سازمان تروریستی موسوم به مجاهدین خلق ایران از زمان تأسیس خود تاکنون، همواره با مناقشات گسترده سیاسی، امنیتی و حقوق بشری همراه بوده است. این سازمان در رسانه‌های رسمی و شبکه‌های وابسته به خود، اخبار و گزارش‌های متعددی درباره افراد بازداشت‌شده در ایران که آنان را “زندانی سیاسی” معرفی می‌کند، منتشر می‌کند و تلاش دارد این افراد را به‌عنوان نشانه‌ای از نفوذ اجتماعی و فعالیت سیاسی خود معرفی کند.
بخشی از این ارتباط‌ها نه بر پایه یک شبکه گسترده اجتماعی، بلکه از طریق جذب فردی در فضای مجازی، تبلیغات هدفمند و تأثیرگذاری بر افراد کم‌تجربه شکل می‌گیرد.

جذب نیرو در فضای مجازی؛ از هیجان سیاسی تا کنش‌های پرخطر

از جمله شگرد های جذب نیرو توسط این سازمان منحط، استفاده از فضای مجازی برای شناسایی افرادی است که ممکن است به دلایل مختلف، از جمله مشکلات اقتصادی، نارضایتی اجتماعی، احساس بی‌عدالتی یا علاقه به تجربه‌های هیجانی سیاسی، آمادگی بیشتری برای پذیرش پیام‌های تبلیغاتی داشته باشند.
این سازمان یا شبکه‌های مرتبط با آن، با ایجاد ارتباط‌های آنلاین، برخی جوانان را به انجام اقداماتی مانند دیوارنویسی، انتشار شعارهای تبلیغاتی، تخریب نمادهای شهری یا اقدامات اعتراضی محدود تشویق می‌کنند؛ اقداماتی که برای فرد پیامدهای سنگین قضایی و امنیتی به همراه داشته باشد.

از کنش خیابانی تا تبدیل شدن به پرونده حقوق بشری

یکی از محورهای اصلی انتقادها این است که پس از بازداشت افراد مرتبط با این فعالیت‌ها، موضوع از سطح یک اقدام فردی خارج شده و وارد مرحله تبلیغاتی می‌شود.
تروریست ها در سازمان مجاهدین خلق پس از بازداشت افراد، با انتشار نام، تصویر و روایت زندگی آنان در رسانه‌های خود، چند هدف را دنبال می‌کند:

– نمایش اینکه همچنان در داخل ایران هوادار و شبکه فعال دارد؛
– تقویت روایت سیاسی خود درباره جمهوری اسلامی؛
– استفاده از پرونده افراد بازداشت‌شده در گزارش‌ها و کارزارهای حقوق بشری بین‌المللی.

لذا بازداشت یک فرد نه مثابه پایان ارتباط کاری، بلکه آغاز مرحله سوددهی و بهره‌برداری رسانه‌ای برای این سازمان است.

مسئله اصلی؛ مرز میان فعالیت سیاسی و استفاده ابزاری از افراد

یکی از پرسش‌های مهم در بررسی فعالیت گروه‌های سیاسی خارج از کشور این است که آیا افراد جذب‌شده، آگاهانه و با شناخت کامل وارد فعالیت می‌شوند یا اینکه تحت تأثیر تبلیغات و وعده‌های سیاسی، وارد مسیرهایی می‌شوند که پیامدهای آن را به‌طور کامل درک نمی‌کنند.
اصولاً سازمان تروریستی مجاهدین خلق مسئولیت پیامدهای اقدامات فریب خوردگانش را نمی‌پذیرد و در حالی که هزینه‌های حقوقی، امنیتی و اجتماعی فعالیت‌ها بر دوش افراد داخل کشور باقی می‌ماند، خود سازمان از پیامدهای تبلیغاتی آن بهره‌برداری می‌کند.
فارغ از اختلاف دیدگاه‌های سیاسی درباره مجاهدین خلق، یک موضوع در تجربه بسیاری از جنبش‌ها و گروه‌های سیاسی قابل بررسی است: استفاده از افراد کم‌تجربه یا آسیب‌پذیر برای فعالیت‌های پرهزینه می‌تواند پیامدهای سنگینی برای خود آن افراد داشته باشد.
در رفتار این سازمان از ادعای پشتیبانی همه جانبه تا آنچه در واقعیت، بخصوص پس از دستگیری آنان رخ می دهد فاصله‌ای عمیق وجود دارد.
واقعیت این است که افراد پس از ورود به دام پرخطر این تروریست ها، بیش از آنکه به یک کنشگر مستقل تبدیل شوند، به قربانی ای برای استفاده ابزاری تروریست ها در جنگ روایت‌ها تبدیل می شوند.

سالاری

نوشته نگاهی به منافع مجاهدین خلق در دستگیری افراد مرتبط با آنها اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

اما من هرگز در عمل ، طی 10 سالی که در مجاهدین بطور شبانه روز حضور اجباری داشتم، ذره ای صداقت و فدا ندیدم ، در اعضای سازمان کمابیش وجود داشت، اما در مسئولین سازمان هرگز!

بطور مثال چون حضور من در پذیرش مصادف بود با ورود میلیشاهای سازمان از اروپا و بطور خاص محمد رجوی ، پسر رهبر سازمان و دیگران. تبیعض در بین ما ( داوطلبینی که از ایران آمده بودیم) و آنها( بچه های سازمان که از اروپا آمده بودند) بسیار زیاد بود، حتی پروسه هایمان نیز فرق می کرد، خیلی زود برای آنها مرکزی تاسیس کردند و مرکز 13 برای آنها با امکانات ویژه و غذاهای ویژه و … راه اندازی شد. گویی کسانی که از ایران آمده بودند همه به نوعی دشمن سازمان محسوب می شدند و از جنس سازمان نبودند.

سازمانی که ادعا می کرد مناسباتش الگو گرفته شده از “جامعه بی طبقه توحیدی” می باشد ، برج های چند ده طبقه آنچنانی داشت در کنار حلبی آباد های متعدد. همه چیز برای همه متفاوت بود، برای ما زندان و انفرادی و شکنجه وجود داشت و برای آنها هدیه های گرانبهای رهبری و مسئولین. آنها عزیز کرده بودند و ما را با مشت و سیلی و زندان و شکنجه و سلول انفرادی پذیرائی می کردند.

برای آنها ذره ای دوگانگی ما اصلا مورد قبول نبود، باید جواب پس می دادیم و بعنوان عنصر وزارت اطلاعات بازجوئی می شدیم ، اما هر گونه رفتار ناشایست آنها (خودی ها) با یک گزارش نویسی ، خطائی جزئی تلقی می شد و بخشش و باز هم پیش پیش …
خودشان با ما هر طور می خواستند رفتار می کردند، اما امروز می بینیم که به محکومیت کسانی که سلاح برداشتند و با حکومت در داخل ایران جنگیدند و یکی دو سال زندان گرفتند ، خرده می گیرند که آی و وای که حقوق بشر در ایران نقض شد، حقوق انسانی پایمال شد! که اساسا در هر کشوری سلاح به دست گرفتن و مراکز حکومتی را آتش زدن ، البته که جرمی نابخشودنی است و مجازات خواهد داشت. یا کشتن یک نفر ، البته که قصاص دارد، اما در منطق آنها ، ابدا اینطور نیست و حکومت ایران حق ندارد با فعل های خشن برخی مخالفان ، برخورد قضائی داشته باشد.

در منطق مسعود رجوی، او خدای مطلق است، وحی منزل است، کلام مسعود از سوی خداوند است و توسط فرشته وحی بر او نازل شده است و گاهی اوقات هم او خدای خدایان است!

اگر اغراق نکنم این دوگانگی محض رهبری که در ذهن خودش هم این توهم را ایجاد کرده است که تمام دروغ هایش ، راست است. در درجات کمتر در اعضای سازمان هم نمود دیگری دارد، همه دارای دو دستگاه فکری در درون و بیرون خود هستند، همه دوگانه هستند، دوگانگی رهبران، به اعضای زیر دستی هم سرایت کرده و همه دوزیست هستند، اعضای سازمان در مناسبات روزانه و نشست های جمعی ، یک شخصیت دارند، اما در خلوت یک شخصیت مخالف با رهبری سازمان دارند. همه می دانند که سالهاست سرکار هستند و مدام در حال عقب گرد می باشند، اما در نشست های سیاسی هفتگی ، مدعی هستند که در نوک قله هستند و به سرنگونی رسیدند، در هر نشست سیاسی هم بارها ، رژیم و حکومت ایران را سرنگون می کنند و باز هم روز از نو و روزی از نو…

مخلص کلام اینکه ، از قدیم هم گفتند که :
هر چیزی را که برای خودت می‌پسندی، برای دیگران هم بپسند …

محمدرضا مبین

نوشته تناقض گفتار و رفتار، در سازمان تروریستی مجاهدین خلق اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

روایت‌های دوگانه پیرامون مجاهدین خلق

برای درک علت پذیرش مریم رجوی در نهادهای قانونگذاری اروپا، لازم است دو روایت کاملاً متفاوت پیرامون مجاهدین خلق را با هم مقایسه کنیم.

