محمدرضا ترابی در آخرین مصاحبه‌اش با میترا بابک تاکید می‌کند که زهرا سراج، زنی که او را به دنیا آورده را مادر خود نمیداند و همواره از او با نام زهرا یاد میکند. بر اساس گفته‌های او زهرا سراج همسر قربانعلی ترابی، چنان در ساختار فرقه رجوی شستشوی مغزی شده است که به سادگی جنایات فرقه علیه خود، همسر و فرزندش را انکار میکند.

موارد زیر روش‌های فرقه‌ها برای از بین بردن پیوندهای میان مادران و فرزندان است که در فرقه مجاهدین خلق نیز دقیقا به کار رفته اند. این نکات برگرفته از مقاله‌ای در ژورنال علمی “مطالعات فرقه‌ای” (Cultic Studies Journal) با عنوان “مادران در فرقه ها: تاثیر فرقه‌ها بر روابط مادران و فرزندان” است که با روش‌های مجاهدین خلق بر اساس تجربه زندگی محمدرضا ترابی به عنوان نمونه‌ای از نزدیک به هزار کودک مجاهدین خلق مطابقت داده می‌شود.

تضعیف پیوندهای مادر-فرزندی: فرقه‌ها اغلب مادران را از ایجاد پیوندهای قوی و فردی با فرزندانشان منصرف می‌کنند و بر تقدم نیازهای گروه نسبت به واحد خانواده تأکید دارند. برای مثال به مادران گفته میشود که فرزندانشان “دارایی خصوصی” آنها نیستند.
مادران در مجاهدین خلق باید مهر به مسعود و مریم رجوی را نیز نسبت به مهر به فرزند خود مقدم بدانند. محمدرضا ترابی برای توضیح این مفهوم، در خاطرات و مصاحبه‌هایش بارها این خاطره را از مادر خود بازگو کرده است که زمانی در کودکی محمدرضا در پاسخ به پرسش “چه کسی را بیشتر دوست داری؟” ، او به جای نام بردن از مادر و پدر خود، از خاله مریم (مریم رجوی) و عمو مسعود (مسعود رجوی) یاد کرده است. موضوعی که مادرش بارها به عنوان خاطره ای افتخار آمیز نقل کرده بود.

کنترل زمان حضور کنار کودک: ممکن است دیگران به دلیل خواسته‌های فرقه، مانند ساعات طولانی کار یا مشارکت در فعالیت‌های گروهی، ملزم به گذراندن حداقل زمان با فرزندان خود باشند. در این حالت مراقبت های اولیه از کودک توسط مربیان و سرپرستهایی انجام می‌شود که فرقه تعیین می‌کند.

تا پیش از سالهای 1369 و 1370 و جداسازی کامل کودکان از والدین، کمپ اشرف در عراق دارای خوابگاه و مدرسه شبانه روزی ویژه نزدیک به هزار کودک از والدین مجاهد بود. کودکان تنها در روزهای آخر هفته به نزد والدین خود در خانه های سازمانی ای به نام اسکان باز میگشتند. به مروز زمان پس از طلاق های اجباری کودکان دیگر والدین خود را در کنار یکدیگر نمیدیدند و به صورت یک هفته در میان در خانه با والد پدر یا مادر خود به سر میبردند.

جداسازی واقعی یا تهدیدآمیز کودک: فرقه ممکن است کودکان را به طور فیزیکی از والدینشان، چه به طور موقت و چه به طور دائم، جدا کند. این می‌تواند شامل فرستادن کودکان به مراکز مراقبت از کودکان عمومی، مدارس شبانه‌روزی یا حتی سپردن آنها به سایر اعضای فرقه باشد.

در 1369 سازمان مجاهدین خلق کودکان را به طور دائمی فرسنگ‌ها از والدین خود دور کرد. کودکان سوار بر اتوبوس ها با همراهی چند عمو و خاله مجاهد به کشورهای اروپایی یا آمریکای شمالی قاچاق شدند. در این راه پر تلاطم، که هر کدام از کودکان به سرنوشتی دچار شدند، محمدرضا ترابی به خانواده ای در کانادا سپرده شد که با او به شدت بد رفتاری میکردند.

به او گفته شده بود که پدر و مادر آن خانواده را “مامان” و “بابا” صدا کند اما به زعم محمدرضا اولین خیانت به واژه مادر با رفتار عصبی و خشن مادر آن خانوده در ذهنش شکل گرفت. او که در آن سن کودکی تجربه عمیق و دقیقی از مادری نداشت، با مادری مواجه شد که او را فرزند خود نمی‌دانست و تبعیض و بدرفتاری با محمدرضای کودک را برای خود عادی می‌دانست.

نظارت و قضاوت در مورد رابطه: فرقه، اغلب به نام آموزه‌های مذهبی یا توسعه شخصی، رفتار مادر نسبت به فرزندانش را با دقت زیر نظر می‌گیرد و قضاوت می‌کند. این می‌تواند منجر به “تهدید” مادران به خاطر رفتارشان شود و رفتار کودکان ممکن است برای قضاوت در مورد جایگاه مادر در فرقه مورد استفاده قرار گیرد.

به همین دلیل است که هنگامی که محمدرضا پس از سالها دوری با انگیزه دیدار با مادر و پدرش به عراق بازمیگردد، زهرا سراج از او استقبال درخوری نمیکند. محمدرضا که دلتنگ والدین است، با برخوردی نه چندان گرم از سوی مادر مواجه می‌شود. مادری که در طول این سالهای دوری تنها چند باری با او تلفنی صحبت کرده است، اکنون تحت نظارت مسئولان ارشد بایستی چنان با فرزند خود رفتار کند که مورد قضاوت درستی از سوی فرماندهان قرار بگیرد.

هدایت شیوه‌های فرزند پروری: مادران اغلب مجبور به بکارگیری روش‌های فرزند پروری‌ می‌شوند که ممکن است از سوءاستفاده و غفلت تا شبه‌علم مسخره متغیر باشد.

مادران تحت آموزه‌های تشکیلات مجاهدین خلق، فرزندانشان را قربانی تشکیلات میکنند، بسیاری از این فرزندان در خانواده هایی که آنها را تحت پوشش گرفتند، مورد سوءرفتار جسمی و جنسی قرار گرفتند. محمدرضا ترابی در خانواده ای که او را در کانادا به سرپرستی گرفتند، هر دوی این تجارب منفی را از سر گذارند.

او در سن 17 سالگی که به عنوان کودک سرباز به کمپ اشرف بازگشت، محبت والدین زیستی خود را بازنیافت چرا که دیگر پدری وجود نداشت و مادر نیز تحت آموزه‌های تشکیلاتی اجازه نداشت با او رفتار مادرانه ای خارج از چارچوب تشکیلاتی داشته باشد.

خیانت سه باره به واژه مادر در ذهن محمدرضا

با توجه به شرایطی که سازمان مجاهدین خلق به عنوان یک فرقه مخرب نظامی برای اعضای خود اعم از کودک و بزرگسال ایجاد کرد، محمدرضا ترابی به هنگام ورود به اشرف نتوانست با پدر خود دیدار داشته باشد. پدر او قربانعلی ترابی در جریان شکنجه اعضای داخلی تشکیلات توسط بازجویان مجاهدین خلق در سالهای 73 و 74 کشته شده بود.

در بدو ورود به کمپ اشرف او انتظار دیدار با هر دو والد خود را داشت اما تنها با زهرا مواجه شد و هنگامی که از او سراغ پدر را گرفت، او خبر مرگ پدر بر اثر ایست قلبی را به او داد. او در طول 18 سال حضور در تشکیلات هرگز نفهمید که پدرش زیر شکنجه های بازجویان مجاهدین خلق کشته شده است و تنها پس از خروجش از تشکیلات این راز افشا شد.

محمدرضا بعدها فهمید که زهرا سراج و دیگر اعضای خانواده ترابی که در کمپ اشرف بودند از جمله عمه‌های محمدرضا (معصومه و مریم بانو) نیز در آن سال‌های 73 و 74 تحت زندان و شکنجه و بازجویی قرار گرفته بودند، اما ظاهرا ساختار شستشوی مغزی مجاهدین خلق چنان دقیق عمل کرده بود، که پس از آن دوران زهرا و معصومه بیش از گذشته سرسپرده تشکیلات شدند و مریم بانو دچار اختلال روانی شد.

