– آیا می دانستید تا قبل از سرنگونی صدام، به دستور رجوی در قرارگاه های مجاهدین خلق در عراق گروه های واکنش سریع درست شده بود تا در صورت فرار اعضای ناراضی، به دنبال آن فرد رفته و او را دستگیر و به اشرف بازگردانند؟

– آیا می دانستید به دستور رجوی تعداد زیادی از اعضای ناراضی و خواهان جدایی مجاهدین خلق در همآهنگی با حکومت صدام به زندان ابوغریب فرستاده شدند تا در آنجا نابود شوند؟

حمید دهدار حسنی، علی بیگلری و علی قشقاوی از جمله اعضایی بودند که به این زندان مخوف فرستاده شدند و مدت های مدیدی در آنجا زندانی بودند.

زندان ابوغریب

– آیا می دانستید برای جلوگیری از فرار اعضا، دور تا دور قرارگاه اشرف در عراق را با فنس بسته بودند و گشت های مختلف برای جلوگیری از فرار وجود داشت و در بیرون قرارگاه نیز نیروهای ارتش صدام مستقر بودند تا کسی نتواند از قرارگاه جهنمی اشرف فرار کند؟

قرارگاه اشرف در عراق

– آیا می دانستید از سال 1377 به بعد اعضای مجاهدین خلق مجبور بودند یک دفترچه جیبی به نام «عملیات جاری» با خود داشته باشند و در طول روز فاکت های اشکالات و انتقادات خودشان را در این دفتر بنویسند تا شب بتوانند آنها را در نشست جلوی جمع بخوانند؟

نشستهای مجاهدین

اگر عضوی این دفترچه را با خود نمی داشت، به منزله این بود که با تشکیلات ضدیت کرده و همان شب در نشست «عملیات جاری» او را سوژه می کردند و به شدت با او برخورد می شد.

– آیا می دانستید در جریان عملیات موسوم به مهندسی در سال 1361، مجاهدین خلق چندین تن از مردم عادی و ماموران کمیته انقلاب اسلامی را ربوده و زیر شکنجه به شهادت رساندند؟

– آیا می دانستید مجاهدین خلق در هماهنگی با صدام بعد از آن که ایران در تیر ماه 1367 قطعنامه آتش بس در جنگ را پذیرفت، به ایران حمله کردند اما با جواب دندان شکن مردم ایران در عملیات مرصاد مواجه شده و هزاران تن از آنها کشته یا زخمی شدند؟

ایرج صالحی

نوشته مجاهدین خلق این گونه بودند – قسمت دهم اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

6- آیا می دانستید وقتی کودکانی که در سال 69 و 70، به دستور رجوی از از والدینشان جدا شده و به خارج از عراق فرستاده شدند به سن نوجوانی رسیدند، سران مجاهدین خلق برخی از آنها را برای جبران کمبود نیرو با وعده دیدار با پدر و مادران شان به قرارگاه جهنمی اشرف بردند و سپس در حالی که آنها در زیر سن قانونی بودند از آنان به عنوان کودک سرباز سوء استفاده کرده و دیگر اجازه جداشدن به آنان را ندادند.

کودک سربازان مجاهدین خلق

7- آیا می دانستید مستند “کودکان کمپ اشرف” ساخته سارا معین، درباره زندگی چهار شهروند سوئدی است، از فرزندان مجاهدین خلق بودند که به دستور مسعود رجوی به سوئد قاچاق شدند و در آنجا به خانواده های هوادار مجاهدین سپرده شده مورد آسیب های جدی روانی و جسمی قرار گرفتند.
امیر یغمایی یکی از این چهار تن است که بعدها به صورت کودک سرباز بار دیگر به عراق قاچاق شد و به خدمت ارتش سازمان مجاهدین خلق درآمد. عاطفه سبدانی، حنیف بالی و پروین حسین نیا سه کودک دیگر از والدین مجاهد هستند که اکنون در دهه پنجم زندگی‌شان شهروندان موفق سوئدی می باشند و تروماهای حاصل از زندگی تحت سیطره مجاهدین خلق را در مستند سارا معین روایت می‌کنند. این فیلم در شبکه اس وی تی تلویزیون سوئد پخش شد.

امیر یغمایی

8- آیا می دانستید اعضای مجاهدین خلق هر شب باید در نشستی با عنوان “عملیات جاری” شرکت کنند!
شرکت در این نشست ها اجباری است و هر عضو باید حداقل هفته ای یکبار در این نشست “سوژه” بشود.
سوژه باید فاکت های خود که روزانه موظف به نوشتن آنهاست را در جمع بخواند.
بعد از آن که سوژه فاکت هایش را خواند مسئول نشست و سپس دیگر اعضای شرکت کننده در آن نشست درباره فاکت هایی که سوژه خواند موضع گرفته و صحبت می کنند که معمولاً حرف های شان توهین آمیز است.
به این موضع گیری ها “تیغ کشیدن” گفته می شود.

9- آیا می دانستید اعضای مجاهدین خلق در نشست ها مجبور به موضع گیری علیه همدیگر هستند. اگر عضوی در نشست عملیات جاری بعد از خواندن فاکت توسط سوژه، علیه او موضع نگیرد متهم می شود با سوژه رابطه غیر تشکیلاتی و محفلی داشته و خودش همان جا سوژه خواهد شد.

10- آیا می دانستید شرکت در نشست های روزانه “عملیات جاری” حتی برای اعضای بیمار هم اجباری است و مسئولین مجاهدین به اعضا می گفتند “به هر قیمت باید در نشست عملیات جاری روزانه شرکت کرد. حتی اگر کسی بیمار باشد و در این نشست بمیرد، حکم شهید دارد و برای او مراسم خواهیم گرفت.”

ادامه دارد…

ایرج صالحی

نوشته مجاهدین خلق این گونه بودند – قسمت دوم اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

هر چند گفته می شود که انتقاد باید رویکرد سازنده داشته باشد و نباید عقده گشایی باشد ولی در اساس از مسئول نشست گرفته و تا تک تک شرکت کنندگان در نشست رویکردی کاملا فردی و حذف گرایانه دارند، بخصوص که این نشست ها در جمع های بزرگتر برگزار گردد که به آن نوع نشست ها میگویند ” نشست های دیگ ” !

اولین دغدغه هر کس در تشکیلات رجوی بصورت روزانه این است که برای نشست های شب موسوم به “عملیات جاری” و یا نشست موسوم به “غسل” چه باید ببافد و تقدیم به جمعی که همگی مانند خودش آسیب دیده هستند، کند!
حالا با این اوصاف فکر میکنید که جایی برای ” فکر کردن به آزادی ” می ماند ؟

دقیقا هدف رجوی هم همین است که کسی به فکر ” آزادی ” خودش نباشد، فکر خانواده و دوران زندگی در فضای باز و آزاد به سرش نزند، ممانعت بعمل بیاورد تا هیچ فکری به جز فکر حمالی کردن در تشکیلات رجوی به ذهنش خطور ننماید. این هدف اولیه و مهم رجوی است تا اعضای سازمان مدام مشغول به خودشان باشند، نه به آن منظور که فکر کند که اگر امروز در خانه خودشان بود چکار میکرد، بلکه برعکس، مدام به فکر خودش باشد تا به این بیندیشد که شب که برای نشست عملیات جاری می رود چه فاکت هایی بخواند که تکلیف تشکیلاتیش را ادا کرده باشد.

این شیوه یکی از مهمترین شیوه هایی است که رجوی در ذهن و فکر تک تک اعضای خودش کاشته و مدام آنرا باد میزند که در ذهن کسی کم رنگ نباشد. آیا منحصر به افراد پائین تشکیلات است؟ نخیر، این مطلقا منحصر به هیچ شخص خاصی نیست، حتی مریم رجوی هم از این ماجرا مستثنی نیست، بجز شخص مسعود رجوی همه باید به این قانون ملزم باشند، هر کسی در لایه تشکیلاتی که دارد ملزم به این است که در این نشست ها شرکت کرده و بقول مسعود رجوی خودش را به جمع ملزم و پاسخگو بداند.

اما در این بین تناقضاتی هم بیرون میزند، یعنی اینکه برخی موضوعات در این نشست ها مطرح می شوند که اصولا نباید مطرح شوند یعنی در حالت معمول نباید حرفش را زد، مانند اینکه مسعود رجوی چرا خودش را مخفی کرده و بیرون نمی آید! چون پایه این نشست ها عدم حمل تناقض (هر تناقضی) است و هیچ محدودیت بیان ندارد. می شود هر مشکل ذهنی را در نشست خواند و جواب گرفت، مانند همین که فرد فاکت بخواند که “چرا برادر مسعود نیست ( حالا نمی تواند زیاد واضح تر بگوید مثلا بخواند که چرا برادر مسعود خودش را مخفی کرده است، مگر خودش به ما راه حسین را نشان نمیداد، مگر خودش مدام دم از شهادت نمی زند، مگر خودش مدام به کسانی که دشمن خطاب میکند ” بیا بیا ” نمی گفت، پس چرا جانش را گرفته و اینقدر به زندگی وابسته است؟

بنابراین باید فاکت را طوری خواند که بقول معروف حریم و حرمت رعایت شود، ولی شنونده باید عاقل باشد که حرف اصلی چه بود. بنابراین یک فضایی وجود دارد که فرد بتواند مخفی ترین حرفهای درون ذهنش را بیان کند. این همان جایی است که مسعود رجوی بدنبال آن است که باید اینگونه افراد را با پیچیده ترین شیوه ها سرجایشان نشاند تا دفعه بعد چنین تناقضاتی به ذهنشان نزند. این همان نقطه سرکوب تشکیلاتی است که همه از آن واهمه دارند حتی مریم رجوی تا چه رسد به بقیه!

