ریاست محترم صلیب سرخ جهانی مستقر در ژنو سوئیس

احترامأ اینجانبان تعدادی از خانواده های اسیرانی از استان کرمانشاه هستیم که فرزندان یا پدران ما درخلال جنگ ایران وعراق، اسیر ارتش عراق شدند وبرابر نامه ها وشماره هایی که توسط آن سازمان بین المللی به ما ابلاغ شد تا سال 1368 (ه – ش) در زندان ها واردوگاه ها وکمپ هایی صدام حسین، دیکتاتور سابق عراق بوده اند.

اما برابر اطلاعات بدست آمده واسناد و مدارک وشواهدی که به دست ما رسیده است، در سال 1368 (ه – ش) طی یک معامله خارج از عرف درحالی که هنوز جنگ تمام نشده بود وصرفأ آتش بس بود وشرایط نه جنگ و نه صلح نام گرفته بود تعدادی از اسرای جنگی به فرقه مجاهدین به رهبری مسعود ومریم رجوی که درعراق مستقر بودند تحویل داده شدند.

ریاست محترم صلیب سرخ

اکنون تعداد زیادی ازهمان اسرا از فرقه مجاهدین جداشده وبه خانواده خود ملحق شده اند. برابر اطلاعات ومستندات این افراد، در سال های اولیه که هنوز تبادل اسرا صورت نگرفته بود فرقه مجاهدین ودولت وقت عراق (صدام حسین ) مامورین شما را فریب داده وآن اسرایی که معامله شده ودراختیار رجوی بودند را در مقطعی که مامورین شما جهت دیدار نوبه ای به اردوگاه ها می رفته اند، در قلعه ای درنزدیکی شهر کرکوک جمع آوری کرده وبه دروغ مدعی شده بودند که این کمپ اسرا است ونامه های خانواده های این اسرا را ازمامورین شما دریافت کرده اند. درحالیکه آنها توسط رجوی وصدام برای یک روز به آن قلعه آورده شدند وسپس به کمپ مجاهدین معروف به اشرف انتقال یافته اند . همچنین، دریک مقطعی هم که مامورین شما برای تعیین تکلیف این اسرا به کمپ اشرف می روند که ببینند آیا قصد پناهندگی دارند یا مایل به بازگشت به ایران هستند، این فرقه افرادی را با اسامی ونام های جعلی (اسرا) به حضور مامورین شما می آورند وکسان دیگری به جای این اسرا تصمیم گیری می کنند وآن فرمی که شما پرکرده اید در آن مقطع به هیچ وجه واقعی نبود.

اکنون این اسیران در خلال این سالها بیشترشان کشته شده ویا توسط فرقه رجوی سربه نیست شده اند واندکی زنده مانده ودرتشکیلات فرقه مجاهدین باقی مانده اند.

لذا ما امضا کنندگان این شکوائیه ازشما خواهشمندیم در این خصوص به دادخواهی عزیزان ما آمده وبرابر وظیفه انسان دوستانه ذاتی آن سازمان جهانی به ما کمک کنید.

اسامی اسرای گرفتار در فرقه رجوی

1-علی سپاه امیری

2-یحیی مرادپور

3-نوروز درویشی

4-مصیب رشیدی

5-علیرضا خاموشی

6-هوشنگ مرادی

7-علیمراد لطفی

8-محسن حسن گاویار

9-علی اشرف ملکی

10-عبدالکریم کریمی

11-محمدعلی پروا

12-علی اصغردرویش تبار

13-علی یوسفی

14- علیرضا قالوکاکایی

نوشته دادخواهی تعدادی از خانواده های اسرای جنگ ایران وعراق به صلیب سرخ جهانی اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

آقای ابراهیم آقاجانی به اتفاق همسرگرامی شان با استقبال وپذیرایی ازحضورصمیمانه مسئول انجمن درمنزل شان گفتند” بسیارممنون ومتشکریم که دعوت مان را پذیرا شدید وروشنی بخشیدید وامیدوارمان کردید که روزی برادرم نیزاز زندان واسارت رجوی رها خواهد شد وبه خانه مان خواهد آمد. حقیقت امرهمچنانکه مستحضرهستید باوجود مشکلات زندگی خاصه نگهداری پدرپیروبیماربرخود واجب دیدم بنا به توصیه پدربه کرات به عراق ناامن بروم وبه اتفاق سایرخانواده های دردمند وچشم انتظارمقابل اسارتگاه اشرف متحصن بشوم وطلب دیداربا برادرم را داشته باشم که متاسفانه با کارشکنی وامتناع رجویها هیچگاه موفق به دیداربرادرم نشوم.”
خانم صغری سیگارودی، همسرمهربان آقا ابراهیم بعد از سروچای وشیرینی با صدایی بغض آلود گفتند” آقای پوراحمد خیلی دلم میخواست تومسافرتهای عراق واشرف همسرم را همراهی کنم وکنارشان باشم که به یک دلیل مشخص فقط توانستم یکباردرمسافرت به عراق وفعالیت برای آزادی برادرشوهرم به عراق بروم ودلیلش این بود که پدرشوهرم سکته کرده وازکارافتاده بود ونیازبه مراقبت شدید داشت ومن می بایست کنارش می بودم.
خدا رجویها را لعنت کند که ظلم بزرگی درحق خانواده محمدعلی اعمال کردند چراکه مادرشوهرم درفقدان دسترسی به دلبندش وچشم انتظاری دارفانی را وداع گفتند وپدرشوهرم نیزدربهارهمین سال عمرشان را به شما دادند وما را تنها گذاشتند.”

