تروریست های مجاهدین خلق در سال‌های اخیر بیش از آنکه یک بازیگر عملیاتی باشد، به یک مرکز هماهنگی سیاسی، رسانه‌ای و تبلیغاتی تبدیل شده اند. به بیان دیگر، اگر در گذشته خود نقش مستقیم در اقدامات نظامی را ایفا می‌کرد، امروز تلاش می‌کند نقش «اتاق فکر» و هماهنگ‌کننده را برای مجموعه‌ای از گروه‌های پراکنده بر عهده بگیرد.

عمده گروهک های مسلح فعال در مناطق مرزی شرق و غرب ایران فاقد ساختار سیاسی منسجم، برنامه مدون و کادرهای آموزش‌دیده در حوزه سیاست هستند. از نگاه آنان، این گروه‌ها عمدتاً بر ظرفیت‌های محلی، قومی یا قبیله‌ای تکیه دارند و به همین دلیل در حوزه سازماندهی و تبلیغات با ضعف‌های جدی روبه‌رو هستند. در چنین شرایطی، تروریست های موسوم به مجاهدین خلق می‌توانند برای این جریان‌ها نقش یک مربی تشکیلاتی را ایفا کند؛ سازمانی که هرچند توان نظامی گذشته خود را از دست داده، اما هنوز از تجربه چند دهه فعالیت مخفی، عضوگیری، تبلیغات و شبکه‌سازی برخوردار است.

یکی از مهم‌ترین نگرانی‌ها مسئله جذب و به‌کارگیری جوانان است. تجربه تاریخی تروریست های بی اخلاق سازمان مجاهدین خلق نشان می‌دهد که این تشکیلات طی دهه‌های گذشته موفق شده بود هزاران جوان را با شعارهای آرمان‌گرایانه و وعده های کاریابی و تحصیل در اروپا و آمریکا جذب کند. بخشی از این نیروها در نهایت سال‌های طولانی از عمر خود را در اردوگاه اشرف در عراق و سپس در اردوگاه‌های مستقر در آلبانی سپری کردند و در همین اردوگاه ها هم مُردند؛ افرادی که فرصت زندگی عادی، تحصیل، تشکیل خانواده و حضور مستقل در جامعه را از دست دادند.

از همین منظر، این زنگ خطر وجود دارد که الگوهای عضوگیری و تأثیرگذاری روانی که در گذشته توسط مجاهدین خلق به کار گرفته می‌شد، ممکن است امروز به اشکال جدیدی در میان این گروه‌های مسلح تکرار شود. نگرانی اصلی آن است که جوانان کم‌تجربه، به‌ویژه در مناطق محروم یا مرزی، هدف وعده‌ها و تبلیغاتی قرار گیرند که در نهایت آنان را وارد چرخه خشونت و اقدامات مسلحانه می‌کند.

در این میان، گزارش‌ها و روایت‌هایی نیز درباره شیوه‌های جذب نیرو در برخی گروه‌های تندرو در مناطق مرزی منتشر شده است. بر اساس این روایت‌ها، برخی خانواده‌ها مدعی شده‌اند فرزندانشان با وعده تحصیل علوم دینی یا فرصت‌های آموزشی در کشورهای همسایه جذب شبکه‌هایی شده‌اند که در نهایت آنان را به سمت فعالیت‌های مسلحانه سوق داده‌اند. در برخی از این روایت‌ها، والدین اظهار کرده‌اند که برای مدت طولانی از محل حضور فرزندان خود بی‌اطلاع بوده‌اند و تنها پس از انتشار تصاویر یا پیام‌های تبلیغاتی این گروهک ها در آستانه انجام عملیات های تروریستی متوجه شده‌اند که آنان در مسیر فعالیت‌های خشونت‌آمیز قرار گرفته‌اند.

واقعیت غیرقابل انکار این است که: گروهک های مسلح برای ادامه حیات خود نیازمند جذب نیروی انسانی جدید هستند و مهم‌ترین هدف آنان نیز معمولاً جوانان هستند. جوانانی که گاه به دلیل مشکلات اقتصادی، محرومیت‌های اجتماعی، هیجان‌طلبی یا فقدان آگاهی سیاسی، بیش از دیگران در معرض تأثیرپذیری از تبلیغات افراطی قرار می‌گیرند.

سازمان مجاهدین خلق که امروز با انبوهی از افراد با سنین بالا در درون کمپ هایش مواجه است توان نظامی اش کاملاً افول کرده است، تلاش دارد از سرمایه تشکیلاتی و تجربیات انباشته چند دهه گذشته برای حفظ نقش و نفوذ سیاسی استفاده کند. امروز خطر اصلی نه در توان نظامی این سازمان، بلکه در انتقال تجربه‌های عضوگیری، تبلیغات ایدئولوژیک، شبکه‌سازی مخفی و مشروعیت‌بخشی به خشونت سیاسی است؛ تجربه‌هایی که اگر در اختیار نسل جدیدی از گروهک های مسلح قرار گیرد، می‌تواند به بازتولید چرخه افراط‌گرایی و خشونت در منطقه منجر شود.

از این منظر، مهم‌ترین راه مقابله با چنین روندی افزایش آگاهی عمومی، توسعه فرصت‌های آموزشی و اقتصادی، تقویت پیوندهای اجتماعی و جلوگیری از سوءاستفاده از ناامیدی و ناآگاهی جوانان است؛ زیرا هر جا که خلأ آگاهی و امید شکل بگیرد، زمینه برای جذب نیرو توسط جریان‌های افراطی نیز فراهم خواهد شد.

سالاری

نوشته هشدار بابت پیوند تروریست های مجاهدین خلق با جریان‌های تجزیه‌طلب اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

در لغت و تعاریف، از “فرقه” یک گروه و یا سازمانی تعریف می شود که اعضای خود را به گروگان گرفته و با مغزشویی، رهبر گروه سعی می کند افراد را مجبور به کاری کند که اگر فرد هوشیار باشد انجام نخواهد داد. افراد در درون مناسبات فرقه ای یک هدف مشخصی را دنبال می کنند و روابطی که برقرار می کنند با دیگر احزاب و گروهها فرق می کند. اگر نگاه دقیقی به این گونه مناسبات کنیم، می بینیم که افراد در محیط بسته حضور داشته و حرف زدنهایشان هم با دیگران فرق دارد. بطور مثال من در یکی از نشست های تشکیلاتی که بحثی حول ترورهای به اصطلاح انقلابی بعد از سی خرداد 60 در تهران و دیگر شهرها بود، حضور داشتم. مسئول نشست زنی به نام حکیمه سعادت نژاد بود و از این کشتار به عنوان یک از دستاوردهای مهم سازمان در آن سالها یاد می کرد. در این نشست عبدالوهاب فرجی (افشین) فرمانده تیم های عملیاتی تهران و حمید رضا حکیمی از عملیات های تروریستی خود در تهران با آب و تاب تعریف می کردند. در این نشست از آنان سئوال شد شاخص شما برای ترورهای خیابانی چه بوده است؟ عنوان داشتند هر کسی که ریش داشت و یقه پیراهنش بسته شده بود به ما نشان می داد فرد سپاهی و یا مهره حکومتی است و در دستور کار ترور قرار می گرفت .

وقتی به این حرفها گوش می کردم برایم سئوال ایجاد شد مگر می شود فردی را به صرف داشتن ریش ترور کرد؟! به همین خاطر است که 17 هزار نفر از افراد بیگناه را به شهادت رساندند و متاسفانه همین افراد جنایتکار با سربلندی از ترورهای شان دفاع می کردند . وقتی فرد در مناسبات فرقه ای قرار می گیرد دیگر از خود هیچ اراده ای ندارد و دیگر انسانیت خودش را هم از دست می دهد .

من بعنوان فردی که سالیان اسیر فریبهای رجوی بودم هر چقدر از زمان حضورم در مناسبات بیشتر می گذرد و مطالعه می کنم بیشتر برایم قابل فهم است که چگونه افراد در عصر آگاهی اراده خود را از دست داده و بعنوان یک برده برای ارباب شان کار می کنند. در این باره می توان ساعتها حرف زد و مطلب نوشت اما چیزی که باید درباره اش متاسف بود این است که هنوز تعدادی هستند که فریب رجوی را می خورند و بیهوده عمرشان را تلف می کنند و در نهایت در خاک سرد قرار می گیرند تا ارباب بتواند از خونشان ارتزاق کند .

بعنوان یک فرد جدا شده از مناسبات فرقه ای رجوی باید عنوان کنم دیگر دوران فریبکاری گذشته است. مردم ایران مجاهدین خلق را مشتی تروریست می دانند که به خاک و مردم وطنشان خیانت کردند.
مجید محمدی

نوشته اعتراف مسئولین مجاهدین به ترور و کشتار مردم اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

سازمان مجاهدین خلق ایران (MEK)، گروهی که در دهه ۱۹۶۰ با هدف مبارزه با رژیم پهلوی تأسیس شد، در انقلاب ۱۹۷۹ ایران نقش داشت. با این حال، این سازمان که زمانی خود را مدافع خلق معرفی می‌کرد، امروز در میان مردم ایران به شدت منفور است. این نفرت ریشه در تاریخ پیچیده، اقدامات جنجالی و تصمیم‌های سیاسی این گروه دارد که از دید بسیاری از ایرانیان، آن‌ها را نه تنها به خیانت به ملت، بلکه به همدستی با دشمنان ایران متهم کرده است. این یادداشت، به بررسی عمیق‌تر دلایل این نفرت، از منظر تاریخی، اجتماعی و سیاسی، می‌پردازد و تأثیر حمایت‌های خارجی از این گروه بر نگاه مردم ایران را تحلیل می‌کند.

