یادداشت منتشر شده در وب‌سایت سازمان مجاهدین خلق تحت عنوان “نه جنگ و نه مماشات؛ مقاومت سازمان‌یافته تنها راه نیل به آزادی” (۹ تیر ۱۴۰۵)، بیش از آنکه یک بیانیه سیاسی باشد، افشاگرِ بن‌بست ایدئولوژیک این سازمان است. این متن، گواهی است بر پافشاری لایه‌برداری‌نشده بر الگوهای تفکر تمامیت‌خواه و روش‌های ستیزه‌جویانه در بستری که نیازمند گذار به مولفه‌های دموکراتیک است. در واقع، این نوشتار نشان می‌دهد که سازمان همچنان به جای پذیرش انگاره‌های مدرن مشارکت مدنی، بر راهکارهای خشونت‌محور و ساختارهای آمرانه اصرار می‌ورزد که این امر، گسست عمیق میان شعارهای آزادی‌خواهانه و عمل سازمان را بیش از پیش آشکار می‌سازد.

پافشاری بر ادبیات جنگی و بازتولید روایت‌های نظامی در زمانی که جهان به سمت مشارکت سیاسی و مدنی حرکت می‌کند، ثابت می‌کند که سازمان همچنان در همان کهن‌الگوی خشونت‌محورِ گذشته گرفتار است و از پذیرش واقعیت‌های دموکراتیک، گریزان است.

شکاف میان روایت حماسی و واقعیت فرسایشی

این یادداشت سازمان، یک نمونه کلاسیک از “بازسازی روایت” است. سازمان تلاش می‌کند با استفاده از ادبیات حماسی و اصطلاحات نظامی، شکاف عمیق میان “واقعیت میدانی” و “وضعیت فعلی” خود را با استفاده از “ایده‌آل‌سازی گذشته” و “ساختن روایتی از قدرت در آینده” بپوشاند.

استراتژی “سوءاستفاده از خشم عمومی” و جابه‌جایی مرزها

” کسانی که به امید معجزه‌ای از بیرون نشسته، یا چشم به فروپاشی خودبه‌خودی و بی‌هزینه از داخل حاکمیت دوخته‌اند، آب در هاون می‌کوبند. ترندهای تصنعی، چهره‌سازیهای مجازی و ارتشهای رباتیک در فضای سایبر، هرگز بار سنگین یک انقلاب واقعی و دموکراتیک را به مقصد نخواهند رساند نیروی محرکه‌ٔ تغییر، جریانی زنده، تپنده و برخاسته از عمق خیابان‌هاست” – سایت مجاهدین خلق

سازمان در پاراگراف نخست یادداشت، با استفاده از کلماتی نظیر “ترندهای تصنعی” و “ارتش‌های رباتیک”، تلاش می‌کند از خود فاصله بگیرد و ادعا کند که برخلاف دیگران، به دنبال “خیابان” است. اما این یک “خودفریبی” است.
سازمان همزمان که از عمق خیابان‌ها سخن می‌گوید، در واقعیت در کمپ‌های محصور در آلبانی، از خیابان‌های ایران کاملاً جدا شده است. این ادعا که آن‌ها “جریانی زنده و تپنده” هستند، تضاد عمیقی با واقعیت “انزوای فیزیکی و اجتماعی” آن‌ها در اروپا دارد. آن‌ها می‌خواهند “عاملیت” خود را از طریق کلمات بازیابی کنند، در حالی که در میدان عمل، فاقد هرگونه حضور فیزیکی در خاک ایران هستند.

تحلیل ادعای “عملیات ۴ اسفند” و “پتک آتشین”: توهم یا واقعیت؟

” پاسخ واقعی به انسداد سیاسی، نه در بیانیه‌های دیپلماتیک، بلکه در میدان عمل مشخص می‌شود. تنها پنج روز پیش از آغاز درگیریهای اخیر، در سحرگاه چهارم اسفندماه، حماسه‌ای در سکوت شب پایتخت رقم خورد؛ جایی که ۲۵۰ رزمنده دلاور مجاهد، حصار توهم امنیت رژیم را شکافتند و در قلب تهران بر مقر ولایت جهل فرود آمدند تا پیام آمادگی خلق را ابلاغ کنند.” – سایت مجاهدین خلق

این بخش از متن، حساس‌ترین و بحث‌برانگیزترین ادعا است. ذکر جزئیاتی نظیر “۲۵ رزمنده” و “حمله به بیت رهبری” در یک تاریخ مشخص، تلاشی است برای بازسازی “اعتبار نظامی” که سال‌هاست از دست رفته است.

اگر چنین عملیات‌های گسترده‌ای (۲۵۰ نفر در قلب پایتخت) واقعاً رخ داده باشد، چرا این حجم از اطلاعات توسط نهادهای خبری مستقل، سازمان‌های حقوق بشری یا حتی در گزارش‌های امنیتی جهانی با این سطح از جزییات بازتاب نیافته است؟

ادعای انجام عملیات‌های تهاجمی در مقیاس بالا، با واقعیت “نظارت شدید امنیتی” که در آلبانی بر آن‌ها اعمال می‌شود، در تضاد است. سازمانی که حتی اجازه تردد آزادانه یا ارتباط دیجیتال بدون نظارت را در کمپ خود ندارد، چگونه ادعای هدایت عملیات‌های سنگین در پایتخت کشوری را دارد که یکی از خلاقانه ترین سیستم‌های امنیتی جهان را داراست؟ این ادعاها بیشتر به “جنگ روانی برای حفظ انگیزه اعضا” شباهت دارد تا گزارش یک واقعیت نظامی.

بازسازی حافظه تاریخی: “سلاح‌ها” به عنوان ابزار قربانی‌نمایی

“در سال ۱۳۸۲ سیاست استمالت با حاکمیت جرار آخوندی، در معامله‌یی بزرگ و آشکار، حدود ۲۰ هزار سلاح سبک و سنگین به همراه ۲۰ هزار تن مهمات را از دست مجاهدین خارج کرد… فرماندهی مرکزی آمریکا (سنتکام) در بیانیه رسمی خود در ۱۷ مه ۲۰۰۳، به گردآوری و توقیف ۲۱۳۹ دستگاه تانک، نفربر زرهی، قبضه‌های توپخانه و تسلیحات پدافندی از این ارتش اشاره کرد. اکنون، پس از گذشت سال‌ها، این پرسش تاریخی در برابر وجدان بشری قرار دارد خلع سلاح ارتش آزادیبخش ملی ایران در مرزهای میهن، به سود چه کسی و با چه هدفی انجام شد؟” – سایت مجاهدین خلق

سازمان با بازگشت به سال ۱۳۸۲ و موضوع خلع سلاح، سعی دارد از یک “موضع ضعف” به “موضع اعتراض” تغییر جهت دهد.

سازمان با اشاره به خلع سلاح خود، سعی می‌کند مسئولیت “عدم توانایی در حمایت از قیام‌های خیابان” را به گردن دولت‌ها (به‌ویژه آمریکا) یا معامله‌گران بین‌المللی بیندازد. این یک “فرار از مسئولیت ساختاری” است.

بحث بر سر اینکه “اگر سلاح داشتیم، سرنوشت قیام‌ها تغییر می‌کرد”، یک فرض نادرست است که از نظر تحلیل استراتژیک ضعیف است. موفقیت یک جنبش، تنها به میزان تسلیحات بستگی ندارد، بلکه به “اتصال به توده مردم” و “اعتبار سیاسی” بستگی دارد. سازمان با تمرکز بر “زرادخانه”، سعی دارد فقرِ “اعتبار اجتماعی” خود را با “قدرت نظامی خیالی” جبران کند.