آقا ابراهیم رشته سخن را به دست گرفتند تا همسرشان با ذکرخاطرات تلخ کمترآسیب ببینند ودرادامه گفتند” همسرم وخودم شاهد صحنه دردناکی بودیم که پدردرهنگامه ترک دنیا دربستربیماری فقط وفقط اسم محمد را به زبان می آوردند ودائم زمزمه میکردند محمد. محمد. محمد…..”
آقای پوراحمد مابعد نشستن پای درد دل آنان، ضمن همدردی با این خانواده آسیب دیده ازظلم وجوررجویها، ازوضعیت شکننده ی اسرای رجوی خاصه ازوضعیت درهم شکسته محمدعلی آقاجانی سیگارودی درزندان مانزآلبانی برایشان روشنگری کردند وآنان را نسبت به رهایی قریب الوقوع دلبندشان امیدوارنمودند.

آقا ابراهیم گفتند که اگر شرایط فراهم شود در ادامه تلاش ها برا ی نجات برادر عزیزشان به آلبانی هم سفر خواهند کرد.

علی نیاکی

نوشته دیدار با خانواده محمدعلی آقاجانی سیگارودی اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

نوشته نامه های خانواده های متحصن در عراق اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

نوشته پیام صوتی آقای محمد رزاقی به دوستان اسیر در کمپ اشرف اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

بنیاد خانواده سحر از جانب خانواده های دردمند و رنج کشیده اعضای گرفتار در فرقه رجوی مایل است مراتب قدردانی و تشکر خود را از تمامی اعضای جداشده و فعالان حقوق بشری که در عراق، در ایران و در کشورهای خارجی طی این مدت در کنار خانواده ها بودند و صدای مظلومیت آنان را به گوش جهانیان رساندند ابراز دارد. باشد که رسیدن به هدفی متعالی، خستگی را از تن همگی ما در کند و شاهد رهائی و آزادی تک تک رفقای در بند خود باشیم.

نوشته دستاورد دو سال تحصن خانواده ها مقابل کمپ اشرف اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

اکثر خانواده ها مصاحبه هائی با خبرنگاران و گزارشگران حاضر در صحنه انجام دادند و به تشریح نظرات و خواسته ها و علت حضورشان در این مکان پرداختند. بی بی سی فارسی بیشترین مصاحبه را داشت و گفتگوهای خانواده ها را تماما ضبط نمود.

