محققان سیاست ایران، مورخان و جامعه‌شناسانی که نشریات، اطلاعیه‌های داخلی و بیانیه‌های عمومی مجاهدین خلق را تجزیه و تحلیل کرده‌اند، بارها بر استفاده این گروه از ادبیات بسیار پرخاشگرانه، تند و انحصارطلبانه تایید کرده‌اند. مجاهدین خلق هنگام حمله به منتقدان خود، مرتباً از سبک “بلاغی جدلی”، بسیار شخصی و توهین‌آمیز – که اغلب توسط منتقدان و ناظران دانشگاهی به عنوان “ادبیات لمپنی”، تهدید آمیز و خشونت‌آمیز توصیف می‌شود – استفاده می‌کند.

سبک بلاغی مختص مجاهدین خلق هر صدای مخالفی را به عنوان عامل رژیم ایران، خائن یا فاسد اخلاقی معرفی می‌کند. این سبک کلامی متمایز، ریشه عمیقی در تکامل ایدئولوژیک این گروه دارد. در طول دهه‌ها انزوا، ابتدا در اردوگاه‌های نظامی عراق تحت حکومت صدام حسین و بعداً در کمپ ایزوله اشرف 3 در آلبانی، این ایدئولوژی به یک جهان‌بینی بسیار محدود تبدیل شده است. در این چارچوب، جایی برای انتقاد وجود ندارد؛ هر کسی که رهبری مسعود و مریم رجوی را زیر سوال ببرد، نه با بحث فکری، بلکه با ترور شخصیت سیستماتیک مواجه می‌شود.
برای مثال، اخیرا سخنگوی مجاهدین خلق در پاسخ به انتقاد یک فعال سلطنت طلب به حجاب اجباری برای زنان در تشکیلات مجاهدین خلق، این فرد را با الفاظی از قبیل “نجاست”، “عقب مانده”، “بازیچه اجنبی” خطاب قرار می‌دهد. این ادبیات سازمانی است که انتقاد را حق شهروند نمی‌شناسد و آن را نشانه خیانت یا مزدوری تفسیر می‌کند.

خطرناک‌ترین بخش اظهارات سخنگوی مجاهدین خلق این جمله است: “وعده ما با بقایا و دنباله‌های ساواک شاه و اطلاعات شیخ در تهران”. این عبارت حاوی تهدید مستقیم یک منتقد است. مجاهدین خلق اساسا به پاسخ گویی معتقد نیست و به فرایندهایی چون مناظره آزاد، داوری افکار عمومی یا دادگاه مستقل باور ندارد. در ادبیات سخنگوی سازمان تهران آینده، تحت حکمرانی مریم رجوی، محل تسویه‌حساب با منتقدان است. سازمانی که هیچ قدرت دولتی ندارد اما از هم‌اکنون برای حکومت خیالی آینده‌اش مخالفانش را نشانه‌گذاری می‌کند، تا در آینده از آنها انتقام بگیرد.

ریشه‌های ایدئولوژیک ادبیات جدلی مجاهدین خلق

برای درک شدت خشونت کلامی مجاهدین خلق هنگام حمله به منتقدان، باید ایدئولوژی بنیادی آن را بررسی کرد. مجاهدین خلق که در سال ۱۹۶۵ توسط دانشجویان چپ‌گرای ایرانی تأسیس شد، تحلیل اجتماعی مارکسیستی را با اسلام درآمیخت. این ترکیب ایدئولوژیک، یک جهان‌بینی دوگانه ایجاد کرد: جهان کاملاً به نیروهای پیشرو انقلابی (مجاهدین خلق) و نیروهای ارتجاع یا امپریالیسم تقسیم می‌شد.

یرواند آبراهامیان، مورخ، در کتاب جامع خود درباره جنبش مجاهدین با عنوان “مجاهدین ایران”، توضیح می‌دهد که ادبیات اولیه این گروه به شدت بر اصطلاحات مارکسیستی-لنینیستی همراه با مفاهیم شیعی مبارزه و شهادت متکی بود. هنگامی که این گروه پس از انقلاب ۱۹۷۹ با جمهوری اسلامی اختلاف پیدا کرد و از کشور فرار کرد، این جهان‌بینی دوگانه تشدید شد.

مجاهدین خلق خود را تنها نماینده مشروع مردم ایران می‌دانست. در نتیجه، هر انتقادی از این گروه صرفاً یک نظر سیاسی متفاوت تلقی نمیشود؛ بلکه از نظر مجاهدین، فرد منتقد آنها به طور فعال به منافع جمهوری اسلامی خدمت می‌کند. تحلیل‌های آکادمیک متون مجاهدین خلق نشان می‌دهد که این انعطاف‌ناپذیری ایدئولوژیک به صورت یک سبک زبانی بروز می‌کند که جایی برای نقاط خاکستری باقی نمی‌گذارد. منتقدان معمولاً با استفاده از القاب مذهبی و سیاسی بسیار تند توصیف می‌شوند که برای غیرانسانی جلوه دادن آنها و سلب مشروعیت سیاسی از آنها طراحی شده‌اند. برای نمونه واژه نجاست که از ادبیات مذهبی تشکیلات نشات میگیرد و واژه “بازیچه اجنبی” که از ادبیات ضد امپریالیستی وام گرفته شده است.

استعاره‌ها و واژگان مورد استفاده علیه منتقدان

محققان و روزنامه‌نگارانی که نشریات فارسی زبان مجاهدین خلق (مانند روزنامه مجاهد) و رسانه‌های آنلاین مختلف آن را مطالعه کرده‌اند، به چندین استعاره زبانی مکرر اشاره می‌کنند. این استعاره ها که برای بی‌اعتبار کردن مخالفان استفاده می‌شود:

1. برچسب “مامور رژیم” و “نفوذی”
رایج‌ترین اتهامی که علیه هر منتقدی – چه روزنامه‌نگاران غربی، محققان دانشگاهی یا فعالان حقوق بشر ایرانی، اعضای پیشین گروه و کودک سربازان – مطرح می‌شود این است که آنها مأموران یا جاسوسان وزارت اطلاعات ایران هستند. در ادبیات مجاهدین خلق، منتقدان به ندرت با استدلال‌هایشان مورد خطاب قرار می‌گیرند. در عوض، آنها به عنوان مزدور، وابسته یا نخاله برچسب‌گذاری می‌شوند. مجاهدین خلق با قرار دادن هر انتقادی به عنوان یک عملیات روانی به رهبری تهران، سعی می‌کند اصل انتقاد را به طور کامل نادیده بگیرد.

2. القاب غیرانسانی و طبقاتی
ادبیات پرخاشگر مجاهدین خلق اغلب به سمتی می‌رود که ناظران آن را مبتذل یا سطح پایین توصیف می‌کنند. منتقدان و جداشدگان اغلب با استفاده از اصطلاحات تحقیرآمیزی مانند خائن، خفاش (به این معنی که آنها از نور حقیقت مجاهدین خلق می‌ترسند)، کاسه لیس و گرگ مورد خطاب قرار می‌گیرند. جالب آنکه این واژگان خشن و عامیانه، به شدت با زبان دیپلماتیک و حقوق بشری‌ای که ویترین سیاسی این گروه، شورای ملی مقاومت ایران، در بیانیه‌های مطبوعاتی انگلیسی زبان خطاب به دولت‌های غربی استفاده می‌کند، در تضاد است.

3. ترور شخصیت جنسی و اخلاقی
برای جداشدگان که در ادبیات مجاهدین خلق به آنها “بریده” گفته می‌شود، حملات بسیار شخصی‌سازی شده و اغلب تمامیت اخلاقی و جنسی آنها را هدف قرار می‌دهد. برای مثال کودک سربازان پیشین را علیه مجاهدین افشاگری می‌کنند، “کودکان ریش دار” خطاب میکند. سعید پیوندی، جامعه‌شناس، در کتاب خود با عنوان “سازمان مجاهدین خلق: مطالعه جامعه‌شناختی یک فرقه”، اشاره می‌کند که مجاهدین خلق برای حفظ نظم داخلی و بی‌اعتبار کردن کسانی که از آن جدا می‌شوند، به تاکتیک رسوا کردن عمومی متکی است.
جداشدگانی که در مورد نقض حقوق بشر در داخل سازمان صحبت می‌کنند، معمولاً در ادبیات مجاهدین خلق به فساد اخلاقی، انحراف جنسی یا انگیزه‌های مالی –تطمیع شده از سوی حکومت ایران– متهم می‌شوند.

