به نام خدا
با سلام خدمت برادر عزیزم علیرضا
امیدوارم که حالت خوب و در زیر سایه خداوند متعال خوب و سلامت باشی. علیرضا جان دلمان برایت خیلی تنگ شده است چون سالهاست که از تو دوریم. در خرداد سال 79 بود که تو عازم ترکیه شدی و قرار بود که بعد از سه ماه برگردی. این سه ماه به نُه سال تبدیل شده است و ما هنوز چشم به راهت هستیم که شاید از تو نامه و یا یک تماس داشته باشیم. من این نامه را از تهران برایت می نویسم و واقعاً جایت خیلی خالی است همه ی افراد خانواده از جمله پدر و مادر سلام مخصوص برای پسر دلبندشان دارند و از راه دور صورت ماهت را می بوسند.
علیرضا جان باز ذکر می کنم که این چندمین نامه است که برایت می نویسم و خواسته ام را بیان می کنم ولی سکوت سازمان و پاسخ ندادن به خواسته های من ، نه تنها مرا دل سرد نمی کند بلکه مرا مصمم تر می کند و به من این اطمینان را می دهد که علیرضا به زور رهبران فرقه مجاهدین تحت سیطره آنها قرار دارد و از خود اراده ای ندارد که بخواهد به نامه های من جواب دهد.
این چه سازمانی است که افراد آن باید از دنیای مدرن بیرون بی اطلاع باشند و از حق و حقوق خود محروم. چرا باید از شنیدن صدای برادرم محروم باشم چرا باید از دیدن برادرم بعد از نه سال محروم باشم. چرا برادرم نمی تواند آزادانه با خانواده ی خود تماس داشته باشد و سازمان مجاهدین خلق به فرقه تروریستی رجوی تبدیل شده است. چرا که اگر هم از لیست تروریستی خارج شود باز هم تروریست باقی می ماند چون عاطفه و شخصیت تمام افراد در بند اشرف را ترور کرده است. آنها با شست و شوی مغزی و یا سرکوب احساسات و عواطف انسانی آیا می توانند از آزادی صحبت کنند و یا خود را حامی حقوق بشر بدانند.
در برنامه تلویزیونی مجریان فرقه رجوی اینگونه بیان می کنند که بعد از تماس افراد سازمان با خانواده هایشان رژیم خانواده های آنها را مورد آزار و اذیت قرار می دهد و واقعاً دلم میخواهد بدانم کدام یک از این افراد با خانواده های خود تماس داشته اند و رژیم خانواده های آنها را مورد آزار و اذیت قرار داده است.
دوران اینگونه حیله و نیرنگ ها به سر آمده است و حنای شما دیگر برای کسی رنگی ندارد. این دروغ ها فقط به درد افراد مستقر در اشرف می خورد که از دنیای بیرون بی اطلاعند.
امیدوارم که به خواسته ام جواب دهید. چون خواسته ی من یک خواسته ی مشروع و حق خانواده ی من است که با برادرم بتوانیم از طریق تلفن صحبت کنیم و برای رهایی برادرم علیرضا از چنگال فرقه ی رجوی دست از مبارزه بر ندارم و به تمام مراجع بین المللی مراجعه خواهم کرد.
علیرضا جان امیدوارم که تو هم برای زندگی خود تصمیم بگیری. چون در آنجا ماندن مانند مرگ تدریجی است. ما همگی تو را دوست داریم و منتظر برگشتن تو به آغوش خانواده هستیم.
به امید دیدار خواهرت فاطمه
امیری
رونوشت :
1- دیده بان حقوق بشر دفتر واشنگتن – نیویورک – لندن – پاریس
2- عفو بین الملل دفتر واشنگتن – نیویورک – لندن – پاریس
3- کمیته جستجوی بین الملل صلیب سرخ
4- دفتر انجمن نجات آذربایجان غربی

نوشته مجاهدین، تصویری که آرام محو می شود اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