تناقض میان “نفی شاه و شیخ” و “ساختار توتالیتار”

” این همان نسل آگاه و فداکاری است که با رد هر گونه بازگشت به گذشته و نفی صریح «شاه و شیخ»، مرزهای اصیل آزادیخواهی را ترسیم کرده است؛ نسلی متکی بر یک پتانسیل ساختاری با بیش از شش دهه تجربه مبارزاتی مستمر در برابر دو روی سکه دیکتاتوری.” – سایت مجاهدین خلق

سازمان در متن ادعا می‌کند که نسل جدید با نفی “شاه و شیخ” مرزهای آزادی را ترسیم کرده است؛ اما این یک “تضاد وجودی” است. سازمانی که خود از ساختار سلسله‌مراتبی، کنترل افکار و حذف عاملیت فردی رنج می‌برد، نمی‌تواند ادعای نمایندگی “نسل آگاه و فداکار” را داشته باشد. آن‌ها مدعی آزادی برای مردم هستند، در حالی که خود در یک سیستم “سیاسی-نظامی بسته” فعالیت می‌کنند.

کلام آخر

یادداشت مذکور، یک “مانیفست بقا” است، نه یک گزارش واقع‌بینانه. سازمان با استفاده از تکنیک‌های زیر سعی در بازسازی تصویر خود دارد:
– استفاده از “واژگان حماسی” برای پوشش دادن فرسایش توان عملیاتی.
ایجاد “دشمن فرضی” برای منزوی کردن مخالفان درون خود.
استفاده از “تاریخ از دست رفته” برای توجیه “ناتوانی فعلی.”
این متن نشان می‌دهد که سازمان با بحران “بی‌اعتباری میدانی” روبروست و می‌کوشد با “تولید واقعیت‌های موازی” در فضای مجازی، شکاف میان “کمپ‌ آلبانی” و “خیابان‌های ایران” را پر کند.

آرش رضایی (کارشناس ارشد علوم سیاسی و روابط بین الملل)

نوشته واکاوی و نقدی بر استراتژی‌ جنگ روانی در یادداشت‌ اخیر مجاهدین خلق اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

همزمان با ترور سبعانه رهبر ایران به همراه نوه خردسال و خانواده‌اش و نیز کشتار کودکان میناب که خشم تمام مردم جهان، از جمله مردم آمریکا را در پی داشت، مریم رجوی (که در همان ایام مشغول دسیسه‌چینی و گرا دادن به رژیم تروریستی آمریکا و اسرائیل برای این جنایت بزرگ بود)، با حماقت عجیبی به صحنه آمد و متوهمانه تشکیل “دولت موقت” را اعلام کرد و از ایرانیان خواست تا به خیابان بیایند تا به‌زعم وی، کشتارهای 18 دی را تکرار کنند. البته مردم و جوانان ایران هم دست رد بر سینه این ملکه ترور نزدند و تمام عیار به خیابان‌ها آمدند تا از کشور و نظام خود در برابر دشمنان خارجی و مزدوران آنها دفاع کنند.

از آن پس، مریم -که همچون کارفرمای صهیونیست خودش تصور سقوط چند روزه جمهوری‌اسلامی را داشت- به تکاپو افتاد تا به مرور فریب‌خوردگان اجاره‌ای خود در ایران را برای فعالیت تبلیغی، جاسوسی و در صورت امکان حرکات تروریستی تشویق کند و کنترل امور را بدست گیرد. هرچند ایادی وی در داخل جز اقدامات جاسوسی و تبلیغی موفق به انجام کار دیگری نشدند، ولی در خارج کشور دست به لابی‌گری، برگزاری کنفرانس و حمله به سفارتخانه‌ها زدند که نهایتاً به جایی نرسید و پروژه ساقط کردن و اشغال ایران از سوی آمریکا به مرور شکست خورد و جهانیان دست به دهان ماندند و روسیاهی به مزدوران موساد و سیا از جمله مریم رجوی و رضا پهلوی ماند و در خارج کشور به جان یکدیگر افتادند.

اکنون بیش از چهار ماه از شهادت رهبر ایران و هزاران هموطن عزیز می‌گذرد، اما جز حسرت و آه بر دل جریان‌های ضدانقلاب باقی نمانده است. در عوض کشورمان ایران روز به روز پرافتخارتر و سربلندتر شده است و مردم ما نیز در چشم جهانیان همچون قهرمانانی جلوه‌گر شده‌اند که با مقاومت خویش، امپراتوری آمریکا و رژیم صهیونیستی را به زانو درآورده‌اند. امروز مردم ایران به هرکشوری سفر می‌کنند، نسبت به آنان با عزت و احترام برخورد می‌شود و مردم سایر کشورها نیز با هیجان خاصی به ایران می‌آیند تا شکوه و عظمت مردم بپاخاسته را از نزدیک ببینند و برای شهدای آن، بویژه رهبر و کودکان میناب، ادای احترام کنند. کشوری که قرار بود از سوی دشمن آمریکایی/صهیونی منزوی و تجزیه و نابود شود، اکنون در صدر کشورهای مقاوم قرار گرفته و از آن به عنوان چهارمین قدرت جهانی یاد می‌شود. لقبی که محصول خون هزاران شهید و سردارانی است که به جای تسلیم، مسیر استقامت را در پیش گرفتند و جان فدای تمامیت میهن کردند.

اما در نقطه مقابل، مریم رجوی را مشاهده می‌کنیم که از “اعلام تشکیل دولت موقت”، به نقطه‌ای از درماندگی و ذلت رسیده که مجبور است برای دلداری دادن به نیروهای خود، یاوه‌های ترامپ را سرتیتر اصلی تبلیغات خود کند و فعالیت کودکانه‌ “کانون شورشی” اش، مثل انداختن صدا روی خطوط صوتی خیابان و یا هک کردن چند سایت کوچک محلی را به‌عنوان دستاورد مهم به خورد هواداران ساده‌لوح بدهد و قدرتنمایی کند. کسی هم نمی‌تواند از او بپرسد چه بر سر دولت موقت آمد؟

یاوه های ترامپ و مریم رجوی

البته این اولین بار نیست که مجاهدین تشکیل دولت موقت را اعلام و بعد به فراموشی می‌سپارند. اولین بار در تابستان 1360 مسعود از ایران گریخت و برپایی چنین دولتی را اعلام کرد و به جایی نرسید. دومین بار در عملیات فروغ جاویدان می‌خواست به محض تسخیر کرمانشاه، دولت موقت اعلام کند، اما در تنگه چهارزبر وارد تله شد و برای همیشه درهم شکست.

شکست پروژه ویرانسازی کشورمان از سوی آمریکا و ایادی‌اش، چیزهای زیادی را در ایران و منطقه و جهان تغییر خواهد داد و زمینه‌ساز فروپاشی بسیاری از جریان‌های ضدایرانی خواهد شد. اما لازمه‌ی آن هوشیاری ایرانیان پیرامون فعالیت رسانه‌ای و مجازی تشکیلات رجوی و سایر گروه‌های تروریستی است تا فرصت عرض اندام نداشته باشند.

حامد صرافپور

نوشته از تشکیل دولت موقت تا انتشار یاوه‌های مستأصلانه ترامپ اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

به نظر می‌رسد این اصرار، بیش از هر چیز تلاشی برای تسکین حسرتی باشد که پس از لغو گردهمایی مورد ادعایشان بر دل مریم رجوی مانده است؛ همان نمایشی که قرار بود به گفته خودشان، با حضور صدها هزار نفر برگزار شود، اما هرگز رنگ واقعیت به خود نگرفت.
پلیس فرانسه با جلوگیری از برگزاری آن برنامه، تمام رشته‌های تبلیغاتی‌شان را پنبه کرد و بساط آن شوی پر زرق‌ و برق را پیش از آغاز برچید. آنچه باقی ماند، چند سخنرانی کم‌رمق از چند چهره اجاره‌ای بود که آمدند، متن‌های از پیش آماده را خواندند، دستمزدشان را گرفتند و هر کدام به دنبال کار و زندگی خود رفتند.

اما ظاهراً اتاق تبلیغات سازمان هنوز باور نکرده که شکست را نمی‌توان با دکمه پخش مجدد جبران کرد. هر روز همان تصاویر، همان حرف‌ها و همان چهره‌ها دوباره روی آنتن می‌روند؛ انگار تصور می‌کنند اگر یک دروغ را صد بار تکرار کنند، بالاخره حقیقت از خجالت کنار می‌رود!

واقعیت اما سرسخت‌تر از آن است که با تدوین و بازپخش تغییر کند. تکرار، واقعیت نمی‌سازد؛ فقط میزان درماندگیِ سازندگان آن را آشکارتر می‌کند.

