پدر و مادر فاطمه هر دو معلم بودند و پیش از آغاز جنگ تحمیلی، در اقدامی جهادی برای کمک‌رسانی به مردم محروم خوزستان، با داشتن فرزندی خردسال، به بندر ماهشهر رفتند و در آنجا به فعالیت‌های فرهنگی و آموزشی پرداختند. زهرا عطارزاده، مادر فاطمه‌سادات بعدها در مصاحبه‌ای درباره چگونگی سوزانده شدن کودک دلبندش توسط عوامل مجاهدین خلق می‎گوید:

“یک شب در واحد ارتباط جمعی بودیم. مجاهدین آمدند و از روزنه کلید واحد، چراغ قوه انداختند تو که من بیدار شدم و با شنیدن صدا رفتند. یکی دو شب بعد بود که به خاطر فاطمه، رفتیم توی کانتینر خوابیدیم؛ چون هوا گرم بود و او نمی‌توانست بخوابد و ما برای خنک کردن خانه هم امکاناتی نداشتیم. آن شب هم در کانتینر خوابیدیم چون هوا گرم بود. صبح رفتیم خانه نماز بخوانیم. دوستم که با ما همکاری داشت، آمد برای نماز و گفت از کنار کانتینر شعله‌های آتش بلند می‌شود. به سرعت رفتیم آن جا. همسرم هرچه تلاش کرد نتوانست برود تو. دیدم شعله‌های آتش از کانتینر زبانه می‌کشد. اطمینان داشتم که دخترم داخل آن است و در شعله‌های آتش می‌سوزد اما آتش آن قدر زیاد بود که نزدیک شدن به آن محال بود. مردم تلاش می‌کردند آتش را خاموش کنند، اما فایده‌ای نداشت. آتش‌نشانی آمد و آتش را خاموش کرد؛ آنجا بود که بدن سوخته دخترم را دیدم. پارچه سفیدی روی بدنش انداخته ‌بودند، اما از شدت حرارت استخوان‌هایش، پارچه آتش گرفت و از بین رفت. پارچه دیگری انداختند.”

نوشته قصه دختربچه ۳ ساله ای که عوامل مجاهدین خلق زنده زنده سوزاندند اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

در سال‌های دهه شصت، پس از اعلام جنگ مسلحانه مجاهدین خلق اقدام به فعالیت های تروریستی علیه شهروندان و دولتمردان ایرانی کردند. اهداف این ترورهای کور مردم عادی، شهروندان بی‌دفاع، رهگذران، مسافران وسایل حمل و نقل عمومی بودند. سازمان مجاهدین خلق بدون شرمساری، مسئولیت این ترورهای کور را به عهده می‌گرفت و ترورهای شهروندان عادی را در رسانه‌های خود اعلام می‌کرد و از این عملیات‌های تروریستی با عناوینی چون “اعدام انقلابی” و “آتش قهر خلق” یاد می‌کرد.

لیلا و زهرا نوربخش

در یکی از این ترورهای کور،‌ روز شنبه 25 مهرماه 1360، مصادف با عید غدیر خم، سازمان مجاهدین خلق جنایت دیگری در کارنامه خود رقم زد. عوامل مجاهدین با منفجر کردن یک اتوبوس که حامل مردم عادی در شیراز بود، کودک سه ساله؛ لیلا نوربخش را به آتش کشیدند و عده‌ای دیگر را به شدت مجروح کردند. زهرا نوربخش، خواهر بزرگتر لیلا که اکنون 43 سال دارد، برای همیشه آثار سوختگی را با خود حمل کرد.

لیلا نوربخش که در عملیات تروریستی مجاهدین سوخت

خانواده نوربخش بارها در دادخواهی برای فرزندان خود با رسانه‌ها و نهادهای مختلف مصاحبه کردند. در یکی از این مصاحبه‌ها ماه‌بس نوربخش، مادر لیلا نوربخش، بخشی از حادثه کشته شدن دختر سه ساله و مجروح شدن دختر چهارساله‌اش را چنین روایت می‌کند:

” اتوبوس تقریبا 40 نفر مسافر داشت. مسافت کمی را طی کرده بودیم. اتوبوس با صدای بلند خانمی که از عقب اعلام کرد: بمب‌گذاری شده است. متوقف شد. چند ثانیه از توقف اتوبوس نگذشته بود که صدای مهیبی شنیده شد و اتوبوس در آتش سوخت. آتش در اتوبوس زبانه می‌کشید و همه به سمت درب عقب اتوبوس هجوم آوردند؛ اما در از کار افتاده بود و باز نمی‌شد. مردم وحشت کرده بودند. هر کس سعی می‌کرد جان خود و خانواده‌اش را نجات دهد. عده‌ای از طریق پنجره‌ها خودشان را از اتوبوس خارج کردند. فرصتی نداشتیم و هر لحظه شعله‌های آتش بیشتر و بیشتر می‌شد. فضای اتوبوس را دود گرفته بود و نتوانستم لیلا و زهرا را ببینم. با دستم به سختی شیشه اتوبوس را شکستم. دستم پر از شیشه بود و خون از آن جاری شد. فقط توانستم خودم و ابراهیم را که در بغلم بود نجات دهم. از اتوبوس که بیرون آمدم، همسرم را دیدم. صورت و موهایش سوخته بود. سراغ لیلا و زهرا را گرفتم. گفت: آن‌ها را ندیدم، حتما داخل اتوبوس مانده‌اند. خواهرم که سوخته بود را دیدم و بیرون کشیدم. با شنیدن این جمله جیغ کشیدم و بر سر خود ‌زدم. دقایقی بعد ماموران آتش‌نشانی رسیدند. افرادی را که در اتوبوس گیر افتاده بودند را بیرون ‌آوردند؛ اما آن‌ها هم نتوانستند برای لیلا کاری کنند. هنگامی که ماموران آتش‌نشانی موفق به مهار آتش شدند، لیلا جانش را از دست داده و جسمش کاملا سوخته بود؛ اما پیکر نیمه‌جان زهرا به بیمارستان منتقل شد.”

فاطمه طالقانی

صبح روز نهم تیرماه سال ۱۳۶۰، در هوای شرجی بندر ماهشهر، ناگهان شراره‌های آتش، کانکس محل استراحت خانواده فاطمه‌سادات را فرا گرفت. مردم محلی هر چه تلاش کردند، نتوانستند جان آن کودک زیبا که تازه زبان باز کرده ‌بود، را نجات دهند؛ آنچه از او باقی ماند، جسمی سوخته و ذغال شده بود.

فاطمه سادات طالقانی

پدر ومادر فاطمه هر دو معلم بودند و پیش از آغاز جنگ تحمیلی، در اقدامی جهادی برای کمک‌رسانی به مردم محروم خوزستان، با داشتن فرزندی خردسال، به بندر ماهشهر رفتند و در آنجا به فعالیت‌های فرهنگی و آموزشی پرداختند. زهرا عطارزاده، مادر فاطمه‌سادات بعدها در مصاحبه‌ای درباره چگونگی سوزانده شدن کودک دلبندش توسط عوامل مجاهدین خلق می‎گوید:

“یک شب در واحد ارتباط جمعی بودیم. مجاهدین آمدند و از روزنه کلید واحد، چراغ قوه انداختند تو که من بیدار شدم و با شنیدن صدا رفتند. یکی دو شب بعد بود که به خاطر فاطمه، رفتیم توی کانتینر خوابیدیم؛ چون هوا گرم بود و او نمی‌توانست بخوابد و ما برای خنک کردن خانه هم امکاناتی نداشتیم. آن شب هم در کانتینر خوابیدیم چون هوا گرم بود. صبح رفتیم خانه نماز بخوانیم. دوستم که با ما همکاری داشت، آمد برای نماز و گفت از کنار کانتینر شعله‌های آتش بلند می‌شود. به سرعت رفتیم آن جا. همسرم هرچه تلاش کرد نتوانست برود تو. دیدم شعله‌های آتش از کانتینر زبانه می‌کشد. اطمینان داشتم که دخترم داخل آن است و در شعله‌های آتش می‌سوزد اما آتش آن قدر زیاد بود که نزدیک شدن به آن محال بود. مردم تلاش می‌کردند آتش را خاموش کنند، اما فایده‌ای نداشت. آتش‌نشانی آمد و آتش را خاموش کرد؛ آنجا بود که بدن سوخته دخترم را دیدم. پارچه سفیدی روی بدنش انداخته ‌بودند، اما از شدت حرارت استخوان‌هایش، پارچه آتش گرفت و از بین رفت. پارچه دیگری انداختند.”