محمدرضا دومین خیانت به واژه مادر را زمانی می‌داند که از مادرش درباره مرگ پدر می‌پرسید و مادر اظهار بی‌اطلاعی میکرد. او که طلاق تشکیلاتی از قربانعلی را علت بی اطلاعی خود میداند، حتی درباره مزار او نیز دروغ هایی به هم بافته بود که با قرینه‌های دیگری که محمدرضا در آن زمان می‌شناخت همخوانی نداشت.

به گفته محمدرضا سومین خیانت به مفهوم مادری، در هنگامه خروجش از قرارگاه مجاهدین خلق در آلبانی رخ داد. او که تصمیم خود را برای ترک تشکیلات گرفته بود، تحت فشارهای روانی زیادی قرار داشت. از طرفی خواستار زندگی آزاد بود و از سویی تحت فشار مسئولانی که با آموزه‌های فرقه‌ای و مذهبی تلاش بر اخلال ایجاد کردن در تصمیم او داشتند.

آخرین حربه سران مجاهدین خلق، برای حفظ محمدرضا، مادرش بود. زهرا نخست تلاش کرد که با زبان نرم او را متقاعد به ماندن در تشکیلات بکند و هنگامی که موفق به این کار نشد به سادگی فرزند خود را طرد کرد و گفت اگر او به مسعود رجوی پشت کند، دیگر فرزند او نیست.

بعدها، پس از افشاگری‌های محمدرضا علیه مجاهدین خلق در رسانه‌ها، در نوشته‌هایی که منسوب به زهرا سراج در سایت های مجاهدین خلق منتشر شد، او بارها از فرزند خود اعلام برائت کرد و او را “مزدور جمهوری اسلامی” خواند.

بنابر پژوهش‌های متخصصین فرقه شناس، مادران در فرقه‌ها، غالبا احساساتی دوگانه را تجربه می‌کنند. آنها “بین انجام عمل درست” یعنی اطاعت از رهبر و غرایز مادری درونی خویش در تعارض هستند. این تعارض به نزاع های دورنی، ترس و احساس ضعف منجر می‌شود. در طول زمان با ادامه فشارهای فرقه ممکن است “اطاعت از رهبر” برنده چالش بشود.

با این حال بسیاری از مادران موفق شده‌اند که حصار کنترلگر تشکیلاتی را در هم بشکنند و مجاهدین خلق را ترک کنند. برای مثال همان زنان جداشده‌ای که خاطره هم سلولی با مادر محمدرضا را برای او نقل کرده‌اند. فرایند بازگشت این مادران و کودکان به جامعه بسیار دشوار و چالش برانگیز است. محمدرضا ترابی در قسمت نهم و دهم گفتگویش با میترا بابک در این باره مطالبی را عنوان می‌کند که دل هر شنونده‌ای را به درد می‌آورد.

مزدا پارسی

نوشته خیانت به “مادری” به روایت ری ترابی، کودک سرباز پیشین مجاهدین خلق اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

برخی اعضای بریده و جدا شده از فرقه تررویستی مجاهدین خلق در روایت‌هایی جدید پرده از ماجراهایی هولناک در کمپ‌های این گروه برداشته و می‌گویند که نه تنها زنان بلکه مردان هم در سازمان مجاهدین خلق از آزارهای جنسی در امان نبودند.

امیر – ی از اعضای جدا شده از این فرقه که سال‌ها در کمپ تروریستی اشرف در عراق تحت شکنجه بوده است در این‌باره نوشته است: از بالا موقع دوش گرفتن نگاه می‌کردن، یا بی‌اجازه دست می‌زدن…رفتارهایی که بازم تکرار می‌شد، چون کسی جلوشون رو نمی‌گرفت.

عضو مجاهدین خلق که در عراق کودک سرباز نیز بوده در ادامه می‌گوید که اگر ما با کلی ترس و تردید می‌رفتیم به مسئول‌ها شکایت می‌کردیم، نهایتش این بود که یه گفت‌وگو با طرف می‌کردند و تمام، نه پیگیری‌ای، نه مجازاتی برای عامل منحرف در نظر گرفته می‌شد.

هم‌جنس بازی و انحرافات اخلاقی در حالی در میان تروریست‌ها رواج دارد که در جلسات مسعود رجوی و دفترچه‌های قوانین گروه نوشته شده است که هر نوع رابطه‌ی زن و مرد “خطای اخلاقی” حساب شده و تا دو سال زندان دارد، این دستورالعمل تحت عنوان انقلاب ایدئولوژیک در میان اعضای فرقه مجاهدین خلق حاکم شده است.

فساد گسترده اخلاقی سران مجاهدین خلق و سوء استفاده جنسی آنها از هواداران از جمله موضوعاتی است که پرونده آن باز بوده و می‌تواند یکی از دلایل مهم برای برخورد و اعمال محدودیت بیشتر با این گروه تروریستی در کشورهای غربی به ویژه فرانسه و آلمان محسوب شود.

نوشته روایتی از آزار جنسی و هم جنس گرایی در مناسبات مجاهدین خلق اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

ترابی با یک روایت مصداقی درباره رویکرد ریاکارانه و متقلبانه رهبران مجاهدین خلق از گذشته تا کنون تلاش می‌کند که نمایندگان آمریکایی را آگاه کند:
در روزهای پیش از حمله نیروهای ائتلاف به عراق در سال 2003، مسعود رجوی رهبر مجاهدین خلق دستور داده بود که تمامی نیروها (تقریباً 3000 عضو) در کنار مرز ایران و عراق مستقر شوند. استراتژی او این بود که در حالی که نیروهای ائتلاف مشغول جنگ با ارتش صدام هستند، در زمان مناسب به ایران حمله کرده و رژیم آخوندها را سرنگون می کنیم! بله، این یک استراتژی مضحک بود. چیزی که می توانست یک بار برای همیشه به قتل عام همه نیروهای مجاهدین خلق منجر شود. اما رجوی در این مورد جدی بود. خوشبختانه نقشه‌اش عملی نشد و من اکنون زنده هستم تا داستان را بگویم. زمانی که ارتش صدام در شرف سقوط بود و سربازانش به آن پشت کرده و قرارگاه‌های خود را ترک کرده بودند، ما شروع به انجام مأموریت‌های شناسایی مخفیانه در پایگاه ‌ای ارتش عراق که کاملاً رها شده بود، کردیم. به دنبال تانک و تجهیزات نظامی مخصوصاً تی 60 و تی 72 بودیم.

این تانک‌ها سپس در ساعات تاریک شب به پایگاه‌های مجاهدین خلق منتقل شدند و به سرعت با آرم و پرچم‌های نظامی مجاهدین خلق رنگ آمیزی شدند.

هدف استفاده از این تانک‌ها که اکثر آنها قبل از رها شدن توسط خدمه خود تخریب شده بودند، نبود، بلکه هدف این بود که روی کاغذ نشان داده شود که مجاهدین خلق چندین هزار تانک دارند. در آن زمان، مذاکرات بین ارتش آمریکا و مقامات مجاهدین خلق آغاز شده بود و رجوی می‌دانست که ارتشش باید همه سلاح‌های خود را تحویل بدهد و تسلیم شود. اما می خواست روی کاغذ قوی به نظر برسد. و همین کار را کردیم.

در عرض چند روز، ما چند صد تانک دیگر را به زرادخانه مجاهدین خلق اضافه کردیم که سپس به ارتش ایالات متحده تحویل داده شد. بسیاری از این تانک ها دیگر حتی عملیاتی نبودند، اما روی کاغذ به عنوان تجهیزات ارتش مجاهدین خلق به حساب می آمدند. به یاد دارم که چند سال بعد، در یکی از جلسات رجوی با همه اعضای مجاهدین خلق در کمپ اشرف، که از طریق صوتی با ما در ارتباط بود، تعداد تانک‌ها و خودروهای نظامی و تجهیزاتی را که به ارتش آمریکا تحویل داده بودیم فهرست کرد و به خود می‌بالید که بر اساس تعداد تانک‌هایی که “مالک‌” بودیم، “قوی‌ترین ارتش خاورمیانه هستیم”.

