماندهان مجاهدین از خود نشان دادند متوجه شدند که گروه مجاهدین خلق تا چه حد گوش به فرمان و مطیع آنها است.

حال ادامه مطلب:

گذار از تسلیم به مرحله مزدوری برای آمریکایی ها

بعد از اشغال عراق توسط آمریکایی ها، رجوی نه تنها حرف هایی که در نشست عمومی بهار سال 1381 که اسم آن را “نشست پرچم” گذاشته بود و ادعا می کرد پرچم مبارزه با بورژوازی را به دست مریم داده است را نمی زد بلکه دستور داد تا تمام اماکنی که ممکن است کتابهای سازمان در آنجا باشد چک شوند و هر کتابی که مطلبی بر علیه آمریکا یا بورژوازی یا امپریالیسم دارد سوزانده شود! از جمله این کتاب ها “تبیین جهان” بود. همه این کتاب ها در قرارگاه اشرف سوزانده شدند.

رجوی می خواست جای پدر خوانده از دست رفته یعنی صدام را با آمریکا پر کند. از این رو به اشکال مختلف تلاش می نمود کاری کند که مجاهدین خوشایند آمریکایی ها بشوند. برای نیروهای ارتش آمریکا مهمانی های گوناگون در مقرهای مختلف برگزار شد. نفراتی که باید از آمریکایی ها پذیرایی می کردند غالباً دو گروه بودند. گروه اول شامل نفراتی بودند که در کشورهای غربی تحصیل کرده و به زبان انگلیسی تسلط داشتند. هدف از بکارگیری این افراد این بود که به آمریکایی ها القاء کنند که نفرات مجاهدین تحصیل کرده غرب هستند و افکار نزدیک به غرب دارند. گروه دوم دختران جوانی بودند که برای خوشآمد آمریکایی ها در مهمانی ها بکار گرفته می شدند. باز هم رجوی رنگ عوض کرده بود. او که زمانی مدعی بود مجاهدین پرچم دار مبارزه با امپریالیسم و آمریکا هستند و سرودهایی همچون “نبرد با آمریکا” و “سر کوچه کمینه” را برای فریب جوانان و مردم منتشر کرده بود و مقامات جمهوری اسلامی را به سازش با آمریکا متهم می کرد حالا برای خوش آمد آمریکایی ها مهمانی پشت مهمانی می داد و نیروهایش مجبور بودند حتی در مقابل یک گروهبان آمریکایی همچون نوکر و گارسون ظاهر شوند.

رجوی جهت آن که مزدوری برای آمریکایی ها را توجیه کند، مدعی بود که در آن شرایط مجاهدین خلق باید “خط موازی با آمریکا” را اجرا کنند تا به این ترتیب درماندگی و مزدوری را بپوشاند. اما مجاهدین خلق عملاً خطی می رفتند که همه چیزش در خدمت نیروهای آمریکایی بود.

مسئولین مجاهدین تلاش می کردند تا مجاهدین خلق را مخالف صدام معرفی کنند! این در حالی بود که تا قبل از سقوط صدام رجوی همواره می گفت صدام تنها دوست ما و تنها دولت مستقل دنیاست. اما با سرنگونی صدام مسئولین سازمان طوری از آن زمان حرف می زدند و خاطره می گفتند که گویی سازمان در زمان صدام با محدودیت های شدید مواجه بود! حتی به گوش خودم شنیدم که از صدام با لقب دیکتاتور نام می بردند زیرا آمریکایی ها از این لقب برای او استفاده می کردند. در این که صدام دیکتاتور بود شکی نیست اما دیکتاتور خواندن صدام توسط مسئولین مجاهدین نشانه ریاکاری و دورویی رجوی و مسئولین سازمان مجاهدین بود. روزی که خبر دستگیری منتشر شد در مقر ما اعلام شد که جشن می گیریم! وقتی پرسیدم که چرا ما باید جشن بگیریم گفته شد حالا که صدام را آمریکایی ها گرفتند، هر حمله ای که به سربازان آمریکایی در عراق بشود آنها دیگر صدام را مقصر نمی دانند بلکه ایران را مقصر خواهند دانست و با ایران درگیر می شوند!

رجوی ها و دستگاه تبلیغاتی شان موجی از خبرسازی برای درگیر کردن آمریکایی ها با ایران راه انداخته بودند. هر عملیاتی که در عراق صورت می گرفت را به ایران نسبت می دادند در حالی که بسیاری از آنها کار نیروهای وفادار به صدام و حزب بعث بود ولی رجوی همه را به ایران نسبت می داد تا به خیال خویش هم در ازای مزدوری امتیازاتی بگیرد و هم این که آمریکا را به سمت جنگ با ایران سوق دهد.

رجوی برای جلب توجه آمریکایی ها دستور داد تا تمام اطلاعاتی که مجاهدین خلق در طول سالها از نیروهای ایرانی در مناطق مرزی عراق با ایران و یا نقاط دیگر جمع آوری کرده بودند و در دست ستاد اطلاعات مجاهدین قرار داشت تحویل آمریکایی ها بشود.
از دیگر موارد مزدوری رجوی برای آمریکایی ها این بود که اشغال عراق توسط آمریکایی ها را برای مردم عراق مشروع می کردند. در آن ایام مسئولین فرقه با هزینه بسیار زیاد گروه هایی از مردم عراقی را به بهانه دادن غذا و جشن به اشرف می آوردند و بعد به آنها گفته می شد که دشمن اصلی شما آمریکا نیست بلکه دولت ایران است. حتی در این باره جزواتی تهیه کرده بودند و به مردم عراق می دادند که در آنها ایران به عنوان منبع اصلی بنیادگرایی به عنوان دشمن عراق معرفی می شد.

یکی دیگر از کارهایی که در آن ایام صورت می گرفت این بود که بگویند اشرف یک پادگان نیست بلکه شهر است. از این رو شروع به ساخت و ساز در اشرف کردند. مثلاً یک استخر ساختند یا پارکی که از قبل وجود داشت را گسترش دادند. البته ما امکان استفاده از این اماکن را نداشتیم مگر اینکه یک هدف تشکیلاتی یا تبلیغاتی پشت آن قرار داشت و به ندرت از این امکانات استفاده می کردیم اما نیروهای آمریکایی از این امکانات استفاده می کردند تا با این ترفند آنها را جذب کنند.

یکی از اقدامات شیاد گونه رجوی ها ساختن مسجد در قرارگاه اشرف بود. رجوی اعتقادی به مسجد نداشت و تا قبل از سقوط صدام در قرارگاه اشرف مسجدی وجود نداشت. بعد از آن که رجوی حیله گرانه با دعوت از مردم عراق تلاش می کرد که خشم آنها را از سمت آمریکایی ها به سمت دولت ایران برگرداند، و در ضمن با دادن غذا و گرفتن امضا حتی از کودکان خردسال اینگونه وانمود کند که مردم عراق حامی حضور فرقه در عراق هستند، متوجه شدند که مردم عراق می گویند در جایی که مسجد نیست نمی توانند نماز بخوانند. از این رو برای فریب مردم عراق مسجدی در قرارگاه اشرف ساختند.

بعد دو نفر به اسامی مجید معینی و محمد الهی که در زمان شاه مدت کوتاهی در حوزه علمیه بودند را ملبس به لباس روحانیت کردند و به عنوان امام جماعت معرفی نمودند تا مردم عراق را بفریبند. این ترفند برای فریب مردم عراق بود و این دو نفر بعد از رفتن به آلبانی دیگر لباس روحانیت نپوشیدند.

اقدام دیگر رجوی برای آن که تسلیم به آمریکایی ها و گوش به فرمانی خود را به آنان اثبات کنند این بود که دستور دادند تا همه نیروهای سازمان طوماری را امضا کنیم که در آن جنگ مسلحانه نفی می شد. این در حالی بود که تا قبل از سقوط صدام در زیر صفحات اول نشریه مجاهد این شعار نوشته می شد: “تنها راه رهایی، جنگ مسلحانه است”

به این ترتیب سرنگونی صدام رجوی ها را که با رفتن او یتیم شده بودند به سمت مزدوری تمام عیار برای آمریکایی ها کشاند. از آن روز رجوی ها تمام قد به مزدوری برای آمریکایی ها و جلب توجه آنها اقدام کردند تا بلکه فروپاشی فرقه تروریستی خود را مقداری به عقب انداخته و حیات خفیف خائنانه خود را حفظ کنند. اما این حقیقت که این فرقه فروخواهد پاشید دیر و زود دارد ولی سوخت و سوز ندارد.