لازم به ذکر است که سازمان مجاهدین خلق پس از اقدام به این ترور‌های وحشیانه مسئولیت هر جنایات کودکشی را در نشریه‌اش به عهده می‌گرفت، هرچند که امروزی اثر از این مسئولیت‌پذیری وقیحانه در دست نباشد خانواده های این کودکان و به ویژه شخص زهرا نوربخش هنوز برای شهادت دادن حاضر هستند و در مستند اخیر “ازتیرانا تا تهران” با آنها گفتگو شده است.

همچنین، کودک‌کشی در مجاهدین خلق به کودکان شهروندان ایران محدود نمی‎شود. سران مجاهدین خلق به کودکان خود نیز رحم نکردند. کودکان مجاهدین خلق از سنین زیر هیجده سال استخدام ارتش به اصطلاح آزادی بخش رجوی شدند. بیش از سیصد دختر و پسر نوجوان در سنین 13 تا 17 ساله در کمپ اشرف در واحدهای جدا از والدین خود مجبور به پوشیدن یونیفرم نظامی، گرفتن آموزش‌های نظامی و شرکت در عملیات نظامی شدند. در این میان چند تن از کودکان قربانی خشونت فرماندهان مجاهد خلق شدند.

آلان محمدی و یاسر عزتی دو نمونه از کودک سربازان مجاهد هستند که در قرارگاه اشرف کشته شدند. بسیاری دیگر از کودک سربازان متحمل رنج زندان، شکنجه، سواستفاده جنسی و کاراجباری شدند که پیش از این شرح آن مفصلا در محتواهای گوناگون آمده است و در سایت نجات قابل دسترس است.

نوشته مجاهدین خلق مغضوب خداوند رنگین کمان، با زنده زنده سوزاندن کودکان اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

فاطمه‌سادات یکی از هزاران نفری بود که در عملیات ترورهای هدفمند و کور سازمان مجاهدین خلق، مظلومانه به شهادت رسید. این اقدام، البته تنها کودک‌کشی مجاهدین محسوب نمی‌شد، اما به تعبیر یکی از مورخان تاریخ انقلاب، باید آن را وحشیانه‌ترین اقدامی بدانیم که تا آن زمان از سوی این فرقه جنایتکار صورت گرفته ‌است‌.

فاطمه سادات طالقانی سه ساله

خانواده‌ای اهل جهاد

پدر و مادر شهید سه ساله قصه ما، فاطمه‌سادات طالقانی که در مهر سال ۱۳۵۷ به دنیا آمد، هر دو از مبارزان پیش از انقلاب و فعالان فرهنگی پس از پیروزی انقلاب اسلامی بودند. پدر فاطمه‌سادات در سال ۱۳۵۶ و زمانی که دانشجو بود، به جرم طرفداری از نهضت امام خمینی به زندان افتاد و حدود یک سال را در حبس گذراند. او و همسرش، هر دو معلم بودند و پیش از آغاز جنگ تحمیلی، برای کمک‌رسانی به مردم محروم خوزستان، با داشتن فرزندی خردسال، خودشان را به بندر ماهشهر رساندند و در هوای شرجی و گرم آن، دست به فعالیت‌های فرهنگی و آموزشی زدند. زهرا عطارزاده، مادر فاطمه‌سادات، سال‌ها بعد در گفت‌وگویی با پایگاه اطلاع‌رسانی هابیلیان (شهدای ترور) درباره فعالیت‌های خود و همسرش در آن دوران گفته‌ بود: ما سال ۵۷ در جهاد [سازندگی] فعالیت فرهنگی داشتیم. هر دو دبیر بودیم و در تهران تدریس می‌کردیم. به توصیه پدر همسرم که در اداره آموزش‌وپرورش سمتی داشتند، به ماهشهر رفتیم، چون گویا آنجا بیشتر به کار فرهنگی و مذهبی و نیرو نیاز داشت. شهریور۵۹ جنگ شد و مهرماه مدارس باز نشد و ما وارد جهاد [سازندگی] شدیم و آنجا شروع به فعالیت‌های فرهنگی کردیم. همسرم دو واحد ارتباط جمعی تأسیس کرده بود. کارهای رادیو محلی را هم انجام می‌داد.