امروز هم همین داستان است. مجاهدین خلق روی کاغذ قوی به نظر می رسند. آنها ثروتی را که در دهه 90 میلادی انباشته بودند برای فروش غیرقانونی نفت صدام در بازارهای سیاه صرف خرید سیاستمداران فرسوده می کنند تا در گردهمایی‌ها و کنفرانس‌های خود سخنرانی کنند. آنها با استفاده از اسامی جوانان ایرانی کشته شده‌ای مانند مهسا امینی که هیچ ارتباطی با مجاهدین خلق نداشتند، از اعضای کنگره و نمایندگان مجلس در سراسر جهان امضا جمع آوری می‌کنند و بیانیه‌های تجملی می نویسند، اما در میدان از حمایت مردمی برخوردار نیستند. در واقع، مردم ایران به خاطر جنایاتی که در جنگ ایران و عراق علیه هموطنان خود مرتکب شدند، و در کنار صدام قرار گرفتند و به کشورشان خیانت کردند، مورد نفرت مردم ایران هستند.

آنها متشکل از 2500 عضو در سراسر جهان با میانگین سنی نزدیک به 60 سال هستند. ایدئولوژی مارکسیستی-اسلامی آنها دیگر در ایران خریداری ندارد و نسل های جوان حتی نمی‌دانند آنها چه کسانی هستند.

اما روی کاغذ، مریم رجوی رهبر خودخوانده «مقاومت» است.
گرفتار بازی بلوف مجاهدین نشوید!

آیا می دانستید که در سال 1998، زمانی که من 16 ساله بودم و در انتظار اعزام به عراق برای پیوستن به نیروهای مجاهدین خلق به عنوان یک کودک سرباز بودم، یکی از مقامات ارشد شورای ملی مقاومت و سازمان مجاهدین خلق من را با خود به سفری به آرکانزاس برد، جایی که ما پول (ده ها هزار دلار به صورت نقدی) از طرفداران مجاهدین خلق جمع آوری کردیم تا دوربین‌های دید در شب برای تیم‌های مجاهدین بخریم. عملیات نظامی؟ این غیرقانونی بود زیرا در آن زمان، مجاهدین خلق هنوز در فهرست سازمان های تروریستی خارجی ایالات متحده بود.

من هنوز نمی خواهم نامش را ببرم اما به نظر می رسد فاکس نیوز او را دوست دارد.
آیا می‌دانستید که من و سایر کودک سربازانی که در اواخر دهه 90 از کانادا و ایالات متحده توسط مجاهدین خلق استخدام و به اردوگاه اشرف در عراق فرستاده شدیم، تمام مدت در مقرشورای ملی مقاومت در واشنگتن دی سی زندگی می‌کردیم؟ در آنجا بود که مقامات مجاهدین خلق یا همان شورای ملی مقاومت ما را شستشوی مغزی دادند و در نهایت مدارک جعلی غیرقانونی سفر را به ما دادند و با آنها به عراق قاچاق شدیم. همچنین طرح خیریه جعلی مجاهدین خلق، که از طریق آن پولشویی می کردند، از همان مقر اجرا و کنترل می شد.

سخنان رهبران و مقامات سازمان مجاهدین خلق درباره آزادی و دموکراسی و حقوق بشر یک شوخی است. این افراد جنایتکار هستند و باید در یک دادگاه بین المللی محاکمه شوند.

نوشته کودک سرباز سابق مجاهدین خلق خطاب به قانون گذاران آمریکایی اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

محمد رضا ترابی در سال 2017 پس از 18 سال عضویت در تشکیلات مجاهدین خلق، از آنها جدا شد و چندی بعد به همراه شمار دیگری از کودکان مجاهدین خلق، درباره تجربه خود در درون مناسبات فرقه ای و خشونت طلب این فرقه روشنگری می کند.

او در مورخ 31 ژانویه 2025 در حساب کاربری خود در شبکه اجتماعی ایکس خبر داد شکایت یکی از هواداران مجاهدین خلق علیه او در دادگاهی در آلمان مختومه اعلام شد:

توییت محمد رضا ترابی

مدتی پیش اعلام کردم که مجاهدین، در تلاش برای ساکت کردن من، علیه من شکایت قانونی ثبت کردند. امروز دادستان، بخاطر عدم وجود شواهد لازم از سوی شاکی، پرنده را مختومه اعلام کرد. این شکایت به صورت خیلی زیرکانه توسط یکی از هواداران مجاهدین در آلمان به ثبت رسیده بود. او اعلام کرده بود که من به صورت علنی به او «تهمت زدم» و او را هوادار سازمان مجاهدین اعلام کردم، در صورتی که چنین نیست و مجاهدین «یک سازمان تروریستی» است. از این رو پلیس و دادستانی آلمان موظف به پیگیری جدی پرونده شدند. اما با کمی سرچ و جستجوی ساده مشخص شد که این هوادار ابله یادش رفته بود که خودش در حساب رسمیش اعلام کرده بود که «منم مجاهدم». نام اصلیش، که تنها پس از دریافت شکایت رسمیش از سوی پلیس برایم روشن شد، جزو امضاکنندگان برخی بیانیه‌ها و اعلامیه‌های مجاهدین هم بود. با ارائه این مدارک از سوی من، در کمتر از یک ماه کل پرونده مختومه اعلام شد.

افشاگری محمد رضا ترابی از حساب کاربری هوادار مجاهدین خلق

محمدرضا ترابی که پیش از این از سوی عوامل مجاهدین خلق تهدید به مرگ شده بود، در یک ویدئو قاطعانه به سران تشکیلات اعلام کرده بود که هر چقدر او را تهدید کنند صدایش را بیشتر بالا می برد و حاضر است جانش را برای حقیقت فدا کند تا ماهیت واقعی مجاهدین برای مردم ایران نمایان شود. او در ادامه ماجرای این شکایت نیز اعلام کرد که به مبارزه با فرقه مسعود رجوی ادامه خواهد داد:

اما حالا نوبت من است که شکایت کنم. چون او رسماً در شکایتش به پلیس دروغ گفت و این در آلمان جرم سنگینی محسوب میشود. طنز ماجرا هم این است که خودش در توییتش از هشتگ #بفرمایید_دادگاه استفاده کرده بود!

همچنین ترابی در پست اخیر خود درباره شگرد ریاکارانه‌ای که عوامل مجاهدین خلق در شبکه های اجتماعی برای جلب کاربران به کار می‌گیرند توضیح داد:

در نهایت هم، به عنوان تجربه میگویم اینکه کسی به مجاهدین فحش دهد و حتی «تروریست» خطابشان کند، اساسا دلیل بر مجاهد یا هوادار نبودنش نیست. مجاهدین و هوادارانشان خیلی دوروتر و ریاکارتر از این حرف‌ها هستند.
.

نوشته شکست عوامل مجاهدین در محکمه‌ای دیگر اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

در حدود یک چهارم از متن بیانیه تشکیلاتی که خود را اپوزیسیون حکومت ایران میداند و چنان که ادعا میکند به دنبال بنیان گذاشتن جمهوری دمکراتیک ایرانی است، به فرافکنی، دروغ پردازی، اتهام زنی و ناسزا گویی بر سر موضوع کودک سربازانی که مجاهدین خلق به کار گرفت، گذشته است. بر اساس این بیانیه کودک سربازان پیشین مجاهدین خلق از جمله امین گل مریمی، امیر یغمایی و محمدرضا ترابی مزدوران حکومت ایران هستند و روزنامه نگاران و فیلمسازانی که به سرگذشت آنها پرداختند همچون لوییزا هومریش و غزل گلشیری نیز در همان دسته مزدوران میگنجند.

در این گذر شورای داعیه دار جمهوری دمکراتیک از انواع الفاظ زشت و اصطلاحات تشکیلاتی و فرقه ای بهره میبرد تا دامان خود را از لوث نقض حقوق بشری که علیه کودکان خود مرتکب شده است، بشوید. کودک سربازان پیشین را “کودک ریشو” خطاب میکند، گویی که با بالا رفتن سن فرد میتوان گذشته تروماتیک او را انکار کرد و در حالی که آنها هیچ ارتباطی با انجمن نجات ندارند، ارتباط های خیالی با انجمن نجات را سندی برای مزدوری آنها میخواند.