پایان

ایرج صالحی

نوشته از تسلیم تا خلع سلاح – قسمت پایانی اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

در قسمت های قبلی توضیح دادم که رجوی برای ممانعت از فرار نیروها تا جایی که می توانست منکر بروز جنگ بین آمریکا و عراق شد و هنگامی آن را پذیرفت که دیگر راهی برای نفی آن نبود. در نتیجه نیروها زمانی به پراکندگی رفتند که دیگر جنگ شروع شده بود و سنگر و استتاری که از ما حفاظت کند نداشتیم. در پراکندگی اخبار دروغین به ما می دادند و سرانجام نیز از شرایط نیروهای عراقی که سلاح ها را انداخته و دسته دسته با زیر پیراهن در حال فرار بودند متوجه شدیم که صدام سرنگون شده است. در ایام منتهی به سرنگونی صدام، بالاترین لایه زنان فرمانده، بدون اطلاع بقیه نیروها با لباس مبدل به قرارگاه اشرف گریختند. اما چون برای حفاظت خودشان به نیرو نیاز داشتند به افراد مقر ما دستور داده شد که به سمت قرارگاه اشرف حرکت کنند. در نتیجه ستون نیروهای فرقه توسط هواپیماهای آمریکایی بمباران شد و تعدادی از نفرات کشته و مجروح شدند و طبق معمول به گوشت دم توپ رجوی تبدیل گردیدند. به همه نیروها دستور داده شد تا پرچم سفید بر روی خودروها و زرهی نصب کنند. مشخص بود که سران فرقه از قبل با نیروهای آمریکایی صحبت هایی کرده و تسلیم شدن خود را به آنها اعلام نموده بودند. بعد از چند روز که در بیابان ها آواره بودیم و شرایط بسیار آشفته ای بر نیروهای مجاهدین خلق حاکم بود، دستور داده شد تا به قرارگاه اشرف برگردیم. بیشتر نیروها در قرارگاه اشرف مستقر شدند اما بخشی از نیروها را به قرارگاه علوی فرستادند ولی بعد از مدتی آمریکایی ها همه نفرات مجاهدین خلق را در قرارگاه اشرف سرجمع نمودند. در این زمان پیامی از سوی رجوی برای ما خوانده شد که در آن گفت: “باید با آمریکایی ها همکاری نمود”! از روز سرنگونی صدام مردم عراق به پادگان ها و مراکز دولتی می رفتند و وسایل آنجا را می بردند. رجوی به این نتیجه رسیده بود که فرصت خوبی است تا مجاهدین هم اموال رها شده توسط ارتش و نیرهای دولتی عراق را به غارت ببرند. این کار هم سود اقتصادی برای او داشت و بالاتر از آن، در شرایط شکست و خفت موجب می شد بخش زیادی از نیروها سرشان به این کار گرم شده و فرصت فکرکردن نیابند و تاثیرات روانی شکست کم شود.

حال ادامه مطلب:

خلع سلاحِ ارتش تسلیم شده رجوی

در اواخر اردیبهشت 1382 آمریکایی ها که تا حدی خیال شان از سمت نیروهای صدام راحت شده بود تصمیم گرفتند که نیروهای مجاهدین خلق را کاملاً خلع سلاح کنند. یک روز صبح پرواز هواپیماها بر بالای قرارگاه اشرف زیاد شد و صدای زرهی هم به گوش می رسید. برخی از هواپیماها در بالای قرارگاه شعله ای را منتشر می کردند که گویا علامت خاصی برای شناسایی بود. طبق معمول به ما چیزی گفته نشده بود و ما از تحرک بالای آمریکایی ها متوجه شدیم که اتفاقی در حال افتادن است! بعد از مدتی نیروهای آمریکایی قرارگاه اشرف را به محاصره کامل خود در آوردند.

بعدها گفته شد مذاکراتی در جریان بوده که ماحصل آن خلع سلاح مجاهدین خلق شد. از آنجایی که رجوی ترسیده بود و بعد از جنگ دیگر حاضر نبود خودش را نشان بدهد و با توجه به اینکه مهوش سپهری، ابراهیم ذاکری و مهدی ابریشمچی از جمله مسئولینی بودند که به همراه مریم رجوی قبل از شروع جنگ از عراق گریخته تا جان خود را بدر ببرند، افراد مذاکره کننده از سوی مجاهدین مژگان پارسایی، فهیمه اروانی، مهدی براعی و عباس داوری بودند که با ژنرال اودیرنو فرمانده نیروهای ائتلاف در عراق مذاکره کردند.

مذاکراتی بین مجاهدین خلق و نیروهای آمریکایی صورت گرفت

البته نمی توان اسم آن را مذاکره گذاشت چرا که یک طرف نیرویی قرار داشت که پیروز جنگ بود و یک طرف نیرویی قرار داشت که مزدورِ طرف شکست خورده جنگ بود و در لیست تروریستی کشور پیروز هم قرار داشت. بنابراین بهتر است بگویم ژنرال آمریکایی فرمان خلع سلاح را به مجاهدین ابلاغ کرد. اینکه قرارگاه مجاهدین را از قبل محاصره کردند به نظر من به این دلیل بود که آمریکایی ها فکر می کردند مجاهدین ممکن است مقاومتی از خود بروز بدهند. احتمالاً آنها هم از آن همه ضعف و ذلتی که فرماندهان مجاهدین از خود نشان دادند متعجب بودند و تازه متوجه شدند که گروه مجاهدین خلق تا چه حد گوش به فرمان و مطیع است.
چند روز بعد به همه دستور داده شد در پارکینگ زرهی باشیم. پس از آن که در پارکینگ مستقر شدیم یک اکیپ ارتش آمریکا به آنجا آمد و آمار سلاح ها و زرهی ها را گرفتند. قبل از آمدن آمریکایی ها به همه نیروها گفته شد طوری برخورد کنید که آمریکایی ها شیفته رابطه شما با زرهی بشوند اما توضیح ندادند که چرا باید اینکار را انجام بدهیم.

بعد از اتمام بازدید مشخص شد که زرهی ها باید از مقرها جمع آوری شده و به صورت متمرکز در یک قسمت از قرارگاه اشرف منتقل شوند. تازه برای ما مشخص شد که هدف فرماندهان از این که می گفتند آمریکایی ها را شیفته رابطه خود با زرهی ها بکنید به این دلیل بوده که فرماندهان آمریکایی را تحت تاثیر قرار دهند تا از بردن زرهی ها خودداری کنند!

به دستور ارتش آمریکا کلیه سلاح ها و مهمات نیز به زاغه های واقع در شمال قرارگاه اشرف که در کنترل کامل آمریکایی ها بود منتقل شدند. جالب آن که فرماندهان سازمان نیروها را ترغیب می کردند که شادی کنند و جشن بگیرند و با وقاحت این ذلت را یک پیروزی می خواندند! این در حالی بود که تا قبل از آن به همه گفته می شد “سلاح ناموس مجاهد خلق است” و اگر به صورت اتفاقی سلاح از دست کسی می افتاد آن فرد تنبیه می شد و مورد بازخواست قرار می گرفت که چرا با ناموس مجاهدین خلق چنین رفتاری داشته است اما حالا به دستور رجوی نیروها می بایست سلاح ها را دو دستی به آمریکایی ها می دادند و جشن هم می گرفتند! رجوی بعد از خلع سلاح پیام داد و با فریبکاری خاص خودش گفت “من بین نیرو و سلاح، نیرو را انتخاب کردم” تا به این ترتیب خفتی که به آن تن داده بود را منتی کرده و بر سر نیروهای سازمان بزند.

کلیه سلاح ها و مهمات مجاهدین به زاغه هایی واقع در شمال قرارگاه اشرف که در کنترل کامل آمریکایی ها بود منتقل شدند

بعد از اتمام برنامه خلع سلاح برای خوردن ناهار به سالن غذاخوری رفتم که دیدم پسر رجوی به نام محمد رجوی در آنجا نشسته است. او مدتی بود که به قرارگاه ما آمده بود ولی با کسی در ارتباط نبود. در واقع به او اجازه این کار را نمی دادند و دائماً یک نفر با او بود اما در آن لحظه تنها در سالن نشسته بود. در کمال تعجب دیدم او یک رادیو دارد و به آن گوش می کند. او در حالی رادیو داشت که داشتن رادیو برای بقیه جرم محسوب می شد. من کنارش نشستم و پرسیدم چه خبر و با کمال تعجب دیدم او بلافاصله جواب داد “به مطالب بولتن توجه نکن، الان رادیو اعلام کرد “زلمای خلیل زاد” (وی در آن زمان نماینده آمریکا در امور عراق بود)، سازمان مجاهدین را به عنوان یک سازمان تروریستی و متحد صدام می شناسد.” حرفش تازه تمام شد که نفر مراقب او آمد اما پسر رجوی بی توجه به او به صحبتش ادامه داد. آنجا متوجه شدم که حتی پسر رجوی هم مسئله دار است و آنها می خواهند با دادن امکاناتی بیشتر از دیگران مثل رادیو، او را جذب نموده و فریب بدهند. وی در حال حاضر از سازمان جدا شده و در نروژ زندگی می کند.