از یک سو، ادبیات علمی، گزارش‌های مستقل حقوق بشری و روایت‌های تاریخی، میراث تاریک مجاهدین خلق را شرح می‌دهند. مجاهدین خلق که در دهه ۱۹۶۰ به عنوان یک گروه شبه‌نظامی دانشجویی اسلام‌گرا-مارکسیست تأسیس شد، به طور فعال در انقلاب ایران شرکت کرد، اما متعاقباً با حکومت تازه تأسیس جمهوری اسلامی در افتاد. شمار بسیاری از افراد غیرنظامی و مقامات ایرانی را در عملیات های تروریستی به خاک و خون کشید. به عراق گریخت و در طول جنگ ایران و عراق در سایه صدام حسین پناه گرفت، علیه میهن خود اسلحه به دست گرفت و بدنامی خود را در میان بسیاری از ایرانیان به عنوان خائن تثبیت کرد. محققان و اعضای سابق گواهی میدهند که در طول دوران حضور در عراق، مجاهدین خلق به یک سازمان بسیار منزوی و اقتدارگرا تبدیل شد.

مطالعات دانشگاهی و گزارش‌های دولتی، مانند گزارش‌های شرکت RAND و دیده‌بان حقوق بشر، سوءاستفاده‌های شدید داخلی، از جمله طلاق‌های اجباری، تجرد اجباری، محرومیت از خواب، سوءاستفاده جسمی و جداسازی اعضا از خانواده‌هایشان را به تفصیل و با تکیه بر اسناد معتبر شرح داده‌اند.

از سوی دیگر، شورای ملی مقاومت ایران، ویترین سیاسی مجاهدین خلق، مریم رجوی را به عنوان “قهرمان یک ایران سکولار، دموکراتیک و غیراتمی” معرفی می‌کند. برنامه او که با عنوان “طرح ده ماده‌ای” به مخاطبان غربی شناسانده شده است، از جدایی دین از دولت، برابری جنسیتی، لغو مجازات اعدام و همزیستی مسالمت‌آمیز سخن می‌گوید. در این روایت، مجاهدین خلق سازمان‌یافته‌ترین و کارآمدترین اپوزیسیونی است که قادر به سرنگونی دولت در تهران است.

ارزیابی اینکه آیا مجاهدین خلق یک جایگزین دموکراتیک واقعی است یا یک فرقه مضر، به شدت به دیدگاه‌های ژئوپلیتیکی غربی‌ها بستگی دارد. برای این ارزیابی اینکه کدام روایت واقعیت دارد و کدام یک برساخته روابط ژئوپولیتیک و تغییر جهت های استراتژیک است، تجزیه و تحلیل مکانیسم‌های سیاسی، چندین دلیل کلیدی را آشکار می‌کند که چرا پارلمان ایتالیا و سایر نهادهای قانونگذاری غربی میزبان رجوی بوده‌اند:

استراتژی “دشمن دشمن من”

در محافل سیاست خارجی غرب، به ویژه در میان جناح‌های جنگ‌طلب، هدف اصلی در مورد ایران، مهار یا سرنگونی جمهوری اسلامی است. برای بسیاری از سیاستمداران، تاریخ تاریک مجاهدین خلق تحت الشعاع کاربری آن به عنوان یک دشمن فعال و بسیار سازمان‌یافته برای دولت ایران قرار گرفته است. میزبانی مریم رجوی اغلب توسط نمایندگان پارلمان غربی به عنوان یک اهرم دیپلماتیک برای فشار و تحریک حکومت تهران مورد استفاده قرار می‌گیرد.

گذار از تروریست‌ها به “شرکای دموکراتیک”

مجاهدین خلق به دلیل سابقه خشونت خود، که شامل کشتن چندین شهروند آمریکایی در دهه 1970 و بمب‌گذاری‌های بعدی در داخل ایران بود، توسط ایالات متحده و کشورهای اروپایی تا سال 2012 به عنوان یک سازمان تروریستی خارجی (FTO) شناخته می‌شد. با این حال، پس از حمله آمریکا به عراق در سال ۲۰۰۳، این گروه یک کمپین لابی‌گری عظیم و چند میلیون دلاری را آغاز کرد. آنها با استخدام مقامات برجسته سابق غربی، کارشناسان حقوقی و شرکت‌های روابط عمومی، گاهی موفق شده‌اند که به سیاستمداران غربی بقبولانند که خشونت‌های گذشته آنها دفاعی بوده و آنها برای همیشه تروریسم را کنار گذاشته‌اند.

لابی‌گری پیچیده و نفوذ در ساختار پارلمانی

پارلمان‌های اروپایی، از جمله پارلمان ایتالیا، با ساختارهای کمیته‌ای غیرمتمرکز و ائتلاف‌های چند حزبی فعالیت می‌کنند. اغلب، دعوت‌ها برای سخنرانی توسط پارلمان به عنوان یک نهاد دولتی یکپارچه و رسمی ارائه نمی‌شود، بلکه توسط کمیته‌های پارلمانی خاص، گروه‌های حقوق بشر یا انجمن‌های دوستی بین احزاب انجام می‌شود. شورای ملی مقاومت ایران با چارچوب‌بندی ظاهری خود پیرامون ارزش‌های جهانی جذاب مانند حقوق زنان، حقوق بشر و مخالفت با جمهوری اسلامی، روابط عمیقی با نمایندگان مجلس و سناتورهای اروپایی در طیف‌های سیاسی برقرار کرده است. برای بسیاری از قانون‌گذاران پرمشغله، ارائه‌های پرطمطراق شورای ملی مقاومت ایران، همراه با حمایت چهره‌های برجسته بین‌المللی (مانند اعضای سابق کابینه ایالات متحده و مقامات سابق اروپایی)، میزبانی از رجوی را به عنوان دفاع مستقیم از حقوق بشر، اغلب بدون بررسی عمیق تاریخ پیچیده و خشونت‌آمیز این گروه، جلوه می‌دهد.

در ایتالیا، ویترین سیاسی مجاهدین خلق، شورای ملی مقاومت، شبکه‌ای بسیار پیچیده از ارتباطات ایجاد کرده است. تحلیل‌های دانشگاهی از استراتژی‌های لابی‌گری مجاهدین خلق نشان می‌دهد که این گروه نهادها را به طور مستقیم هدف قرار نمی‌دهد؛ در عوض، آنها از روابط خود با نمایندگان دلسوز پارلمان ایتالیا -به ویژه از احزاب راست میانه مانند فورزا ایتالیا و لگا، و همچنین لیبرال‌های میانه‌رو – که در کمیته‌های امور خارجه عضویت دارند یا به بنیاد وابسته هستند، بهره می‌برند.

اشتراک‌گذاری اطلاعات جاسوسی

یکی دیگر از علت‌های علاقه غرب به مجاهدین خلق نفوذ اطلاعاتی و جاسوسی این گروه در داخل ایران است. به ویژه، در سال ۲۰۰۲، مجاهدین خلق وجود تأسیسات هسته‌ای ایران در نطنز و اراک را افشا کردند. اگر چه کارشناسان معتقدند که این اطلاعات توسط سازمان‌های اطلاعاتی خارجی مانند موساد اسرائیل به مجاهدین خلق منتقل شده، اما این افشاگری، مجاهدین خلق را به عنوان یک دارایی ارزشمند در نظر نهادهای امنیتی غرب تثبیت کرد. این سودمندی تجربه شده، برخی از جناح‌های سیاسی را تشویق می‌کند تا کانال‌های ارتباطی خود با رجوی را حفظ کنند.

خلاصه اینکه، حضور مریم رجوی در نهادهای قانونگذاری مانند پارلمان ایتالیا نتیجه کمپین بسیار فعال مجاهدین برای برندینگ دوباره خود، لابی‌گری پیچیده پارلمانی و محیط ژئوپلیتیکی عمل‌گرایانه‌ای است که در آن قانون‌گذاران غربی از مجاهدین خلق به عنوان ابزاری برای فشار سیاسی علیه دولت ایران استفاده می‌کنند. این در حالی است که ارتباط با این گروه، علیرغم سوابق تروریستی و وجود اسناد جدی درباره نقض حقوق بشر در مناسبات درونی آن، به شدت به اعتبار سیاستمداران کشورهای غربی در نظر ایرانیان وطن‌پرست و همه آزاداندیشان جهان آسیب می‌رساند.