خانواده ها نسبت به توافقی که بین یونامی (دفتر پشتیبانی ملل متحد در بغداد) و دولت عراق برای جابجائی ساکنان پادگان فرقه ای اشرف صورت گرفته و مهلت شش ماهه ای که برای خروج آنان از عراق داده شده است ابراز رضایت و خرسندی کردند. آنان معتقد بودند که این شرایط ماحصل تحصن نزدیک به دو سال خانواده های دردمند و رنج دیده است که بالاخره جادوی رجوی را باطل کرده و عزیزان آنها را آزاد خواهد نمود. خانواده ها خطاب به دولت عراق و همچنین مقامات ملل متحد گفتند (جمعبندی): 1. از اینکه فرزندان ما از این اسارتگاه خارج میشوند و به جای دیگری در عراق میروند و بدین وسیله امیدی برای دیدار با آنان در دل های ما شکل گرفته است بسیار خوشحالیم. 2. از مقامات دولت عراق و از مسئولین ملل متحد درخواست داریم تا زمانیکه فرزندان ما در اردوگاه جدید نگهداری میشوند با آنان درست مانند افراد مستقر در اردوگاه های پناهندگی ملل متحد در سایر نقاط جهان برخورد شود و اجازه داده نشود که سران فرقه رجوی همچون گذشته مقدرات آنان را در دست گرفته و به مغزشوئی شان مشغول باشند. 3. همچنین درخواست داریم ترتیبی اتخاذ شود تا امکاناتی از قبیل تلفن، تلویزیون، اینترنت، و پست در اختیار فرزندانمان قرار گیرد. آنان سالیان سال است که از این امکانات محروم بوده و این وسایل صرفا در اختیار سران فرقه بوده است. 4. رهبران فرقه در اسارتگاه فرقه ای اشرف افرادی کاملا شناخته شده اند. نباید اجازه داده شود تا بار دیگر آنان از جانب تمامی ساکنان پادگان صحبت کرده و امکان دسترسی به اعضای بدنه فرقه را به نهادهای بین المللی ندهند. 5. نباید اجازه داده شود که سلسله مراتب گذشته در فرقه رجوی حفظ شود و نشست های تفتیش عقاید و مغزشوئی تحت عنوان "عملیات جاری" برگزار شده و همچنان فشارهای روحی و عصبی و حتی جسمی و فیزیکی بر قربانیان فرقه اعمال گردد. 6. حقوق انسانی افراد داخل اردوگاه از جمله حق ازدواج، حق دیدار با همسر و فرزند و بستگان در داخل اردوگاه، و ارتباط با خانواده در خارج از اردوگاه به رسمیت شناخته شده و امکانات آن بدون دخالت مسئولین فرقه فراهم گردد. طلاق های اجباری اعمال شده توسط رجوی باید ملغی گردد و خانواده های از هم پاشیده مجددا گرد هم آیند. 7. فرزندان ما سالیان سال است که از خانواده و دوستان و کلا جهان خارج از فرقه بی خبر بوده اند. اولا بصورتی فوری خبر سلامتی آنان به خانواده هایشان توسط مسئولین نهادهای بین المللی مانند صلیب سرخ جهانی داده شود، ثانیا امکان ارتباط حداقل تلفنی یا مکاتبه ای با خانواده برای آنان فراهم گردد، و ثالثا در قدم بعدی ترتیب دیدارهای مرتب حضوری بدون حضور مسئولین فرقه داده شود. 8. فرزندان ما سالهاست که تحت فشارهای روحی و مانیپولاسیون شدید روانی و ذهنی قرار دارند. رهبران فرقه با استفاده از تکنیک های کنترل ذهن مخرب آنان را مغزشوئی کرده و اراده آزاد را از آنان گرفته و این افراد را به روبات تبدیل نموده اند. لازم است با استفاده از متخصصین امر و روانشناسان امور کنترل ذهن فرقه ای، نسبت به بازپروری روحی و روانی این عزیزان اقدام عاجل صورت گیرد. 9. ضمن قدردانی و تشکر از تمامی دست اندرکاران عراقی و بین المللی و آرزوی موفقیت برای تمامی آنان، لازم به ذکر است که تا زمانی که شرط ما خانواده ها، که همانا دیدار مستقل و آزاد با عزیزانمان است، فراهم نگردد به تحصن خود تحت هر وضعیتی که باشد ادامه خواهیم داد و یک قدم عقب نخواهیم نشست. لیست تعدادی از رسانه هائی که روز سه شنبه در اجتماع بزرگ خانواده ها شرکت کرده و به تهیه گزارش و عکس و فیلم پرداختند به شرح زیر است: رسانه های عربی:
الاتجاه
العراقیه
السلام
الغدیر
الفرات
آفاق
مسار الاولى
المسار
الحره عراق
الحریه
بلادی
الرشید
الفیحاء
قناه العهد (تلویزیون)
قناه البغدادیه (تلویزیون)
وکاله أین (خبرگزاری)
صحیفه العراق الیوم (روزنامه عراق امروز)
صحیفه الشرق (روزنامه شرق)
المراقب العراقی
وکاله الرأی العام (خبرگزاری)
—————
رسانه های بین المللی
بی بی سی عربی (تلویزیون بی بی سی عربی)
بی بی سی انکلیزی (تلویزیون بی بی سی جهانی)
بی بی سی فارسی (تلویزیون بی بی سی فارسی)
التلفزیون الجزیره انکلیزی (تلویزیون الجزیره انگلیسی)
برس تی فی (تلویزیون)
قناه العالم (تلویزیون)
التلفزیون الایرانی (تلویزیون خبر)
وکاله رویتر (خبرگزاری رویتر)
وکاله آسوشیتدبرس (خبرگزاری آسوشیتدپرس)
البینه الجدیده اطلاعات تکمیلی متعاقبا به آگاهی رسانده خواهد شد. عکس های خانواده ها در شهرک آزادی:

نوشته گفتگوی خانواده ها با رسانه های عراقی و بین المللی اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

درجمع خانواده ها قرارگرفتیم تا گزارشی ازحضورشان در این رابطه و انگیزه ها و خواسته هایشان تهیه کنیم تا به اطلاع دیگرخانواده هائی که نتوانستند در جمع آنها حضورداشته باشند، اما مدام با ما در تماس و مکاتبه بوده و جویای آخرین اخبار هستند، برسانیم. در شهرک آزادی وارد سالن اصلی شدم. انبوه خانواده ها دور هم جمع بودند. آنها از اقصا نقاط ایران و تعدادی هم از کشورهای اروپائی و آمریکائی آمده بودند. برخی از جداشدگان سالهای قبل نیز خود را به جمع آنان رسانده اند. کسانی که اخیرا توانسته اند از جهنم اشرف فرار کنند نیز دیده میشوند.

تعدادی از خانواده ها در گوشه ای یک صدا با حالت طنزمی خواندند "کوه اگر بجنبد اشرف زجا نجنبد، کوه اگربجنبد اشرف زجا نجنبد". وقتی آرام شدند جریان را پرسیدم. گفتند طی دو سالی که در مقابل اسارتگاه اشرف تحصن کرده ایم بارها این شعار توسط افراد مغزشوئی شده رجوی تکرار می شد ولی ظاهرا اشرف هم بالاخره دارد می جنبد و البته اینبار عربی می جنبد.