بعد از خلع سلاح، فرماندهان سازمان تلاش می کردند تا به هر ترتیبی که شده به نیروها طوری وانمود کنند که اتفاق مهمی نیافتاده است. آنها به نیروها می گفتند که این سلاح ها دوباره به مجاهدین بر گردانده خواهد شد! حتی با فریبکاری از فرماندهان آمریکایی اجازه گرفتند تا نیروهای سازمان هفته ای یک روز برای سرویس زرهی به محل نگهداری آنها بروند و دو یا سه هفته این برنامه اجرا می شد. به این ترتیب می خواستند به نیروها بگویند که آمریکایی ها سلاح ها را موقتاً جمع کردند و دوباره آنها بر می گردانند! اما بعد از دو یا سه هفته آمریکایی ها تمامی زرهی ها را بردند و منهدم کردند.

در طی چند هفته یک گردان از نیروهای آمریکایی برای حفاظت از مجاهدین در بخش شمالی قرارگاه مستقر شدند (جایی که پیش از آن اصطلاحاً هتل نامیده می شد و یک گردان لجستیکی ارتش عراق در آن ساکن بودند و کارهای تعمیراتی مجاهدین مثل تعمیر خودروهای نظامی را انجام می دادند). آمریکایی ها به این محل فاب FOB می گفتند و آنجا را کاملاً بازسازی نمودند و یک سکو هم برای نشست و برخاست بالگرد ایجاد کردند.

محل استقرار نیروهای آمریکایی در قرارگاه اشرف

ادامه دارد…

ایرج صالحی

نوشته از تسلیم تا خلع سلاح – قسمت پنجم اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

در قسمت های قبلی توضیح دادم که رجوی برای ممانعت از فرار نیروها تا جایی که می توانست منکر بروز جنگ بین آمریکا و عراق شد و هنگامی آن را پذیرفت که دیگر راهی برای نفی آن نبود. در نتیجه نیروها زمانی به پراکندگی رفتند که دیگر جنگ شروع شده بود و سنگر و استتاری که از ما حفاظت کند نبود. در پراکندگی اخبار دروغین به ما می دادند و سرانجام نیز از شرایط نیروهای عراقی که سلاح ها را انداخته و دسته دسته با زیر پیراهن در حال فرار بودند متوجه شدیم که صدام سرنگون شده است. در ایام منتهی به سرنگونی صدام، بالاترین لایه زنان فرمانده، بدون اطلاع بقیه نیروها با لباس مبدل به قرارگاه اشرف گریختند. اما چون برای حفاظت خودشان به نیرو نیاز داشتند به افراد مقر ما دستور داده شد که به سمت قرارگاه اشرف حرکت کنند. در نتیجه ستون نیروهای فرقه توسط هواپیماهای آمریکایی بمباران شد و تعدادی از نفرات کشته و مجروح شدند و طبق معمول به گوشت دم توپ رجوی تبدیل گردیدند. به همه نیروها دستور داده شد تا پرچم سفید بر روی خودروها و زرهی نصب کنند. مشخص بود که سران فرقه از قبل با نیروهای آمریکایی صحبت هایی کرده و تسلیم شدن خود را به آنها اعلام نموده بودند. بعد از چند روز که در بیابان ها آواره بودیم و شرایط بسیار آشفته ای بر نیروهای مجاهدین خلق حاکم بود، دستور داده شد تا به قرارگاه اشرف برگردیم. بیشتر نیروها در قرارگاه اشرف مستقر شدند اما بخشی از نیروها را به قرارگاه علوی فرستادند ولی بعد از مدتی آمریکایی ها همه نفرات مجاهدین خلق را در قرارگاه اشرف جمع کردند. در این زمان پیامی از سوی رجوی برای ما خوانده شد که در آن گفت “باید با آمریکایی ها همکاری نمود”!
حال ادامه مطلب:

سرقت اموال مردم عراق

در این ایام دو موضوع در دستور کار نیروهای فرماندهی ما قرار داشت. یکی از این کارها حفاظت از مرکز پمپاژ آبی بود که سازمان در فاصله تقریبا 10 کیلومتری از قرارگاه اشرف در کنار رودخانه دجله ایجاد کرده بود و با لوله های بسیار قطور، آب به قرارگاه اشرف پمپاژ می شد. من هم مانند بسیاری از افراد دیگر از وجود چنین محلی تا قبل از آن مطلع نبودم و در صحبت با افرادی که از قبل با این موضوع سر و کار داشتند متوجه شدم که در زمان صدام ارتش عراق از این محل محافظت می کرد و مردم محلی نیز از ترس جرات نداشتند کاری با لوله ها داشته باشند. اما حالا خبری از صدام نبود و مردم محلی در هر کجا که می توانستند لوله ها را سوراخ کرده و برای مزارع یا احشام خود آب بگیرند. بنابراین در هماهنگی با ارتش آمریکا تعدادی از نیروهای سازمان کارشان این بود که از محل پمپاژ در طول روز محافظت کنند و در مسیر لوله ها گشت بزنند تا جلوی تخریب و سوراخ کردن لوله ها توسط اهالی را بگیرند و اگر جایی از لوله توسط اهالی سوراخ شد به قسمت مربوط اطلاع دهند تا نفرات تاسیسات آن را ترمیم کنند. این کار نیروی زیادی نمی خواست و توسط نفرات فرماندهی خودمان انجام می شد. البته قبل از تاریکی هوا همه این نیروها باید به قرارگاه اشرف باز می گشتند تا مبادا در بیرون از قرارگاه از تاریکی استفاده کرده و فرار کنند.

اما کار دوم بسیار پر دامنه بود و بخش زیادی از نیروهای تمامی فرماندگی ها به آن مشغول شدند. از روز سرنگونی صدام مردم عراق به پادگان ها و مراکز دولتی می رفتند و وسایل آنجا را می بردند. رجوی به این نتیجه رسیده بود که فرصت خوبی است تا مجاهدین هم اموال رها شده توسط ارتش و نیروهای دولتی عراق را به غارت ببرند. این کار هم سود اقتصادی برای او داشت و بالاتر از آن، در شرایط شکست و خفت موجب می شد بخش زیادی از نیروها سرشان به این کار گرم شده و فرصت فکر کردن نیابند و تاثیرات روانی شکست کم شود.

بنابراین آوردن وسایل از پادگان ها و مراکز دولتی عراق و همینطور آنچه که مردم عراق از پادگان ها برداشته بودند و انتقال آن به قرارگاه اشرف در دستور کار قرار گرفت و بسیاری از نیروهای سازمان به آن مشغول شدند. اکیپ های مختلف به پادگان های عراق حتی در اطراف بغداد که ول شده بود می رفتند و هر چیزی که قابل انتقال بود را بر می داشتند و به قرارگاه اشرف می بردند. تمرکز اصلی روی خودروها بود اما زرهی ها هم از غارت مجاهدین در امان نبودند. دوربین همه تانک ها و نفربرها و هر وسیله ای که قابل جدا شدن از آنها بود باز می شد و به قرارگاه اشرف منتقل می گردید. در آن مقطع هیچ حاکمیت مشخصی در عراق وجود نداشت و به همین دلیل این مراکز ول بودند. حتی یک اکیپ به شهرداری شهر خالص رفته بودند و انواع ماشین آلات سنگین و جرثقیل آنجا را به اشرف آوردند. بسیاری از این اموال سرقتی بعدها به تجار و مردم عراق فروخته شد.

مردم عراق قبل از آن که مجاهدین شروع به غارت پادگان ها و مراکز دولتی بکنند وسایل موجود در بسیاری از آنها را تخلیه کرده و به خانه های خود برده بودند. به همین دلیل علاوه بر اکیپ هایی که به پادگان ها و مراکز دولتی می رفتند اکیپ هایی هم بودند که به روستاهای اطراف قرارگاه اشرف رفته و همه مناطق را می گشتند و وسایلی که متعلق به ارتش عراق بود را به قرارگاه اشرف می آوردند. کار این اکیپ ها این بود که خودروها و تجهیزات مهم و قیمتی که اهالی از پادگان ها و مراکز دولتی آورده بودند را شناسایی می کردند. بعد سعی می کردند اهالی را فریب داده و آنها را از این بترسانند که آمریکایی ها این وسایل را از شما خواهند گرفت و سپس این وسایل که شامل انواع خودرو مثل انواع جیپ، تانکر آب، مینی بوس و اتوبوس، کمرشکن، لودر، بولدوزر و انواع خودروهای نظامی مثل آیفا، زیل یا اورال می شد را با قیمتی بسیار پایین از آنان می خریدند.

به این ترتیب قرارگاه اشرف پر شده بود از انبوه ماشین هایی که به مردم عراق تعلق داشت و مجاهدین آنها را غارت کردند.