ریشه‌های تاریخی نفرت عمیق، از انقلاب تا اتحاد با صدام

سازمان مجاهدین خلق در ابتدا با ایدئولوژی‌ ترکیبی از مارکسیسم و اسلام‌گرایی شکل گرفت و در دهه‌های ۱۹۶۰ و ۱۹۷۰ علیه رژیم شاه مبارزه کرد. پس از پیروزی انقلاب ۱۹۷۹، این گروه ابتدا از آیت‌الله خمینی حمایت کرد، اما به زودی با جمهوری اسلامی دچار اختلاف شد. این اختلافات به درگیری‌های مسلحانه در اوایل دهه ۱۹۸۰ منجر شد که طی آن، مجاهدین خلق عملیات‌های تروریستی متعددی علیه مقامات و نهادهای حکومتی انجام دادند. این اقدامات، اگرچه با هدف بی‌ثبات کردن جمهوری اسلامی صورت گرفت، اما به کشته شدن صدها غیرنظامی نیز منجر شد که لکه‌ای پاک‌نشدنی بر پیشانی این سازمان گذاشت.

با تشدید فشارهای داخلی، مسعود رجوی، رهبر مجاهدین، در سال ۱۹۸۶ به عراق پناه برد و این تصمیم سرآغاز یکی از جنجالی‌ترین و منفورترین فصل‌های تاریخ این گروه شد. در بحبوحه جنگ ایران و عراق (۱۹۸۰-۱۹۸۸)، مجاهدین خلق با صدام حسین، دیکتاتور عراق، متحد شدند. صدام که در آن زمان شهرهای ایران را موشک‌باران می‌کرد و از سلاح‌های شیمیایی علیه سربازان و غیرنظامیان ایرانی استفاده کرده بود، به دشمن قسم‌خورده ملت ایران تبدیل شده بود. همکاری مجاهدین با صدام، از جمله مشارکت در عملیات نظامی علیه ایران، از دید مردم ایران خیانتی نابخشودنی بود. این گروه نه تنها به عنوان مزدور صدام تلقی شد، بلکه به دلیل نقشش در کشتار ایرانیان، به شدت مورد انزجار قرار گرفت.

به عنوان مثال، عملیات «فروغ جاویدان» در سال ۱۹۸۸، که با حمایت ارتش صدام انجام شد، تلاشی ناکام برای سرنگونی جمهوری اسلامی بود. این عملیات نه تنها شکست خورد، بلکه به کشته شدن هزاران نفر از اعضای مجاهدین و نیروهای ایرانی منجر شد و نفرت عمومی از این گروه را عمیق‌تر کرد. ایرانی‌ها، حتی آن‌هایی که با جمهوری اسلامی زاویه داشتند، این اقدام را نه یک مبارزه آزادی‌بخش، بلکه همکاری با دشمن خارجی علیه ملت خود می‌دیدند.

فرقه‌گرایی و انزوای اجتماعی

علاوه بر اقدامات سیاسی و نظامی، ساختار درونی مجاهدین خلق نیز به نفرت از این گروه دامن زده است. پس از انتقال به عراق و سپس به آلبانی، این سازمان به تدریج ویژگی‌های یک فرقه را پیدا کرد. گزارش‌های متعدد از اعضای سابق این گروه حاکی از کنترل شدید رهبران بر زندگی شخصی اعضا، اجبار به جدایی از خانواده‌ها، و شست‌وشوی مغزی است. این رفتارها، که با ادعاهای این گروه مبنی بر دفاع از دموکراسی و حقوق مردم در تضاد بود، اعتبار آن‌ها را در میان ایرانیان بیش از پیش زیر سؤال برد.

در داخل ایران، مجاهدین خلق هیچ پایگاه مردمی قابل‌توجهی ندارند و هیچ نشانه‌ای از حمایت عمومی از این گروه دیده نمی شود. حتی مخالفان جمهوری اسلامی نیز به دنبال هرگونه ارتباط با گروهی که سابقه همکاری با دشمنان خارجی دارد را قاطعانه رد می‌کنند.

نگاه مردم ایران، مقایسه با طالبان و داعش

مایکل روبین، تحلیل‌گر آمریکایی که تجربه زندگی در ایران را داشته، در مقاله‌اش در واشنگتن اگزمینر به نکته جالبی اشاره می‌کند:

ایرانی‌ها مجاهدین خلق را مشابه گروه‌هایی مثل طالبان یا داعش می‌بینند. این مقایسه از آن جهت قابل تأمل است که هر سه گروه، با وجود تفاوت‌های ایدئولوژیک، به دلیل خشونت، افراط‌گرایی و خیانت به ارزش‌های ملی در ذهن مردم خود منفور شده‌اند. برای ایرانیان، مجاهدین خلق نه تنها یک گروه تروریستی، بلکه نمادی از فرصت‌طلبی و بی‌اعتمادی است که به قیمت خون هم‌وطنانشان به دنبال قدرت بوده‌اند.

این نگاه در میان طیف‌های مختلف جامعه ایران، از اقلیت‌های قومی و مذهبی گرفته تا روشنفکران و کارگران، مشترک است. حتی کسانی که با جمهوری اسلامی زاویه دارند، حاضر نیستند مجاهدین را به عنوان جایگزین بپذیرند. این اجماع نشان‌دهنده عمق نفرت از این گروه است که فراتر از اختلافات سیاسی یا ایدئولوژیک، به یک حس ملی و تاریخی گره خورده است.

حمایت خارجی و پیامدهای آن

یکی از جنبه‌های بحث‌برانگیز در مورد مجاهدین خلق، حمایت برخی سیاستمداران غربی، به‌ویژه آمریکایی، از این گروه است. افرادی مثل مایک پمپئو، وزیر خارجه سابق آمریکا، و جان بولتون، مشاور امنیت ملی پیشین، با حضور در گردهمایی‌های مجاهدین و دریافت مبالغ هنگفت برای سخنرانی، به این گروه مشروعیت ظاهری بخشیده‌اند. این حمایت‌ها اغلب با توجیه «دشمن دشمن من، دوست من است» انجام می‌شود، اما از دید مردم ایران، این اقدامات نه تنها بی‌فایده، بلکه مضر است.

کامبیز آتابای، رئیس دفتر مخصوص فرح پهلوی، در نامه‌ای سرگشاده به پمپئو در سال ۲۰۲۳، این حمایت را «حیرت‌انگیز» و «منفعت‌طلبانه» خواند و تأکید کرد که مردم ایران هیچ ارتباطی با مجاهدین ندارند. او اشاره کرد که معترضان ایرانی، به‌ویژه نسل جوان، به دنبال آینده‌ای هستند که نه با نسخه مجاهدین، بلکه با خواست خودشان رقم بخورد. این دیدگاه نشان می‌دهد که حمایت خارجی از مجاهدین به تضعیف جمهوری اسلامی کمکی نمی‌کند.

نفرت از مجاهدین، یک اجماع ملی

نفرت ایرانی‌ها از مجاهدین خلق ریشه در تاریخ، تجربه زیسته و حس ملی‌گرایی دارد. این گروه که زمانی مدعی نمایندگی مردم بود، با تصمیم‌های اشتباه، از جمله اتحاد با صدام و اقدامات تروریستی، اعتماد ملت را از دست داد. امروز، حتی در میان مخالفان سرسخت جمهوری اسلامی، مجاهدین به عنوان گزینه‌ای بدتر از وضع موجود دیده می‌شوند. حمایت‌های خارجی از این گروه نیز، به جای کمک به مردم ایران، تنها به پیچیده‌تر شدن معادلات سیاسی منجر شده است.
همان‌طور که روبین در مقاله‌اش می‌نویسد، «آمریکایی‌ها باید کنار مردم ایران بایستند، نه اینکه آن‌ها را به پول بفروشند.» این جمله شاید بهترین خلاصه‌ای باشد از آنچه ایرانیان از جهان انتظار دارند.

آرش رضایی (کارشناس ارشد علوم سیاسی و روابط بین الملل)

نوشته چرا ایرانی‌ها از مجاهدین خلق متنفرند؟ اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

نزدیک به 45 سال است که سازمان ضدخلقی مجاهدین، با به خشونت کشاندن فضای اجتماعی کشور، از 30 خرداد 1360، تلاشی بیهوده را آغاز کرده است و هر سال را ” سال سرنگونی” حکومت ایران اعلام کرده است. اما هر سال هم با عقب نشینی های استراتژیک، مسیر سقوط و سرنگونی خود را بیشتر از پیش طی کرده است. نزدیک به 25 سال است که رهبر خود منتسب این سازمان، مسعود رجوی از انظار غیب شده است و به قول مقامات عربستان ” مرحوم ” شده است.

اما مریم رجوی و دیگر سران این سازمان، این واقعیت را که مسعود رجوی ، صحنه سیاسی و نظامی علیه ایران را باخته است و سازمان از ظاهر نظامی و تروریستی خود، به فوکول و کراوات روی آورده است و عملا از یک گروه نظامی به یک گروه حتی غیر سیاسی، تنزل پیدا کرده است، را قبول نمی کنند.

امسال باز هم علیرغم رویدادهای مهم در فرانسه علیه این گروه سکتاریستی و تروریستی، بالاخص دستگیری مریم رجوی و نزدیک به 160 نفر از سران تروریستی این گروه در 17 ژوئن سال 2003، تعطیلی های ویلپنت و … گویا باز هم قصد دارند، پرچم های نظامی و تروریستی خود را در خیابان های پاریس علم کنند! گروه بی آبرو و تروریستی مجاهدین در فرانسه ، مخل امنیت مردم ایران و حتی مردم فرانسه هستند. همین خرداد ماه سال 1402 بود که علیرغم اعلام از قبل برای تجمع و خیمه شب بازی در خیابان های فرانسه ، دولت فرانسه مراسم آنها را به دلایل مسائل امنیتی ، ملغی کرد و گفت:

” این تجمع به دلیل شرایط ژئوپلیتیکی باعث ایجاد مشکلات امنیتی و اختلال در نظم عمومی می‌شود.”

همچنین خبرگزاری رویترز در گزارشی اعلام کرد که دولت فرانسه با ارسال نامه‌ای به سران گروه مجاهدین خلق به آنها اطلاع داده که امسال برگزاری تجمع سالانه در شهر پاریس ممنوع است و آنها اجازه برگزاری این تجمع را ندارند.

