سازمان مجاهدین خلق ایران (MEK)، گروهی که در دهه ۱۹۶۰ با هدف مبارزه با رژیم پهلوی تأسیس شد، در انقلاب ۱۹۷۹ ایران نقش داشت. با این حال، این سازمان که زمانی خود را مدافع خلق معرفی می‌کرد، امروز در میان مردم ایران به شدت منفور است. این نفرت ریشه در تاریخ پیچیده، اقدامات جنجالی و تصمیم‌های سیاسی این گروه دارد که از دید بسیاری از ایرانیان، آن‌ها را نه تنها به خیانت به ملت، بلکه به همدستی با دشمنان ایران متهم کرده است. این یادداشت، به بررسی عمیق‌تر دلایل این نفرت، از منظر تاریخی، اجتماعی و سیاسی، می‌پردازد و تأثیر حمایت‌های خارجی از این گروه بر نگاه مردم ایران را تحلیل می‌کند.

ریشه‌های تاریخی نفرت عمیق، از انقلاب تا اتحاد با صدام

سازمان مجاهدین خلق در ابتدا با ایدئولوژی‌ ترکیبی از مارکسیسم و اسلام‌گرایی شکل گرفت و در دهه‌های ۱۹۶۰ و ۱۹۷۰ علیه رژیم شاه مبارزه کرد. پس از پیروزی انقلاب ۱۹۷۹، این گروه ابتدا از آیت‌الله خمینی حمایت کرد، اما به زودی با جمهوری اسلامی دچار اختلاف شد. این اختلافات به درگیری‌های مسلحانه در اوایل دهه ۱۹۸۰ منجر شد که طی آن، مجاهدین خلق عملیات‌های تروریستی متعددی علیه مقامات و نهادهای حکومتی انجام دادند. این اقدامات، اگرچه با هدف بی‌ثبات کردن جمهوری اسلامی صورت گرفت، اما به کشته شدن صدها غیرنظامی نیز منجر شد که لکه‌ای پاک‌نشدنی بر پیشانی این سازمان گذاشت.

با تشدید فشارهای داخلی، مسعود رجوی، رهبر مجاهدین، در سال ۱۹۸۶ به عراق پناه برد و این تصمیم سرآغاز یکی از جنجالی‌ترین و منفورترین فصل‌های تاریخ این گروه شد. در بحبوحه جنگ ایران و عراق (۱۹۸۰-۱۹۸۸)، مجاهدین خلق با صدام حسین، دیکتاتور عراق، متحد شدند. صدام که در آن زمان شهرهای ایران را موشک‌باران می‌کرد و از سلاح‌های شیمیایی علیه سربازان و غیرنظامیان ایرانی استفاده کرده بود، به دشمن قسم‌خورده ملت ایران تبدیل شده بود. همکاری مجاهدین با صدام، از جمله مشارکت در عملیات نظامی علیه ایران، از دید مردم ایران خیانتی نابخشودنی بود. این گروه نه تنها به عنوان مزدور صدام تلقی شد، بلکه به دلیل نقشش در کشتار ایرانیان، به شدت مورد انزجار قرار گرفت.

به عنوان مثال، عملیات «فروغ جاویدان» در سال ۱۹۸۸، که با حمایت ارتش صدام انجام شد، تلاشی ناکام برای سرنگونی جمهوری اسلامی بود. این عملیات نه تنها شکست خورد، بلکه به کشته شدن هزاران نفر از اعضای مجاهدین و نیروهای ایرانی منجر شد و نفرت عمومی از این گروه را عمیق‌تر کرد. ایرانی‌ها، حتی آن‌هایی که با جمهوری اسلامی زاویه داشتند، این اقدام را نه یک مبارزه آزادی‌بخش، بلکه همکاری با دشمن خارجی علیه ملت خود می‌دیدند.

فرقه‌گرایی و انزوای اجتماعی

علاوه بر اقدامات سیاسی و نظامی، ساختار درونی مجاهدین خلق نیز به نفرت از این گروه دامن زده است. پس از انتقال به عراق و سپس به آلبانی، این سازمان به تدریج ویژگی‌های یک فرقه را پیدا کرد. گزارش‌های متعدد از اعضای سابق این گروه حاکی از کنترل شدید رهبران بر زندگی شخصی اعضا، اجبار به جدایی از خانواده‌ها، و شست‌وشوی مغزی است. این رفتارها، که با ادعاهای این گروه مبنی بر دفاع از دموکراسی و حقوق مردم در تضاد بود، اعتبار آن‌ها را در میان ایرانیان بیش از پیش زیر سؤال برد.

در داخل ایران، مجاهدین خلق هیچ پایگاه مردمی قابل‌توجهی ندارند و هیچ نشانه‌ای از حمایت عمومی از این گروه دیده نمی شود. حتی مخالفان جمهوری اسلامی نیز به دنبال هرگونه ارتباط با گروهی که سابقه همکاری با دشمنان خارجی دارد را قاطعانه رد می‌کنند.

نگاه مردم ایران، مقایسه با طالبان و داعش

مایکل روبین، تحلیل‌گر آمریکایی که تجربه زندگی در ایران را داشته، در مقاله‌اش در واشنگتن اگزمینر به نکته جالبی اشاره می‌کند:

ایرانی‌ها مجاهدین خلق را مشابه گروه‌هایی مثل طالبان یا داعش می‌بینند. این مقایسه از آن جهت قابل تأمل است که هر سه گروه، با وجود تفاوت‌های ایدئولوژیک، به دلیل خشونت، افراط‌گرایی و خیانت به ارزش‌های ملی در ذهن مردم خود منفور شده‌اند. برای ایرانیان، مجاهدین خلق نه تنها یک گروه تروریستی، بلکه نمادی از فرصت‌طلبی و بی‌اعتمادی است که به قیمت خون هم‌وطنانشان به دنبال قدرت بوده‌اند.

این نگاه در میان طیف‌های مختلف جامعه ایران، از اقلیت‌های قومی و مذهبی گرفته تا روشنفکران و کارگران، مشترک است. حتی کسانی که با جمهوری اسلامی زاویه دارند، حاضر نیستند مجاهدین را به عنوان جایگزین بپذیرند. این اجماع نشان‌دهنده عمق نفرت از این گروه است که فراتر از اختلافات سیاسی یا ایدئولوژیک، به یک حس ملی و تاریخی گره خورده است.

حمایت خارجی و پیامدهای آن

یکی از جنبه‌های بحث‌برانگیز در مورد مجاهدین خلق، حمایت برخی سیاستمداران غربی، به‌ویژه آمریکایی، از این گروه است. افرادی مثل مایک پمپئو، وزیر خارجه سابق آمریکا، و جان بولتون، مشاور امنیت ملی پیشین، با حضور در گردهمایی‌های مجاهدین و دریافت مبالغ هنگفت برای سخنرانی، به این گروه مشروعیت ظاهری بخشیده‌اند. این حمایت‌ها اغلب با توجیه «دشمن دشمن من، دوست من است» انجام می‌شود، اما از دید مردم ایران، این اقدامات نه تنها بی‌فایده، بلکه مضر است.

کامبیز آتابای، رئیس دفتر مخصوص فرح پهلوی، در نامه‌ای سرگشاده به پمپئو در سال ۲۰۲۳، این حمایت را «حیرت‌انگیز» و «منفعت‌طلبانه» خواند و تأکید کرد که مردم ایران هیچ ارتباطی با مجاهدین ندارند. او اشاره کرد که معترضان ایرانی، به‌ویژه نسل جوان، به دنبال آینده‌ای هستند که نه با نسخه مجاهدین، بلکه با خواست خودشان رقم بخورد. این دیدگاه نشان می‌دهد که حمایت خارجی از مجاهدین به تضعیف جمهوری اسلامی کمکی نمی‌کند.

نفرت از مجاهدین، یک اجماع ملی

نفرت ایرانی‌ها از مجاهدین خلق ریشه در تاریخ، تجربه زیسته و حس ملی‌گرایی دارد. این گروه که زمانی مدعی نمایندگی مردم بود، با تصمیم‌های اشتباه، از جمله اتحاد با صدام و اقدامات تروریستی، اعتماد ملت را از دست داد. امروز، حتی در میان مخالفان سرسخت جمهوری اسلامی، مجاهدین به عنوان گزینه‌ای بدتر از وضع موجود دیده می‌شوند. حمایت‌های خارجی از این گروه نیز، به جای کمک به مردم ایران، تنها به پیچیده‌تر شدن معادلات سیاسی منجر شده است.
همان‌طور که روبین در مقاله‌اش می‌نویسد، «آمریکایی‌ها باید کنار مردم ایران بایستند، نه اینکه آن‌ها را به پول بفروشند.» این جمله شاید بهترین خلاصه‌ای باشد از آنچه ایرانیان از جهان انتظار دارند.

آرش رضایی (کارشناس ارشد علوم سیاسی و روابط بین الملل)

نوشته چرا ایرانی‌ها از مجاهدین خلق متنفرند؟ اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

پیروزی انقلاب مردم ایران در 22 بهمن 57

پیش از سرنگونی شاه توسط مردم و رهبری آیت الله خمینی، رجوی دشمنی خود با روحانیت را از درون زندان آغاز کرده بود و این جمعیت را دشمن و مانع خود معرفی می‌کرد. او در تحلیل های خود آنان را راست ارتجاعی می‌نامید و مرزبندی‌اش را مشخص می‌کرد. این مرز بندی بعد از پیروزی انقلاب بخوبی در دشمنی رجوی با مردم و انقلاب نوپای آن آشکار شد .
او معتقد بود رهبری انقلاب متعلق به وی می‌باشد و این رهبری به سرقت رفته است چرا که در زندان بوده و به اصطلاح مبارزه کرده است. بنابراین از همان ابتدا نقش منافق گونه خود را نشان داد. از یک طرف رهبری را پدر انقلاب معرفی نموده و از طرف دیگر اعتقادی به رهبری انقلاب نداشت اما در ظاهر با فریبکاری عنوان می‌کرد که رهبری انقلاب تنها فرد ضد امپریالیستی است که باید با وی همسو بود.
در پس این حمایت‌های ظاهری رجوی سعی می‌کرد نیروهای خود را سازماندهی و نفراتی را برای نفوذ در درون سازمانها و مراکز حساس بگمارد تا شاید شرایطی فراهم شود و بتواند به مقاصد شومش برسد. تا اینکه خبری منتشر شد: رجوی در زندان با ساواک همکاری نموده است و با لو دادن رهبران سازمان خودش را از اعدام رهانیده است.
با این حال، رجوی با دریدگی خاص خود جوابی به این خبر نداد و سعی کرد خودش را مبرا از هر گناهی جلوه بدهد. دوستان زندانی‌اش که اکنون در مناسبات فرقه‌ای او و تحت شستشوی مغزی او حضور داشتند، رجوی را مقاوم‌ترین زندانی معرفی کردند، در حالی که حتی رجوی یک سیلی نخورده و همه چیز را لو داد. اینها در اظهارات مسئولین ساواک بیان شده است.
در مقابل، مطابق شیوه برخورد رجوی با مخالفین، توهین کردن و خراب کردن چهره افراد منتقد از سوی تشکیلات شروع شد. او با بزرگ نمایی و دروغ بافی سعی می‌کند دروغها درباره “مقاومتهای سلحشورانه‌اش” در زندان را به دیگران بقبولاند. چون اعتقاد دارد هر چقدر دروغ بزرگتر باشد اثرش بیشتر است.

شروع جنگ و موضعگیری سازمان

در روز 31 شهریور 1359 خبری دنیا را شوکه کرد و آن خبر چیزی نبود جز حمله نظامی عراق علیه ایران. آن زمان که نیروهای دفاعی ایران در سطح آمادگی نبودند، دشمنان ایران فرصت را غنیمت شمرده و به ایران حمله نمودند اما از آنجایی که دشمنان مردم ایران شناخت درستی نداشتند، نتوانستند به اهداف خود که همانا سرنگونی انقلاب بود برسند.

سرفصل جنگ بسیار مهم بود چون همه گروههای مدعی آزادی خواهی باید موضعگیری می‌‎کردند. تعدادی از آنان عنوان داشتند که جنگ عراق علیه ایران ضد میهنی است و باید به دفاع از کشور پرداخت و در این موضعگیری رجوی عنوان داشت برای دفاع از میهن باید به جنگ رفت اما این فریب بود. چیزی که در واقعیت وجود داشت این بود که به نیروهای خود گفته بود تا می‌توانید سلاح و مهمات جمع آوری کرده و به پشت جبهه انتقال دهید.

همکاری رجوی با صدام بعدها روشن شد. رجوی با معاون صدام به نام طارق عزیز در تاریخ 19 دی 1361 در اور فرانسه قرار داد صلح امضا کرد. کسی از وی سوال نکرد در این جریان وی چه کاره است. فردی که تا آن موقع دست به ترورهای کور زده و تعداد زیادی از مسئولین دولتی و مملکتی را کشته بود چگونه می توانست مدعی قرارداد صلح با طرف آغاز کننده جنگ باشد و اینکه طرف عراقی چرا با رجوی طرف شد و او را در جنگ به حساب آورد.

بعد از شروع جنگ رجوی سعی کرد در هر فرصتی علیه مسئولین حکومتی موضعگیری کند و خود و نیروهایش را مبرا از هر جنایتی جلوه دهد و مظلوم نمایی کند. بطور مثال می‌توان به تجمع در ترمینال خزانه تهران، برگزاری میتینگ در تبریز و رشت اشاره کرد. در این تجمعات سعی می کرد با احساسی حرف زدن به نیروهایش انگیزه بدهد. در آن دوران شاهد بودیم که نیروهای سازمان مانند کسانی که اکنون در آلبانی هستند، حاضر نبودند حرف مخالف دیگری را گوش کنند و به تجزیه و تحلیل بپردازند. هر چیزی که رجوی می‌گفت قبول می‌کردند. همه را دشمن خود می دانستند. رجوی از همان زمان روی مغزشویی نفرات خود کار می‌کرد و افراد سر سپرده وی بودند و حاضر به قبول واقعیت های جامعه نبودند.