زبان “خودانتقادی” داخلی و بازتاب آن در ادبیات عمومی

لحن پرخاشگرانه‌ای که به منتقدان خارجی اعمال می‌شود، بازتاب مستقیمی از خشونت زبانی اعمال شده در داخل سازمان است. اعضای سابق مجاهدین خلق درباره وجود جلسات اجباری روزانه و هفتگی “پاکسازی” یا “خودانتقادی” (معروف به غسل هفتگی) شهادت داده اند و جزئیات دقیق این جلسات را که سراسر فحاشی و ناسزا به شخص خویش و هم گروهان است، را مستند کرده اند.

در این جلسات، اعضا مجبور می‌شوند افکار خصوصی، تمایلات جنسی و تردیدهای خود در مورد رهبری را بنویسند و علناً بخوانند. اگر انتقاد از خود یک عضو ناکافی تلقی شود، سایر اعضا تشویق می‌شوند که برای شکستن مقاومت روانی او، دست به فریاد، توهین، تف کردن و استفاده از زبان بسیار توهین‌آمیز بزنند. واژگان این جلسات داخلی – که شامل اصطلاحات شدیداً نفرت انگیز و خشونت بار است – مستقیماً در ادبیات عمومی گروه برای حمله به مخالفان خارجی نفوذ می‌کند. وقتی یک عضو جدا می‌شود و به یک منتقد تبدیل می‌شود، اعترافات خصوصی استخراج شده در طول این جلسات داخلی اغلب به عنوان سلاح علیه او استفاده شده و در ادبیات رسانه‌ای مجاهدین خلق منتشر می‌شود تا فرد جدا شده را بی‌ثبات، غیرقابل اعتماد و ضعیف جلوه دهد.

متن اخیر سخنگوی سازمان مسعود رجوی نمونه‌ای روشن از ادبیاتی است که به جای پاسخ به انتقاد، هویت منتقد را هدف قرار می‌گیرد. این متن نمودی آشکار از فرهنگ حاکم بر مناسبات تشکیلاتی مجاهدین است. پشت ژست های دمکراسی خواه و آزادی طلب، ذات حذف کننده، انتقام گیرنده و افراطی گری زنده است.

مزدا پارسی

نوشته ادبیات بی‌ادبی در سازمان مسعود اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

ما یک بار و برای همیشه خط خودمان را از آنان جدا کردیم و دنبال زندگی مطلوب خودمان رفتیم اما باید مراقب باشیم که فرهنگ لمپنیزم، حذف منتقد و خشونت کلامی وارد رفتار ما نشود. ما مناسبات درون مجاهدین خلق را تجربه کرده‌ایم، سختی‌های فراوانی متحمل شده‌ایم که شاید باورش برای خیلی ها سخت باشد. همین نفرتی که در درونمان بود باعث شد که مسیر خودمان را از آنان جدا کنیم. امروز ضمن اینکه تلاش می‌کنیم زندگی کنیم، ولی تلاش مضاعفی هم می‌کنیم که تا ماهیت تشکیلات رجوی را افشا کنیم، زیرا دوست نداریم از فرزندان این خاک و بوم کسی گرفتار دام آنان شود.

گروه تروریستی مجاهدین خلق مدام وعده می‌دهد که یک روز از تمام کسانی که علیه آنان افشاگری کرده و می‌کنند انتقام گرفته و آنان را به سزای اعمالشان خواهند رساند.
واقعیت این است که ما مثل آنها فکر نمی‌کنیم. من و دوستانم هدفمان قتل، کشتار و انتقام نیست. ما مانند آنان فکر نمی‌کنیم، بلکه تمام هم و غم ما نجات کسانی است که هنوز در دام آنان گرفتار هستند و از سویی تلاش برای این که کمتر کسی به دام آنها بیفتد.

هدف من و ما این نیست که از مجاهدین خلق انتقام بگیریم زیرا انتقام گرفتن به شیوه مجاهدین خلق یک ضعف است. اگر می‌خواهیم انتقام بگیریم باید به شیوه همیشگی‌مان عمل کرده و تنها با روشنگری و بیان حقایق پیش برویم. اجازه ندهیم وجدانمان قبول کند که جوانان و مردم خوب سرزمین‌مان به دام این راهزنان بیفتند. اجازه ندهیم خانواده‌های بیشتری قربانی توطئه‌های رجوی شوند.

کار اصلی و رسالت مقدس ما این است که راه را از چاه نشان دهیم. دیگر تصمیم با خودشان است. در همین راستا است که مدام باید به خودمان گوشزد نماییم که نباید مثل آنان شویم. کینه در دل‌های ما جا ندارد. هر چه هست عشق است؛ عشق به میهن، عشق به مردم ایران، عشق به خانواده‌هایمان. عشق و محبت آنتی تز کینه، خشم و نفرت است. عشق نابود کننده نامردی‌ها و نامردمی‌ها است.

از این رو است که با شدت و قوت بیشتر در این مسیر درخشان گام برمی‌داریم و خستگی ناپذیر طی طریق می‌کنیم. عشق می‌ورزیم، عشق به مردمان خوب کشورمان، عشق به خانواده‌هایمان، عشق به مسیری که با افتخار در آن گام بر می‌داریم ولو اینکه توسط تروریست‌های رجوی ترور شویم. ما هرگز مثل آنان نخواهیم شد.

بخشعلی علیزاده

نوشته شبیه آن چیزی که با آن می‌جنگی نشو اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

رجوی می دانست که جرم جاسوسی در عراق 20 سال و ورود غیر قانونی به عراق 8 سال حکم حبس دارد و از آنجایی‌که نفرت و کینه زیادی نسبت به این دسته از افراد داشت، به جهت انتقام آنها را به زندان ابوغریب می‌فرستاد تا به لحاظ روحی و روانی تخریب شوند .

رجوی در استخبارات عراق رابطی بنام ابوسیف داشت که تا چند سال بطور مرتب تقریبا ماهی یکبار او را به زندان ابوغریب می‌فرستاد تا وی با اعضای زندانی شده به بهانه اینکه آیا کسی از آنها تمایلی برای بازگشت به تشکیلات دارد، دیدار و صحبت کند. اما هدف اصلی این بود که ابوسیف ضمن گفتگو یا این افراد متوجه می شد چه تعدادی توانستند از لحاظ روحی سالم بمانند. چون من ندیدم و نشنیدم که ابوسیف کسی را با خود به تشکیلات برگردانده باشد و نفرات قبل از من هم این موضوع را تایید کردند .

اما در سال 80 شرایط به گونه‌ای شد که ظاهرا دیگر رجوی نمی توانست از طریق ابوسیف کنترلی برای روی اعضای زندانی شده در ابوغریب داشه باشد چون در این سال موضوع حمله آمریکا به عراق جدی‌تر شده بود و به همین دلیل دولت عراق تصمیم گرفت تا زندانیان ایرانی ابوغریب را با زندانیان عراقی در ایران مبادله کند. ظاهرا ابوسیف از این موضوع خبردار شده و آن را به تشکیلات رجوی منتقل می‌کند و تشکیلات تلاش می‌کند تا تبادلی صورت نگیرد چرا که طرح رجوی به هم می‌ریخت.