مزدا پارسی

نوشته قانونگذاران ایتالیایی فریفته نمایش‌های پر زرق و برق مجاهدین خلق اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

حالا برگردیم به زندان های موجود در تشکیلات رجوی، آیا در زندان های رجوی هم امکاناتی مانند تماس تلفنی و مکاتبه و نامه نگاری وجود دارد؟ آیا برای کسانیکه به خاطر اعتراض به وضعیت زندگی و محدودیت هایی که در تشکیلات وجود دارد، به زندان برده می شوند، امکان تماس و مکاتبه با دنیای بیرون وجود دارد؟ آیا زندانیان در تشکیلات رجوی امکان ملاقات با خانواده هایشان را دارند؟ تازه زندانی های زندان های ایران امکان مرخصی هم دارند، زندانی می تواند برای چند روز به مرخصی رفته و خانواده خود را ببیند و مدتی با آنها باشد و بعد به زندان برگردد. آیا در تشکیلات رجوی نیز افراد از این امکان مرخصی بهره مند می باشند؟ آیا نمونه ای سراغ دارید که مثلا زندانی در تشکیلات رجوی برای چند روز مرخصی بگیرد و برود بیرون از زندان؟ قطعا که چنین چیزی در تشکیلات رجوی وجود ندارد و نخواهد داشت.

حالا با چه رویی سران جنایتکار تشکیلات تروریستی مجاهدین خلق یک خط در میان از وضعیت زندانیان در زندان های ایران سخن به زبان می رانند؟! این حرفۀ همیشگی این دغل کاران است که برای منحرف کردن افکار عمومی دقیقا همان چیزهایی را که خودشان به کرات نقض کرده و میکنند را فرافکنی کرده و به حکومت ایران نسبت میدهند.

مراقب اینگونه ترفندها و حقه بازیهای سران دغل باز مجاهدین خلق باشیم.

از همین جا و از همین فرصتی که بدستم آمده حسن استفاده را می کنم و مجامع حقوق بشری را دعوت میکنم تا از زندان های تشکیلات رجوی در آلبانی دیدار کرده و وضعیت وخیم زندانیان را به مقامات مسئول در سازمان ملل و شورای امنیت گزارش دهند.

بخشعلی علیزاده

نوشته در زندانهای مجاهدین خلق چه می گذرد؟! اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

علاوه بر مردم ایران و مردم عراق که به راستی برای رهبر شهید ایران سنگ تمام گذاشتند، نمایندگان کشورهای مختلف از مقامات رسمی تا مردم عادی در این وداع با شکوه حضور یافتند. صدها گزارشگر از رسانه های خارجی و داخلی اقدام به تهیه خبر از این برنامه های با شکوه نموده و گزارشات، تصاویر و فیلم های متنوعی از این حضور بی نظیر را منتشر نمودند که هر یک جلوه هایی از آن عظمت را در برابر چشم جهانیان نمایان کرد.

در این میان اما طبق معمول رجوی ها و دستگاه تبلیغاتی گروه عقب افتاده و از دنیای بی خبر مجاهدین خلق تلاش کردند تا این عظمت را خدشه دار کنند. هر چند با فوت کردن این ابلهان، چیزی از آن نور تابان کم نخواهد شد اما یادآوری چند نکته بد نیست.

رجوی و گروهش در حالی این جمعیت عظیم را نادیده می گیرند که در داخل ایران منفور ملت هستند و در خارج از ایران حتی در بین مخالفان جمهوری اسلامی نیز کسی ارزشی برایشان قائل نمی شود و به همین دلیل بر اساس افشاگری های متعدد رسانه های بین المللی در برنامه های خود با وعده گردش در پاریس ، غذای گرم ، پول و هتل آوارگان سوری و اکراینی یا دانشجویان کشورهای اروپای شرقی را برای پر کردن صندلی ها به جای ایرانیان جا می زنند.

از گروهی که سر و ته تشکیلات آن دو هزار نفر هستند که اکثرشان پیرمرد و پیر زن می باشند و هیچ جذبی ندارد ولی روند جدایی اعضا در آن تمامی ندارد و تعداد اعضای رهایی یافته از این تشکیلات چندین برابر اعضای حاضر در آن است نباید انتظار دیگری داشت.

معلوم است رجوی و گروهش که جایی در بین مردم ندارند و افتخارشان این است که فلان نماینده یا مقام سابق یک کشور غربی از آنها حمایت کرده است، از حسادت چشم های شان در برابر عظمت حضور کور می شود.

رجوی ها و دستگاه تبلیغاتی دروغ پردازشان که قرار دادن یک برگ دفتر حاوی شعاری به نفع خودشان بر روی یک بوته در یک پارک بزرگ در ساعات خلوت روز یا به دست گرفتن دست نوشته ای در یک نقطه ییلاقی که تردد در آن نیست را یک عملیات نظامی مهم معرفی می کنند تا بگویند که در ایران هوادار دارند، باید دهان شان را در برابر عظمت حضور مردم ایران ببندند.

ایرج صالحی

نوشته وداعی که در حافظه تاریخ ماندگار شد اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

به نظر می‌رسد این اصرار، بیش از هر چیز تلاشی برای تسکین حسرتی باشد که پس از لغو گردهمایی مورد ادعایشان بر دل مریم رجوی مانده است؛ همان نمایشی که قرار بود به گفته خودشان، با حضور صدها هزار نفر برگزار شود، اما هرگز رنگ واقعیت به خود نگرفت.
پلیس فرانسه با جلوگیری از برگزاری آن برنامه، تمام رشته‌های تبلیغاتی‌شان را پنبه کرد و بساط آن شوی پر زرق‌ و برق را پیش از آغاز برچید. آنچه باقی ماند، چند سخنرانی کم‌رمق از چند چهره اجاره‌ای بود که آمدند، متن‌های از پیش آماده را خواندند، دستمزدشان را گرفتند و هر کدام به دنبال کار و زندگی خود رفتند.

اما ظاهراً اتاق تبلیغات سازمان هنوز باور نکرده که شکست را نمی‌توان با دکمه پخش مجدد جبران کرد. هر روز همان تصاویر، همان حرف‌ها و همان چهره‌ها دوباره روی آنتن می‌روند؛ انگار تصور می‌کنند اگر یک دروغ را صد بار تکرار کنند، بالاخره حقیقت از خجالت کنار می‌رود!

واقعیت اما سرسخت‌تر از آن است که با تدوین و بازپخش تغییر کند. تکرار، واقعیت نمی‌سازد؛ فقط میزان درماندگیِ سازندگان آن را آشکارتر می‌کند.

بی‌تردید روزی که حساب و کتاب هزینه‌های سرسام‌آور این پروژه تبلیغاتی روی میز گذاشته شد، روشن شد که این همه خرج، این همه هیاهو و این همه جار و جنجال، نه یک پیروزی، بلکه نمونه‌ای از یک شکست پرهزینه بوده است.

تبلیغات پرخرج، اگر پشتوانه مردمی نداشته باشد، فقط دود است؛ دودی که خیلی زود کنار می‌رود و واقعیت را آشکار می‌کند.

پایان این ماجرا، آن‌گونه که می‌خواستند باشکوه نبود؛ بلکه کم‌فروغ‌ترین فرجام برای نمایشی بود که از ابتدا بر پایه اغراق، خودنمایی و توهم بنا شده بود.

واقعیت را نمی‌توان با بلندگوی تبلیغات دفن کرد؛ همان‌طور که شکست را نمی‌توان با دکمه بازپخش به پیروزی تبدیل کرد.

حمید آتابای

نوشته وقتی تکرار، جای واقعیت را نمی‌گیرد اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

امسال نیز همان الگوی تکراری سال‌های گذشته مشاهده شد. ده‌ها مقام سابق، ژنرال های سالخورده بازنشسته، وزیر پیشین، نماینده سابق پارلمان و شخصیت‌هایی که سال‌هاست از مراکز اصلی تصمیم‌گیری کنار رفته‌اند، پشت تریبون قرار گرفتند و از مریم رجوی و سازمان تروریستی اش حمایت کردند. برگزارکنندگان تلاش کردند این حضور را به‌عنوان “حمایت جامعه جهانی” معرفی کنند، اما واقعیت آن است که اغلب این افراد نه نماینده دولت‌های خود هستند و نه سخنان آنان الزاماً بیانگر سیاست رسمی کشورهایشان است.

این موضوع یک سؤال اساسی را مطرح می‌کند: اگر مجاهدین خلق واقعاً از حمایت گسترده مردم ایران برخوردار است، چرا برای اثبات جایگاه خود تا این اندازه به چهره‌های سیاسی خارجی وابسته است؟ چرا در هر گردهمایی، به‌جای نمایش پشتوانه اجتماعی در داخل ایران، فهرستی از مقام‌های سابق کشورهای مختلف به نمایش گذاشته می‌شود؟

واقعیت این است که مشروعیت سیاسی را نمی‌توان با تعداد سخنرانان خارجی اندازه‌گیری کرد. مشروعیت از جامعه هدف به‌دست می‌آید. هر جریان سیاسی که مدعی آینده یک کشور است، باید بتواند قدرت خود را در میان مردم همان کشور نشان دهد، نه در سالن‌های کنفرانس اروپا و آمریکا.

