در این تصویر، جانعلی علیمردانی، پدری سالخورده را می‌بینیم که سال‌هاست زمان بر چهره‌اش رد انداخته؛ موهایی سپید، دستانی چروکیده و نگاهی که هنوز به در دوخته شده است. در آغوش او قاب عکسی قرار دارد از فرزندش مجتبی علیمردانی؛ جوانی که روزگاری پرشور و امیدوار بوده و امروز سال‌هاست در قرارگاه رجوی، در اسارت ذهنی و عینی، از ابتدایی‌ترین حقوق انسانی خود محروم مانده است.

سازمان مجاهدین خلق طی دهه‌ها، با ایجاد ساختاری فرقه‌ای و سرکوبگر، هزاران نفر را از ابتدایی‌ترین حقوق انسانی محروم کرده است؛ حق ارتباط با خانواده، حق دسترسی آزاد به اطلاعات، حق انتخاب مسیر زندگی و حتی حق اندیشیدن مستقل. قطع کامل ارتباط اعضا با دنیای بیرون، یکی از ستون‌های اصلی بقای این فرقه بوده است؛ چرا که خانواده، نخستین و جدی‌ترین تهدید برای ذهن‌های به بند کشیده‌شده در اردوگاه‌های رجوی است.

این پدر، نماینده هزاران پدر و مادری است که سال‌های جوانی خود را در انتظار یک تماس، یک خبر یا حتی نشانی از زنده بودن فرزندشان سپری کردند. برخی از آنان هرگز صدای فرزندشان را نشنیدند و تنها با یک خبر کوتاه و مبهم از سوی سازمان مواجه شدند: “درگذشت در حین انجام وظیفه. نه پیکری تحویل داده شد، نه قبری نشان داده شد و نه اجازه‌ای برای سوگواری واقعی.

عکسی که بر دیوار آویخته شده، یادگاری از زمانی است که امید هنوز زنده بود. اما همان عکس وقتی در آغوش پدر قرار می‌گیرد، به سندی از یک جنایت خاموش بدل می‌شود؛ جنایتی که نه با گلوله، بلکه با شست‌وشوی مغزی، انزوای مطلق و نابودی پیوندهای عاطفی انجام شده است. این تصویر، گواهی زنده بر سیاست «طلاق از خانواده» و «قطع عواطف» است که سال‌ها در قرارگاه‌های رجوی اجرا شده است.

انجمن نجات و خانواده‌های دردمند، سال‌هاست که تلاش می‌کنند صدای این پدران و مادران باشند؛ صدایی که سازمان مجاهدین با تمام توان کوشیده آن را خاموش کند. اما حقیقت، هرچند دیر، خود را نشان می‌دهد. امروز دیگر روشن است که آنچه در قرارگاه‌های این سازمان جریان داشته و دارد، نه مبارزه سیاسی، بلکه اسارت فکری و نقض سیستماتیک حقوق بشر است.

این عکس‌ها ما را به یاد مسئولیت جمعی‌مان می‌اندازد؛ مسئولیتی برای روایت حقیقت، برای دفاع از حق خانواده‌ها و برای مطالبه پاسخگویی از سران تشکیلاتی که هنوز هم مانع ارتباط آزاد اعضا با عزیزانشان می‌شوند. تا زمانی که حتی یک پدر، عکسی را به جای فرزندش در آغوش می‌فشارد، این پرونده بسته نخواهد شد.

عکسی بر دیوار و عکسی در آغوش پدر، تنها یک تصویر نیست؛ فریادی است علیه فراموشی، سندی از یک عمر انتظار و نشانه‌ای از عشقی که هیچ دیواری، هیچ حصاری و هیچ گروهی قادر به نابودی آن نیست.

نوشته عکسی بر دیوار و عکسی در آغوش پدر اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

سال‌هاست که دلم، این دل شکسته و خسته‌ی پدری، به امید شنیدن صدایی از تو می‌تپد. از روزی که مادرت از میان ما رفت، تنها پناه دل بی‌قرارم، خاطره‌های با تو بودن است.

هر شب، بر روی عکس‌های قدیمیت دست می‌کشم، چشمانم را می‌بندم و خیال می‌کنم صدای شیرینت را می‌شنوم که می‌گویی: “بابا جانم.”

مجتبی جان، روزهای عمرم رو به پایان است. دیگر توان ایستادن زیر بار سنگین این دلتنگی‌ها را ندارم. هیچ آرزویی ندارم جز این که قبل از رفتن، یک بار دیگر صدای تو را بشنوم، سلامی، کلامی، نشانی از حیاتت.