تصویر تعدادی از خودروهای غارت شده مردم عراق که به قرارگاه اشرف منتقل شدند

در مرحله بعد همه آنها رنگ آمیزی شدند تا هم هویت آنها مشخص نشود و هم آن که قابل فروش باشند. این کار خود یک پروژه بزرگ بود که نیروهای زیادی را به خود اختصاص داد و به این ترتیب باز هم وقت نیروها پر می شد. سپس آنچه متعلق به مردم عراق بود را به تجار و مردم عراق فروختند.

ادامه دارد…

نوشته از تسلیم تا خلع سلاح – قسمت چهارم اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

در این بیانیه تأکید شده است: تانک‌ها و توپ‌های مجاهدین خلق، کشتار جمعی علیه شیعیان جنوب و کردهای شمال عراق را رقم زدند، این اقدام آنها کودکان بسیاری را یتیم کرد. این گروه تروریستی اطلاعات و نیازهای لجستیکی داعش در عراق را هم فراهم کرد.

حاضران در این تجمع همچنین اعلام کردند: ملت عزیز عراق به دعوت حامیان انتفاضه شعبانیه درصدد برگزاری راهپیمایی و تجمع در مقابل سفارت فرانسه در اعتراض به حمایت فرانسه از مجاهدین خلق تروریست و داعش بودند، اما نیروهای امنیتی مانع از حضور شمار بیشتری در منطقه سبز بغداد شدند و شیوخ عراق به نیابت از آنها، علیه فرانسوی‌ها اعتراض کردند.

تجمع اعتراضی در مقابل سفارت فرانسه در بغداد

انتفاضه شعبانیه در سال ۱۹۹۱ پس از عقب‌نشینی و فروپاشی نیروهای مسلح عراق در کویت رخ داد، در نتیجه پس از این عقب‌نشینی،‌ ملت متحمل درد و رنج زیادی از رژیم صدام ملعون شد و به همین دلیل هنگامی که با مشاهده علائم فروپاشی رژیم بعث، فضا را تا حدودی فراهم دید، دست به قیام زد. ملت از شمال تا جنوب یا از جنوب عراق تا شمال آن قیام کرد، در شعبان سال ۱۹۹۱ بمباران مستمری حدود ۴۰ روز از شمال تا جنوب عراق برای سرنگونی صدام ملعون ادامه یافت. این قیام از بهترین و شرافتمندانه‌ترین انتفاضه‌هایی بود که در تاریخ عراق قدیم و جدید به وقوع پیوست، این انتفاضه کاملاً مردمی و غیرسیاسی بود، از پشتیبانی دیگران هم برخوردار نبود و فقط ناشی از تمایل ملت برای رهایی از شرک جنایتکار ملعونی بود که مدت بسیار طولانی بر عراقی‌ها مسلط بود، بنابراین، این انفجار مردمی عظیم در سال ۱۹۹۱ رخ داد.

نوشته در اعتراض به حمایت پاریس از گروه مجاهدین خلق انجام شد اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

با وجود آنکه مقتدا صدر با سخنرانی تلویزیونی خود به تنش‌های اخیر در منطقه سبز بغداد پایان داد اما بی‌شک رهبر جریان صدر صرفا یک بازی سیاسی را در پیش گرفته است تا بتواند با برنامه‌ریزی مجدد فضای عراق را در راستای اهداف و منافع خود بازتعریف کند.
نزدیکی صدر به کشورهای عربِ مخالف جمهوری اسلامی به‌خصوص عربستان سعودی نه تنها مقتدی را از قاطبه مردم عراق جدا کرده ، بلکه او وحامیانش را در برابر گروه‌های شیعه در عراق قرار داده است؛ گروه‌هایی که برای خنثی‌سازی فعالیت‌های مقتدی با یکدیگر ائتلاف کرده و «چارچوب هماهنگی گروه‌های شیعه» را تشکیل داده‌اند.

در این میان فرقه رجوی هم در کانال های تلگرامی خود با جعل اخبار و اینکه «نیروهای وابسته به گروه‌های نیابتی رژیم ایران به‌سوی معترضان عراقی آتش گشودند»، ماجراجویی جریان صدر را به آنچه که «مخالفت مردم عراق با جمهوری اسلامی ایران» نامیده می شد جا زده تا شاید آشوبها به مجادله ای بین ایران و عراق تبدیل شود.

خروج و خودزنی صدر؟

در همین رابطه محمد ایمانی فعال رسانه ای در کانال تلگرامی خود وضعیت الان جریان صدر را با خروج مجاهدین از مدار انقلاب و تبدیل شدن به عوامل مزدور بیگانه در دهه شصت مقایسه کرده و می نویسد:

از دیروز که بیانیه روشنگرانه و ناصحانه آیت الله سید کاظم حسینی حائری صادر شده، گروه صدر و شبه نظامیان وابسته به وی مرتکب رفتارهایی به غایت متناقض شده اند.

همزمان با اعلام مقتدا صدر مبنی بر این که (برای هفتمین بار!) از سیاست کناره گیری می کند شبه نظامیان موسوم به سرایا السلام، به ایجاد آشوب و حمله به برخی مراکز دولتی در منطقه الخضرا و دفاتر برخی گروه های مبارز “ضد آمریکایی- ضد داعش” پرداختند و برخی خیابان های بغداد را با استفاده از شلیک سلاح های نیمه سنگین تبدیل به میدان جنگ کردند.

تمام اعتبار مقتدا صدر، به پدرش آیت‌الله محمدصادق صدر است که توسط رژیم صدام به شهادت رسید. آن شهید والامقام، به مقلدان خود وصیت کرده بود که پس از او، از آیت الله حائری تبعیت کنند.

آیت الله حائری دیروز، در بیانیه خود، با تاکید بر حفظ وحدت و انسجام و فرصت ندادن به استعمار و صهیونیسم و مزدورانشان، ماندن اشغالگران آمریکایی در عراق، را بزرگ‌ترین حرام‌ها نزد خداوند متعال دانستند و سپس، نوشتند:

“بر فرزندان دو شهید صدر، لازم است بدانند که تنها ادعا یا نسبت خویشاوندی کفایت نمی‌کند و هر کس تلاش کند به نام آن دو شهید، بین فرزندان امت و مذهب تفرقه بیاندازد، یا رهبری را بر عهده گیرد در حالی که فاقد درجه اجتهاد و دیگر شرایط شرعی است، صدری نخواهد بود، هرچند چنین ادعا یا نسبتی داشته باشد.

… همه مومنان را به حمایت از الحشد الشعبی مقدس سفارش می‌کنم و همه باید آن را حمایت و تایید کنند زیرا قلعه محکم و دست توانا برای کسانی است که در پی امنیت و منافع مردم کشور عراقند”.

اکنون با موضع صریح آیت الله حائری، مقتدا صدر و گروه شبه نظامی او، بر سر یک دو راهی مهم قرار گرفته اند؛ این که با مرجعیت و ملت عراق در برابر اشغالگران و بقایای رژیم صدام و داعش بمانند، یا مانند سازمان مجاهدین، مرتکب خروج مسلحانه شوند و به عمر نفاق پایان دهند.

اجازه بدهید در سالروز شهادت شهید رجایی به دست سازمان مجاهدین، ماجرایی قابل تأمل را که بی شباهت به تحولات این روزهای عراق نیست، مرور کنیم. شهید رجایی دو هفته قبل از ترور شدن، (۲۴ مرداد ۶۰) راز مهمی را بازگو کرد:

سازمان مجاهدین در زندان حرفشان این بود که درست است شعار مبارزه با امپریالیسم و ساواک می‌دهیم، ولی قبل از هر چیز باید با مسلمانانی که امام را به عنوان رهبر قبول دارند، جنگید و از روی جنازه آنها رد شد. از زندان که بیرون آمدند، پوستر چاپ کردند که یک طرفش آرم‌سازمان بود و یک طرفش عکس امام…

اینها به فکر بودند هر چه زودتر جنگ با نیروهای مؤمن را شروع کنند. منتها می‌دانستند هیچ حیثیتی ندارند، می‌خواستند مرحوم طالقانی را سپر قرار دهند و جنگ را شروع کنند که دیدند مرحوم طالقانی رفت خدمت امام، حرفی زد که اگر بین مجاهدین یک نفر مسلمان واقعی وجود داشت و آقای طالقانی را به عنوان یک روحانی انقلابی قبول داشت، باید همان جا تغییر موضع بدهد.