همچنین خرداد ماهها، برای این سازمان اصلا ماه خوبی نبوده است، بطور مثال:

صبح روز 30 خرداد 1402 صدها پلیس آلبانی با حکم دادگاه ویژه مبارزه با فساد و جرائم سازمان یافته ، از ساعت 3 بامداد، سعی در ورود به داخل مقر اشرف 3 در نزدیکی روستای مانز آلبانی کردند، چندین نفر از نیروهای پلیس آلبانی مجروح شدند و یک نفر نیز از اعضای این سازمان به هلاکت رسید. پلیس آلبانی اعلام کرد:

” در پی این عملیات، تجهیزات الکترونیکی و وسایل غیرمتعارفی از جمله تعدادی پهپاد، در کمپ اشرف ۳ کشف شده و ضبط شده و به همین دلیل از زمان اجرای عملیات پلیس ضد تروریسم آلبانی در کمپ اشرف ۳ بسیاری از حساب‌های کاربری مجاهدین خلق در توییتر از جمله برخی حساب‌های مشهور از دسترس خارج شده‌اند و هیچگونه فعالیتی نداشته‌اند. در این عملیات همچنین ۷۰ نفر از اعضای مجاهدین خلق نیز توسط پلیس ضد تروریسم آلبانی بازداشت شده‌اند و همچنین تعدادی دیگر از اعضای این گروه نیز برای مظلوم‌نمایی اقدام به خودزنی در صحنه عملیات کرده‌اند. در بیانیه وزارت کشور آلبانی همچنین روی این مسئله تاکید شده است که اعضای گروه تروریستی مجاهدین خلق به شروط تعیین شده از سوی مقامات این کشور عمل نکرده و اقدام به درگیری کرده‌اند. دادستان آلبانی اعلام کرده است: اقدامات و فعالیت‌های مجاهدین خلق در خاک آلبانی بر خلاف توافق‌های صورت گرفته بین دولت و این گروه صورت گرفته است…”

با در نظر گرفتن همه این موارد، بعید است که امسال ، برگزاری این تجمع تروریستی ، روی روال طبیعی برگزار شود، اما اگر هم سران این سازمان موفق به اجرای مراسم خود شدند، بعید است که بدون تنش انجام شود.

ما جداشدگان از این سازمان، به سران کشورهای فرانسه و آلبانی ، هشدار می دهیم که این سازمان با سوابق عملیات های تروریستی، هرگز مدافق حقوق بشر نبوده و نیست، برعکس در هر کشوری هم حضور یافته است ، دست به جنایات تروریستی بی شماری زده است، مجاهدین خلق خود را تابع قانون هیچ کشوری نمی دانند، خودشان برای خودشان قانون وضع می کنند، اعضای خودشان را شکنجه و زندانی می کنند، نفرات خودشان را سربه نیست می کنند، در پشت نقاب به ظاهر انسانی خود، ماهیتی شیطانی و تروریستی دارند، امنیت کشورهای خود را با مجوز برگزاری تجمعات، برای چنین گروههای خشن و تروریسیت به خطر نیاندازید.

ما جداشدگان از این سازمان، از قبل هشدار می دهیم ، برای چنین سازمانی ، هیچ مرز سرخ امنیتی به رسمیت شناخته نمی شود. ما خواهان اخراج این سازمان تروریستی از خاک تمام کشورهای اروپائی هستیم. هشدارهای ما را که سالهای سال در درون این سازمان در اقامتی اجباری بودیم را جدی بگیرید و تا دیر نشده ، مجوز چنین تجمعاتی را لغو کنید.

امضا کنندگان :
محمدرضا مبین – سیروس غضنفری – بخشعلی علیزاده – اکبر خباره – لطف اله محمدی – اسماعیل آقاپور – جلال سلمانی – حسین همتی – کریم سجودی – نادر چپ چاپ – جعفر فرج پور – محمدرضا شمسی – حیدر ابولحسنی – یوسف حاجی محمدی – شهرام بهادری – شهرود بهادری – علیرضا مقدمی – محمد قمی – اکبر محمدیان و …

نوشته خیمه شب بازی ۳۰ خرداد جاری را محکوم می کنیم اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

آنچه در این هفت فصل نگاشته شده، دو خط موازی یک جریان است که خط اول به بررسی ریشه‌های شکل‌گیری “سازمان مجاهدین خلق” و تغییر و تحولات ایدئولوژی سازمان و شروع عملیات‌های مسلحانه و تبدیل به “سازمان منافقین”پرداخته است تا جایی که به سازمان کنونی و ستاد مجازی‌اش در آلبانی می‌رسد.

در خط دوم ترورهایی که مجاهدین خلق و سایر گروه‌های تروریستی پس از پیروزی انقلاب در پایتخت انجام داده‌اند ترسیم شده است.

بر اساس محتوای این اثر، سهم “پایتخت” از تروریسم “سازمان مجاهدین خلق” در عصر انقلاب اسلامی بیش از ۸۴۰ شهید ترور را دربرمی‌گیرد.

این کتاب با همکاری پژوهشی مرکز حفظ آثار سپاه تهران، انتشارات “۲۷ بعثت” و مؤسسهٔ متن سین و به قلم محمد گرشاسبی منتشر شده و به شکل ویژه به موضوع ترور در تهران پرداخته است.

نوشته کتاب “ترور در تهران” منتشر شد اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

در دهه‌های ۱۳۷۰ و ۱۳۸۰، گزارش‌های متعددی از سوی اعضای جداشده، خانواده‌ها، برخی نهادهای حقوق بشری و پژوهشگران منتشر شد که در آن‌ها به روش‌های جذب، انتقال، نگهداری اجباری و کنترل روانی نیروها اشاره شده بود. اگرچه درباره بخشی از این روایت‌ها اختلاف نظر سیاسی وجود دارد، اما مجموعه شهادت‌های مستقل جداشدگان، تصویری نسبتاً مشابه از سازوکارهای جذب و حفظ نیرو در این سازمان ارائه می‌دهد.

زمینه تاریخی تحول سازمان

سازمان مجاهدین خلق در سال ۱۳۴۴ با ترکیبی از آموزه‌های اسلامی و اندیشه‌های انقلابی شکل گرفت. پس از انقلاب ۱۳۵۷ و تشدید اختلافات با جمهوری اسلامی، این سازمان وارد فاز مسلحانه شد و در دهه ۱۳۶۰ درگیر عملیات‌های خشونت‌آمیز و ترور گردید. بعدها رهبری سازمان به عراق منتقل شد و اردوگاه‌هایی مانند “اشرف” و سپس “لیبرتی” به مرکز اصلی فعالیت تشکیلات تبدیل شدند.

بسیاری از پژوهشگران معتقدند که شکست‌های نظامی و سیاسی، به‌ویژه پس از عملیات “فروغ جاویدان” در سال ۱۳۶۷، باعث شد ساختار درونی سازمان به سمت انسداد تشکیلاتی و کنترل شدید ایدئولوژیک حرکت کند. در همین دوره، مفاهیمی مانند “انقلاب ایدئولوژیک”، “طلاق اجباری”، “قطع ارتباط خانوادگی” و “اطاعت مطلق از رهبری” در ساختار داخلی سازمان تثبیت شد.

برخی منابع پژوهشی و گزارش‌های رسانه‌ای نیز به روند “فرقه‌ای شدن” ساختار سازمان اشاره کرده‌اند.

روش‌های جذب نیرو در دهه ۱۳۷۰ و ۱۳۸۰

۱. سوءاستفاده از شرایط مهاجرت و پناهندگی یکی از مهم‌ترین روش‌های جذب، شناسایی ایرانیان آسیب‌پذیر در کشورهای همسایه، اروپا و به‌ویژه ترکیه، پاکستان و امارات بود. بسیاری از افرادی که قصد مهاجرت یا دریافت پناهندگی داشتند، با وعده انتقال به اروپا، دریافت اقامت، کار یا زندگی بهتر با شبکه‌های وابسته به سازمان ارتباط پیدا می‌کردند.

در برخی روایت‌های جداشدگان آمده است که افراد در ابتدا تصور می‌کردند با یک شبکه کمک‌رسان مهاجرتی یا سیاسی مواجه هستند، اما پس از انتقال به عراق، امکان خروج آزادانه از آنان سلب می‌شد.

این شیوه مبتنی بر چند عنصر بود:

• بهره‌گیری از بحران اقتصادی و ناامیدی اجتماعی
• استفاده از پوشش‌های سیاسی یا حقوق بشری
• وعده اشتغال، اقامت یا آینده بهتر
• انتقال تدریجی فرد به محیط بسته تشکیلاتی

۲. جذب اسرای جنگی ایرانی در عراق

یکی از بحث‌برانگیزترین موضوعات مربوط به دهه ۱۳۷۰، نحوه جذب بخشی از اسرای جنگ ایران و عراق بود. طبق روایت برخی اعضای سابق، تعدادی از اسرای ایرانی در اردوگاه‌های عراق، تحت فشار روانی، تبلیغات ایدئولوژیک یا وعده آزادی و زندگی بهتر، به همکاری با سازمان سوق داده شدند.

منتقدان سازمان این روند را نوعی سوءاستفاده از وضعیت انسانی اسرا می‌دانند، زیرا اسرا در شرایط روحی و جسمی دشوار قرار داشتند و قدرت انتخاب آزادانه محدودی داشتند.

برخی گزارش‌های رسانه‌ای و شهادت‌های جداشدگان نیز به جذب اجباری یا نیمه‌اجباری نیرو اشاره کرده‌اند. (vista.ir)

۳. بهره‌گیری از شبکه‌های خانوادگی و عاطفی

در بسیاری از موارد، سازمان از روابط خانوادگی برای جذب استفاده می‌کرد. اعضای قدیمی‌تر، بستگان یا دوستان خود را با انگیزه‌های سیاسی، احساسی یا عاطفی به همکاری دعوت می‌کردند.

روش رایج این بود که ابتدا ارتباطی عاطفی و مبتنی بر اعتماد شکل می‌گرفت و سپس فرد به جلسات محدود، نشست‌های سیاسی یا فعالیت‌های رسانه‌ای دعوت می‌شد. پس از مدتی، وابستگی تشکیلاتی ایجاد می‌گردید.

در برخی روایت‌ها آمده است که سازمان تلاش می‌کرد خانواده را به‌عنوان”مانع مبارزه” معرفی کند و به‌تدریج فرد را از شبکه حمایتی طبیعی خود جدا سازد.