آرش رضایی
مسئول انجمن نجات دفتر آذربایجانغربی
30/2/1387

با عرض سلام خدمت برادرم علیرضا
باز برایت می نویسم با هزاران امید که ای کاش نامه هایم بدستت برسد و تو به آنها پاسخ دهی. در این جا قلب ما به عشق دیدن تو می طپد و آنها قلب شما را به یک تخته سنگ تبدیل کرده اند. ولی آب در زمان طولانی می تواند درون همین تخته سنگ نفوذ کند. امیدوارم با گذشت زمان از خواب غفلت و نادانی بیدار شوی. همه ی خانواده از جمله پدر و مادر سلام مخصوص برای تو دارند و روز و شب را به امید دیدن تو سپری می کنند.
برادر عزیزم این نامه برای پند و نصیحت تو نیست. تنها برای یادآوری سالهای از دست داده توست برای اینکه بدانی دیگر نادان و کم سن و سال نیستی و می توانی برای زندگی خودت تصمیم بگیری و تو بهتر از هر کسی می دانی که سازمان با حیله و فریب چه بر سر شما آورده است. از شما ها چه چیزهایی گرفته و در مقابل چه چیزهایی داده است. تمام اهداف و حرف های آنها وعده های پوچ و تو خالی است. در برنامه سیمای آزادی صحبت از نقض حقوق بشر در ایران است. می خواهم بدانم که حق و حقوق یک انسان در این جامعه ی پیشرفته چیست ؟ آیا آنها حق و حقوق افراد دربند شهر اشرف را رعایت کرده اند.
آنها حقوق بشر را طوری معنا می کنند که به نفع سازمان باشد. آیا آنها اجازه تماس تلفنی و یا ملاقات به افراد اشرف می دهند. پس نقض حقوق بشر در شهر اشرف است تا در ایران
امیدوارم با شروع فصل بهار ، با طراوت گلها ، با شکوفه دادن درختان ، تو هم از فصل بهار ، دوباره زیستن را یاد بگیری و بتوانی دوباره برای خودت تصمیم بگیری با آرزوی دیدنت زندگی می کنیم. امیدوارم که تو هم به یاد خانواده ات باشی و آنها را فراموش نکنی خدا نگهدار به امید دیدار.
فاطمه امیری

رونوشت :
1- دیده بان حقوق بشر دفتر واشنگتن – نیویورک – لندن – پاریس
2- عفو بین الملل – دفتر واشنگتن – نیویورک – لندن – پاریس
3- کمیته بین المللی صلیب سرخ
4- دفتر انجمن ( نجات ) آذربایجان غربی

نوشته خواسته ی مشروع خانواده ها و واکنش هیستریک رهبران مجاهدین اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

آیا می توان در دنیای مدرن و عصر تحولات دموکراتیک انسانها را با زور و شستشوی مغزی در محیطی چون قرارگاه اشرف برای همیشه به دام انداخت؟

آیا به مصلحت نیست تا برای آدابته شدن و سازگار کردن خود و تشکیلاتی که برای آرمان های انسانی به وسیله ی بنیانگذارانش تاسیس شده بود، از تعامل منطقی با دنیای مدرن باز نمانیم و با تاکید به بکارگیری روش های سکتاریستی و ترفند های غیر اخلاقی و فاشیستی در مردابی متعفن چون قرارگاه اشرف فرو نرویم؟ و این چنین ایزوله نشویم؟

تا کی بایستی به تنیدن حصارهای عنکبوتی و مشمئز کننده به دور انسانها ادامه داد؟

خانم فاطمه امیری برای چندمین بار نامه ای خطاب به برادرش که در قرارگاه اشرف همچنان تحت سیطره ی مجاهدین قرار دارد، می نویسد و از عملکرد مسئولین قرارگاه اشرف بشدت انتقاد می کند و از اینکه آنان با فریبکاری و اغواگری، افراد مستقر در قرارگاه اشرف را دچار مرگ تدریجی کرده اند، ابراز انزجار می کند.