اما دولت عراق در بهمن ماه 1380 پنجاه نفر از زندانیان که اکثرا از اعضای با سابقه تشکیلات بودند در جریان مبادله به ایران منتقل کرد. البته کسی از پشت پرده تلاش رجوی برای ممانعت از تبادل زندانیان خبری نداشت. فقط روزی که من و تعداد دیگری در تیرماه سال 81 در جریان تبادل قرار گرفتیم، از نقیب محمد معاون زندان شنیدیم که در جواب یکی از نفرات که اظهار کرد ایران نمی‌روم چون ممکن است اعدام شوم، با لحن طعنه آمیزی گفت: “رجوی جون شما سری قبل هم خواست تا ما زندانیان را تبادل نکینم، بنابراین راهی جز رفتن به ایران ندارید. تازه منتظر باش که تا چند وقت دیگر مسعود و مریم را می‌آوریم زندان ابوغریب!” و ما آن زمان از نحوه صحبت نقیب محمد متوجه شدیم که رجوی در نهایت بی‌شرافتی سعی کرده اعضای زندانی شده به ایران منتقل نشوند.

بنابراین اعضایی که روزی با گذشتن از جوانی و موقعیت‌های اجتماعی خود وارد تشکیلات رجوی در عراق شدند و طی سالها عمر خود را صرف اهداف رجوی کردند، وقتی برخی از آنها به این نتیجه رسیدند که دیگر ماندنشان در تشکیلات فایده ندارد و قصد جدایی کردند، رجوی بجای برخورد اصولی از آنها کینه به دل گرفت وعلاوه بر تحت فشار گذاشتن روحی و زندانی کردن آنها در مقر، در نهایت با کمال بی‌شرمی آنها را به زندان ابوغریب فرستاد تا اولا به مدت طولانی حبس شوند و احیانا اگر هم آزاد شدند از لحاظ روحی آنقدر تخریب شده باشند که توان مقابله افشاگرانه با تشکیلات او را نداشته باشند .

متاسفانه برخی از نفرات از جمله بیت الله جهانی و عباس و چند نفر دیگر که اسمشان را فراموش کردم، براثر فشارهای زندان ابوغریب دچار اختلالات روانی شدند. با این وجود، اکثر نفرات با هدف افشای ماهیت جنایتکارانه رجوی توانستند تا حد قابل قبولی روحیه خود را حفظ کنند. هرچند آسیب‌های روحی برآنها وارد شده بود ولی نگذاشتند طرح جنایتکارانه رجوی محقق شود .

حمید دهدار حسنی

نوشته رجوی مانع از تبادل زندانیان ایرانی ابوغریب می‌شد اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

مطلع شدم که تشکیلات رجوی در یکی از سایت های خود در روز شنبه 6 دی ماه 1404 علیه من موضع گیری کرده و دروغ هایی را سرهم نموده است. گناه من این بود که در محاکمه سران مجاهدین خلق در تهران شرکت کردم و جزئی از واقعیات را در خصوص عملکرد این سازمان بیان نمودم. حرفهای من که به مذاق سخنگوی مجاهدین خلق خوش نیامده است چیزی جز عین واقعیت نبوده است.

در زیر موضعگیری تشکیلات رجوی در خصوص خودم را می آورم:
“فواد بصری از اعضای جداشده سازمان مجاهدین در جایگاه حاضر شد و پس از ادای سوگند اظهار کرد: من در مهر ۱۳۶۶ در منطقه دهلران به دست اعضای مجاهدین به اسارت درآمدم، ما را به منطقه‌ای به نام سردار بردند که متعلق به مجاهدین بود، پس از برگزاری چندین جلسه و شستشوی مغزی و با وعده های دروغین و حتی با تهدید به عضویت سازمان مجاهدین در آمدیم.

سخنگوی مجاهدین: نه مغزی شسته شده! نه وعدهٔ دروغین در کار بوده، نه تهدید و نه عضویت در مجاهدین. تقاضانامهٔ او در تاریخ ۱۰مرداد ۱۳۶۸به صلیب سرخ هم ارائه شده و صلیب بارها با این فرد بطور حضوری و خصوصی مصاحبه کرده است.”

سخنگوی سازمان مجاهدین خلق دروغ می گوید

سخنگوی مجاهدین خلق مدعی است که تقاضانامه من به صلیب سرخ ارائه شده و صلیب سرخ بارها بطور حضوری و خصوصی با من مصاحبه کرده است که کذب محض است.
بعد از شکست مسعود رجوی در عملیات فروغ جاویدان، سازمان مجاهدین خلق برای جذب نیرو به اُردوگاه های عراق مراجعه کرد و با فریب و دروغگویی اسیران را به پادگان اشرف منتقل نمود. صلیب سرخ چندین بار به پادگان اشرف مراجعه کرد و با این اسیرانی که بدست نیروهای عراقی به اسارت در آمده بودند مصاحبه کرد.

در آن زمان من و افراد دیگری مانند من که به دست تشکیلات رجوی اسیر شده بودیم گزارش نوشتیم که چرا صلیب سرخ با این افراد مصاحبه می کند اما با ما مصاحبه نمی کند. بعد از چند روز اسیرانی که بدست تشکیلات رجوی به اسارت در آمده بودند را جمع کردند و مهدی ابریشمچی از سران تشکیلات رجوی برای ما سخنرانی کرد و گفت که صلیب سرخ با ما مصاحبه نخواهد کرد چون ما به دست نیروهای عراقی یعنی یک ارتش رسمی در جنگ به اسارت در نیامده ایم و حضور ما به صلیب سرخ اعلام نشده است و لذا رسما اسیر جنگی محسوب نمی شویم و در سیستم صلیب سرخ به ثبت نرسیده ایم و اصلا صلیب سرخ از وجود ما بی اطلاع است. لذا مصاحبه ای با صلیب سرخ در کار نخواهد بود.

این که سخنگوی مجاهدین خلق مدعی است که صلیب سرخ بارها با من مصاحبه داشته کذب محض است که البته با شناختی که من از مجاهدین خلق طی مدت گرفتاری ام در این تشکیلات تروریستی بدست آورده ام، امر رایجی است و جای تعجب ندارد.
من این مطلب را جهت اطلاع عموم نوشتم اگر چه می دانم که کسی انتظار ندارد که سازمان مجاهدین خلق صحت گفتار داشته باشد و این را طی ده ها سال در عمل اثبات کرده است که جز دروغ حرفی نمی زند.

فواد بصری

نوشته اظهارات سخن گوی مجاهدین خلق کذب محض است اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

من خودم قبلا عضو این گروه پلید بودم و با فریبکاری من را از اردوگاه اسرای جنگی به کمپ اشرف بردند. یکی از مسئولین زن به نام رقیه عباسی که نسبت فامیلی با او داشتم با حقه بازی من را فریب داده و عنوان داشت که پدر و مادرت را حکومت ایران به خاطر اینکه شما به سازمان مجاهدین پیوستید اعدام کرده است. از آنجایی که من و بقیه افراد از اخبار بیرون قطع بودیم فکر می کردم که حرفش درست است ولی بعد از سرنگونی صدام و آمدن خانواده ها ، پدر و مادرم نیز برای ملاقات به اشرف آمدند. من با دیدن شان تعجب کردم و به فکر فرو رفتم که مگر آنها اعدام نشدند پس چرا زنده هستند و من با دیدن شان بسیار خوشحال شدم و به فامیلم رقیه عباسی گفتم. او با حقه بازی جوابم را این گونه داد: ” اخباری که ما داشتیم این گونه بود و اکنون زیاد مهم نیست ” این مسئله تصمیم گیری من برای جدا شدن را چندین سال عقب انداخت و در نهایت تصمیم گرفتم که از مناسباتی که جز فریب کاری و حقه بازی چیزی ندارد، جدا بشوم .

بعد از 14 سال به ایران بازگشتم و از این بابت بسیار خوشحال هستم. بعد از تشکیل خانواده مشغول به کار شدم و از کارم راضی می باشم. ولی تمام سعی و کوششم این است که ماهیت ضد بشری رجوی و تشکیلاتش را افشا کنم. حالا هر چقدر می خواهند در مورد نفرات جدا شده استان مازندران لیچار ببافند. مسئولیت بزرگی بر دوش شان هست و آن هم افشای ماهیت ضد بشری رجوی می باشد و خدا را شکر که خیلی از خانواده ها با کمک افشاگری همین جداشده ها به درک درستی از وضعیت سازمان مجاهدین و رجوی رسیدند و دست شان برای همه رو شده است .