سیرکی که هر سال تکرار می‌شود

نگاهی به محتوای سخنرانی‌های امسال نشان می‌دهد که تقریباً همه آنها حول چند محور ثابت می‌چرخند؛ تکرار ادعاهای چند دهه گذشته درباره فروپاشی قریب‌الوقوع حاکمیت درایران، تمجید از مریم رجوی، معرفی شورای ملی مقاومت به‌عنوان تنها آلترناتیو و دعوت دولت‌های غربی به افزایش فشار بر ایران.
این روایت‌ها سال‌هاست بدون تغییر تکرار می‌شوند. در هر گردهمایی وعده داده می‌شود که پایان جمهوری اسلامی نزدیک است و ساختار سیاسی ایران در آستانه فروپاشی قرار دارد. اما گذر زمان نشان داده است که تکرار یک ادعا لزوماً به معنای تحقق آن نیست.
اگر معیار قضاوت عملکرد سیاسی باشد، این پرسش مطرح می‌شود که چرا پیش‌بینی‌های مشابهی که دهه‌هاست مطرح می‌شوند هنوز به نتیجه مورد ادعا نرسیده‌اند؟ چرا هر سال همان شعارها با همان ادبیات و توسط همان شبکه از سخنرانان تکرار می‌شود؟

ارتش سیاستمداران بازنشسته

یکی از ویژگی‌های ثابت این گردهمایی‌ها حضور گسترده مقام‌های سابق کشورهای غربی است. وزیران پیشین، ژنرال‌های بازنشسته، نمایندگان سابق پارلمان‌ها و افرادی که سال‌ها از مسئولیت‌های اجرایی کنار رفته‌اند، بخش اصلی سخنرانان این مراسم را تشکیل می‌دهند.
این واقعیت را نمی‌توان نادیده گرفت که برای بسیاری از این افراد، حضور در نشست‌ها، سخنرانی‌ها و مجامع سیاسی بین‌المللی به بخشی از فعالیت درآمدزا پس از دوران مسئولیت دولتی تبدیل شده است. به همین دلیل، استناد به سخنان آنان به‌عنوان نشانه‌ای از حمایت رسمی دولت‌ها یا ملت‌هایشان، غیر منطقی است.
در واقع، آنچه در این گردهمایی دیده می‌شود بیشتر به شبکه‌ای از سیاستمداران سابق شباهت دارد که در فضای پس از مسئولیت سیاسی خود همچنان در رویدادهای مختلف حضور پیدا می‌کنند، تا نمایندگان واقعی ساختار قدرت در کشورهای متبوعشان.

ایران و پاسخ به سیاست فشار

در بخش مهمی از سخنرانی‌ها تلاش شد تصویری از ضعف و ناتوانی ایران ارائه شود. اما واقعیت این است که ایران طی دهه‌های گذشته با شدیدترین تحریم‌ها، فشارهای اقتصادی، عملیات اطلاعاتی، تهدیدهای نظامی و رویارویی‌های منطقه‌ای مواجه بوده و همچنان توانسته ساختار خود را حفظ کند.
از این منظر، بسیاری از شعارهای مطرح‌شده در این نشست‌ها بیش از آنکه بازتاب واقعیت میدان باشند، بازتاب آرزوهای سیاسی برگزارکنندگان محسوب می‌شوند. همه کسانی که از پشت تریبون‌ها در پایتخت‌های اروپایی درباره آینده ایران سخن می‌گویند، در عمل بارها شاهد بوده‌اند که تحولات منطقه برخلاف پیش‌بینی‌های آنان پیش رفته است.

مسئله اصلی؛ کمبود پایگاه اجتماعی

مهم‌ترین چالش سازمان تروریستی مجاهدین خلق، نه جمهوری اسلامی، نه سیاست خارجی قدرت‌های بزرگ و نه تحولات منطقه باشد؛ بلکه پرسش درباره میزان نفوذ اجتماعی و سیاسی این جریان در داخل ایران است.
هرچه زمان می‌گذرد، گردهمایی‌های این سازمان بیش از پیش بر حمایت خارجی متمرکز می‌شوند. در مقابل، کمتر شاهد ارائه شواهدی از یک پایگاه اجتماعی گسترده و فراگیر در داخل کشور هستیم. همین مسئله باعث شده است، این نشست‌ها نه نمایش قدرت، بلکه تلاشی برای جبران خلأ مشروعیت اجتماعی دیده شوند.

آینده ایران را چه کسی تعیین می‌کند؟

مهم‌ترین نکته‌ای که در میان انبوه سخنرانی‌ها گم می‌شود، این واقعیت است که آینده ایران نه در پاریس، نه در بروکسل، نه در لندن و نه در واشنگتن تعیین خواهد شد. سرنوشت ایران را مردم ایران تعیین می‌کنند.
هیچ جریان سیاسی نمی‌تواند صرفاً با اتکا به حمایت چهره‌های خارجی یا برگزاری گردهمایی‌های پرهزینه، خود را نماینده ملت ایران معرفی کند. تاریخ نشان داده است که مشروعیت سیاسی وارداتی نیست و از بیرون مرزها به دست نمی‌آید.

گردهمایی امسال این تروریست های منفور و مرتجع نیز مانند سال‌های گذشته با انبوهی از شعارها، بیانیه‌ها و سخنرانی‌ها به پایان رسید. اما پرسشی که همچنان بی‌پاسخ مانده این است: اگر این سازمان از آن میزان محبوبیت و نفوذی که مدعی آن است برخوردار است، چرا برای اثبات جایگاه خود همچنان به نمایش حمایت سیاستمداران سابق خارجی نیاز دارد؟
تا زمانی که پاسخ روشنی برای این پرسش وجود نداشته باشد، این گردهمایی‌ها بیش از آنکه نمایش قدرت باشند، یادآور بحران مشروعیتی خواهند بود که برگزارکنندگان سال‌هاست در تلاش برای پنهان کردن آن هستند.

سالاری

نوشته وقتی سازمانی تروریستی پشت تریبون سیاستمداران بازنشسته پنهان می‌شود اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

اما وقتی صدام سرنگون گردید سازمان ناگهان چهره عوض کرد، خودش را به رنگ دیگری در آورد. در داخل قرارگاه اشرف تا قبل از سرنگونی صدام، مسجدی نبود. اما به یکباره پس از صدام مسجد ساختند و یک روحانی هم تایین کردند. یک نفر از اعضای سازمان را که قبلا در حوزه بود به اسم مجید معینی را دستور دادند که باید ظاهر خودش را تغییر دهد یعنی مانند روحانیت حتما باید ریش داشته باشد و نقش یک روحانی را به درستی بازی کند. نامبرده را یک شبه ملبس به عبا و عمامه نمودند و یکی از کارهای وی برگزاری نماز جماعت در مسجد فاطمه الزهرا بود. برای عراقی هایی هم که به قرارگاه دعوت می شدند به امامت ایشان نماز جماعت برگزار می شد. این نمایش ها به این دلیل بود که سازمان می خواست وانمود کند ما به سنت های جاری اسلامی اعتقاد داریم. اما این سوال وجود داشت که اگر اعتقاد داشتید چرا در زمان حاکمیت صدام اجرا نمی کردید؟ من از سال 67 وارد سازمان شدم و تا سال 80 که هنوز صدام حاکم عراق بود، همواره می دیدم که مراسم ماه محرم را طبق سیاق ثابت به همان روالی که در بالا اشاره کردم برگزار می کردند.

ضمن این که هرگز در قرارگاه اشرف تا قبل از سرنگونی صدام مراسم مذهبی مانند سینه زنی نداشتیم، اما بعد از سرنگونی صدام در همه مقرات مراسم سینه زنی و دسته روی راه انداخته بودند. در کمال تعجب باید بگویم این مراسم ها را با برنامه ریزی دقیق انجام می دادند و فیلمبردای می شد و سپس در تلویزیون پخش میکردند تا وانمود کنند آنها به شعائر مذهبی پایبند هستند. به ظاهر می خواستند بگویند سنت های مذهبی را باور داریم. فریبکاری تا به این حد! باز هم سئوال این است چرا قبلاً همین کارها را نمی کردند؟ به واقع آنان اسلام را پله ای برای وطن فروشی و رسیدن به قدرت انتخاب کردند و طی سالیان عملکرد رجوی در مناسبات به خوبی نشان داده او بویی از اسلام و مسلمان بودن نبرده است .

محمد رضا گلی

نوشته خاطرات محرم در تشکیلات رجوی اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

الف. خطای “جبرگراییِ عامل خارجی”

این سازمان در دهه‌های اخیر، استراتژی خود را بر پایه “تغییر از بیرون” بنا کرد. در علوم سیاسی، این نگاهی است که در آن فاعلیت (Agency)  تغییر به جای جامعه مدنی یا نیروهای داخلی، به بازیگران بین‌المللی واگذار می‌شود.

وقتی یک گروه سیاسی هسته اصلی کنش خود را بر متقاعد کردن قدرت‌های خارجی (امریکا، اسرائیل و غیره) برای حمله یا تحریمِ فلج‌کننده قرار می‌دهد، دچار “فلج تحلیلی” می‌شود. این گروه به‌جای رصد تحولات واقعی جامعه و ساختار قدرت، به رصدِ “لحن و مواضع” دولتمردان خارجی روی می‌آورد. به همین دلیل، هر بار که دیپلماسی بین‌المللی (مانند تفاهم‌ها یا تغییر دولت‌ها در غرب) مسیر متفاوتی را طی می‌کند، تمام محاسبات استراتژیک این سازمان فرو می‌ریزد.