همین اقدام‌ها کافی بود تا آقای طالقانی توجه مجاهدین را به خود جلب کند. در آن زمان، هنوز خبری از ورود این گروه به مرحله مسلحانه نبود. آن‌ها در پناه بنی‌صدر خوب جولان می‌دادند و همزمان، همکاری‌های اطلاعاتی گسترده‌ای با رژیم بعث داشتند. اسناد این همکاری‌ها، سال‌ها بعد و پس از سقوط صدام بدست آمد و حتی فیلم‌های مربوط به دریافت پول مجاهدین از استخبارات رژیم بعث هم، از تلویزیون پخش شد. وابستگان فرقه رجوی، پدر فاطمه‌سادات را به عنوان یکی از نیروهای وفادار به نظام جمهوری اسلامی می‌شناختند. با وقوع حوادث خردادماه ۱۳۶۰، یعنی عزل بنی‌صدر و اعلام ورود سازمان مجاهدین به مرحله مسلحانه، برنامه‌های تروریستی آن‌ها جنبه عملی پیدا کرد و به‌ویژه در مناطقی مانند خوزستان که خط مقدم جبهه بود، مجاهدین دست به اقدام‌های تروریستی متعدد زدند تا از تمرکز نیروهای رزمنده ایرانی برای غلبه بر دشمن بعثی بکاهند. درست در همین زمان بود که آن‌ها تصمیم گرفتند به حیات خانواده طالقانی خاتمه دهند.

شب شهادت فاطمه‌سادات

نقشه ترور خانواده طالقانی، در هفته نخست تیرماه۱۳۶۰ طراحی شد و قرار بود آن را همزمان با فاجعه هفتم تیر در تهران به انجام برسانند، اما به دلایلی، این عملیات تروریستی به تأخیر افتاد. آن روزها، خانواده طالقانی در یک اتاق کوچک، واقع در واحد ارتباطات جمعی جهاد سازندگی ماهشهر زندگی می‌کرد. شب نُهُم تیرماه۱۳۶۰ فرا رسید؛ زهرا عطارزاده درباره آن شب تلخ می‌گوید: “یک شب در واحد ارتباط جمعی بودیم. [مجاهدین] آمدند و از روزنه کلیدِ واحد، چراغ قوه انداختند تو که من بیدار شدم و با شنیدن صدا رفتند. یکی دو شب بعد بود که به خاطر فاطمه، رفتیم توی کانتینر خوابیدیم؛ چون هوا گرم بود و او نمی‌توانست بخوابد و ما برای خنک کردن خانه هم امکاناتی نداشتیم. آن شب هم در کانتینر خوابیدیم چون هوا گرم بود. صبح رفتیم خانه نماز بخوانیم. دوستم که با ما همکاری داشت، آمد برای نماز و گفت از کنار کانتینر شعله‌های آتش بلند می‌شود. به سرعت رفتیم آن جا. همسرم هرچه تلاش کرد نتوانست برود تو. دیدم شعله‌های آتش از کانتینر زبانه می‌کشد. اطمینان داشتم که دخترم داخل آن است و در شعله‌های آتش می‌سوزد اما آتش آن قدر زیاد بود که نزدیک شدن به آن محال بود. مردم تلاش می‌کردند آتش را خاموش کنند، اما فایده‌ای نداشت. آتش‌نشانی آمد و آتش را خاموش کرد؛ آنجا بود که بدن سوخته دخترم را دیدم. پارچه سفیدی روی بدنش انداخته ‌بودند، اما از شدت حرارت استخوان‌هایش، پارچه آتش گرفت و از بین رفت. پارچه دیگری انداختند”.