تو همیشه دلیل افتخار و امیدم بودی. همیشه گفتم پسرم چراغ زندگی من است. اگر این پیام به دستت رسید، بدان که بابایت همچنان چشم به راه است. هیچ دیوار، هیچ فاصله‌ای، هیچ حرفی نمی‌تواند محبت میان ما را خاموش کند.

اگر بتوانی، راهی برای پیامی، تماسی، سلامی بیاب.
باشد که دل پدری که همه‌ی عمرش را با عشق تو سپری کرده، آرام بگیرد.

با همه عشق
بابای پیر و چشم‌به‌راهت
جانعلی علیمردانی

نوشته نامه سرشار از احساس پدر مجتبی علیمردانی اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

این پدر که فرزندش مجتبی علیمردانی بیش از 35 سال است در اسارت فیزیکی و ذهنی سازمان تروریستی رجوی است، بارها و بارها طی سالهای ۱۳۸۸ تا ۱۳۹۰ برای دیدار با جگر گوشه اش به کشور عراق و قرارگاه اشرف مقر سابق سازمان مجاهدین مراجعه کرد. عوامل سازمان رجوی بدستور رجوی سفاک و سنگدل هرگز به این پدر و دیگر پدر و مادران اجازه دیدار نداد و هر بار این پدر با اندوه و غم فراق به ایران باز می گشت و پیام مسرت بخشی برای مادر بیمار فرزندش نداشت .

متاسفانه در غم سالها چشم انتظاری و عدم پاسخگویی فرقه به خواسته ها و نامه های ارسالی این پدر و مادر، سال گذشته مادر چشم انتظار در حسرت دیدار و شنیدن صدای فرزندش دیده از جهان فروبست و به دیگر مادران بدرود یافته عضو انجمن نجات پیوست.

در دیداری که روز گذشته با این پدر انجام شد، اعضای انجمن نجات گزارشی از اقدامات حقوق بشری و روشنگری های عوامل انجمن نجات آلبانی در تسریع نجات اسیران فرقه رجوی به آقای علیمردانی ارائه دادند. آقای علیمردانی نیز با سپاس از اقدامات حقوق بشری و تلاش های متعدد دفاتر انجمن نجات ایران و آلبانی جهت امکان رهایی اسیران به خصوص فرزندش قدردانی کرد. همچنین ایشان خواهان انتقال پیام قدردانی خویش به مسئولین و اعضای دفتر نجات آلبانی شد و برای تک تک عزیزان زحمتکش و دست اندر کار آلبانی نشین آرزوی تندرستی و موفقیت در پیشبرد اهداف آتی نمود. این پدر گفت: چگونه است در عصر جدید و بین کشورهای متحد جهان با وجود ده ها سازمان بین المللی و حقوق بشری، یک گروه مخرب و تروریستی فعالیت می کند و اجازه ارتباط اعضاء به خانواده هایشان را نمی دهد و هیچ کشور ونهادی با آنها برخورد نمی کند! وی با این سوال و تعجب، افکار عمومی خاموش و بیدار را به چالش کشید.

در پایان دیدار صمیمانه، این پدر مهربان بار دیگر با اظهار قدردانی و آرزوی سلامتی برای تمامی مسئولین دفاتر انجمن نجات کل کشور، تقاضا کرد که صدای او را به گوش مقامات دولت آلبانی و دیگر نهادهای حقوق بشری مستقر در کشور آلبانی رسانده تا بتواند پس از 35 سال دوری و انتظار دیداری داشته باشد و یا صدای فرزندش را بشنود . دفتر انجمن نجات البرز نیز به حکم ادب و امانتداری قول مساعدت در انتقال پیام ایشان را داد.

ناصر رضایی

نوشته دیدار پدر مجتبی علیمردانی با اعضای انجمن نجات استان البرز اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

علیمردانی از جمله والدین اعضای مجاهدین خلق است که در فیلم سرهنگ ثریا داستان آن‌ها به تصویر کشیده شده است. او نیز همچون ثریا عبداللهی شخصیت اصلی فیلمی که در چهل و یکمین جشنواره فیلم فجر به نمایش در آمد در سال‌های تحصن در مقابل اردوگاه اشرف چند بار به عراق سفر کرد و نام مجتبی را فریاد کرد، به این امید که فرزندش صدای او را بشنود.

چشمان این پدر چشم انتظار گویای عمق رنج جدایی در طول سالیان اسارت فرزندش در فرقه رجوی است که تا امروز ادامه دارد.

برای دانلود اینجا را کلیک کنید.

نوشته گفتگو با پدر مجتبی علیمردانی در حاشیه اکران سرهنگ ثریا اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.