زمانی که در درون مناسبات سازمان بودم، تبلیغاتی علیه جدا شدگان می دیدم که برایم قابل درک نبود! همیشه این سئوال در ذهنم بود که مگر می شود فرد یک شبه مزدور بشود؟! فردی که تا دیروز مجاهد بی بازگشت و انقلاب کرده مریمی بوده تبدیل به مزدور و مهره اطلاعات شده است؟! وقتی خودم از مناسبات رجوی جدا شده و لجن پراکنی علیه من و بقیه جدا شده ها را دیدم بطور کامل درک کردم که رجوی فقط دردش افشای ماهیت ضد بشری اش می باشد چون نفرات جدا شده روی این موضوع انگشت گذاشته بودند و به همین خاطر است که مانند مار زخمی به همه آنها توهین می کند.

رجوی باید قبول کند با این شامورته بازی ها راه به جایی نمی برد چون با اختناقی که در درون مناسبات سازمان برقرار نموده است افراد مانند فنر جمع شده هستند و به محض رهایی دست به افشاگری می زنند و رجوی سعی می کند با فریبکاری و توهین و مارک زدن نگذارد که این فنر باز شود.

شما یعنی رجوی باید بدانید که از دیدگاه مردم ایران یک مشت تروریست می باشید که هرگز از ذهن مردم ایران پاک نخواهید شد.

تمام درد شما از راحتی زندگی مان می باشد. من هر روز خدا را شکر می کنم که توانستم از جهنمی که رجوی برایم درست کرده بود نجات پیدا کنم و شما هنوز دلتان را به یک مشت نفرات از دور خارج شده خوش می کنید. تا می توانید تیغ را به روی نفرات بازگشته خصوصا استان مازندران بکشید ولی باید بدانید در نهایت جام زهر را همین جدا شدگان و خانواده های مقاوم به کامتان خواهند ریخت تا پرونده شما برای همیشه در تاریخ ایران بسته شود.

مجید محمدی

نوشته رجوی از افشاگری اعضای نجات یافته واهمه دارد اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

فرقه تلاش می‌کند جدایی ما را به «ماموریت امنیتی» و همکاری‌مان با انجمن نجات را به «شبکه‌سازی» نسبت دهد، اما حقیقت بسیار ساده‌تر است. من و بسیاری از دوستان جداشده‌ام نه مأموریم و نه عامل دولت‌ها. تنها کاری که می‌کنیم کمک به خانواده‌هایی است که سال‌ها از دیدن فرزندان خود محروم شده‌اند. فعالیت‌های ما کاملاً شفاف، علنی و قابل بررسی است. اتهامات مربوط به جاسوسی و عملیات مخفی تنها از سوی کسانی مطرح می‌شود که از یک تماس ساده مادر با فرزند وحشت دارند و می‌دانند ارتباط انسانی بزرگ‌ترین خطر برای ساختار فرقه‌ای آنان است.

در تمام سال‌هایی که در اشرف و لیبرتی حضور داشتیم، تحت شدیدترین فشارهای ذهنی و تشکیلاتی بودیم و از ابتدایی‌ترین حقوق انسانی مثل تماس با خانواده محروم ماندیم. امروز که آزادانه زندگی می‌کنیم و حقیقت را بازگو می‌کنیم، تشکیلات بلافاصله برچسب «مزدور» به ما می‌زند. این تاکتیک پوسیده سال‌هاست تکرار می‌شود و دیگر حتی برای هواداران سابق فرقه هم معنایی ندارد. اگر قرار باشد هر منتقدی مزدور باشد، یعنی هزاران جداشده در سراسر دنیا همگی مأمورند؟ این ادعا مضحک‌تر از آن است که نیاز به توضیح داشته باشد.

مجاهدین با مونتاژ عکس‌های قدیمی، کنار هم گذاشتن چند اسم و ساختن جملات پراکنده، سعی می‌کند یک داستان امنیتی خیالی بسازد. اما اگر این ادعاها کوچک‌ترین سندی داشت، چرا هیچ نهاد رسمی در آلبانی، اروپا یا آمریکا هرگز آن‌ها را تأیید نکرده است؟ دلیل روشن است: این گزارش‌ها فقط برای مصرف داخلی تولید می‌شود تا اعضای گرفتار در اشرف ۳ را بترسانند و مانع از شکسته‌شدن حصار ذهنی و تشکیلاتی آن‌ها شوند.

در تمام سال‌هایی که در تشکیلات بودم، بارها شاهد بودم که چگونه از یک دیدار ساده مادر با فرزند جلوگیری می‌کردند، تماس تلفنی را ممنوع می‌کردند، نامه‌های والدین سالخورده را «عملیات اطلاعاتی» می‌نامیدند و کوچک‌ترین ارتباط انسانی را تهدید تلقی می‌کردند. این رفتارها سیاسی یا امنیتی نیست؛ این ذات یک فرقه کنترل‌گر است که تنها با انزوا می‌تواند اعضایش را نگه دارد.

هدف اصلی حمله به انجمن نجات و ما جداشدگان یک چیز است: جلوگیری از فروپاشی دیوار انزوای اشرف ۳. اما این دیوار هر روز ترک بیشتری برمی‌دارد. صدای خانواده‌ها خاموش نشده و ما جداشدگان هم سکوت نخواهیم کرد.
تمام ادعاهایی که رسانه‌های فرقه مطرح می‌کنند فاقد سند، و تکرار همان ترور شخصیت همیشگی، و بازتاب‌دهنده ترس عمیق تشکیلات از خانواده‌ها و جداشدگان است. من و دیگر دوستان جداشده‌ام تنها برای یک حقیقت ساده ایستاده‌ایم: حق انتخاب و ارتباط اعضای گرفتار با دنیای بیرون. هیچ برچسب، و یا سناریو یا پرونده‌سازی‌ای نمی‌تواند این حقیقت را خاموش کند.

حسن شهباز

نوشته ما نه مأموریم و نه عامل دولت ها! اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

این افراد رسالتی جز بیان واقعیت ها برای خود در نظر نگرفته اند. آنها بارها اعلام کرده اند که صدای خانواده های چشم انتظار افراد گرفتار در مناسبات مجاهدین خلق هستند که سران سازمان از حق انسانی شان مبنی بر ارتباط و دیدار با عزیزان شان محروم شان کرده است.

افشای حقایق پشت پرده، چیزی است که سازمان مجاهدین خلق هیچ گاه تاب و تحمل آن را نداشته و ندارد. به همین دلیل مدام در حال سنگ اندازی در برابر تلاش های انجمن نجات آلبانیست. تکاپویی که تا کنون به نتیجه ای نرسیده است.

نمونه ای از لجن پراکنی نسبت به انجمن نجات آلبانی و اعضای آن، در یکی از قسمت های برنامه سراسر دروغ پرونده، مجری باز هم به سراغ این انجمن رفته و این بار آلدو سولولاری، رئیس آلبانیایی این انجمن را هدف قرار داده است. من اینجا کاری با حرفهای صد من یک غاز مجری برنامه ندارم و فقط به یکی از استدلالهایش می پردازم.

مجری برنامه؛  همایون منجمی عنوان می کند که آلدوسولولاری یک فرد خارجی است و انگیزه جز دریافت پول در ازای همکاری با انجمن نجات آلبانی نمی تواند داشته باشد!

اما سئوالی که وجود دارد این است که اگر این استدلال را خود شما قبول داشته باشید، پس درباره لابی های غربی تان چه م یگو یید . همان ها که بارا ثابت شده با پول های هنگفت در شورهای تبلیغاتی مریم شرکت می کنند و چند کلامی را آنگونه که مریم خانوم بپسندد به زبان می آورند، پولشان را می گیرند و می روند!