مرحوم طالقانی خدمت امام دو زانو زد و گفت من هر وقت مأیوس می‌شوم از حرکت این انقلاب به خدمت امام می‌آیم و دوباره نیرو می‌گیرم. این کسی بود که شما او را پدر می‌دانستید…

واقعا یک مجاهد نیست بپرسد آیا در این دو سال شد یک آمریکایی را بکشی و بگویید ما ضدآمریکایی هستیم؟ شد یک سرمایه‌دار صهیونیست را بکشی و بگویی انقلابی هستی؟ اما بهشتی را کشتی…

واقعیات صحنه عراق روشن است. “ایدی کوهن” فعال توییتری صهیونیست در صفحه توئیتر خود با انتشار فیلم حمله آشوبگران صدری به تصویر سردار شهید ابو مهدی المهندس نوشت: برای این لحظه انتظار بسیاری کشیدم، مبارکتان باشد ای ملت عراق

حساب توییتری “ترور آلارم” هم که یکی از صفحات غیررسمی رژیم صهیونیستی است، با منتشر کردن نقشه ای شعله ور از عراق، نوشته «پایان عراق، روزهای باشکوهی در پیش است. شمارش معکوس آغاز می‌شود”!

برای ناظران، روشن است که امکانات بسیج مردمی (حشد الشعبی) چگونه بساط تروریسم و جنگ نیابتی آمریکا توسط گروه هایی مانند داعش را جمع کرد، و گروه شبه نظامی وابسته به صدر، برعکس چگونه به خدمت اشغالگران آمریکایی و جنایتکاران بعثی- داعشی در آمده است.

این واقعیت هم روشن است که اگر اشغالگران در برآیند انتخابات اخیر -با وجود همه هزینه ها و دسیسه ها- دچار ناکامی نشده بودند، عناصر وابسته یا فریب خورده را به خدمت نمی گرفتند تا زیر میز دموکراسی بزنند و در برابر انتخاب نخست وزیر برای تشکیل دولت مردمی قوی و مستقل ، کارشکنی نمی کردند.

نویسنده : سعید پارسا

نوشته خوشحالی مجاهدین از ناآرامی های اخیر عراق اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

کاظم غریب‌آبادی، معاون امور بین‌الملل و حقوق بشر قوه قضائیه و دبیر ستاد حقوق بشر جمهوری اسلامی ایران بعد ازظهر سه‌شنبه ۲۷مهر، با عبدالستار محمد، وزیر دادگستری عراق و هیئت همراه دیدار و در خصوص مسائل فی مابین و تعاملات دوجانبه حقوقی و قضائی و حقوق بشری گفتگو کرد.

غریب‌آبادی با اشاره به رویکرد دوگانه کشورهای سلطه‌جو در خصوص حقوق بشر، افزود: پدیده حقوق بشر به ابزار سیاسی برای سوءاستفاده از کشورهای مستقل تبدیل شده، اما این موضوع نمی‌تواند مانع حرکت ما در پیشبرد مواضع حقوق بشری‌مان باشد و قطعاً اقدامات ویژه‌ای برای مقابله با رویکردهای دوگانه سیاسی کشورهای غربی در دستور کار خواهیم داشت.

دبیر ستاد حقوق بشر ایران با اعلام آمادگی ایران برای همکاری حقوق بشری با کشور عراق، اذعان داشت: این همکاری طیف گسترده‌ای را شامل می‌شود از جمله تبادل تجربیات دو کشور در حوزه حقوق بشر و ترویج آن، آموزش‌های گسترده در حوزه حقوق بشر و حقوق شهروندی به ویژه با تمرکز بر ارتقا حقوق زنان و کودکان، توسعه همکاری‌های دو کشور در عرصه‌ی جهانی و سازمان‌های بین‌المللی.

وی با اشاره به امضای تفاهم‌نامه‌های متعدد در سفر رئیس وقت دستگاه قضا کشورمان به عراق، گفت: یکی دیگر از حوزه‌های مهم و قابل توجه دو کشور مبارزه با تروریسم و تروریست‌ها است.

غریب‌آبادی پرونده فرقه رجوی را از دیگر موضوعات مهم در حوزه همکاری‌های دو کشور دانست و تاکید کرد به زودی پیشنهادات عملی ایران در این زمینه به کشور عراق ارائه خواهد شد.

در ادامه عبدالستار محمد وزیر دادگستری عراق، گفت: این دیدار فرصتی است تا ما بتوانیم مسائل فی ما بین حوزه حقوقی را به بحث و بررسی بگذاریم من اطلاع دارم که دارای تجارب گسترده در زمینه حقوق بشر هستید.

نوشته به زودی پیشنهاد عملی ایران درخصوص پرونده مجاهدین به عراق ارائه می‌شود اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

بعد از انبوه مذاکرات و کشمکش های نظامی بین عراق و آمریکا، النهایه آمریکا در اواخر سال 1381 شمسی با لشکر کشی وسیع خود به کشور عراق حمله کرد و دیکتاتور سابق کشور عراق را ساقط نمود. البته آن جنگ و نبرد حاشیه های زیادی داشت که به یکی از حاشیه های آن در زیر پرداخته می شود .

بعد از سقوط کامل رژیم صدام حسین و از هم پاشیدن ارتش و قوای نظامی، کشور عراق وارد مرحله ی جدیدی شد. مرحله ای که شاید باورش برای خیلی ها سخت بود، طوری که وقتی ارتش آمریکا اطلاعیه می داد که وارد خاک عراق شده است دولت صدام حسین بلافاصله تکذیب می کرد. بعد از اینکه بارها ارتش آمریکا از پیشروی های خود به سوی بغداد خبر داد و وزارت خارجه و وزارت کشور صدام حسین تکذیب کردند، ناگهان صدای رادیوی بغداد قطع شد و دیگر توان تکذیب اطلاعیه های ارتش آمریکا را نداشت، زیرا ارتش آمریکا وارد بغداد شده و رادیو تلویزیون عراق را به تصرف خود در آورده بود .

در آن هنگام نیروهای آمریکایی از شمال و جنوب عراق در حال پیشروی بودند و با پوشش و حمایت جنگنده های قدرتمند خود از هوا و بمباران های مهیب توسط بمب افکن های B52 هر حرکتی را متلاشی میکردند .
مسعود رجوی که قبلا در اجتماع اعضای فرقه اش اعلام کرده بود که بعد از حمله آمریکا به عراق، پیشروی به سمت مرز ایران را شروع خواهد کرد و به زعم خود عملیات فروغ جاویدان 2 را رقم خواهد زد، فرار را بر قرار ترجیح داد.
با لابی گری برخی از سیاستمداران آمریکایی که فرقه رجوی را حمایت میکردند، بویژه در وزارت دفاع آمریکا، قرار بر آن شد که نیروهای مجاهدین خلق یک پارچه باقی بمانند تا شاید برای روزهای آینده مورد استفاده قرار بگیرند، اما قرار شد که کاملا خلع سلاح بشوند.
بعد از این تحولات سریع و برق آسا در عراق، در ابتدای کار تمامی نیروهای فرقه رجوی در هر جایی از خاک عراق بودند به نوبت و در یک زمان بندی کوتاه خلع سلاح شده و در پادگان اشرف گرد هم آمدند. مثلا من یادم هست که آمریکائیها واحد نظامی ما را در یکی از پادگان های عراقی در نزدیکی شهر جلولا گرد آوردند و تمام سلاح هایمان را ثبت و ضبط نمودند. تمام تانک ها، توپ خانه، کاتیوشا، تیربارهای سبک و سنگین، سلاح های انفرادی، انواع مواد منفجره، انواع فشنگ ها و گلوله ها و غیره جمع شدند. یعنی به معنای دقیق کلمه حق داشتن حتی یک پوکه خالی راهم نداشتیم. بلافاصله هم بازرسی بدنی کامل و تجهیزات انفرادی افراد انجام گرفت تا اطمینان حاصل شود که چیزی باقی نمانده است. دیگر از آن همه سلاح و تجهیزات نظامی هیچ خبردار نشدیم و تمام آنها را تحویل داده و با اسکورت آمریکائی ها به قرارگاه اشرف منتقل شدیم. بقیه نیروها نیز در هر جایی از عراق که بودند همین روال را طی کردند.

بعد از اتمام این اقدامات بود که “ژنرال اودیرنو” با یک اسکورت قدرتمند وارد اردوگاه اشرف شد و در یک دیدار بسیار آنی و سریع با طرف حساب خود که در آن زمان “مژگان پارسایی” به عنوان فرمانده پادگان اشرف برگه رسمی تسلیم کامل و خلع سلاح و پذیرش تمامی شروط آمریکا را به امضاء وی رساند و بدین ترتیب نقطه پایانی بر تخیلات و توسعه طلبی های رجوی گذاشته شد.