بخشعلی علیزاده

نوشته تخریب روحی – روانی اعضا در مناسبات مجاهدین اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

عملیات جاری در حقیقت یک نوع تفتیش عقاید و مکانیزمی بود تا رهبران سازمان به صورت روزمره از آنچه در ذهن اعضا می گذرد، اطلاع داشته باشند و در حقیقت نوعی مانیتور سیستماتیک و کنترل ذهن اعضا است.

در ابتدا به هر یک از اعضا یک دفترچه سیمی داده شد تا تمامی عملکردها و ذهنیت و مواردی که در طول روز به ذهنشان خطور کرده باشد را در آن نوشته و شب در جلسه ای که با حضور تمامی اعضا برگزار می شود، بخوانند. بخش دیگری از این دفترچه کوچک به مشاهدات فرد نسبت به عملکرد روزانه دیگر اعضا اختصاص داده می شد و در حقیقت نوعی جاسوسی و راپرت دادن از دیگر اعضا بود.

بعد از رسمیت یافتن نشست و حضور فرماندهان زن، مسئول نشست به دلخواه و البته با توجه به گزارش هایی که از عملکرد روزانه ی اعضا در تشکیلات به دستش رسیده بود، سوژه خود را انتخاب و او را برای خواندن فاکت های عملکرد روزانه اش صدا می زند.

سوژه نشست می بایست تمامی مواردی که در طی روز به ذهنش رسیده، اعم از ابهامات سیاسی و استراتژیکی سازمان، شک و تردید در خصوص خط و خطوط اجرایی داده شده از طرف فرماندهان و مسئولین که در جریان عمل عدم درستی آن اثبات شده بود، صحبت های خصوصی و غیر تشکیلاتی با دیگر اعضا که در مناسبات مجاهدین جرم و محفل خوانده می شد و یا مشاهدات او از نقض ضوابط تشکیلات از طرف اعضا را می خواند و بعد از اتمام گزارشش ساکت می شد و به انتقادات اعضا به خودش گوش می داد.

موضع گیری اعضا نسبت به سوژه کاملاً اجباری بود و شخصی که در قبال سوژه و مواردی که خوانده بود ساکت می شد و موضع نمی گرفت مورد تندترین انتقادات مسئول نشست و دیگر اعضا قرار می گرفت.

یکی دیگر از ضوابط این نشست این بود که سوژه نشست، می بایست در قبال انتقادات اعضا حتی اگر دروغ و غیر واقعی بود، کاملاً سکوت اختیار کرده و حرف آنها را تأیید می کرد. گاهی برای ترساندن سوژه، برخوردهای به شدت تند و عصبی و توأم با فحش و ناسزا رخ می داد و صدای داد و فریاد کاملاً سالن جلسه و محیط اطراف را فرا می گرفت. این روال در مورد دیگر اعضا هم به نوبت تکرار می شد، اوایل تصور می شد پدیده عملیات جاری توسط مریم و مسعود رجوی ابداع و به عنوان یک متد روان شناسانه و به منظور صیقل دادن و پاکیزه نگاه داشتن انگیزه مبارزاتی اعضا و به عنوان یک ضرورت سرنگونی نظام ایران به کار گرفته شده است.

ولی بعد از بازگشت به ایران و خواندن کتاب نویسنده هایی مانند خانم سینگر و آقای استیون حسن، به نام های فرقه ها در میان ما و گسستن بندها متوجه شدم، این شیوه رایج فرقه های کهن و معاصر برای اقناع کردن ذهن و شکستن توان مقاومت اعضا و به شکل مانیپولاسیون ذهنی ( مغزشویی ) اعضا و به خدمت در آوردن آنها در راستای اهداف رهبران فرقه ها صورت می گرفته است و رجوی هم که بعد از شکست در عملیات فروغ جاویدان ( مرصاد) و آتش بس ایران و عراق عملاً در بن بست قرار گرفته بود و می دید نیروها به لحاظ بلاتکلیفی و نبودن عملیات انگیزه های خود را از دست داده و ریزش می کنند، تصمیم گرفت این شیوه را برای کنترل اعضا و در اسارت نگه داشتن شان در تشکیلات به کار گیرد.

این سیستم کنترل ذهن، 4 عامل رفتار، اطلاعات، افکار و عواطف فرد را تحت کنترل در می آورد تا فرد را مهار کند. وقتی این 4 عامل در طول زمان کنترل شوند، نهایتاً هویت به طور سیستماتیک مانیپوله شده و تغییر می یابد.

کنترل ذهن مخرب، عنان اختیار را از دست فرد خارج می کند و به دست فرد دیگر می دهد. فرد قربانی به صورت سیستماتیک یا فریب و دروغ در خصوص اعتقادات و عملکرد شخص و یا گروه و سازمان کنترل کننده و با استفاده از تکنیک های روانی کنترل ذهن و شستشوی مغزی می شود.

یه نحوی که دیگر قادر به انتخاب و تصمیم گیری مستقل نیست و در تمامی شئون زندگی خود و تمامی تصمیم گیری هایش به طور کامل به آن سازمان و یا رهبرش وابسته می گردد.

علی اکرامی – کتاب قصه ای ناتمام برای دخترم

نوشته عملیات جاری؛ ابزار رجوی برای کنترل ذهن اعضا اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

من به او گفتم من از سر کار آمدم و فرصت نکردم فاکت بنویسم و او بدتر شد و به او گفتم که مرا ببرید دکتر و او گفت که الان دکتر هم در نشست است تا این که به نشست رفتم و مسئول نشست گفت که نیامدن به نشست مرز سرخ است و تو مرز سرخ رد کردی و باید فاکت آن را در نشست بیاوری و بخوانی یک نفر دیگر که با او سر کار بودم به او گفتم چرا به مسئول نشست نگفتی که موقع کار حالم بد شد و او گفت مگر کسی به حرف من گوش میکند.

تمام این بگیر و ببند ها برای ترساندن و تحقیر کردن بود و هیچ کس نمی توانست بگوید که نمی آید و اینجا چهره واقعی خودشان را نشان می دادند که همه محدودیت ها از طرف سرکردگان است و هیچ راهی برای فرد باقی نمی گذاشتند چون همه چیز با تهدید همراه بود. حتی افرادی که در نشست بودند بعضا به زد و خورد کشیده میشد که با عبور کردن از محل نشست صدای توهین در آنجا با فاصله زیاد شنیده می شد که همه راهبندها برای سرپوش گذاشتن برای مشکلات واقعی خودشان بود که زندگی و خانواده فراموش شود و افراد را با یکدیگر درگیر کنند و کسی نتواند از خانواده اش اطلاعی داشته باشد و یا از خانواده اش برای دوستش تعریف کند این دکان جامعه بی طبقه توحیدی برای فریب و نیرنگ و دروغ بود که خانواده تاوان آن را با رنج بسیار بپردازد.

علی محمد رحیمی

نوشته نشست عملیات جاری ابزار شستشوی مغزی اعضا توسط رجوی اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

ضابطه تشکیلات در رابطه با عملیات جاری این بود که سوژه بایستی به حرف های بقیه گوش کند. یعنی انتقاد هایی که به او می کنند فقط گوش کند و حق پاسخ گویی را ندارد. اگر افراد غیر واقعی هم انتقاد کردند باز هم سوژه حق ندارد تکذیب کند. باید اشاره کنم مسعود رجوی درباره این نشست ها گفته بود جمع حکم رهبری را دارد. یعنی اگر انتقاد غیر واقعی هم کرده باشند یا به فرد سوژه توهین هم کنند یا هر حرف نامربوط و توهین آمیز هم بزنند، باز هم اشکالی نیست! زیرا جمع حکم رهبری دارد.

رجوی با بیان این عبارت دست افراد را باز گذاشته بود تا هر بلایی را سر سوژه بیاورند. هدف رجوی سرکوب افراد بود، مخصوصاً افرادی که نسبت به تشکیلات زاویه داشتند یا مساله دار بودند. رهبری سازمان با این ابزار می خواست کنترل اوضاع را همواره در دست داشته باشد، زیرا بعد از عملیات دروغ جاویدان ریزش ها بالا گرفته بود و هر چه جلوتر می آمدیم بیشتر و بیشتر می شد. رجوی در مخمصه گیر کرده بود و مجبور گردید با سرکوب و ارعاب خطش را پیش ببرد.

بر خلاف ادعای دروغین سازمان، افراد برای وارد شدن به سازمان هیچ سختی ندارند و ورود سهل و آسان است! اما همین که وارد تشکیلات شدند دیگر خارج شدن از تشکیلات بسیار بسیار سخت و مصیبت بار است. افراد جدا شده را در تشکیلات زندانی می کنند، شکنجه روحی و روانی می کنند، حتی افرادی را داشتیم که زیر شکنجه کشته شدند. وقتی مسئولین تشکیلات می دیدند فرد معترض از موضع خودش کوتاه نمی آید نهایتاً آن فرد را راهی زندان ابوغریب می کردند تا طبق قوانین عراق 8 تا 10 سال آن هم در مخوف ترین زندان، حبس شوند و در نهایت معلوم نبود زنده بیرون می آیند یا خیر! با این اوصاف کم نبودند افرادی که زندان ابوغریب را تحمل کردند. درود به همه آنان که ترجیح دادند زندان ابوغریب را تحمل کنند اما در تشکیلات فرقه ای رجوی نمانند.
این بود شمه ای از اوضاع خراب تشکیلات رجوی، نمونه ای که در هیچ سازمانی و حزبی و تشکیلاتی نداشتیم و نداریم .