اما کودک سربازان پیشین در واکنش به اتهامات و بداخلاقی‌های موجود در این بیانیه، عزم راسخ خود بر ادامه راه افشای جنایات سران مجاهدین خلق را اعلام میکنند؛ اتهامات سران مجاهدین علیه خودشان را به سخره میگیرند و شواهد بیشتری بر قطعیت به سربازی گرفتن کودکان در سازمان مجاهدین خلق ارائه میدهند و به این ثابت قدمی خود افتخار میکنند. امیر یغمایی در اولین واکنش به بیانیه مجاهدین نوشت:

“در بیانیه چهل و سومین سالگرد تأسیس شورای ملّی مقاومت ایران موش همیشه بیدار هنوز چسبیده به افشاگری ما در مورد کودک سربازان مجاهدین با فیلم مستند “کودکان کمپ اشرف”. کسی که اعتراف کرد که با پلیس امنیت “اجنبی” یا همان پلیس امنیت سوئد همکاری می‌کند من بودم و بله هنوز هم افتخار میکنم.”

در برابر ادعای بیانیه مجاهدین خلق که کودکان با اصرار خودشان به عراق برده شدند و با اصرار خودشان لباس نظامی پوشیدند و در هیچ عملیات نظامی شرکت داده نشدند، امیر یغمایی در حساب کاربری خود در شبکه اجتماعی ایکس می‌نویسد:

“والا من هم یکی از همان کودکانی بودم که در سن ۱۴ سالگی خواستم بروم پیش مادرم اما یک دفعه بدون اینکه متوجه بشم با یک کلاشینکف به دست روی نفربر بی ام پی ظاهر شدم. خودم هم نفهمیدم چی؟ در سن ۱۶ سالگی هم رفتم عملیات خمپاره زنی که در آن یکی از اسرای سابق به اسم شهرام جوینده کشته شد.”

او همچنین بار دیگر جملات کوتاهی درباره کودکی خود در کمپ اشرف می‌نویسد:
” وقتی که اشرف بودیم در پانسیون شبانه روزی میخوابیدیم و‌ فقط ۱ روز در هفته به “خانه” برمیگشتیم. روزهای دیگر در دلتنگی والدین در خوابگاههای جمعی ۵۰ نفری شب را سپری میکردیم. یک بار هم که مادرم با مسئول خود درگیر شد برای تنبیه او من را آخر هفته به خانه نفرستادند. حالا شما شدین مظلوم!”

او سپس سندی از رسانه های خود مجاهدین خلق می آورد که نشان میدهد مجاهدین نه تنها کودک سرباز داشتند بلکه به کشته شدن آنها در عملیات های نظامی شان نیز مباهات میکنند. امیر تصویری از سایت مجاهدین و معرفی “شهید” مریم قیطانی را منتشر میکند. دختری که حتی مجاهدین خلق اذعان دارند که وقتی برای شرکت در عملیات فروغ جاویدان اعزام شد 15 سال بیشتر نداشت. مریم در این عملیات کشته شد.

یغمایی در توضیح عکس برگرفته از سایت مجاهدین خلق مینویسد:
“این همه علیه کودک سرباز صحبت کردین من یک نمونه از کودک سربازان مجاهدین که از کمپ اشرف به دست خود مجاهدین راهی جنگ فروغ (مرصاد به گفته رژیم) شد. مریم قیطانی ۱۵ ساله. او نه در زندانهای رژیم در سن کودکی کشته شد بلکه به دست خود رجوی در سن کودکی بعنوان کودک سرباز راهی جنگ شد و کشته شد!”

و در ادامه توضیح میدهد که برادر مریم، علی رضا قیطانی در سن کودکی/ نوجوانی به اشرف بازگشت و بعدا از تشکیلات جدا شد.
امیر یغمایی با تگ کردن دو کودک سرباز دیگر، بر ادامه راه خود برای احقاق حقوق خود و دیگر کودک سربازان مجاهدین خلق، تاکید میکند:

“تا کی ادامه میدهم؟
۱- تا زمانی که مجاهدین به دروغ وجود کودک سربازانی مثل من، محمدرضا ترابی و امین گل مریمی و بالای ۱۰۰ کودک سرباز دیگر را انکار می‌کند و علیه ما به دروغ لجن پراکنی می کند.
۲- تا زمانی که مریم رجوی به طور رسمی از اینکه ما را در سنین کودکی به عراق برد معذرت خواهی بکند.”

محمدرضا ترابی در تائید عزم آهنین امیر یغمایی جملات زیر را منتشر میکند:

“ادامه می‌دهم، حتی تنها، تا محاکمه رهبری و سران مجاهدین در دادگاه های بین‌المللی و گرفتن غرامت بابت این همه درد و رنج و سالهای از دست رفته. نه یک قطره کمتر.”

او همچنین در پایان با نقل خاطره ای از فریبکاری های مسعود رجوی بار دیگر بر عزم خود تاکید میکند:

“بله من ۴۲ سالمه و نیم چه ریشی هم دارم، اما این از حقیقت اینکه مسعود و مریم رجوی با کلک زدن و عضو گیری کودک سربازان در اواخر دهه نود میلادی مرتکب جنایت جنگی شدند و باید روزی در یک دادگاه بین‌المللی محاکمه شوند چیزی کم نمی‌کند. حالا هی فحش بدید و تهمت بزنید ولی از حقیقت و تاریخ و عدالت گریزی نیست.”

محمدرضا ترابی در اقدامی کنایه آمیز با تغییر پروفایل حساب کاربری خود در ایکس خود را چنین معرفی کرد:

“کودک ریشوی ۴۲ ساله که حقایق و جنایت های فرقه رجوی رو افشا می‌کنه”

تغییر پروفایل محمدرضا ترابی

مزدا پارسی

نوشته ادامه می‌دهم، حتی تنها اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

او که با نام کاربری “ری ترابی” در شبکه های اجتماعی فعال است در یک رشته توئیت که در تاریخ 9 نوامبر 2024، منتشر کرد، پاسخ پرسش مهم “آیا مسعود رجوی زنده است؟” را با مخاطبانش به اشتراک گذاشت. بر اساس شواهد و برداشت های شخصی ترابی، مسعود رجوی هنوز زنده است.

متنی که او در یک رشته توئیت به اشتراک گذاشته است به شرح زیر است:

آیا مسعود رجوی زنده است؟

اگر زنده است پس کجاست و‌ چرا رهبر فرقه مجاهدین از سال ۲۰۰۳ تا کنون چهره خودش را نشان نداده؟

مقدمه: شایعات در مورد زنده بودن یا مرگ رجوی خیلی زیاد است و اغلب هم از کسانی است که هیچ گونه اطلاعات دقیقی از مجاهدین ندارند. به عنوان کسی که ۱۸ سال در فرقه مجاهدین بودم، اینجا صرفا اطلاعات و تجربیات دست اول خودم را بازگو می‌کنم.
دو شایعه اصلی در مورد مرگ رجوی وجود دارد:

اول، در جریان بمباران‌های نیروهای آمریکایی علیه مواضع مجاهدین در اشغال عراق در سال ۲۰۰۳ کشته شد. همچنین شایعه شده که رجوی در جریان این حملات به شدت زخمی شده، بخصوص از ناحیه صورت و به همین دلیل چهره‌اش را علنی نمی‌کند.
دوم، استناد به صحبت‌های ترکی فیصل، رئیس سابق سازمان اطلاعات عربستان که در سخنرانی خود در گردهمایی مجاهدین در ۹ ژوئیه ۲۰۱۶ از واژه “مرحوم مسعود رجوی” بکار برد. این اصلی ترین استدلال افرادی است که ادعا میکنند شخص رجوی کشته شده.
من در سال ۱۹۹۹ و در سن ۱۷ سالگی به عراق فرستاده شدم و وارد مجاهدین شدم. تا سال ۲۰۰۳ ده‌ها بار مسعود و مریم رجوی را در نشست‌های مختلف دیدم و حتی با آنها صحبت و رو بوسی کردم. آخرین نشستی که با مسعود و مریم رجوی داشتیم دقیقا در ۲۰ اسفند ۱۳۸۱ بود که مصادف بود با عاشورا.