ادامه دارد…

هادی شبانی

نوشته خاطره بازی رجوی چه سودی برای تشکیلاتش دارد؟ – قسمت اول اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

کمک به دشمنان کشور به عنوان تهدید جدی برای دفاع و نقض اساسی تعهدات شهروندی، در بسیاری از نظام های حقوقی دنیا ذیل مفهوم کلّی “خیانت به کشور” و یا جرایم ضد امنیت داخلی و خارجی جرم‌ انگاری شده و مجازاتهای سنگینی را در پی دارد. بدین ترتیب همراهی با دشمن و خیانت به میهن به هرشکلی، نقض وظیفه‌ ای است که شهروندان یک جامعه را به حفظ نظم مدنی و امنیت سرزمینی ملزم می‌کند. بنابراین کمک به دشمن چه در درگیری مسلحانه بین‌المللی و چه در یک درگیری مسلحانه غیر بین‌المللی، امری غیرقانونی تلقی می‌شود. در این خصوص موضوع صرفا به کشور ایران محدود نبوده و کشورهای مترقی جهان نسبت به این مهم واکنش جدی و قانونی دارند .

جهت تنویر ذهن به چند نمونه مستند اشاره می شود :

– در کشور انگلستان قانون خیانت مصوب سال 1351 میلادی به عنوان یک قانون باستانی در طول تاریخ وفاداری به کشور را به عنوان یک وظیفه مدنی ملحوظ داشته و پناه دادن و مساعدت به دشمنان را از مصادیق جرم خیانت به کشور می داند .

– در کشور استرالیا قانون مجازات 1995 و قانون اصلاح قانون تروریسم مصوب 2002 کمک به دشمن و کمک به یک کشور یا سازمان برای انجام درگیری‌های مسلحانه علیه نیروهای دفاعی استرالیا را جرم‌انگاری کرده است. بدین ترتیب جرم خیانت از قانون جنایات مصوب 1914 به قانون جزا منتقل و حبس ابد جایگزین مجازات اعدام شده است . یاری رساندن به هر وسیله به دشمن در جنگ از قبیل تأمین بودجه، تأمین نیرو یا اسلحه، پشتیبانی استراتژیک و اطلاعاتی، جنگ افروزی، انجام اقدام مقدماتی برای اعمال جنگ علیه استرالیا، از مصادیق خیانت محسوب می‌شود و متهم یا متهمین را مستحق مجازات اعدام دانسته است.

– در نیوزیلند بند 73 قانون جنایات 1961، اعمال جنگ علیه نیوزیلند یا کمک به دشمن در جنگ با نیوزیلند، یا هرگونه مساعدت به گروههای غیردولتی که نیروهای نیوزیلند را درگیر مخاصمات مسلحانه می‌کند، خیانت محسوب شده و مستوجب حبس ابد می‌باشد.

– در کشور فرانسه نیز همکاری با دشمن درطول جنگ، جاسوسی، تحویل نیروهای مسلح فرانسه یا تمام یا بخشی از سرزمین به یک دولت خارجی، خرابکاری و اقداماتی نظیر این با برخورد کیفری شامل مجازات حبس طولانی مدت، جریمه نقدی و حبس ابد مواجه شده است.

– در ایالات متحده آمریکا نیز به موجب ماده 3 قانون اساسی جنگ علیه ایالات متحده و یا پیوستن به دشمنان آمریکا یا مساعدت و کمک به دشمنان از مصادیق خیانت به کشور تلقی شده و بر حسب مورد به مجازات اعدام، حبس بیش از پنج سال یا جریمه نقدی بیش از ده هزار دلار محکوم خواهد شد.

موارد فوق فقط بخش اندکی از قوانین کشورهای مترقی است که هیچ ملاحظه ای یا گذشتی نسبت به وطن فروشی و خیانت به کشور در زمان جنگ قائل نیستند .

خیانت های بی پایان مجاهدین خلق به کشور در جنگ های اخیر

عناصر گروه تروریستی مجاهدین خلق، در ادامه خیانت‌های خود علیه مردم کشورمان در زمان جنگ ایران و عراق ، پس از جنگ ۱۲ روزه، جلساتی با مقامات موساد برگزار کردند که در آن به دلایل مختلف، از جمله ضعف عملکردی، شدیداً مورد انتقاد و حتی تهدید قرار گرفتند. اطلاعات موجود نشان می‌دهد یکی از پیشنهادات مجاهدین در جلسات مذکور، آماده ‌سازی یک بانک اطلاعاتی از اهداف مهم در ایران بود. بر همین اساس گروه وطن فروش مجاهدین با توجه به کینه ورزی نسبت به مردم ایران اقداماتی نظیر تخلیه تلفنی، یک بانک اطلاعتی درباره تعدادی از اهداف عمومی متشکل از مراکز درمانی، امدادی، خدمات شهری و ادارای تهیه نموده و در اخیتار موساد قرار داده داده است. در جنگ 40 روزه نیز طبق اقدامات وطن فروشانه مجاهدین خلق، رژیم صهیونیستی و آمریکای تجاوزکار که شدیدا به دنبال اجتماعی سازی جنگ و ایجاد رعب و وحشت در بدنه جامعه بودند، از این اطلاعات گروه استفاده مکرر کرده اند .

یکی از مهمترین خیانت های مجاهدین به کشور از آغاز جنگ تحمیلی و در جنگ تحمیلی دوم و سوم همکاری اطلاعاتی و دادن اطلاعات سری کشور به رژیم بعث عراق، اسرائیل و آمریکا است. در واقع مجاهدین گمان می کردند که دشمنان ایران در جنگ های پیش آمده کار انقلاب را یکسره می کنند لذا خود را نزد حاکمان عراق، اسرائیل و آمریکا به عنوان یک گروه سراسری معرفی نموده بودند تا در قدرت آینده ایران حرف اول را بزنند.

حرف آخر

در نظام حقوقی ایران ‌‌قانون مجازات عمومی ‌مصوب سال 1304 شمسی ذیل مواد 60 تا 79 اقدامات ضد امنیت داخلی یا خارجی را جرم‌ انگاری و مستوجب مجازات حبس، جریمه نقدی، تبعید و اعدام دانسته است.

بر اساس مواد 60 تا 62، قیام مسلحانه علیه کشور، مساعدت به دشمن، تسهیل ورود دشمنان مملکت به داخل خاک ایران، زمینه ‌سازی برای موفقیت دشمن، تسلیم شهر یا استحکامات یا مواقع نظامی وغیره به تصرف دشمن، مجازات اعدام را به دنبال خواهد داشت. قانون مجازات مقدمین بر علیه امنیت و استقلال مملکت ‌مصوب سال 1310 نیز در ماده سوم مقرر کرده هر کس خواه با مشارکت خارجی خواه مستقلاً برضد مملکت ایران مسلحاً قیام نماید محکوم به اعدام می‌شود.

بی شک با درنظر داشتن جمیع جهات از حیث خیانت آشکار گروه مجاهدین خلق و عوامل وطن فروش آنها به میهن در زمان جنگ، دادگاه رسیدگی کننده به اتهامات بی پایان سران این گروه منحوس به ویژه در خصوص خیانت آنها در زمان جنگ توجه خاص خواهد نمود .
صمد اسکندری

نوشته بررسی حقوقی خیانت عوامل مجاهدین خلق به کشور در زمان جنگ اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

پس از ماهها تصرف و اشغال شهر، در نهایت در طی عملیات گسترده ای با نام عملیات بیت المقدس که 25 روز بطول انجامید و در چهار مرحله انجام شد، شهر خرمشهر به طور کامل آزاد شد و پرچم پر افتخار ایران بار دیگر بر فراز مسجد جامع این شهر به اهتزاز در آمد. در آزادی خرمشهر نیروهای داوطلب مردمی در کنار دیگر نیروهای نظامی نقش برجسته ای داشتند و آنها فداکاری خود را به اوج رساندند. در کنار حماسه های مردمی و از جان گذشتگی آنها در قبال دشمن متجاوز تشکیلاتی بنام مجاهدین خلق هم بودند که از ابتدای شروع تجاوز رژیم بعثی به ایران موضعی دوگانه داشتند. آنها ابتدا اعلام کردند که برای دفع تجاوز دشمن در کنار مردم و نیروهای مسلح خواهند جنگید و حتی برخی از هواداران خود را به جبهه ها اعزام کردند. ولی بدنبال اطلاعاتی که بعدها افشا شد مسعود رجوی سرکرده مجاهدین خلق چند ماه قبل از شروع جنگ بصورت مخفیانه به ترکیه رفته و سپس از طریق سفارت فرانسه در این کشور به فرانسه می رود و ضمن دیدار با سفیر عراق توافق می کنند که همزمان با تجاوز عراق به ایران این گروه نیز در داخل کشور با اعلام مبارزه مسلحانه دست به اغتشاش و آشوب زده و بمثابه ستون پنجم ارتش صدام بخشی از نیروهای نظامی ایران را در شهرها بخود مشغول نماید. این اتحاد نامیمون و خیانت آمیز در سال 60 شکل عملی بخود گرفت و عملیات مسلحانه آنها با هدف به آشوب کشاندن شهرها و باز کردن جبهه ای دیگر در داخل شروع شد که به شهادت بسیاری از مسئولین و از جمله رئیس جمهور، نخست وزیر و رئیس دیوان عالی کشور و دهها مسئول و نیروهای نظامی انجامید.

رجوی که در توهم احمقانه خود روی قدرت نظامی صدام حساب ویژه ای باز کرده بود، در نهایت با شکست و متلاشی شدن تیم های نظامی و کشف خانه های تیمی به اتفاق بنی صدر به فرانسه و در نهایت با هدف اتحاد نظامی در سال 65 به عراق رفت و از آن تاریخ بعنوان ارتش فارسی زبان صدام در عملیات مشترک برعلیه مواضع و نیروهای ایرانی شرکت کرد. این اقدام رجوی یعنی همکاری با دشمن متجاوز خارجی بعنوان صفحه ای ننگین و سیاه در تاریخچه این تشکیلات ثبت شد و در میان مردم ایران بطور کلی منفور و از صحنه اجتماعی و سیاسی ابران برای همیشه حذف گردید. حافظه تاریخی مردم ایران هیچگاه فراموش نمی کند در کنار از جان گذشتگی و فداکاری مردم و نیروهای نظامی تشکیلاتی بعنوان مجاهدین خلق هم وجود داشت که در حساس ترین مقطع تاریخ ایران ضمن همکاری با دشمن متجاوز برای همیشه ننگ خیانت را بجان خرید و منفور و مطرود مردم شد.

یاد شهدای آزاد سازی خرمشهر گرامی باد.

علی اکرامی

نوشته نقش خیانت آمیز مجاهدین خلق در جنگ ایران و عراق اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

خدابنده در خصوص مقایسه تطبیقی شرایط ایران در سال 1360 با موقعیت امروزی و همچنین موضوعاتی همچون روابط بین الملل، مقوله خیانت و نمود آن در شرایط فعلی، با استفاده از تجارب و خاطرات 23 ساله خود با سازمان مجاهدین خلق به عنوان یکی از مسئولین روابط بین الملل این سازمان که در نشست های متعدد با مسعود رجوی و دیگر سرکردگان سازمان بوده است، سخن گفت.

نوشته مدیر عامل انجمن نجات، مهمان شبکه افق اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

۱. دوران پیش از انقلاب و اوایل انقلاب (ضدیت با امپریالیسم)
در سال‌های پیش از انقلاب ۱۳۵۷ و حتی مدتی پس از آن، ایدئولوژی مجاهدین خلق شدیداً با آنچه “امپریالیسم آمریکا” می‌نامیدند، مخالف بود. آن‌ها در این دوره شعارهای ضد آمریکایی می‌دادند و برخی اعضای سازمان در اقدامات علیه مستشاران آمریکایی در ایران پیش از انقلاب نقش داشتند. در آن زمان، دیدگاه آن‌ها در تضاد کامل با سیاست‌های غرب و اسرائیل بود.

۲. دوران استقرار در عراق (تغییر جهت و همکاری استراتژیک)
پس از ورود مسعود رجوی به فرانسه و سپس انتقال کامل به عراق در سال ۱۳۶۵، مواضع سازمان تغییر بنیادینی کرد. مجاهدین خلق با دریافت حمایت‌های گسترده سیاسی، نظامی و مالی از رژیم صدام حسین در طول جنگ ایران و عراق، عملاً در جبهه مقابل ایران قرار گرفتند. در این دوران، با توجه به اینکه صدام حسین در مقاطعی متحد غرب بود یا حداقل با ایران در جنگ بود، سازمان مجاهدین سعی کرد خود را به عنوان نیرویی معرفی کند که با “دشمنِ دشمنِ ما” (یعنی جمهوری اسلامی) همسو است.

۳. تقابل با ایران؛ محور چرخش سیاست‌ها
پس از پایان جنگ ایران و عراق و به‌ویژه پس از افشای برنامه هسته‌ای ایران در سال ۱۳۸۱ توسط شورای ملی مقاومت (شاخه سیاسی سازمان)، مجاهدین خلق استراتژی خود را بر مبنای “تغییر رژیم” از طریق فشار بین‌المللی تنظیم کردند.

در قبال ایالات متحده: سازمان مجاهدین خلق پس از حملات ۱۱ سپتامبر و به‌ویژه پس از سقوط صدام در سال ۲۰۰۳، تلاش کرد با تغییر چهره از یک گروه شبه‌نظامی به یک “اپوزیسیون دموکراتیک”، خود را به جریان‌های نومحافظه‌کار و سیاستمداران تندرو در آمریکا نزدیک کند. آن‌ها همواره خواستار اعمال تحریم‌های حداکثری و اتخاذ مواضع قاطعانه از سوی واشینگتن علیه تهران بوده‌اند.

در قبال اسرائیل: مواضع سازمان در قبال اسرائیل نیز به همین روال “تضاد با جمهوری اسلامی” گره خورده است. سازمان مجاهدین خلق همواره اسرائیل را به عنوان یکی از بازیگران اصلی منطقه‌ای می‌بیند که توانایی ضربه زدن به ساختارهای نظامی و امنیتی ایران را دارد. گزارش‌های متعددی در رسانه‌های بین‌المللی منتشر شده که حاکی از همکاری‌های اطلاعاتی میان آن‌ها و دستگاه‌های امنیتی غرب و اسرائیل برای افشاگری درباره برنامه هسته‌ای ایران است.