محمد رضا گلی

نوشته عملیات جاری| مهم ترین سلاح سرکوب اعضا در داخل تشکیلات رجوی اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

3- استرس مزمن : در مقاله نوشته شده بود “گزارش هاروارد نشان می‌دهد که استرس مزمن می‌تواند سلول‌های مغز را از بین ببرد و بر حافظه و یادگیری تأثیر بگذارد. این یک هشدار نگران‌کننده است، اما بسیاری از ما زندگی پر استرسی داریم، پس چگونه از آن اجتناب کنیم؟ برای حل این مشکل در روز چند دقیقه‌ای را به مدیتیشن و تمرکز روی تنفس اختصاص دهید.”

* در فرقه مجاهدین خلق استرس بخش جدایی ناپذیر از زندگی اعضاست و کمتر ساعتی است که در آن استرس نداشته باشند.

یکی از عوامل استرس زا نگرانی اعضا درباره نشست های گوناگونی است که برگزار می شود و طی آن فردی که سوژه می شود را مورد توهین و آزار روانی قرار می دهند و تحقیرش می کنند. نگرانی از این نشست ها و تحقیرهای ناشی از آن برای همه اعضا استرس زا بوده و هست.

رجوی انقلاب طلاق را وسیله ای برای پوشاندن شکست های استراتژیک کرده بود و نه تنها حاضر نبود از آن کوتاه بیاید بلکه با تمام توان آن را به ابزار کنترل افراد و تشکیلات تبدیل کرد. به همین دلیل به طور مستمر نشست می گذاشتند و افراد را وادار به گزارش نویسی می کردند. هر کس گزارش نمی نوشت یا کم می نوشت و هر فردی که در نشست ها فعال نبود و صحبت نمی کرد و یا آن که می گفت بدون گزارش نویسی و صحبت در نشست می تواند کارش را به خوبی انجام بدهد به عنوان ضد انقلاب و مسئله دار شناخته می شد و تحت برخورد و فشار قرار می گرفت.

در چنین وضعیتی نشست ها شکل وحشیانه تری به خود می گرفت. رجوی از سال 74 اعلام کرده بود از این پس جمع است که به وضعیت افراد مسئله دار رسیدگی می کند و به این ترتیب دست مسئولین را در آزار و اذیت افراد مسئله دار بیشتر از قبل باز نمود. از آن پس همه می بایست روزانه در نشست شرکت می کردیم. نام این نشست ها را “عملیات جاری” گذاشته بود. در این نشست هر نفر می بایست در هفته حداقل یک بار سوژه شود. نیروها مکلف بودند که هر روز به تعدادی که مشخص می شد از خودشان انتقاد بنویسند. این آمار هیچ قانون و حساب و کتابی نداشت و تعداد آن در هر مقر بسته به این که زن مسئول آنجا چه نظری داشته باشد تعیین می شد. گاهی می بایست در یک روز تا 50 فاکت انتقادی درباره خودمان می نوشتیم. چون چنین چیزی واقعی نبود و کسی 50 انتقاد نمی توانست داشته باشد، برای آن که زیر تیغ کم نوشتن انتقاد نرویم، یا برای خودمان فاکت تولید می کردیم و یا آن که یک انتقاد را به صورت چندین فاکت می نوشتیم تا آمار فاکت ها به حد مشخص شده برسد. نمونه هایی از فاکت ها چنین بودند:

“وقتی گفته شد برای کار بروم تمایل نداشتم و تنبلی ام می شد” ، “وقتی فرمانده ام گفت این کار را باید حتماً انجام بدهیم با خودم غُر می زدم و حرفش را قبول نداشتم” ، “وقتی مسئولیت کار را به فلانی سپردند، احساس حسادت داشتم.”

بعد در ادامه همین فاکت ها را به شکلی دیگری می نوشتیم. “بخاطر تنبلی، خوب وارد کارها نشدم”، “از این که گفته شد باید فلان کار را انجام دهیم غُر زدم”. “از این که مسئولیت کار به من سپرده نشد ناراحت شدم” و به این ترتیب تعداد فاکت ها افزوده می شد و فرهنگ ریا کاری و دروغگویی در مناسبات فرقه مجاهدین پیچیده تر می شد.

اگر کسی به هر دلیلی فاکت نمی نوشت، (مثلاً مشغول کار بود و فرصت نکرده بود) یا تعداد فاکت هایی که نوشته بود از تعداد مشخص شده کمتر بود، آن فرد همان شب حتی اگر نوبتش نبود سوژه می شد و کلیه افراد علاوه بر زن مسئول نشست باید به او انتقاد می کردند. یک بار یکی از افراد به جای 30 فاکت، 25 فاکت نوشته بود، زنی که فرمانده او بود برای آن که این کار برای بقیه رویه نشود، در وسط سالن غذاخوری با صدای بلند با او برخورد کرد و به او می گفت: “تو تن لش هستی، تو تنبل هستی و مشکل داری” او با صدای بلند اینها را در زمانی می گفت که افراد زیادی در سالن نشسته بودند تا به این ترتیب آن فرد را جلوی افراد دیگر و به خصوص نفراتی که از نظر رده از او پایین تر بودند تحقیر کند.

با این کارها شخصیت همه را خُرد می کردند. به مرور علاوه بر توهین برخوردهای فیزیکی هم در نشست اتفاق می افتاد.

زنی که مسئول نشست بود حق داشت هر حرفی را به سوژه بزند، اما به محض این که سوژه قصد توضیح یا دفاع از خود را داشت و مثلاً می گفت، چرا توهین می کنید؟ یا می گفت انتقاد را نمی پذیرد دیگر کارش زار بود، چون تعدادی از چاپلوسان شروع می کردند به داد و بیداد که “چرا جواب خواهر مسئول را می دهی؟”، “به چه حقی به انتقاد جواب می دهی؟” و سوژه را سرکوب می کردند. گاهی به دلیل اهانت زیادی که به سوژه می شد، او تحمل نمی کرد و در مقابل شان می ایستاد که کار به فریاد زدن و حتی یقه گیری و دعوا می کشید.

در هر نشست زن مسئول و افراد چاپلوس معمولاً به بقیه افراد گیر می دادند که چرا در مقابل سوژه موضع نگرفتید یا به اندازه کافی فعال نبودید و به او تهاجم نکردید، پس خودتان هم مشکل دارید. به این ترتیب هر فردی را که می خواستند با این ترفند سوژه می کردند و هدفشان این بود که افراد مسئله دار را با این شیوه سرجایشان بنشانند.

معمولاً در هر شب سه یا چهار نفر سوژه می شدند. بعضی اوقات مسئول نشست فاکت های نوشته شده را نمی پذیرفت که این خود مصیبتی بزرگ بود و آن فرد علاوه بر آن که آن شب سوژه می شد و کلی حرف می شنید، یکبار دیگر نیز می بایست با آوردن فاکت ها به شکلی که از او خواسته شده و خواندن آن در جمع سوژه بشود. چنانچه فردی در نشست عملیات جاری علیه سوژه ها موضع نمی گرفت یا آن که از نظر مسئول نشست، انتقادات جدی علیه سوژه مطرح نمی کرد، بلافاصله خودش سوژه می شد. این موضوع باعث می شد که افراد علیه سوژه موضع می گرفتند و برخی نیز برای آن که خودشان زیر تیغ نروند انتقادات بی اساس و غیر واقعی از سوژه را مطرح می کردند. در برخی مواقع برخوردها حالت انتقام گیری داشت و افراد در قبال انتقادی که کس دیگری به او کرده بود، هنگام سوژه شدن آن فرد، بلند می شدند و از او انتقاد دروغین می کردند.

شرکت در نشست های عملیات جاری اجباری بود، این نشست ها هر روز به مدت 45 دقیقه برگزار می شد اما اگر سوژه ای مقاومت می کرد ممکن بود تا 2 ساعت هم طول بکشد. کسی که سوژه می شد، آماج حملات کلامی قرار می گرفت و هر کس حرفی علیه او می زد. یکی از جداشدگان درباره احساسش در هنگام سوژه شدن می گفت : “احساس می کردم دنیا برای من آوار شده است. حس تنهایی می کردم. انگار در ته چاه عمیقی قرار دارم و هر چه داد و فریاد میزنم کسی به نجاتم نمی آید.”