در آن نشست رجوی شرایط منطقه را توضیح داد و گفت جنگ در راه است و معلوم نیست آینده چه می‌شود و کی دوباره همدیگر را می‌بینیم. از آن به بعد و تا به امروز کسی دیگر چهره رجوی را ندیده. جنگ شروع شد و ما اعضای مجاهدین حدود یک و نیم سال از رجوی خبری نداشتیم. اما…

همه‌ مجاهدین نگران‌ سرنوشت رجوی بودند ولی کسی اجازه نداشت در رابطه با محل او صحبتی بکند. بعد از یک و نیم سال، رجوی شروع به دادن پیام‌های کتبی درونی کرد. سپس “نشست‌های ماه رمضان” مجاهدین شروع شد و رجوی از طریق چَت بر روی یک پرده بزرگ در سالن اجتماعات اشرف برای ما نشست می‌گذاشت.

پس از چند سال نشست از طریق چت، نشست‌های صوتی رجوی با ما شروع شد. سال دقیق شروع نشست‌های صوتی را یادم نیست اما فکر میکنم سال ۲۰۰۷ یا ۲۰۰۸ بود. اولین باری که ما اعضای مجاهدین صدای رجوی را شنیدیم سالن اجتماعات داشت از شادی منفجر میشد و همه گریه می‌کردند.

در طول نشست‌های جمعی، رجوی شرایط منطقه‌ای، اخبار سیاسی مربوط به ج ا، وضعیت افراد جدا شده، تفسیر آیات قرآن و بحثهای ایدئولوژیک و مغزشویی را پیش می‌برد. در این نشست‌ها، یعنی بین ۲۰۰۷ تا ۲۰۱۱ من دو‌ بار با شخص رجوی صحبت کردم. البته نشست صوتی بود و ما فقط صدای او را می‌شنیدیم.

در سال ۲۰۱۳ همه اعضای مجاهدین از کمپ اشرف به صورت گروه گروه به کمپ لیبرتی در بغداد منتقل شدیم. هر گروه قبل از انتقال یک نشست صوتی با رجوی داشت و او اسامی تک تک افراد را میخواند و آن فرد اجازه داشت چند جمله‌ای با او صحبت کند. این آخرین باری بود که من شخصا با رجوی صحبت کردم.

اما نشست‌های چت و صوتی رجوی در کمپ لیبرتی هم ادامه داشت. ما تا ماه اوت ۲۰۱۶ در کمپ لیبرتی بودیم و نهایتا به آلبانی منتقل شدیم. نشست‌های رجوی هیچگاه قطع نشد. در ابتدای ورود مان به آلبانی رجوی پیامهای کتبی می‌داد. اما صوتی هم شروع شد. من در ماه مارس ۲۰۱۷ از فرقه مجاهدین خارج شدم.

اما همچنان با دوستانی در کمپ در ارتباط بودم و آنها از نشست‌های چت و صوتی رجوی بهم خبر می‌دادند. بنابراین سخنرانی ترکی فیصل و اشاره او به مرگ رجوی غلط است. این می‌تواند بخشی از یک مانور اطلاعاتی برای ایجاد رد گم کنی باشد. این تحلیل من است.

آخرین باری که رجوی پیام صوتی داده به مناسبت عید ۱۴۰۳ بود. در این پیام صوتی که در کانال مجاهدین در یوتیوب وجود دارد، صدای رجوی پیر شده و مریض الحال است اما خودش است. اِی آی نیست. به عنوان کسی که نیمی از عمرم را پای نشست‌ها و سخنرانی ‌های رجوی گذراندم از این اطمینان دارم.

بنابراین،‌ مسعود رجوی همچنان زنده است و اخبار مربوط به مرگش شایعه است. اینکه کجاست و چرا خودش را نشان نمی‌دهد را در رشته های بعدی توضیح می‌دهم. باید در اینجا هم بگویم که کسانی که میگویند این صدای خودش نیست و پیامهای خودش نیست، هرگز در مجاهدین نبودند و اطلاعات دقیق ندارند.

نوشته مسعود رجوی همچنان زنده است و اخبار مربوط به مرگش شایعه اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

واقعیت این است که در سالهای اخیر افراد زیادی از تشکیلات مجاهدین خلق جدا شده‌اند اما کماکان حدود دو هزار نفر در قرارگاه این سازمان در کشور آلبانی باقی هستند که احتمالا شمار زیادی از آنها خواهان ترک قرارگاه و تجربه زندگی در جهان آزاد هستند.

محمدرضا ترابی کودک سرباز و عضو پیشین مجاهدین خلق در اسپیس مورخ 27 مهرماه 1403 در پلتفرم ایکس از مکانیزم‌های خروج از مجاهدین خلق در دوران حضور در عراق و آلبانی از گذشته تا امروز، گفت. او در آغاز سخن یک جمله کلیدی در این باره گفت که شایان توجه است: “واقعیت این است که امکان خروج از مجاهدین وجود دارد اما خیلی خیلی سخت است.”

عراق دوران صدام حسین

ترابی از سال 1380 آغاز می‌کند که پس از برگزاری نشست‌های موسوم به طعمه برای تمام لایه‌های سازمانی، خروج از کمپ اشرف تقریبا غیر ممکن شد. به گفته ترابی در این نشست‌ها شخص مسعود رجوی اعلام عمومی کرد که ما از این پس هیچ کس را به خارج نمی‌فرستیم. عجایب نشست طعمه پیش تر در جلسات کودک سربازان سابق در کلاب هاوس مفصلا مورد بحث قرار گرفته است و ژینا حسین نژاد و امیر یغمایی حتی تصاویری از جزوه این نشست‌ها منتشر کردند.

این کودک سرباز سابق مجاهدین خلق نشست‌های سال 80 را “بسیار خشن” و “ضد انسانی” و به معنی واقعی کلمه وحشیانه توصیف می‌کند. به گفته ترابی واژه انگلیسی “Brutal” بهترین صفت برای وصف نشست‌های اعلام بریدگی است. بر اساس دستورالعمل جدید مسعود رجوی، اگر فردی درخواست جدایی از تشکیلات داشت، نخست باید در مقابل دوربین به سر باز زدن از ادامه مبارزه اعتراف می‌کرد، در وهله دوم باید در نشست و در میان جمع اعلام بریدگی می‌کرد و مورد وحشیانه‌ترین حملات قرار می‌گرفت؛ فحش و ناسزا، آب دهان و حتی کتک از سوی همرزمان وحشی شده را به جان می‌خرید و اگر در این مراحل پر تنش و سرکوب از ترک سازمان پشیمان نمی‌شد و تاب همه حملات را می‌آورد، باید 2 سال در بخشی به نام خروجی می‌ماند، تا به زعم سازمان اطلاعات او بسوزد و نهایتا بدون مدارک و پول در مرز ایران و عراق رها می‌شد.

به گفته محمدرضا ترابی، “خروج از مجاهدین بالاترین مرز سرخ است” و اگر فردی قصد خود برای خروج را اعلام می‌کرد، همه کارها تعطیل می‌شد، به طور شبانه‌روزی با نشست‌های جمعی متوالی شخص را تحت فشار شدید روانی قرار می‌دادند تا مقاومت او بشکند و از خروج منصرف شود.

به دلیل وجود چنین شرایط سختی، برخی از اعضای تشکیلات تلاش کردند که از قرارگاه اشرف فرار کنند. در حالی که قرارگاه اشرف قطعه زمین بزرگی محصور به سیم‌های خاردار، برج‌های نگهبانی و دروازه‌های آهنین، در برهوتی از بیابان های عراق بود که احتمال عدم موفقیت نقشه‌های فرار را بالا می‌برد. محمد رضا ترابی می‌گوید که افرادی که حین فرار دستگیر می‌شدند برای مدت دست کم شش ماه با زندان و شکنجه مجازات می‌شدند.

عراق پس از حمله آمریکا

در سال 2003، پس از حمله آمریکا به عراق و در پی آن سرنگونی صدام حسین و خلع سلاح تشکیلات مجاهدین خلق، که نیروهای آمریکایی حفاظت از کمپ اشرف را به عهده گرفتند، شرایط اندکی تغییر کرد. به شهادت ترابی، نیروهای آمریکایی در چادرهایی که در اطراف اشرف بنا کرده بودند، مصاحبه‌های کوتاهی با تک تک اعضای کمپ انجام دادند اما شدت مغزشویی آنچنان زیاد بود که افراد در بیشتر مواقع تقاضای خروج خود را با آمریکایی‌ها در میان نمی‌گذاشتند. ترابی می‌گوید باور افراد بر این بود که اینها نیروهای امپریالیسم هستند و از بیم آنکه حرفی به اشتباه بزنند، چیزی نمی‌گفتند.

