سالهاست که سرگذشت تلخ و دردناک خانواده های ایرانی فریب خورده عضو مجاهدین به یکی از تراژدیهای عصر کنونی در تاریخ فرقه ها تبدیل شده است.

خانواده هایی که پس از ورود به فرقه رجوی نه تنها هرگز زندگی مشترکی را تجربه نکردند بلکه مطابق قوانین تشکیلات، باید از همدیگر جدا شده و دست از فرزندانشان هم می شستند. سازمان کاری می کرد که جای روابط عاطفی بین زنان و مردان متاهل را با کینه و نفرت پر کرده و نهایتا باعث جدایی آنان از همدیگر را فراهم کند.

اساساً دیدگاه مجاهدین به موضوع خانواده به عنوان اصلی ترین و مهمترین واحد جامعه، یک دیدگاه فرقه گرایانه و عقب مانده است که صرفا با منافع شحصی رهبر فرقه همسویی ندارد.

یکی از نفرت انگیز ترین کارها در فرقه رجوی، شوراندن زنان علیه شوهران بود که باعث ایجاد تنفر در میان آنها می شدند و با این عمل در ابتدا از وابستگی زوجین نسبت به هم کاسته و به تدریج بر وابستگی آنها به رهبران سازمان می‎افزودند. تا نهایتا راه برای پیوستن آنان به حرمسرای رجوی، این روح پلید و مجسم شیطان باز شود.

درباره رفتارها و تفکرات ضد انسانی رهبران مجاهدین با اعضای سازمان همین کافی است که گفته شود زنان را مجبور می کردند تا به صورت شوهرانشان سیلی بزنند.
در اینجا می خواهیم داستان تلخ تکه پاره شدن خانواده ای به نام مظفر عباسی و بلایی که فرقه رجوی بر سر آنان آورد را بعنوان یک نمونه از هزاران نمونه از متلاشی شدن خانواده ها در مجاهدین را نام ببریم.

مردی که هنوز گرفتار مجاهدین است، به امید اینکه روزی همسرش طیبه نوری که به اجبار تشکیلاتی از وی جدا شده است را خواهد دید و به اتفاق هم دخترشان نگار را که در ایران زندگی می کند در آغوش خواهند گرفت.

ولی او هنوز نمی داند همسرش طیبه نوری در آلبانی در سال ۱۳۹۳ از این فرقه جدا شده و هم اکنون در کشور سوئیس با یک جداشده دیگر به نام علی اکبر اویسی اهل ارومیه که وی نیز در سال ۱۳۹۵ در آلبانی از مجاهدین جدا شده بود ازدواج کرده و زندگی می کند و دارای دو فرزند است.

طیبه نوری جدا شده اجباری از مظفر عباسی و همسر فعلی علی اکبر اویسی

علی اکبر اویسی اهل ارومیه ساکن سوئیس جدا شده از فرقه رجوی و همسر دوم طیبه نوری

مظفر عباسی به همراه همسرش طیبه نوری در سال ۱۳۸۱ به قصد کار در ترکیه ایران را ترک می کنند. آنان تنها فرزندشان به نام نگار که در آن زمان ۳ ساله بود را نزد خانواده شان می گذارند تا بزودی به نزد آنان برگردند. ولی هرگز این اتفاق نمی افتد. چرا که از بخت بد در کشور ترکیه در دام باند عضو بگیر فرقه رجوی تحت عنوان کاریابی گرفتار آمده و نهایتا به کشور عراق قاچاق می شوند.

نهایتا خانم فاطمه جعفری مادر طیبه نوری در سال ۱۳۹۵ درد جانکاه دوری از فرزندش را رسانه ای می کند تا شاید به گوش دخترش در فرقه رجوی در خاک عراق و ارگانهای حقوق بشری برسد.

وی می گوید: «سالهاست سران فرقه رجوی دخترم را به اسارت گرفته اند و طی این سال ها به او اجازه نداده اند تا با من تماس بگیرد. دخترم را با فریب از ترکیه به عراق بردند. دختر من شناختی از این ها نداشت. خودم هم نمی دانم چرا در دام شان افتاد و خودش را اسیر آن ها کرد.»

فاطمه جعفری و غلامرضا نوری والدین طیبه نوری

درد جانکاه دیگر نیز این است که هم اکنون نگار دختر طیبه نوری و مظفر عباسی که اکنون بزرگ شده و تنها فرزند این زوج جدا از هم ، در ایران همچنان چشم به انتظار دیدن مادر و پدرش هست.