بی‌تردید روزی که حساب و کتاب هزینه‌های سرسام‌آور این پروژه تبلیغاتی روی میز گذاشته شد، روشن شد که این همه خرج، این همه هیاهو و این همه جار و جنجال، نه یک پیروزی، بلکه نمونه‌ای از یک شکست پرهزینه بوده است.

تبلیغات پرخرج، اگر پشتوانه مردمی نداشته باشد، فقط دود است؛ دودی که خیلی زود کنار می‌رود و واقعیت را آشکار می‌کند.

پایان این ماجرا، آن‌گونه که می‌خواستند باشکوه نبود؛ بلکه کم‌فروغ‌ترین فرجام برای نمایشی بود که از ابتدا بر پایه اغراق، خودنمایی و توهم بنا شده بود.

واقعیت را نمی‌توان با بلندگوی تبلیغات دفن کرد؛ همان‌طور که شکست را نمی‌توان با دکمه بازپخش به پیروزی تبدیل کرد.

حمید آتابای

نوشته وقتی تکرار، جای واقعیت را نمی‌گیرد اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

در شرایط کنونی بعد از تحولات بین المللی حتی برای غربی ها نیز ثابت گردید که سازمان مجاهدین خلق در داخل ایران از حمایت مردم برخوردار نیست و به همین دلیل غربی ها این بار به جانب پهلوی رفتند و به او اجازه فعالیت سیاسی و تظاهرات را در شهرهای مختلف اروپا و آمریکا دادند . رجوی وقتی می بیند بعد از 45 سال مزدوری و وطن فروشی بدجوری قافیه را باخته است خودش را به آب و آتش زد و به ترفند دیگری دست می زند تا بار دیگر شانس خود را در نزد غربی ها امتحان کند. به زعم خودش شاید جواب بگیرد اما باز هم دیدیم النهایه شکست مفتضحانه ای خورد. مریم رجوی به مناسبت 30 خرداد برنامه ای را تدارک دیده بود و دو ماه تمام برای برگزاری چنین نمایشی شبانه روز کار کردند در این رابطه هزینه های بسیاری را متحمل شدند. از دعوت سیاستمداران بازنشسته غربی گرفته تا جمع آوری پناهجویان آواره به عنوان سیاهی لشکر تا بدین وسیله تظاهر کنند از پایگاه اجتماعی بر خوردارند. النهایه دیدیم فرانسه به آنها اجازه تظاهرات نداد و مجاهدین هم تمرد کردند و پلیس با آنها برخورد کرد و تعدادی دستگیر و در حال حاضر مسئولین سازمان را دولت فرانسه فرا خوانده و به جرم قانون شکنی می خواهد آنها را محاکمه کند .

سرکردگان تشکیلات مجاهدین فکر می کنند با این مقام و یا آن مقام از دور خارج شده آمریکایی و اروپایی دیدار و ملاقات داشته باشند می توانند قدرت نمائی کنند در حالی که قدرت واقعی از جانب مردم ایران است که دریغ از حمایت مردم ایران. واقعیت جامعه ایران این است که سازمان مجاهدین را به عنوان یک گروه تروریستی در تاریخ ایران می شناسند. گروه خشونت گرایی که با ترور، عملیات انتحاری، انفجار همراه بوده و در نهایت هم به ارتش صدام پیوستند و در خطوط مقدم با نیروهای ایرانی جنگیدند. صدام هم به عنوان ستون پنجم از آنها استفاده کرد. مردم ایران هرگز این وطن فروشان را نه از یاد می برند و نه می بخشند .

مجاهدین در طول چند دهه گذشته به واسطه خدماتی که برای اربابان غربی و منطقه ای خود انجام دادند توانستند با هر ذلتی به حیات فیزیکی خائنانه خود ادامه دهند اما فاقد تاثیر گذاری در جامعه ایران هستند. از آنجائی که این جریان از روز اول بنای کج را پایه گذاری نمود به همین خاطر منزوی گردید و از مردم فاصله گرفت و اکنون هم در حال نابودی است.

محمد رضا گلی

نوشته مردم ایران خیانت مجاهدین را فراموش نمی کنند اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

در جریان جنگ رمضان ما شاهد بودیم که چگونه مردم ایران پای کار ایستادند اما گروه رجوی با بیان شعار صلح خواهی اما در پشت پرده نهایت همکاری را با اسرائیل جنایت کار داشت. در این دوران تعداد زیادی از هموطنان غیور خارجه نشین به کشور بازگشتند که باعث تعجب همه خبرگزاری ها و رسانه های بین المللی بود. آنان در مرزهای ایران منتظر فرار مردم بودند ولی با کمال تعجب متوجه شدند بیش از یک میلیون نفر به داخل کشور بازگشته تا به دفاع از کشورشان بپردازند. از آنجایی که رجوی دشمنی دیرینه ای با مردم ایران دارد حاضر نشد حتی جنایت های انجام گرفته توسط دشمنان ایران را محکوم کند.

همچنین سازمان از دو ماه پیش برای تاریخ 30 خرداد برنامه ریزی کرده بود و میلیون ها دلار خرج کرده بود تا مراسم سی خرداد را در فرانسه با شکوه برگزار کند اما این کار با هوشیاری ماموران امنیتی فرانسه متنفی شد. این کار دولت فرانسه چنان ضربه بزرگی بود که مجبور شدند نفرات شان را به میدان تظاهرات بفرستند و با پلیس درگیر شوند و تعدادی هم دستگیر و زخمی شدند. این کار ماهیت ضد انسانی و ضد قانونی شان را به همه نشان داد .

اگر همه این مسائل را کنار بگذاریم و به پیام رجوی که در همین رابطه داده توجه کنیم در خواهیم یافت وی هنوز در غار خود بینی خودش غرق است. او مدعی شد شما تکثیر کردید و گسترش دادید به این می گویند یک تیر و چند نشان و ….

آیا منتفی شدن تظاهراتی که دو ماه برایش برنامه ریزی کردید و میلیونها دلار خرج کردید، نشانه پیروزی و تکثیر شدن است؟ آیا این پیام بیشتر برای مصرف داخلی نیست؟ متاسفانه اعضای در بند در اشرف سه هنوز در خواب خرگوشی سرنگونی بسر می برنند و فکر می کنند با پیام های توخالی رجوی آبی برایشان گرم می شود و به سرنگونی دست خواهند یافت .

رجوی قصد دارد با دروغ های سریالی وانمود کند به پیروزی رسیده است. این کار برای رجوی به یک امر رایجی تبدیل شده تا با اعلام پیروزی به نیروهایش و اعضای هوادار انگیزه بدهد.

منتفی شدن تظاهرات سی خرداد در پاریس ضربه کمر شکن بزرگی برای مریم بود. او برای چنین روزهایی نقشه کشیده بود و فکر می کرد می تواند جایگزینی برای حکومت ایران باشد. اما باز هم تیرشان به سنگ خورد. مریم رجوی برای اینکه جلوی این آبرو ریزی را بگیرد تعدادی را به خیابانها در فرانسه فرستاد ولی اکنون شاهد هستیم بهزاد نظیری مسئول این کار به جرم اخلال در نظم و جلوگیری نکردن از برگزاری تظاهرات و درگیر شدن با پلیس گرفتار شده است. و این شکستی برای تشکیلات رجوی است.

رجوی به خوبی درک کرده دیگر جایی در ایران ندارد به همین خاطر سعی می کند با عوامفریبی نیروهایش را نگهدارد و با وعده های توخالی “پیروزی و سرنگونی” آنان را در بند اسارت نگه دارد. متاسفانه نیروهای اشرف سه در خواب بسر می برند و متوجه نیستند که جان شان برای رجوی هیچ ارزشی ندارد .