ب. پدیده “حبس در اتاق پژواک” (Echo Chamber)

ساختار تشکیلاتی این سازمان به شکلی است که جریان اطلاعات در آن عمودی و کاملاً کنترل‌شده است.

در چنین ساختارهایی، اطلاعاتی که به رهبری می‌رسد، لزوماً واقعیت‌های میدانی نیست، بلکه اطلاعاتی است که “مطلوب” رهبری است. این امر باعث می‌شود که تحلیل‌گران سازمان، “خواسته‌ها”ی خود را با “واقعیت‌های” سیاسی اشتباه بگیرند. وقتی یک سازمان در تبعید، سال‌ها با اخبارِ متناقضِ واقعی مواجه نشود و نقد درون‌سازمانی تعطیل باشد، به‌مرور زمان از واقعیت‌های اجتماعی ایران (مانند تغییرات نسلی، مطالبات لایه‌های مختلف جامعه و پیچیدگی‌های ساختار سیاسی) منقطع شده و دچار نوعی “توهم مفرط” در تحلیل می‌شود.

پ. نادیده گرفتن “پایگاه اجتماعی” به عنوان متغیر تعیین‌کننده

در ادبیات گذار سیاسی، هیچ نیرویی نمی‌تواند بدون پایگاه اجتماعیِ فعال و گسترده، در صورت بروز بحران در ساختار حاکم، قدرت را به دست بگیرد یا هدایت‌گر تغییر باشد.

تحلیل‌های مجاهدین خلق در مورد سرنگونی، همواره این “متغیر غایب” (پایگاه اجتماعی) را با “حجم تبلیغات” یا “پتانسیل‌های تشکیلاتیِ درونی خود” جایگزین کرده‌اند. آنها تصور می‌کردند که با ارائه اطلاعات (هر چند صحیح یا غلط) به سرویس‌های اطلاعاتی غرب، می‌توانند به عنوان “جایگزین” پذیرفته شوند. اما تجربه تاریخی نشان می‌دهد که دولت‌های خارجی حتی در صورت تغییر رژیم، به‌ندرت به گروهی اعتماد می‌کنند که در جامعه هدف، فاقد پایگاه حمایتی یا مقبولیت عمومی باشد. این ناتوانی در درکِ ضرورتِ “مشروعیت داخلی”، اصلی‌ترین شکاف میان تحلیل‌های آن‌ها و واقعیت‌های سیاسی ایران بوده است.

مغالطه “تفسیرِ خوش‌بینانه” از منازعات بین‌المللی

سازمان مجاهدین همواره تضاد منافع بین ایران و غرب را به معنای “آمادگی قطعی غرب برای حمله نظامی” تفسیر کرده است.

این یک خطای فاحش در تحلیل روابط بین‌الملل است. در سیاست قدرت، تضاد منافع لزوماً به جنگ منجر نمی‌شود؛ بلکه مدیریتِ منازعه، مذاکره و تفاهم، ابزارهای اصلی دولتمردان برای پیگیری منافع ملی‌شان هستند. سازمان مجاهدین به دلیل نیاز حیاتی به “توجیه بقای تشکیلاتی خود”، همواره تفاهم‌ها و مذاکرات را به عنوان “شکست” یا “خیانت” تعبیر کرده و تصور می‌کرده که جهان باید طبق همان سناریوی “جنگ و فروپاشی” پیش برود که آنها در دهه ۶۰ و ۷۰ خورشیدی ترسیم کرده بودند.

کلام آخر

اگر بخواهیم خطاهای استراتژک و راهبردی گروه رجوی را ارزیابی کنیم، باید گفت که تحلیل‌های سازمان مجاهدین خلق “نادرست” از آب درآمده، چون داده‌های آن‌ها بر پایه “امید به خواسته‌های بیرونی” بوده است، نه “تحلیل واقع‌گرایانه از توازن قوای داخلی و ملاحظات استراتژیک قدرت‌های جهانی”.

آنها در چرخه‌ای افتاده‌اند که در آن:

–  تحلیلِ اشتباه ارائه می‌دهند.

–  به دلیل بسته بودن سیستم، نقدِ آن تحلیل را نمی‌پذیرند.

– با شکستِ آن پیش‌بینی، به جای بازنگری استراتژیک، بر همان مواضع (با شدت بیشتر) پافشاری می‌کنند تا دچار فروپاشیِ درونی نشوند.

این الگوی رفتار، در علوم سیاسی نشان‌دهنده یک “بن‌بست استراتژیک” است که در آن سازمان به جای بازیگرِ مؤثر در آینده سیاسی یک کشور، به یک “تماشاچیِ آرزومندِ تحولاتِ خارجی” تبدیل می‌شود.

آرش رضایی (کارشناس علوم سیاسی و روابط بین الملل)

نوشته مجاهدین خلق و توهم فروپاشی در اتاق پژواک اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

استراتژی “مظلوم‌نمایی سیاسی”

مجاهدین خلق با ادعای اینکه “دولت فرانسه تجمع ما را لغو کرده است”، در تلاش است تا نقش “مبارز تحت فشار” را بازی کند.
هدف: آن‌ها می‌خواهند به مخاطبان خود (به‌ویژه در داخل ایران و در میان اپوزیسیون‌های بین‌المللی) القا کنند که دولت‌های غربی در حال سرکوب آن‌ها هستند.
این یک تکنیک روان‌شناختی است تا از یک شکست یا یک لغو اداری ساده، یک “جنگ سیاسی” بسازد. آن‌ها سعی می‌کنند یک مسئله‌ی احتمالی در حقوق اداری را به یک “باج‌خواهی سیاسی” از سوی دولت‌ها تعبیر کنند تا برای هواداران خود، معنا و ارزش ایجاد کنند.

تلاش برای “سیاسی کردن دیپلماسی”

نکته بسیار حساس در این گزارش، تلاش سازمان برای پیوند زدن “لغو تجمع” به “تماس دیپلماتیک بین وزیر خارجه فرانسه و ایران” است.
ادعای بی‌اساس: آن‌ها ادعا کردند که لغو تجمع، نتیجه‌ی فشار یا مذاکره در تماس تلفنی بین ژان نوئل بارو و عباس عراقچی بوده است.
این ادعا، تلاش برای “ترور شخصیت دیپلماتیک” طرف مقابل است. آن‌ها می‌خواهند بگویند که دولت فرانسه در حال انجام معامله با ایران بر سر سرکوب آن‌هاست. این نوع ادعاگری، حتی اگر دروغ باشد، هدفش این است که اعتبار دیپلماسی رسمی را زیر سوال ببرد و نشان دهد که دولت‌ها برای منافع خود، حق فعالیت‌های تروریستی را معامله می‌کنند. رد رسمی وزارت خارجه فرانسه، نشان‌دهنده این است که این ادعا، فراتر از یک اشتباه، یک “توطئه اطلاعاتی” برای تخریب رابطه دو کشور بوده است.

تضاد میان ادعا و واقعیت حقوقی

گزارش نشان می‌دهد که سازمان مدعی شده “تمام مراحل قانونی را طی کرده است”، اما همزمان ادعا می‌کند تجمع لغو شده است.
در سیستم حقوقی فرانسه، اگر پلیس تجمعی را لغو کند، باید دلیل مشخصی (مانند تهدید به خشونت یا اختلال در نظم عمومی) ارائه دهد. اما وقتی وزارت خارجه فرانسه به طور مستقیم و با صراحت ادعای سازمان را “نادرست” می‌خواند، یعنی سازمان حتی نتوانسته است “مبنای حقوقی” ادعای خود را برای لغو تجمع ارائه دهد.
این نشان می‌دهد که سازمان احتمالاً یا اصلاً در مراحل قانونی موفق نبوده، یا با نقص در اسناد مواجه شده است، و حالا برای پوشش این “شکست اداری”، از سناریوی “مشارکت سیاسی ایران در لغو مجوز” استفاده کرده است.

پدیده “اتاق پژواک” و سوءاستفاده از اطلاعات

این سازمان با انتشار چنین ادعاهایی، از “اتاق پژواک” خود برای تولید محتوا استفاده می‌کند.
آن‌ها می‌دانند که بخشی از مخاطبان آن‌ها (که از قبل با آن‌ها همسو هستند) بدون تحقیق، این خبر را باور می‌کنند. هدف آن‌ها تولید یک “واقعیت جایگزین” است.
حتی اگر بعداً مشخص شود که خبر دروغ بوده، در ذهن مخاطبان هدف، این تصویر حک شده است که: “فرانسه تحت فشار ایران، فعالیت ما را محدود کرد”. این یعنی آن‌ها دروغ را با هدف سیاسی، به حقیقت تبدیل می‌کنند.