این را ما می گوییم اما شما در تبلیغاتتان جوری وانمود می کنید که اینها حامیان سینه چاک مریم و مجاهدین هستند!

شما برای ده دقیقه سخنرانی این افراد بیست هزار دلار و حتی بیشتر پرداخت می کنید البته این به گفته خودشان است و یا برای جمع کردن افراد خارجی از کمپ های پناهندگی چقدر هزینه می کنید تا برایتان فقط پرچم تکان داده و در برنامه حضور داشته باشند. در حالی که اصلاً هیچ شناختی از ایران ندارند.

چرا وقتی یک فرد در آلبانی دست به افشاگری می زند این گونه افسار پاره می کنید؟ این حرکت نشان می دهد افشاگری نفرات جدا شده در آنجا درست به خال خورده است.

برای ما روشن است لابی های شما بعد از بازنشستگی همه به دنبال ارتباط با سازمان هستند چون درآمد خوبی می توانند داشته باشند. این کار بیشتر جنبه داخلی دارد چون در هیچ رسانه ای انعکاس داده نمی شود و دلتان را به این چیزها خوش کردید.

اگر لابی های شما اینقدر برای ایران دلشان می سوزد چرا آقای آلدو سلولاری مسئول انجمن نجات آلبانی دلش برای خانواده های گرفتار و اعضای در بند شما نسوزد؟

شما خودتان بهتر می دانید روزی از شعار مبارزه با امپریالیسم دم می زدید ولی اکنون در اروپا و آمریکا جا خوش کرده و برای یک حمایت حاضرید هزاران دلار خرج کنید بهتر بود مجری برنامه عنوان می کرد دلارهای سازمان از کجا تامین میشود؟ برای ما روشن است آنان هیچ وقت حاضر به پاسخگویی نیستند و همیشه سعی می کنند تیغ انتقادات خودشان را به روی دیگران بکشند و این عکس العمل مجری برنامه و ترتیب دادن آن نشان از اوج سوختگی سازمان در آلبانی دارد که این گونه واکنش نشان می دهند.

حال هر چقدر می خواهید در مورد افشاگری نفرات جدا شده جیغ بنفش بکشید و به توهین کردنهای تان ادامه دهید ولی باید بدانید که روزی رجوی باید در دادگاه پاسخگوی جنایاتش باشد و این دور نیست.

هادی شبانی

نوشته تیر افشاگری انجمن نجات آلبانی به هدف خورده است اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

اعضای نجات یافته از مناسبات رجوی، هر کدام با زبان خود و متونی ساده و درد و دل گونه سرگذشت خود در تشکیلات و داستان تلخ سالها اسارت شان را با دوستان قدیمی خود درمیان گذاشتند.

آنها که دسترسی به اعضای گرفتار حاضر در کمپ مانز را ندارند، این نامه ها را در فضای مجازی منتشر کردند تا شاید به طریقی به دست دوستان سابق شان برسد.

این افراد نجات یافته که بعد از سالها رنج و محنت و پس از عبور از موانع سخت خروج از فرقه، توانسته اند در دنیای آزاد نفس بکشند و زندگی از دست رفته شان را بازیابند، نمی توانند نسبت به دوستان سابق شان که همچنان در اسارت رجوی هستند بی تفاوت باشند و هر کدام با وجود مشغله هایی که هر انسانی در زندگی دارد، رسالت خود می دانند تا در جهت رهایی دوستان شان هم تلاش کنند و در کنار کار و فعالیت و زندگی روزمره در تلاش هستند تا راه درست را به دوستانشان نشان بدهند و آنها هم بتوانند طعم شیرین آزادی را دوباره بچشند.

اما همان طور که انتظار می رفت و همان طور که سالهاست رویه رجوی و سازمانش همین بوده است، این درد و دل های ساده با واکنش هیستریک تشکیلات مواجه شد و در سایت ها و کانال های مجاهدین مطلبی توهین آمیز و کاملا وارونه در این رابطه نشر داده و عنوان کرده این مزدوران اعلام آمادگی کرده اند تا مجاهدین را در دادگاه محاکمه کنند.

اولآ رجوی از اول بطور سیاق ثابت هر فردی از وی جدا شد با انگ اخلاقی و جنسی و خیانت متهم شده و اکنون هم رجوی از ترس نتوانسته به واقعیاتی که در درد و دل جداشدگان کرمانشاهی با دوستان خود که در کنترل دستگاه انسان کش رجوی هستند، اشاره ای کند. لذا برای فریب اسیران در بند خود اقدام جداشدگان در این مطلب را وارونه و به محاکمه و دادگاه و اعدام و شکنجه نسبت داده است!

ما مطمئن هستیم که این درد و دل های ساده و این روشنگری ها به محافل درونی سازمان کشیده شده است و به همین دلیل است که رجوی در مقام پاسخگویی برآمده و آشفته شده است.

نوشته یک درد و دل ساده و این همه ترس و تهمت؟! اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

بله واقعیت هم همین است و تشکیلات مجاهدین خلق سالهاست که با تبحر بالا از این ابزار برای خاموش کردن هر صدای آزادی خواهی و هر فریاد حق طلبی بهره برده است.

سازمان مسعود، استاد شیطان سازی بوده و هست و در این زمینه کسی به گرد پایشان هم نمی رسد.

مگر نه اینکه سالهاست صدای حق طلبی خانواده های اعضای گرفتار در تشکیلات را با شیطان سازی در درون مناسبات، خاموش کرده اید و یا دست کم سعی کرده اید خاموش کنید! خانواده هایی که حق طبیعی شان را برای ارتباط با عزیزان شان مطالبه می کنند و بس.

مگر نه اینکه سالهاست صدای هر یک از اعضایی که دیگر به هر دلیلی تمایل به ماندن در تشکیلات را ندارد، خفه میکنید و اگر فرد مورد نظر موفق شد و توانست قرارگاه تان را ترک کند می شود مزدور و جاسوس و مأمور وزارت اطلاعات و .. .

بله خانم رجوی شما به خوبی از این ابزار شیطان سازی بهره برده اید. حالا که ما اعضای جدا شده و رهایی یافته از تشکیلات غیر بشری تان، فقط و فقط آنچه بر سرمان گذشته را روایت می کنیم، تعبیر به شیطان سازی می شود!!

این روایت ها که می بینید و می خوانید فقط نقل حقیقت است و اگر به زعم شما شیطان سازی است، بدانید شیطان هستید و ما فقط بازگو می کنیم. شما قبلاً خودتان را به شیطان مجسم تبدیل کرده اید.

در این رابطه بد نیست یکی از دروغ هایی را که سازمان مجاهدین در بدو خروجم از تشکیلات وقیحانه درباره من نشر داد بازگو کنم:

وقتی من از تشکیلات سازمان جدا شدم دقیق بگویم فرار کردم، سپس به بغداد آمده و در هتل مهاجر تحت نظارت صلیب سرخ مستقر شدم. هنگامی که هنوز در هتل بودم و حتی پایم را از هتل بیرون نگذاشته بودم سازمان مجاهدین خبری را منتشر کرد مبنی بر اینکه من توسط اطلاعات ایران به تهران رفتم و در تهران توسط اطلاعات توجیه شدم و سپس به عراق بر گشتم تا در کنفرانس مطبوعاتی علیه سازمان افشاگری کنم !!!

در کمال تعجب باید بگویم من وقتی این خبر را شنیدم داشتم شاخ در می آوردم. دوستانم به من گفتند خوب است که ما در کنار شما هستیم و می بینیم که از هتل خارج نشدید. اگر خارج می شدید شاید شک می کردیم. اما این سازمان چقدر دروغگو است که روز روشن دروغ می گوید.

من اگر تا قبل از این فاکت ذره ای به سازمان اعتماد داشتم وقتی این خبر را شنیدم برایم ثابت شد بی جهت نبود که به سازمان “منافقین” می گویند چرا که دو تا چهره دارد یکی در درون تشکیلات دیگری در بیرون تشکیلات ، خودش را به دو صورت نمایش می دهد. ما که در داخل این تشکیلات طی سالیان سر کردیم می توانیم آنها را بشناسیم و دستشان برای ما رو است. اما آنهایی که در بیرون هستند همواره فریب این تشکیلات را می خورند.