۴. استفاده از تبلیغات آرمان‌گرایانه

سازمان در تبلیغات خود تلاش می‌کرد تصویری قهرمانانه، انقلابی و نجات‌بخش از خود ارائه دهد. این تبلیغات معمولاً بر محورهای زیر استوار بود:

• مبارزه برای آزادی و عدالت
• دفاع از مردم ایران
• مقابله با استبداد
• ارائه تصویر رمانتیک از مبارزه مسلحانه
• ایجاد حس مأموریت تاریخی در مخاطب

برای بسیاری از جوانان ناراضی یا سرخورده سیاسی، این ادبیات می‌توانست جذاب باشد؛ به‌ویژه در شرایطی که فرد احساس بی‌هویتی، خشم سیاسی یا انزوای اجتماعی داشت.

تکنیک‌های کنترل ذهن و حفظ نیرو

۱. قطع ارتباط با خانواده

یکی از پرتکرارترین موضوعات در شهادت جداشدگان، ممنوعیت یا محدودیت شدید تماس با خانواده بود. در اردوگاه‌های سازمان، تماس تلفنی، نامه‌نگاری یا دیدار خانوادگی غالباً محدود یا کنترل‌شده گزارش شده است.

هدف از این اقدام، کاهش وابستگی عاطفی فرد به دنیای بیرون و افزایش وابستگی به تشکیلات عنوان می‌شود.

۲. نشست‌های اعتراف‌گیری و فشار روانی

بسیاری از اعضای سابق از جلساتی سخن گفته‌اند که در آن افراد مجبور بودند افکار، تردیدها یا احساسات شخصی خود را در جمع بیان کنند. این نشست‌ها معمولاً با فشار روانی، سرزنش جمعی و تحقیر فرد همراه بود.

در ادبیات مطالعات فرقه‌ها، چنین روش‌هایی به‌عنوان ابزار “شکستن هویت فردی” شناخته می‌شود.

برخی گزارش‌ها و روایت‌های رسانه‌ای به وجود روش‌های شست‌وشوی مغزی و کنترل روانی در سازمان اشاره کرده‌اند.

۳. ایجاد ترس از جهان بیرون

یکی از روش‌های رایج در ساختارهای فرقه‌ای، ترسیم دنیای بیرون به‌عنوان محیطی خطرناک و دشمن‌محور است. طبق شهادت برخی جداشدگان، به اعضا گفته می‌شد که در صورت خروج:

• بازداشت یا اعدام خواهند شد
• خانواده آنان را طرد می‌کند
• کشورهای خارجی آنان را تحویل ایران می‌دهند
• زندگی مستقلی نخواهند داشت

این ترس دائمی باعث وابستگی بیشتر فرد به تشکیلات می‌شد.

۴. کنترل اطلاعات

در اردوگاه‌های سازمان، دسترسی آزاد به رسانه‌ها، اینترنت، اخبار مستقل و ارتباطات خارجی محدود گزارش شده است. کنترل اطلاعات باعث می‌شد اعضا تنها روایت رسمی سازمان را دریافت کنند.

این روش یکی از شناخته‌شده‌ترین ابزارهای کنترل ذهن در گروه‌های بسته ایدئولوژیک محسوب می‌شود.

۵. حذف تدریجی هویت فردی

برخی اعضای جداشده گفته‌اند که در ساختار تشکیلاتی سازمان:

• تصمیم‌گیری فردی تضعیف می‌شد
• ازدواج و روابط عاطفی محدود یا ممنوع بود
• وفاداری مطلق به رهبری تشویق می‌شد
• انتقاد از رهبری نوعی خیانت تلقی می‌گردید

در این چارچوب، هویت فردی به‌تدریج در هویت جمعی تشکیلات حل می‌شد.

نقش فضای بسته اردوگاه اشرف

اردوگاه اشرف در عراق، مهم‌ترین مرکز تشکیلاتی سازمان تا سال‌ها محسوب می‌شد. جداشدگان معمولاً از اشرف به‌عنوان محیطی با کنترل شدید امنیتی و ایدئولوژیک یاد می‌کنند.

ویژگی‌های مهم این ساختار عبارت بودند از:

• کنترل شدید رفت‌وآمد
• سلسله‌مراتب سخت تشکیلاتی
• نظارت مستمر بر رفتار اعضا
• جلسات ایدئولوژیک روزانه
• محدودیت ارتباطات خارجی

برخی نهادهای بین‌المللی و رسانه‌های غربی نیز درباره وضعیت حقوق بشری اعضا و ساختار بسته سازمان ابراز نگرانی کرده‌اند. (cfr.org)

تحلیل روان‌شناختی روش‌های جذب

از منظر روان‌شناسی اجتماعی، روش‌های جذب سازمان را می‌توان در چارچوب چند مفهوم تحلیل کرد:

۱. آسیب‌پذیری روانی

افرادی که دچار بحران هویت، مهاجرت، انزوای اجتماعی، فشار اقتصادی یا سرخوردگی سیاسی هستند، بیشتر در معرض جذب توسط گروه‌های افراطی قرار می‌گیرند.

۲. تکنیک تعهد تدریجی

در این روش، ابتدا درخواست‌های کوچک مطرح می‌شود و سپس فرد قدم‌به‌قدم وارد ساختار عمیق‌تر تشکیلاتی می‌گردد.

۳. ایجاد هویت جمعی

گروه تلاش می‌کند هویت فردی را با هویت جمعی جایگزین کند تا فرد احساس کند بدون سازمان معنایی ندارد.

۴. دوگانه‌سازی جهان

در این الگو، جهان به دو بخش “ما” و “دشمن” تقسیم می‌شود. چنین تفکری قدرت نقد و تحلیل مستقل را کاهش می‌دهد.

پیامدهای انسانی و اجتماعی

بسیاری از جداشدگان پس از خروج از سازمان با مشکلات متعددی روبه‌رو شدند، از جمله:

• اختلالات روانی ناشی از فشار تشکیلاتی
• قطع ارتباط طولانی‌مدت با خانواده
• بحران هویت
• مشکلات معیشتی و اجتماعی
• دشواری بازگشت به زندگی عادی

در سال‌های اخیر، برخی مستندها، مصاحبه‌ها و گزارش‌های رسانه‌ای به روایت اعضای سابق و فرزندان جداشده از این سازمان پرداخته‌اند.

جمع‌بندی

بررسی روند جذب و کنترل نیرو در سازمان تروریستی و کنترل گر مجاهدین خلق طی دهه‌های ۱۳۷۰ و ۱۳۸۰ نشان می‌دهد که این سازمان، به‌ویژه پس از استقرار در عراق، به سمت ساختاری بسته و مبتنی بر کنترل شدید ایدئولوژیک حرکت کرد.

روش‌هایی مانند بهره‌گیری از آسیب‌پذیری مهاجران، استفاده از فشار روانی، قطع ارتباط با خانواده، کنترل اطلاعات، ایجاد وابستگی تشکیلاتی و ترس از جهان بیرون، از جمله مهم‌ترین ابزارهایی بودند که در روایت‌های جداشدگان و برخی مطالعات پژوهشی تکرار شده‌اند.

با وجود اختلافات سیاسی درباره سازمان مجاهدین خلق، بخش قابل توجهی از پژوهشگران و اعضای سابق، بر این باورند که ساختار درونی این سازمان در دوره مورد بحث، ویژگی‌های یک فرقه سیاسی ـ ایدئولوژیک را پیدا کرده بود؛ ساختاری که در آن، حفظ انسجام تشکیلاتی بر استقلال فردی اعضا اولویت داشت.

سالاری

نوشته فریب و کنترل نیرو در مجاهدین خلق در دهه‌های ۱۳۷۰ و ۱۳۸۰ اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

وی با خارج کردن برخی از این زندانیان از ایران مصاحبه‌هایی را برای آنها با خبرنگاران  ناظرین حقوق بشر در فرانسه و ژنو ترتیب داد و تلاش نمود اظهار ندامت اعضایش در زندانها که ناشی از مسئله دار شدن آنها نسبت به حقانیت خط وخطوط وتحلیل های رجوی بود را به شکنجه در زندان‌ها ربط دهد و در همین رابطه از زندانیان ، قهرمانان مقاومت زیر شکنجه بسازد تا مانع از مسئله دارشدن و انفعال وجداشدن دیگر اعضا از تشکیلات اروپا و عراق گردد. تعریف و تمجید بیش از حد از اعضای آزاد شده از زندان و ساختن داستانهای عجیب وغریب از مقاومت حماسی آنها در زندانها باعث شد که آنها در میان دیگر اعضا برجسته و متمایز گردند و اعضا درون تشکیلات به آنها بمثابه قهرمان نگاه کنند.

زندانیان آزاد شده در ادامه  با تکیه بر همین سابقه به مرور زمان در مقابل تشکیلات ایستادند و خود را محق می‌دانستند که در رده های بالای تشکیلات قرار گرفته و بخصوص نسبت به اعضایی که از کشورهای اروپایی و امریکا و کانادا آمده و سابقه شکنجه و زندان نداشتند، در مدار بالای مسئولیت قرار گیرند. ادامه این روند و ایستادگی آنها در مقابل خط وخطوط و مسئولین رده بالای مجاهدین خلق که باعث تنش تشکیلاتی و مسئله دار شدن مابقی اعضا شده بود مسعود رجوی را بر آن داشت تا برخورد قاطع با این اعضا را در دستور کار تشکیلات قرار دهد.

در بهار 80 نشست‌هایی موسوم به طعمه در قرارگاههای مختلف برگزار گردید. یکی از موضوعات این نشست‌ها برخورد و تسویه حساب با زندانیان آزاد شده بود. بر اثر فشار مسئولین تشکیلات هر یک از این اعضا می‌بایست در نشست  و در حضور صدها نفر از دیگر اعضا اعتراف می‌کردند که در زندان و در مقابله با بازجویان زندان نه تنها مقاومتی نکرده‌اند بلکه همه آنها بریده و با بازجویان در لو دادن دیگر اعضای مجاهدین خلق همکاری داشته اند. برخی از آنها بطرز مشمئز‌کننده‌ای حتی اعتراف می‌کردند که برای اینکه اعدام نشوند به دوستان محکوم به اعدام خود تیر خلاص زده‌اند.