محتوای نامه خانم امیری بسیار هشدار دهنده و تکاندهنده نیز هست. چرا رهبران مجاهدین خلق با مطالعه ی نامه ی خواهری چشم به راه که طی یک سال اخیر برای چندمین بار نوشته شده است و در نامه های خویش به خواسته ی خود و خانواده اش برای تماس تلفنی با برادرش تاکید می کند، به خود نمی آیند تا در نهایت به خواسته ی مشروع خواهر آقای علیرضا امیری که سالهاست در قرارگاه اشرف بدون هر گونه امکان تماس با دنیای خارج بسر می برد، تن دردهند؟

آیا پافشاری بر روش های فاشیستی در تضییع حقوق اولیه انسانها و خانواده های عضو انجمن نجات منافاتی با شعارها و ادعاهای حقوق بشری رهبران مجاهدین ندارد؟

سکوت، حاشیه پردازی و یا عدم پاسخگویی به خواسته ی مشروع خانم فاطمه امیری که سالهاست از شنیدن صدای برادرش علیرضا به علت اعمال محدودیت های تشکیلاتی از سوی مسئولین قرارگاه اشرف، محروم مانده است، نه تنها راه گریزی برای رهبران مجاهدین نیست که ماهیت فاشیستی آنها را برای همگان و خانواده های افراد مستقر در قرارگاه اشرف بیش از پیش آشکار و نمایان خواهد ساخت.

آرش رضایی

مسئول انجمن نجات دفتر آذربایجانغربی

“>2/2/1387

نامه خانم فاطمه امیری به برادرش علیرضا امیری

سلام

برادر عزیزم علیرضا، امیدوارم که حالت خوب و در زیر سایه خداوند متعال سلامت بوده باشی

علیرضا جان روزها و ماه ها و سالهاست که از هم دوریم ولی با وجود زمان و فرسنگ های طولانی باز به یاد تو عزیز هستیم. با یاد تو زندگی می کنیم در این جا تمام خانواده نگران حال و وضعیت تو هستند وتنها خواسته ما که خواسته ی به جایی هم هست اینکه تو با ما تماس تلفنی داشته باشی. فکر نکنم که این خواسته ی زیادی باشد. چرا که تو در طی این سالها حتی یک تماس تلفنی و یا یک نامه برای ما نداشته ای. در تلویزیون آزادی در برنامه پرونده تمام افراد از این مطلب صحبت می کردند که ما با خانواده های خود تماس داریم. اگر گفته های آنها درست باشد پس چرا تو با خانواده ی خود تماس نمی گیری چرا ما را در بی خبری گذاشته ای. پس تمام صحبتهای آنها دروغ است وآنها جملات دیکته شده ی سازمان را می گویند.

چرا که تمام پایه و اساس سازمان بر پایه دروغ و حیله و غیره بنا شده است تمام افراد سازمان به این مطلب آگاه هستند ولی نمی دانم از چه چیز و چه کس واهمه دارند که هنوز در قرارگاه اشرف مانده اند.

چرا نمی خواهی این مطلب را درک کنی که در سازمان ماندن مانند مرگ تدریجی است. به کسانی که از اوایل انقلاب با سازمان همکاری کرده اند وعمر و جوانی و خانواده ی خود را برای سازمان فدا کرده اند را از درون بنگر، ببین سازمان در طی این سالها با آنها چه کرده است و آنها به چه چیزی، تبدیل شده اند. اگر نمی خواهی سرنوشتی همچو آنها داشته باشی پس تا فرصت است برای رهایی خودت کاری کن که فردا خیلی دیر است.

چرا شماها باید فدای آرزوهای بر باد رفته مسعود رجوی شوید. تا به فسیل در اشرف تبدیل نشده ای خوب فکر کن ما هم برای رهایی تو ازدست فرقه رجوی تمام تلاش خود بکار خواهیم گرفت و به تمام مراجع بین المللی مراجعه خواهیم کرد تا به امید خدا تو را از چنگال فرقه رجوی رها کنیم.

فاطمه امیری

“>2369653-0441

“>55306355-021

“>09354406732

“>09144454438

“>رونوشت:

1-دیده بان حقوق بشر – دفتر واشنگتن – نیویورک – لندن – پاریس“>

2-عفو بین الملل – دفترواشنگتن – نیویورک – لندن – پاریس“>

“>3-کمیته جستجوی بین المللی صلیب سرخ

4-دفتر انجمن نجات آذربایجان غربی

نوشته رهبران مجاهدین، بی توجهی به خواسته ی منطقی خانواده ها اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

متاسفانه رهبران فرقه مجاهدین علیرغم همه شعارهای حقوق بشری و هیاهوی تبلیغاتی در مواجه شدن با خواسته های خانواده ها و عواطف پر شور انسانی با بی تفاوتی شگفت و مشمئز کننده شان، حکایتی تلخ و تراژیک از دو رویی و ناراستی را به نمایش می گذارند. نمایشی که برای رهبران فاشیست مجاهدین جز رسوایی و ننگ به بار نخواهد آورد.