ژنرال اودیرنو از آن زمان توسط خیلی از ایرانی ها به عنوان کسی که رجوی را تسلیم و خلع سلاح کرد و شروط خود را بر او تحمیل نمود شناخته شد و سر زبانها افتاد، و این بار نیز با خبر مرگ وی از آن روزها یادی کردیم.
بعد از امضاء برگه های شکست و تسلیم در حضور نیروهای آمریکائی، مسعود رجوی سعی می کرد که این شکست خفت بار را به نوعی جمع و جور کرده و اسم آنرا “مصالحه و قرار داد دو طرفه” بگذارد. تلاش بسیاری می کرد که هم در داخل تشکیلات از هم پاشیده شده اش و هم در خارج از تشکیلات به همه القاء نماید که مجاهدین خلق بر خلاف میل باطنی خودشان تن به مصالحه داده و پرچم سفید را در مقابل آمریکائیها بالای سرشان بردند تا باقی بمانند. هیچگاه کلمه شکست استراتژی را بر زبان نیاورد زیرا اعترافی بر شکست خطوط خودش در طی این سالیان بود. بعدها می گفت که من بین اسب و اسب سوار باید یکی را انتخاب میکردم. گزینه خودش اسب سوار بود یعنی نیروها.

از این جهت بود که این ژنرال چهار ستاره آمریکایی در تاریخچه فرقه رجوی تبدیل به یک خاطره تلخ گردید. خاطره ای که هر بار با نام بردن این ژنرال آمریکایی زنده می شود.
هم اکنون نیز اگر اخبار این مطلب را در سایتهای رجوی دنبال کنید خواهید دید که تا این تاریخ آنها شکست و تسلیم و خلع سلاح خود در برابر آمریکائیها را “مصالحه و توافق دو جانبه” می نامند.
در واقع اگر مصالحه و توافقی صورت میگرفت شاخص داشت، شاخص آن توافق و مصالحه این بود که سلاحهای مجاهدین خلق با شروطی در دستشان باقی می ماند.
بعد از آن زمان هر کاری در پادگان اشرف با فرمان فرماندهان “پنتاگون” در صحنه انجام میگرفت . تا زمانیکه طبق قرارداد موسوم به “سوفا”، آن بخش از ارتش آمریکا که در اشرف مستقر بودند بعد از ریاست جمهوری “اوباما” موظف به ترک خاک عراق در سال 1388 گردیدند و لاجرم ارتش آمریکا نیز پادگان اشرف را ترک کرد و جای خود را به یگانهایی از ارتش عراق داد که فصل جدیدی از درگیریهای نظامی و فیزیکی با عراقی ها شروع شد.
بخشعلی علیزاده

نوشته به مناسبت درگذشت ژنرال اودیرنو اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

امسال با فرا رسیدن عید غدیر خم و ارسال پیامهای تبریک برای خانواده ها، با خانم نیک سیر تماس تلفنی برقرار کردم تا اعیاد رو به وی و خانواده محترمشان تبریک بگویم که صدای گرفته خواهر مهرداد نظرم را جلب کرد . پس از احوالپرسی از وی در مورد گرفتگی صدایش سئوال نمودم که گفت امروز سالگرد مهرداد می باشد که در سال 88 بدست سران سازمان مجاهدین کشته شد .

وی در ادامه گفت که چندین سال بود که از خواهر و برادرانم که فریب سران سازمان مجاهدن را خورده بودند هیچ اطلاعی نداشتم و اصلا نمی دانستم که آنها زنده هستند و یا اینکه توسط سران سازمان سر به نیست شده اند که در سال 1388 با خبر ناگواری روبرو شدم و آن خبر کشته شدن برادرم در داخل سازمان مجاهدین خلق بدست ارتش عراق بود که البته بعد از تحقیقی که در این زمینه انجام دادم فهمیدم که سران سازمان مجاهدین خلق برای آنکه بتوانند زمین های  غصبی که از صدام ملعون به آنها رسیده بود را حفظ نمایند ، تعدادی از اعضای مخالف خود مانند برادرم مهرداد را با دست خالی به جلوی تیر و تفنگ فرستاده اند که نتیجه از همان اول مشخص بود و آن قربانی شدن عناصر ناراضی بدست صاحبان آب و خاک بود که مهرداد من نیز جزو همین افرادی بود که بخاطر هیچ و پوچ و تنها برای برآورده شدن ارزوهای پوشالی سران سازمان مجاهدین جان خود را از دست داده بود .

وی که بشدت ناراحت بود ادامه میدهد که هدف سران سازمان مجاهدین در 6 و 7 مرداد سال 1388 چه بود که باعث کشته شدن برادر من شد ؟

چرا سران سازمان مجاهدین خلق برای رسیدن به امیال و شهوات حیوانی خود از افرادی همچون برادر من سوء استفاده نمودند تا بتوانند به آرزوهای پوشالی خود دست یابند و این عمل آنها با تلف شدن عمر برادر من به پایان بی نتیجه رسید که هم اکنون من حتی از محل دفن شدن برادرم نیز اطلاعی ندارم ؟

خانم نیک سیر در پایان گفتگو به دادخواهی خود از سران سازمان ضد انسانی مجاهدین در دادگاههای بین المللی اشاره می کند که حاضر هست در هر دادگاهی بر علیه جنایتهای سران سازمان مجاهدین بخاطر قتل برادرش شرکت نماید و در این راه هیچ وقت کوتاهی نخواهد کرد .

بعد از پایان گفتگویم با خانم نیک سیر که کاملا مشخص بود دل پری از سران سازمان ضد انسانی مجاهدین دارد ، به یاد صحبتهای چند نفر از جدا شده های این سازمان منسوخ شده مانند علی قزل قارشی افتادم که میگفت تنها هدف سران سازمان مجاهدین از درگیریهای ساختگی با ارتش عراق فقط و فقط از بین بردن عناصر ناراضی در داخل فرقه بود و گرنه ارتش عراق در روزهای قبل از درگیری به سران سازمان در مورد برقراری پاسگاه پلیس در داخل اردوگاه اشرف هشدار داده بود و از طرفی مشخص بود که صاحبان خاک تصرفی اشرف برای رسیدن به ملک شان مصمم هستند و سران فرقه رجوی نهایتا باید آنجا را ترک میکردند که نهایت نیز همین شد. اما سازمان با این بهانه خون بسیاری از افرادی که با سران سازمان ضد انسانی مجاهدین تناقض پیدا کرده بودند را به زمین ریخت و آنها را به کشتن داد. و در هیچ دادگاهی نیز پیگیری این موضوع انجام نشد و بانیان این موضوع که سران جانی سازمان مجاهدین خلق بودند هم اکنون در کشورهای اروپایی و در زیر چتر حمایت حامیان تروریستی خود آزادانه زندگی می کنند .

نوشته خیانتهای سران سازمان ضد انسانی مجاهدین در مرداد سال 88 اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

واقعیت این بود که مسعود رجوی هرگز قبول نمی کرد که دوران صدام حسین و نوکری برای او و کشتار مردم عراق بسر آمده است!

اما توافق فی مابین دولت جدید عراق و نیروهای آمریکائی چه بود که سازمان آنرا قبول نداشت:

روز پنجم مرداد تلویزیون العراقیه خبری به قرار زیر پخش کرد: ” قرار است که دولت عراق مسئولیت امنیت قرارگاه اشرف را در کادر اجرای توافقنامه خروج که بین بغداد و واشنگتن امضاء شده، تحویل بگیرد. سخنگوی رسمی دولت عراق، علی دباغ خاطرنشان کرد که دولت به برخورد انسانی با افراد موجود در قرارگاه بر اساس آنچه که قوانین بین‌المللی متداول تعیین کرده، ملتزم است. وی تأکید کرد که تا زمانی که قوانین جاری عراق رعایت شود، دولت اقدام به کوچ دادن هیچ‌یک از آنها یا اخراج اجباری آنان از عراق نمی‌کند“ .

دولت عراق هم در راستای همین توافق ، فقط می خواست داخل قرارگاه ایستگاه پلیس دایر کند!

اما مسئولین سازمان مثل گذشته خود را فراقانون دانسته و تن به قانون و مقررات ندادند. دولت عراق که متوجه شد سران سازمان دنبال خون و خونریزی هستند تا خود را در اشرف مظلوم جلوه بدهند، هئیتی بلند پایه را صبح 6 مرداد برای مذاکره و ممانعت از هر خشونتی به داخل اشرف فرستاد که جواب سازمان را عینا از روی مقاله ی خودشان در زیر می آورم:

” صبح ششم مرداد مزدوران عراقی، همزمان با افزایش نیرو در بیرون درب اشرف، یک هیأت هم برای مذاکره به داخل اشرف فرستادند، شاید فکر می‌کردند که اگر چماق قوه قهریه را در بیرون قرارگاه بالا ببرند، می‌توانند اشرفیها را وادار کنند به خواسته‌های غیرقانونی دولت عراق تسلیم شوند، اما آنها با یک محاسبه ساده باید متوجه می‌شدند که اگر مجاهدین می‌خواستند در برابر تهدیدات این تازه به دوران رسیده‌ها جا بزنند، قبل از آن، باید در برابر ابر قدرت دنیا که با چنان شدت و حدت بمبارانشان کرده بود جا می‌زدند؛ البته قبل از آن هم، ۳۰سال پیش در برابر حکومت ایران. اما جواب مجاهدین به همه این تهدیدها و فشارها یک جمله بود: «هیهات منا الذله!»،  و اضافه کردند ”اشرف امانت مردم و تاریخ ایران در دست ماست، محال است آن را به ولایت تسلیم کنیم“ . اینجا بود که مجاهدین به سمت ورودیهای مختلف اشرف حرکت کردند. ”

این آغاز حمله ی مزدوران سازمان به نیروهای عراقی مستقر در پشت دربهای اشرف بود، پس جالب است بدانیم که حمله را نیروهای سازمان به دستور شخص مسعود رجوی آغاز کردند.