یکی از نفرات این جمع خانواده ها میگفت: "مریم خانم به این زودی فراموش کردند کمپ اشرفی وجود دارد و محل جدید در بغداد را هم کمپ آزادی نام گذاری کرده اند و البته از عنوان شهر دیگر خبری نیست. نام شهرک آزدای مربوط به محل استقرار ما خانواده هاست. لذا اینبار فقط به عنوان کمپ اکتفا شده است. اما ایشان باید بدانند که دیگراجازه نمی دهیم فرزندانمان فریب مسعود رجوی را بخورند. آنها هر کجا باشند تا نجاتشان ندهیم آرام نمی نشینیم". برنامه روزانه خانواده های مستقر در شهرک آزادی به این صورت است که آنان روزانه به گروه هایی تقسیم می شوند و در ضلع های شمال، غرب و شرق مستقر میگردند و مراقب اوضاع هستند. آنها اسامی فرزندانشان را با خط درشت روی پلاکاردهائی نوشته اند و تلاش میکنند با افراد درون پادگان صحبت نمایند. تعدادی هم با ماشین های سیار از طریق بلنگوها فرزندانشان را صدا می زنند و آنان را دعوت میکنند که به دیدنشان بیایند. این خانواده ها البته طبق معمول، از جانب عده ای قربانیان ذهنی رجوی که سالیان سال است از دنیا بی خبرند، دشنام و تهدید می شنوند و یا مورد اصابت سنگ قرار میگیرند.

مسئولین پادگان اشرف همچنین بلندگوهائی به مراتب بزرگ تر و قویتر و به تعدادی بیشتر رو به خانواده ها نصب کرده و مدام به پخش سرود و همچنین ناسزا و تهمت و تهدید مشغول هستند. آنان تلاش میکنند تحت هیچ شرایطی صدای خانواده ها به گوش عزیزانشان نرسد. رجوی نه تنها از دیدار خانواده ها با پیروانش که ظاهرا آگاهانه و مختارانه به او پیوسته اند واهمه دارد بلکه حتی از رسیدن صدای آنان نیز به گوششان به وحشت می افتد.

نوشته تجمع روزافزون خانواده ها در شهرک آزادی اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

شمار این خانواده ها که از تمامی کشورهای دنیا از کانادا گرفته تا ایران حرکت کرده اند روز بروز بیشتر میشود. تاکنون صدها تن از این خانواده ها توانسته اند، علیرغم شرایط نامناسب جوی و حتی ناامنی در استان دیالی عراق و فقدان امکانات جابجائی و استقراری، خودشان را به شهرک آزادی در مجاورت پادگان اشرف برسانند و در آنجا مستقر گردند. آنان میخواهند شاهد برآورده شدن آرزوی خود و آزادی و رهائی عزیزان اسیرشان باشند.

این خانواده ها که سالیان سال است از بستگان خود بی اطلاع هستند امیدوار شده اند تا در خلال تحولات اخیر بتوانند ردی و نشانی از عزیز خود بدست آورند و شاید گم شده خود را بار دیگر در آغوش بگیرند. آنان هر شرایط سختی را به جان خریده اند تا شاهد رهائی عزیز خود باشند. این خانواده ها بار دیگر قدرت مهر و عاطفه خانوادگی را در برابر ترفندهای فرقه ای به نمایش گذاشته اند. همانطور که در جریان هستید در چندین نوبت افرادی که اخیرا توانسته اند از پادگان فرقه ای اشرف با پذیرش خطرات مربوطه فرار کنند اذعان داشته اند که حضور خانواده ها و خصوصا بستگان خودشان و شنیدن صدای آنان از بلندگوها انگیزه فرار را در آنها بوجود آورده است. اطلاع از همین امر باعث شد تا خانواده های بیشتری امیدوار گردند که حضور آنان در برابر پادگان فرقه ای اشرف میتواند به رهائی عزیزشان کمک نماید و با این انگیزه از گوشه و کنار ایران و جهان حرکت کرده اند. لازم به ذکر است که از نظر ما هیچکس بیشتر و بالاتر از خانواده های قربانیان اسیر فرقه رجوی در پادگان اشرف نمیخواهد و نمیتواند به آنان کمک کند و عالی ترین مصالح آنان را در نظر داشته باشد. نماینده واقعی این افراد همانا پدر و مادر و بستگانشان هستند که با قبول مشقات بسیار به یاری آنان آمده اند. تمامی طرف های قضیه، چه دولت عراق، چه دولت آمریکا، چه اتحادیه اروپا و چه ارگان های بین المللی لازم است این واقعیت را قبول کنند که خانواده ها بخش جدی این قضیه هستند و خواست آنان قطعا باید به حساب آورده شود. نزدیک به دوسال است که خانواده های این قربانیان با تحمل سختی های بسیار در برابر دروازه پادگان اشرف به تحصن نشسته اند و تنها خواسته آنان دیدار با عزیزانشان است و در هر تحول احتمالی این خواسته باید به رسمیت شناخته شده و محقق گردد. اخبار تکمیلی در این رابطه در فرصت مناسب به اطلاع هموطنان رسانده خواهد شد. به امید رهائی تک تک رفقای در بند در اسارتگاه اشرف

نوشته بسیج خانواده ها به سمت پادگان اشرف در عراق اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

نوشته تمایل تعداد زیادی از مجاهدین به استفاده از عفو ایران اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

نوشته سفر به سرزمین اسیرکش – قسمت دوم اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