هادی شبانی

نوشته رجوی و تکرار پیروزیهای خیالی اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

هم زمان مریم رجوی نه در پاریس بلکه در مقر خودش در اوور (شهرکی کوچک که با پاریس فاصله دارد) برنامه ای برگزار نمود که شامل سخنرانی خودش و تعداد محدودی از حامیان خارجی شان بود. به جز وزیر خارجه سابق اوکراین بقیه سخنرانان از نفراتی بودند که معمولا در برنامه های آنها حضور دارند. سپس دستگاه تبلیغاتی مجاهدین خلق تلاش نمود این برنامه را همان برنامه اصلی جا بزند یعنی می خواهند گنجشک را رنگ زده و جای قناری قالب نمایند.

هر چند مجاهدین تلاش کردند تا با برگزاری جلسه در اوور و فرستادن هواداران شان برای راه اندازی تظاهرات این را القاء کنند که به هر قیمت برنامه شان را اجرا کردند و حتی رجوی نیز پیامی فرستاد و کارشان را “یک تیر و چند نشان” خواند اما نکته قابل توجه این است که مجاهدین خلق با فرستادن نفرات خود برای برگزاری تظاهرات ممنوع شده عملاً در مقابل قانون و پلیس ایستادند و پلیس هم تعدادی از آنها را دستگیر نمود.

سوال این است که چرا آنها اینگونه عمل کردند؟ این روشی نیست که معمولاً انجام می دهند. آنها تلاش دارند تا در ظاهر خود را قانون مدار و مطیع قوانین کشوری که در آن هستند نشان دهند و به هیچ وجه اقدامات غیر قانونی خود را علنی نمی کنند. اما چرا اینجا چنین کاری را کردند؟

جواب را باید در شرایط وخیم مجاهدین خلق دید. چیزی که آنها را وادار به درگیر شدن با دولت و پلیس فرانسه نمود این است که آنها از همزمانی لغو این تظاهرات با امضای تفاهم نامه بین ایران و آمریکا به شدت احساس نگرانی می کنند و می دانند که اینکار امتیازی به ایران از سوی دولت فرانسه است. به همین خاطر همانند زمان دستگیری مریم در پاریس یا هنگام ورود پلیس آلبانی به مقرشان، حاضرند نقابی که با آن خود به عنوان یک گروه حامی قانون غرب نشان می دهند را کنار زده و چهره وحشی خود را به صورت علنی به نمایش بگذارند زیرا به شدت احساس خطر می کنند و می ترسند با پایان یافتن تاریخ مصرف شان برای اربابان غربی، دولت فرانسه در ادامه مریم را به ایران تحویل بدهد.

بنابراین کارهایی که رجوی ها در مواجه با لغو شدن برنامه شان در پاریس انجام دادند نه از موضع قدرت بلکه بخاطر احساس خطر بود و می خواهند با ایجاد گرد و خاک دولت فرانسه را بترسانند تا قدم بعدی را برندارد همانند همان کاری که در هنگام دستگیری مریم رجوی در پاریس انجام دادند و با دستور انجام خودسوزی به اعضا و ایجاد جو وحشت در بین شهروندان فرانسوی و اروپایی دولت فرانسه را مجبور به عقب نشینی نمودند.

اما جدا از اینکه رجوی ها در خواسته خود موفق بشوند یا نه، اتفاقاتی که تا همین جا افتاده است، یعنی لغو تظاهراتِ از قبل برنامه ریزی شده آنها به اضافه موضوع امضای تفاهم نامه بین ایران و آمریکا نتایج ناخوشایندی برای رجوی ها خواهد داشت. نتایجی که تاثیرات زیادی در بین نیروهای مجاهدین در آلبانی خواهد گذاشت و مسیر رهایی آنها را هموارتر خواهد نمود.

ایرج صالحی

نوشته چرا مجاهدین خلق چهره حقیقی خود را در پاریس به نمایش گذاشتند؟ اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

“محمدرضا مبین – سیروس غضنفری – بخشعلی علیزاده – اکبر خباره – لطف اله محمدی – اسماعیل آقاپور – جلال سلمانی – حسین همتی – کریم سجودی – نادر چپ چاپ – جعفر فرج پور – محمدرضا شمسی – حیدر ابولحسنی – یوسف حاجی محمدی – شهرام بهادری – شهرود بهادری – علیرضا مقدمی – محمد قمی – اکبر محمدیان و …”

چنین نوشته بودند:
” ما جداشدگان از این سازمان، به سران کشورهای فرانسه و آلبانی ، هشدار می دهیم که این سازمان با سوابق عملیات های تروریستی، هرگز مدافق حقوق بشر نبوده و نیست، برعکس در هر کشوری هم حضور یافته است ، دست به جنایات تروریستی بی شماری زده است، مجاهدین خلق خود را تابع قانون هیچ کشوری نمی دانند، خودشان برای خودشان قانون وضع می کنند، اعضای خودشان را شکنجه و زندانی می کنند، نفرات خودشان را سربه نیست می کنند، در پشت نقاب به ظاهر انسانی خود، ماهیتی شیطانی و تروریستی دارند، امنیت کشورهای خود را با مجوز برگزاری تجمعات، برای چنین گروههای خشن و تروریسیت به خطر نیاندازید. ما جداشدگان از این سازمان، از قبل هشدار می دهیم ، برای چنین سازمانی ، هیچ مرز سرخ امنیتی به رسمیت شناخته نمی شود. ما خواهان اخراج این سازمان تروریستی از خاک تمام کشورهای اروپائی هستیم. هشدارهای ما را که سالهای سال در درون این سازمان در اقامتی اجباری بودیم را جدی بگیرید و تا دیر نشده ، مجوز چنین تجمعاتی را لغو کنید.”

حال امروز پلیس فرانسه اعلام کرد:
گردهمایی گروه تروریستی مجاهدین خلق در پاریس به‌دلیل تهدید نظم عمومی ممنوع شد.
شهربانی پاریس برگزاری تجمعی را که قرار بود روز شنبه 29 خرداد 1405 به فراخوان گروه تروریستی مجاهدین خلق و برخی گروه‌های همسو با آن در پایتخت فرانسه برگزار شود، ممنوع اعلام کرد.

این پیروزی بزرگ را خدمت تمام جداشدگان از این سازمان جهنمی تبریک عرض می کنیم و امیدواریم بزودی زود شاهد در هم شکستن حصارهای اشرف 3 در آلبانی باشیم . خدا با ماست.

محمدرضا مبین

نوشته خیمه شب بازی تروریست ها در فرانسه لغو شد اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

جالب آن که چند روز قبل و در تاریخ 25 خرداد مهندس ابراهیم خدابنده مدیر عامل انجمن نجات در نامه ای به رئیس جمهور فرانسه نسبت به تجمع مجاهدین خلق در پاریس هشدار داده بود.

بعد از ضربه 30 خرداد 1402 و ورود پلیس آلبانی به مقر مجاهدین خلق در این کشور که به دنبال مطلع شدن دولت آلبانی از اقدامات غیر قانونی انجام شده توسط این گروه صورت گرفت، این دومین 30 خردادی است که رجوی ها ضربات دردناکی دریافت می کنند.

سابقه رجوی ها و مجاهدین خلق آنقدر سیاه است که کشورهای میزبان آنها اگر ذره ای به آنها فرصت بدهند، جز خرابکاری و ایجاد دردسر برای کشور خودشان نصیب دیگری نخواهند داشت. هرچند این کشورها با اشراف به تروریست بودن مجاهدین خلق آنها را پذیرفته و وارد بازی تروریست خوب و تروریست بد شده اند تا از این طریق به ایران ضربه بزنند اما بدلیل ماهیت مجاهدین خلق، این دولت ها دریافتند که این مهمان نمک شناس برای قانون آنها نیز ارزشی قائل نیست و اگر مهارش نکنند ضایعات زیادی برای کشورشان به بار خواهد آورد.

این اقدام دولت فرانسه را به فال نیک گرفته و آن را به خانواده های چشم انتظاری که به دستور رجوی ها از تماس و ملاقات با فرزندان خود محروم شده اند و همچنین به اعضای نجات یافته از این تشکیلات مخوف تبریک می گویم.

امیدوارم دولت آلبانی نیز به نقض حقوق اعضا توسط رجوی ها بیش از پیش توجه نموده و به اعضای گرفتار در این تشکیلات مخوف کمک نماید تا بتوانند با خانواده های خود تماس و ملاقات داشته باشند و از آن اسارتگاه بسته که از دنیای بیرون قطع شان کرده است نجات یافته و زندگی جدیدی را شروع نمایند.