تحلیل مواضع متضاد

منتقدان و پژوهشگران علوم سیاسی، این تغییر مواضع از “ضدیت با آمریکا و اسرائیل”به “همسویی با آن‌ها” را ناشی از موارد زیر می‌دانند:

۱. عمل‌گرایی (پراگماتیسم) سیاسی: برای سازمان مجاهدین، “سرنگونی جمهوری اسلامی” به هدف غایی تبدیل شد و در این مسیر، آن‌ها از هر متحد خارجی استقبال کردند.
۲. نیاز به مشروعیت بین‌المللی: برای خروج از لیست‌های تروریستی (که در سال‌های اخیر در آمریکا و اتحادیه اروپا انجام شد)، سازمان نیاز داشت که خود را به عنوان متحدی برای غرب در منطقه معرفی کند.
۳. تضاد ساختاری: مجاهدین معتقدند برای سرنگونی نظامی که در تقابل با غرب و اسرائیل قرار دارد، باید با رقبای منطقه‌ای و بین‌المللی آن نظام متحد شد.

در نهایت، می‌توان گفت مجاهدین خلق در حال حاضر مواضع خود را کاملاً در راستای فشار حداکثری بر جمهوری اسلامی تنظیم کرده‌اند و هر کنش بین‌المللی (چه از سوی آمریکا و چه اسرائیل) که منجر به تضعیف تهران شود، از سوی سازمان مورد حمایت قرار می‌گیرد؛ رویکردی که در تضاد مطلق با ریشه‌های اولیه ایدئولوژیک سازمان در دهه ۵۰ شمسی قرار دارد.

نقد تاریخی چرخش مواضع مجاهدین خلق: پراگماتیسم سیاسی یا تغییر اصول؟

منتقدان مجاهدین خلق معمولاً به این “تناقض ظاهری” اشاره می‌کنند که این سازمان از یک گفتمان “ضدامپریالیستی” به موضعی رسیده که عملاً در کنار فشار خارجی بر ایران قرار می‌گیرد. جمع‌بندی دیدگاه انتقادی آن‌ها این است:

1) تغییر موضع از “اصل” به “مصلحت”
منتقدان می‌گویند مجاهدین خلق وقتی در موضع ضعف قرار گرفتند، مواضع‌شان را نه بر اساس یک اصل ثابت، بلکه بر اساس “منافع سیاسی مقطعی” تنظیم کردند.
از نگاه این منتقدان، این یعنی:
– دیروز ضد آمریکا و ضد اسرائیل بودند،
– امروز هر نیرویی که علیه جمهوری اسلامی فشار بیاورد، برایشان قابل‌قبول می‌شود.

2) اولویت دادن به “سرنگونی به هر قیمت”
یکی از اصلی‌ترین نقدها این است که سازمان، هدف “سرنگونی جمهوری اسلامی” را به‌قدری مطلق کرده که “وسیله” برایش کم‌اهمیت شده است.

منتقدان می‌گویند این نگاه باعث شده:

– از تحریم‌های شدید حمایت کند،
– از جنگ یا تهدید نظامی به‌طور مستقیم یا غیرمستقیم استقبال کند،
– و حتی نسبت به هزینه‌های انسانیِ چنین سیاست‌هایی بی‌اعتنا به نظر برسد.

3) اتهام وابستگی به قدرت‌های خارجی
بخشی از منتقدان معتقدند مجاهدین خلق در عمل به سمت “اتکا به حمایت بیرونی” رفته‌اند؛ یعنی به‌جای تکیه بر پایگاه اجتماعی داخل ایران، روی لابی‌گری در خارج و نزدیکی به بازیگران خارجی حساب کرده‌اند.
در این نگاه، همکاری یا همسویی با آمریکا و اسرائیل ــ یا دست‌کم بهره‌برداری از فشار آن‌ها علیه ایران ــ نشانه‌ای از فاصله گرفتن از استقلال سیاسی است.

4) تناقض در شعارها و عمل
منتقدان می‌گویند سازمان در شعار از مردم، آزادی و استقلال حرف می‌زند، اما در عمل:
– از ابزارهایی حمایت می‌کند که ممکن است به مردم عادی آسیب بزند،
– و در موقعیت‌های بحرانی، بیشتر بر موازنه قدرت خارجی تکیه دارد تا بر کنش اجتماعی داخلی.

5) سابقه همکاری با صدام
یک محور مهم انتقاد هم سابقه همکاری مجاهدین خلق با صدام حسین در جنگ ایران و عراق است.
منتقدان این را نمونه‌ای تاریخی می‌دانند که نشان می‌دهد سازمان برای مقابله با جمهوری اسلامی حاضر شده در کنار دشمنِ وقت ایران قرار بگیرد. از این زاویه، نزدیکی بعدی به آمریکا یا اسرائیل هم ادامه همان الگو تلقی می‌شود.

6) بی‌اعتمادی به صداقت سیاسی
به‌طور کلی، منتقدان می‌گویند مواضع مجاهدین خلق بیشتر “واکنشی و ابزاری” است تا مبتنی بر یک خط‌مشی ثابت. بنابراین به آن‌ها اعتماد نمی‌کنند و معتقدند:

– حرف‌ها با عمل نمی‌خواند،
– شعارها متناسب با مخاطب خارجی تغییر می‌کند،
– و سازمان بیشتر به دنبال بقا و اثرگذاری سیاسی است تا نمایندگی واقعی مردم.

از دید منتقدان، تناقض مجاهدین خلق در این است که:

– با شعار استقلال و آزادی آغاز کردند،
– اما در عمل به سمت اتکا به دشمنان منطقه‌ای و بین‌المللی جمهوری اسلامی رفتند،
– و همین باعث شده مشروعیت سیاسی‌شان نزد بسیاری از ایرانیان به‌شدت تضعیف شود.

تحول استراتژیک یا ایدئولوژیک؟ مواضع متغیر مجاهدین خلق در قبال غرب و اسرائیل

بررسی دیدگاه انتقادی به‌صورت تاریخی و مستند در سه دوره:

1) قبل از انقلاب اسلامی ایران، 2) دوران جنگ ایران و عراق، 3) دوره بعد از سقوط صدام و نزدیکی به غرب.

تحلیل تاریخی چرخش مواضع مجاهدین خلق، درک بهتری از نقدِ “تغییر ایدئولوژی بر پایه مصلحت” به دست می‌دهد. منتقدان معتقدند سازمان در هر دوره، اصول خود را قربانیِ “نیازِ بقا و قدرت” کرده است:

۱. پیش از انقلاب: در اوجِ “ضدیت با امپریالیسم”
در این دوره، هویت سازمان بر پایه “مبارزه مسلحانه ضد شاه” و “مبارزه ضد امپریالیستی” بنا شده بود.
موضع سازمان: در این سال‌ها، سازمان به‌شدت از ادبیات مارکسیستی-اسلامی علیه نفوذ آمریکا در ایران استفاده می‌کرد. ترور مستشاران نظامی آمریکا در ایران (در دهه ۵۰ شمسی) توسط شاخه‌های تندرو سازمان، نماد این رویکرد بود.
نقد منتقدان و پژوهشگران علوم سیاسی: منتقدان معتقدند آن زمان “ضدیت با غرب” برای سازمان یک “اصلِ هویتی” بود که به آن‌ها در میان توده‌ها و دانشگاهیان مشروعیت می‌بخشید. با این حال، حتی در همان زمان نیز برخی منتقدان ایدئولوژیک، آن را “پوپولیسمِ انقلابی” می‌دانستند که صرفاً برای جذب جوانان انقلابی طراحی شده بود.

۲. دوران جنگ ایران و عراق: چرخش به سمت “دشمنِ وقت”
این دوره، نقطه عطفی است که بیشترین انتقادات تاریخی را علیه سازمان برانگیخته است.
موضع سازمان: پس از خروج مسعود رجوی از ایران و استقرار در عراق (۱۳۶۵)، سازمان نه تنها به حمایت نظامی صدام پیوست، بلکه رسماً به عنوان یک نیروی رزمی در کنار ارتش بعث علیه نیروهای ایرانی جنگید (عملیات‌هایی نظیر “فروغ جاویدان”).

از شعار تا عمل: بررسی تناقضات در رویکرد سازمان مجاهدین خلق به مسائل بین‌المللی

خیانت ملی: بزرگترین نقد این است که سازمان در حالی که ایران درگیر جنگی تمام‌عیار برای حفظ تمامیت ارضی بود، با دشمنِ متجاوز متحد شد.
تغییر جهت ۱۸۰ درجه‌ای: منتقدان می‌پرسند چگونه جریانی که ادعای “ملی‌گرایی و ضدیت با استعمار” داشت، به پیاده‌نظامِ صدام حسین تبدیل شد که در آن زمان مورد حمایت بلوک غرب (از جمله آمریکا در دوره‌هایی) علیه ایران بود؟ این اقدام برای بسیاری از ایرانیان، “نقطه بی‌بازگشت” در بی‌اعتمادی به سازمان شد.

۳. پس از سقوط صدام (۲۰۰۳): نزدیکی به “دشمنانِ جمهوری اسلامی”
با سقوط صدام، سازمان حامی مالی و نظامی اصلی خود را از دست داد و برای بقا، راهبرد جدیدی اتخاذ کرد.
موضع سازمان: در این دوره، سازمان از “مبارزه مسلحانه” به سمت “لابی‌گری بین‌المللی” تغییر مسیر داد. آن‌ها با استفاده از منابع مالی که منتقدان منشأ آن را “نامشخص یا حاصل حمایت‌های خارجی” می‌دانند، شروع به خرید نفوذ در میان سیاستمداران تندرو و نومحافظه‌کار آمریکایی و اسرائیلی کردند.

نقد منتقدان فرقه ستیزه جوی مجاهدین خلق:

مزدوری سیاسی: منتقدان می‌گویند سازمان از “مبارزِ ضد آمریکایی” به “بوقِ تبلیغاتی” برای جریان‌های جنگ‌طلب در واشینگتن و تل‌آویو تبدیل شد. آن‌ها معتقدند سازمان اکنون تنها نقش “اطلاعات‌دهنده و تسهیل‌گر” برای فشارهای خارجی بر ایران را بازی می‌کند.
فقدان پایگاه داخلی: منتقدان استدلال می‌کنند که چون سازمان نتوانست در داخل ایران پایگاه مردمی پایداری ایجاد کند، برای “ماندن در بازی”، خود را به پروژه‌های تغییر رژیمِ خارجی گره زده است. از نگاه منتقدان، این یعنی سازمان نه تنها برای “آزادی ایران”، بلکه برای “خواستِ قدرت‌های خارجی” کار می‌کند.

جمع‌بندی تاریخی از نگاه منتقدان فرقه رجوی

منتقدان در این سه دوره یک الگوی ثابت را می‌بینند:

۱. دوره اول: استفاده از “ضدیت با غرب” برای کسب قدرت داخلی.
۲. دوره دوم: استفاده از “دشمنِ همسایه” برای بازگشت به قدرت.
۳. دوره سوم: استفاده از “غرب” برای سرنگونی رژیم.

استدلال نهایی منتقدان فرقه مجاهدین خلق این است: جریانی که برای رسیدن به قدرت، از “ترور مستشاران آمریکایی” به “همکاری با صدام” و سپس به “لابی‌گری برای سیاست‌های فشار حداکثری آمریکا و اسرائیل” می‌رسد، نه یک جریان “اصول‌گرا” یا “ملی”، بلکه یک سازمانِ کاملاً ابزارگرا (پراگماتیست) است که برایش “هدفِ سرنگونی” تمامِ ارزش‌های قبلی‌اش را نقض کرده است.
همین نوسانِ شدید در مواضع، علت اصلی انزوای سیاسی آن‌ها در میان طیف‌های مختلف اپوزیسیون ایران دانسته می‌شود.

آرش رضایی (کارشناس ارشد علوم سیاسی و روابط بین الملل)

نوشته مجاهدین خلق از ضدیت با امپریالیسم تا همسویی با آمریکا و اسرائیل اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

در حالی خاتمه جنگ در چشم انداز است که سازمان تروریستی مجاهدین خلق،  مدعی است که احتمال شروع جنگ مجدد، وجود دارد! در این میان، خبرنگار ارشد امنیت ملی سابق سی‌ان‌ان می‌گوید از پیشنهاد آمریکا به ایران مطلع شده و به گفته او، این پیشنهاد شامل امتیازات اقتصادی قابل‌توجهی به ایران از جمله لغو تمام تحریم‌های آمریکا و سازمان ملل است.

همگان می دانند که در صورت احتمال توافق میان طرفین جنگ، سری که بی کلاه می ماند، سازمان سرکوبگر مجاهدین خلق و اربابش رژیم جعلی صهیونیستی است، سازمانی که در بحبوحه جنگ مدعی شده بود، راه سرنگونی هموار شده است و بزودی در میدان آزادی تهران ، جشن سرنگونی برگزار خواهند کرد.

احتمال امضای یادداشت تفاهم بین ایران و آمریکا، همچنین می تواند موجی از بروز تقابلات درون تشکیلاتی سازمان را تشدید کند. برخی تحلیلگران سیاسی، معتقد هستند :

“در صورت دستیابی به توافق پایدار میان ایران و آمریکا، احتمال کاهش حمایت‌های بین‌المللی از مجاهدین خلق ، محتمل خواهد بود. این امر می‌تواند منجر به بازنگری اساسی در استراتژی و ساختار این فرقه شود.”

در این صورت است که بدلیل کاهش حمایت های جهانی از این سازمان، موجی از نارضایتی ها در درون این سازمان افزایش یافته و گره سردرگم ، نگهداری اجباری اعضای سازمان در اشرف 3، باز شده و ریزش اساسی بهمراه داشته باشد.