برگزاری این سناریو که با هدف درهم شکستن و تسویه حساب تشکیلات با اعضای آزاد شده از زندان صورت می‌گرفت، در ادامه آنها را در تشکیلات کاملا منزوی نمود. بطوریکه دیگر اعضایی که تا قبل از نشست‌های طعمه به این اعضا به چشم قهرمانان مقاومت در مقابل شکنجه نگاه می‌کردند آنها را خائن تلقی کردند. با این شیوه تشکیلات مجاهدین خلق توانست این اعضا را سرجای خود بنشاند. یکی از این افراد که طی سالهای 63 تا 64 در فرانسه خیلی در رابطه با مقاومت او در مقابل شکنجه تبلیغ شده بود و حتی گفته شد کف پاهایش بر اثر اصابت شلاق چندین بار گوشت ریخته و به همین دلیل در فرانسه بارها تحت عمل جراحی قرار گرفته، حسین دادخواه بود که در همین نشست‌های طعمه چنان اورا تحت فشار قرار دادند که در نشست مسعود رجوی و در حضور تمامی اعضا اعتراف کرد که در زندان جمهوری اسلامی کم آورده بود و با بازجویان همکاری کرده بود.

اصولا برخلاف تمامی تبلیغات اصلا شکنجه‌ای در کار نبوده است ولی بحث اصلی و نگرش مجاهدین خلق در رابطه با زندانیان و بحث شکنجه را مسعود رجوی در همین نشست‌ها اینگونه توضیح داد: ما از شما زندانیان مقاوم زیر شکنجه ساختیم چون در آن سالها بلحاظ مقولات حقوق بشری به این تبلیغات نیاز داشتیم وگرنه هم ما و هم شما اصل موضوع را می دانستیم. رک و بدون رودربایستی به شما بگویم تمامی اعضایی که به معنای واقعی مجاهد بودند را جمهوری اسلامی اعدام کرد. هرکس اعدام نشد در زندان با بازجویان برای در بردن جانش همکاری کرده است! رجوی در ادامه برای اینکه این زندانیان آزاد شده از زندان را کاملا تحقیر کرده وب قول خودش شاخ آنها را برای همیشه بشکند در تحقیر آمیز ترین شکل گفت خمینی(امام) همه زندانیان را الک کرد. عناصر مقام و مجاهد را اعدام و تفاله‌های باقی مانده که شما باشید را به سمت من پرتاب کرد! این واقعیتِ آنچه رجوی و دیگر سرکردگان مجاهدین خلق در مورد زندانیان آزاد شده فکر می‌کنند، است و دیگر گرامیداشت زندانیان سیاسی و مقاومت قهرمانانه آنها افسانه‌ای بیش نیست که برای فریب افکار عمومی به نمایش در می‌آید.

علی اکرامی

نوشته استاندارد دوگانه مجاهدین خلق با مقوله زندان و زندانیان سیاسی اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

اتحادیه اروپا در سال ۲۰۰۲ نام سازمان مجاهدین خلق را در فهرست گروه‌های تروریستی قرار داد و این وضعیت تا سال ۲۰۰۹ ادامه یافت. ایالات متحده آمریکا نیز از سال ۱۹۹۷ تا ۲۰۱۲ این گروه را در فهرست سازمان‌های تروریستی خارجی وزارت خارجه قرار داده بود. قرار گرفتن نام این سازمان در چنین فهرست‌هایی صرفاً یک اقدام سیاسی نبود، بلکه نتیجه سال‌ها گزارش‌های امنیتی و مستندات مربوط به فعالیت‌های خشونت‌آمیز، عملیات مسلحانه و همکاری‌های نظامی این گروه در منطقه محسوب می‌شد.

با این حال، حذف نام سازمان از فهرست‌های تروریستی اروپا و آمریکا هرگز به معنای تغییر بنیادین در ساختار و ماهیت آن تلقی نشد. بسیاری از تحلیلگران و حتی برخی رسانه‌های غربی معتقدند این خروج بیش از آنکه حاصل دگرگونی فکری و رفتاری سازمان باشد، نتیجه شبکه گسترده لابی‌گری سیاسی و صرف هزینه‌های کلان برای کسب حمایت برخی سیاستمداران غربی بود. در سال‌های پس از خروج از فهرست تروریستی، بارها گزارش‌هایی درباره پرداخت مبالغ هنگفت به چهره‌های سیاسی بازنشسته، نمایندگان سابق پارلمان‌ها و مقام‌های امنیتی پیشین برای حضور در گردهمایی‌ها و سخنرانی‌های حمایتی این سازمان منتشر شد.

این لابی‌گری‌ها عمدتاً در اروپا و آمریکا انجام گرفت و هدف آن، ارائه چهره‌ای متفاوت از سازمان در افکار عمومی غرب بود. کنفرانس‌ها و نشست‌های متعددی با حضور سیاستمداران سابق غربی برگزار شد؛ افرادی که در قبال دریافت مبالغ قابل توجه، از این گروه به عنوان “اپوزیسیون دموکراتیک” یاد می‌کردند. منتقدان اما معتقدند چنین حمایت‌هایی بیشتر جنبه سیاسی و مالی داشته و نمی‌تواند سابقه طولانی خشونت، ساختار بسته تشکیلاتی و محدودیت‌های شدید داخلی این سازمان را پنهان کند.

در کنار مسائل سیاسی، وضعیت حقوق بشری درون این سازمان نیز همواره محل نگرانی بوده است. جداشدگان از تشکیلات مجاهدین خلق طی سال‌های اخیر بارها از کنترل شدید ذهنی، محدودیت ارتباط با خانواده، جلسات اجباری اعتراف‌گیری و ممنوعیت زندگی شخصی سخن گفته‌اند. همین مسئله باعث شده است که بسیاری از نهادهای مدافع حقوق بشر، نگاه انتقادی به فعالیت‌های این گروه داشته باشند؛ به‌ویژه پس از انتقال اعضای آن به کشور آلبانی.

وضعیت سازمان در آلبانی

پس از سقوط حکومت صدام حسین و محدود شدن فعالیت‌های سازمان در عراق، روند انتقال اعضای مجاهدین خلق به آلبانی از سال ۲۰۱۳ آغاز شد و تا حدود سال ۲۰۱۶ ادامه یافت. این انتقال عمدتاً با حمایت و فشار ایالات متحده صورت گرفت و دولت آلبانی پذیرفت اعضای این گروه را در خاک خود اسکان دهد. در ادامه، کمپ موسوم به “اشرف ۳”یا کمپ مانز در نزدیکی تیرانا ایجاد شد؛ محلی که اکنون به مرکز اصلی فعالیت این سازمان تبدیل شده است.

با گذشت زمان، نگرانی‌ها درباره نوع فعالیت‌های سازمان در خاک آلبانی افزایش یافت. رسانه‌های آلبانیایی و برخی مقام‌های امنیتی این کشور در مقاطع مختلف نسبت به فعالیت‌های سایبری، رفتارهای بسته تشکیلاتی و نبود شفافیت در عملکرد این گروه هشدار داده‌اند. در سال‌های ۲۰۱۸ و ۲۰۲۱ دولت آلبانی اقداماتی علیه برخی فعالیت‌ها و دفاتر وابسته به این سازمان انجام داد و تعدادی از عناصر مرتبط با آن نیز از کشور اخراج شدند. این تحولات نشان داد که حتی دولت‌های میزبان نیز نسبت به عملکرد و پیامدهای حضور این گروه حساسیت‌های جدی دارند.

یکی از مهم‌ترین موضوعات مطرح‌شده درباره کمپ مانز، وضعیت اعضایی است که سال‌هاست ارتباط مستقیمی با خانواده‌های خود ندارند. خانواده‌های بسیاری از اعضای گرفتار در این کمپ بارها خواستار ملاقات با فرزندان و بستگان خود شده‌اند، اما گزارش‌های متعددی وجود دارد که نشان می‌دهد ارتباط آزاد اعضا با دنیای بیرون محدود شده است. در همین چارچوب، انجمن نجات و خانواده‌های اعضا طی سال‌های گذشته نامه‌ها و مکاتبات متعددی با نهادهای حقوق بشری، سازمان‌های اروپایی و مسئولان آلبانیایی انجام داده‌اند و خواستار نظارت بیشتر بر شرایط داخلی این کمپ شده‌اند.

منتقدان سازمان معتقدند اعضای ساکن در کمپ مانز باید از حقوق اولیه انسانی برخوردار باشند؛ از جمله حق تماس آزادانه با خانواده، حق انتخاب محل زندگی و امکان خروج بدون فشار از تشکیلات. برخی جداشدگان نیز شهادت داده‌اند که ترک سازمان با فشارهای روانی، تهدید و طرد تشکیلاتی همراه بوده است؛ موضوعی که همچنان یکی از محورهای اصلی انتقادها علیه این گروه محسوب می‌شود.

چشم‌انداز آینده سازمان

سازمان تروریستی مجاهدین خلق امروز با بحران‌های متعددی روبه‌روست؛ بحران‌هایی که آینده آن را با ابهام جدی مواجه کرده است. یکی از مهم‌ترین چالش‌های این گروه، کاهش شدید نیروی انسانی و افزایش میانگین سنی اعضاست. بسیاری از اعضای فعلی سازمان از نیروهای قدیمی دهه‌های گذشته هستند و گزارش‌ها نشان می‌دهد جذب نیروی جدید، به‌ویژه در داخل ایران، عملاً متوقف شده است.

این سازمان که زمانی خود را “آلترناتیو حکومت ایران”معرفی می‌کرد، اکنون بیش از هر زمان دیگری به حمایت‌های خارجی و فعالیت‌های تبلیغاتی وابسته شده است. تحلیلگران معتقدند فاصله گسترده میان این گروه و جامعه ایران، موجب شده پایگاه اجتماعی آن به شدت محدود شود. در مقابل، تمرکز اصلی سازمان طی سال‌های اخیر بر جنگ رسانه‌ای، فعالیت‌های سایبری و برگزاری گردهمایی‌های تبلیغاتی در خارج از کشور قرار گرفته است.