سازمان مجاهدین یک رسانه در اختیار دارد که شب و روز کارش شیطان سازی است، اما با افشاگری جدا شدگان در رسانه ها درب شیطان سازی مریم قجر را هم گل گرفتند و هر روز دستگاه تبلیغاتی او را به چالش می کشند. در حقیقت از وقتی جدا شده ها مناسبات کثیف رجوی را افشاء کردند و دروغ های آنها را بر ملاء کردند خار و ذلیل شدند و نتوانستند به هدف خود برسند. در بین مردم ایران ابداً خریدار ندارند و از طرف دیگر حتی در بین هواداران خودشان در اروپا و جاهای دیگر هم زیر سئوال رفته اند. خیلی از هواداران هم مسئله دار شدند. آنها وقتی می بینند ماها که تنگاتنگ با سازمان بودیم و سالیان بهترین عمر خود را به پای سازمان گذاشتیم و حالا وقتی با انزجار از سازمان صحبت می کنیم در مقابل همین هواداران به سازمان شک می کنند و مسئله دار می شوند. آری سازمان حتی در بین هوادارانش مثل گذشته جایگاه ندارد. این هم به یمن افشاگری های اعضای جدا شده می باشد، حالا رجوی در این فضا هر چه هم بخواهد وارونه جلوه دهد راه به جائی نمی برد.

محمد رضا گلی

نوشته شارلاتان بازی مریم رجوی در برابر سوال یکی از هوادارانش در برلین اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

این حقیر نگارنده مطلب و اکثر جداشدگان بخصوص همکارانی که در انجمن نجات مشغول فعالیت هستند براساس تعهد انسانی و اخلاقی، تلاش و فعالیت بی وقفه برای نجات سایر قربانیان تشکیلات ضد ایرانی و ضد بشری رجوی را وظیفه ذاتی خود میدانیم و این مسیر را با آزادی و اختیار کامل انتخاب نموده و انگیزه و انرژی خود را از آه و اشک مادران و پدرانی میگیریم که بخشی در فراق فرزندان خود ناکام چشم از جهان فروبستند و بخش دیگری هنوز چشم انتظار مانده اند تا شاید روزی چشمشان به دیدار فرزندان خود روشن شود.

ما هرگز فراموش نمیکنیم لحظه و اولین ثانیه دیدار خود با مادران و خانواده مان را.

ما اولین لحظه دیدار خانم فرشته مهدیان و علی میرزایی با آقای غلامعلی میرزایی بعد از قریب به سی و اندی سال را از یاد نبرده ایم.

خانواده های پرویز حیدرزاده و پرویزهای دیگر را .

ما جبر و ستم و دیکتاتوری و رفتار قرون وسطایی تشکیلات رجوی با افراد گرفتار را با گوشت و پوست خود لمس نموده ایم و بی انصافیست که حالا که خود رهایی یافته ایم به کنج عافیت برویم و چشم خود را بر روی این همه ستم رجوی ببندیم. مضافا به اینکه در کنار ظلم ها و رفتار غیر انسانی با اعضای عادی تشکیلات، در روابط بین المللی دستانش تا مرفق در همکاری با اسرائیل و آمریکا به خون فرزندان رشید ایران زمین اعم از دانشمندان هسته ای تا فرماندهان نیروهای مسلح آلوده است و شریک این همه جرم و جنایت و خیانت است.

پس آیا سکوت و بی تفاوتی جرم و جنایتی بسا بیشتر از عملکرد رجوی نیست؟

حال باید به رجوی گفت : زهی خیال باطل !!! ما از عملکرد و فعالیت های خود در افشای ماهیت پلید شما هیچ ترس و دلهره ای نداریم و این راه را تا نابودی شما و برچیده شدن بساط خیانت تان ادامه میدهیم .

حال شما و سران این تشکیلات ضد انسانی و ضد ایرانی ، این نوچه های اسرائیل و آمریکا هرچقدر میتوانید حلق خودتان را پاره کنید و تمام سایت ها و رسانه های جیره خوار خود را از تصاویر و فعالیت های ما پر کنید . چه بهتر ! شاید این کار خود امید و انگیزه رهایی و فرار را در دل اسرای گرفتار چند برابر نماید.

ما از آب و هوا، طبیعت و این همه زیبایی ایران این زیباترین وطن تغذیه میکنیم و به آن و همه مردم ایران عهد و وفای ابدی داریم .

علی مرادی

نوشته آه و فغان ایران افشاگر از فعالیت های انجمن نجات و جداشدگان اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

سازمان مجاهدین خلق، طی دهه‌ها فعالیت، نوعی از زندگی جمعی را در میان اعضایش شکل داده که در آن، تفکر مستقل، تصمیم‌گیری شخصی و حتی احساسات فردی جایگاهی ندارد. همه‌چیز از بالا دیکته می‌شود و فرد باید خود را در قالب “مجاهد” حل کند؛ انسانی که فقط به رهبرش پاسخگوست و عشق، خانواده، و حتی باورهای مذهبی‌اش تابع دستور تشکیلات است. در چنین فضایی، فرد به تدریج هویت خود را از دست می‌دهد و به موجودی تبدیل می‌شود که بدون “مجاهد بودن”، معنایی برای زندگی ندارد.

وقتی چنین فردی از سازمان جدا می‌شود، در واقع نه تنها از یک ساختار سیاسی، بلکه از چارچوب معنایی زندگی خود جدا شده است. نخستین مرحله، شوک روانی است؛ شوکی که بسیاری از جداشده‌ها از آن به عنوان “احساس افتادن در خلأ” یاد می‌کنند. سال‌ها در محیطی زندگی کرده‌اند که همه‌چیز برایشان تعریف‌شده و محدود بود: چه بپوشند، چه بخورند، چه فکر کنند، به چه بخندند، از چه بترسند و حتی در دل‌شان چه احساس کنند. حالا در دنیایی آزاد رها شده‌اند که آزادی‌اش بیش از آنکه رهایی باشد، برایشان وحشت‌زا است.

ترس، نخستین واکنش طبیعی آنان است. ترس از تعقیب، ترس از خیانت خوانده‌شدن، ترس از طرد شدن از سوی دوستان قدیمی، و گاه حتی ترس از خانواده‌هایی که سال‌ها با آن‌ها قطع ارتباط داشته‌اند. این ترس، اغلب با احساس گناه در هم می‌آمیزد. سال‌ها به آنان القا شده که هر که از سازمان جدا شود، خائن به “خون شهدا” و “رهبر مقاومت” است. همین احساس گناه سبب می‌شود بسیاری از جداشده‌ها مدت‌ها از بازگشت به زندگی عادی ناتوان باشند و در انزوایی عمیق فرو روند.

اما شاید سخت‌ترین بخش مسیر، مواجهه با “خودِ واقعی” باشد. بسیاری از اعضای جداشده در مصاحبه‌هایشان گفته‌اند که پس از خروج حتی نمی‌دانستند چه غذا یا چه رنگی را دوست دارند. چون در سازمان هیچ‌گاه فرصتی برای کشف خود نداشتند. در واقع، آنان باید دوباره بیاموزند که چگونه انسان مستقل باشند؛ تصمیم بگیرند، انتخاب کنند، احساس کنند و از چیزی لذت ببرند. بازسازی هویت، برای چنین افرادی فرآیندی دشوار، دردناک و طولانی است.

از سوی دیگر، چالش بازگشت به جامعه نیز آسان نیست. در نگاه برخی از مردم، اعضای جداشده “همان مجاهدین” باقی مانده‌اند و قربانیان فرقه، گاه به‌جای همدلی، با بی‌اعتمادی روبه‌رو می‌شوند. این بی‌اعتمادی اجتماعی، احساس طرد را تشدید می‌کند و سبب می‌شود بعضی از جداشده‌ها به انزوا پناه ببرند یا دچار افسردگی و اختلال اضطراب شوند. حتی بازسازی رابطه با خانواده نیز اغلب دشوار است؛ خانواده‌ای که ممکن است سال‌ها آن‌ها را از یاد برده یا در جریان تبلیغات سازمان، دشمن معرفی شده باشد.