آقایان مهدی خوشحال و حسن عزیزی در جمع خانواده ها
 

پنجشنبه 17 نوامبر، پس از صرف نهار با تعدادی از دوستان قدیمی و جدید که از قبل با آنان آشنایی داشتم و برای اولین بار می دیدم شان و کسانی مانند آقایان محمدحسین سبحانی، علی قشقاوی، عباس صادقی، حسن عزیزی، مصطفی محمدی و خانم محترم شان و تعدادی دیگر که از آوردن نام شان معذورم، با دو خودرو و راننده های عراقی، به سمت اردوگاه اشرف واقع در اطراف شهر خالص حرکت کردیم. مابین راه، ترافیک سختی حاکم بود و در این روز که پنجشنبه بود، شاهد دهها جشن عروسی مابین راه بودم که همراه با ماشین های مزین به گل و پخش موزیک در جاده ها، در حرکت بودند و این نشانه جوشش و حیات در رگهای جامعه ای ویران شده و جنگ زده بود. پس از گذشتن از دهها سیطره و موانع نظامی، بالاخره به پایگاه عراق جدید که نام قبلی اش اردوگاه اشرف بود، نزدیک شدیم و در بخش غربی و نزدیک دروازه اصلی اردوگاه، وارد کمپ خانواده ها شدیم. کمپ خانواده ها، شامل دهها بنگال و تاسیسات مختلف بود. به محض ورودمان، دهها تن از خانواده ها که اکثراً مازندرانی و از شهر بابل به عراق آمده بودند، با ذوق و شوق به سمت ما آمده و ضمن خوشامدگویی، ما را در آغوش گرفته و ابراز احساسات گرمی با ما داشتند. پس از آشنایی و سلام و علیک با تک تک زنان و مردان و تعدادی از جوانان ایرانی، وارد بنگال خانم ثریا عبداللهی شدیم تا قدری با خانواده ها صحبت و گفتگو داشته باشیم و علت حضورمان را با آنان در میان گذاشته و ضمناً از حضور طولانی مدت خانواده ها در پشت سیم های خاردار اردوگاه اشرف، قدردانی و حمایت کنیم. در آن حین که آفتاب غروب کرده و تاریکی همه جا را فراگرفته بود، تک تک دوستان با صمیمیت و وقار با جمع خانواده ها صحبت کوتاهی داشتند و ضمن قدردانی از زحمات بی شائبه و سخت آنان در راستای آزادسازی فرزندان اسیرشان، ابراز همدردی و حمایت به عمل آوردند و ضمن شنیدن درد دل آنان، قول همکاری و مساعدت لازم را در ارتباط با صدای مظلومانه شان در کشورهای اروپایی، خاطرنشان کردند که در وسع و توان شان، با قلم و قدم شان، حاضرند صدای آنان را به هر جا که بتوانند بازتاب دهند و در ملاقات ها با محافل سیاسی و حقوق بشری و غیره، آلام و دردهای آنان را واگویه و بازتاب دهند. با این وصف، دوستان ساعاتی را با خانواده های مازندرانی سپری کردند تا فردا در پراتیک عمل همراه با فریادهای خانواده ها که روزانه در پشت سیم های خاردار خطاب به فرزندان اسیرشان انجام می گرفت، از نزدیک همراه شده و به تشویق خانواده ها بپردازند. متقابلاً، آنان نیز با شادی از ورودمان به ابراز احساسات پرداختند و مسایل و مشکلات شان را از صمیم قلب بازگو کردند. آنها چنان مشتاقانه در صدد همکاری با ما بودند که اکثراً به من اصرار کردند که اگر همسر سابقت زهرا حسینی به دست رهبران سازمان به قتل رسیده باشد، کافیست که جسد را از عراقی ها تحویل بگیری و ما به هر وسیله ممکن جسد را به ایران بازگردانده و به خانواده اش تحویل خواهیم داد، ما اینجا آمدیم تا ضمن آزادکردن زنده های مان، حتی اجساد را نیز از گروگان رجوی خارج کنیم. صبح زود روز جمعه 18 نوامبر، دوستان پس از برخواستن از خواب در بنگال خانواده ها و پس از صرف صبحانه که خانم میرزایی همسر یکی از اسرای مجاهد، زحمت آن را کشیده بودند، خود را آماده کرده و همراه با سایر خانواده ها به سمت شرق اردوگاه حرکت کردیم. از صبح این روز که هوا آفتابی و به گرما می رفت، فوج فوج مردم و شیوخ شهر خالص که شامل هزاران تن از مرد و زن و کودک بودند، به محل اجتماع حضور می یافتند تا با آخرین اعتراض و اجتماع و اولتیماتوم خود، سران مجاهدین را مجاب به خروج از زمین های سابق خود بکنند. خانواده های ایرانی نیز که شامل دهها تن می شدند، در گوشه ای دیگر و در راستای اعتراض به سران مجاهدین و برای آزادسازی فرزندان شان که سالها در گروگان و اسارت رهبران سازمان بودند، به اعتراض پر شور و همیشگی خود با بلندگو مشغول بودند. در طرف مقابل و آن طرف سیم های