نتیجه‌گیری:

این حادثه نشان‌دهنده یک “انحطاط استراتژیک” است. وقتی یک گروه سیاسی (به‌ویژه اگر ادعای دموکراتیک بودن دارد) از “دروغ مستند” برای توجیه شکست‌های خود یا برای حمله به فرآیندهای دیپلماتیک رسمی استفاده می‌کند، در واقع از سیاست فاصله گرفته و به سمت جنگ روانی و پروپاگاندای آشفتگی حرکت می‌کند.

این ادعا، به‌جای نشان دادن قدرت، نشان‌دهنده “بی‌کفایتی در مواجهه با واقعیت‌های حقوقی” و تلاش ناامیدانه برای بقای سیاسی در فضای بین‌المللی است.

آرش رضایی

نوشته جنگ روانی و پروپاگاندای آشفتگی اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

عاشورا نه یک حادثه بلکه یک فرهنگ است. فرهنگی برخاسته از متن اسلام ناب که نقش حیاتی را در استحکام ریشه ها، رویش شاخه ها و رشد برگ های آن ایفا کرده است. عاشورا هیچگاه در محدوده زمان و جغرافیای خاصی محصور نمانده است. بلکه همواره الهام بخش تشیع در راستای حرکت ها، جنبش ها و قیام های راستین شیعه، در برابر کانون های ظلم و کفر و نفاق بوده است. قیام عاشورا از سال 61 هجری تا امروز همچون چشمه های جوشان و خروشان تشنگان معرفت و حقیقت را سیراب نموده است. و الهام بخش بسیاری از نهضت های حق علیه باطل بوده است. انقلاب اسلامی ایران در سال 57 با الهام از قیام سرخ فام عاشورا شکل گرفت و الهام بخش مبارزات بسیاری از جنبش ها و مردم ستمدیده منطقه شد.

با پیروزی انقلاب اسلامی در سال 1357 مسعود رجوی به همراه کادرهای باقیمانده از زندان آزاد و با صدور اطلاعیه ای، جنبش ملی مجاهدین خلق که شاخه سیاسی این سازمان تلقی گردید را اعلام و شروع به عضو گیری نمودند. رجوی علیرغم این که هیچ اعتقادی به رهبری آیت الله خمینی و دیگر رهبران روحانی نداشت واعتقاد داشت که رهبری انقلاب به سرقت رفته و خود را رهبر انقلاب می دانست با اعلام اینکه سازمان وی اسلام راستین و تشیع علوی را نمایندگی می کند و در ادامه همان قیام سرخ فام و اهداف امام حسین (ع ) است پا به عرصه اجتماعی جامعه گذاشت و تلاش نمود در افکار عمومی مردم ایران اهداف خود را در محقق نمودن همان آرمان امام حسین (ع ) و اسلام راستین معرفی نماید.

سخنرانی موسی خیابانی فرد شماره دو این تشکیلات با موضوع عاشورا فلسفه آزادی در سال 59 در مسجد دانشگاه تهران یکی از مواردی بود که مجاهدین خلق تلاش نمود در اذهان قشر جوان و تحصیل کرده جامعه و بخصوص در محیط های دانشگاه خطی متفاوت بلحاظ درک و برداشت های این تشکیلات با اسلام سنتی حاکم بر جامعه که توسط قشر روحانیت تبلیغ و نمایندگی میشد، بکشد. رهبران مجاهدین خلق با تبلیغات وسیع در سطح جامعه خود را تنها مبلغان و نمایندگان اسلام راستین و میرث دار نهضت امام حسین معرفی نمودند. آنها چنین تبلیغ می کردند که ایدئولوژی اسلامی مجاهدین خلق غبار از رخ دین زدوده است و تلاش دارد قیام امام حسین را از پس مراسم تعزیه داری وعزداری رایج جامعه خارج و آن را بعنوان یک راه کار انقلابی در سطح جهان استمرار بخشد. رهبران مجاهدین خلق با هرگونه مراسم عزاداری رایج سنتی مانند سینه زنی، و برافراشتن علم و کتل و پخش نذری مخالف بودند و آن را معلول تفکرات ارتجاعی از اسلام و مذهب تشیع می دانستند.

ادامه دارد

علی اکرامی

نوشته عملکرد رجوی در تضاد با ماهیت فلسفه عاشورای حسینی – قسمت اول اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

حضور پناهندگان اوکراینی در تجمعات سازماندهی شده توسط مجاهدین خلق، موضوع تحقیقات چندین رسانه بین‌المللی، از جمله اشپیگل و گاردین، بوده است. تجزیه و تحلیل این پدیده مستلزم بررسی اهداف تاکتیکی این سازمان و آسیب‌پذیری‌های جمعیت پناهندگان است.

انگیزه‌های تاکتیکی برای مجاهدین خلق

از منظر تحلیلی، جذب افرادی که از نظر ایدئولوژیکی به مجاهدین خلق وابسته نیستند برای شرکت در رویدادهای آنها، چندین هدف استراتژیک را دنبال می‌کند:

ایجاد محبوبیت: مجاهدین خلق با چالش دیرینه‌ای در مورد پایگاه حمایتی داخلی خود در داخل ایران روبرو هستند. آنها با جذب شرکت‌کنندگان، تصویر بصری یک جنبش بزرگ، متنوع و بین‌المللی را ایجاد می‌کنند که برای حفظ ارتباط سیاسی آنها در بین سیاست‌گذاران غربی ضروری است.

ظاهر و مشروعیت: تجمعات بزرگ و پرجمعیت، محتوای تصویری و ویدیویی با کیفیت بالا را برای ماشین تبلیغاتی این گروه فراهم می‌کند. این امر ممکن است به ایجاد تصویری از “دولت در انتظار ایران” که از حمایت گسترده مردمی برخوردار است، کمک می‌کند.

شبکه‌سازی: مجاهدین خلق با ظاهر شدن به عنوان رهبر یک ائتلاف چندملیتی از حامیان، قصد دارد توجه سیاستمداران و رسانه‌های اروپایی را که ممکن است از واقعیت جمعیت اجاره ای گردهمایی‌ها آگاه نباشند، به خود جلب کند.

چرا پناهندگان اوکراینی شرکت می‌کنند؟

تحلیلگران عموماً مشارکت پناهندگان را نه به عنوان نشانه‌ای از همسویی ایدئولوژیک، بلکه به عنوان یکی از تاکتیک‌های تبلیغاتی مجاهدین خلق می‌بینند:

مشوق‌های اقتصادی: برای پناهندگانی که در شرایط نامساعد زندگی می‌کنند، ارائه حمل و نقل رایگان، غذا و گاهی اوقات کمک‌های مالی اندک، تسکینی ملموس، هرچند موقت، فراهم می‌کند.

اقتصاد اعتراضات: استخدام‌کنندگان اغلب مراکز اسکان پناهندگان را هدف قرار می‌دهند و این رویدادها را به عنوان تجمعات “طرفدار دموکراسی” یا صرفاً به عنوان فرصتی برای یک سفر یک روزه رایگان به شهرهای بزرگ مانند پاریس یا برلین معرفی می‌کنند. طبق گزارش‌ها، بسیاری از شرکت‌کنندگان اطلاعات کمی در مورد تاریخ، ایدئولوژی یا اهداف سیاسی خاص مجاهدین خلق دارند یا اصلاً هیچ اطلاعی ندارند.

کمبود آگاهی: به دلیل موانع زبانی و ورود اخیر به یک کشور جدید، بسیاری از پناهندگان اوکراینی ممکن است از بدنامی مجاهدین خلق و سوابق تروریستی آن، بی‌اطلاع باشند و این رویداد را به عنوان یک تظاهرات عمومی حقوق بشری چنان که تبلیغات مجاهدین خلق برایشان جا انداخته است، تلقی کنند.

پیامدهای اخلاقی و سیاسی

اجاره کردن جمعیت برای گردهمایی های مجاهدین خلق از چندین زاویه مورد انتقاد قرار گرفته است:

سوءاستفاده از آسیب‌پذیری: ناظران حقوق بشر خاطرنشان کرده‌اند که استفاده از پناهندگان به عنوان “جمعیت اجاره‌ای” و سوء استفاده از بی‌ثباتی اقتصادی آنها برای پیشبرد یک دستور کار سیاسی، کاری غیر اخلاقی است.
اطلاعات نادرست: مجاهدین خلق با معرفی این جمعیت به عنوان حامیان ارگانیک، روایتی فریبنده برای عموم مردم و چهره‌های سیاسی غربی ایجاد می‌کند که به طور بالقوه بر تصمیمات سیاسی بر اساس معیارهای اغراق‌آمیز حمایت تأثیر می‌گذارد.

آسیب به اعتبار: انتشار گزارش‌های تحقیقاتی و روایت های شرکت کنندگان در تظاهرات که جزئیات نمایش تبلیغاتی مجاهدین خلق را شرح می‌دهند، این گروه را بیش از پیش در میان ایرانیان منزوی کرده است.