ایرج صالحی

نوشته ۳۰ خرداد تبدیل به روز ضربات دردناک برای رجوی ها شد اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

آن زمان که ما در عراق حضور داشتیم، فرماندهان در نشست‌ها به ما می گفتند: ما باید با آمریکا خط موازی را در پیش بگیریم و کاری کنیم تا فلش آمریکا به سمت ایران بر گردد و ما هم مانند مهاجران عراقی بتوانیم با سلام و صلوات با اتوبوس به تهران بر گردیم. عمق این اظهارات به این معنا بود که رجوی در پی آن بود که آمریکا در نهایت ایران را مانند حکومت صدام سرنگون کند تا راه برای او و تشکیلاتش باز شده و بتوانند به ایران بازگردند.

جالب این است که مریم رجوی رئیس جمهور مادام العمر شورای به اصطلاح ملی مقاومت، وقتی می‌بیند بین ایران و آمریکا تفاهم صلح شکل گرفته و روز جمعه در ژنو بین طرفین امضاء خواهد شد، پیام می‌دهد و مدعی است که مقاومت ایران قریب 5 دهه خواهان آزادی و صلح است و از هرگونه تفاهم برای پایان جنگ و مصیبت‌های مردم ایران استقبال می کند!

واقعیت این است که برای طرف حساب‌های غربی در عمل ثابت شده است که رجوی در بین مردم ایران جایگاهی ندارد. به همین دلیل رویش هیچ حساب باز نکردند. در شرایط اخیر آمریکا صراحتا رجوی را مثل تفاله کنار گذاشته و به سمت دیگر اپوزیسیون‌ها رفته بود. هرچند که از آنها هم جز خیانت به وطن آبی گرم نشد.

بررسی شرایط رجوی در چند دهه گذشته نشان می‌دهد که این فرد و همسر ناپدید شده‌اش در سالهای اخیر در همه زمینه‌ها باخته است. هم جایگاه خود در میان ایرانیان داخل و خارج کشور را از دست داده است و هم از حمایت دولت‌های غربی محروم است. اسراییل و آمریکا تاکنون جز استفاده ابزاری با مجاهدین همکاری دیگری نداشته اند. در آینده‌ای نزدیک باید منتظر فروپاشی تشکیلات رجوی باشیم. دیر یا زود صلح بین ایران و آمریکا تبدیل به طناب داری برای رجوی خواهد شد.

محمدرضا گلی اسکاردی

نوشته صلح، طناب دار رجوی اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

در میان این جریان‌ها، مجاهدین خلق به سرکردگی مریم رجوی نمونه‌ای قابل تأمل هستند. سازمانی که طی چهار دهه گذشته، بخش مهمی از راهبرد سیاسی و تبلیغاتی خود را بر تشدید فشارهای خارجی علیه ایران و تقابل میان ایران و آمریکا بنا کرده است.

مجاهدین همواره از هرگونه تنش سیاسی، اقتصادی و امنیتی استقبال کرده‌اند و تلاش داشته‌اند بحران‌ها را فرصتی برای تحقق اهداف سیاسی خود معرفی کنند. سال‌هاست که هر تحول منطقه‌ای در تبلیغات این سازمان به عنوان مقدمه‌ای برای تحقق آرزوهای دیرینه آن‌ها تصویر می‌شود، اما نتیجه چیزی جز شکست‌های پیاپی نبوده است.

دیپلماسی و گفت‌وگو بزرگ‌ترین چالش برای راهبرد این سازمان محسوب می‌شود؛ زیرا هرچه تنش‌ها کاهش یابد، روایت‌های مبتنی بر جنگ و تقابل اعتبار خود را از دست می‌دهد. دولت‌ها در نهایت بر اساس منافع ملی خود تصمیم می‌گیرند و نه بر اساس خواسته‌های گروه‌هایی که از متن جامعه فاصله گرفته‌اند.

در کنار این مسائل، خانواده‌های بسیاری همچنان خواهان ارتباط آزادانه با عزیزان خود هستند. این مطالبه‌ای انسانی است که سال‌ها از سوی خانواده‌های چشم‌انتظار مطرح شده و همچنان ادامه دارد.

واقعیت این است که هر حرکت به سمت گفت‌وگو، تفاهم و ثبات منطقه‌ای، بیش از هر چیز ضعف راهبرد جریان‌هایی را آشکار می‌کند که موجودیت خود را بر بحران بنا کرده‌اند. از این منظر، دیپلماسی را می‌توان شکستی دیگر برای راهبرد مبتنی بر تقابل دانست.

عباس جعفری

نوشته چرا دیپلماسی بزرگ‌ترین کابوس مریم رجوی است؟ اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

با آغاز درگیری‌های نظامی میان آمریکا، اسرائیل و ایران در نهم اسفند ۱۴۰۴، مجاهدین خلق و دیگر جریان‌های همسو با سیاست‌های غرب و اسرائیل، این رخداد را فرصتی تاریخی تلقی کردند. آنان تصور می‌کردند که این تقابل می‌تواند زمینه‌ساز فروپاشی جمهوری اسلامی و تحقق رؤیای دیرینه‌شان برای بازگشت به قدرت باشد. از همین رو، فعالیت تبلیغاتی و رسانه‌ای این گروه وارد مرحله تازه‌ای شد و تلاش گردید فضای روانی ناشی از جنگ به سود آنان مدیریت شود.

در همین چارچوب، مسعود رجوی در پیامی در دوم فروردین 1405 با ادبیاتی هیجانی از “سال جنگِ جنگ‌ها” و “سال سرنوشت” سخن گفت؛ عباراتی که هدف اصلی آن، از یک سو استقبال تلویحی از حمله نظامی آمریکا و اسرائیل به ایران و از سوی دیگر، حفظ روحیه نیروهای مستقر در اردوگاه مانز و القای نزدیک بودن “تغییر سیاسی” در ایران بود.
با این حال، چنین شعارهایی برای بدنه فرسوده و سالخورده سازمان، موضوع تازه‌ای محسوب نمی‌شد؛ چرا که طی دهه‌های گذشته نیز بارها وعده “مرحله نهایی”، “امسال سال سرنگونی” و “سرنگونی قریب‌الوقوع” تکرار شده، اما هیچ‌گاه به نتیجه نرسیده است.

بر همین اساس، رهبران مجاهدین از هفته‌های پایانی اردیبهشت، تبلیغات گسترده‌ای را برای مراسم ۲۰ ژوئن در پاریس آغاز کردند؛ مراسمی که هر سال با هدف بزرگداشت ورود سازمان به فاز مسلحانه در ۳۰ خرداد ۱۳۶۰ برگزار می‌شود. امسال اما این تجمع قرار بود فراتر از یک مراسم سالانه باشد و به نمایش “پیروزی سیاسی” و نزدیک بودن تغییرات در ایران تبدیل شود.

اما روند تحولات برخلاف انتظار رهبران سازمان پیش رفت. تفاهم اولیه میان ایران و آمریکا و عقب‌نشینی از سناریوی جنگ فراگیر، عملاً مهم‌ترین سرمایه تبلیغاتی مجاهدین را از میان برد.

گروهی که تمام امید خود را به تشدید درگیری و مداخله خارجی گره زده بود، ناگهان با واقعیتی تازه مواجه شد؛ واقعیتی که در آن، نه تنها خبری از فروپاشی فوری بود، بلکه با ایرانی قدرتمندتر از قبل مواجه می شد که توانسته بود با دو قدرت نظامی و هسته ای مقابله کرده و پیروز میدان شود.

بدین ترتیب رهبری مجاهدین پروژه‌ای که سال‌ها بر پایه فشار خارجی طراحی شده بود را بر باد رفته می دید.

این وضعیت، مجاهدین را با یک بحران جدی استراتژیک روبه‌رو کرده است. زیرا بخش مهمی از ادبیات سیاسی و تبلیغاتی این سازمان طی سال‌های اخیر بر این فرض استوار بود که تشدید تحریم‌ها، فشارهای بین‌المللی و حتی اقدام نظامی خارجی می‌تواند جمهوری اسلامی را ساقط کند. اکنون اما با تغییر فضای منطقه‌ای، این روایت دچار فروپاشی شده است.