خاردار، دهها تن از رهبران سازمان و فریب خوردگان با انواع دوربین ها و بلندگوها حضور داشتند تا نگذارند صدای خانواده ها به گوش فرزندان شان برسد. جنگ بلندگوها ساعت ها و با شدت تمام ادامه داشت. آنان در داخل اردوگاه با انواع شعارها و پلاکارد و تراکت های سیاسی و مذهبی و سخنرانی هایی به زبان های فارسی و عربی، در مقابل خانواده های ایرانی موضعی تهاجمی داشته و خانواده ها را از جانب حکومت و وزارت اطلاعات ایران می شمردند. اما در مقابل اعتراض و سخنرانی عراقی ها ناچاراً سکوت اختیار کرده و ایضاً به مظلوم نمایی مشغول شده و سعی داشتند اجتماع شیوخ و مردم عراق را به باجخواهی حکومت ایران از مجاهدین خلق، نسبت دهند. مضاف بر اینها یک هنگ عراقی با تجهیزات کامل که شباهت زیادی به نظامیان آمریکایی داشتند، با قدرت کامل و بر خلاف گذشته، حضور داشتند. آنان با حضور خود از تهاجم سلاح های سرد مجاهدین جلوگیری می کردند. سران مجاهدین در گذشته با ساختن انواع سلاح های سرد و خطرناک، با خانواده ها و مخالفین خود در اطراف اردوگاه مقابله کرده و مخالفین را تحریک و تشویق به درگیری با خود می کردند، تا با این درگیری ها افکار و خواسته های طرف مقابل را به سمتی که خود می خواهند، هدایت نموده و به سمت اهداف سیاسی و تبلیغاتی خود بکشانند. اما این بار ارتش عراق، با قدرت آنان را مجاب کرد تا از کاربرد سلاح های سرد و ایضاً درگیری های فیزیکی با خانواده ها و افراد بی گناه پرهیز کنند. در آن حین سرهنگ عراقی که فرمانده هنگ محاصره اردوگاه اشرف بود و نمی دانم اسمم را از کجا می دانست با افراد گاردش نزد من آمد و از من سئوال کرد آیا زهرا حسینی همسر تو بود، به او پاسخ دادم، آری و من به همین جهت به عراق آمدم تا از چند و چون ماجرا خبر شوم. او اضافه کرد، هم اکنون جسد زهرا حسینی دست ماست و ما آن را تحویل مجاهدین نخواهیم داد تا آنان از جسد بهره برداری سیاسی و تبلیغاتی بکنند. از او خواستم جسد را به شرطی تحویل خواهم گرفت تا آن را شناسایی کامل کنم، چون هنوز به هویت جسد مشکوک هستم. آنان سریعاً با دکتر سردخانه شهر خالص تماس گرفتند و سپس هویت جسد را زهرا حسینی مهرصفت گفتند و من هم جواب دادم که این همسر من نبوده و شخص دیگری است.
در ادامه تحصن و اعتراض و نبرد بلندگوها، مجاهدین در داخل سیم های خاردار و درون قرارگاه هم چنان اقدام به نصب بلندگوهای جدید کردند، بلندگوهایی که این بار بر روی کامیون نصب شده و صدایی بسا قوی تر از بلندگوهای اطراف و کاشته شده، داشتند. آنان بی مهابا از طریق بلندگوها فریاد می زدند و شعارهایی در ضدیت با ولی فقیه حکومت ایران و علیه خانواده ها سر می دادند. شعارهایی چون" فامیل ما زندانه، یا کشته در میدانه"! آنان به خیال این که خانواده های معترض را می توانند به سیاق قبل در میادین جنگ به کشتن داده و نانش را بخورند و یا این که شعار دیگری مثل" اگر قوزی نخوردی، توپوزی را که خوردی"! و مثل همیشه در شعر و شعار نیز معکوس گویی داشتند. جالب اینجاست که مجاهدین خلق نزدیک به 30 سال سکونت در خاک عراق و قوزی خوردن از دست صدام حسین و سه وزارت خانه نفت و جنگ و امنیت، بس که قوزی عراقی خوردند که اگر با آب هفت دریا روده هایشان شسته شود، باز هم قوزی عراقی بیرون زده و بالا خواهند آورد. آنان در حالی علیه خانواده ها شعار سر می دادند که شما به خاطر خوردن قوزی عراقی به ما اعتراض دارید؛ در حالی که از جمع خانواده های معترض، مصطفی محمدی و همسرش، طی سالهای اخیر و پس از بیست بار مسافرت به عراق برای آزادکردن فرزندانش از چنگال مجاهدین، بیش از 400 هزار دلار از جیب شخصی اش پرداخته و هزینه کرده بودند. اجتماع تحصن و اعتراض مردم عراقی و خانواده های ایرانی و اولتیماتوم ارتشیان عراقی و نمایندگان دولت نوری المالکی، که تنها 40 روز به ختم اشغال سرزمین های عراق از جانب مجاهدین خلق باقی مانده بود، ساعت ها به طول کشیده و ظهرهنگام جملگی به تحصن و اعتراض خود خاتمه داده و به مقرها و خانه های خود بازگشتند. ادامه دارد…