مردم امروز در ستایش زندگی و وطن در صحنه حاضر شده‌اند. جنگ 12 روزه ، جنگ 40 روزه و آتش بس 46 روزه ، نشان داد که ایران قدرتمند، مردمی را در صحنه دارد که حاضرند بمیرند تا زندگی کنند. مردم ایران وارد عصر تازه ای شده اند ، تلاش دشمنان برای به خیابان کشاندن مردم بی نتیجه ماند، برعکس موجی از مردم خیابان ها را رها نکردند و به کوری چشم دشمنان، بالاخص مدعیان سرنگونی، پرچم به دست، میادین را پر کردند. دشمنان این سرزمین و رهبران  کذایی سازمان مجاهدین، باید بدانند که ظرفیت های پنهان مردم ایران ، که در میانه جنگ و آتش بس و  با حضور در میادین ، صلابت پرچم ایران را حفظ کردند، همان ظرفیتی است که آبادانی ایران فردا ، با آن رقم خواهد خورد، دراین میان آغوش ملت، برای جداشدگان از این سازمان دیکتاتوری نیز باز است، رویدادهای نزدیک روزهای آتی نشان خواهد داد که سازمانی که در بن بست سیاسی روزافزون قرار دارد، چگونه در هم خواهد شکست.

محمدرضا مبین

نوشته ریزش ها و رویش های توافق احتمالی اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

مسعود خدابنده، مسئول پیشین تیم حفاظت مسعود رجوی گفت: بحث تقابل با ایران بعد از انقلاب همیشه بر پاشنه تجزیه ایران و نه جابجائی قدرت بوده و هست. تئوری غالب در پنج دهه گذشته همیشه بر این اساس بوده که مجموعه‌ای از فشار نظامی از خارج و هرج و مرج و تضعیف حکومت از داخل می‌تواند در بهترین وجه ایران را تجزیه کرده و یا حداقل باعث امتیاز دادن حکومت شود.

در روز‌هایی که سایه جنگ، عملیات روانی و دوقطبی‌های سیاسی فضای ایران را متاثر کرده است و دشمن در پوشش تغییر حکومت، هدف تجزیه ایران را دنبال کرده و عده‌ای قلیل را با همین ترفند به همکاری ترغیب می‌کند؛ یک پرسش بیش از هر زمان دیگری در اذهان عمومی مطرح است: مرز میان “اعتراض”، “انتقاد”، “مخالفت سیاسی” و “خیانت به وطن” کجاست؟ در این زمینه با مسعود خدابنده که درگذشته مسئولیت حفاظت از مسعود رجوی را بر عهده داشت و در حال حاضر به عنوان تحلیلگر مسائل اقتصادی، سیاسی و امنیتی مشغول به فعالیت است، به گفت‌و‌گو نشستیم که در ادامه از نظر می‌گذرد.

در جنگ اخیر (جنگ رمضان) بسیاری از مردم به دلیل مخالفت با حکومت یا از سر غفلت، تطمیع یا ارعاب به همکاری با دشمن روی آوردند که در هر سه صورت در ادبیات سیاسی، این افراد با عبارت “وطن فروش” و “خائن” توصیف می‌شوند؛ آیا مخالفت با حکومت مستقر توجیه مناسبی برای خیانت به وطن و هموطن حساب می‌شود؟

برای پاسخ به این سؤال لازم است که مقدمه‌ای عرض کنم، در جریان تحولات اخیر برآورد احتمال “سقوط جمهوری اسلامی” (سقوط به مفهوم از بین رفتن با مجموعه‌ای از فشار اقتصادی و سیاسی، حملات نظامی، کودتا و تحرکات تجزی طلبانه یا مشابه آنها – بدون در نظر گرفتن جایگزین یا جایگزین‌های احتمالی) در بین مجموعه‌ای از تحلیلگران اقتصادی در هیچ مقطعی به بیش از سی در صد نرسید و البته از نظر من بسیار کمتر از این رقم‌هاست؛ شاهد و دلیل آن هم عدم تغییر جدی در میزان “خروج سرمایه” از ایران یا تغییر چشمگیر در “نرخ ارزی” و یا کمبود جدی در وجود “مایحتاج ضروری مردم” است.

حتی اگر حکومت سقوط می‌کرد که بسیار نامحتمل بود و هست، برآورد قریب به اتفاق تحلیلگران اقتصادی این بود که امکان تصاحب قدرت توسط سلطنت‌طلبان یا مجاهدین خلق تقریبا صفر بود. در چنین صورتی تجزیه احتمال اصلی است که سران آنها هم افرادی خواهند بود مثل احمد الشرع (جولانی)، یعنی جوانانی که هم سابقه مستقیم جنگی و قتل و خشونت داشته باشند و هم توانائی بالای اپورتونیستی.

اگر چه در رویاروئی با ایران تفاوت جدی بین آمریکا، انگلستان و اسرائیل نیست ولی این پروژه اساسا با تبعیت ترامپ از نتانیاهو (احتمالا بخاطر منافع شخصی) کمی زود کلید خورد؛ بسیاری از تحلیلگران نیز علت شکست را در شروع زودرس آن می‌دانند.

به عبارتی نتانیاهو سعی کرد که قبل از رسیدن میوه آن را بِچینَد. تا تمرکز را از فاجایعی که در لبنان و فلسطین رقم زده بود به سمت دیگری معطوف کند.

نتانیاهو برای پیاده کردن این نقشه روی قیام کردها، توان عملیاتی مجاهدین خلق، پاسیو بودن مردم به خاطر تحریم‌ها و ادعا‌های غیر واقعی “موساد” به خاطر تحلیل‌های اغراق‌آمیز امثال پهلوی، رجوی، مهتدی و. حساب کرده بود که البته اشتباه از آب درآمد.

از ۳۰ خرداد تا ۱۸ دی؛ تئوری دهه شصتی دشمن

تئوری “زدن سران نظام منتهی به قیام مردمی می‌شود” همان ادامه تئوری‌هایی است که “۳۰ خرداد و ۷ تیر” را رقم زد و در این مقطع، موساد نقش صدام را داشت.

به هر ترتیب بحث حمله خارجی همزمان با بلوای داخلی (با پشتوانه فشار اقتصادی) از شروع انقلاب تا به حال ادامه داشته و حدود پنج بار به طور جدی کلید خورده است – گاهی شروع  آن با جنگ خارجی، گاهی با اولویت بلوای داخلی و گاهی هم همزمان  است- که هر بار منتهی به شکست شد؛ با در نظر گرفتن همین الگو باید مسائل قبل جنگ، حین جنگ و پس از جنگ رمضان را تحلیل کرد.

پیش از جنگ رمضان، واقعه ۱۸ و ۱۹ دی‌ماه ۱۴۰۴ ابتدا از انتقاد به حق بازاریان در اعتراض به وضعیت اقتصادی کشور شروع شد. آنچه مشخص نبود، دستی بود که این “ضعف” کشور را تشخیص داده و روی آن برنامه‌ریزی کرد.

جریانی که امید داشت تا این خواسته به حق با جرقه‌ای به آشوب تبدیل شود – در حقیقت با امیدوار کردن مردم به ورود رضا پهلوی به عنوان ناجی با پشتیبانی غرب و اتمام خصومت اسرائیل، وعده حذف همه تحریم‌ها و حتی کمک مالی آمریکا و بازسازی صنایع – اذهان جامعه را فریب می‌داد.

حداقل شش سرویس اطلاعاتی خارجی، یک دهه با مخارج و انرژی عظیمی این برنامه مشترک را طراحی کرده بودند.

این برنامه عمدتا “اجتماعی- تروریستی” بود؛ البته با ورود سیستم‌های امنیتی، اقتصادی و فرهنگی کشور و با استقبال ملت (برخلاف برآورد‌های اطلاعاتی دشمن) و از جمله مقابله خود بازاریان با عناصر جَوساز و هیجان‌آفرین به بن‌بست رسید، در نتیجه دشمن مجبور شد حمله نظامی و فشار سیاسی-تبلیغاتی را قبل از زمان برنامه‌ریزی شده، کلید بزند که بقول معروف تنور پروژه “فریب”، “دروغ” و “رویا فروشی” سرد نشود؛ بنابراین حمله نظامی در کنار پروژه تبلیغاتی “حمایت اسرائیل از مردم ایران” شروع شد.

همزمان با فروش رویا‌ها و وعده‌های پوچ – رضا پهلوی، ترامپ و نتانیاهو “تظاهرات ایرانیان” را به عنوان Plan A کلید زدند و وقتی که عمل نکرد و رو به سردی گذاشت؛ ترامپ و نتانیاهو برای گرم نگه داشتن تنور Plan B  را شروع کرده و ایران را بمباران کردند – در خارج هم “تظاهرات ایرانیان” به “عمو ترامپ بمباران کن” و “رقص زیر پرچم اسرائیل” تغییر یافت و حتی “چاقوکشی” و تهدید و فشار هم به چشم می‌خورد؛ البته رضا پهلوی بعد‌ها منکر شد و گفت من نگفتم و هم نتانیاهو مدعی شد که در تحلیل نهائی ایرانیان باید تصمیم بگیرند.

 باوطن یا بی‌وطن؛ تبارشناسی ایرانیان خارج از کشور

برای اینکه مفهوم خیانت را توضیح بدهم و بگویم که چه امری خیانت است و چه کسی به عنوان خائن شناخته خواهد شد باید توضیح مختصری داد.

لازم است دقت کنیم که ایرانیان خارج (با نسل دوم و سوم آنها) چیزی بالای ده میلیون نفر تخمین زده می‌شوند. در این میان تعداد افراد ضد‌ایرانی فعال به نیم درصد هم نمی‌رسد؛ اما افرادی که با “آرم ساواک” و “پرچم اسرائیل” در خارج از کشور تظاهرات کردند – علی‌رغم مشارکت کم- بیش از “تظاهرات ضد جنگ” مورد توجه رسانه‌ها بودند؛ همانطور که تعدادی انگشت‌شماری در ایران بلوا بپا کردند و پوشش خبری در رسانه‌های خارجی را به خود معطوف کردند، اما تجمع شبانه مردم که حدود دو ماه در تداوم بوده و هست مورد توجه رسانه‌های معاند خارجی نبود.

با توجه به این موضوع، می‌توان نتیجه گرفت که تظاهرات موافق با ایران و ضد جنگ در خارج از کشور بیش از تظاهرات ضد ایران بوده و واکنش مردمی علیه پرچم اسرائیل بیش از تظاهرات در حمایت از پرچم اسرائیل بوده است؛ اما در رسانه‌های خارجی سرسپرده بازتابی نداشته است. این در حالی است که بقول معروف تأمین نان و آب در خارج کشور مشروط به مخالفت با ایران است.

به عنوان نمونه، هفته پیش صاحب نشریه “پلیتیکو” عملا بخشنامه صادر کرد که کسانی که بخواهند از اسرائیل انتقاد و یا از ایران حمایت کنند، باید به دنبال کار جدید بگردند.

علی ای حال به نظر من، فارسی زبانان ضد ایران که مفهوم “خیانت” را می‌توان از اعمال آنها مستفاد کرد را باید به چند دسته تقسیم کرد: ۱- گروهی که جزو نقش آفرینان اصلی هستند، شامل رضا پهلوی، مریم رجوی، عبدالله مهتدی (کومله) و امثال آنها به علاوه حلقه اول اطرافشان؛ این گروه تا کمی قبل خود را “مستقل” نشان می‌دادند ولی از زمان شروع جنگ در عمل وابستگی به اسرائیل را نه‌تنها نفی نمی‌کنند بلکه به آن افتخار هم می‌کنند؛ به عنوان مثال قتل عمد کودکان مدرسه -که خود آمریکا به آن اذعان کرد را – در مطبوعات، شعار‌ها و نوشته‌هایشان به جمهوری اسلامی نسبت می‌دهند یا می‌دادند. یا برخی افراد که در داخل حضور دارند به صورت تلویحی سعی می‌کنند که به نوعی ایران را باعث حمله مشترک آمریکا و اسرائیل نشان دهند؛ این گروه به این امید که “کسی از نیروی پیروز سوال نمی‌کند” دست خودشان را رو کردند ولی با شکست در این پروژه، عملا “اپوزیسیون خارج کشور” را برای مدت مدیدی از بین بردند؛ یعنی سرمایه‌ای که انجمن‌های صهیونی لندن و واشنگتن طی چهل سال برای مقابله با ایران اجیر کرده بود، امروز کاملا مصرف شد و از بین رفت.

گروهی که همراه می‌شوند بخاطر منافع مانند شیرین عبادی یا “مسیح علی‌نژاد” و دیگران (یا فعالان ایران اینترنشنال). این گروه طبعاً آب از سرشان گذشته و امکان نه گفتن به ارباب را نداشته و ندارند. حتی تقسیم کار بین نفرات رجوی و نفرات پهلوی هم این روز‌ها مشخص کرد که نه از سر تفاهم با یکدیگر بلکه از بالا و به صورت دستوری به آنها ابلاغ شده بود و بعد از شکست کودتا دستور منتفی شد و الان مجددا به جان هم افتاد‌ه‌اند.

در این میان البته استثنا هم وجود دارد. مثلا فردی مثل امیر طاهری که سابقه طولانی در حمایت از اسرائیل و تقابل با ایران را دارد صف خودش را از پهلوی جدا می‌کند و اخیرا حتی از شهید علیرضا تنگسیری هم بخاطر دفاع از کشور تجلیل کرد یا اندیشمندانی مثل دکتر محمد سلیمی و رضا فانی و… هم هستند که ممکن است کمتر صدایش در بلندگو‌ها باشد ولی با همه انتقاد‌ها و مخالفت‌هایشان با سیاست‌های حکومتی همیشه عرق ملی و میهنی خودشان را حفظ کرده‌اند.

۲- گروهی که بخاطر روابط اجتماعی خود دنباله‌ رو می‌شوند. این گروه اساساً در جامعه‌ای بسته در کشور‌های اروپائی یا آمریکائی زندگی می‌کنند و یک نوع رابطه ارباب رعیتی یا “قبیله‌ای” با سران قبیله‌شان دارند.

به طور مثال مجاهدین خلق به دلیل زندگی تیمی به صورت شدیدتر و سلطنت‌طلبان به دلیل زندگی بازتر دنباله‌روی را به عنوان یک شیوه زیست، حیات و زندگی در خارج از کشور تبلیغ و افراد را به آن تشویق می‌کنند -حتی کسب و کار و روابط مالی هم فقط در درون همان قبیله کوچک تعریف می‌شود و داد و ستد زیادی با بیرون ندارند – در نتیجه خواسته و ناخواسته دنباله ‌رو دستورات “خان” یا “سر قبیله” هستند چرا که حیات و زیست آنها وابسته به پیروی از دستورات است.