به گفته ترابی به تدریج از آنجایی که مجاهدین خلق در آن زمان تحت نظارت آمریکایی‌ها بودند، دیگر نمی توانستند افراد را شکنجه کنند. در آن دوران، افرادی که خواهان ترک تشکیلات بودند، می‌توانستند به کمپ اسکان موقت آمریکایی‌ها موسوم به کمپ تیف بروند و چند سال در آنجا بمانند تا شرایط انتقال به ایران یا کشور دیگری برای آنها فراهم بشود.

اما در درون تشکیلات، چنان که محمدرضا به یاد دارد، سران مجاهدین خلق داستان‌های مخوفی از تیف برای افراد تعریف می‌کردند که تمایل به ترک فرقه را کاهش دهند. امیر یغمایی از کودک سربازان پیشین در همان دوره پس از گذراندن نشست های تخریبگرانه طولانی، موفق به خروج شد، به کمپ تیف پیوست و نهایتا به سوئد منتقل شد.

ماه های نخست در آلبانی

به گفته محمدرضا، مسعود رجوی مصمم بود که در عراق بماند، حتی پیش از سال 2010 سازمان ملل طرحی پیشنهاد داد که بر اساس آن کل اعضای مجاهدین خلق به لهستان منتقل می‌شدند اما استراتژی رجوی ماندن در عراق بود. ترابی حتی به خاطر دارد که ابریشمچی در نشست‌ها از احتمال شورش کردها و مسلح شدن بارزانی و در پی آن مسلح شدن مجاهدین خلق سخن می‌گفت.
اما در سال 2016 با فشار دولت عراق و حمایت آمریکا، مجاهدین خلق به طور کامل از عراق به آلبانی منتقل شدند، در حالی که رجوی ترجیح می‌داد افراد در عراق بمانند و در حملات به کمپ اشرف و کمپ لیبرتی نیروهای بیشتری کشته بشوند.

ترابی از خلاء به وجود آمده پس از ورود به آلبانی صحبت می‌کند: در دوران کوتاهی پس از ورود به آلبانی که شاکله سازمانی مجاهدین خلق انسجام خود را از دست داده بود، چند صد نفر توانستند از تشکیلات جدا شوند. محمدرضا توضیح می‌دهد که چرا در شکاف به وجود آمده در آن روزها از فرقه جدا نشد: “برای کسی مثل من که توسط شخص مسعود رجوی مغزشویی شده بودم زندگی خارج از مجاهدین خلق متصور نبود.”

چالش جدایی برای محمدرضا ترابی چگونه بود؟

او در سال 2017 پس از 18 سال زیستن در شرایط بردگی مدرن در فرقه مجاهدین خلق، توانست این تشکیلات را ترک کند. زمانی که او درخواست خروج داد چنان که خود می‌گوید نشست پشت نشست شروع شد. مهدی ابریشمچی به او گفت: “تو به محض اینکه بیرون بروی یا معتاد می‌شوی یا خودکشی می‌کنی!”

در پی خروج بسیاری از دوستانش، محمدرضا توانسته بود با خانواده ای که در کانادا او را –که در کودکی که به آنجا قاچاق شده بود—به سرپرستی گرفته بودند، ارتباط بگیرد. او در اقدامی جسورانه در خیابان‌های تیرانا از طریق کافی نت با آنها تماس گرفته بود. موفق شد با پولی که آنها برای او فرستادند، گوشی همراه بخرد و از این طریق ارتباط او به جهان آزاد وصل شد. او اگرچه روزانه در نشست‌های تشکیلاتی تحت فشار روانی و فحش و ناسزا برای درخواست خروجش بود در لحظات تنهایی که مخفیانه بدست می‌آورد در گروه واتساپی که دوستان جدا شده‌اش تشکیل داده بودند، از رهایی و آزادی در جهان بیرون از مجاهدین خلق می‌شنید. و چنین شد که احساس گناه و عذاب وجدان ناشی از “ترک جهاد” که فرماندهان سعی می‌کردند با سو استفاده از آیات قرآن به او بدهند، بی اثر شد. محمدرضا ترابی سخت‌ترین تصمیم عمر خود را گرفت و فرقه رجوی را ترک کرد.

چنانکه پیش تر گفته شده، محمدرضا ترابی به مانند دیگر اعضای تشکیلات تعهدنامه‌هایی را برای خروج از تشکیلات امضا کرد که امروز رسانه‌های مجاهدین خلق به عنوان سند بریدگی یا مزدوری علیه او استفاده می‌کنند. با این وجود، یکی از تعهدنامه‌هایی که مجاهدین خلق در ازای آزادی محمدرضا از او به اجبار گرفتند اما هرگز جرات انتشار آن را ندارند تعهد او به ارتباط نگرفتن با مادر مجاهدش زهرا سراج است!

امروز در آلبانی

یک سال پس از انتقال به آلبانی، سران مجاهدین خلق محل استقرار فعلی مجاهدین در روستای مانز در شمال تیرانا را اجاره کردند و ساخت و ساز قلعه جدیدشان موسوم به اشرف 3 را آغاز کردند. بار دیگر به بهانه مسائل امنیتی سیاج و دروازه در اطراف قرارگاهشان کشیدند و این بار دوربین‌های مداربسته نیز به لایه حفاظتی قرارگاهشان افزودند.

با این وجود، به عقیده ترابی، شرایط امروز اعضا به دشواری شرایط حاکم بر عراق نیست اما افراد یا آنقدر پیر شده‌اند که دیگر انگیزه خروج ندارند و خود را برای ساختن یک زندگی مستقل در بیرون از تشکیلات خیلی پیر می‌بینند و یا به لحاظ شخصیتی و روحی تاب تحمل دو سال انزوا و سرکوب پیش از اخراج‌، در بخش خروجی تشکیلات را ندارند.

محمدرضا ترابی می‌گوید: فکر کنید در جایی زندگی کنید که اگر درخواست جدایی کنید همه به شما به چشم خائن نگاه می‌کنند! بدترین گناه از دید آنها جدا شدن از مجاهدین است. در این شرایط هر کسی که از این فرقه جدا شود واقعا شجاعانه سخت‌ترین تصمیم عمر خویش را گرفته است.

مزدا پارسی

نوشته مکانیزم‌های خروج از مجاهدین خلق به روایت محمدرضا ترابی اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

در حقیقت همه رهبران گروه‌های افراطی برای مجاب کردن اعضای خود به چنین رفتارهایی و نفوذ بر ذهن آنها از طرحواره نقص و شرم پیروان خود سوء استفاده می‌کنند. کارکرد این مکانیزم را در توییت اخیر محمدرضا ترابی، کودک سرباز سابق مجاهدین خلق، می‌توان به خوبی مشاهده کرد. او به یکی از سرفصل‌های مهم در سوابق مریم رجوی اشاره می‌کند. خودسوزی‌های اعضای مجاهدین خلق در کشورهای اروپایی برای اعتراض به دستگیری مریم رجوی توسط پلیس فرانسه در سال 2003، نمود روشنی از افراطی‌گری و تعصب فرقه‌ای در تشکیلات مجاهدین خلق بود.

هرچند که پیش از آن اعضای مجاهدین خلق بارها در بمب‌گذاری‌های انتحاری جان خود را فدای رهبران و هدف تشکیلات کرده بودند اما وقایع دلخراش تابستان 2003 و صحنه‌های هولناک زنده زنده سوختن اعضای مجاهدین خلق در معابر عمومی شهرهای اروپایی، اندکی توجه جامعه جهانی را به این فرقه مخرب جلب کرد. در پی خودسوزی ها دو زن جوان مجاهد به نام‌های ندا حسنی و صدیقه مجاوری کشته شدند و چند مجاهد دیگر دچار نقص عضو ناشی از سوختگی‌ها شدند.