جمجمه سوخته و پیکر ذغال شده

حادثه فوق‌العاده متأثرکننده بود. پزشک قانونی پس از مشاهده پیکر سوخته فاطمه‌سادات سه ساله نوشت: «جسدی ذغال شده، به اندازه تقریبی ۶۵ سانتی‌متر مشخص گردید و با یک ملحفه سفید پوشانده شده ‌است. استخوان‌های جمجمه سوخته شده، فقط بخشی از ساق پا و نیم‌تنه بالا مشخص است و قسمت‌های دیگر بدن به علت شدت سوختگی قابل تشخیص نیست». عامل این عملیات تروریستی، مدتی بعد دستگیر شد و در اعترافاتش گفت: “قرار بود ساعت ۳ بامداد روز سه‌شنبه نهم تیرماه۱۳۶۰ عملیات آتش زدن کانتینر جهاد را انجام دهم، یعنی درست همان موقعی که پدر و مادر و خود فاطمه داخل کانتینر خوابیده‌ بودند. ساعت ۳ بامداد آمدم تا کانتینر را آتش بزنم، اما آن‌قدر لرزه بر اندامم افتاد که قادر به انجام آن نبودم. آنجا را ترک کردم و ساعت ۴ با اراده‌ای قوی‌تر آمدم(!) ولی نمی‌دانم چرا باز هم همان حالت برایم پیش آمد. لرزش بدنم عجیب بود با سرعت سراغ مسئول تیم رفتم و جریان را گفتم. او گفت: “عملیات باید همین الان انجام بگیرد. من هم با تو می‌آیم و با هم کار را تمام می‌کنیم”.
آن‌ها آمدند و کار را تمام کردند؛ آدم‌کش‌ها پیش از آتش زدن کانتینر، هنگامی که داخل آن بنزین می‌ریختند، دیده بودند که فاطمه‌سادات آرام خوابیده ‌است، با این حال، خیلی راحت، بدون آنکه کوچک‌ترین رحمی به دل داشته ‌باشند، کبریت را کشیدند تا آن کودک مظلوم، در آتش نفاق آن‌ها بسوزد. حالا، در روزگار ما، آن‌ جلادها که سال‌ها از توطئه و جنایت‌های هولناکشان طرفی نبسته‌اند، ندای بشردوستی سر می‌دهند و مدعی خون‌هایی می‌شوند که هیچ ربطی به آن‌ها ندارد.

خبرنگار: محمد حسین نیکبخت
قدس آنلاین

نوشته هدف مجاهدین خلق از سوزاندن فاطمه‌سادات سه ساله چه بود؟ اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

در میان قربانیان مجاهدین خلق، شهروندان و غیر نظامیان بسیارند که در بالا تنها به دو نمونه اشاره شد و با یک جستجوی ساده می توان انبوه قربانیان مجاهدین را که همه از میان «خلق» بودند، یافت.
واژه «خلق»، در قاموس مجاهدین با کودک کشی و برادر کشی برابر شده است چنانچه پس از اتحاد مسعود رجوی با صدام حسین، دشمن در حال جنگ با ایران، اصطلاح «ارتش ازادی بخش ملی » در خیانت به وطن، جاسوسی برای دشمن، کشتن سرباز هم وطن و صدها عمل ضد امنیت ملی دیگر، تبلور یافت.
یکی دیگر از این اصطلاحات دهان پرکن، «انقلاب ایدئولوژیک» است که عملا با طلاق اجباری، جدایی کودکان از والدین، تجرد مادام العمر مردان سازمان و ازدواج صد ها زن از اعضای فرقه با مسعود رجوی، عینیت یافت.
در تاریخ حیات مجاهدین خلق به ویژه پس از استحاله آن به فرقه ای مخرب، می توان نمونه های بسیار دیگری از به سخره گرفتن مفاهیم عمیق انسانی و اجتماعی یافت که در اینجا به اجمال فقط به ذکر چند نمونه دیگر بسنده شده است.
امروز نیز کانون شورشی عمیقا با آنچه که از بطن مردم آمریکای لاتین برمی آمد متفاوت است. در حالی که تشکیلات مجاهدین خلق ظاهرا در پی احیای کانون های کودک کشی دهه شصت است اما حقیقت چیز دیگری است.
تشکیلات مجاهدین خلق در واقع در حال مبارزه با کانون های شورشی است که این روزها توسط اعضای جدا شده در آلبانی شکل گرفته است، کسانی که به دنبال احقاق حقوق قانونی خود از طریق نهاد های بین المللی هستند. حتی می توان از کانون های شورشی که در درون تشکیلات در کمپ اشرف 3 در نزدیکی تیرانا شکل گرفته و موجب شده است که روند جدا شدن از آن شدت یابد، یاد کرد. یا شاید بتوان با استناد به گفته یکی از اعضای جدا شده، سیامک نادری، کانون های شورشی را در قالب کانون های فرماندهان زن مجاهدین خلق دید که هر روزه مجبور هستند در قالب تیم های دو یا سه نفره، فرماندهان مرد را در روسپی خانه های شهر تیرانا رصد کنند.
آنچه مسلم است این است که جمع شدن چهار پنج نفر با صورت های پوشانده و عکسی از سران فرقه رجوی در بیابانی که معلوم نیست در کجای این کره خاکی است یا به آتش کشیدن تصاویر سران جمهوری اسلامی، تجسم کانون شورشی نیست. واقعیت امر این است که حتی اگر نفرت مردم ایران از مجاهدین خلق را نادیده بگیریم مجاهدین خلق آنچنان درگیر مسائل داخلی و تناقضات نیروهای درونی هستند که توان ایجاد هیچ تشکل کارآمدی در داخل ایران را ندارند.
مزدا پارسی