با این حال، همه‌چیز در این مسیر تاریک نیست. تجربه برخی از اعضای موفق جداشده نشان می‌دهد که با حمایت اجتماعی، روان‌درمانی، و به‌ویژه کمک نهادهایی چون انجمن نجات، بازسازی ممکن است. بسیاری از آن‌ها پس از مدتی توانسته‌اند شغل پیدا کنند، ازدواج کنند، در جامعه پذیرفته شوند و به عنوان شاهدان زنده ماهیت فرقه رجوی، روایتگر حقیقت باشند. این افراد می‌گویند نخستین گام در بازسازی، پذیرش قربانی بودن است؛ نه خائن بودن.

چیزی که از آن باید سخن گفت، بعد انسانی و روانی این تجربه است. ما معمولاً درباره سازمان مجاهدین خلق به عنوان یک گروه سیاسی تروریستی سخن می‌گوییم، اما کمتر به انسان‌هایی می‌پردازیم که قربانی همان تشکیلات بوده‌اند. انسان‌هایی که نه با گلوله، بلکه با مغزشویی، اطاعت کورکورانه و حذف فردیت، کشته شدند. خروج از سازمان، برای آنان نوعی رستاخیز است؛ تولدی دوباره که با درد، ترس و تردید همراه است، اما در نهایت می‌تواند به بازگشت به زندگی واقعی منجر شود.

در پایان می‌توان گفت: بزرگ‌ترین مبارزه اعضای جداشده، نه علیه دشمنان بیرونی، بلکه علیه سایه‌های درونی است که سال‌ها در ذهنشان کاشته شده. بازسازی روانی آن‌ها، یادآور این حقیقت است که انسان، حتی پس از سال‌ها شست‌وشوی مغزی و انقیاد فکری، می‌تواند دوباره خود را بازیابد و زندگی را از نو بسازد؛ اگر جامعه با او به عنوان قربانی برخورد کند، نه متهم.

سالاری

نوشته روایت مسیر سخت روحی و ذهنی جدایی اعضا از تشکیلات مجاهدین خلق اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

این نشست ها که حدود چهار ماه طول کشید و در قرارگاه باقرزاده برگزار میشد هدفش این بود که در اذهان نیروها جا بیندازد هر عضوی که مخالف سیاست های رجوی است و نسبت به خط و خطوط او معترض است در حقیقت بمثابه عضوی از سپاه پاسداران و یا وزارت اطلاعات در مناسبات عمل می کند و عضو شعبه سپاه پاسداران در درون تشکیلات مجاهدین خلق است که سیاست های رژیم (جمهوری اسلامی) را پیش می برد. بنابراین مبرم ترین وظیفه اعضا و تشکیلات مقابله با این اعضا است.

رجوی در این نشست ها با تدوین مباحث 53 ماده ای عملا اعلام کرد که اعضای خواهان جدایی حاضر به پرداخت قیمت در مسیر مبارزه نیستند و آنها را پیمان شکن نامید که می خواهند با هزینه مجاهدین خلق به خارج کشور رفته و در آنجا ضمن پرداختن به زندگی عادی و ازدواج نقش اپوزیسیون مجاهدین خلق را بازی کنند، و آنها را مبارزین به اصطلاح جلیل القدری نامید که گویا با کوله باری از مبارزه سالیان به کشف شیوه های مبارزاتی جدید رسیده اند و سازمان  را که جنگ خود را در عراق ترک نکرده را ظالم معرفی نماید.

بر همین اساس رجوی برای اینکه مشروعیت سیاسی این اعضا را بگیرد اعلام کرد هر فردی که تحمل و کشش ماندن در تشکیلات مجاهدین خلق در عراق را ندارد به داخل ایران خواهیم فرستاد تا در آنجا ضمن ابراز ندامت و اعلام بریدگی به زندگی اش همانند مردم ادامه دهد.

البته رجوی تلویحا در این نشست ها به اعضای معترض و خواهان جدایی گوشزد می کرد که در صورت برگشت به ایران شکنجه و اعدام در انتظار آنهاست ولی بازگشت آنها به داخل کشور برای مجاهدین خلق سود دارد چرا که دست سازمان را باز می گذارد که علنا تبلیغ نماید اینها با رژیم واطلاعات ایران همکاری کرده اند و آنها را بزعم خودش بسوزاند.

رجوی در این نشست ها تعارفات گذشته را کنار گذاشت و اعلام کرد هر فردی که منبعد اعلام جدایی کند در مرحله اول به مدت 5 سال در زندان های سازمان در اشرف نگهداری میشود تا اطلاعاتش پاک شود و بعد از آن ما آنها را تحویل دولت عراق(رژیم صدام) خواهیم داد که هرجور صلاح می دانند با آنها برخورد کنند.

رجوی اضافه کرد حتما می دانید در عراق برخلاف کشورهای اروپایی شما بواسطه حمایت ما در عراق پذیرفته شده اید و هرگاه ما چتر حمایتی خود را از شما برداریم و به دولت عراق اعلام کنیم که این افراد دیگر عضوما نیستند باید بجرم ورود غیرقانونی به خاک عراق که محکومیت آن حداقل 10سال زندان است حساب پس بدهید.

رجوی در ادامه به خاطر اینکه ته دل اعضای خواهان جدایی را خالی کند گفت لابد می دانید وضعیت زندان های عراق مثل زندان های خودمان نیست و با شما به زبان دیگر برخورد خواهند کرد.

رجوی در این نشست ها اعضایی که درخواست جدایی داده بودند را افرادی بی سروپا نامید که به اعتبار سابقه عضویت شان بدنبال گرفتن باج از سازمان هستند.

بعد از اتمام نشست های رجوی، سلسله جلساتی در داخل مقرها تحت عنوان صفر صفر و صد صد ، دیگ، عملیات جاری و انقلاب پذیری همگانی در دستور کار فرماندهان قرار گرفت که هدف اصلی آن ایجاد ترس و وحشت در میان اعضا و تحت فشار قرار دادن آنها برای اظهار ندامت از جدایی و بازگشت مجدد به داخل تشکیلات بود، ولی به رغم تمامی این فشارهای روحی و روانی تعداد زیادی از اعضا بر درخواست جدایی خود اصرار کردند و زندان مخوف و بدنام ابوغریب را بر ماندن در تشکیلات رجوی ترجیح دادند.

البته رجوی در برخورد با این اعضا از آنها امضا گرفت که به درخواست خود به ایران خواهند رفت و در گام نخست هیچ حرفی از اینکه این اعضا را قرار است به زندان ابوغریب بفرستند نبود. بعد از نشست های اولیه و گرفتن امضا پذیرش مخاطرات عبور از مرز و میادین مین از اعضای ناراضی و خواهان جذایی آنها را با افسران مخابرات(اطلاعات)عراق از زندان های اسکان خارج کردند ولی بعد از چند ساعت اعضا متوجه شدند که خودرو آنها در مقابل زندان ابوغریب متوقف شده است. و بدین گونه بجای اعزام به ایران از زندان ابوغریب سر دراوردند.

اعضایی که تجربه اسارت سالیان در زندان ابوغریب را دارند در خاطرات خود گفته اند نفس ملیت ایرانی بودن روزانه سهمیه شلاق داشت و این اعضا در بدترین شرایط و بدون کمترین امکانات زندگی می کردند. در زمستان از آب گرم برای استحمام خبری نبود و در گرمای شدید عراق از داشتن حتی پنکه محروم بودند. سهمیه شام و نهار آنها یک لیوان لوبیا بود و سالیانه و در مناسبات اعیاد و جشن های حزب بعث به آنها مقادیر ناچیزی گوشت و برنج داده میشد.