در حالیکه مادر با یکی دیگر در آلبانی ازدواج کرده و به کشور سوئیس رفته و پدرش مظفر عباسی هم در اردوگاه این فرقه در آلبانی همچنان در اسارت فرقه بسر می برد.

نامه نگار عباسی به مادرش در دیماه ۱۳۹۳ وجه دیگری از دردهای جانکاه این خانواده را بیان می کند که چگونه بدست رجوی متلاشی گردیده است. نگار از سه سالگی چشم انتظار دیدن مادر و پدرش بوده است. حال او به کدامین سو باید برود. به پدری فکر کند که همچنان در دام فرقه رجوی گرفتار است یا به مادری فکر کند که هم اکنون در گوشه از جهان برای خودش یک زندگی دیگر دارد و او را فراموش کرده است.

نگار در آن نامه می نویسد: « . . . من فرزندی هستم که سه سال بیش نداشت و در اوج نیازعاطفی، پدر و مادرش او را رها کردند. اینک سیزده سال دارم و دوم راهنمایی هستم . . . واقعا طی این ده سالی که نزد شما نبودم از خودتان سوال نکردید که فرزندتان در کجا به سر می برد و بدون محبت مادری چگونه بزرگ شده است؟ من از شما دلگیر نیستم از آن هایی دلگیر هستم که این بلا را بر سر من و شما آورده اند، خداوند آن ها را لعنت کند که صد ها کودک مثل من را در حسرت پدر و مادر گذاشتند . . . به امید روزی نه چندان دور که شما را در آغوش بگیرم و محبت مادری را بعد از سالها لمس کنم. به امید آن روز ».

خانم نگار عباسی که اکنون در سن ۲۳ سالگی است در سال ۱۳۹۵ هم طی نامه ای به پدرش که هرگز بدست وی نرسید آرزو کرد که پدرش هر چه زودتر به نزد وی باز گردد. وی خطاب به پدرش می نویسد: « به نزد من برگرد . . . دخترت بیش از هر زمان دیگری به تو نیاز دارد».

عکس مظفر عباسی در دستان پدرش مصطفی عباسی

ملاحظه: در اینجا لازم است بار دیگر به تمامی جداشدگان در کشور آلبانی، سوئیس و دیگر کشورهای اروپایی هشدار بدهیم ، هرچند علی اکبر اویسی از تشکیلات مجاهدین جدا شده و زندگی شخصی خود در کشور سوئیس در شهر زوریخ دارد ولی همچنان در بند این فرقه گرفتار بوده و برای حفظ موقعیت خود بعنوان پناهنده مجبور است به نفع مجاهدین و بر علیه سایر جداشدگان جاسوسی کرده و برای مسئولین این گروه در سوئیس و آلمان گزارش دهد.

برای کسب اطلاعات بیشتر اینجا را کلیک کنید.

نوشته رجوی چگونه با فریب، برخی از خانواده های ایرانی را متلاشی کرد؟ اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

علی اکبر اویسی خیلی زود در تشکیلات مجاهدین رشد کرد و مورد اعتماد تشکیلات قرار گرفت. وی مدتها در «ستاد اطلاعات» فرقه رجوی به کار گرفته شد. علی اکبر با توجه به سطح تشکیلاتی اش مستمر در ارتباط با مخابرات و استخبارات عراق قرار داشت. وی اطلاعات کسب شده از نیروهای نظامی و مرزبانان ایران را در اختیار آنان قرار می داد.

علی اکبر در عملیات متعدد به همراه یگانهای رزمی مجاهدین و نیروهای عراقی در مناطق مرزی شرکت داشت که باعث شهادت مرزبانان زیادی شده است.

بعد از اخراج مجاهدین از کشور عراق به آلبانی در سال ۱۳۹۲ ، علی اکبر اویسی در مرداد ۱۳۹۵ به ظاهر درخواست جدایی از مجاهدین را می کند که مورد موافقت تشکیلات قرار گرفته و از این فرقه خارج می شود.

وی در آلبانی با فردی به نام طیبه نوری اهل اراک که او هم از مجاهدین جدا شده بود آشنا می شود که این آشنایی نهایتا به ازدواج بین این دو منجر می گردد. آنها به مدت دوسال در آلبانی زندگی می کنند.

علی اکبر اویسی در اوایل اردیبهشت ماه ۱۳۹۷ همراه همسرش (طیبه نوری اهل اراک) بعلاوه سه نفر دیگر با کمک مجاهدین مخفیانه از تیرانا به سارایوو – مرکز بوسنی و هرزه گوین قاچاق می شوند تا بتوانند در یکی از کشورهای اروپایی پناهندگی بگیرند. نهایتا موفق می شوند از کشور سوئیس پناهندگی بگیرند علی اکبر اویسی هم اکنون همراه همسرش طیبه نوری که دارای یک فرزند دختر می باشند در شهر «اوبه برنبرگ (Oberembrach)» کشور سوئیس زندگی می کنند.