در چنین شرایطی، تلاش مریم رجوی برای استقبال ظاهری از “پایان جنگ و مصیبت مردم ایران” بیش از آنکه یک موضع انسانی تلقی شود، تلاشی برای بازسازی چهره‌ای است که سال‌ها از فشار خارجی، تحریم و تقابل نظامی علیه ایران حمایت کرده است. منتقدان این سازمان معتقدند که مجاهدین طی دهه‌های اخیر نه تنها در برابر رنج مردم ایران، بلکه در قبال فجایع انسانی منطقه نیز سکوت کرده و همواره در چارچوب منافع حامیان خارجی خود حرکت کرده‌اند.

از سوی دیگر، مراسم ۲۰ ژوئن پاریس نیز اکنون با پرسش‌های جدی مواجه است. تجمعی که قرار بود نماد “نزدیکی پیروزی” باشد، در فضای جدید منطقه‌ای بخش مهمی از معنا و کارکرد تبلیغاتی خود را از دست داده است. اکنون این سؤال مطرح می‌شود که رهبران سازمان در شرایط فعلی چه روایت تازه‌ای برای هواداران خود خواهند داشت و چگونه خواهند توانست شکست پیش‌بینی‌های خود را توجیه کنند.

واقعیت آن است که تحولات اخیر، مجاهدین خلق را وارد مرحله‌ای از سردرگمی سیاسی کرده است؛ مرحله‌ای که در آن، نه استراتژی روشنی برای آینده دیده می‌شود و نه چشم‌اندازی مشخص برای بازسازی مشروعیت از دست‌رفته این جریان وجود دارد. گروهی که سال‌ها امید خود را به مداخله خارجی گره زده بود، امروز بیش از هر زمان دیگری با بحران هویت و بن‌بست سیاسی مواجه است.

شاید به همین دلیل است که بسیاری معتقدند دوران جدیدی در مناسبات منطقه‌ای آغاز شده؛ دورانی که در آن، پروژه‌های مبتنی بر خشونت، وابستگی خارجی و امید به تغییر از بیرون، بیش از گذشته با شکست و انزوا روبه‌رو خواهند شد.

ضمن اینکه بنظر می رسد در شرایط جدید، غرب و کشورهای اروپایی باید برخوردهای دوگانه با موضوع تروریسم با محوریت مجاهدین را کنار گذاشته و برای داشتن یک روابط بهتر با ایران وفق حقوق بین الملل اقدام به استرداد مجرمین و قاتلین مردم ایران که هم اکنون رهبران و تعدادی از اعضای آنها در تهران بطور غیابی در حال محاکمه اند کند.
همچنین تا دیر نشده باز کردن درب اردوگاه مانز آلبانی از حیث موضوع حقوق بشری نیز باید مورد توجه حامیان غربی مجاهدین قرار گیرد تا به گروگان گرفته شدن اعضای نگونبخت بدست رهبری مجاهدین که برای دهه ها ادامه داشته خاتمه داده شود.

سعید پارسا

نوشته مریم رجوی و بحران روایت پس از تفاهم اولیه اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

مقاله‌ی «راه‌حل سوم» مریم رجوی در سال ۱۳۸۴ را باید در بستر یک شکست راهبردی بزرگ فهمید: سازمانی که پس از خلع‌سلاح در عراق، فروپاشی موقعیت میدانی‌اش و کاهش شدید ظرفیت عملیاتی، ناگزیر بود برای بقا، تصویر سیاسی تازه‌ای از خود تولید کند.
مقاله‌ی «راه‌حل سوم» که از سوی مریم رجوی در *هرالد تریبیون* منتشر شد، کوششی برای بازتعریف جایگاه سازمان مجاهدین خلق در فضای پس از جنگ عراق و پس از خلع سلاح این سازمان بود. پرسش اصلی این نوشتار آن است که آیا این متن نشانه‌ی یک چرخش واقعی در راهبرد سیاسی سازمان است یا تلاشی برای بازسازی وجهه و عبور از میراث خشونت‌بار گذشته. این مقاله با تکیه بر منابع تاریخی و تحلیلی نشان می‌دهد که «راه‌حل سوم» بیش از آنکه بیانگر گسست از گذشته باشد، نوعی بازنمایی جدید از یک سازمان در بحران مشروعیت است. در این چارچوب، بررسی پیشینه‌ی خشونت سیاسی، ساختار فرقه‌گون، و وابستگی‌های تاکتیکی سازمان برای فهم معنای واقعی این متن ضروری است.

مقدمه

سازمان مجاهدین خلق ایران از دهه‌ی ۱۳۴۰ به‌عنوان یک جریان سیاسی-ایدئولوژیک شکل گرفت، اما از ابتدای دهه‌ی ۱۳۶۰ مسیر خود را به‌سوی مبارزه‌ی مسلحانه و حذف سیاسی تغییر داد. این تغییر، سازمان را در تقابل شدید با نظام سیاسی ایران قرار داد و به‌تدریج آن را به یکی از مناقشه‌برانگیزترین بازیگران سیاسی منطقه بدل ساخت. در چنین زمینه‌ای، انتشار مقاله‌ی «راه‌حل سوم» را باید در پیوند با بحران‌های عمیق‌تر سازمان فهم کرد: از دست دادن پایگاه نظامی در عراق، تضعیف حمایت دولت میزبان، و ضرورت ارائه‌ی چهره‌ای قابل‌قبول‌تر به افکار عمومی غرب.
در واقع «راه‌حل سوم» نه یک برنامه‌ی سیاسی نو، بلکه تلاشی برای بازتعریف نمادین سازمان در شرایطی است که منابع قدرت پیشین آن فروریخته‌اند. برای داوری درباره‌ی این ادعا، باید هم به تاریخ خشونت سیاسی سازمان و هم به سازوکارهای درونی آن توجه کرد.

– خشونت سیاسی و منطق بقای سازمانی

خشونت سیاسی معمولاً زمانی به‌عنوان ابزار راهبردی به‌کار می‌رود که یک کنشگر سیاسی، مسیرهای عادی رقابت و مشارکت را مسدود یا ناکافی ببیند. در مورد مجاهدین خلق، ورود به فاز مسلحانه در ۳۰ خرداد ۱۳۶۰ را می‌توان نقطه‌ی عطفی دانست که سازمان را از یک گروه ایدئولوژیک-سیاسی به یک تشکیلات مبتنی بر تقابل مسلحانه تبدیل کرد. این انتخاب، پیامدهای بلندمدتی برای هویت سازمان داشت؛ زیرا خشونت، نه یک تاکتیک گذرا، بلکه به بخشی از منطق بقا و تعریف خودِ سازمان بدل شد.

در ادبیات مربوط به تروریسم، یکی از مؤلفه‌های مهم، پیوند میان کنش خشونت‌آمیز و تولید معنا درون سازمان است. به بیان دیگر، خشونت تنها برای وارد آوردن خسارت بیرونی به‌کار نمی‌رود، بلکه نقش مهمی در انسجام درونی، کنترل اعضا، و بازتولید وفاداری دارد. از این منظر، نمی‌توان خشونت مجاهدین خلق را صرفاً به عنوان مجموعه‌ای از عملیات نظامی یا تروریستی دید؛ بلکه باید آن را بخشی از سازوکار هویت‌سازی تشکیلاتی دانست.