نوشته کانون شورشی یا کانون کودک کشی اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

اما در بیست مهر سال 1360 پس از حادثه تروریستی به آتش کشیدن یک اتوبوس مسافربری در شیراز توسط تروریست های مجاهدین خلق و زنده زنده سوختن لیلا نوربخش، دختر دو ساله ای که به مناسبت عید غدیر به همراه خانواده اش به زیارت حرم شاهچراغ می رفت، طبیعتا خبر حادثه بعد خبری گسترده امروزی را نیافت. شاید تا امروز هم ایرانی های زیادی نام لیلا نور بخش را نشنیده باشند و یا فاطمه سادات طالقانی سه ساله را نشناسند که تروریست های مجاهدین خلق به جرم فرزند پدر و مادری انقلابی بودن، او را که در کانکس جهاد سازندگی خواب بود، در شهر ماهشهر به آتش کشیدند و از جسد او چیزی جز استخوان جمجمه و پا باقی نماند.

لیلا نوربخش که در حادثه تروریستی به آتش کشیدن یک اتوبوس مسافربری در شیراز توسط تروریست های مجاهدین خلق زنده سوخت.

فاطمه سادات طالقانی سه ساله که به جرم فرزند پدر و مادری انقلابی بودن توسط تروریست های مجاهدین خلق به آتش کشیده شد.

آنچه بدیهی است این است که تروریسم در هر زمان و مکان پدیده ای منفور و زشت است و اینکه تروریست ها ادعای آزادی خلق ایران، عرب یا بلوچ داشته باشند، در ماهیت و ذات آن ها تفاوتی نمی کند. مشی خشونت آمیز و به ویژه حملات کور که شهروندان عادی، زنان و کودکان را هدف قرار می دهد همواره محکوم است. درحالی که گروه الاحوازیه وقیحانه مسئولیت حمله را می پذیرد، رسانه های مجاهدین خلق به سادگی از کنار این خبر می گذرند و مریم رجوی که همواره برای به وقع پیوستن زلزله ای حتی بدون تلفات جانی در ایران، پیام تسلیت می دهد، پس از کشته شدن 23 تن از هموطنانش به دست تروریست های جدایی طلب، نه تنها پیام تسلیت نمی هد بلکه با سکوت معنادار در این مورد، درست در همان روز به کنفرانس ویدئویی در نیوریورک و وعده های رودی جیولیانی دل خوش می کند.