خانم فاطمه امیری خواهر آقای علیرضا امیری در نامه اش به وی که تحت سیطره فرقه مجاهدین در قرارگاه اشرف قرار دارد، اشاره مستقیم دارد به اینکه نامه را برای چندمین بار می نویسد و از خواسته خود و خانواده اش برای تماس تلفنی علیرضا با رهبران فرقه سخن می گوید و اما دارودسته رجوی از اجابت خواسته مشروع و به حق خانواده همچنان سرباز می زنند و اجازه تماس با خانواده را به برادرش نمی دهند.

خانم امیری به مناسباتی اشاره دارد که در آن جز تاریکی و سیاهی متصور نیست. او از کردار رهبران مجاهدین به زشتی یاد می کند و رفتار و عملکرد آنان را به باد انتقاد تند و گزنده می گیرد. او معتقد است رهبران تروریست مجاهدین در سرکوب احساسات و عواطف انسانها و خانواده های افراد مستقر در قرارگاه اشرف نقش انکار ناپذیری دارند و به آزادی و استقلال فردی انسانها کمترین ارزشی قائل نیستند.

ایشان از عزم راسخ خود و خانواده اش برای رهایی برادرش از سیطره دارودسته مجاهدین حرف می زند و عمیقا معتقد است، برای رهایی برادرش علیرضا از مناسبات کریه و زشت فرقه مجاهدین، دست از مبارزه برنخواهد داشت.

آرش رضایی

مسئول انجمن نجات دفتر آذربایجانغربی

27/8/1386

نامه خانم امیری به برادرش:

با عرض سلام خدمت برادر عزیزم علیرضا

امیدوارم که حالت خوب و در زیر سایه خداوند متعال شاد و سلامت بوده باشی.

علیرضا جان این چندمین نامه ای است که برایت می نویسم و تنها خواسته ام از تو این است که حداقل به نامه هایم جواب دهی. چون سال هاست که از تو خبری ندارم و فکر نکنم که خواسته ام، خواسته نامعقولی باشد که از تو با خبر شوم. اگر آنها راه و روش درستی دارند و مریم رجوی که شما آنقدر از او حمایت می کنید دم از حقوق بشر و آزادی برای مردم ایران می زند و ادعا دارد که رژیم فعلی ما به مردمش آزادی بیان نمی دهد پس چرا خود به نیروهایش آزادی عمل نمی دهد و شما را از همه چیزهایی که داشته اید دور کرده اند و می کنند.

برادر عزیزم این چه سازمانی است که از رهبر او خبری نیست و چندین سال است که نیروهای خود را در بیابانهای عراق به امید کسانی گذاشته اند که از سیاست و رهبری هیچ نمی دانند این رهبریت که ادعا می کند که رژیم ما جز آزار و اذیت مردمش کاری نمی تواند بکند درحالی که این طور نیست بودند کسانی که از قرارگاه اشرف بازگشته و صاحب زندگی موفق شده اند و رژیم ما همان رژیمی است که از آن به بدی یاد می کنند. آنها را بخشید و فرصت دوباره زندگی کردن را در جایی به آنها داده که حداقل احساسات و عواطف آنها سرکوب نمی شود و من نه تنها به برادر عزیزم، بلکه به تمام کسانی که در قرارگاه اشرف در پس دیوارهای بلند و بی رحم آن زندانی شده اند فریاد می زنم که از این خواب غفلت و پوچ و بیهوده بیدار شوند و به وطن خود و به مردم و به رهبری که آغوشش را برای شما گشوده باز گردید و به تمام سرکردگان فرقه رجوی اعلام می دارم که تا رهایی برادرم از چنگال فرقه رجوی دست از مبارزه باز نمی دارم و نخواهم داشت.

امیری

رونوشت:

1- دیده بان حقوق بشر – دفتر واشنگتن – نیویورک – لندن – پاریس.

2- عفو بین الملل – دفتر واشنگتن – نیویورک – لندن – پاریس.