– «راه‌حل سوم» به‌مثابه بازنمایی سیاسی

مفهوم «راه‌حل سوم» در ظاهر، تلاشی است برای فاصله گرفتن هم‌زمان از مداخله‌ی خارجی و حفظ وضع موجود. این گزاره، در سطح زبانی، خود را به‌عنوان گزینه‌ای میانه و دموکراتیک عرضه می‌کند؛ اما در تحلیل گفتمانی، باید پرسید که این میانه‌روی از کدام بستر برآمده است و چه گذشته‌ای را پنهان می‌کند. مقاله‌ی مریم رجوی در زمانی منتشر شد که سازمان دیگر نمی‌توانست بر حمایت راهبردی صدام حسین تکیه کند و ناگزیر بود برای بقا، گفتمان تازه‌ای تولید کند.
در مطالعات مربوط به جنبش‌های سیاسی، تغییر گفتمان لزوماً به معنای تغییر واقعی سازمان نیست. گاه گروه‌ها برای سازگاری با محیط جدید، از زبان جدیدی استفاده می‌کنند، در حالی که ساختارهای درونی و منطق عملی‌شان دست‌نخورده باقی می‌ماند در این معنا، «راه‌حل سوم» را می‌توان نمونه‌ای از تطبیق تاکتیکی دانست؛ تطبیقی که هدف آن نه بازاندیشی انتقادی، بلکه افزایش قابلیت عرضه‌ی سیاسی در بازار افکار عمومی غرب است.

– بحران مشروعیت و ضرورت فاصله‌گذاری نمادین

مشروعیت سیاسی زمانی پایدار می‌ماند که کنشگر سیاسی بتواند میان گذشته، حال و آینده‌ی خود نوعی انسجام قابل‌قبول برقرار کند. اما در مورد مجاهدین خلق، گذشته‌ی مسلحانه و سابقه‌ی همکاری با حکومت صدام حسین، بار سنگینی بر هر تلاش برای مشروعیت‌سازی تحمیل می‌کند. از این رو، هرگونه ادعای دموکراسی‌خواهی باید با فاصله‌گذاری روشن از خشونت و سرکوب گذشته همراه باشد.
در ادبیات جنبش‌های تبعیدی، یکی از روش‌های رایج برای احیای مشروعیت، تکیه بر واژگان حقوق بشری و دموکراتیک است. با این حال، این واژگان تنها زمانی اثرگذارند که با اصلاحات واقعی درون‌سازمانی همراه شوند. اگر ساختار رهبری، مناسبات فرمان‌پذیری، و حذف صدای مخالف درون تشکیلات باقی بماند، ادعای دموکراسی بیشتر به یک پوشش تبلیغاتی شباهت خواهد داشت تا یک تحول سیاسی.

– فرقه‌گرایی، اطاعت و کنترل درون‌سازمانی

بخش مهمی از نقدهای واردشده به مجاهدین خلق، به ساختار فرقه‌گون آن مربوط می‌شود. در چنین ساختاری، مرز میان امر سیاسی و امر شخصی از میان می‌رود و زندگی اعضا تحت نظارت شدید تشکیلات قرار می‌گیرد .این وضعیت، به‌ویژه در دوره‌های بحران، موجب افزایش وابستگی روانی و کاهش امکان نقد درون‌سازمانی می‌شود.

در این چارچوب، «رهبری عقیدتی» صرفاً یک مفهوم نمادین نیست، بلکه ابزاری برای تولید اطاعت و تثبیت هژمونی درونی است. وقتی رهبر به‌مثابه مرجع حقیقت و تفسیر نهایی معرفی می‌شود، امکان اصلاح، پرسشگری و بازنگری کاهش می‌یابد. از همین‌رو، گسست از خشونت بیرونی بدون شکستن سازوکار اطاعت درونی، بیشتر یک تغییر نمایشی است تا یک تحول ساختاری.

– نسبت «راه‌حل سوم» با تحولات منطقه‌ای

تحولات پس از ۲۰۰۳ در عراق، نقطه‌ی عطفی در وضعیت مجاهدین خلق بود. سقوط صدام حسین، حذف حامی اصلی سازمان را در پی داشت و حضور این گروه را در عراق به‌شدت بی‌ثبات کرد. در چنین شرایطی، سازمان نیاز داشت از یک نیروی شبه‌نظامی وابسته به یک دولت متخاصم، به یک کنشگر سیاسیِ به‌ظاهر مستقل تبدیل شود.
این دگرگونی، بیش از آنکه ناشی از تحول ایدئولوژیک باشد، محصول جابه‌جایی در موازنه‌ی قدرت بود. بسیاری از تحلیل‌گران استدلال کرده‌اند که سازمان‌های سیاسی-نظامی در تبعید، غالباً با تغییر محیط بین‌المللی، زبان و نمادهای خود را تغییر می‌دهند تا امکان ادامه‌ی حیات بیابند راه‌حل سوم نیز در چنین زمینه‌ای قابل‌فهم است: متنی برای سازگاری با محیط جدید، نه لزوماً برای تصفیه‌ی گذشته.

نتیجه‌گیری

تحلیل مقاله‌ی «راه‌حل سوم» نشان می‌دهد که این متن را نمی‌توان صرفاً به‌عنوان بیانیه‌ای دموکراتیک و ناظر بر تحول واقعی در سازمان مجاهدین خلق خواند. شواهد تاریخی و نظری حاکی از آن است که این مقاله بیش از آنکه نشانه‌ی گسست از گذشته باشد، تلاشی برای بازسازی وجهه در شرایط بحران مشروعیت است. تا زمانی که سازمان نسبت خود را با خشونت سیاسی گذشته، ساختارهای فرقه‌گون درونی، و مناسبات اقتدارگرایانه‌ی خود روشن نکند، ادعاهای دموکراتیک آن در سطح بازنمایی باقی خواهد ماند.

از این منظر، «راه‌حل سوم» را باید نه پایان یک مسیر، بلکه صورت‌بندی تازه‌ای از بقا در شرایط زوال دانست؛ صورت‌بندی‌ای که بدون نقد ریشه‌ای گذشته، نمی‌تواند به آینده‌ای متفاوت منتهی شود.

آرش رضایی (کارشناس ارشد علوم سیاسی و روابط بین الملل)

منابع:
– یرواند آبراهامیان، اسلام رادیکال: مجاهدین ایرانی، لندن: آی.بی. توریس، ۱۹۸۹.
– حسین بشیریه، آثار نظری درباره‌ی نظام‌های سیاسی، کنش سیاسی و خشونت.
– عبدالله شهبازی، نوشته‌ها و پژوهش‌ها درباره‌ی مجاهدین خلق، فرقه‌گرایی و خشونت سیاسی.
– اسماعیل وفایی، مقالات تحلیلی درباره‌ی سازمان مجاهدین خلق در عراق و ارتباط با صدام حسین.
– مصاحبه‌ها و خاطرات جداشدگان از سازمان
– حمید احمدی، مقالات و کتاب‌های مرتبط با جنبش‌های سیاسی و فرقه‌گرایی در ایران.
– محمدرضا نیکفر، نوشته‌ها و مقالات درباره‌ی خشونت سیاسی، ایدئولوژی و اقتدارگرایی.
– داود هرمیداس باوند، آثار و گفت‌وگوهای تحلیلی درباره‌ی گروه‌های سیاسی و امنیت منطقه‌ای.

نوشته تحلیل گفتمانی راه‌حل سوم مریم رجوی اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

امروز این امر از سوی ایران ، مورد قبول واقع شده است، علیرغم اینکه مردم در میدان ، خواستار ضربات مرگبار بیشتر به دشمن آمریکائی و صهیونی بودند، امروز ایران بر اثر فشار میانجیگرانی چون پاکستان و قطر و سایر کشورهای جهان، پای میز توافق و تفاهم حاضر شده است، به شرط اینکه طرف مقابل مثل دفعات قبل، زیر میز نزند.

اما سازمان تروریستی و نامشروع مجاهدین ضدخلق رجوی ها، خود را در آچمزی تاریخی می بینند، آنها احتمال می دهند که در ادامه این روند، جزئی از معامله باشند، رهبران این سازمان بشدت از هم صحبتی ایران و آمریکا ، واهمه دارند، البته ترسشان هم واقعی است، باید این تروریست ها شبانه روز در نگرانی و استرس بسر ببرند، آنها قاتلان مردم ایران هستند.