محمدرضا ترابی در آن زمان چند سالی بود که به عنوان کودک سرباز به خدمت ارتش مجاهدین خلق درآمده و ساکن کمپ اشرف در عراق بود. او درباره آن برهه حساس در سوابق فرقه رجوی، می‌نویسد:

توییت محمد رضا ترابی

” مجاهدین از محدود گروه‌هایی هستند که اعضاشون دست به عملیات‌های انتحاری و خودسوزی زدند. یادمه که در سال ۲۰۰۳ که مریم رجوی تو فرانسه دستگیر شده بود و بحث استردادش مطرح بود، تعدادی از مجاهدین دست به خودسوزی زدند تا روی دولت فرانسه فشار بیارن تا رجوی رو آزاد کنه. به ما هم که تو کمپ اشرف بودیم گفتند که مکتوب درخواست خودسوزی بدیم و اعلام آمادگی کنیم. من این کار رو نکردم ولی یادمه تا چند سال احساس شرم داشتم که جون خودم رو مهم‌تر از جون مریم دونستم. دست آخر در یک نشست جمعی با مسعود رجوی رفتم پشت میکروفن و به نوعی ازش طلب بخشش کردم.”

شرمساری محمدرضا و احتمالا بسیاری دیگر از همرزمانش در آن دوران، ناشی از رفتار مسعود رجوی به عنوان شخص اول فرقه است. خودشیفتگی از خصوصیت اصلی رهبران فرقه‌هاست. بنا به پژوهش‌های روانشناختی، فرد خودشیفته با ایجاد احساس شرمساری در پیروان خود، کنترل خود را بر آنها حفظ می‌کند. در حقیقت ایجاد حس شرمساری در پیروان وسیله‌ای برای وابسته نگه داشتن آنها به رهبری است. رهبران خودشیفته فرقه‌های مخرب همچون مسعود رجوی، با ایجاد وابستگی مازوخیستی در افراد اطراف خود، آسیب‌های روانی شدیدی به آنها وارد می‌کنند.

از سوی دیگر برای گروه‌های تروریستی و فرقه‌های مخرب، خودسوزی و عملیات انتحاری از کم‌هزینه‌ترین تاکتیک‌ها در راه مبارزه هستند. کشتن اهداف عملیات بدون استفاده از روش‌های پیچیده عملیاتی و تکنولوژیک، تنها با شستشوی مغزی اعضا میسر می‌شود. برای نمونه گوهر ادب آواز دختر جوان مجاهدی بود که با هزینه کردن جان خود، آیت الله دستغیب امام جمعه شیراز را در آذر ماه 1360، ترور کرد. این در حالی است که داعش و القاعده نزدیک به دو دهه بعد با همین الگو فعالیت‌های تروریستی خود را آغاز کردند.

مسعود و مریم رجوی در واقع از کارکشته‌ترین و با تجربه‌ترین رهبران گروه‌های تروریستی و فرقه‌های مخرب هستند که می‌توانند مقتدا و مرید رهبران دیگر گروه‌های تروریستی افراطی باشند! اما متاسفانه نهادهای حقوق بشری و قضایی به این ظرفیت بزرگ زوج رجوی واقف نیستند و خطر آن را درک نمی‌کنند.

مزدا پارسی

نوشته بابت خودسوزی نکردن برای مریم از مسعود طلب بخشش کردم اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

محمدرضا ترابی کودک سرباز پیشین مجاهدین خلق در ادامه صحبت‌هایش درباره تجربه‌های دست اول خویش از فعالیت در بخش مالی اجتماعی مجاهدین خلق در زمان حضورش در کانادا و آمریکا، از کار در بخش ستاد مالی مجاهدین خلق در کمپ اشرف عراق می‌گوید.

او در فضای اسپیس جمعه شب ششم سپتامبر 2024، در بخش دوم سخنانش از فعالیت‌های اقتصادی مجاهدین خلق در کمپ اشرف تحت پوشش شرکت‌های صوری مستقر در کشورهای غربی پرده برداشت. او که در سن 17 سالگی به عنوان سرباز ارتش مجاهدین خلق استخدام شد و به عراق قاچاق شد، پس از طی دوره‌های پذیرش و آموزش‌های نظامی و ایدئولوژیک، به دلیل تسلط به زبان انگلیسی در ستاد مالی مجاهدین خلق به کار گرفته شد. برای کودک سربازانی چون محمدرضا کاربرد زبان انگلیسی برای ارتباط گرفتن با شرکت های غربی بود. این کار تحت پوشش شرکت هایی انجام می‌شد که هواداران مجاهدین خلق در مثلا کانادا یا آمریکا تاسیس کرده بودند.

محمدرضا ترابی مشخصا فعالیت خود در ستاد مالی مجاهدین خلق در سال 2004 یعنی پس از حمله آمریکا به عراق و خلع سلاح مجاهدین را شرح می‌دهد. او چنین توضیح میدهد: “بعد از اشغال عراق توسط آمریکا، ما کم سن و سال بودیم، 4 نفر از ما کودک سربازان را به ستاد مالی بردند، هر کدام با یک مرد که سالهای تجربه کاری داشت کوپل شدیم.”

تیم های مجاهدین در عراق عامل شرکت‌های صوری در غرب

تیم‌های متشکل از کودک سربازان و مردان مجاهد کارکشته، با نام شرکت‌های پوششی کار اقتصادی می‌کردند و برای سازمان درآمدزایی‌های کلان داشتند. برای مثال شرکتی که محمدرضا برای آن مثلا کار می‌کرد در یکی از شهرهای کوچک اونتاریو در کانادا ثبت شده بود. این شرکت و دیگر شرکت‌های ثبت شده مجاهدین تلاش می‌کردند که در مناقصه‌های شرکت‌های بزرگی که وظیفه پشتیبانی تجهیزاتی و لوجستیکی ارتش آمریکا را به عهده داشتند، برنده شوند و بدین ترتیب قراردادهای پردرآمدی با این شرکت‌ها امضا کنند.
بنا به اظهارات ترابی، برای نمونه شرکت KBR یک شرکت بزرگ آمریکایی بود که وظیفه داشت خوراک، آب آشامیدنی و پوشاک نیروهای آمریکایی را تامین کند و ستاد مالی مجاهدین خلق از طریق مجوزهای شرکت‌هایی که در خارج از عراق وجود خارجی نداشتند، تلاش می‌کرد، قراردادهایی در جهت تامین نیازهای شرکت KBR به دست بیاورد و از این طریق به درآمدهای دلاری برسد.
به گفته محمدرضا، در آن زمان مجاهدین با ماشین‌های خود و با اسکورت ماشین‌های آمریکایی تحت پوشش خرید مایحتاج کمپ اشرف به بغداد می‌رفتند اما در حقیقت این سفرها برای ارتباط گرفتن با شرکت‌های آمریکایی و امضای قرارداد بود. بنا به اظهارات ترابی، برای نمونه تامین آب آشامیدنی برای یک سال یکی از کمپ‌های ارتش آمریکا برای مجاهدین خلق درآمد چند میلیاردی داشت. این قراردادها در صورت برنده شدن در مناقصه‌ها، شامل تامین ژنراتور، ماشین آلات و .. . نیز می‌شد. ترابی تخمین می‌زند که در آن دوران تیم های ستاد مالی سالانه دست کم یک میلیون دلار برای تشکیلات درآمدزایی داشتند که این پول را از ارتش آمریکا به صورت نقدی تحویل می‌گرفتند.

فروش مقاله در حوزه سیاست

شرکت‌های صوری مجاهدین خلق در کشورهای غربی ساختار گسترده‌ای دارند که حتی در زمینه مقاله نویسی هم فعال هستند. ترابی به یک نمونه مشهور آن یعنی شخصیت صوری “حشمت علوی” اشاره می‌کند که چند سال پیش سازمان مجاهدین خلق به عنوان کاربر شبکه اجتماعی توییتر و مقاله نویس در رسانه‌های مشهور غربی از نام او استفاده می‌کرد اما نهایتا افشا شد که این شخصیت وجود خارجی ندارد و پیرو انتشار مقاله‌ای در نشریه اینترسپت و تحقیقات توییتر حساب کاربری او بسته شد.