3- کمیته جستجوی بین الملل صلیب سرخ

4- دفتر انجمن نجات آذربایجان غربی

نوشته رهایی برادر، رویارویی با دارودسته رجوی اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

محتوای نامه مادر علیرضا، حاکی از نماد عدم درک و حماقت روز افزون رهبران فرقه مجاهدین است. زیرا در نامه به پارادوکس های دهشتناکی اشاره شده است پارادوکس هایی که اثبات می کند رهبران مجاهدین از رفتار دموکراتیک و ذهنیتی مدرن و توسعه یافته به لحاظ معیارها و انگاره های عقلانیت انتقادی برخوردار نیستند.

خانم شجاعت علیپور از تناقضاتی که در حرف و شعار با عملکرد و رفتار سیاسی و تشکیلاتی رهبران فرقه مجاهدین به روشنی و صراحت به چشم می خورد، پرده بر می دارد و به واقعیتی تلخ اشاره می کند، به اینکه رهبران مجاهدین کمترین ارزشی به آزادی انسان و خواسته های معقول و منطقی آدمی قائل نیستند و تعلقی به اخلاق و شرافت انسانی ندارند.

این نامه بیانگر زشتی رفتار و مواضع بی معنا و غیرانسانی گروهی ست که جز به خشونت، ترور و کشتار نمی اندیشد و سعی دارد ارزش های انسانی و دموکراتیک، علائق و عواطف انسانها و نیاز به حضور در کانون گرم خانواده را به هیچ بگیرد و نادیده انگارد.

موضوع عدم درک رهبران فرقه تروریستی مجاهدین از مسائل ساده انسانی در این نامه بوضوح مطرح گردیده است زیرا اعمال و رفتار رهبران گروه مذکور در عدم پاسخگویی و تن دادن به خواسته های مشروع خانواده های عضو انجمن نجات، در تضاد مطلق با هنجارهای انسانی و اجتماعی دنیای مدرن و بیزار از هر گونه خشونت ورزی است.

بی تردید رهبران فرقه تروریستی مجاهدین با اتخاذ رفتارهای غیر انسانی و غیر دموکراتیک جایی در مناسبات اجتماعی و انسانی دنیای دموکراتیک و توسعه یافته نخواهند داشت.

آرش رضایی

مسئول انجمن نجات دفتر آذربایجانغربی

متن نامه خانواده آقای علیرضا امیری:

بنام خدا

با سلام خدمت فرزند عزیزم علی رضا

امیدوارم که حالت خوب و در سایه خداوند متعال شاد و سلامت بوده باشی نمیدانی که چقدر در این سالها به انتظار آمدنت روز و شب چشم به در دوخته ام تا با آمدنت دلم را شاد کنی و بتوانم قبل از آنکه اجل به سراغم بیاید بتوانم تو را در آغوش بگیرم خواهرت خیلی برایت نامه نوشته ولی تا به حال ما به خواسته خود نرسیده ایم من و خانواده تمام تلاش خود را به کار خواهیم گرفت و به تمام مراجع بین المللی مراجعه خواهیم کرد و شکایت خود را مبنی بر آنکه سازمان از جمله مریم و مسعود رجوی فرزندانمان را اسیر خواسته های پوچ و بی اساس خود کرده اند تا از طریق فرزندمان به خواسته های پوچ و بی اساس خود برسند و به فرزندم اجازه یک ملاقات حضوری یا یک تماس تلفنی را نمی دهند سازمانی که دم از آزادی و حقوق بشر میزند چرا به نیروهای خود آزادی عمل و آزادی اندیشه نمی دهد و من میدانم که حقوق بشر و صلیب سرخ و تمام جهانیان یار و یاور همه مادران و پدرانی هستند که در فراغ فرزندانشان سوخته و چاره ای جز ساختن نداشتند اما از این به بعد نخواهیم گذاشت و نمی گذارم در حق فرزندم اینگونه ظلم و جفا شود. و من به عنوان یک مادر دلشکسته این را به فرقه تروریستی رجوی اعلام میدارم تا نجات فرزندم دست از تلاش برندارم و اگر لازم باشد هزاران هزار بار به جوامع مختلف مراجعه و شکایت نامه خود را ارائــــه می دهم.