برخی اوقات کسی که سوال یا انتقادی داشت را در این نشست سوژه می کردند و به راحتی آب خوردن به او تهمت می زدند تا مجبور شود دست از انتقاداتش بردارد. در این گونه موارد مسئول نشست به یکباره از فردی که انتقاد یا تناقضش را برای مسئولش بیان کرده بود می خواست تا فاکت هایش را بخواند. بعد از این که آن فرد فاکت هایش را می خواند، مسئول نشست تناقض او را در جمع بیان می کرد تا جمع را علیه او تحریک کند، آنگاه به او می گفت “ذهنت را گل بگیر”، “تو عرضه ی حضور در میان مجاهدین را نداری”، “شعبه سپاه پاسداران هستی”. مسئول نشست با چنین جملاتی به بقیه خط می داد که بر سر سوژه بریزند. بعد نوبت چاپلوس ها بود و آنها به سوژه یورش برده و او را زیر دشنام و فحش می گرفتند. اگر سوژه اصرار می کرد که فقط تناقضش را گفته و به غلط کردن نمی افتاد، این رفتار و برخورد برای چند روز ادامه می یافت و با تحریک مسئول نشست، افراد بیشتر از قبل سوژه را تحت فشار می گذاشتند. این یکی از شیوه های روانی و کثیفی بود که مسئولین فرقه برای تحت فشار قرار دادن نفرات بکار می بردند. آن فرد در نهایت تسلیم شده و شروع به انتقادهای کشکی از خودش می کرد و می پذیردفت که تناقضات او ناشی از عدم یگانگی با رهبری بوده است. به این ترتیب شخصیت آن فرد را کاملاً له می کردند تا دیگران هم حساب کار دست شان بیاید و دنبال مطرح کردن انتقاد یا تناقض نباشند.

شرکت در نشست ها اجباری بود، حتی افرادی که می گفتند بیمار هستیم نیز مجبور بودند که در نشست عملیات جاری شرکت کنند. تنها در صورتی که فرد آن قدر بیمار بود که در بیمارستان بستری می شد، از شرکت در نشست عملیات جاری معاف بود. در این شرایط هم اگر بستری شدنش بیش از 2 روز طول می کشید، همان جا که بستری بود برایش نشست می گذاشتند و اگر هم بستری شدنش کمتر از 2 روز بود، بعد از مرخص شدن در اولین شب او را سوژه می کردند.

علاوه بر نشست روزانه یک نشست هفتگی با عنوان “غسل هفتگی” هم برگزار می شد که در آن اعضا مجبور بودند در جمع تناقضات جنسی خود را بیان کنند تا به شدت تحقیر بشوند.

همچنین به صورت دوره ای نشست های سرکوبگرانه ای همچون نشست “بند ف” ، “نشست حوض” و نشست های مختلف دیگر برگزار می شد. در نتیجه اعضا همیشه در وحشت از این نشست ها و سوژه شدن در آنها و تحقیر شدن مستمراً در استرس بودند و فشار روانی سنگینی بر روی هر فرد وجود داشت.

البته در مقاله ای که ذکر کردم گفته شده بود راه حل اجتناب از استرس این است که در روز چند دقیقه‌ای را به مدیتیشن و تمرکز روی تنفس اختصاص دهید.

اما در فرقه مجاهدین خلق اولاً کسی فرصتی ندارد و آنقدر وقت اعضا را پر می کنند که فرصتی برای هیچ کاری نیست و آنقدر وقت او را پر می کنند تا فرصتی برای فکر کردن نداشته باشد. دوماً اگر کسی خارج از کار مشخص شده عملی انجام می داد به عنوان یک فرد مشکل دار شناخته می شد و مورد برخورد تشکیلاتی قرار گرفته و در نشست سوژه می گردید.

ایرج صالحی

نوشته فرقه تروریستی رجوی این گونه به مغز اعضا آسیب می زند – قسمت دوم اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

انقلاب وارد مراحل مختلفی شد، یکی از این مراحل برگزاری جلسات اعتراف به گناهان در حضور جمعی از اعضای فرقه بود. این جلسات که به نشست عملیات جاری معروف است، هر شب برگزار می شد و به دنبال آن نشست های بزرگتری برگزار شد به اسم غسل هفتگی. در این نشست ها هر بار فردی را سوژه می کردند و همه می بایستی علیه فردی که سوژه شده موضع بگیرند والا به آنهایی که موضعی نداشتند و سکوت اختیار می کردند مشکوک شده و سپس آنها را مجبور میکردند حرف بزنند. اگر فرد مربوطه حرفی نداشت او را سوژه می کردند. خلاصه در این نشست ها افراد را شکنجه روحی و روانی می دادند ضمن این که اگر فرد سوژه شده اعتراف به گناه نمی کرد به صورت فیزیکی هم برخورد می کردند. همیشه نفراتی برای چاپلوسی و خود شیرینی نزد مسئولین وجود داشتند و به ظاهر خودشان را مدافع انقلاب مریم نشان می دادند! این افراد جزء مفت خورترین افراد سازمان شناخته می شدند. حتی در این نشست ها بعضا کار به برخورد فیزیکی هم می کشید! خلاصه کلام این نشست های اجباری محصولش این بود: خرد کردن شخصیت اعضایی که معترض بودند.

رجوی از خود بتی ساخت که همه باید به این بت تعظیم می کردند. او معصوم و عاری از گناه بود و بقیه همه گناهکار! مریم قجر بارها و بارها گفته بود مسعود نماینده امام زمان است. او به امام زمان پاسخگو است و شماها باید به من پاسخگو باشید و می گفت خون شما مال مسعود و نفس شما مال من است و به طور غیر رسمی رجوی را امام می نامید و ستایشش می کرد. دستوراتی که از بالا می آمد افراد باید بی چون و چرا اطاعت می کردند و حق سوال نداشتند.

یکی دیگر از مواهب انقلاب طلاق این بود که افراد مجرد هم باید در ذهن شان هر چه درباره ازدواج و روابط عاطفی و تشکیل خانواده و جنس مخالف بود را طلاق می دادند. سوال پیش می آمد آنان که زن ندارند چگونه می خواهند طلاق بدهند؟ مریم قجر در این زمینه گفته بود آنهایی که زن ندارند بیشتر درگیر زن هستند. آنهایی که متاهل هستند یک زن دارند اما مجردها در ذهنشان بیشتر دارند بنابراین آنان باید هر چه را که به اسم زن در ذهنشان دارند، بیرون بریزند و خودشان را به انقلاب گره بزنند و همه زنان را باید در محرمیت رجوی قرار دهند.

در ادامه به بحث محرمیت می رسیم که در قسمت بعدی به آن خواهیم پرداخت.

ادامه دارد…

محمد رضا گلی

نوشته محصول انقلاب ایدئولوژیک یا طلاق چه بود – قسمت اول اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

سوم – دوستی و ارتباط با دیگر اعضا ممنوع

یکی دیگر از محدودیت های ایجاد شده در فرقه رجوی این بود که اعضا نمی توانستند با همدیگر آزادانه صحبت کنند. برای ممانعت از این کار، رجوی ارتباط اعضا با همدیگر را محفل نامید و گفت که محفل “شعبه سپاه پاسداران” است. به این ترتیب هر صحبتی با دیگر اعضا ممنوع شد، خواه این صحبت درباره مسائل تشکیلاتی یا انتقادی بود و یا آن که درباره خاطره ای از گذشته مثلا درباره یک مسابقه فوتبال باشد. فرقی نداشت هر نوع صحبت خارج از روابط تشکیلاتیِ تعریف شده ممنوع شد.

به این ترتیب رجوی ها هرگونه دوستی و رفاقت با دیگر اعضای فرقه را به صورت غیر مستقیم ممنوع کردند. هرگونه ارتباط دو نفره تحت هر عنوانی محفل حساب می شد و با افراد خاطی به شدت برخورد تشکیلاتی می کردند. برای مثال چنانچه دو نفر بیش از یک نوبت در هنگام وعده های غذایی کنار هم دیده می شدند، بخصوص اگر از نظر تشکیلاتی رابطه مستقیمی نداشتند و در یک دسته و یگان نبودند، آنها را صدا زده و می گفتند که چرا با هم بودند و آنها را مجبور می کردند تا حرف هایی که بین شان رد و بدل شده است را گزارش کنند. یا اگر دو نفر را بیش از یکبار در حال صحبت کردن با هم می دیدند، آنها متهم به داشتن محفل می شدند و باید صحبت بین خودشان را گزارش می کردند. اعضایی که متهم به داشتن رابطه محفلی می شدند به شدت تحت برخورد قرار می گرفتند. یکی از اعضایی که به اتهام داشتن رابطه محفلی به شدت با او برخورد می شد موسی حاتمیان بود که حتی رجوی هم نام او را در یک نشست آورده بود. خوشبختانه وی از فرقه جدا شده و در خارج از ایران زندگی می کند.

بعد از برجسته کردن بحث محفل توسط رجوی، کلیه اعضا می ترسیدند با هم صحبت کرده و هنگام ناهار و شام در کنار اعضایی بنشینند که با آنها هم یگان نیستند. خصوصا اگر فردی متهم به این بود که «حلقه ضعیف» است و یا «مشکل دارد»، هرگونه ارتباط با او محفل محسوب شده و افراد باید پاسخگو می بودند. به این ترتیب یک نوع سیستم پلیسی و محدودیت غیر مستقیم دیگر به تمام محدودیت های قبلی افزوده شد.

علت و ریشه چنین محدودیت ها و برخوردهایی این بود که رجوی ها می ترسیدند مبادا نفرات در صحبت با هم نسبت به حقایق آگاه شده یا آن که با هم همفکری کرده و دست به فرار بزنند.

رجوی ها برای آن که اعضا از هم دور شوند و امکان ایجاد رابطه دوستانه بین آنان وجود نداشته باشد، روش های ضد انسانی زیادی را در فرقه جاری کردند که در اینجا به چند تا از برجسته ترین آنها اشاره می کنم.