از امروز که این تفاهم اولیه صورت پذیرفت ، تا به نهایت این داستان، رهبران سازمان در آلبانی باید کلاه خود را محکم بچسبند که باد نبرد، چون طوفان حوادثی که در تقدیر است ، بی گمان یقه این سازمان نامشروع را خواهد گرفت. با این اوصاف دیگر تجمع و خیمه شب بازی 30 خرداد در پاریس هم از مشروعیت افتاد، حوادث روزهای آتی نشان خواهد که معادلات جدید منطقه و ظهور یک ابرقدرت منطقه ای به نام ایران، چه ترتیبات جدید و نو را در منطقه و جهان رقم خواهد زد، بی گمان نسیمی از این ظهور ، اشرف 3 در روستای مانز کشور آلبانی را به لرزه در خواهد آورد و بنیان های سست رجوی ها را از ریشه برخواهد کند.

محمدرضا مبین

نوشته مهر سکوت بر لبان رجوی ها اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

این شکاف در دهه‌های بعد نیز ادامه یافت. تحولات سیاسی و اجتماعی ایران نشان داد که بخش مهمی از اپوزیسیون خارج از کشور، از جمله سازمان مجاهدین خلق بدلیل دوری از فضای سیاسی اجتماعی ایران و وابستگی مفرط به قدرت های غربی و دشمنان مردم ایران در بسیاری از موارد، ارزیابی دقیقی از تحولات درونی جامعه ایران نداشته است. به همین دلیل، برخی از پروژه‌های سیاسی آنان بیش از آنکه بر پایه واقعیت‌های میدانی استوار باشد، بر امیدها و تصورات ذهنی و با نگاه به آن سوی مرزهای کشور تکیه داشته است.

در شرایط کنونی نیز، ایران با چالش‌های امنیتی و ژئوپلیتیکی متعددی مواجه است. در چنین فضایی، دفاع از تمامیت ارضی و استقلال کشور به یکی از مهم‌ترین مؤلفه‌های مشروعیت سیاسی تبدیل می‌شود.
از این منظر، جمهوری اسلامی خود را در جایگاه مدافع حاکمیت ملی و حافظ یک سنت تاریخی و تمدنی قرار می‌دهد؛ سنتی که ریشه در تاریخ چند هزار ساله ایران دارد و در طول قرون متمادی توانسته است در برابر تهدیدها و تهاجمات گوناگون دوام آورد.

دفاع جانانه در برابر هجوم دو قدرت تا دندان مسلح و دارای سلاح اتمی، از افتخارات جمهوری اسلامی ایران است که از تمامیت ارضی ایران دفاع می‌کند؛ چیزی که در تاریخ چند هزار ساله ایران بی‌همتاست. این دفاع، دفاع از تمدن ایران است؛ همان تمدنی که نه روم، نه مغول، نه اسکندر، نه عثمانی و نه اعراب نتوانستند بر آن مسلط شوند.

مخالفان و گروه‌های برانداز وابسته به بیگانگان از جمله؛ مجاهدین خلق، تجزیه طلبان و سلطنت طلبان فرسنگ‌ها با این اندیشه و با واقعیت‌های جامعه ایران فاصله دارند. آنان چون مخالف‌اند و هرگز به اهداف خود از طریق همراهی با بیگانگان نرسیده‌اند، بنابراین پیشرفت‌های علمی، مهندسی، صنعتی و حتی نظامی، از جمله توان موشکی کشور، را نیز زیر سؤال می‌برند، حتی آرزوی از بین رفتن همه این دستاوردها را نیز به خاطر اهداف حقیر خود دارند.
آنها آن‌چنان دچار خطای محاسباتی هستند که فراتر از نوک بینی خود جایی را نمی‌بینند. در اوج اقتدار جمهوری اسلامی ایران و با وجود پشتوانه عظیم مردمی که آرزوی هر حکومتی در جهان است، سلطنت طلبانش در حال نوشتن برنامه گذار از این نظام هستند؛ مجاهدینش مجلس مؤسسان تشکیل می‌دهند، رئیس‌جمهور در تبعید تعیین می‌کنند و شکلک‌های اپوزیسیونی درمی‌آورند و بقیه هم به همین منوال سرکارند.

آنها ادعا می‌کنند که دارای پایگاه اجتماعی هستند، در حالی که جمعیت‌های میلیونی بیش از ۱۰۰ روز است که در دفاع از همین نظام در خیابان‌ها حضور دارند و پرچم مقدس جمهوری اسلامی ایران را در دست گرفته‌اند.
بر همین اساس، می‌توان گفت اپوزیسیون وابسته ، برانداز ، خائن و وطن فروش همچنان با همان چالش تاریخی دهه‌های گذشته روبه‌رو هستند: ناتوانی در درک دقیق تحولات سیاسی اجتماعی ایران، ناتوانی در حفظ استقلال سیاسی خود و درغلطیدن در همسویی با دشمنان مردم ایران.

نتیجه اینکه؛ آنچه “بازی باخته” نامیده می‌شود، نه صرفاً شکست یک جریان سیاسی، بلکه در غلتیدن در وادی خیانت و وابستگی به بیگانگان است که بارها در تاریخ معاصر ایران تکرار شده و امروز اردوگاه مانز آلبانی یکی از عبرت آموز ترین مکانها در تاریخ معاصر ایران است که نشان می دهد چگونه سرانجام خیانت و وطن فروشی به ورشکستگی سیاسی و اجتماعی تاریخی می انجامد.

سعید پارسا

نوشته روایت یک بازی از پیش باخته؛ چرا پروژه‌های گذار به نتیجه نرسیدند؟ اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

یکی از حاشیه‌های این مسابقه ، تلاش گروه‌ تروریستی مجاهدین خلق بود که برای خودنمایی با صرف هزینه های گزاف در صحنه حاضر شده بودند. عوامل مجاهدین که مقر اصلی آنها در فرانسه است 7 هزار بلیت مسابقه را خریداری کرده بودند و درنظر داشتند در طول مسابقه اخلال ایجاد کنند. ایادی خود فروخته رجوی در جریان این مسابقه تاریخی تمام تلاش خود را برای فعالیت و بهره‌ برداری از این بازی کردند.

آنها با در دست داشتن تصاویری از سرکرده گروه و شعار‌هایی علیه جمهوری اسلامی، در قسمتی از ورزشگاه ژرلان لیون جا گیر شدند. این گروه با هیاهو، قصد جنجال ‌آفرینی و برهم زدن تمرکز بازیکنان تیم ملی ایران را داشتند. البته اعضای گروه از روز‌های قبل از مسابقه نیز با حضور در تمرین تیم ملی، تلاش می‌کردند با بازیکنان ارتباط بگیرند. جالب اینکه مجاهدین خلق با اجیر کردن عده‌ای دیگر که بعضا حتی ایرانی نبودند تلاش کرد صندلی‌های بیشتری را در ورزشگاه به خود اختصاص دهند. اما با پیروزی غرور آفرین تیم ملی کشورمان نقشه های خیانت بار مجاهدین خلق مثل همیشه ناکام ماند.

با گذشت زمان و بر خلاف خیانت ورزشی مجاهدین خلق در آن زمان و به ویژه پس از جنگ های تحمیلی دوم و سوم که طبق معمول رد پای خیانت مجاهدین در آن آشکار بود، به کوری چشم سرکردگان مجاهدین خلق در افتتاحیه جام جهانی سال 2026 به میزبانی آمریکا، مکزیک و کانادا ، شگفتی و غرور ایرانی در مقابل دیدگان جهان چشم ها را به عظمت ایران عزیز با تاریخ غنی خیره نمود .هنگام معرفی تیم ملی ایران از نمادهای ایران باستان، کوه دماوند و جلوه‌هایی از معماری تاریخی ایران، از جمله تخت جمشید و شکوه دوران هخامنشی، استفاده شد. این بخش از مراسم با استقبال و واکنش مثبت بسیاری از تماشاگران حاضر روبه‌ رو شد و بار دیگر نام ایران در بلندی سکوی قهرمانی مقاومت و ایستادگی در مقابل ظلم به نمایش در آمد و شکوه ایران به رخ کشیده شد . پیام این نمایش کوتاه آنهم پس از تجاوزات جنایتکارانه آمریکا و صهیونی پر واضح است که ما کجای تاریخ قرار داریم و وطن فروشان به مانند مجاهدین خلق کجا؟!

صمد اسکندری

نوشته خیانت مجاهدین در وطن فروشی حتی در عرصه های ورزشی اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.