در اوایل سال ۱۳۹۹ علی اکبر اویسی طی تماس با سایت راه نو و ضمن گزارش کوتاهی از نحوه جدایی خود از مجاهدین و تنفرش از این فرقه درخواست کرد مقالاتی را بر علیه این گروه بنویسد تا ما آنها را در سایت راه نو درج کنیم. هرچند هنوز اعتماد کافی به این شخص وجود نداشت ولی پذیرفته شد.

بنابراین مقاله ای با عنوان «نقش نشست های موسوم به «کمیته های انقلاب» در لیبرتی چه بود؟» بتاریخ دوم اسفند ۱۳۹۹ و مقاله دیگری با عنوان «گروه تروریستی مجاهدین هیچ جایگاهی در نزد مردم کشور آلبانی ندارد» بتاریخ ۲۱ فروردین ۱۴۰۰ به درخواست ایشان و به نام ایشان در سایت راه نو درج گردید.

پس از این اقدام اخبار دریافتی از جداشدگان خارج از کشور حاکی از برخی فعالیت های مشکوک ایشان در حوزه خبرچینی به نفع مجاهدین در ملاء ایرانیان و جداشدگان بود.

طی تماس با ایشان از طریق شماره تلفنی که در اختیار سایت راه قرار داده بود که قابل ارائه می باشد به ایشان در رابطه با عمل زشتی که انجام می دهد تذکرات لازم داده شد. هرچند وی سعی می کرد آنرا کتمان کند.

بنابراین علی اکبر اویسی از ترس افشاگری از سوی سایت راه نو دست پیش را گرفت تا پس نیفتند و در صفحه فیسوک همسرش بتاریخ ۱۱ اسفند سال ۱۳۹۹ (اول مارس ۲۰۲۱) یعنی ۹ روز بعد از درج مقاله دوم ایشان در سایت راه نو شروع به لجن پراکنی بر علیه انجمن نجات استان آذربایجان غربی و . . . نمود.

بدین ترتیب مشخص شد هدفی که مجاهدین دنبال می کردند این بود که با درج مقالاتی به نام علی اکبر اویسی در سایت راه نو اعتماد جداشدگان و ایرانیان ساکن در کشورهای اروپایی را نسبت به این فرد جلب کنند، تا وی بهتر بتواند مسئولیت جاسوسی و خبرچینی از ملاء ایرانیان بویژه جداشدگان از فرقه رجوی را دنبال کرده و به این کار کثیف ادامه دهد.

بنابراین از تمامی جداشدگان و ایرانیان مخالف فرقه رجوی در کشورهای اروپایی می خواهیم از این مزدور و خبرچین فرقه رجوی دوری کنند و ایشان را به جمع و محفل های خود راه ندهند.

چرا که یکی از کارهای کثیف فرقه رجوی برای انتقام گیری از جداشدگان و مخالفین خود، توطئه و انداختن آنها در تور پلیس در کشورهای اروپایی است تا بدین ترتیب آنان را تحت فشار گذاشته و وادار به سکوت کنند.
نویسنده : سردبیر

نوشته علی اکبر اویسی یکی از خبرچینان سازمان مجاهدین در اروپا را بشناسید اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

در واقع نشست کمیته یک مکانیزم کنترلی سازمان برای مشخص نمودن نقطه مختصات هر عضو سازمان بود وهیچ هدفی بجز ارائه یک گزارش از فضای درونی تشکیلات نداشت.

در واقع مسئولین سازمان می خواستند براساس آنچه نفرات در داخل این نشستهای جمعی مطرح می کنند به زاویه های خطی و سیاسی و مشکلات ذهنی پی برده و نسبت به آن کنترل و اشراف داشته باشند.

این نشستها در اوایل لایه ای و بعد بصورت یگانی برگزار می گردید. زمانی که نشستها بصورت لایه ای بود از آنجا که فرد مشخصی نمی توانست مسئول باشد مطرح شد که نشست ها بصورت چرخشی اداره شود.