مریم و مسعود رجوی

مجبور کردن اعضا به موضع گیری علیه یکدیگر در نشست ها

یکی از روش های ضد انسانی رجوی ها برای دشمن کردن اعضا با همدیگر این بود که اعضا را مجبور نمود علیه همدیگر موضع بگیرند. یعنی در نشست های تفتیش عقاید با نام «عملیات جاری» که روزانه برگزار می شد و اعضا می بایست انتقادات روزانه خود را بخوانند، چنانچه کسی سوژه می شد، بقیه شرکت کنندگان در نشست مجبور بودند بر علیه او موضع بگیرند و حرف بزنند. اگر کسی این کار را نمی کرد متهم به این می شد که با سوژه رابطه محفلی دارد (یعنی متهم به عضویت در سپاه می شد) و همانجا او را سوژه نشست می کردند.

مهوش سپهری که یکی از لمپن ترین زنانی بود که من در مناسبات فرقه رجوی دیدم، در زمانی که مسئول اول فرقه بود، نشست های زیادی برای مغزشویی و فشار بر اعضای ناراضی برگزار می کرد. وی همه را مجبور به موضع گیری می نمود وی با توهین خطاب به همه می گفت، شما باید در نشست ها بروید پشت بلندگو و موضع بگیرید. حتی اگر پشت بلندگو فقط «وز وز» بکنید باز هم باید بروید و موضع بگیرید و نباید بدون موضع باشید!

اوج این وحشی گری ها در نشست هایی بود که به «نشست های طعمه» معروف بود. علت نامگذاری نشست با این عنوان این بود که پس از انتخابات ریاست جمهوری در ایران در سال 1380 و غلط از آب در آمدن تحلیل هایی که رجوی درباره آن داده بود، موجی از مسئله داری در بین همه شکل گرفت. رجوی بجای آن که اشتباه خودش را بپذیرد، این نشست ها را راه انداخت و همه را متهم کرد که طعمه وزارت اطلاعات ایران هستند مگر آن که از «نشست های طعمه» عبور کنند.

از ضوابط این نشست ها این بود که نباید کمتر از 50 یا 40 نفر باشد. افراد نباد با سوژه صحبت کنند بلکه باید با داد و فریاد علیه او حرف بزنند. درباره این نشست ها گفته می شد که الان روز قیام و زمان حسابرسی است و همه شما باید جواب بدهید که چرا رهبری را به تهران نبردید؟!

بخش زیادی از این نشست در قرارگاه باقرزاده برگزار شد. میزان توحش و داد و بیداد و درگیر شدن اعضا به حدی بود که به گفته خود مسئولین سازمان، نیروهای عراقی که در اطراف قرارگاه مستقر بودند مسئله دار شده و برای شان سوال شده بود که در داخل قرارگاه چه خبر است که این چنین همه با هم دعوا دارند.

به این ترتیب رجوی وحشیگری را به اوج خودش رساند تا شاید به خیال خام خود اعضا را از هم دورتر و احتمال مسئله داری و ریزش نیرو را کم کند.

افراد در نشست های فرقه گرایی

قانون سی – هفتاد

هر چند موضع گیری علیه سوژه در ابتدای کار دستاوردی برای رجوی داشت اما بعد از مدتی اعضای ناراضی روش های خاص خودشان برای دور زدن این قانون ضد انسانی را می یافتند و به مرور کارآیی این روش برای رجوی ها کم شد. در نتیجه در اواخر دهه هفتاد رجوی یک قانون جدید به همه ابلاغ نمود. او گفت از این پس کافی نیست که هر فرد از خودش انتقاد بنویسد (تا آن زمان هر فرد می بایست برای نشست روزانه موسوم به عملیات جاری، بسته به تعداد مشخص شده که حتی تا 40 مورد هم می رسید، از خودش فاکت انتقادی روزانه می نوشت و به نشست می آورد) بلکه باید نسبت به افراد اطراف خودش هم انتقاد داشته باشد. او گفت که از این پس شما باید بحث 30 – 70 را اجرا کنید یعنی 30 درصد حواس تان به خودتان باشد و 70 درصد دیگر معطوف به افراد اطراف تان باشد. رجوی ها با این کار فشار برای دشمن نمودن اعضا با هم را افزایش دادند. رجوی حتی با وقاحت جملاتی با این مضمون می گفت: “نیاز نیست کسی که منع رطب می کند خودش رطب نخورده باشد. اگر اشکالی در خودتان هست ولی در دیگری دیدید، مهم نیست که خودتان چه کردید، مهم این است که از آن فرد برای آن اشکال انتقاد کنید.”

با این قانون جاسوسی رواج رسمی یافت. رجوی ها می خواستند هیچ نوعی از دوستی بین اعضا وجود نداشته باشد و آنها را با هم دشمن نماید.

عاطفه یک چیز کثیف بورژوازی است

رجوی ها تا آن زمان اعضای گرفتار در فرقه را از خانه و خانواده های شان در ایران، از ادامه تحصیل و کار، از کشورشان، از همسران شان، از فرزندان شان و از بسیاری از حقوق و علائق مشروع جدا کرده بودند. با این حال آنها توان این را نداشتند که ببینند اعضای فرقه نسبت به هم رابطه عاطفی و دوستانه داشته باشند. فکر می کنم در اواخر سال 1379 بود که به ما گفتند برای دیدن یک نوار نشست مریم قجر با تعدادی از مسئولین سازمان به بنگالی که مشخص شده بود برویم. این نوار برای همه نبود و در آن زمان تا سطح فرماندهان دسته پخش می شد. در این نوار مریم قجر به رابطه عاطفی بین اعضا اشاره و جملاتی با این مضمون گفت: “شما نباید رابطه عاطفی با دیگر اعضا داشته باشید، عاطفه شما فقط باید معطوف به مسعود باشد. در غیر این صورت عاطفه یک چیر کثیف بورژوازی است.”

بورژوازی یعنی سرمایه داری و رجوی ها هنوز در ظاهر مدعی بودند که با امپریالسیم که اوج بورژوازی است و کشورهای غربی به سرکردگی آمریکا آن را نمایندگی می کردند در حال مبارزه هستند. وصل کردن یک خصلت به بورژوازی به این معنا بود که با آن خصلت به شدت باید برخورد شود.

به این ترتیب رجوی ها همه گونه ارتباط عاطفی فرد با دنیای بیرون را حرام و ممنوع اعلام کردند. تا آن زمان هیچ عضوی حق نداشت احساس و عاطفه ای نسبت به پدر، مادر، زن، فرزند و سایر بستگان داشته باشد. اما از آن پس اعضای فرقه حتی از داشتن رابطه دوستانه و عاطفی با هم نیز منع شدند. به قول مریم قجر همه عاطفه و علاقه و عشق افراد بایستی از آن رهبری عقیدتی یعنی رجوی باشد و هیچ کس چه در خفا و چه در آشکار حق هیچ کاری به منظور برقراری ارتباط عاطفی با غیر از رجوی را نداشت. این موضوع شامل همه می شد، زن و مرد، مسئول و تحت مسئول، . . . حتی اگر اعضا در درون به این موضوع اعتقاد نداشتند باز هم مجبور به پذیرفتن آن بودند. اگر مسئولین فرقه متوجه می شدند که فردی خلاف این رفتار می کند شدیداً در نشست جمعی با او برخورد می کردند که بعضاً این برخورد ها منجر به توبیخ و تنبیه بدنی هم می شد.

این بخشی از آزادی مورد ادعای رجوی ها است. آن هم تازه برای کسانی که مریدش بودند. آیا چنین تفکری برای مردمی که حتی در حد کم با او زاویه داشته باشند، ذره ای حق آزادی قائل خواهد بود؟

ادامه دارد

صالحی

نوشته رجوی ها تا بی نهایت با زن، زندگی و آزادی دشمن هستند – قسمت نهم اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

چند روز بعد صنفی که از این برخورد متناقض شده بود در جریان نشست عملیات جاری دستش را بالا برد و از مسئول نشست که یک زن بنام ملیحه بود خواست اجازه دهد که گزارش خود را بخواند. لحظه ای بعد شروع به خواندن فاکتش کرد و گفت: دیروز وقتی پرویز سراغ غذای مرغ اوره ایش را از من گرفت به دروغ به او گفتم امروز غذایت عدس پلو است.(نقطه) (آغاز) آن روز بدجوری هوس خوردن مرغ کرده بودم غذای پرویز را خودم خوردم و به او دروغ گفتم. (واقعیت) واقعیت این بود که من غذای برادری را خورده بودم که مریض بود و من با خوردن غذایش او را دچار مشکل کردم.

در همین لحظه پرویز که چند هفته منتظر این فرصت بود پشت سر صنفی حاضر شد وبا صدای بلند گفت. خواهر ملیحه این دست رو نکرده و فاکتش را خوب نخواند. اصلا به ظلم هایش اشاره نکرد. او با جان من بازی کرد. خیلی راحت از روی فاکتش رد شده و خودش را روسیاه نکرد و در حالیکه یقه صنفی را گرفته بود داد میزد زودباش دست رو کن!

در این لحظه مسئول نشست گفت پرویز کافیه وقت نداریم می خواهیم نوبت به دیگران برسد. در ضمن فکر می کنم اتفاقا نقطه آغازش را گفت هوس مرغ کرده بود. پرویز مجددا صدایش بلند شد. خواهر حداقل در لحظه عملیات جاری می کرد یک تکه اش را می خورد. من کلی گرسنگی کشیدم الان خوندن فاکت به چه درد من می خورد؟! در این لحظه مسئول نشست که دید پرویز دست بردار نیست گفت پرویز بنشین تا خودت را سوژه نکردم. تو چه اوره ای هستی که دیروز در کشتارگاه با عباسعلی 20 سیخ جگر و دل و قلوه خوردی؟! بشین سرجات. و خطاب به مسئول آشپزخانه گفت از فردا غذای پرویز مثل بقیه است و باید دکان سه نبش اوره ایش را تعطیل کنیم.