این سرنوشت نسلی بود که سالیان از بهترین سالهای عمر و جوانی خود را به پای رجوی هدر داد و فریب وعده های فریبنده او را خورد. و اینک به چشم می دید در سازمانی که داعیه آزادی برای مردم ایران را داشت و وعده داده بود که در مدینه فاضله او از زندان خبری نخواهد بود چگونه اعضایش را فقط به جرم درخواست جدایی و برخورداری از حق انتخاب مسیر زندگی آینده به زندان مخوف ابوغریب می فرستد!؟

خوشبختانه دست تقدیر و اراده خداوند موجب سرنگونی رژیم صدام و آزادی این اعضا از زندان ابوغریب و بازگشت آنها به کانون خانواده و سال های بعد تشکیل خانواده گردید و آنها سرانجام طعم شیرین زندگی و آزادی را چشیدند و روسیاهی به رجوی ماند، تا عبرت تاریخ گردد.

علی اکرامی

نوشته پاسخ رجوی به اعضای خواهان جدایی – قسمت پایانی اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

از آنجایی که موضوع دادگاه، جنایات این جریان در عملیات های آفتاب و چلچراغ بود و من به اعتبار مسئولیتی که در ستاد روابط خارجی از سال 1366 داشتم در جریان حقایق پشت پرده ملاقات های رجوی و دیگر مسئولین و فرماندهان مجاهدین خلق با مسئولین امنیتی، سیاسی و نظامی رژیم صدام در مقر سعادتی در منطقه اندلس بغداد در رابطه با شکل گیری این دو عملیات بودم احساس وظیفه و مسئولیت کردم که این حقایق پشت پرده را در محضر دادگاه به اطلاع افکار عمومی برسانم.

برخلاف تمامی ادعاهای دروغین رهبران مجاهدین خلق در تمامی سالیان حضور آنها در خاک عراق آنها از هیچ استقلال عملی در زمینه های سیاسی، تشکیلاتی ، نظامی و حتی ایدئولوژیکی برخوردار نبودند.

در خرداد 1366 که رجوی به صورت رسمی ارتش به اصطلاح آزادیبخش ملی را تأسیس کرد عملا در تمامی زمینه های لجستیکی. ادوات نظامی، شناسایی، اطلاعاتی و آتشباری توپخانه ای با حمایت مستقیم ارتش صدام عمل می کردند. در تمامی این عملیات ها نیروهای رجوی نقش پیاده نظام نیروهای نظامی عراق را ایفا می کردند.

عملیات آفتاب در منطقه فکه و عملیات چلچراغ در مهران با پشتیبانی توپخانه و هوانیروز و جنگنده های نیروی هوایی صدام نمونه ای از این همکاری مشترک بود. رجوی در توجیه این همکاری نظامی مشترک و برای خنثی کردن تبلیغات گروه های مخالف این سازمان که همکاری با صدام را نوعی خیانت به مردم و میهن می دانست می گفت در فردای پیروزی کسی از ما سوال نمی کند که به کمک چه کسی پیروز شدید؟!

یکماه قبل از شروع عملیات آفتاب و چلچراغ ملاقات هایی بین رجوی و فرماندهان نظامی و مسئولین سیاسی مجاهدین خلق با فرماندهان عالی رتبه ارتش صدام در پایگاه سعادتی و همچنین وزارت دفاع برگزار شد و در جریان این ملاقات ها طراحی این عملیات ها و میزان کمک های نظامی، نحوه شناسایی مناطق مورد مشورت قرار گرفت که بطور مشخص در این جلسات مسعود رجوی بعنوان فرمانده ارتش آزادیبخش و تعداد دیگری از فرماندهان از جمله محمود عطایی، مهدی ابریشمچی، ابراهیم ذاکری، مهدی برایی و دیگر فرماندهان نظامی که جزء متهمان این دادگاه هستند، جهت توجیه این عملیات ها شرکت داشتند.

در مجموع و در یک جمع بندی می توان چنین نتیجه گرفت که عملیات های آفتاب و چلچراغ عملیات نظامی صرف نبودند بلکه خیانتی بودند که از ملاقات رجوی با طارق عزیز و حضور او در خاک عراق جرقه آن زده شد و البته شعله های این خیانت در عملیات موسوم به فروغ جاویدان یا مرصاد در تنگه چهار زبر خاموش شد.

فرقه مجاهدین خلق همانند همیشه در مقابله با حضور من در دادگاه و ارائه مستندات غیرقابل انکار از همکاری خیانت آمیز آنها با صدام و کشتن سربازان و نیروهای نظامی ایرانی و یا به اسارت گرفتن آنها همانند همیشه بجای پاسخ به این مستندات، با اتخاذ تاکتیک فرار به جلو و برای عدم پاسخ گویی به این مستندات به فحاشی و فرافکنی روی آورد.

استفاده از واژه های نخ نما شده مزدور باز مصرف شده وزارت اطلاعات و… هیچ کس و حتی اعضایی که سالیان با جهان آزاد ارتباطشان قطع شده و به وسایل ارتباط جمعی آزاد و مستقل دسترسی ندارند را نمی فریبد!

سرکردگان فرقه بدنام رجوی در سایت های خود به حضور من در جمع خانواده های اعضا و دانشگاهها و مراکز آموزشی و همراهی خانواده ها در مقابل پادگان اشرف سابق بمثابه خیانت و شیطان سازی برعلیه مجاهدین خلق نام برده اند.

این موارد نه تنها اتهام بلکه مایه مباهات و افتخار است. من در منتهای شرف و افتخار از اینکه تلاش می کنم تا نسل دیگری که به ماهیت این فرقه ضدانسانی و خیانت کار آشنایی ندارند را هوشیار سازم و ماهیت شیطانی رجوی را برایشان افشا می کنم تا همانند من در دام شیوه های فریب آنها گرفتار نشوند و یا لبخند شادی بعد از سالیان با دادن خبری بر لبان مادر سالخورده ای بنشانم، و یا تلاشم باعث ایجاد اشک شوقی در چشمان به در دوخته سالیان پدری که انتظار فرزندش را می کشد شود، به خود می بالم.

من افتخار می کنم که در کنار خانواده های اعضای تحت اسارت و مردم ایران در سمت درست تاریخ ایستاده ام. آنها باید شرم کنند که با کمک بیگانه ارتزاق می کنند. ما بیدی نیستیم که با این بادها بلرزیم و از مسیر سراسر افتخار و شرفی که در آن گام گذاشته ایم ذره ای عقب نشینی کنیم. ما قسم یاد کرده ایم تا پیروزی، که این پیروزی در آزادی تمامی اعضای در بند اسارت در اشرف سه و درخشش برق شادی در چشمان پدران و مادران چشم انتظار اعضا معنا و مفهوم پیدا می کند. حال هر چه می خواهید ما را تهدید کنید و آنچه خودتان سزاورش هستید را به ما نسبت دهید.

این جز بر شرف و افتخار ما نمی افزاید.
علی اکرامی

نوشته واکنش تشکیلات مجاهدین خلق به حضور من در دادگاه اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

در این مصاحبه صمد اسکندری، در خصوص جایگاه شهود در این جلسات و قوانین حمایت از شهود و مفاد بیانیه ما شهادت می دهیم را تشریح میکند.

نوشته مصاحبه ویژه با نماینده حقوقی اعضای جدا شده اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

پس از حضور فواد بصری در جلسه سی و نهم دادگاه رسیدگی به اتهامات سران مجاهدین خلق و موجودیت این تشکیلات، به عنوان شاهد مطلع، رسانه‌های تبلیغاتی مجاهدین خلق اقدام به اتهام زنی علیه وی کردند — چنان که همواره اعضای جدا شده‌ای که علیه تشکیلات افشاگری و انتقاد می‌کنند را “مزدور” می‌خوانند.

بصری در این ویدئوی کوتاه به بیان خاطرات خود از زمان حضور در تشکیلات میپردازد.

نوشته اظهارات فواد بصری در پاسخ به اتهامات رسانه مجاهدین خلق اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.