همه ی این موارد در حالی بود که نمایندگان نخست وزیری عراق هنوز داخل اشرف و در حین مذاکره بودند که وقتی تهاجم اعضای سازمان و پیشروی آنها به سمت درب اشرف شروع شد، به دستور دفتر نخست وزیری عراق مذاکرات قطع شده و با بیرون رفتن هیات مذاکره کننده از اشرف، دستور دفاع کامل به نیروهای پلیس عراق مستقر در بیرون درب  اشرف داده شد!

مسعود رجوی عزم خود راجزم کرده بود که بهر قیمت قوانین دولت جدید عراق را نقض کرده و خودی نشان بدهد! زمانیکه به نیروهای سازمان توسط مسعود رجوی ، فرمان حمله به نیروهای پلیس عراق داده شد، نیروهای پلیس نیز به  دفاع از خود پرداختند!

براستی آیا می توان ضمن حضور نامشروع خود در یک کشور دیگر ، به پلیس آن کشور هم حمله کرد و آنان را مضروب ساخت؟

کدام عقل سلیم ، دستور حمله به پلیس را صادر می کند؟

به شواهد تصاویری که از این درگیری منتشر شده است، بسیاری از نیروهای سازمان خود را جلوی چرخ های هاموی های عراقی می انداختند تا بدین وسیله تعداد مجروحین خود را بالا برده و پلیس را با اهرم های تلفات گیری عامدانه متوقف کنند!

البته پرواضح است که اگر فشار غیر منطقی تشکیلات سازمان نبود، هرگز این 11 نفر کشته و سایر مجروحین با اختیار خود ، دست به چنین دیوانگی نمی زدند!

در جریان دستگیری مریم رجوی در فرانسه نیز دیده بودیم که این سازمان با اقدامات خشونت آمیز و آتش زدن اعضای خود، با هوچیگری های فرقه ای ، مانع از اجرای صحیح و دقیق عدالت و قانون می شوند و این یکی از اهرم های غیرانسانی فرقه هاست که همواره خود را ماورای قانون می بینند و هیچ کنترلی را بر امور خود نمی پذیرند، اکنون نیز در کشور آلبانی ، سازمان و نیروهایش در حصارهای چندلایه نگهداری می شوند و ضدانسانی ترین قوانین ضدبشری در درون مناسبات آنان جاری و ساری است. امروز هم اگر روزی روزگاری پلیس آلبانی قصد نماید که در درون اسارتگاه اشرف 3 یک دکه ی پلیس دایر کند، بی گمان باحملات وحشیانه ی مزدوران این فرقه ی خشونت طلب مواجه خواهند شد.

و در پایان باز این سئوال خودنمائی می کند که :

چرا فرقه های مخرب و ضدبشری، هرگز اجازه نمی دهند کوچکترین کنترلی از خارج ، روی آنان اعمال گردد . . .؟

فرید

نوشته 6 و 7 مرداد 1388، لکه ی ننگ دیگری بر پیشانی سیاه مسعود رجوی اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

بدین ترتیب، سازمان مجاهدین در یک دگردیسی کامل سیاسی، مراحل برائت از صدام و حل شدن آرام در کاخ سفید را طی کرد و در کمتر از یکسال، مبدل به بازوی اطلاعاتی ارتش آمریکا گردید و اخبار مقاومت مردم عراق در برابر اشغالگری را در ازای گرفتن کمک های مالی و غذایی به آنها فروخت، یعنی دقیقاً همان کاری که پیش از آن در برابر صدام و ارتش وی انجام می داد. با وجود همه خوش خدمتی ها که از آن پس سران مجاهدین برای پنتاگون داشتند، این دلهره شان از بین نمی رفت که شاید مقامات آمریکا در نهایت مسعود و کادر رهبری سازمان را به جرم ترور مستشاران آمریکایی در زمان شاه، بعنوان تروریست محسوب کنند و آنها را در کنار نیروهای القاعده در گوانتانامو زندانی نمایند. برای گریز از این سرنوشت شوم، مریم رجوی پس از آزادی از بازداشت دو هفته ای، کارزار گسترده ای با صدها وکیل اروپایی به پیش برد تا مسعود و برخی از فرماندهان رده بالا را از این وضعیت برهاند. بالاخره در اولین روز جولای 2004 مصادف با 10 تیرماه 1383، وضعیت حقوقی (استاتو) مجاهدین در عراق مشخص و ابلاغ شد و از این روز مجاهدین تحت کنوانسیون 4 ژنو بعنوان «شهروند حفاظت شده» پذیرفته شدند.

این خبر که در همان روز به سران سازمان ابلاغ شده بود، روز بعد، پس از تصمیم گیری در شورای رهبری مجاهدین به بدنه تشکیلات ابلاغ گردید. 11 تیرماه 1383 گفته شد برای برگزاری یک نشست عمومی به سالن قرارگاه اشرف برویم. در آنجا وضعیت را طوری ترتیب داده بودند که گویی یک جشن بزرگ در پیش است. مژگان پارسایی، مسئول اول مجاهدین، با یک مقدمه چینی طولانی مدعی شد که مجاهدین به یک پیروزی بسیار بزرگ دست یافته اند و از این پس بعنوان شهروند حفاظت شده، تحت حفاظت نیروهای آمریکایی قرار خواهند گرفت و دیگر کسی نمی تواند آنها را بعنوان «اسیر جنگی» قلمداد کند. آنگاه برگه ای را نشان داد که بدستور ژنرال میلر فرمانده وقت نیروهای نظامی ائتلاف در عراق چاپ شده بود تا کلیه اعضای مجاهدین بنا به خواست خودشان آنرا امضا کنند. در این برگه قید شده بود که فرد امضا کننده، سلاح های خود را تسلیم نیروهای آمریکایی کرده است و اینک برای تعیین سرنوشت خود یکی از این سه گزینه را انتخاب می کند:

1) در خاک عراق به عنوان شهروند این کشور ساکن می شود،

2) با کمک صلیب سرخ به زادگاه خود بازمی گردد،

3) با کمک کمیساریای عالی پناهندگان به یک کشور ثالث منتقل می شود.

در هر سه حالت نیروهای آمریکایی موظف بودند اقدامات لازم را برای تک تک اعضای مجاهدین مهیا سازند. این قرارداد دو طرفه بود که یک طرف آن ژنرال میلر و در سمت دیگر تک تک مجاهدین قرار داشتند.

برای حسن ختام، مژگان پارسایی اولین برگه را به صورت سمبلیک پر کرد تا بقیه نیز برای امضای آن تشویق شوند. پس از مژگان، فهیمه اروانی نیز به تشویق و تمجید از این تسلیم نامه پرداخت، و در نهایت قرار شد که همه مجاهدین در مقرهای خود آنرا تحویل بگیرند و امضا کنند. پس از این توضیحات، انبوهی از نفرات به صورت دو یا چند نفره در محوطه گرد آمده بودند و با هم در مورد آن صحبت می کردند. فضای محفلی گسترده ای شکل گرفته بود و نشان می داد که التهاب عجیبی در بین نفرات بوجود آمده که دوران جدیدی را نوید می دهد. پیش از آن، انبوه اقدامات در طی یکسال به انجام رسیده بود تا بلکه نفرات در داخل مناسبات حفظ شوند و چندین پروسه مصاحبه نیز با نیروهای آمریکایی و یا برخی نمایندگان سفارتخانه های اروپایی به انجام رسیده بود که همگانی ترین آن مصاحبه با وزارت خارجه آمریکا بود. اما در این نقطه، سازمان در حساسترین شرایط خود قرار گرفته بود که پیامدهای مهمی به دنبال داشت.