نوشته سفر به سرزمین اسیرکش – قسمت اول اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

نوشته در حاشیه جلسه وزیران امورخارجه کشورهای عضو اتحادیه اروپا در بروکسل اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

نوشته حضور نماینده انجمن ایران پیوند در پارلمان اروپا اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

نوشته پیام کامبیز باقرزاده به خواهر و برادرش اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

آقای عدنان الشحمانی، ریاست کمیته پارلمانی نظارت بر اخراج مجاهدین خلق، در این کنفرانس اعلام نمود که زمانبندی اخراج این گروه تمدید نخواهد شد و این کمپ تا پایان سال جاری منحل خواهد گردید. وی همچنین توضیح داد که قوه قضاییه عراق آخرین رای و تصمیم خود را در مورد این محل اعلام نموده و بنابر این رای کمپ بسته شده و زمین آن به صاحبان اصلی آن مسترد خواهد شد. آقای الشحمانی در سخنرانی خود از سکوت غرب در قبال جنایات این گروه علیه غیرنظامیان انتقاد کرد و از جوامع بین المللی خواست تا در مقابل نقض حقوق خانواده های قربانیان مجاهدین خلق ساکت ننشینند.

آقای الشحمانی همچنین با نمایندگان خانواده های گروگانهای رجوی در داخل کمپ اشرف و هیئت اعزامی از کشورهای اروپایی که برای یافتن راه حلی صلح آمیز در رودررویی های کمپ به عراق سفر کرده اند دیدار و گفتگو نمود.

مسعود خدابنده، از مرکز "مشاورین استراتژی خاورمیانه" در انگلستان که با دولت عراق در حل مسئله کمپ اشرف همکاری می کند کتاب جدید خود "داستان کمپ اشرف – مجاهدین خلق، قربانیان اربابانی بی شمار" را به کنفرانس معرفی نمود. این کتاب با معرفی مجاهدین خلق بعنوان ابزاری تحت تملک بیگانگان به این مسئله می پردازد که این صاحبان و اربابان خارجی گروه تروریست بر روی توان مجاهدین خلق در ترور و خشونت سرمایه گذاری کلانی کرده اند و این علت اصلی مقاومت غرب در قبال انحلال این کمپ است. کتاب همچنین بصورت مشروح به مسئله خانواده های قربانیان و گروگانها و همچنین نقض مستمر و اولیه ترین حقوق انسانی افراد در این کمپ پرداخته است.

خانم عبداللهی در سخنرانی خود به نمایندگی از طرف خانواده های متحصن برای آزاد سازی گروگانها از کمپ اشرف (که پسر خود وی نیز یکی از همین گروگانهاست) درخواست کمک کرد. خانم عبداللهی به کنفرانس یادآوری نمود که کوشش خانواده ها در یافتن جگرگوشگانشان از سال 2003 شروع شده و تحصن مستمر در مقابل این کمپ از دو سال قبل تا کنون ادامه دارد. وی تاکید کرد که در یافتن هر گونه راه حلی برای پایان دادن به این گروگانگیری، خانواده ها خواستار تضمین امنیت و حفاظت جان عزیزانشان هستند. وی گفت که البته خانواده ها یک تقاضای بسیار ساده و راحت الوصول هم دارند و آن ملاقات با جگرگوشگانشان است که البته ربطی به موضوع اخراج سازمان مجاهدین خلق از عراق ندارد. حصول این هدف البته کاری است که باید به سادگی امکانپذیر باشد. متاسفانه می بینیم مسعود و مریم رجوی، رهبران مجاهدین خلق تنها مانع این درخواست انسانی هستند. خانم عبداللهی گفت که اگر حامیان غربی گروگانگیرها بخواهند، این مسئله بسادگی و با یک دستور ساده برای اجازه ملاقات بین اسرا و خانواده هایشان امکانپذیر است.

خانم سنجابی، عضو سابق شورای رهبری مجاهدین خلق (که تماما زن هستند) می باشد. وی اخیرا موفق به فرار از کمپ اشرف شده است. وی در سخنرانی خود در مورد وضعیت داخلی کمپ و بخصوص وضعیت اسفناک زنان در این قرارگاه توضیحاتی داد که شامل نقض شدید و شوکه کننده حقوق اولیه و انسانی افراد داخل کمپ بود. متاسفانه این نقض حقوق بشر اسرا توسط رهبران این فرقه هنوز هم بصورت روزمره ادامه دارد.

خانم مهدیان که همسرشان بعنوان گروگان در این کمپ به اسارت گرفته شده است توضیح داد که چگونه سازمان امنیت صدام حسین همسر وی را بعنوان برده به مجاهدین خلق و رجوی تحویل داده است. و این در حالی بوده که همسر وی بعنوان اسیر جنگی که در اوایل جنگ به اسارت در آمده، توسط صلیب سرخ جهانی ثبت نام شده است. خانم مهدیان توضیح داد که پسر ایشان بعد از بیش از ربع قرن هنوز نتوانسته پدرش را ملاقات کند و مجاهدین خلق حتی بعد از دو سال تحصن خانواده ها در جلوی کمپ، اجازه این ملاقات ساده را نمی دهند.

آقای صادقی از آلمان یکی از معدود کسانی است که در زمان حکومت صدام موفق به فرار از کمپ اشرف شده است. وی در مورد دخالت های قبلی و اخیر مجاهدین خلق در امور داخلی عراق و همکاری آنها با بقایای رژیم صدام و دیگر گروههای تروریستی و رابطه آن با ترورهای اخیر در عراق توضیحاتی را به همراه شواهد مربوطه ارائه نمود.