شاخص این افراد این روز‌ها کسانی هستند که اگر بپرسید چرا زیر پرچم اسرائیل تظاهرت می‌کنی خودشان هم می‌گویند که موافق نیستند ولی بخاطر این که در جمعشان “بایکوت” نشوند، حاضر نیستند در چنین تظاهراتی شرکت نکنند. بهای شرکت نکردن بالاست. به طور مثال حتی فروشگاه‌ها و رستوران‌های ایرانی را می‌شود مثال زد که بخاطر از دست ندادن مشتری‌های فلان گروه مجبور می‌شوند پرچم سلطنت‌طلبان را نصب کنند. البته این شامل همه ایرانیان خارج از کشور نمی‌شود و همانگونه که گفتم نیم درصد از فارسی‌زبانان که در خارج از کشور مستقر هستند، ضد ایران و ایرانی به حساب می‌آیند و گوش به سخن رئیس قبیله دارند.

۳- گروهی که جوگیر شده یا می‌شوند؛ این افراد کسانی هستند که بخاطر سابقه فرهنگی (و یا شاید بی‌فرهنگی) با فرهنگ ایرانی-اسلامی مشکل دارند و در خیالات‌شان آرزو می‌کنند که مردم ایران با فرهنگ آنها منطبق شوند. این گروه جوگیر شده را من گروه “سردرگم” می‌نامم. شاخصه‌های این گروه “پناهندگی اقتصادی” آنها در نقطه مقابل “پناهندگی سیاسی” (مثلا قبل از انقلاب و یا حتی سال‌های اول بعد از انقلاب) است. اگر شاخصه پناهندگی فردی، چون دکتر شریعتی، فلسفه، جامعه شناسی و نبوغ سیاسی بود شاخصه پناهندگی این گروه “لودگی”، “لومپن بازی”، “فحاشی”، “چاقوکشی” و امثال آن است. دقت بفرمائید که حتی کسانی که بعد از سقوط شاه به غرب پناهنده شدند و ضد حکومت ایران هستند هم در این تجمعات به هیچ وجه دیده نشده‌اند. مثلا دکتر علیرضا نوری زاده (رابطه نزدیک با عربستان) یا خانم نازنین انصاری (سردبیر کیهان لندن و همکلاسی رضا پهلوی) یا دکتر مهرداد خوانساری (سفیر ایران در لندن در زمان شاه و چندین دهه فعال سیاسی در لندن) و … در این تظاهرات در لندن نه شرکت کردند و نه اساسا خودشان را قاطی کردند.

بی‌وطن یا وطن‌فروش!

تعریف شما از خیانت به وطن چیست؟

بنظرم برای “وطن‌فروشی” اول باید وطن‌پرستی را به رسمیت شناخت. اجازه بدهید در این مورد برخی سلبریتی‌ها در داخل کشور را مثال بزنم. کسی که بخاطر ویزای آمریکا یا کانادا کشتار بچه مدرسه‌ای‌ها را محکوم نمی‌کند خائن به وطن نیست، بی وطن است. این نوع بی وطنی خاص ایران نیست و من در کشور‌های دیگر هم دیده‌ام. البته نه در زمان جنگ، چون اینجا دیگر بحث مخالفت با حکومت نیست بحث دشمن خارجی است و تجزیه ایران. شخصا معتقدم سلبریتی‌ای که در داخل کشور بخاطر منافعش حاضر نیست قتل عمد دختران در مدرسه را محکوم کند حتما اگر خارج زندگی می‌کرد جزو افرادی می‌شد که از “عمو ترامپ” تقاضای بمباران خواهران و مادران‌مان را می‌کرد.

خارج از ایران، شاید خیانت به انسانیت بیشتر مفهوم پیدا کند تا خیانت به وطن (با همان فرض تعریف متفاوت از وطن). اینجا یک فعال ضد جنگ الزاما ایرانی نیست بلکه به عنوان یک انسان با “قتل برای حفظ منافع اقتصادی و سیاسی” مخالفت می‌کند و به همین ترتیب کسی که خواستار بمباران پدر و مادر خودش می‌شود عملا انسانیتش زیر سوال می‌رود و نه ملیتش.

 رجوی قبح وطن‌فروشی را از بین برد

آیا پیشینه خیانت به وطن به صورت گسترده و سازمان یافته در تاریخ ایران وجود داشته است؟ می‌توانید مثال بزنید؟ در ۱۰۰ سال گذشته گروه، سازمان یا طبقه اجتماعی را سراغ دارد که به وطن خیانت کرده باشد؟

وطن‌فروشی با خیانت فرق می‌کند؛ مثلا در زمان استقرار شوروی افرادی در غرب به سیستم حکومت‌های غربی خیانت کردند و اطلاعات جمع کردند و به کمونیست‌ها دادند به دلیل رابطه اعتقادی که داشتند. ولی وطن‌فروشی به مفهوم ضرر زدن به کشور و ملت در ازای دریافت مزد متفاوت است. در ایران در زمان کودتا علیه مصدق و یا در زمان شروع مشروطه نمونه‌های بارزی از وطن‌فروشی هست.

البته از زمان انقلاب فرانسه و تاثیر آن بر عثمانی و بعد ایران، تاریخ ایران شاهد انواع خیانت به وطن و انواع وطن فروشی بود ولی اگر قرار گرفتن در کنار دشمن را در نظر بگیریم – مثل امروز که دسته‌ای در زمان جنگ برای موساد ماموریت اجرا می‌کنند یا در خارج از اسرائیل و آمریکا دفاع می‌کنند – این موضوع در کشور ما کمتر اتفاق افتاده است که به نظرم شاخص‌ترین نمونه آن را می‌شود مجاهدین خلق دانست؛ یعنی رجوی بود که با همکاری با صدام (و دریافت مزد) قبح وطن‌فروشی را از بین برد.

البته همراهان رجوی را هم شاید بتوان به همان چند گروه بالا تقسیم کرد. برخی می‌دانستند، برخی چشم بر هم گذاشتند که نبینند، چون منافعشان ایجاب میکرد، برخی راه پس نداشتند و غرق در آن جمع شده بودند و برخی هم جوگیر شده و آرزوی تطبیق ملت با رویاهایشان را داشتند. نه آنها متوجه بودند که رجوی از صدام به ازای هر نفر سرانه می‌گیرد و نه اینها متوجه‌اند که نتانیاهو بخاطر برآورد رویا‌های چند پناهنده سراغ بمباران ایران نرفته است.

“صدام و رجوی” و “نتانیاهو و پهلوی”

کودتا یا انقلاب برای جابجایی قدرت سیاسی است و با همکاری با دشمنی که قصد تصرف و جدا کردن بخشی از کشور را دارد متفاوت است، با توجه به این نکته همکاری سازمان مجاهدین با صدام خیانت به وطن محسوب می‌شود یا تلاش برای تغییر حکومت؟ با توجه به این مسئله عملیات فروغ جاویدان را چگونه می‌توان تفسیر کرد؟

به نظر من تلاش برای کودتای اخیر که رضا پهلوی به دنبال آن بود و هم فروغ جاویدان (رجوی) برای ایجاد هرج و مرج، تضعیف حکومت و برای امتیازگیری بود.

بحث تقابل با ایران بعد از انقلاب همیشه بر پاشنه تجزیه ایران و نه جابه‌جایی قدرت بوده و هست. تئوری غالب در پنج دهه گذشته همیشه بر این اساس بوده که مجموعه‌ای از فشار نظامی از خارج و هرج و مرج و تضعیف حکومت از داخل می‌تواند در بهترین وجه ایران را تجزیه کرده و یا حداقل باعث امتیاز دادن حکومت شود.

۳۰ خرداد و ۷ تیر – عملیات ترور همزمان با جنگ هشت ساله – بر این تئوری استوار بود. شبه کودتای اخیر هم در کنار موشک‌باران کشور توسط آمریکا و اسرائیل بر همین تئوری تکیه داشت. بحث فروغ جاویدان البته شاید متفاوت باشد، چون در کنار و همزمان با زدن هواپیمای مسافربری، فشار‌های بین‌المللی و … در محتوا “تهاجمی”نبود و “تدافعی” بود و قصدش کم کردن تاثیر پیروزی ایران در جنگ با عراق بود و در نتیجه ندادن امتیاز پیروزی به ایران.

البته دشمن در هر دو مورد یعنی “صدام و رجوی” و این بار “نتانیاهو و پهلوی” اشتباه محاسباتی داشته و شکست خوردند و بنیان این شکست‌ها هم به نظر من به عدم اشراف دشمنان به ابعاد “تاریخ ایرانی” و “فلسفه شیعه” بر می‌گردد.

فکر می‌کنم برای اسرائیل و آمریکا تغییر حکومت به سبک رجوی یا به سبک پهلوی اساسا نه مطلوب و مورد علاقه است و نه امکانپذیر. آمریکا مشخصاً اشراف دارد که سقوط حکومت شاه با دست از کار کشیدن کارگران، پیوستن سربازان به مردم و در نهایت با خواست مردم انجام شد و نه کودتای خارجی و مشخصاً هدفش هم از پنج دهه حمله نظامی خارجی همزمان با بلوای داخلی (با چاشنی تحریم و فشار اقتصادی)، تجزیه ایران و بخصوص جدا کردن مناطق نفت‌خیز است.

نقش مجاهدین خلق در جنگ‌های اخیر

سازمان مجاهدین در حوادث دی ماه (۱۸ و ۱۹) یا جنگ ۱۲ روزه با دشمن در چه زمینه‌هایی (تبلیغاتی، اطلاعاتی یا عملیاتی) همکاری داشت؟

برای من این جالب بود که برای اولین بار تقسیم کار بین همه نیرو‌های نیابتی را دیدم. این هم به نظرم بخاطر روش کار ترامپ و نتانیاهو بود. هر دوی آنها صرفاً دستوری عمل می‌کنند و با نیابتی‌هایشان شوخی ندارند و هر دوی آنها کوتاه‌مدت فکر می‌کنند و سرمایه‌هایشان را می‌سوزانند و به قول معروف راه دومی برای خودشان نمی‌گذارند.

این بار در تقسیم کار چهره انتخاب شده توسط نتانیاهو رضا پهلوی بود. اولین باری بود که رُک اعلام شد و عمل کردند و بقیه موضعی نگرفتند. مجاهدین و مشابهان قبول کردند یا چاره‌ای نداشتند که به شکلی دیگر عمل کنند.

یادم هست اولین بار مجاهدین این کار را برای بنی‌صدر کردند. یعنی به عنوان “هواداران بنی‌صدر” فعالیت کردند. می‌دانیم که جریان پهلوی فاقد تشکیلات منسجم است. زمینه‌سازی‌های ترور‌های موساد (هم اطلاعات و پشتیبانی و تجهیزات) و حتی برخی از ترور‌های مستقیم توسط مجاهدین خلق انجام شد.

‌می‌دانیم که سیستم‎های اطلاعات را از دو روند “منابع عمومی و جمع‌بندی” و روند “نفوذ و کسب اطلاع مستقیم” جمع‌آوری می‌کنند (البته هوش مصنوعی هم این روز‌ها مشخصا کمک موثری در تسریع جمع‌بندی قبل از سوختن اطلاعات می‌کند).

مجاهدین خلق در هر دو شکل اگر تنها نیروی اصلی نبوده باشند حتما با یکی از نیرو‌های اصلی همکاری داشتند. سابقه تخلیه تلفنی، سابقه چریک شهری، سابقه زندگی مخفی و تعلیماتی که بعد‌ها از سرویس‌های مختلف گرفته‌اند این نیرو را به شبکه‌ای کارآمد تبدیل کرده است ولی تاریخچه آنها باعث شد که آمریکایی‌ها ترجیح بدهند پهلوی را جلو بیاندازند که تا امروز علنی در کنار دشمن خارجی ننشسته بود (که البته با این کار او را هم مثل رجوی سوزاندند).

در این مدت مشخص بود که کانال‌های تلگرامی و توییتری و … مجاهدین تقلیل یافته و سلطنت‌طلبان بالا گرفته است. مشخص بود که سیستم‌های مجاهدین عملا تغییر کاربردی داشته و بجای تبلیغ خودشان به تبلیغ پهلوی مشغول بودند؛ که البته الان تمام شده.

 در همه کشور‌ها مجازات خیانت در زمان جنگ اعدام است

در کشور‌های اروپایی مجازات خائن به وطن چیست؟

در تقریبا همه کشور‌های جهان ماکزیمم مجازات خیانت در زمان جنگ اعدام است. در بسیاری از کشور‌ها این احکام سریع و از طریق دادگاه‌های نظامی داده می‌شود و برخی خیر.

به خاطر دارم که حدود سه دهه قبل به یک افسر اطلاعاتی انگلیس در جبل‌الطارق از پشت شلیک کرده و  او را کشتند؛ انگلستان مشخصاً اطلاعیه داد که این فرد در حالی که قصد داشت از طریق اسپانیا و مسیر جبل‌الطارق فرار کند به جرم “خیانت” اعدام شد. توضیح بیشتری هم داده نشد.

در موارد خفیف‌تر مانند “آشپزی برای دشمن” یا “کار در دفتر دشمن” به خاطر دریافت غذای بهتر نیز مجازات وجود داشت، بعد از جنگ جهانی دوم این دست از افراد را با سر تراشیده در شهر چرخاندند و تنبیه‌های مشابه آن را در نظر گرفتند.

امروز در اوکراین “طفره رفتن از مبارزه با دشمن” عملا جرم است و در مواردی خیانت محسوب می‌شود؛ رسیدگی آن هم با دادگاه نظامی است؛ همچنین فیلم‌های از انواع شکنجه متهمین در وسط خیابان در اوکراین می‌بینیم که قابل تأمل و توجه است.

اگر از بحث خیانت که به عنوان جرم نابخشودنی تلقی می‌شود، گذر کنیم به بحث جرایم در غرب می‌رسیم که بسیار ایدئولوژیک است مانند تظاهرات بدون اجازه برای فلسطین در انگلستان که زندان دارد. یا عدم پر کردن برگه‌ای که در سفر به آمریکا مشخص کند که شما “اعتقاد کمونیستی” ندارید. در فرانسه توهین به سکولاریزم جرم است. داشتن روسری در مدارس جرم محسوب می‌شود.