داریوش قنواتی

نوشته نشست عملیات جاری و سوژه مرغ اوره ای اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

اخیرا راز یکی از قتل های درون فرقه یعنی قتل آقای قربانعلی ترابی در حال بازگو شدن است و ابعاد بیشتری از آن در حال افشا شدن است.از این رو رجوی ها و سران فرقه به تکاپو افتاده اند تا مانع  بر ملا شدن راز این جنایت شوند. اما حقیقت تا ابد پوشیده نیست و خورشید همیشه پشت ابر نمی ماند. در واکنش به افشاگری های انجام شده درباره به قتل رساندن قربانعلی ترابی، سران فرقه شروع به سوء استفاده از نام  اعضای خانواده وی و افرادی از فرقه که به نوعی با او در ارتباط  بودند،کردند تا با سوء استفاده از بی خبری آنها، این جنایت را بپوشانند. یکی از کسانی که از نام او سوء استفاده شده «اسماعیل شهسوار» است. نام او را در زیر یک بیانیه که به احتمال بسیار زیاد خودش هم از محتوای آن بی خبر است گذاشته اند تا بلکه حقیقت قتل قربانعلی ترابی را لاپوشانی کنند!

دیدن نام اسماعیل شهسوار خاطراتی از او را برایم زنده کرد که در اینجا یکی از آنها را بیان می کنم.

در اواخر دهه هفتاد اسماعیل در محور ما بود. چون از قبل او را نمی شناختم و به لحاظ تشکیلاتی هم ربطی نداشتیم، رابطه مان در حد سلام و علیک بود اما مسئولین با او رابطه بدی داشتند و او را «حلقه ضعیف» معرفی می کردند. حلقه ضعیف در تشکیلات فرقه به کسی گفته می شد که از نظر مسئولین وصلش به تشکیلات بسیار ضعیف است و باید تحت برخورد قرار بگیرد تا مشکلش به بقیه اعضا سرایت نکند.

یک شب به ما گفتند که نشست عملیات جاری ما با نفرات هم رده مان در قسمتی که اسماعیل در آن است مشترک برگزار می شود. مشخص بود که یک خبری هست. چرا که معمولاً این کار را برای رده ما نمی کردند مگر در مواقعی که فرمانده یک قسمت غایب باشد و در نتیجه برگزاری نشست او را به مسئولی هم رده با او می سپردند. حالت بعدی این بود که بخواهند فردی را سوژه کرده و تعداد نفرات را زیاد کنند تا فشار بر سوژه بیشتر شود.

مسئول نشست آن شب «فریده ماحوزچی» نام داشت. هنوز نشست شروع نشده بود که ناگهان مسئول نشست، اسماعیل شهسوار را صدا زد و گفت فاکت هایت را بخوان. مشخص بود که از قبل برنامه داشتند تا وی را سوژه کنند. با خواندن نام اسماعیل بقیه افراد حاضر در نشست نفس راحتی کشیدند چرا که فهمیدند آن شب سوژه نیستند. اما در عین حال برای اسماعیل ناراحت بودیم چرا که آن شب می بایست سوژه شود.

اسماعیل گفت فاکت هایم را ننوشتم. بدنبال این جواب، مسئول نشست شروع به اهانت به اسماعیل کرد و به تحریک جمع علیه او پرداخت. اسماعیل ساکت بود و جوابی نمی داد و چند دقیقه طولانی به این منوال گذشت. یعنی مسئول نشست بر علیه اسماعیل وراجی می کرد و اسماعیل سر به زیر انداخته بود و حرفی نمی زد.

ناگهان چند نفر که همیشه در نشست ها چاپلوسی کرده و پاچه همه را می گرفتند و معلوم بود که از قبل توجیه شده اند شروع کردند به داد و بیداد علیه اسماعیل و می گفتند: “این چه وضعی است. چرا حرف نمی زنی. چرا کارت رژیم را بازی می کنی”، “چقدر خواهر مسئول برای تو از خودش مایه بگذارد، چقدر حق رهبری را می خوری” و . . . وقتی هجمه خیلی زیاد شد اسماعیل قصد داشت صحبت کند که ناگهان طبق معمول نشست های آن زمان، چند نفر شروع به داد و بیداد کرده و در حالی که از صندلی های خود بلند شده بودند سر اسماعیل فریاد می زدند: «ساکت باش. چطور جرات می کنی جواب خواهر مسئول را بدهی؟ چقدر بی حیا و دریده شده ای؟» و اباطیلی از این دست.

بار دیگر اسماعیل ساکت شد اما خیمه شب بازی به اوج خود رسیده بود و باز گروه اول بر سرش ریخته و با داد و بیداد می گفتند: “خجالت بکش، خواهر مسئول از خودش برایت مایه گذاشته، جمع دارد از خودش برای تو مایه می گذارد، اما تو حاضر نیستی حرف بزنی؟ خوردن حق رهبری را تمام کن تا کی باید به تو پرداخت شود.”

بار دیگر اسماعیل خواست حرفی بزند که افراد گروه دوم مانع از حرف زدنش شدند و طبق سناریو باز داد و بیداد راه انداختند و می گفتند “ساکت باش. به چه جرأتی می خواهی جواب خواهر مسئول را بدهی، به غیرت ما بر می خورد و این اجازه را به تو نخواهیم داد.”

وضعیت دردناک ولی مضحکی شده بود. اسماعیل نه راه پس داشت و نه راه پیش. نه به او اجازه می دادند حرف بزند و نه اجازه می دادند ساکت باشد. خلاصه یک بلبشوی عجیبی شده بود. تا می خواست حرف بزند می گفتند جواب نده و وقتی سکوت می کرد می گفتند خواهر مسئول و جمع این همه مایه گذاری می کنند اما تو حاضر نیستی فردیتت را بشکنی. تو در حال تقابل کردن هستی. مثل سیب زمینی بی رگ شدی. در این وسط اسماعیل بیچاره گیج شده بود و نمی دانست چه باید بکند.

در نهایت آن شب مسئول نشست وقتی دید اوضاع خیلی مفتضح شده ، تلاش کرد نشست را جمع و جور کند. به معترضین گفت ساکت باشند و به اسماعیل گفت: ” دیدی جمع چه نظری دارد، امشب برو و اعمالت را پروژه کن و برای نشست بعدی بیاور”. به این ترتیب نشست آن شب تمام شد اما همه متوجه شدند که مسئولین فرقه چقدر از اسماعیل کینه دارند.

نتیجه این که اگر کسی در فرقه مانده به این معنا نیست که دل خوشی از فرقه دارد. دلایل مختلفی برای ماندن فرد وجود دارد که بیشتر آن حصارهای ذهنی است که افراد برای اعضا ساخته اند تا آنها را قفل نگه دارند و احساس کنند به محض اینکه بخواهند خودشان را نجات بدهند، به بالاترین آرمان ها خیانت خواهند کرد. اسماعیل شهسواری نیز یکی از این افراد است که بر سر او بلاها آوردند و دل خوشی از رجوی ها ندارد و سرانجام روزی خودش را نجات داده و حقایق را افشا می کند هرچند امروز رجوی ها از نام او سوء استفاده می کنند.

صالحی

نوشته خاطره ای دردآور درباره اسماعیل شهسوار اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

مثال بزنم تا شما بهتر متوجه بحث من شوید:
– نشست‌های عملیات جاری: یکی از جاهایی که در آن خبری از ادب، معاشرت و اخلاق نیست همین نشست‌های موسوم به عملیات جاری است. وقتی سوژه فاکت های خود را می خواند چه در بیان و چه در نحوه اداره نشست خبری از اخلاق نیست و بی احترامی به شدت موج می‌زند.

– نشست های غسل: جای دیگری که خبری از ادب و ارزش های انسانی دیگر نیست همین نشست های موسوم به «غسل» است. در این نشست ها چنان از مسائل جنسی و جنسیتی سخن گفته می شود که صد رحمت به اعتراف گیری در کلیساها. هر آنچه در ذهن یک نفر نسبت به زنان محیطش می گذرد بیان می شود تا جایی که شنونده نمی داند در حال تماشای فیلم مستهجن است و یا در حال شنیدن تناقضات ذهنی یک فرد.

– نشست های «دیگ»: در این نشست ها وقتی سوژه کج خُلقی کند به دستور مستقیم رئیس و اداره کننده نشست، برخی عوامل تند روی حاضر در نشست روی سر سوژه می ریزند و با الفاظ بسیار رکیک و حرف های زشت تلاش می کنند تا سوژه بحث را زیر تیغ نگه داشته و او را بشکنند.

برخی از دوستان سوال کرده بودند که فرق نشست عملیات جاری و دیگ در چیست؟ خدمت شما عرض کنم که در محتوا یکی هستند، فقط تعداد شرکت کننده در نشست موسوم به دیگ چندین برابر نشست های عملیات جاری است. مثلا شرکت کنندگان در نشست عملیات جاری معمولا از ۱۰ تا ۲۰ نفر هستند ولی در نشست های دیگ شرکت کنندگان گاه به ۱۰۰ نفر نیز می رسند. یک فرق دیگری که وجود دارد نزاکت و احتراماتی است که باید در هر جایی باشد ولی در نشست های دیگ خبری از نزاکت و این قبیل حرفها نیست.