در مجموع، هرچند مجاهدین خلق توانست با صرف هزینه‌های کلان و بهره‌گیری از شبکه لابی‌گری، نام خود را از برخی فهرست‌های تروریستی خارج کند، اما گذشته پرحاشیه، ساختار بسته تشکیلاتی، انتقادهای حقوق بشری و انزوای اجتماعی همچنان سایه سنگینی بر آینده این گروه دارد. بسیاری از ناظران بر این باورند که بقای کنونی سازمان بیش از آنکه بر حمایت مردمی استوار باشد، به حمایت سیاسی برخی محافل خارجی و ادامه فعالیت تبلیغاتی در اروپا وابسته است.

سالاری

نوشته وضعیت حقوقی سازمان تروریستی مجاهدین خلق در اروپا اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

هفتمین نمایشگاه مجازی کتاب تهران

به گزارش روابط عمومی مرکز اسناد انقلاب اسلامی، در بسته کتاب سازمان مجاهدین خلق سه اثر جاسوس، تبار ترور و بررسی تغییر ایدئولوژی سازمان مجاهدین خلق معرفی شده است.

جاسوس

کتاب “جاسوس؛ محمدرضا سعادتی، عضو رهبری سازمان مجاهدین خلق به روایت اسناد” تدوین امیرعلی آزادی از سوی مرکز اسناد انقلاب اسلامی منتشر شده است.

این اثر مستند روایت دستگیری و سرنوشت اولین جاسوس پس از پیروزی انقلاب اسلامی است، که در آغازین ماه‌های انقلاب فضای ملتهبی در فضای سیاسی کشور ایجاد کرد. محمدرضا سعادتی اردیبهشت ماه ۱۳۵۸ درست در روزی که سران سازمان (رجوی و خیابانی) به دیدار امام خمینی در قم رفته بودند؛ به جرم همکاری با ک. گ. ب سرویس امنیتی شوروی دستگیر و روانه زندان شد.

برای خواندن یکی از جنجالی‌ترین پرونده‌های سیاسی امنیتی کتاب “جاسوس” را بخوانید.

 تبار ترور

تبار ترور کارنامه جنایت‌های سازمان مجاهدین خلق است که متکی بر نشریات و روزنامه‌های سازمان موارد اقدامات تروریستی مجاهدین خلق را به شماره در آورده است.

کارنامه خونین سازمان، تبار ترور را به یکی از منابع قابل اتکا درباره حوادث دهه شصت تبدیل کرده است. کتاب تبار ترور به قلم محمدصادق کوشکی از سوی مرکز اسناد انقلاب اسلامی منتشر شده است.

بررسی تغییر ایدئولوژی سازمان مجاهدین خلق

سازمان مجاهدین خلق یکی از مهم‌ترین و در عین حال جذاب‌ترین موضوعات تاریخ معاصر است که هنوز ناگفته‌های فراوانی دارد.

کتاب بررسی تغییر ایدئولوژی سازمان مجاهدین خلق یکی از مقاطع پیچیده سازمان را در دهه پنجاه روایت می‌کند که برای اهل دقت و نظر حائز اهمیت است.

مخاطبان می‌توانند این آثار را از صفحه مرکز اسناد انقلاب اسلامی در نمایشگاه مجازی کتاب به نشانی book.icfi.ir   و همچنین سایت فروش کتاب مرکز در  irdcbook.ir  و فروشگاه مرکز اسناد انقلاب اسلامی واقع در خیابان انقلاب، خیابان ۱۲ فروردین، نبش مجتمع ناشران تهیه کنند.

نوشته سه اثر مرکز اسناد انقلاب اسلامی درباره سازمان مجاهدین خلق اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

روزگاری بود که در تهران بمب‌گذاری، حادثه‌ای عجیب نبود؛ گاهی اتفاق می‌افتاد. چه کسانی بمب می‌گذاشتند؟ مجاهدین خلق و ضدانقلاب؛ آن‌ها که با مردم همراه و همدل نبودند. هدفشان چه بود؟ ناامنی در پایتخت.

بمب گذاری مجاهدین در ناصر خسرو

تلاشی مذبوحانه بود و بیش‌تر برای آن بود که سروصدایی به پا کنند ولی بالاخره حادثه‌ای بود که قربانی می‌گرفت و تلخ بود و ضربه می‌زد به انقلاب مردم. سال ۶۰ و ۶۱ هم اوج ترورهای مجاهدین خلق بود. ترور هدفمند داشتند که مسئولان انقلاب و افراد کلیدی را هدف می‌گرفت و امثال رجایی و باهنر را آنان گرفتند از مردم؛ ترور کور هم داشتند مثل بمب‌گذاری و کشتن مردم عادی از جمله در سال ۶۰ در میدان عشرت‌آباد تهران و سال ۶۱ در میدان امام خمینی و خیابان خیام و سال ۶۳ در میدان راه‌آهن. در همین سال ۶۳ مجاهدین خلق ۲۲ عملیات تروریستی در استان تهران انجام دادند و تا سال ۶۵ هر سال حداقل ۱۰ عملیات تروریستی فقط در تهران داشته‌اند؛ داستانی داشته‌اند مردم ایران با این مجاهدین خلق و ضدانقلاب.

بمب‌گذاری به‌خاطر دعوای درون سازمانی! پس از سال ۶۰ توان مجاهدین خلق برای عملیات تروریستی کاهش یافت، ولی برای آن‌که بگویند ما هنوز هستیم، گاهی بمبی می‌گذاشتند در شهرهای بزرگ و به‌ویژه در تهران. اسناد تاریخی نیز نشان می‌دهد برخی از این عملیات‌های بی‌نتیجه ولی خون‌بار برای توجیه درگیری‌های درونی میان مجاهدین خلق بوده است و در واقع برایشان کارکردهای درون سازمانی داشته است.

بنا به نوشته “علی‌اکبر راستگو” در کتاب “مجاهدین خلق در آیینه تاریخ”: “۳ سال و اندی بود استراتژی مبارزه مسلحانه در شهرها به بن‌بست رسیده بود در همین راستا سرنگونی کوتاه‌مدت حکومت اسلامی نیز به پرسش گرفته شده بود. عملیات درون‌شهری به صفر رسیده بود، تیم‌هایی که از کردستان به شهرها و مشخصا تهران اعزام می‌شدند، هنوز به محل مأموریت نرسیده، لو رفته، دستگیر یا نابود می‌شدند. اعضای سازمان تحلیل‌های سازمان را از اوضاع داخلی ایران دیگر قبول نداشتند.

همین به پرسش گرفته‌شدن استراتژی سازمان، تنش‌هایی را در درون سازمان ایجاد کرده بود. روز تلخ ناصرخسرو حالا ماجرای بمب‌گذاری در خیابان ناصرخسرو چه بود؟ بمبی بود با قدرت ۲۳ کیلوگرم تی‌ان‌تی در یک خودرو پیکان و ساعت حدود ۸ صبح بود در خیابان شلوغ ناصرخسرو. یک ساختمان ۲ طبقه و یک کارگاه تولیدی پوشاک ویران شدند و در آتش سوختند و ۱۵ خودرو و یک اتوبوس تخریب شدند و در آتش سوختند و ۲۵ مغازه آسیب دیدند و در آتش سوختند و ۹ نفر شهید شدند و ۴۵ نفر مجروح شدند و در آتش نفاق سوختند. عاقبت کار مجاهدین خلق بمب‌گذار چه شدند؟

بدون مجازات نماندند و طبق گزارش روزنامه کیهان ۲ روز بعد از حادثه، مسئولان امنیتی چنین گزارش دادند: “در مجموع ۲ واحد عملیاتی از مجاهدین خلق منهدم شدند که در این رابطه در یک تیم ۶ نفر دستگیر و ۲ نفر معدوم و در تیم دیگر ۴ نفر دستگیر شدند.

همچنین اسلحه و مهماتی که از این عملیات‌ها کشف شد شامل نارنجک ۱۴ عدد، سلاح کمری ۴ قبضه، اسلحه ژ۳ و یوزی و تعداد زیادی مواد منفجره و یک دستگاه آرپی‌جی ۷ بود که قرار بود با آن خبرگزاری جمهوری اسلامی را مورد اصابت قرار دهند در همین زمان در شهرستان‌ها نیز ۲۶ خانه تیمی و ۶ مغازه پوششی متعلق به شبکه مجاهدین خلق در استان‌های مختلف کشور کشف شد و تعدادی در این رابطه دستگیر شدند”.

پس از این حادثه، تعداد عملیات مجاهدین خلق در شهرها و در پایتخت کاهش یافت؛ خط قرمز انقلاب ایران امنیت مردم بود و معروف است که آن‌سال‌ها نیروهای نظامی و امنیتی ایران کوچه به کوچه و خانه به خانه دنبال تروریست‌ها می‌گشتند. از سال ۶۵ نیز مجاهدین خلق از شهرها رفتند؛ رفتند به جبهه‌ها. جمع شده بودند در عراق و آموزش نظامی می‌دیدند و به اشغال نظامی تهران در ۴۸ ساعت می‌اندیشیدند و عاقبت هم در سال ۶۷ “عملیات مرصاد” شد و خلاص.

امین رحیمی

نوشته روزگاری در تهران بمب‌گذاری می‌شد اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

در این میان برخی دیگر با‌توجه ‌به تفاوت‌هایی که در این ۲ گروه وجود دارد، بین سازمان مجاهدین خلق و فرقان تفاوت قائل می‌شوند، اما بر ریشه‌های مشترک انحرافی بین این ۲ تأکید می‌کنند. براین‌اساس این سؤال به‌وجود می‌آید که گروه مجاهدین خلق و فرقان چه ریشه‌های مشترکی داشتند؟ مراجعه به متون دینی و به‌خصوص قرآن بدون داشتن تحصیلات دینی یکی از مسائل مشترکی است که در بین هر ۲ گروه رایج بود.

به‌عنوان مثال اکبر گودرزی، رهبر گروه فرقان، با ۲۵‌سال سن و حداقل سواد حوزوی، ۲۰‌جلد تفسیر قرآن نوشته بود. اعضای سازمان مجاهدین خلق نیز با اینکه دارای تحصیلات حوزوی نبودند، با گزینش دلبخواهی آیات و بیشتر با تأکید بر روی آیات خاصی قرآن را تفسیر می‌کردند. اعتقاد به اسلام بدون روحانیت از نقاط مشترک هر ۲ گروه محسوب می‌شود.