علی پور

رونوشت:

1) کمیته بین المللی صلیب سرخ (دفتر تهران)

2) خانم کلنل تورلاک مقام محترم حقوقی قضایی کمپ امریکا موسوم به تیف

3) حقوق بشر عراق

4) دیده بان حقوق بشر دفتر واشنگتن – نیویورک – پاریس

5) عفو بین الملل دفتر واشنگتن – نیویورک – لندن – پاریس

6) انجمن نجات دفتر آذربایجان غربی

نوشته حقیقتی تلخ اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

هانا آرنت

نامه های پی در پی خانم فاطمه امیری خطاب به برادرش آقای علیرضا امیری (فرد مستقر در قرارگاه اشرف)

حاکی از شدت اضطراب و دغدغه خانواده ای ست که به هر ترتیبی مایل هستند علیرضا به آغوش خانواده خویش باز گردد و نیز تقاضای تماس تلفنی با او را دارند تا پس از سالها با وی صحبت کرده و از آخرین وضعیتش با خبر شوند اما مسئولین قرارگاه اشرف گوئی به احساسات و عواطف سرشار اعضای خانواده آقای علیرضا امیری اهمیتی نمی دهند و تقاضای مشروع و طبیعی آنها را به هیچ می انگارند. زیرا تاکنون به علیرضا امکان تماس تلفنی و گفتگو با اعضای خانواده چشم انتظارش نداده و متاسفانه سکوت کامل اختیار کرده اند. براستی چرا آنان هیچ واکنشی به خواسته انسانی و قانونی خانواده نمی دهند؟

آیا این نوع رفتار با استانداردهای تربیتی و فرهنگی دنیای مدرن و پرنسیب های اخلاقی سازگاری و همخوانی دارد؟ آیا رهبران فرقه به خصوص شخص آقای مسعود رجوی و نیز خانم مریم عضدانلو در برابر اصرار موکد خانواده آقای علیرضا امیری مبنی بر امکان تماس با فرزند دلبنشان و عدم اجابت خواسته پدر و مادر، خواهر و برادر چشم انتظار و دل نگران از سوی مسئولین قرارگاه اشرف، احساس مسئولیتی نمی کنند و بر این تصورند که علیرضا ملک و یا کالایی در دست آنان است که آنها مالکیت مطلق بر آن دارند و بنا بر این نبایستی حتی کمترین واکنشی به خواسته های انسانی و مشروع اعضای خانواد ه ها و سایرین بدهند؟

آیا آقای رجوی و خانم عضدانلو فاقد احساسات انسانی هستند؟ و هیچگونه علائم و سیگنال های احساسی و انسانی از خود بروز نمی دهند و در این زمینه دیگر نمی توان از آنان انتظاری داشت؟

آیا رهبری مسعود و مریم قادر به درک درد و اندوه فراوان خانواده علیرضا امیری نیست؟ و تا این حد از فراهم نمودن امکان یک تماس تلفنی واهمه و ترس دارند؟ آیا این است رسم مسلمانی و آزادگی؟

دوست دارم نکته مهمی را از زبان سارتر به آقای مسعود رجوی و خانم مریم عضدانلو بازگو کنم شاید تلنگری بر ذهنشان باشد. نوشتن از دیدگاه سارتر نوعی عمل اجتماعی برای تحقق آزادی است. انسان در اندیشه و کنش اجتماعی ناگزیز از انتخاب است. آزادی او از همین “اجبار” بر می خیزد. به گفته او: “انسان محکوم به آزادی است. انسان با آمدن به این دنیا، مسئول تمام کارهایی است که انجام می دهد.”

و شما آقای مسعود رجوی و خانم مریم عضدانلو، بی هیچ شبهه ای مسئول تمامی رفتارها و اعمالی هستید که انجام می دهید.

نامه نگاری های خانواده های عضو انجمن نجات خطاب به فرزندانشان و نیز در نقد و واکاوی همه جانبه مناسبات قرارگاه اشرف و سرنوشت شومی که فرقه مجاهدین به رهبری شما برای فرزندان آنها تدارک دیده است، نوعی عمل اجتماعی آگاهانه و هشدار دهنده برای شما است. این امر مشهود را فراموش نکنید.

آرش رضایی

مسئول انجمن نجات دفتر آذربایجانغربی

22/4/1386

بنام خداوند بخشنده مهربان