آقای قشقاوی از آلمان نیز حدود هشت سال از عمر خود را فقط بخاطر عدم تن دادن به اجرای دستورات و همکاری در جنایات مسعود رجوی، بدون محاکمه در زندانهای صدام حسین و از جمله زندان بدنام ابوغریب سپری کرده است. آقای قشقاوی توضیح داد که چگونه رجوی و صدام افراد را مجبور می کردند تا یا دیگران را بکشند و یا به سیاهچال ها و شکنجه گاهها افتاده و خود کشته شوند.

یکی دیگر از اعضای سابق و جدا شده از مجاهدین، آقای عزیزی که اکنون در هلند زندگی می کند در مصاحبه های متعدد با مطبوعات به تشریح وضعیت داخلی کمپ پرداخت و به موارد متعدد و مستمر نقض حقوق انسانی قربانیان اشاره نمود. آقای عزتی بشدت از سکوت تاسفبار مطبوعات در رابطه با این موارد نقض حقوق بشر انتقاد نمود و آن را در راستای سو استفاده این "تروریست های خوب" و پشتیبانان غربی آنها دانست.

همچنین ده ها تن از اعضای جدا شده از سازمان که اکنون با انجمن نجات در ایران همکاری می کنند نیز در این کنفرانس شرکت نمودند و با خبرگزاری ها مصاحبه هایی را انجام دادند. آنها توضیح دادند که انجمن نجات در همکاری نزدیک با خانواده های گروگانها اکنون به نقطه ای از توانمندی رسیده است که می تواند به نجات یافتگانی که خواستار بازگشت به کشور خود هستند کمک هایی را ارائه دهد. آنها توضیح دادند که مقامات ایران از سال 2003 (با قبول این واقعیت که اعضای مجاهدین خلق تحت مغز شویی و فشار و کنترل رهبران این فرقه بوده اند) فرمان عفو عمومی داده اند که تا بحال نیز با نظارت صلیب سرخ جهانی بر این قول خود پابرجا بوده اند. شرکت کنندگان در کنفرانس بخصوص علاقه زیادی به شهادت های سه تن از کسانی که به تازگی موفق به فرار از کمپ شده اند نشان دادند. این سه تن بصورت مبسوط وضعیت اسفناک و واقعیات سخت داخل کمپ را برای خبرنگاران حاضر تشریح کردند. آنها توضیح دادند که ارتباط و رساندن اطلاعات جهان خارج به داخل کمپ بشدت کنترل می شود و نفرات در ایزولاسیون روحی و اجتماعی کامل بسر می برند. آنها تاکید کردند که رهبران مستمرا به گروگانها اطلاعات غلط می دهند و دروغ می گویند تا اسرا هیچ گونه ایده ای از دنیای خارج نداشته باشند. آنها چنین وانمود می کنند که رهبران سازمان مجاهدین از پشتیبانی مطلق و مستقیم امریکایی ها برخوردار هستند و اگر کسی قصد فرار داشته باشد یا مستقیما با شلیک گلوله خواهد مرد و یا اگر هم موفق شود توسط نیروهای عراق شکنجه شده و سپس برای اعدام بدون محاکمه به ایران تحویل داده خواهد شد. آنها گفتند که اگر اطلاعات و واقعیات به افراد داخل کمپ برسد، حدود نه سال پس از خلع سلاح، حتی یک نفر هم خواستار ادامه حضور در بیابانهای عراق نخواهد بود. آنها از سازمانهای بین المللی و بخصوص نمایندگان دولت امریکا و نمایندگی سازمان ملل در عراق (یونامی) که تنها نیروهایی هستند که رابطه ای نزدیک با گروگانگیرها برقرار نموده اند درخواست کردند تا با استفاده از تردد هفتگی خود به داخل کمپ و در ملاقاتهای مستمرشان با سران مجاهدین و گروگانگیرها، آنها را متقاعد سازند تا راه ارتباطی و رساندن اطلاعات به داخل کمپ توسط نامه و تلفن و غیره را باز کرده اجازه ملاقات و حق دیدار با خانواده ها را به اسرا بدهند. نجات یافتگان اخیر همچنین از نمایندگی سازمان ملل در عراق (یونامی) خواستند تا در چهره خارجی و مطبوعاتی خود "گروگانگیرها" را بعنوان "نمایندگان گروگانها" معرفی نکرده و در عوض بصورت واضح این واقعیت را بیان کنند که "رجوی نماینده هیچ کس نیست" و تا زمانی که با گروگانها بصورت انفرادی و بدون حضور گروگانگیرها در خارج از کمپ ملاقات نکرده باشند حق ندارند هیچ چیز از طرف گروگانها اعلام کنند. آنها اعلام کردند که معتقدند نمایندگی سازمان ملل (یونامی) و پشتیبانان امریکایی فرقه تروریستی مجاهدین خلق با قرار دادن خود در کنار تروریست ها قوانین بین المللی را نقض کرده اند چرا که حقوق انسانی بیش از سه هزار تن گروگان طی دهه های اخیر توسط سران این گروه و زیر چتر همین حمایت ها نقض گردیده است. نجات یافتگان اخیر گفتند که اکنون بدنبال گرفتن مشورت و کمک برای شکایت حقوقی از دست اندرکاران این جنایات بخاطر خسارات وارده می باشند.

نوشته گزارش کنفرانس بزرگ عراق اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.