مجاهدین خلق و گروهک فرقان اعتقاد داشتند که روحانیت یکی از موانع تحقق جامعه آرمانی آنهاست؛ از‌این‌رو به‌صورت جدی به دنبال کاهش و حذف روحانیت از عرصه اجتماع بودند. هر ۲ گروه در این راه در‌خصوص امکان حذف فیزیکی مخالفان خود تردیدی نداشتند؛ به‌عنوان‌مثال احمدرضا‌کریمی، از اعضای سابق مجاهدین خلق، در جدید‌ترین کتاب خود با عنوان “تقی شهرام به روایت اسناد” از طرح سازمان برای حذف شهید‌ بهشتی قبل از پیروزی انقلاب‌اسلامی خبر داده است.

همین تفکر نیز توسط گودرزی دنبال می‌شد، به‌طوری‌که او یکی از بهانه‌های ترور روحانیونی مانند شهید مطهری را مصادره انقلاب از سوی آنها خوانده بود. تفکرات التقاطی یکی دیگر از نقاط مشترک بین سازمان مجاهدین خلق و گروهک فرقان است.

هر ۲ گروه در تفاسیری که از اسلام ارائه می‌کردند به‌شدت تحت‌تأثیر آموزه‌های مارکسیسم قرار داشتند و همین مسئله باعث شده بود عقاید غیردینی را در پوشش دین ارائه کنند و از سوی افراد آگاه و مطلع مانند شهید‌مطهری مورد‌انتقاد قرار بگیرند. این انتقادات موجب تنفر این گروهک‌ها از این افراد شد که در نهایت خود را به صورت ترور آنها نشان داد. براین‌اساس مروری بر اندیشه‌های مجاهدین خلق و گروهک فرقان نشان می‌دهد که این ۲ گروه با وجود تفاوت شکلی، از یک آبشخور فکری تغذیه می‌کردند.

سید محسن موسوی زاده جزایری

شهر آرا نیوز

نوشته مجاهدین خلق و فرقان، ۲ روی یک سکه انحراف اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

مریم رجوی به عنوان شخصی که خود عامل سرکوب شدید منتقدان و اختناق بسیار در ساختار تشکیلاتی‌اش است، روز 22 آوریل، با پذیرفته شدن در یکی از سالن‌های پارلمان اروپا در بروکسل موجب ننگ و رسوایی برخی مقامات این نهاد شد.

برخی از اعضای پیشین مجاهدین خلق با ابراز خشم از این حرکت پارلمان اروپا، آن را محکوم کرده و با انتشار برخی خاطرات خود در شبکه‌های اجتماعی از موارد فاحش نقض حقوق بشر در درون مناسبات تشکیلات مجاهدین خلق گفتند. یک عضو جدا شده از مجاهدین خلق در پیامی در حساب کاربری فیس بوک خود ضمن محکوم کردن اقدام پارلمان اروپا به ماجرای سرکوب روانی مهدی افتخاری در تشکیلات اشاره کرد:

برای یادآوری، به نمونه‌ای اشاره می‌کنم: در سال ۱۳۸۰، در مجموعه نشست‌هایی که در سالن اجتماعات قرارگاه باقرزاده (در حاشیه اتوبان بغداد به اردن) برگزار شد، فضایی شکل دادند که در آن، مسعود و مریم در حضور تمامی نیروهای گرفتار و اسیر، بر روی صحنه حاضر شدند و با طرح اتهامات سنگین و زشت ، عملاً جمع را علیه یکی از فرماندهان، «فرمانده فتح الله» مهدی افتخاری، تحریک کردند. در آن نشست‌های سرکوبگرانه مسعود گفت: این حکمش اعدام است ولی خوب ما اعدام نداریم چون توی عراق هستیم.

این عضو پیشین تشکیلات رجوی، که خود حبس و شکنجه را در زندان‌های کمپ اشرف در عراق تجربه کرده است، همچنین شهادت می‌دهد که “شکنجه گران فرقه فردی معترض و منتقد زندانی را در شکنجه گاه قرارگاه اشرف به قتل رساندند.”

برخی دیگر از کاربران تلاش کردند با ارسال نامه به پارلمان اروپا، مقامات آن را متوجه رفتار نکوهیده‌شان در پذیرش رهبر یک گروه تروریستی با سوابق بلند بالایی از خشونت، ترور، خیانت و فرقه گرایی کنند.

یکی از نامه‌های کاربران ایرانی خطاب به پارلمان اروپا که در فضای شبکه‌های اجتماعی دست به دست می‌شود به شرح زیر است:

آیا شما مریم رجوی را دعوت کردید که بگویید حامی یک فرقه تروریستی هستید؟
به اعضای محترم پارلمان اروپا
در تاریخ ۲۲ آوریل ۲۰۲۶، شما از مریم رجوی، رهبر سازمان مجاهدین خلق، دعوت کردید در پارلمانتان سخنرانی کند. و برایش کف زدید.
اجازه دهید مستقیماً از شما بپرسم:
آیا واقعاً از چیزی که او نماینده آن است حمایت می‌کنید؟
چون سازمان او سابقه‌ای مستند دارد از:
کشتار بیش از ۱۷,۰۰۰ غیرنظامی بی‌گناه ایرانی از جمله یک دختر ۳ ساله
جنگ در کنار صدام حسین در طول جنگ ایران و عراق
همان صدامی که شما بعداً به جرم نسل‌کشی محکوم کردید.
قتل ۲۵,۰۰۰ کرد و شیعه عراقی در سال ۱۹۹۱
اداره یک فرقه (نه یک گروه سیاسی) با طلاق‌های اجباری، شستشوی مغزی، و سوءاستفاده جنسی مستند از زنان توسط مسعود رجوی، همسر او.
با این حال شما او را دعوت می‌کنید. به او تریبون می‌دهید. برایش کف می‌زنید.
پس سوال من ساده است:
آیا شما دقیقاً مثل او فکر می‌کنید؟ آیا شما حامی او هستید؟
یا فقط حوصله نکرده‌اید تحقیق کنید که پشت این کف زدن‌ها چه جنایت‌هایی خوابیده؟
من تا کنون فکر می‌کردم پارلمان اروپا طرفدار حقوق بشر است.اما الان می‌بینم برای شما بعضی آدم‌کش‌ها قابل قبولند تا وقتی که به دردتان بخورند.
شرم بر این دوگانگی رفتاری.
با احترام،
شهروندی که هنوز یادش است حقوق بشر واقعاً یعنی چه

در تمام سالهایی که انجمن نجات و بسیاری نهادهای منصف حقوق بشری دیگر، در تلاش برای روشنگری درباره ماهیت تروریستی تشکیلات مجاهدین خلق و نقض حقوق بشر در درون این تشکیلات بوده است، شمار مستندات و شواهد موجود در فضای جهانی اطلاعاتی روز به روز بیشتر شده است. علیرغم همه اتهاماتی که تشکیلات رجوی به افشاگران وارد کرده است، آنها هنوز افشا میکنند که افراد درون مناسبات رجوی هرگاه از ادامه همکاری با تشکیلات سر باز می‌زدند و خواهان ترک تشکیلات می‌شدند، با تحریک فرماندهان و در راس آن شخص مسعود رجوی مورد حمله فیزیکی، تحقیر، تهدید و فشار جمعی قرار می‌گرفتند. در این صحنه ها ناسزاگویی کتک و ضرب و شتم بسیار رخ میدهد.

ژست دمکراسی خواهی مریم رجوی در تضاد کامل با عملکردهای خشن و بی رحمانه پنج دهه فعالیت تشکیلاتی اوست. حضور او در پارلمان اروپا به معنای استفاده ابزاری از موضوع اعدام و نقض حقوق بشر برای اهداف سیاسی است. نمی‌توان مدعی آزادی و دمکراسی و دفاع از حقوق مردم ایران بود و چشم بر رفتارهای مریم و مسعود رجوی علیه ایرانیان هموطن خود بست.

مزدا پارسی

نوشته محکومیت حضور مریم رجوی در پارلمان اروپا از سوی ایرانیان جهان اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

اعضای این تیم مسلح گروه مجاهدین خلق، اقدامات متعدد تروریستی و انفجار‌هایی را با هدایت سرپل دشمن در سطح شهر تهران انجام داده بودند.

این افراد با هدایت سرپل گروه مبادرت به تشکیل دسته مسلحانه کرده و در راستای اهداف گروه و به قصد ضربه زدن به امنیت کشور، در بررسی و شناسایی نقاط حساس و عملیات‌های ایذایی علیه مراکز و مقر‌های مهم کشور و اماکن عمومی اقدام به شلیک لانچر کرده بودند.

نام بردگان در زمانی که قصد انجام عملیات تروریستی‌ داشتند به همراه چند قبضه سلاح لانچر دستگیر شدند.

ابوالحسن منتظر، نقش مهم و تاثیرگذاری در هدایت تیم داشته است، به طوریکه به همراه معدوم محمد تقوی با استفاده از بودجه‌ای که مجاهدین خلق در اختیار آنها قرار داده بودند اقدام به تهیه خانه امن برای بهره‌برداری گروه کرده و سایر مرتبطین را در خانه‌های تشکیلاتی اسکان داده بودند.

ابوالحسن منتظر عضو تشکیلاتی گروه تروریستی مجاهدین خلق بوده است که با هدایت سرپل‌های گروه اقدامات تبلیغاتی و ایذایی انجام داده و با همکاری دیگر اعضای تیم اقدامات مسلحانه در راستای اهداف گروه انجام داده است.

محکوم‌علیه همچنین آموزش ساخت بمب‌های دست‌ساز (سه راهی) را از سرپل گروه با نام مستعار “مهندس رضا” فرا گرفته بود. نامبرده اقدام به ساخت بمب کرده و با کمک دیگر اعضای تیم وسیله ساخته شده را بارگذاری و منفجر کرده است.

در یک مورد، پس از اتمام کار ساخت، لانچر‌های ساخته شده را طبق قرار از پیش تعیین شده توسط سرپل گروه به اکبر دانشورکار یکی دیگر از عناصر عملیاتی تروریستی تحویل داده است.