در این وضعیت چون اغلب نفرات حاضر در این ترکیبها با هم بنوعی احساس مشترک و تفاهم داشتند لذا سر و ته نشستها در یک توافق جمعی بسته شده و یک گزارش آبکی نیز داده می شد. گاها حتی در ترکیبهای نزدیکتر بهم که میزان تفاهم بالایی بینشان بود افراد بحثها را به سخره گرفته و بصورت محفلی نشست را برگزار کرده وبرای اینکه مسئولین متوجه نشوند یک گزارش سرهم بندی شده به بالا می دادند تا رفع تکلیف کنند.

خیلی از مسئولین مطرح می کردند که ما از گزارشات کمیته شما سر در نمی آوریم از اینرو مجبور می شدند گاها این نشستها را در حضور مسئولین بالا برگزار نمایند و آنها کنترل و چک کنند. معمولا هیچ ضابطه و چارچوبی در این نشستها نبود و هر کس از هر دری می گفت. بعد از یک پروسه کوتاه که بی محتوا بودن این نشستها عیان شد برای فرمه کردن آنها گفتند هر نشست باید یک دبیرخانه و یک مدیر اجرایی و یک کاتب داشته باشد.

اغلب نفرات برای اینکه خودشان را از مخمصه نشست های کمیته خلاص کنند از پذیرش عنوان مدیر سرباز زده و خواهان این بودند بصورت ثابت کاتب باشند که نه مجبور باشند حرفی بزنند و نه سر حرفهای بقیه موضعی بگیرند.

در ادامه هم وقتی دیدند با این ترکیبها عملا نشستهای کمیته به رکود و بن بست رسیده است مجبور شدند نشستها را بصورت یگانی برگزار کنند.

هر نشست با حضور و مسئولیت یگان یا ارگان مربوطه برگزار می گردید که خودش ناقض مفهوم کمیته می شد چرا که کمیته وقتی معنی می یافت که یک مجموعه دور از مرکزیت بتوانند حیطه ای برای کار و تصمیم گیری داشته باشند ولی به این شکل عملا نقض می شد .

محتوای واقعی این نشستها در واقع همان تفتیش عقاید به شیوه جدید بود. در آغاز گفته می شد این نشستها فقط برای صفر صفر تناقضات روزانه افراد در کار و مسئولیت است تا افراد با انرژی بیشتری به کارشان و به تعهداتشان برسند ولی درعمل تنها هدفی که نبود کار و مسئولیت بود. چرا که این کمیته ها هیچ کارآیی اجرایی نداشتند و هژمونی بصورت کامل در کنترل زنان بود که در راس همه امور گذاشته شده بودند و کسی بدون اجازه آنها قدرت هیچ کاری را نداشت و هدف از برگزاری این کمیته ها اشراف مسئولین به ذهن افراد داخل مناسبات بود.

این نشستها در مقاطعی بیشتر پر رنگ و برجسته می گردید که نشستهای عمومی بزرگ گذاشته می شد و همه افراد ملزم به بیان مختصات خود و لحظاتشان نسبت به موضوعات نشست عمومی بودند.

نشست های عمومی عمدتا توسط رهبری سازمان گذاشته می شد. در این نشستها اصلی ترین موضوعات خطی و سیاسی و تشکیلاتی در آنها مطرح می گردید. در چنین فضایی برای اینکه سوالات و تردیدها و زاویه های افراد دست مسئولین و رهبری سازمان برسد برگزاری این نشستها را در بوق و کرنا می کردند و گفته می شد شرکت نکردن در این نشستهای کمیته مرز سرخ است.

در مواردی حتی عدم شرکت در کمیته به برخورد جمعی و یا اخراج از مناسبات تشکیلاتی منجر می شد در حالیکه روزهای اول گفته می شد شرکت در این نشستها اختیاری است واجباری نیست ولی بهتر است شرکت کنید !!!

اما در عمل آنچه بیشتر بارز و روشن شد دروغ و کذب بودن دعاوی سازمان بود . چون نه اختیاری بودن شرکت در آن رعایت شد و نه موضوعی در این نشستها حل و فصل می گردید و صرفا یک ابزار تشکیلاتی برای اسکن ایدئولوژیک و تفتیش عقاید اعضای سازمان و به کنترل در آوردن فکر واندیشه افراد آن بود.

توضیحات: علی اکبر اویسی اهل شهر ارومیه است. وی از اعضای باسابقه مجاهدین بوده که بعد از انتقال به آلبانی از این گروه جدا گردید. وی هم اکنون در کشور سوئیس به همراه همسر و فرزندش زنگی می کند.

نویسنده: علی اکبر اویسی عضو پیشین مجاهدین – سوئیس

نوشته نقش نشست های موسوم به کمیته های انقلاب در لیبرتی چه بود؟ اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.