همین الان آقای “یوسف عزیزی” از دانشگاهیان ایرانی معروف در آمریکا صرفاً به خاطر مصاحبه (و گفتن واقعیت و نه حمایت از ایران) به صورت نامحدود در زندان آمریکایی‌ها است.

پایگاه اطلاع‌رسانی مرکز اسناد انقلاب اسلامی- بهنام علیپور

نوشته بازخوانی تاریخی مسئله خیانت به وطن در گفت‌و‌گو با مسعود خدابنده اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

ویلیامز معتقد است که ترامپ از زمان خروج واشنگتن از توافق هسته‌ای در سال ۲۰۱۵، سیاست “زور” را علیه ایران به کار گرفته است و این سیاست تا امروز ادامه دارد: “در ماه مه ۲۰۲۶، حتی زمانی که پیشنهاد صلح ایالات متحده منتشر شد، ترامپ همچنان تهدید به حملات مجدد می‌کرد و از ایران می‌خواست تنگه هرمز را بازگشایی کند. شکاف بین واژگان و سیاست دیگر در درون قدرت پنهان نیست. این خود قدرت است.”

نویسنده میدل ایست مانیتور از زمینه‌سازی‌های آمریکا از طریق سخن پراکنی‌های بسیار، استفاده ابزاری از واژگان حقوق بشری و دمکراسی خواهی، پیش از تهاجم نظامی به ایران می‌نویسد: “جنگ فقط زمانی متولد نمی‌شود که موشکی از پرتابگر خارج شود. این جنگ در جلسات استماع، مصاحبه‌های استودیویی، مقالات اندیشکده‌ها، جلسات اسپانسرهای مالی و تیترهای خبری آماده می‌شود.”

به نوشته او در این لفاظی های پیش از جنگ “به مردم آموزش داده می‌شود که دیپلماسی ساده‌لوحانه است، و در پی آن به آنها گفته می‌شود که زور اجتناب‌ناپذیر است”. و در ادامه از به کار بردن همین الگوی تکراری در بحران فعلی تنگه هرمز می‌نویسد: “آبراهی که سهم قابل توجهی از انرژی جهانی قبل از جنگ از طریق آن منتقل می‌شد، اکنون به صحنه‌ای برای تهدیدها، تحریم‌ها و چانه‌زنی تبدیل شده است. ترامپ حتی در مورد لغو تحریم‌های شرکت‌های چینی که نفت ایران را خریداری می‌کنند، نه به عنوان یک مسئله اخلاقی، بلکه به عنوان یک ابزار چانه‌زنی در یک معامله بزرگتر بین قدرت‌های بزرگ، صحبت کرده است.”

جنی ویلیامز که پیش‌تر مقالات تحقیقی درباره نقش لابی‌های ثروتمند مجاهدین خلق و اسراییل در تاثیرگذاری بر سیاستمداران جنگ طلب آمریکایی نوشته است، بار دیگر در این مطلب توضیح می‌دهد که پول چگونه بر آماده سازی بستر جنگ در گفتمان‌های پیش از آن اثر دارد: “اینجاست که لابی‌گری و پول اهمیت پیدا می‌کند.”

او نخست از آیپک لابی اسرییل در حکومت آمریکا صحبت میکند: “آیپک ماموریت خود را کمک به پیروزی نامزدهای طرفدار اسرائیل و شکست دادن منتقدان رابطه ایالات متحده و اسرائیل توصیف می‌کند. این سیاست قانونی است، اما قانونی بودن، بی‌طرفی اخلاقی نیست. گروه‌های خارجی، از جمله آیپک، تقریباً ۷۰ میلیون دلار به شش رقابت آزاد کنگره در ایالت ایلینوی در سال ۲۰۲۶ تزریق کردند.”

به این ترتیب جنگ طلبان ضد ایرانی موفق می‌شوند اجماع سیاست خارجی را بخرند، سازمان دهی کنند و نهایتا اجرا کنند. در این مسیر ویلیامز به نقش تسهیل کننده تشکیلات مجاهدین خلق و شبکه ایران اینترنشنال برای حمله نظامی به ایران می‌پردازد: “ایران اینترنشنال و مجاهدین خلق لایه دیگری از همین سیستم را آشکار می‌کنند: تبدیل سیاست تبعیدی به یک تئاتر مشروعیت غربی. ایران اینترنشنال مدت‌هاست که با سوالات جدی در مورد بودجه‌های مبهم مرتبط با عربستان سعودی روبرو بوده است، در حالی که این کانال نفوذ دولت را انکار کرده است. مجاهدین خلق در سال ۲۰۱۲ از فهرست تروریسم ایالات متحده حذف شد و بعداً توسط مقامات سابق ایالات متحده به عنوان یک طرف مذاکره احتمالی مورد توجه قرار گرفت.”

در این روش سیاستگذاری، “جامعه پیچیده ایران، با تمام طبقات اجتماعی، خاطرات، فقدان‌ها و غرایز سیاسی‌اش، در قالب جملات کوتاه انگلیسی و شعارهای صحنه کنفرانس خلاصه می‌شود. میکروفون تبعیدی‌ها دقیقاً زمانی مفید واقع می‌شود که آنچه واشنگتن از قبل می‌خواهد بشنود را تأیید کند.”

روزنامه نگار میدل ایست مانیتور به درستی تاکید می‌کند که “سخن از حقوق بشر باید از مردم در برابر ابزار شدن محافظت کند اما آمریکا در مورد ایران، اغلب برعکس عمل می‌کند.” به باور او، آمریکا و عواملی چون مجاهدین خلق و ایران اینترنشنال، “زنان، دانشجویان، کارگران و خانواده‌های ایرانی به عنوان شاهدان اخلاقی مورد استناد قرار می‌دهد، اما به ندرت به آنها اجازه می‌دهند که خود راه حل را تعریف کنند.”

“رنج مردم” قابل جابجایی می‌شود به سخنرانی‌های کنگره، بخش‌های خبری شبکه‌ها و ضیافت‌های شام اهداکنندگان، و سپس از این رنج برای توجیه سیاست‌هایی که خود مردم انتخاب نکرده‌اند، استفاده می‌شود.

جنی ویلیامز توصیه می‌کند که همبستگی با ملت ایران باید به معنای کاهش دما، باز کردن فضای دیپلماتیک و امتناع از تبدیل یک ملت به آزمایشگاهی برای زورگویی باشد و در پایان می‌گوید: “بحران آمریکا نه تنها استراتژیک است، بلکه اخلاقی نیز هست. این کشور یاد گرفته است که همزمان با ساختن زیرساخت‌های زور، به زبان حقوق بشر صحبت کند. به همین دلیل است که جنگ با ایران ابتدا در تخیلات پولی، رسانه‌ای و اخلاقی واشنگتن ساخته می‌شود”. تشکیلات مجاهدین خلق و شبکه‌هایی چون ایران اینترنشنال در ساخت این تخیلات نقش مهمی ایفا می‌کنند.

مزدا پارسی

نوشته میدل ایست مانیتور: مجاهدین و ایران اینترنشنال، نمایش مشروعیت غربی اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

31 شهریور سال 1359 جنگ عراق علیه ایران شروع شد. من در آن زمان سرباز بودم و در جریان مأموریتی به شیراز متوجه شدم که عراق به ایران حمله همه جانبه ای نموده و این خبر آن قدر مهم بود که تمام دنیا را تکان داد. صدام حسین رئیس دولت عراق فکر می کرد با حمایت غرب و ضعف حکومت ایران که تازه شاه را سرنگون کرده بودند می تواند قسمتی از خاک ایران را ضمیمه خاک خودش نماید.

صدام (پس از لغو قرارداد 1975 الجزایر در 26 شهریور و ادعای تسلط کامل بر آبراه اروند) تهاجم سراسری خود به خاک جمهوری اسلامی ایران را آغاز کرد. به طور کلی اهداف عراق از حمله به ایران در سه سطح طبقه‌بندی می‌شود: لغو قرارداد الجزایر؛ تجزیه‌ی ایران با جدا کردن استان خوزستان و براندازی نظام جمهوری اسلامی ایران. در حمله همه جانبه، ارتش عراق توانست بیش از 15 هزار کیلومتر مربع از اراضی ایران را اشغال کرده و در آن استقرار یابد.

درگیری جمهوری اسلامی با صدام؛ بنی‌صدر و سازمان مجاهدین خلق را به این طمع واداشته بود که تا حد امکان برای تضعیف نظام در داخل کشور بکوشند. آن‌ها تصور می کردند که امام و امت به دلیل درگیر جنگ بودن، قدرت باز کردن یک جبهه‌ی داخلی را ندارند، و همچنین به خود اطمینان می‌دادند که حامیان نظام برای حفظ قدرت، حاضر به هر گونه‌ عقب‌ نشینی از ملاک‌ های مکتبی انقلاب خواهند بود. به همین دلیل سازمان مجاهدین خلق با حیله گری و فریب کاری ابتدا تهاجم ارتش عراق به ایران را محکوم نمود و خواهان حضور نیروهایش در جبهه ها شد ولی بعد از مدتی عنوان داشت که نفراتش را در جبهه ها دستگیر می کنند و عملاً دستور داد که نیروهایش از جنگ خارج شوند.

زمانی که لازم بود همه در مقابل دشمن خارجی وحدت عام و فراگیر داشته باشند مجاهدین خلق هم در ظاهر این ادعا را داشتند ولی بر کسی پوشیده نبود که در عمل و در عرصه‌ی درگیری‌ های سیاسی داخل کشور، سازمان از مواضع خائنانه خود در باره ‌ی نظام و نهادهای نوپای آن دست برنداشته و همچنان بر طبل ادّعاهای خود مبنی بر تشنج‌‌آفرینی و متهم کردن نهادهای نظام به انجام دادن اعمال غیرقانونی، می‌کوبید.

همه ی گروه ها در مورد جنگ موضع گیری کردند و عراق را مقصر دانسته و در تحلیل هایشان حکومت عراق را شروع کننده جنگ معرفی می کردند. هر گروهی بر اساس ایدئولوژی خود به تحلیل جنگ می پرداخت. در این میان نیز گروه سازمان چریک های فدایی خلق شاخه اکثریت شعار پاسداران را به سلاح سنگین مسلح کنید سرمی داد و خواهان شرکت گسترده مردم در جنگ علیه عراق متجاوز بود.

زمانی که سرباز بودم و بعضی اوقات به جبهه می رفتم شاهد بودم که نفرات سازمان به دنبال سلاح و جمع آوری آن هستند و اصلاً مسأله شان جنگ با دشمن خارجی نیست. یعنی مشخص بود که جمع کردن سلاح به صورت یک دستور تشکیلاتی است. در مورد سازمان چریک های فدائی خلق هم گفته شده بود که اگر در عملیاتی توانستید سلاح به دست آورید آن را با خودتان آورده و تحویل سازمان بدهید.

همچنین در جبهه ها نیز نفرات سازمان مجاهدین خلق به دنبال اطلاعات جنگ بودند. اعضای سازمان از همان روزهای نخست شروع جنگ، پس از ورود به جبهه‌ها، شروع به جمع‌آوری اخبار و اطلاعات مربوط به یکان‏های نظامی خودی و تهیه‌ ی عکس از محل استقرار و استحکامات آن‌ ها ‌کردند که این کار آن ‌ها با مخالفت فرماندهان ارتش رو به رو شد. پس از آن‏ که با وجود تذکرات پی‏ در پی، مجاهدین خلق دست از اقدامات خود برنداشتند، نیرو‌های ارتش مقر آن‌ ها را محاصره و نیروهایشان را دستگیر کردند و مدارک و اسناد جمع‌ آوری ‌شده را که شامل اطلاعات مربوط به وضعیت استراتژیک ارتش و موقعیت جبهه ‌ها و برخی اسناد دیگر بود ضبط نمودند.

… هر روز که از جنگ می گذشت کم کم مجاهدین خلق در رسمیت بخشیدن به حضور تشکیلاتی نظامی خود در مناطق جنگی، حتی با توسل به بنی‌ صدر رئیس ‌جمهور – که در نیمه ‌ی دوم 1359 آرام آرام به متحد استراتژیک سازمان بدل شده بود – ناکام ماندند. تبلیغات سازمان در مورد جنگ به اعلام این که تعدادی از نیروهای نظامی که شهید شدند مربوط به سازمان بوده محدودتر شد و کم کم موضع گیری سیاسی علیه دولت عراق کمرنگ تر گردید و تحلیل‌ های سازمان بیش ‌تر معطوف به مقصّر نشان دادن نظام جمهوری اسلامی در زمینه ‌‌‌سازی وقوع جنگ شد، تا آن‌ جا که سه روز قبل از شورش مسلحانه ‌ی 30 خرداد1360، سازمان در موضع‌‌ گیری درباره ‌ی بمباران مشکوک و پیچیده ‌ی تأسیسات هسته‌ ای عراق به دست اسرائیل، تلویحاً نظام جمهوری اسلامی را همسو با آمریکا و رژیم صهیونیستی برشمرد.

به اعتقاد شماری از تحلیلگران، این تغییر موضع و آغاز همکاری‌‌های گسترده ‌ی نظامی و امنیتی سازمان با عراق که ابتداً غیرعلنی بود و بعد به سرعت آشکار شد، ثابت نمود که از ابتدا، موضع سازمان در مورد جنگ، به دور از صداقت و فرصت‌ طلبانه بوده است تا جایی که مسعود رجوی در مقرش (اور فرانسه) با طارق عزیز نایب رئیس جمهور عراق ملاقات داشته و قرارداد صلح امضا می کند…

سازمان بعد از شکست در موضوع جنگ، خط کاریش را عوض نموده و به دنبال ایجاد نا آرامی و زد و خورد خیابانی بود تا نقطه ای که تصمیم گرفتند در مقابل رهبر انقلاب و دوربین خبرنگاران یک راه ‌پیمایی به طرف جماران به راه بیاندازند. به منظور آماده ‌سازی زمینه ‌‌های لازم برای حرکت، آن‌ ها نامه‌ ای به حضور امام نوشتند؛ افراد سازمان در این نامه کوشیدند در همه‌ ی اغتشاشات و درگیری ‌ها حکومت ایران را مقصر جلوه داده و خود را تبرئه کنند، همچنین تلاش نمودند تا مسائل وقت سازمان را تحت پوشش گذشته ‌ی سازمان و بنیان‌‌ گذاران آن قرار دهند.