براساس دستورالعمل دریافتی، محل انفجار از پیش توسط سرپل مجاهدین خلق تعیین و شناسایی‌های لازم توسط ابوالحسن منتظر انجام شده است.

وحید بنی عامریان عضو دیگر تیم تشکیلاتی مجاهدین خلق در این پرونده بوده که به همراه ابوالحسن منتظر در حالیکه قصد انجام عملیات پرتاب لانچر را داشتند با چهار قبضه لانچر دستگیر شدند.

پس از دستگیری و تشکیل پرونده قضایی، ابوالحسن منتظر و وحید بنی عامریان ، به اتهام بغی از طریق مباشرت در انجام اقدامات متعدد تروریستی و انفجار‌هایی با هدایت گروه تروریستی مجاهدین خلق، عضویت در گروه باغی، اجتماع و تبانی برای ارتکاب جرم بر ضد امنیت داخلی کشور از طریق ارتباط‌گیری و آگاهانه با سرپل‌های مجاهدین خلق، ارتکاب اقدامات موثر ایذایی در جهت حمایت از گروه تروریستی مجاهدین خلق با هدف سرنگونی نظام جمهوری اسلامی ایران، عضویت در گروه تروریستی مجاهدین خلق با هدف برهم زدن امنیت کشور و تشکیل دسته یا جمعیت با هدف بر هم زدن امنیت کشور محاکمه شدند.

دادگاه پس از رسیدگی به پرونده و اخذ دفاعیات متهمان و وکلای آنها، با توجه به گزارش ضابطین، دستگیری ابوالحسن منتظر و وحید بنی‌عامریان در حین ارتکاب جرم مشهود، اقلام مورد نیاز ساخت لانچر و تغییر چهره مکشوفه از متهمان، فیلم دوربین‌های مداربسته، اقاریر صریح و مقرون به واقع متهمان، نامبردگان را مجرم تشخیص داده شدند و به اعدام محکوم کرد.

پرونده پس از صدور حکم با فرجام‌خواهی متهمان به دیوان عالی کشور ارجاع شد.

براساس نظر قضات دیوان عالی کشور، فرجام‌خواهی متهمان وارد دانسته نشد، زیرا دادنامه با توجه به گزارش‌های تفصیلی دقیق، مستند و منطبق با واقع وزارت اطلاعات، اظهارات و اقاریر محکوم علیهم در مراحل مختلف دادرسی، کشف سلاح و ادوات تخریبی نزد آنان و سایر قراین و امارات صحیح بوده و اشکالی در آن وجود ندارد و برهمین اساس دادنامه تایید و ابرام شد.

نهایتا حکم اعدام ابوالحسن منتظر و وحید بنی‌عامریان به اجرا درآمد.

مریم رجوی سرکرده این گروه نیز در پیامی وابستگی این افراد به سازمان تروریستی مجاهدین خلق را تأیید کرد.

نوشته حکم قضایی تیم تروریستی مجاهدین خلق در تهران به اجرا در آمد اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

سران تشکیلات مجاهدین خلق همواره ادعا کرده‌اند که سازمان یافته‌ترین نیروی مخالف حکومت ایران و آماده‌ترین تشکیلات را برای جایگزینی حکومت، در اختیار دارند اما همواره یک واقعیت مهم را نادیده گرفته‌اند: مردم ایران از آن‌ها نفرت دارند.

مجاهدین خلق بارها نفرت مردم ایران را برانگیخته‌اند، سوای سوابق تروریستی و ماهیت فرقه مانند تشکیلاتشان در همین روزهای تاریک و تلخ اخیر هیچ همدلی‌ای نسبت به کشته شدن هم‌میهنان غیرنظامی، زنان و کودکان زیر بمباران آمریکا واسراییل در شهرهای ایران نشان نداده‌اند.

در عوض، مریم رجوی از “دولت انتقالی” سخن می‌گوید و رسانه‌های تبلیغاتی تشکیلات فارغ از همه حوادث تلخ در ایران، مدام طرح ده ماده‌ای کذایی او برای ایران آینده را تکرار می‌کنند. طرحی که حتی در اشل کوچک تشکیلات مجاهدین خلق به عنوان یک طرح آزمایشی نه تنها اجرا نشده است، بلکه قوانینی کاملا مغایر با مفاد آن برای مدیریت تشکیلات پیاده شده است.

مجاهدین خلق پیش‌تر ثابت کرده‌اند که برای هموطنان خود همدلی و همدردی حس نمی‌کنند. آن‌ها خود همواره خصمانه‌ترین رفتارها را با مردم ایران داشته‌اند. چه در زمان همدستی با صدام حسین در جنگ ایران و عراق و چه بعدها در همکاری با سرویس‌های جاسوسی آمریکا و اسرائیل برای ترور شهروندان و مقامات ایرانی، مجاهدین خلق خیانت به هموطن را بارها آزموده‌اند.

با توجه به سابقه خشونت‌آمیز مجاهدین خلق و خیانتکاری‌های این تشکیلات، رهبران جامعه جهانی نیز از این عدم مقبولیت آنها در میان ایرانیان داخل و خارج از کشور آگاه هستند. علیرغم خصومت غرب با ملت ایران که در حملات نظامی اخیر به شهرهای ایران و کشتار مقامات ایران و شهروندان غیرنظامی مشهود است، آنها هرگز مجاهدین خلق را به عنوان گزینه جانشینی برای حکومت ایران به رسمیت نشناخته‌اند. مجاهدین برای آمریکا و اسرائیل بیشتر ابزار گرآوری اطلاعات جاسوسی یا نیروی عملیاتی آشنا به محیط در خفا بوده اند.

این تشکیلات آنچنان بدنام است که وحشی‌ترین دشمنان ایران نیز تلاش می‌کنند دامن خود را از لوث نام آنها پاک نگه دارند. رئیس جمهور آمریکا حتی درباره جایگزینی رضا پهلوی که مدعی حمایت مردمی است، بر این باور است که گزینه مناسب برای حکمرانی مردم ایران باید از درون ایران و توسط مردم کشور انتخاب شود. او احتمالا به عدم آگاهی پهلوی از مطالبات و روحیات ملت ایران اشاره دارد و بنابراین هیچ چشم اندازی برای مریم رجوی و شوهر ناپدید شده‌اش نمی‌توان متصور شد زیرا که نزدیک به نیم قرن تخم نفرت در دل مردم ایران کاشته‌اند و هر آن چه پشتوانه مردمی داشته‌اند، باخته‌اند.

مزدا پارسی

نوشته حتی دشمنان ایران به مجاهدین خلق فکر نمی‌کنند اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

به گزارش خبرنگار سیاسی خبرگزاری آنا، مریم رجوی، سرکرده گروه تروریستی مجاهدین خلق، و زهرا مریخی، نفر دوم این گروه، در حالی به راحتی در کشور‌های اروپایی تردد می‌کنند که نام آنها در لیست قرمز پلیس بین‌الملل (اینترپل) قرار دارد و تحت تعقیب قضایی هستند. با این حال، دولت فرانسه به عنوان کارفرمای اصلی این گروه، برای حیات آزادانه این دو تروریست که دستشان به خون هزاران ایرانی آغشته است، هویتی تازه بخشیده است.

دولت فرانسه برای دور زدن قوانین بین‌المللی و مخفی کردن هویت واقعی این جنایتکاران، اقدام به صدور مدارک شناسایی جعلی کرده است. بر طبق این اطلاعات، مریم رجوی با پاسپورتی به نام “فرزانه دربحانی” و زهرا مریخی با پاسپورتی به نام “پروین همدانی” در شهر‌های مختلف اروپا تردد می‌کنند. این اقدام پاریس نشان‌دهنده پوششی رسمی برای فعالیت‌های آزادانه افرادی است که باید بابت جنایات خود در برابر قانون پاسخگو باشند.

حمایت فرانسه و تقابل با مطالبات ملت ایران

صدور این پاسپورت‌ها با اسامی مستعار، پرده از عمق همکاری و حمایت دولت فرانسه از مجاهدین خلق برمی‌دارد. در حالی که هزاران خانواده ایرانی داغدار ترور‌های وحشیانه این گروه هستند، فرانسه با بخشیدن هویت‌های جدید به سرکردگان این گروه، نه تنها به قوانین بین‌المللی و “وانتد قرمز” صادره بی‌توجهی کرده، بلکه بر دشمنی دیرینه خود با مردم ایران پافشاری می‌کند.

حالا این پرسش اساسی پیش روی افکار عمومی و نهاد‌های حقوقی قرار دارد که دولت فرانسه بر اساس کدام توجیه اخلاقی و حقوقی، به جای استرداد این جنایتکاران، برای آنها حاشیه امن ایجاد کرده است؟ چرا با وجود جنایات گسترده این تروریست‌ها علیه مردم کشورمان و کشتار هزاران ایرانی، پاریس همچنان کارفرمای اصلی آنها باقی مانده و امکانات دیپلماتیک و شناسایی خود را در اختیار آنان قرار می‌دهد؟

لزوم پاسخگویی پاریس در برابر جنایات مجاهدین خلق

سکوت دولت فرانسه در برابر این رسوایی و تداوم حمایت از مریم رجوی (با هویت جعلی فرزانه دربحانی) و زهرا مریخی (با هویت جعلی پروین همدانی)، نشانی روشن از استاندارد‌های دوگانه در مبارزه با تروریسم است. این حمایت‌ها در حالی صورت می‌گیرد که اسناد جنایات این گروه غیرقابل انکار است، اما پاریس ترجیح داده است به جای ایستادن در کنار قربانیان تروریسم، بستر را برای فرار سرکردگان آنها از چنگال عدالت فراهم کند.

دولت فرانسه باید به طور شفاف پاسخ دهد که چرا حقوق بین‌الملل را فدای حمایت از تروریست‌های شناسنامه‌دار کرده است و تا کی قصد دارد به این بازی دوگانه و پناه دادن به قاتلان هزاران ایرانی ادامه دهد.

خبرگزاری آنا

نوشته سرکرده مجاهدین خلق با وجود وانتد قرمز چگونه در اروپا تردد می کند؟ اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.