– وادار کردن افراد برای موضوع گیری علیه اقوام و فامیل هایشان: این یکی از مهمترین موضوعات روز در فرقه است و فعلا هم ادامه دارد. در واقع رجوی هر جا که کم بیاورد دست به این راه حل زده و برخورد با خانواده را در بی‌حرمتی و بی احترامی می بیند، از دیدگاه متحجرانه او باید خانواده را با عبارات و واژه های زشت و زننده زیر فشار گذاشت تا آنها دیگر از خواسته های برحق خود کوتاه بیایند..
در چند مورد از واکنش هایی که در سایت های رجوی وجود دارد دیدم که علیه خانواده عبارت های زشت و زننده‌ای به کار گرفته شده است. عباراتی هایی همچون، « ماماچه پلیدک، خانواده الدنگ، خانواده بی همه چیز و ..» نمونه هایی از جملات بسیار زشت و نکوهیده هستند که فقط از دهان افرادی خارج می شود که اصلا به هیچ ارزشی اعتقاد نداشته و اصطلاحا افراد بی بوته از آنها استفاده می کنند.

رجوی و سران دجال فرقه او در سخنوری و بیان کم نمی آورند و تلاش می کنند که هرصفت زشتی که لایق خودشان است را به دیگران نسبت داده و مسیر آگاهی بخشی و روشنگری مبارزه با فرقه گرایی را به انحراف بکشانند.

یادداشت از: ارسلان صادقی اردبیلی

نوشته سقوط ارزش‌های انسانی در مناسبات فرقه سرکوبگر رجوی اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

ناخودآگاه بیاد نشست های چندین ماهه سرکوب و شکنجه روحی و روانی بنام« نشست های حوض و مؤسسان دوم» در بغداد افتادم که در زیر چتر حمایتی مخابرات و استخبارات عراق تحت حاکمیت دیکتاتور معدوم شده، صدام حسین قرار داشتند و‌ در بغداد برگزار می ‌شد.

این نشست های طویل المدت که به اسم انحلال ارتش آزادیبخش رجوی نام داشت و باید نفرات بالاجبار قوانین وحشیانه انقلاب کذایی مریم رجوی را (قوانین سخت دیکتاتوری و‌خود محوری مسعود و مریم رجوی برای پرستش خداگونه این دو و خط و خطوط آن ها بدون چون و چرا و اما و اگر به صورت خودکار و کورکوانه آن ها می پذیرفتند و تعهد می دادند که با شرایط جدید بیایند و عدول از آن مساوی با حکم اعدام فرد با اذعان و نوشتن کتبی آن و به دست خود نفر بود) که سرکوب و شکنجه روحی و جسمی بود بپذیرند و تک تک از آن مرحله عبور کنند.

اولین قانون تدوین شده در این نشست قانون عملیات جاری بود که می بایست از این پس به صورت روزانه برگزار می ‌شد و همراه با شکنجه روحی، جسمی و تفتیش عقاید صورت می گرفت و در کنار آن زمینه نشست های وحشیانه جنگ و کتک کاری و سربه نیست کردن افراد موسوم به نشست های دیگ فراهم کردند که این خود بحثی جداگانه می طلبد.

ترفند رجوی در آن موقع برای این تز و ایده خود برای انحلال ارتش به اصطلاح آزادیبخش این بود که افراد دچار اپورتونیسم شده و باید ارتش منحل شود. این در شرایطی بود که مریم رجوی بعنوان رئیس جمهور خودخوانده برای فتح به اصطلاح خارجه به اروپا و فرانسه رفته بود که اروپا و آمریکا را به حمایت از ارتش رجوی وادارد و ایرانیان خارج از کشور را روانه عراق نماید یا حامی خود کند و آن جا را فتح نماید. اما نه تنها نتوانست نفرات جدید را وارد تشکیلاتش کند بلکه برعکس تعداد زیادی از کادرهای رجوی که مریم را همراهی می ‌کردند در اروپا و آمریکا از فرقه و تشکیلات رجوی جدا شده و به عراق برنگشتند و در آن جا به دنبال زندگی شخصی خود رفتند. از طرف دیگر در قرارگاه اشرف یک نارضایتی عمومی از وضعیت موجود با توجه به زندانی و شکنجه و کشتار سال ۱۳۷۳ که بیش از ۷۰۰ نفر زیر شکنجه رفتند و بعضی کشته و سر به نیست شدند، جوی از یأس و ناامیدی بر همه حاکم بود ولی کسی جرأت بیان درون خود را نداشت چرا که با زندان و شکنجه و ترس از سربه نیست شدن روبرو بود، در چنین شرایطی رجوی همه را به تیغ و درفش تهدید و شرایط قرون وسطایی ناشی از انقلاب درونی مریم که چیزی جز تهی شدن افراد از خود و بی هویتی فردی در خدمت رجوی در بر نداشت، فرا خوان انحلال ارتش و ثبت نام در مؤسسان دوم را داد و کسی جرأت نه گفتن به رجوی را نداشت.

این فراخوان و نشست های سرکوب رجوی در آن زمان که زیر رعب و وحشت ناشی از زندان و شکنجه و سر به نیست شدن و در سایه حمایت بعث عراق صورت می گرفت بالاجبار تضاد رجوی را موقتاً حل می ‌کرد و بر بحران درونی با زور چماق غلبه می نمود اما الان در کشور آلبانی که نه نیروی قابلی برای رجوی مانده است و نه شرایط و حمایت های دیکتاتور عراق با خود دارد و از همه مهم‌تر اندک اسیران کهنسالی که در آلبانی انتظار مرگ می کشند، این فراخوان رجوی برای ثبت نام در مؤسسین پنجم برای چیست؟

به نظر می آید با توجه به ربع قرن تجربه در تشکیلات رجوی و شرایط کنونی بین المللی و با موقعیت سیاسی و نظامی و منطقه ای ایران و هم پیمانان آن که می‌ رود تک تک امیدها و خواب‌های پنبه دانه رجوی برای خاورمیانه از جمله شکست حاکمیت سوریه، تسخیر کشور عراق به دست داعش و بعثی ها، نابودی ملت مظلوم یمن که خط مقابله با ارباب قدرت آن ها در منطقه یعنی رژیم غاصب و کودک کش اسرائیل است، نقش بر آب کرده و نتیجه معکوس برای رجوی در بر داشته و اربابش اسرائیل به نقطه ضعف رسیده و عربستان و آمریکا دیگر آن ابهت و قدرت نعره کشی را از دست داده اند و از در رابطه و دوستی با ملت ایران درآمده اند و اروپا نیز پیش قراول این وضعیت است و حمایت های سیاسی و مالی آمریکا و اروپا و عربستان و چند کشور کوچک عرب و حتی اسرائیل از فرقه کم شده و چشم انداز برداشتن این حمایت‌ها بسیار زیاد است و آثار آن در آلبانی هویداست، رجوی شلوار خود را خیس نموده و از ترس مرگ، چنین فیلی را هوا کرده و به کانون شورشی موهوم و نداشته اش و ثبت نام در مؤسسین پنجم فراخوان داده است.
این چیزی نیست جز نا امیدی مطلق مسعود و مریم رجوی در شرایط کنونی جهان و منطقه و غروب تشکیلات آن ها که چشم انداز آن بسیار واضح و روشن است.

باید به رجوی گفت « آن سبو بشکست و آن پیمانه ریخت» اربابت صدام که رفت اگر مرد بودی باید با او می رفتید چون هر چی داشتید از اون ملعون دیکتاتور بود و الان نعره فریبکارانه ات بعد از صدام آن هم در اروپا، خریداری ندارد و بیش از این خودتان را فریب ندهید. بهترین راه برون رفت از این پریشان حالی و مخمصه تسلیم خود و خانم آلبانی نشینت به یک دادگاه عدالت اروپایی و رها کردن اسیران در چنگت و رفتن آن ها به دنبال فرجام خود است. به امید یک زندگی آزادانه و به دور از غل و زنجیر.

عبدالکریم ابراهیمی

نوشته نشست های حوض و مؤسسان دوم در بغداد اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

بدون اشاره به گذشته من، ما به همدیگر معرفی شدیم . در صحبت با ایشان دیدم بشدت از مجاهدین و مریم و مسعود رجوی ابراز تنفر می کند. دلیلش را پرسیدم . گفت سالیان سال هست این بیشرف‌ها برادرم را فریب داده و از کشور … بردند فرانسه و الان هم درآلبانی هست . پرسیدم اسم برادرت چیه . اسم کوچکش را گفت . پرسیدم فامیلی ؟ گفت فلانی ، گفتم با پسوند فلان؟ با خوشحالی همراه با تعجب به من نگاه کرد و گفت درسته هیچ کس این پسوند را نمی داند ! گفتم ولی در سازمان بعضی ها برادرت را با پسوند … می شناسند . از برادرش پرسید و می‌گفت پدر و مادرم تا روز مرگ‌شان صدای برادرم را نشنیدند.

به او نگفتم که برادرش تبدیل شده به یکی از شکنجه گران رجوی. سئوالات زیادی می پرسید و همه‌اش رجوی را نفرین می‌کرد. و میگفت مریم رجوی مترسک مسعود رجوی هست برای پنهان کردن چهره سیاه خودش. یکی از سئوالاتش در باره انقلاب ایدئولوژیک و عملیات جاری و ماجرای غسل هفتگی بود! و خودش توضیحاتی درباره دانسته‌های خود از این موضوعات مطرح کرد. گفتم هرآنچه گفتید درست است . و من خلاصه ماجرای عملیات جاری و غسل هفتگی را در چند جمله برایش اینچنین توضیح دادم .