نفراتی که در حیاط سالن اجتماعات گرد هم می آمدند، عمدتاً فکر جدایی از تشکیلات را در سر می پرورانیدند. صحنه های عجیبی بود، بسیاری درخود بودند و فکر می کردند و بسیاری دیگر مدام با هم صحبت می کردند و جابجا می شدند تا دیدگاه دیگران را هم جویا شوند. چندین نفر از بچه های قدیمی به سراغ من آمدند و نظرم را پرسیدند. حمید، بهزاد، عادل و چندین نفر دیگر بر این نظر بودند که باید برای یک فرار آماده شد. به تجربه می دانستیم که سازمان براحتی اجازه نمی دهد نفرات قدیمی جدا شوند مگر اینکه بشدت تخریب شده باشند. 9 سال قبل از آن مسعود رجوی به صراحت گفته بود برای جدا شدن ابتدا باید در برابر جمع درخواست بدهد و بعد از اینکه بشدت زیر ضرب رفت و دیدگاه او تغییر نکرد، ابتدا 2 سال در یک بنگال (اتاق پنلی) محبوس می شود و بعد به صدام تحویل داده خواهد شد تا 8 سال در زندان ابوغریب زندانی گردد و آنگاه بعنوان اسیر جنگی با ایران تبادل شود. با سقوط صدام می دانستیم که از ابوغریب خبری نیست، اما سرکوب در برابر جمع، زندانی شدن و یا سر به نیست شدن را می توانستیم در چشم انداز ببینیم. تجربه های دردناک گذشته، ما را از نوشتن درخواست جدایی پرهیز می داد.

به هرصورت تنها راهی که پیش رو داشتیم فرار کردن از قرارگاه و رفتن تحت سلطه نیروهای آمریکایی بود که پیرامون اشرف مستقر بودند. اینکه در آنجا چه سرنوشتی در انتظارمان باشد در اولویت اول نبود، می دانستیم که شرایط بسیار بدی است و شورای رهبری مجاهدین نیز تلاش داشت اینگونه القا کند که در آنجا چاقوکشی رواج دارد و برخی شکم همدیگر را پاره می کنند و هیچ خبری هم از آزادی نیست… با اینحال حضور در تشکلی که همه پایبندی های اخلاقی و انسانی را کنار زده بود و جز دروغگویی و ریا از خود نشان نمی داد و سرنوشت نیروهای خود را به بازی می گرفت، اگر بدتر از حضور در بازداشتگاه نیروهای آمریکایی نبود، بهتر هم نبود.

شخصاً تا آن زمان دوبار تصمیم به فرار گرفته بودم ولی هربار تردید داشتم که ممکن است مرتکب گناه شوم و در مورد مسعود و مریم رجوی که تا آن زمان رهبران عقیدتی من بودند، اشتباه کرده باشم. اما گذر زمان نشان داده بود که مسبب تمام فشارها، اجبارات برده ساز، بی عدالتی ها، ظلم ها و خیانت به امید و اعتمادها همین زوج رجوی هستند. به همین خاطر، تصمیم نهایی خود را گرفتم و به دوستان گفتم که با آنها خواهم رفت. در این میان همچنان بحث و گفتگوها ادامه داشت. زنده یاد «مهدی افتخاری» نیز به جمع ما ملحق شده بود و بچه ها می خواستند او را نیز به فرار تشویق کنند. مهدی ملقب به «فرمانده فتح الله» فرمانده عملیات فراری دادن مسعود رجوی و بنی صدر از ایران به فرانسه، و از بلند پایه ترین فرماندهان ارتش آزادیبخش در جنگ های منظم و بخصوص عملیات های چلچراغ و فروغ جاویدان بود. در عملیات موسوم به «مرصاد» فرماندهی یک محور را به دست داشت و پس از آن به این دلیل که انقلاب ایدئولوژیک مریم را به رسمیت نشناخت، مورد غضب مسعود رجوی قرار گرفت و از سال 1368 به بعد در برابر آن دو قد علم کرد و با وجود زشت ترین اتهامات و سرکوب ها که به وی وارد می شد، تا آخرین روزهای عمر در برابر مسعود زانو نزد و خار چشم او در مناسبات بود.

مهدی در آن زمان کاملاً پیر و شکسته شده بود و در شأن خود نمی دید دست به فرار بزند. لذا گفت من هنوز در اینجا کارهایی دارم که باید انجام دهم و نمی توانم فرار کنم. وی سقوط گام به گام مسعود رجوی را در چشم انداز می دید و در صدد بود تا آخرین لحظات با او بماند و شکست انقلاب ایدئولوژیک او را نظاره گر باشد و پوزخند بزند. هرچند که چند سال بعد در همان عراق جان باخت و علت مرگ او نیز مشخص نشد. مسعود رجوی، بسیاری از مخالفان خود را در قتل های زنجیره ای کشته بود و بعید نیست مهدی را هم برای اینکه نتواند از عراق خارج شود و در برابرش قد علم کند، کشته باشد.

در آخرین دقایق نشست، حمید و بهزاد به من مراجعه کردند و گفتند طرح عوض شده و همین فردا صبح فرار می کنیم چون از فردا نشست های مختلفی تشکیل می شود و دیگر نخواهیم توانست با همدیگر هماهنگ عمل کنیم و طرح ما از بین می رود (قرار اول ما این بود که چند روز بعد به همدیگر اطلاع دهیم و با یک اتوبوس فرار کنیم). تصمیم سختی بود اما در لحظه تصمیم نهایی را گرفتم و با آنها همراه شدم. برآورد این بود که دهها نفر با ما فرار کنند، اما هماهنگی اینهمه نفر در نقاط مختلف کار دشواری بود لذا هر گروه چند نفره تصمیم مجزایی گرفتند. روز بعد 7 نفر از ما که کادرهای قدیمی سازمان بودیم، در دو مرحله در گوشه ای از قرارگاه اشرف به همدیگر متصل شدیم و با خودروی سنگین به سمت مقر آمریکایی ها فرار کردیم. با فرار ما، تنش گسترده ای در شورای رهبری مجاهدین بوجود آمد بطوری که فهیمه اروانی، مژگان پارسایی و فائزه محبتکار که مسئول تشکیلات سازمان مجاهدین بود، به همراه چند تن از مسئولین روابط به مقر آمریکایی ها مراجعه کرده بودند تا به هرقیمت ما را تسلیم به بازگشت کنند. اما دیگر سرنوشت ما رقم خورده بود و اسارت در بازداشتگاه آمریکایی ها را به بهشت رجوی ترجیح داده بودیم. مسیری که بی بازگشت و البته فاقد هرگونه چشم اندازی برای خروج بود و سال ها از عمرمان را باید در آن طی می کردیم.

پس از این فرار که اثر عجیبی روی سایر اعضای مجاهدین گذاشته بود، سیل جداشدگان به سمت آمریکایی ها روانه شده بودند. برخی با فرار و برخی از نیروهای جدیدتر نیز با اعلام درخواست به مسئولین، در این حرکت گسترده شرکت کردند و در کمتر از دوماه، بیش از 220 نفر از اسارتگاه اشرف به اسارتگاه نیروهای آمریکایی گریختند که یک فروپاشی را در چشم انداز مناسبات مجاهدین قرار می داد. حرکتی بزرگ که خیلی زود با دسیسه مشترک نیروهای آمریکایی و سران مجاهدین پایان یافت. شورای رهبری مجاهدین با همکاری فرماندهان ارتش آمریکا اذیت و آزار و فشارهای روحی روی جداشدگان را به گونه ای زیاد کردند که چند نفر از آن مقر هم فرار کردند و حداقل دو نفر نیز طی چند ماه مجبور شدند به مقر مجاهدین باز گردند. آمریکایی ها که قول داده بودند مسئله انتقال را 3 ماهه حل و فصل کنند، بیش از 4 سال ما را در شرایطی سخت و اسارت گونه نگه داشتند و در برابر فشارهای روحی و جسمانی که وارد می کردند، اعتراض ها را با این جمله که هرکسی تحمل اینجا را ندارد به نزد مجاهدین بازگردد، خنثی می کردند.

سازمان مجاهدین با حیله و نیرنگ افسران آمریکایی را مجاب کرده بود که افراد فراری یا جداشده، ضدآمریکایی و حامی جمهوری اسلامی هستند و اگر آزاد شوند، گرای پایگاه های شما را به تروریست ها (نیروهای مقاومت عراقی و مقامات ایرانی) می دهند تا شما را با خمپاره بزنند!. این دروغ ها ارتش آمریکا را بشدت ترسانیده بود و به همین خاطر آنها کوچکترین اعتراض را سرکوب می کردند و اجازه تماس با بیرون از مقر را به هیچکس نمی دادند. مجموع حوادثی که پی در پی رخ می داد، دست سازمان مجاهدین را باز گذاشته بود تا به سایر نیروها بگویند جداشدگان در شرایطی جهنمی قرار دارند و آمریکایی ها هم هیچکس را به خارج نمی فرستند و شما هم اگر به آنجا بروید اسیر می شوید. به این ترتیب، سازمان توانست جلوی فروپاشی سریع خود را بگیرد و چندین سال دیگر به حیات تشکیلاتی خود ادامه دهد.

حامد صرافپور

نوشته سالگرد تعیین استاتوی مجاهدین توسط آمریکا در عراق اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.