امسال، مجاهدین خلق بار دیگر در تاریخ ۲۰ ژوئن ۲۰۲۶ رویدادی با عنوان “تظاهرات بزرگ ایران آزاد در پاریس” برگزار می‌کند. بیستم ژوئن مصادف با سی خرداد، سالگرد آغاز جنگ مسلحانه مجاهدین خلق علیه حکومت ایران بیش از چهار دهه پیش است که اکنون بهانه تظاهراتی برای “آزادی ایران” شده است! چنان که گفته شد، به دلیل عدم محبوبیت این گروه در میان ایرانیان خارج از کشور، مجاهدین خلق اغلب افراد غیرایرانی، از جمله پناهندگان و اتباع خارجی مانند اوکراینی‌ها و سوری‌ها را برای شرکت در تجمعات استخدام می‌کند تا نمایشی از حمایت گسترده ایرانیان ایجاد کند.

کارشناسان شرکت پناهندگان اوکراینی در تجمعات مجاهدین خلق را به عنوان یک مانور لجستیکی و نه یک جنبش سیاسی تفسیر می‌کنند. این امر به مجاهدین خلق اجازه می‌دهد تا در حالی که از نیازهای مادی فوری آوارگان سوءاستفاده می‌کند، تصویری از حمایت گسترده را حفظ کند. بنابراین، اهمیت تمایز بین تصویر برساخته یک گروه تروریستی از “حمایت مردمی” و پایگاه مردمی واقعی که در اختیار دارد روشن می‌شود. فعالان رسانه‌ای و کنشگران حقوق بشر باید در جهت آگاه سازی پناهندگان ساکن اروپا اقداماتی انجام دهند که مجاهدین خلق موفق به استفاده ابزاری از این افراد نشود.

مزدا پارسی

نوشته باید به اوکراینی‌ها در مورد گردهمایی مجاهدین خلق در پاریس هشدار داد اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

برای درک بهتر، می‌توان محتوای اظهارات جداشدگان مجاهدین خلق را در دو لایه تحلیل کرد:

مشروعیت‌زدایی از سازمان: با تکیه بر تجارب تلخ و گزنده از مناسبات درون تشکیلاتی و فضای اختناق آمیز و نمایشِ چهره‌ای غیردموکراتیک و خشن از تشکیلات، سازمان را نه به عنوان یک جریان سیاسی، بلکه به عنوان یک فرقه مخرب در افکار عمومی ترسیم می کنند.
اعتباربخشی به روایت منتقدین: روایتِ جداشدگان در واقع تأییدِ درستیِ مواضع منتقدین مجاهدین خلق است. وقتی فردی که سال‌ها در داخل سازمان بوده، از «شستشوی مغزی» یا «فقدان آزادی» سخن می‌گوید، این روایت برای مخاطبِ عام بسیار تأثیرگذارتر از بیانیه‌های رسمیِ نهادهای سیاسی و حکومتی است.

رسانه‌های بین‌المللی

رویکرد این رسانه‌ها (مانند بی‌بی‌سی، رادیو فردا یا گزارش‌های نیویورک‌تایمز و گاردین و …) متفاوت است. آن‌ها معمولاً با نگاهی «تحقیقی» و «انتقادی» به موضوع نگاه می‌کنند:

تمرکز بر «حقوق بشر»: تمرکز این رسانه‌ها بیشتر بر نقض حقوق فردی اعضا در داخل تشکیلات، وضعیتِ کمپ‌ها (مانند کمپ اشرف در عراق و آلبانی) و فشارهای روانی است که بر جداشدگان وارد شده است.
روایتِ «قربانی بودن»: این رسانه‌ها جداشدگان را نه لزوماً به عنوان همکارانِ جمهوری اسلامی، بلکه به عنوان «قربانیانِ یک ایدئولوژی افراطی» تصویر می‌کنند. برای این دسته، جدایی از سازمان، موضوعی مربوط به آزادی‌های فردی و حقوق انسانی است، نه لزوماً پیوستن به جبهه‌ی مقابل.

فضای مجازی و شبکه‌های اجتماعی

این فضا پرآشوب‌ترین لایه در بازتاب این جدایی‌هاست:

جنگِ روایت‌ها: در شبکه‌های اجتماعی (مانند توییتر/X، سازمان مجاهدین خلق بسیار فعال است و بلافاصله پس از هر جدایی، تلاش می‌کند فرد جداشده را با عناوینی نظیر «نفوذی»، «خائن» یا «مزدور» تخریب کند (اصطلاحاً ترور شخصیت).
نقشِ «شاهدانِ دیجیتال»: جداشدگان نیز در این فضا با انتشار خاطرات، ویدئوها و اسناد، تلاش می‌کنند «روایتِ شخصی» خود را از سرکوب‌های داخلی سازمان بازگو کنند. این کار باعث شده که لایه‌های پنهانِ سازمان برای نسل‌های جوان‌تر که آشنایی تاریخی با آن ندارند، تا حدی عیان شود.

تحلیلِ تأثیرات این رسانه‌ای‌شدن

رسانه‌ها در این میان دو کارکردِ متضاد دارند:

آگاهی‌بخشی: بسیاری از ابعادِ زندگیِ درونی سازمان (که سال‌ها مخفی و رازآلود بود) توسط همین جداشدگان از تشکیلات رجوی و بازتاب‌های رسانه‌ای مستقل برای جامعه فاش شده است.
پروپاگاندا: رسانه‌های وابسته به مجاهدین خلق اجازه نمی‌دهند که «جدایی» به عنوان یک فرآیند پیچیده انسانی باقی بماند. وقتی یک جداشده در رسانه‌ای ظاهر می‌شود، بلافاصله در «اردوگاهِ دشمن» دسته‌بندی می‌شود. این امر باعث می‌شود که حقیقتِ تجربه‌ی آن فرد (که ممکن است ترکیبی از درد، ندامت و سرگردانی باشد) قربانیِ اهدافِ پروپاگاندای فرقه رجوی شود.

نکته پایانی

به دلیل همین نقشِ رسانه‌ای، جداشدگانِ مجاهدین خلق اغلب در یک «موقعیتِ پارادوکسیکال» قرار می‌گیرند: آن‌ها برای اینکه دیده شوند و صدایشان شنیده شود، باید از بلندگوهای رسانه‌ای استفاده کنند. اما به محض استفاده از این بلندگوها، برچسبِ «نفوذی» یا «مزدور» (از سوی سازمان) یا «پروژه‌بگیر» (از سوی برخی دیگر) به آن‌ها زده می‌شود. این فشار رسانه‌ای، خود عاملی است که تعدادی از جداشدگان را به سمتِ سکوتِ کامل یا انزوای اجتماعی سوق می‌دهد.

آرش رضایی (کارشناس ارشد علوم سیاسی و روابط بین الملل)

نوشته جداشدگان مجاهدین خلق؛ میان ترورِ شخصیت و ابزارِ پروپاگاندا اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

در واقع، آنچه به عنوان “تناقض” توصیف می‌کنیم، از دیدگاه تحلیل‌گران می‌تواند ناشی از یکی از سه روند زیر باشد:

– گذار از «ایدئولوژی رادیکال» به «واقع‌گرایی ابزاری» Pragmatic Realism))

در دهه‌های گذشته، مجاهدین خلق با ترکیبی از ایدئولوژی‌های چپ و ملی‌گرایی فعالیت می‌کردند. در آن دوران، حمایت از جنبش‌های آزادی‌خواه (مانند سازمان آزادی‌بخش فلسطین) بخشی از ادبیات ضدامپریالیستی و ضداسرائیلی آن‌ها بود که با فضای سیاسی جهان سوم همخوانی داشت.

تحلیل تغییر: با گذشت زمان، اولویت اصلی سازمان از «ایدئولوژی» به «تغییر رژیم در ایران» تغییر یافت. در این مسیر، آن‌ها دریافتند که برای رسیدن به هدف اصلی (سقوط جمهوری اسلامی)، نیاز به حمایت قدرتمندترین بازیگران جهانی (آمریکا و اسرائیل) دارند.
در این نگاه، موضع‌گیری آن‌ها نسبت به فلسطین یا اسرائیل، دیگر یک «اصول اعتقادی» نیست، بلکه یک «ابزار استراتژیک» است. یعنی آن‌ها مواضع خود را بر اساس اینکه «کدام طرف می‌تواند به هدف اصلی من (تغییر در ایران) کمک کند» تنظیم می‌کنند.

– تعریف دوباره از «دشمن» و «دوست»

یکی از ریشه‌های این تغییر، تغییر تعریف دشمن در ذهنیت رهبری سازمان است.
در گذشته: دشمن اصلی، «امپریالیسم جهانی» و «صهیونیسم» تلقی می‌شد که با نظام‌های حاکم در منطقه همسو بودند.
امروز: دشمن اصلی، منحصراً «جمهوری اسلامی ایران» تعریف شده است. از آنجایی که اسرائیل و آمریکا در تقابل مستقیم با جمهوری اسلامی قرار دارند، مجاهدین خلق خود را در جبهه متحد آن‌ها قرار می‌دهند.