این گونه تحرکات، تشنج‌ آفرینی ‌ها و عملیات‌ متعدد تروریستی و خرابکارانه‌ ی سازمان در حالی انجام می ‌شد که با گذشت نه ماه از جنگ، نیروهای ایرانی نتوانسته بودند به پیروزی چندانی در آزادسازی مناطق اشغالی دست یابند و به همین دلیل کشور در ورطه ای از ناآرامی داخلی و تجاوز خارجی قرار گرفته بود. سازمان دیگر به نقطه ای رسیده بود که فکر می کرد با وارد شدن به مبارزه مسلحانه، می تواند استراتژی سرنگونی حکومت را در دستور کار قرار دهد. رجوی برای این که وارد مبارزه مسلحانه شود نیاز به یک بهانه داشت و آن هم به صحنه آوردن نیروهای خود به خیابان ها بود.

در این مقطع، رهبران سازمان تصور می‌ کردند که نظام جمهوری اسلامی به دلیل نابسامانی‌ های داخلی و همچنین تجاوز خارجی، قادر به ساماندهی وضعیت نبوده و در اوج استیصال قرار دارد و از آن جا که از بُعد منطقه ای نیز دچار انزوا است و از نظر اقتصادی هم در وضعیت بدی به سر می‌بَرد، در آستانه ‌ی سقوط قرار دارد. با این دلایل؛ سازمان در فراخوانی از نیروهای خود خواست به خیابان ‌های تهران و شهرستان ها بیایند، اما برخلاف پیش‌ بینی سران سازمان مبنی بر حضور 500 هزار نفر، فقط 3 هزار نفر به خیابان ‌ها آمدند که آن‌ ها هم بر اثر مقابله‌ ی مردم و نیروهای انقلابی متواری شدند. تکاپوی سازمان برای دستیابی به قدرت که در دو خط موازی چانه‌زدن برای گرفتن سهمی از قدرت و قدرت‌ نمایی خیابانی بروز می‌کرد، زمینه ای را به وجود آورد که نظام ‌جمهوری اسلامی مجبور شد در برابر استراتژی جنگ مسلحانه‌ ی سازمان با نظام از تاریخ ۳۰ خرداد ۱۳۶۰، واکنش نشان داده و برای حفظ امنیت کشور، با اقدامات مسلحانه ‌ی سازمان مقابله کند. در واقع اشتباه سازمان در ارزیابی اوضاع اجتماعی، موقعیت جمهوری اسلامی و توان سازمان موجب شد تا سازمان در این اقدام خود با شکست فاحشی رو به رو شود و این نقطه ای بود که دیگر سازمان راه بازگشتی برای خود باقی نگذاشت و هر روز فکر می کرد که می تواند به سرنگونی خیالی خود دست یابد.

صفحه های 16 الی 21

تنظیم: عاطفه نادعلیان

نوشته سرنگونی خیالی اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

سازمان تروریستی مجاهدین در این وانفسای کشتار و شهادت مردم، عملا خط سیاسی خنثی را انتخاب و آن را در کمال بزدلی و بیشرفی جنگ هیئت حاکمه ایران !!! با آمریکا و اسراییل عنوان نمود . در بررسی رویکرد سیمای ضدآزادی این گروه همان بس که فقط برتری های نظامی اسراییل و امریکا را در این جنگ با بوق و کرنا منعکس می کرد! تا این لحظه هیچ موضع گیری نسبت به شهادت مظلومانه 168 کودک مدرسه شهرستان میناب با 28 معلم همان مدرسه توسط دست اندرکاران تروریستی این سازمان رسانه ای نشده است. هیچ بحثی در خصوص مورد هدف قرار گرفته شدن مجتمع های مسکونی مردم عادی و به شهادت رسیدن زن و کودک و پیر و جوان در سخنان رهبران این جریان تروریستی مطرح نگردیده است.

به راستی ماهیت پلید این خط همیشه وابسته به سردمداران زر و زور و تزویر از صدام حسین عراقی تا حکام مرتجع کشورهای عربی و تا روابط آشکار و پنهان با اصحاب ورشکسته سیاسی ، امنیتی و مواجب بگیر اروپایی و امریکایی بیشتر از پیش در عرصه میهنی و جهانی نمایان شده است . بنظر می رسد خط کاری به اصطلاح مسلح کردن کانون های مرتبط با این گروه با ضربات مداوم نهادهای امنیتی کشور و هوشیاری مردم از بین رفته و وجهه رسانه ای در این خصوص دیگر منتشر نمی شود .

جنگ تحمیلی اخیر با ایجاد همدلی و اتحاد بین اقشار مختلف مردم جان برکف، علیرغم مشکلات اقتصادی، صفحه جدیدی در برگهای تاریخ سیاسی حرکت رو به جلوی مردم قهرمان کشورمان گشود .

تبلیغ فعالیت های مداخله جویانه مسئولین اجرایی آمریکا، گرا دادن برای ترور شخصیت های نظامی و سیاسی و ارتباط مستمر با همان کانون های ستمگر در ارائه برنامه و پیشنهاد برای اثرگذاری بیشتر تحریم ها علیه کشورمان ، از رویکرد وطن فروشانه این جریان تروریستی بشمار می آید. ملاء اجتماعی این گروه در شبکه مجازی به صفر رسیده و توان اقداماتی همچون تخلیه تلفنی شهروندان کشور نیز با روشنگری های رسانه ای کشور عملا خروجی لازم برای بهره برداری خائنانه توسط آنان را با بن بست مواجه ساخته است . واز همه مهمتر رهبری واداده این سازمان تروریستی هیچ بیانیه ای برای محکوم کردن حملات بمباران مناطق مسکونی و بشهادت رسیدن بیش از 3000 نفر از مردم عزیز کشورمان تاکنون صادر نکرده اند. مسلما این روزهای سرنوشت ساز در صفحات تاریخ ساز کشورمان به زیبایی با مقاومت جانانه و حضور در تجمعات باشکوه شبانه و خیابانی ثبت خواهد شد و آینده سیاه و نکبت بار این تشکیلات مخوف در اذهان باقی خواهد ماند .

مسعود تقی پوریان

نوشته رویکرد مجاهدین خلق در جنگ تحمیلی آمریکایی – صهیونیستی اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

این مقاله تلاش دارد به لحاظ محتوایی مشخص کند چرا سخنان علی صفوی دروغ است. مسئله فقط “اتهام” های مطرح شده بر علیه مجاهدین نیست، بلکه وجود اسناد و گفتگوهایی است که در آنها خود رهبران مجاهدین درباره دریافت سلاح، تجهیزات، نفت و هماهنگی عملیاتی با عراق صحبت می‌کنند.

صفوی در جائی می گوید: ما تحت شدیدترین سانسور قرن بودیم. (خود را قربانی نشان دادن / مظلوم‌نمایی) به دلیل اغراض سیاسی دولت‌های استعماری، روی حقایقی که ما می‌گوییم خاک پاشیده‌اند.

در حالی که رهبران و مسئولان سازمان مجاهدین از مصاحبه با خبرنگاران مستقل خودداری می‌کنند، این سازمان با پرداخت پول‌های هنگفت به تلویزیون‌ها، روزنامه‌ها و مجله‌های بزرگ جریان اصلی در آمریکا و کشورهای اروپایی، مقالات، ویدئو کلیپ‌های تبلیغی و آگهی‌های خود را منتشر می‌کند. با وجود همه اینها، علی صفوی از “سانسور قرن” علیه سازمان مجاهدین سخن می‌گوید.

فیلم‌هایی از گفت‌وگوهای مسعود رجوی و دیگر مسئولان مجاهدین با مقامات استخبارات (سازمان اطلاعات و امنیت عراق) و ارتش عراق وجود دارد که در آنها درباره موضوعات متعددی صحبت می‌شود، از جمله:

• هماهنگی‌های سیاسی
• هماهنگی‌های اطلاعاتی ـ امنیتی
• هماهنگی‌های نظامی ـ عملیاتی
• حل‌وفصل نیازهای مالی سازمان مجاهدین

دریافت تسلیحات، تانک و خودروهای زرهی از عراق

مذاکرات مسعود رجوی با سپهبد صابر الدوری، رئیس سازمان اطلاعات و امنیت عراق (استخبارات) ـ پس از سال ۱۹۹۱
مسعود رجوی: “از زمانی که از استخبارات بیرون آمده‌اید، اطلاعات شما غلط بوده است. اگر ۴۰۰ تانک داشتیم، چرا باید شما را این‌قدر اذیت می‌کردیم؟ … در حال حاضر ما ۱۲۰ تانک داریم …”
صابر الدوری: “من حساب کرده‌ام که مجموع تانک و زره‌پوش و کلیه ادوات زرهی که در اختیار شماست، ۴۰۰ دستگاه می‌شود…”
صابر الدوری: “چه امکاناتی در این ماه اخیر به شما داده‌ایم؟”
مسعود رجوی: “هیچ امکان زرهی به ما نداده‌اید، حتی یکی.”
صابر الدوری: “در لیستی که من در دست دارم بیش از ۵۰۰۰ مورد است…”

سهمیه نفت عراق برای مجاهدین

مسعود رجوی در دیدار با سپهبد طاهر الجلیل حبوش، رئیس سازمان امنیت (استخبارات) عراق، درباره افزایش سهمیه نفت گفت‌وگو می‌کند ـ تابستان ۱۹۹۸
حبوش: “سهمیه ۱۸ میلیون بشکه نفت برای هر شش ماه جهت فروش می‌باشد…”
مسعود رجوی: “ما برای هر بشکه ۳۰ سنت می‌گیریم که ۱۰ سنت آن هزینه جاری می‌شود…”
حبوش: “در نامه توضیح دهید که از فروش ۵ میلیون بشکه چه میزان عاید مجاهدین می‌شود…”

همکاری اطلاعاتی مجاهدین با ارتش عراق

همکاری اطلاعاتی مجاهدین با ارتش عراق برای ارائه مشخصات اهداف در ایران
گفت‌وگوی عباس داوری، نماینده سازمان مجاهدین، با نماینده سازمان امنیت (استخبارات) عراق
عباس داوری در این گفت‌وگو مشخصات جزئی و اطلاعات اهدافی در ایران را برای بمباران هوایی در اختیار نماینده استخبارات عراق قرار می‌دهد؛ از جمله اطلاعات مربوط به پل سومار، پل رودخانه بهمنشیر، محله گیشا (کوی نصر) در تهران و نقاطی در اصفهان.
آنچه در گفت‌وگوی علی صفوی با کامبیز غفوری مطرح شد، صرفاً ابهام سیاسی بر سر رابطه سازمان مجاهدین با عراقِ صدام حسین نیست، بلکه موضوعی مربوط به نسبت میان «ادعا» و «سند» است. صفوی در این برنامه هرگونه وابستگی مالی، نظامی و اطلاعاتی سازمان مجاهدین به حکومت صدام حسین را انکار می‌کند و بسیاری از این موارد را «پروژه شیطان‌سازی» می‌نامد. این درحالی است که اسناد چیز دیگری را نشان می دهند.
(مشروح این مطلب در مورخ 20 اردیبهشت ماه 1405 در کیهان لندن منتشر شده است)

حنیف حیدر نژاد

نوشته دروغ‌های سازمان مجاهدین درباره نوع رابطه با عراقِ صدام حسین اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

در 30 خرداد سال 60 بین همراهی و همدلی با مردم ایران و انقلاب نوپایشان رو در روی ملت ایران قرار گرفتند و با جنگ مسلحانه و عملیات تروریستی در داخل کشور نه تنها صف خود را از ملت ایران جدا کردند بلکه مورد تنفر مردم قرار گرفته و از کشور بیرون رانده شدند .
در جنگ عراق علیه ایران باز هم جبهه خیانت و همدستی با دشمن ملت و کشور ایران را برگزیدند و به پیاده نظام ارتش صدام تبدیل شدند و مورد خشم و تنفر مردم قرار گرفتند .

بعد از سرنگونی صدام و ورود ارتش آمریکا به عراق و در اختیار گرفتن کنترل کشور عراق باز هم در یک طرفه العینی همه شعارهای ضد امپریالیستی گذشته را از ذهن و ضمیر خود پاک کردند و به نمایندگان ارتش و دولت دست نشانده آمریکا در عراق پناه بردند .
و این سلسله زنجیره خیانت از همان موقع بنا نهاده شده و تاکنون ادامه دارد .

حال قبل از پرداختن به حوادث دی ماه 1404 ، جنگ 12 روزه و جنگ تحمیلی رمضان بد نیست مروری کنیم بر علل و ریشه های بی ریشگی و بی بته بودن مجاهدین و رجوی ها در داخل کشور .

آنها پوچی توهمات قبلی خود مبنی بر خلقی بودن همراه با نام های پرطمطراق “ارتش آزادیبخش ملی ایران”، “خلق قهرمان ایران”، “کانون های شورشی” و… را با حضور مردم ایران در کف خیابانها دیدند و متوجه بی ریشه بودن و بی وطن بودن خویش شدند . و در بسیاری موارد علنا خود را عقب و عقب تراز رضا پهلوی و حتی برخی جریانهای تجزیه طلب و مزدوران خارجی یافتند.

در حوادث دی ماه 1404 در حالی که خودشان بصراحت و روشنی متوجه شدند که از قافله بسیار عقب هستند و حتی اغتشاشگران کف خیابان هم نسبت به رجوی ها ابراز تنفر و برائت نمودند، اما آنها ناگزیر لیستی از کشته شده ها را بنام “شهدای مجاهد” اعلام کردند و بعنوان خوش رقصی برای آمریکا و اسرائیل بعنوان بیلان کار به اربابانشان ارائه کردند.