پایان جنگ ایران و عراق و شکست سیاست ها و استراتژی و تاکتیک های رجوی در عراق . تناقضات روز افزون و بیشماری را در نیروهای گرفتار در قرارگاه اشرف به وجود آورده بود . که تماما درست و برحق بودند . و رجوی هرگز پاسخگو نبود و شکست‌ها و اشتباهات خودش را که منجر به کشته شدن بسیاری از نیروها شده بود را نمی‌پذیرفت و می‌گفت شما در پشت تنگه زن و زندگی گیر کرده‌اید و ما به همین دلیل نتوانستیم رژیم را سرنگون بکنیم . بحث‌های رجوی اصلا برای نیروها قابل قبول نبود و افراد کم کم درخواست جدا شدن از مناسبات مجاهدین را می‌کردند.

رجوی برای فرار از فروپاشی و پاسخگو نبودن به خطا‌های جدی خودش ماجرای انقلاب ایدئولوژیک به راه انداخت و بعد بند‌های آن را یکی پس از دیگری برای درمان درد‌های بی‌درمانش ابداع می‌کرد. اما این حیله رجوی کار ساز نبود . تناقضات بی پاسخ تبدیل شده بود به صحبت های مخفیانه زیرزمینی بین افراد .

وقتی رجوی متوجه این موضوع شد که تمام نیروها و بدنه اصلی سازمان درگیر گفتگوهای مخفیانه درباره شکست‌ها و دروغ‌های رجوی شده بودند و برخوردهای تشکیلاتی فرماندهان با این موضوع هم کار ساز نبود. رجوی برای این که این ماجرا را جمع و جور کند آمد و گفت ، گفتگوهای تناقضات بصورت مخفیانه در درون مناسبات محفل است. و داشتن محفل سیاسی و تشکیلاتی یعنی بوجود آمدن شعبه سپاه پاسداران در درون مناسبات ما . و هر کس از این محفل ها برقرار کند یعنی پاسدار و نفر رژیم در درون ما است. او گفت از این پس خودتان باید جلوی محفل و شعبه سپاه پاسداران را در یگان‌ها و قرارگاه‌هایتان بگیرید. و این عملیات جاری شما یا همان جهاد اکبر است که هر روز باید جریان داشته باشد. نباید اجازه بدهید کسی محفل بزند و یا اعلام جدایی کند . اگر کسی این چنین کرد ، به من ربطی ندارد حتی احتیاج نیست از فرمانده هانتان بپرسید . خودتان در یگانه‌ تان به حسابش برسید. و با تمسخر می گفت در این حسابرسی تا جایی پیش بروید که فقط یک تکه استخوان از فرد مورد نظر باقی بگذارید! همان مقدار برایم کافی هست.

و اینچنین بود که رجوی خود را از پاسخگویی در برد و نیروها را به جان هم انداخت. و از دور و پشت صحنه با هدایت شورای رهبری یا چماقداران خودش چه آتش ها وسرکوب‌ها در قرارگاه اشرف و باقرزاده به راه انداخت . این ماجرا هنوز هم ادامه دارد . اکنون رجوی وجود خارجی ندارد اما اسیران به زنجیر کشیده شده درآلبانی را با فریب یا تهدید به تلویزیون و برنامه پرونده می‌کشند تا بر علیه خانواده خودشان توهین کنند .

و باز رجوی برای فرار از پاسخگویی ، از پشت صحنه ، قربانیان خودش را به جان هم انداخته است !!!

فتح الله فتحی

نوشته شکنجه گران رجوی از عملیات جاری تا اعتراف تلوزیونی اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

به گزارش پایگاه خبری-تحلیلی فراق، ظاهرا این متن یک سند درون تشکیلاتی حاوی مفادی شامل دستورات و توصیه ها در خصوص چارچوب و نحوه برگزاری و دستور جلسات عملیات جاری بوده و خطاب آن نیز به مربیان برگزارکننده بوده است. البته اطلاعات نسبی در خصوص نشست های مذکور وجود داشت اما این سند نسبتا محرمانه که حتی قرار نبوده در اختیار اعضای عادی نیز قرار بگیرد تا حدود زیادی اهداف رهبران این فرقه تروریستی و سیستم غیرانسانی حاکم بر فرقه را بیش از پیش هویدا می سازد.

نکته عجیب (و البته تاسف برانگیز) تعدد و گوناگونی جلسات در فرقه است. از نشست های حوض گرفته تا نشست دیگ، جلسات غسل هفتگی و نشست های عملیات جاری. دستور کار این نشست ها و اهداف پس پرده نیز که به اندازه کافی روشن و مشخص است. هرچه الفاظ را در ذهن بالا پایین می کنم نمی توانم معادلی برای توصیف شناعت و اشمئذاذ نهفته در پس برگزاری جلساتی مثل غسل هفتگی و یا عملیات جاری بیابم. واقعا مجبور ساختن افراد به بیان فانتزی های جنسی خود و یا حتی تمایلات عینی خود و در نهایت، سرکوب و تحقیر آنها بخاطر اقاریر خود در جلسات غسل هفتگی و یا اجبار روزانه افراد به بیان روزمرگی های خود و آنچه در سر پرورانده اند را چه می توان نامید؟

جالب آنکه افراد هیچ اختیاری برای عدم شرکت در جلسات مذکور ندارند و به تعبیر فرقه، عدم شرکت فرد در نشست عملیات جاری مرز سرخ است. افراد هفته ای حداقل یکبار باید فکت های خود (بخوانید اقاریر و اعترافاتی که آنان را مستحق تحقیر می کند) بخوانند.

واقعیت آن است که از منظر حقوقی، چه قواعد حقوق داخلی و چه معاهدات حقوق بشری، شرکت افراد در تشکیلات، انجمن ها، احزاب و دسته جات آزاد است و این موضوع در اعلامیه های جهانی حقوق بشر و میثاق حقوق مدنی و سیاسی نیز به صراحت آمده است. و البته مهمتر از این حق اجتماعی پیش بینی شده برای افراد، احترام به کرامت انسانی و حق آزادی عقیده و بیان است که در پناه برگزاری چنین جلساتی کاملا نادیده گرفته می شود. اما با این همه باید توجه داشت این ساختارهای فرقه ای پیش از آنکه از منظر حقوقی مورد تحلیل قرار گیرند باید از منظر روانشناختی موضوع مطالعه و بررسی قرارگیرند. بر اساس قواعد حقوقی (فارغ از اینکه در اینجا ما با تشکیلاتی با سابقه تروریستی و جنایی مواجهیم) تا زمانی که گروه یا تشکیلاتی مرتکب جرم نشود، خواه علیه اعضای خود و یا فراتر از آن، و یا اعضای خود را به سمت ارتکاب جرایم سوق ندهد طرح ادعاهای حقوقی علیه آن گروه دشوار می گردد. اما در این رابطه به نظر می رسد که یافته های روانشناختی (اعم از فردی و اجتماعی) می تواند بسیار آگاهی دهنده و ثمربخش باشد. اینکه حاصل جلساتی از این دست، و اساسا فلسفه شکل گیری چنین جلساتی ایجاد یک سیستم کنترل قوی بر ذهن و حتی جسم افراد است و طراحان این جلسات هدفی جز نظارت و کنترل غیرانسانی (فردی و جمعی) بر اعضای گروه ندارند.

نشست های ع.ج و دیگ و غسل هفتگی ابزاری به غایت غیرانسانی برای زوال و به تعبیر مناسب تر انهدام اعتماد بنفس، عزت نفس و کرامت انسانی افراد و تبدیل اعضا به انسان هایی مطلقا مطیع و فاقد قدرت تصمیم گیری و تحلیل است. از دیگر نتایج برگزاری این نشست ها باید به جلوگیری از ایجاد همدلی و ارتباطات انسانی میان اعضا، تلقی سایر اعضا به عنوان دشمن یا کسانی که به قصد تحقیر وی بر وی کنترل و نظارت می کنند و نیز منتفی ساختن هر گونه اتحاد احتمالی میان اعضا علیه سازمان، ایجاد حس ناخوشایند تحت کنترل یا نظارت دائمی بودن اشاره کرد.

در این میان از نظر بنده دو نکته بیش از هر چیزی باید مورد توجه قرار گیرد؛

اولا جا دارد که روانشناسان و متخصصین امر در باب ماهیت اقداماتی این چنین در قالب تشکیلات فرقه ای به جامعه اطلاع رسانی نمایند. گواینکه تشکیلات فرقه گون منحصر به فرقه رجوی و مجاهدین ش نیست.

ثانیا خانواده های اعضای اسیر در فرقه به حق نباید از بی خبری و یا دوری گزیدن عزیزان خود آزرده خاطر گردند. به واقع باید آنان را انسان هایی اسیر در بند محدودیتهای جسمی و ذهنی فرقه رجوی دانست که آزادی آنان جز در گروی آگاهی بخشی و تلاش برای رسواسازی و تبیین ماهیت فرقه ای مجاهدین خلق در سطح داخلی و بین المللی نیست.

سخن در این باب بسیار است و از منظر حقوق بشر بیشتر در مورد آن خواهم نوشت.

یادداشت از: دکتر نواب محمدی
دکترای حقوق بین‌الملل

نوشته اعترافاتی که فرد را مستحق تحقیر می‌کند اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.