فیلم حادثه تروریستی به آتش کشیدن یک اتوبوس مسافربری در شیراز توسط تروریست های مجاهدین خلق که درآن لیلا نوربخش زنده سوخت:

در دنیای امروز قدرت های جهانی با استاندارد های دوگانه تروریست ها را به دو دسته خوب و بد تقسیم کرده اند. در ژوئن سال 2009 اندیشکده ای به نام موسسه بروکینگز در آمریکا در گزارشی با عنوان «کدام راه به سوی پرشیا؟» اذعان کرد که احتمال به راه انداختن انقلاب مخملی در ایران یا به پاخواستن مردم ایران برای تغییر حکومت وجود ندارد و حمایت از گروه های اپوزیسیون و جدای طلب ایرانی را به عنوان راهکار مناسب برای تغییر رژیم در ایران توصیه کرد و تاکید کرد که این گروه ها تمایل خود به دریافت کمک های آمریکا را نشان داده اند. اگرچه در این گزارش از گروه جدایی طلب خاصی نام برده نشد و تنها به نام بردن از اقوام ایرانی چون «کرد، بلوچ، عرب و غیره » به عنوان”اقوام ناراضی” یاد شد اما از سازمان مجاهدین خلق ایران به عنوان گروه مخالفی نام برده شد که «آمریکا می تواند به همان ترتیبی که صدام حسین آن ها را مسلح کرد و برای اقدام به حملات تروریستی علیه ایران از آن ها استفاده کرد، به هزاران عضو آن کمک کند تا جنگ شهری و شورش در ایران به راه اندازند.»
پس از انتشار این گزارش رسمی و حتی پیش از آن نیز، بار ها اخباری منتشر شد مبنی بر کمک های آمریکا و دولت های دست نشانده اش در منطقه چون عربستان سعودی به گروه های مخالف و جدایی طلب ایرانی. مهم ترین آن ها، گزارش سیمور هرش در نیویورکر با عنوان «مردان ما در ایران» بود که افشا می کرد برخی از عوامل مجاهدین خلق در صحرای نوادا از ارتش آمریکا آموزش نظامی و اطلاعاتی دیده اند.
مسلما وجه اشتراکات گروه های جدایی طلبی مثل الاحوازیه و مجاهدین خلق فراوان است که دولت های غربی و سعودی هردو را مناسب سرمایه گذاری های نظامی و سیاسی می بینند. مهم ترین نکته درباره این گروه های خشونت طلب این است که هدف را توجیه کننده وسیله می دانند و برای رسیدن به هدف نه تنها حاضر به استفاده از هر ابزار و مساعدتی هستند بلکه حتی حاضر به تغییر ایدئولوژی و خط فکری خود هستند. چنانچه به روشنی مبینیم که مجاهدین خلق از گروهی اساسا اسلامی و ضدامپریالیست که دولت شاه را متهم به جیره خواری امپریالیسم می کرد و حتی اقدام به قتل افراد آمریکایی در ایران می کرد، تبدیل می شود به گروهی با هدف تاسیس حکومتی سکولار در ایران که بیشترین فعالیت امروزش جلب حمایت غربی ها به ویژه امریکا است و برای رسیدن به این هدف هزینه های هنگفتی می پردازد.
مجاهدین خلق و الاحوازیه در زمره گروه های افراطی شمرده می شوند. سازوکار عضو گیری و تربیت نیروی آن ها مشابه سیستم های افراطی و فرقه ای ست که افراد را متقاعد می کند دست به عملیات های انتحاری بزنند و ریختن خون زنان و کودکان و غیر نظامیان برای آن ها عملی والا و پسندیده جلوه می کند. چگونگی کارکرد چنین گروه های تروریستی در کتاب ها و مقالاتی که درباره فرقه های مخرب تالیف شده اند، به تفصیل شرح داده شده است و در این مقال نمی گنجد.
با این حال، شایسته است که در چنین روزهایی که دل مردم ایران دردمند از حوادث تروریستی و ریختن خون هموطنان خردسال و سربازان بی دفاعی است که با خشاب های خالی اسلحه ها را برای رژه حمل می کردند، یاد آوری شود که مجاهدین خلق از پیشگامان دست به سلاح بردن علیه هموطنان خود بودند. کودک کشی در سوابق مجاهدین خلق یکی از چندین حرکت تروریستی است که آن ها انجام دادند. جامعه جهانی و نهادهای حقوق بشری باید اگاه باشند که سازوکاری که فرقه ای عمل می کند همواره پتانسیل ارتکاب به خشونت را دارد چه در ایران باشد چه در عراق و چه در قلب اروپا، آلبانی.
مزدا پارسی

نوشته مجاهدین خلق یا الاحوازیه، تروریست ها روش های یکسانی دارند اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.