ارزیابی تناقض: از نظر منتقدان، این یعنی سازمان دچار «از دست رفتن اصالت» شده است؛ یعنی آن‌ها برای رسیدن به قدرت، تمام مرزهای اخلاقی و سیاسی سابق خود را زیر پا گذاشته‌اند تا با دشمنان سنتی خود هم‌پیمان شوند.

– فرآیند «غرب‌گرایی ساختاری» و وابستگی به ساختارهای امنیتی

تحلیل‌گران معتقدند که سازمان در طول سال‌ها، نه تنها از نظر سیاسی، بلکه از نظر ساختاری نیز به سمت مدیریت‌شده شدن توسط دستگاه‌های امنیتی غرب حرکت کرده است.

تغییر ماهیت: حمایت از فلسطین، ماهیتی «مقاومت» و «غیر رسمی» داشت، اما حمایت از مواضع اسرائیل یا آمریکا، ماهیتی «رسمی» و «وابسته به ساختار قدرت جهانی» دارد.

این تغییر موضع نشان‌دهنده این است که سازمان از یک «جنبش انقلابی با ایدئولوژی مستقل» به یک «گروه سیاسی وابسته به ساختار امنیتی غرب» تبدیل شده است. در این حالت، تناقض در واقع نشان‌دهنده این است که سازمان مجاهدین خلق دیگر «خودساخته» نیست، بلکه «ساخته‌شده» توسط منافع قدرت‌های بیرونی است.

جمع‌بندی و ارزیابی نهایی

اگر بخواهیم این تناقض را خلاصه کنیم، می‌توان گفت:

– از دیدگاه مجاهدین خلق: این «تناقض» نیست، بلکه «بلوغ سیاسی» و «واقع‌گرایی» برای رسیدن به هدف اصلی (تغییر نظام) است. آن‌ها معتقدند در جنگِ قدرت، باید با هر کسی که با دشمن اصلی (نظام ایران) متحد است، متحد شد.

– از دیدگاه منتقدان: این یک «فروپاشی اخلاقی و ایدئولوژیک» است. منتقدان می‌گویند وقتی یک گروه، اصول بنیادین خود (مانند حمایت از حقوق فلسطینی‌ها یا مخالفت با صهیونیسم) را به راحتی برای دستیابی به حمایت‌های سیاسی کنار می‌گذارد، دیگر نمی‌تواند ادعای داشتن یک «برنامه جایگزین معتبر» یا «اصالت ملی» را داشته باشد.

در نتیجه: این تغییر موضع، نشان‌دهنده این است که سازمان مجاهدین خلق از یک جریان دارای “هویت سیاسی مستقل” به جریانی تبدیل شده که “هویت¬” خود را بر اساس “جهت‌گیری قدرت‌های بین‌المللی” بازتعریف می‌کند. این امر باعث شده است که حتی در میان مخالفان نظام، اعتبار آن‌ها به شدت کاهش یابد.

آرش رضایی (کارشناس ارشد علوم سیاسی و روابط بین الملل)

نوشته تحلیل تناقض در مواضع مجاهدین خلق از فلسطین تا اسرائیل اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

بسیاری اوقات در رسانه های منتسب به مجاهدین خلق اخبار و یا مطالبی منتشر می‌شود که مثلا مجاهدین خلق با سازمان‌ها و یا گروه‌های از هم پاشیده‌ای مانند “سازمان چریک های فدایی خلق” و یا سازمان “خبات” ارتباط داشته و ائتلافی تشکیل داده‌اند. گاها حتی مطرح می‌شود که گروه‌های چپ و ملی‌گرا علیه حکومت ایران با مجاهدین خلق به نقطه وحدت رسیده‌اند.

ادعای سران تشکیلات مجاهدین خلق این است که این گروه‌ها و سازمان‌ها در هر مناسبتی حمایت همه جانبۀ خود را از سازمان مجاهدین و شواری ملی مقاومت اعلام کرده و بر استمرار این مسیر پای می فشارند!

حالا به اصل ماجرا نگاه کنیم تا ببینیم که واقعا چه کسی از چه کسی حمایت می‌کند. بخاطر دارم در چندین نوبت مسعود رجوی وقتی از نیروهای مقاومت در مقابل حاکمیت جمهوری اسلامی صحبت می‌کرد، می‌گفت:
“تنها و تنها نیروی سازمان یافته‌ای که در مقابل حکومت جمهوری اسلامی ایستاده است مجاهدین خلق است، بقیه فیلم بازی می‌کنند و یا نیازمند ما هستند تا بقاء داشته باشند.”

همچنین، مسعود رجوی بارها تکرار می‌کرد:
“فکر می‌کنید تعداد اعضای سازمان چریک‌های فدایی شاخۀ آقای مهدی سامع و همسرش زینت میرهاشمی چقدر است؟ و در ادامه می‌گفت تعداد آنها کمتر از انگشتان یک دست است” ، یعنی که عددی نیستند و “اگر ما نباشیم از گرسنگی خواهند مُرد”.

او در باره سازمان کردستانی موسوم به ” خبات ” نیز می‌گفت:
” فکر می‌کنید تعداد این خباتی‌ها در کردستان چند نفر است؟ کمتر از انگشتان دو دست!”

یعنی که بود یا نبودشان اصلا مهم نیست. با این حال، مسعود رجوی می‌گفت چون دلش به حال و روز این افراد می‌سوزد به آنان کمک می‌کند. می‌گفت: “من از دهان شما برمی‌دارم و در گلوی آنان می‌گذارم تا در مقابل جمهوری اسلامی کم نیاورند!”

وی اذعان می‌کرد که اگر حمایت مالی سازمان از این افراد و گروه‌ها نباشد ظرف دو سه هفته کارشان تمام است و باید به تاریخ بپیوندند. طوری این حرف‌ها را می‌زد که گویی خود را حاکم جان و مال آنان می‌دانست. با لحنی صحبت می‌کرد که گویی اگر او نباشد “مهدی سامع، زینت میرهاشمی ، آقای شیخ بابا (رهبری خبات) و تمامی افرادی که در به اصطلاح “شورای ملی مقاومت” عضو هستند، از گرسنگی به گدایی خواهند افتاد و آنان خودشان این را بهتر از هر کسی می‌دانند که ولی نعمتشان رجوی است!

من شخصا بعدها متوجه شدم که به لحاظ آماری اعضای شورای ملی مقاومت رجوی اصلا مطرح نیستند. کارکردشان برای رجوی فقط سوءاستفاده از اسم و رسم‌شان در راستای اهداف خودش است.

البته احتمالا لحن تحقیرآمیز و سخنان توهین آمیز رجوی درباره اعضای غیرمجاهد شورای ملی مقاومت، تا کنون به گوش آنها نرسیده است. مثلا مهدی سامع و همسرش زینت میرهاشمی و یا شیخ بابا اگر که بدانند رجوی آنان را در اذهان چقدر خار و ذلیل می‌کند احتمالا سکته بکنند.

ناگفته نماند آنان هم فی سبیل الله از رجوی حمایت نمی‌کنند، یک نوع معامله در کار است. رجوی از اسم و رسم آنان حمایت می‌کند و آنان در مقابل از رجوی دستمزدهای کلان می‌گیرند. در واقع به نوعی مزدوری رجوی را می‌کنند.

طبق آخرین گفته‌های مسعود رجوی که چند سال پیش شاهد بودم، به هر نفر از پنج هزار دلار تا ده هزار دلار حقوق ماهیانه می‌دهد! برخی از آنان مانند آقای کریم قصیم که بعدها از شورای رجوی استعفا داد، بنا به ادعای رجوی از او مبلغ بیشتری درخواست کرده بود و رجوی ادعا میکرد که به همین دلیل او را اخراج کرده است.
از سوی دیگر، مشخص شد کسانی که از شورای ملی مقاومت رجوی جدا می‌شوند، در نحوۀ ادارۀ شورا اختلاف نظر جدی دارند، از جمله اینکه باید رهبری شورا دوره‌ای بوده و همه بتوانند در کرسی ریاست تکیه بزنند و یا اینکه چرا مریم رجوی رئیس جمهور دولت موقت بصورت مادام العمر باقی مانده است.

دو تن دیگر از اعضای شورا که از آن خارج شدند، آقای هدایت متین دفتری و همسرش مریم بودند که بخاطر نحوۀ اداره شورا استعفا دادند. رجوی از اسم و رسم آنان سوء استفاده می‌کرد زیرا گویا این زوج از خانواده دکتر مصدق بودند!

اینها برای مسعود رجوی که خودش را رهبری بلامنازع می‎داند، اصلا پذیرفته نبود. بهترین کار حذف اعضای دردسرساز بود تا در بین سایر اعضاء شائبه ایجاد نشود. رجوی بهتر از هر کسی می‌دانست که علت این اخراج‌ها پول نیست. اعضای شورا انتقادشان به رجوی این است که چرا شورا بصورت پادشاهی اداره می شود، باید مانند سایر احزاب و گروه‌ها رهبری و اداره امور شورای ملی مقاومت دوره‌ای باشد.

بخشعلی علیزاده

نوشته رجوی چگونه شورای ملی مقاومت را کنترل می‌کند؟ اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.