حال فرصت مناسبی است تا پاسخ خیانت هایشان علیه مردم ایران را دریابند و جواب سوالاتی که در ذهن همه مسئولین رده های بالای سازمان مجاهدین هست را از واکنش های مردم متوجه شوند. البته اگر وجدان بیداری داشته باشند: که چرا مردم ایران در طیف ها و افرد مختلف حتی در بین منتقدین و معترضین هم نسبت به مجاهدین و مریم رجوی ابراز تنفر می نمایند ؟!

من خودم بعنوان یک فرد پرسشگر و حتی با دید تحقیق و نتیجه گیری؛ حتی یک شعار، یک عکس و یک پوستر از مجاهدین، مسعود و مریم رجوی در هیچ خیابان و حتی کوچه و پس کوچه های شهر ندیدم .

پس بد نیست از میان تمام قضات برجسته جهان ، عدالتخواهان ، منصفان و تحلیلگران و….سایر مراجع ذیربط ملت ایران را بعنوان برترین و عادل ترین قاضی انتخاب کنیم و نتیجه جنایات و خیانت های مجاهدین علیه این ملت را به قضاوت و نتیجه گیری بنشینیم .
و اکنون نیز شاید گذرگاه و بزنگاه آخر برای کشور و ملت ایران از یک طرف و آمریکا و اسرائیل با همه دم و دنبالچه ها و نوچه هایشان در طرف دیگر باشد . شاید آخرین شانس و اقبال شما و سازمانتان باشد تا در مقابل کرامت و بزرگی ملت ایران توبه کنید و با اعلام برائت از آمریکا و اسرائیل برای خود حداقل عاقبتی دست و پا کنید .

آیا وقت آن نیست که به سرنوشت کودکان میناب فکر کنید و شرم کنید ؟

آیا اگر از شهادت همه مدافعان این آب و خاک بگذریم و تنها به دانش آموزان و کادر پزشکی و نیروهای امدادی ، کادر درمان و افراد عادی و غیر نظامی فکر کنیم، شما در این میان هیچ تناقض و عذاب وجدانی ندارید ؟ البته اگر وجدانی باشد!

آیا تخریب پل ها و زیرساخت ها ، آزمایشگاه پاستور و صنایع فولاد ، دانشگاه صنعتی شریف ، صنعتی اصفهان و ایستگاههای فضایی وجود شما را به درد نمیا ورد و متناقض نمیشوید ؟

آیا شما اصلا بفکر منافع ملت ایران هستید ؟

آیا در مقابل تقاضا و درخواست از آمریکا برای بمباران و نابود کردن زیرساخت های ایران چه حسی دارید ؟ بنظرم با پاسخ به این سوالات به علت خشم و تنفر ملت ایران نسبت به خودتان خواهید رسید.

علی مرادی

نوشته فرصتی که از دست رفت اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

حال جهت اطلاع این خانم خودشیفته و فرافکن، می گویم: یادت باشد ما درعصر آگاهی و دنیای اینترنت هستیم که خوشبختانه تمامی عملکرد خیانت آمیز و جرم هایی که تشکیلات شما مرتکب شده با دلیل و مدرک وجود دارد و توضیحات شما فقط به درد اعضایتان می خورد که سالهاست آنها را در بیغوله اشرف در جهل وناآگاهی نگاه داشتید. اما من برای آگاهی افکار عمومی و یادآوری فقط بخشی از جرم های مرتکب شده مجاهدین و رهبرشان در حق مردم ایران را یادآور می شوم.

1- خود خواهی و خود محوری : رهبر شما بعد از پیروزی انقلاب 57 اصرار داشت که باید خود و سازمانش در راس رهبری ایران قرار بگیرند.

2- فریب دادن افکار جوانان جامعه : رهبر شما با زیرکی و فریبکاری بی مانند خود توانست تعداد زیادی از جوانان صادق و ساده جامعه آن زمان را با شعارهای فریببنده و البته با رنگ و لعاب مذهب، فریب و جذب کند و در مراحل بعد به قربانگاه ببرد و خود نیز بعدا فرار کند.

3- ترورهای کور وبی هدف : شما وقتی به خواسته نامشروع خود نرسیدید مگر موج ترورهای کور را شروع نکردید که در پی آن عده ای بیگناه کشته شدند ؟!

4- همدستی با استعمارگران در دوران پس از انقلاب : بعد از پیروزی انقلاب 57 درحالیکه می دانستید انقلاب نوپاست و دشمنان زیادی بدنبال شکست آن هستند تا دوباره مردم ایران را وابسته خود کنند، نه تنها در کنار ملت ایران نماندید بلکه با استعمارگران همکاری اطلاعاتی کردید تا شکست انقلاب نوپا محقق شود.

5- همکاری با دشمن متجاوز : رهبر شما و کل تشکیلات اوایل شروع تجاوز صدامیان به کشور اقدامات خرابکارانه و ترورهای کور را تشدید کردید .

6- گرا دادن به موشک های دشمن متجاوز : چون ملت ایران دست رد به سینه شما و رهبرتان زد، از آنها کینه به دل گرفتید و به همین خاطر وقتی موشک های صدامیان به شهرهای ایران اصابت می کرد، اطلاعات اصابت آن را به ارتش عراق می دادید تا موشک های بعدی دقیق تر اصابت و تعداد بیشتری از مردم کشته شوند. کشتار دانش آموزان دبستان پیروز در بهبهان که یادتان نرفته که بر اثر موشک صدام بیش از 95 دانش آموز ومعلم شهید شدند.

7- دادن اطلاعات هسته ای ملت ایران به دشمن : مگر همین جعفر زاده و مهدی ابریشمچی از مسئولان مجاهدین نبودند که کنفرانس های متعدد می گذاشتند و با افتخار از روی نقشه مکان های تاسیسات هسته ای ملت ایران که با رنج و زحمت دانشمندان ایرانی ساخته شده بود را عملا به دشمنان ایران لو می دادند .

8- دست داشتن در به شهادت رساندن دانشمندان ایرانی : مگر شما به طرق مختلف بدنبال شناسایی دانشمندان هسته ای ایران نبودید و مگر اسامی آنها را برای ترورشان به اسرائیل نمی دادید؟ هر چند تعدادی از آنها را خودتان با پول و امکانات اسرائیل شهید کردید. این اقدام شما آنقدرننگین بود که برخی ازسازمان های اطلاعاتی غربی به همکاری و دست داشتن شما در به شهادت رساندن دانشمندان هسته ای ایران اذعان کردند.

9- التماس ازغربی ها و آمریکا برای اجرایی کردن تحریم های گسترده علیه ملت ایران : مگر رهبر شما بارها و بارها به دولت های غربی و آمریکا نامه ننوشت و بیانیه نداد و از آنها درخواست نکرد تا ملت ایران را تحریم کنند؟ در حالیکه می دانستید تحریم ها باعث می شود تا هرچه بیشتر به مردم ایران و بخصوص به قشر کم درآمد فشار بیآید ؟

10- همکاری با دشمن در جنگ تجاوزکارانه اخیر به ایران : مگر در حالیکه هواپیماهای آمریکایی و اسرائیلی کشور ایران را بمباران می کردند، رهبر فرصت طلب شما به کانون های به اصطلاح شورشی خود در ایران فراخوان نداد تا حملات خرابکارانه خود را افزایش دهند؟ آیا این خیانت به ملت وهمسویی با تجاوزگر نبود ؟

زهرا مریخی باید بداند که پرونده جرم و جنایت مجاهدین و شخص رجوی آنقدر سنگین است که ملت ایران اصلا نه فراموش می کنند و نه می بخشند. من فقط تعدادی از آنها را برشمردم و جرم هایی که این خانم و تشکیلات مجاهدین درحق اعضای خود و خانواده های آنها روا داشته است به جای خود و به این خانم می گویم که روزی یکجا تشکیلات شما حساب همه آنها را پس خواهد داد. به یاری خدا ملت ایران از این بحرانی که رژیم های جنایتکار آمریکا و اسرائیل تحمیل کردند با پیروزی و سرفرازی عبور خواهند کرد و آنوقت به حساب همه خیانتکاران خواهند رسید. به امید آن روز .

حمید دهدار حسنی

نوشته مروری بر جرم و جنایات مجاهدین خلق اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

از همان ابتدای شب تدابیر امنیتی شدیدی بر یگانها و گردان ها حاکم شد. تمامی سلاح ها جمع آوری و در اسلحه خانه قرار داده شد و کلید اسلحه خانه را به محمد جواد برومند با اسم مستعار حجت که معاون فرمانده قرارگاه بود داده بودند. تمامی کمد های شخصی اعضا چک و بازرسی شد. از صبح زود تمامی اعضا را در سالن غذاخوری جمع کردند و سه مامور مسلح حفاظت رفت و آمد اعضا را زیر کنترل داشتند. بعد از صرف صبحانه در ساعت 8:30 صبح کلیه یکانها در زمین صبحگاه قرارگاه به خط شدند. تا اینکه لحظاتی بعد مسعود و مریم وارد زمین صبحگاه شدند. برای من و اعضایی که برای اولین بار مسعود را می دیدند، لحظات خیلی هیجانی بوجود آمده بود. آنها تصور نمی کردند روزی بتوانند مسعود را از نزدیک ببینند و با او دیده بوسی کنند.

مسعود و مریم ضمن عبور از مقابل یگانها با کلیه اعضا خوش و بش و مسعود با آنها دیده بوسی می کرد و از یکایک آنها قول می گرفت که تا آخرین نفس بر سر عهد خود با رهبری باشند. قرارگاه حنیف از اواخر سال 65 برای اعضایی که جدیدا از داخل ایران آمده بودند، راه اندازی شده بود. بعد از چند ماه دوره آموزشی و استقرار در قسمت پذیرش آنها بین یکانهای رزمی و پشتیبانی توزیع میشدند. در طی نزدیک به یکسال چندین عملیات محدود در منطقه مهران و دهلران انجام داده بودند. بعد از جلسه معارفه و دیده بوسی تک تک اعضا با رجوی همگی برای شرکت در نشست به سالن غذاخوری رفتند. رجوی در ابتدای نشست راه اندازی قرارگاه و عملیات های انجام شده آنها را تبریک گفت و تلاش نمود که این عملیات های محدود و کوچک را بزرگ و حماسی جلوه دهد. بعد از اتمام صحبت های رجوی وی از اعضای شرکت کننده در نشست خواست که هرکس سوالی دارد، بپرسد.

از میان جمعیت یکی از اعضای گروهان یک گردان دو که فرمانده اش رضا منانی معروف به فرهاد بود با نام مستعار خسرو که لهجه شیرین شیرازی داشت و بعدها در جریان یکی از عملیات ها بخاطر آتش عقبه آرپی جی بینایی هر دو چشم خود را از دست داد، برای طرح سوال خود پای میکروفن آمد. وی سوال خود را خطاب به رجوی اینگونه مطرح کرد:

برادر مسعود من از سال 58 در شیراز تحت تاثیر سخنرانی های شما جذب مجاهدین شدم. و چند سال هم به همین خاطر در زندان بودم. بعد از آزادی از زندان به فرمان شما لبیک گفتم و به یگانهای رزمی مجاهدین پیوستم و طی این مدت به گواهی فرماندهانم با همه وجود برای تحقق اهداف شما فداکاری کرده ام. ولی اخیر و بخصوص بعد از آخرین عملیات های یکان ما که منجر به کشته شدن سربازان شد، نسبت به این عمل دچار نوعی احساس گناه شده ام. اکنون سوال من این است که چرا باید سربازانی را که بخاطر ضرورت انجام وظیفه سربازی و غیر داوطلبانه به جبهه آورده میشوند، بدست ما کشته و یا اسیر گرفته شوند. من معنی و ضرورت جنگیدن با نیروهای سپاه پاسداران را می فهمم چون آنها دشمنان ایدئولوژیکی ما هستند. آنها هم ما را دستگیر کنند خواهند کشت ولی نمی توانم این را بفهم که چرا باید دستان ما بخون سربازان بیگناه آلوده شود؟! وجدان من بدین لحاظ راضی نیست!

سالن نشست در سکوت عجیبی فرو رفته بود. همه اعضا در درونشان شجاعت و صداقت خسرو را تحسین می کردند. سکوت آنها هم شاید ناشی از این می بود که آنها هم با خسرو در قبال کشتن سربازان احساسی مشترک داشتند. صدای رجوی سکوت سالن را شکست در حالیکه از روی صندلی اش بلند شده و به جلو سن آمده بود. با صدایی بلند که ناشی از نوعی غیظ و خشم نسبت به سوال خسرو و احتمال تاثیر گذاری روی دیگر اعضا بود، گفت: من بعنوان فرمانده کل به شما ابلاغ می کنم که اتفاقا بنام خدا و بنام خلق قهرمان ایران باید با گلوله هایتان مغز آن سرباز را متلاشی کنید. برای ما سرباز و پاسدار فرقی ندارد. ما با ایجاد وحشت نباید اجازه دهیم هرکس سرش را پایین بیندازد و سلاح بدست بگیرد وبه جبهه بیاید. وقتی سربازان هم ببینند ما با آنها هم شوخی نداریم از جبهه ها فرار می کنند. و ادامه داد این چنین جبهه ها خلوت میشوند!

باز سالن در سکوت فرو رفت و همه به خسرو نگاه می کردند وعکس العمل او را زیر نظر داشتند. خسرو در حالیکه مشخص بود از پاسخ رجوی قانع نشده سرش را پایین انداخت ودر سکوتی عمیق فرو رفت و لحظاتی بعد با اجازه رجوی بر جای خود نشست. رجوی که جو سالن را بطرز عجیبی ساکت می دید، ادامه داد: یادتان باشد ما یک سازمان چریکی هستیم. کارمان زد و خورد است. اعضایی که تفکرات حقوق بشری دارند نمی توانند در میان ما جایی داشته باشند. لحظاتی بعد نشست تمام شد، در حالیکه انبوهی سوال در ذهن اعضا باقی مانده بود که در درونشان بدنبال پاسخی برای آن بودند. که چرا ما باید به مغز سرباز بیگناه که صرف برای خدمت سربازی و دفاع از خاک وطن در قبال تجاوز دشمن به جبهه می آیند، شلیک کنیم؟!

علی اکرامی

نوشته روزی که رجوی فرمان شلیک به مغز سربازان ایرانی را داد اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.