فروش مقاله در حوزه تکنولوژی

اما برای مجاهدین خلق مقاله نویسی برای درآمد زایی تنها به حوزه سیاست و حمایت های زیرپوستی از این گروه محدود نمیشود. بلکه در حوزه تکنولوژی نیز این تشکیلات نیروهای انسانی توانمندی دارد که از راه نوشتن مقالات تحقیقی برای تشکیلات ایجاد درآمد دلاری می‌کنند.
به خاطر داشته باشیم که هنوز شمار زیادی از کودکان مجاهدین خلق با تحصیلات بروز و آشنایی به زبان های خارجی در تشکیلات حضور دارند. ترابی یکی از کودک سربازان را به خاطر دارد که در حوزه برنامه نویسی و بلاک چین بسیار مستعد یا به گفته او “نابغه” بود. این کودک سرباز که امروز در آستانه میانسالی است و هنوز گرفتار تشکیلات است با نوشتن مقالاتی با نام‌های مستعار و گرفتن اسپانسرشیپ کمپانی‌های بزرگ دنیا برای تشکیلات ارز آوری دارد.
ترابی از دوست دیگری سخن می‌گوید که امروز از تشکیلات جدا شده است اما در زمان عضویتش با یک حساب کاربری مجازی و نامی مستعار برای نشریاتی چون هافینگتن پست مقاله می‌نوشت و در مقالاتش حمایت‌های ملایم و غیرمستقیمی از مجاهدین خلق می‌کرد. او بابت نگارش این مقالات از نشریات پول دریافت می‌کرد که به جیب سازمان می‌رفت.

درآمدزایی از طریق تولید محتوا

چنان که می‎دانیم و محمدرضا ترابی نیز تایید می ‌کند، دسترسی به اینترنت در تشکیلات مجاهدین خلق آزاد نیست و اعضا تحت نظارت‌های چند لایه هستند، اما یکی از راه‌های درآمدزایی در ستاد مالی مجاهدین خلق، تولید محتوا است. کارهایی از قبیل طراحی های گرافیکی و ویدئویی، ادیت ویدئو و برنامه نویسی از جمله کارهایی که در تشکیلات رجوی تحت نام شرکت‌های صوری و پروفایل‌های صوری در لینکدین انجام می‌شود. محمدرضا ترابی برای نمونه شرکت صوری ِDouble Impact Story را به یاد دارد که برای قراردادهای ادیت ویدئو و کارهای گرافیکی از 100 تا 500 دلار از مشتری‌ها دریافت می‌کرد. ترابی به خاطر دارد که CEO این شرکت فردی بود به نام Sam Garner که اصلا وجود خارجی نداشت و اعضای ستاد مالی پروفایل او در لینکدین را اداره می‌کردند.

سرمایه گذاری بر درآمدهای نفتی از زمان صدام حسین

اسناد زیادی درباره درآمدهای دلاری سازمان مجاهدین خلق از فروش نفت عراق در بازار سیاه در حالی که حکومت صدام حسین در تحریم بود، وجود دارد. محمدرضا ترابی اذعان میکند که از فروش هر دلار نفت عراق، مجاهدین خلق 35 سنت سهم داشتند. این پول ها در مقیاس های کلان از طریق هواداران مجاهدین خلق سرمایه گذاری شده اند. ترابی بر این باور است که املاک، هتل ها، شرکت ها و مستغلات متنوعی وجود دارند که با دلارهای نفتی اهدایی صدام حسین به مجاهدین خلق سرمایه گذاری شده‌اند و امروز از منابع درآمدی تشکیلات هستند.
گردانندگان این مستغلات، هواداران مجاهدین خلق در کشورهای مختلف غربی هستند که سهم خود را نیز از این منابع دریافت می‌کنند. این افراد در برنامه‌های “همیاری” در سیمای آزادی نیز بخشی توافق شده از پول‌ها را اهدا می‌کنند. به گفته ترابی این پول‌های به اصطلاح اهدایی در حقیقت از یک جیب مجاهدین به جیب دیگرش ریخته می‌شود.

منابع درآمدی فراوان و القای بی پولی به اعضا

به گفته محمدرضا ترابی، علیرغم منابع درآمدی فراوانی که فرقه رجوی دارد که تنها عده کمی از اعضا از آن مطلع هستند، سازمان دائما تلاش دارد که به اعضا القا کند که تشکیلات فقیر است چرا که از لحاظ مالی مستقل است و هر پولی که دارد از کمک های مردمی است.

ترابی با اینکه خود در ستاد مالی مدتی را کار کرده بود، در ساختار مغزشویی فرقه رجوی، این القائات را باور میکرد. او میگوید: “آن همه سال در عراق، کمپ اشرف به ما القا میکردند که ما فقریم، هیچی نداریم. سازمان فقیره چون مستقله. هر چی پول داره از مردم داره. این واقعا طرز تفکر ما بود.”

او در ادامه می‌گوید با اینکه شاهد بود که مسئولان رده بالا از سطح خدمات بهتری نسبت به آنها برخوردار بودند و این ظلم آشکار در حق خویش را می‌دید اما تنها بعدها فهمید که سازمان آنقدر پول دارد که نمی‌داند با آن چه کار کند. ترابی بر این باور است که مجاهدین خلق آن چنان منابع مالی سودآوری در هتل‌ها و شرکت‌های غربی دارد که نیازی به منابع مالی دیگر چون عربستان سعودی ندارد.

مشاهدات و تجربیات محمدرضا ترابی درباره منابع مالی مجاهدین خلق ابعاد تازه‌ای از شیوه‌های درآمد‍زایی این فرقه مخرب و خشونت‌طلب روشن می‌کند که در تمام آنها یک نقطه مشترک وجود دارد و آن این است: فریبکاری. در هیچ کدام از روش‌های درآمدزایی که ترابی عنوان کرد ردی از صداقت وجود ندارد. سازمانی که سوابق تروریستی و فرقه‌ای آن به همه دنیا شناخته شده است حتی برای انتشار مقاله نیز مجبور است نامی از رهبران خود نبرد. سران مجاهدین خلق می‌دانند که در میان مردم ایران و حتی در سطح بین المللی جایگاهی ندارند. تنها نقطه اتکای فرقه مخرب رجوی منابع مالی قدرتمند آن است که موجب می‌شود با سخاوتمندی فراوان سیاستمداران و گاه رسانه‌های غربی را در فریب‌کاری‌های خود شریک کند و سهم آن‌ها را پرداخت کند تا حمایت آنها را در جهت بقای بیشترش کسب کند.

مزدا پارسی

نوشته افشای ابعاد تازه‌ای از منابع مالی مجاهدین خلق به روایت محمدرضا ترابی – قسمت دوم اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

شامگاه جمعه 6 سپتامبر 2024، محمدرضا ترابی با نام کاربری Ray Torabi در اسپیسی با عنوان “منابع مالی مجاهدین خلق و استفاده از خیریه‌های پوششی برای کلاهبرداری” در پلت فرم ایکس در حضور شنوندگان از تجربیاتی که از فعالیت در خیریه‌های پوششی مجاهدین خلق در دوران حضورش در پایگاه های این فرقه در کانادا و آمریکا داشته است سخن گفت.

او همچنین درباره دوران خدمتش در بخش ستاد مالی مجاهدین خلق در کمپ اشرف و فعالیت شرکت‌های پوششی مجاهدین خلق توضیحاتی ارائه داد، که برای اولین بار پرده از برخی منابع مالی مجاهدین خلق برداشت. او باور دارد که در آن زمان که شخصا در خیریه‌های قلابی مجاهدین خلق فعال بود، یعنی سالهای آخر دهه 90 میلادی پول‌های جمع آوری شده به اسم خیریه، خرج خرید سلاح و تجهیزات نظامی برای مجاهدین خلق می‌شد.

هزاران دلار درآمد از کار مالی-اجتماعی

در سالهای نخستین دهه 90 میلادی یعنی زمانی که محمدرضا به تازگی توسط سازمان از پدر و مادرش در عراق جدا شده و به کانادا قاچاق شده بود، پایگاه اصلی مجاهدین خلق خانه بزرگ و چند طبقه‌ای در تورنتو بود که “کانون” نام داشت. محمدرضا که در آن زمان ده یا یازده ساله بود به خاطر می‌آورد که شماری از اعضای مجاهدین خلق به صورت 24 ساعته و هر روز هفته در این پایگاه سازمان‎دهی شده بودند که تمرکز اصلی فعالیت آنها بر درآمدزایی از طریق خیریه‌های پوششی مجاهدین خلق بود. این نوع درآمدزایی در ادبیات سازمان تحت عنوان “کار مالی-اجتماعی” انجام می‌شود.

چنانچه محمدرضا در خاطر دارد کارکنان بخش مالی-اجتماعی هر روز صبح پس از اجرای یک روتین صبحگاهی نظامی باید کت و شلوار و کراوات می‌پوشیدند و با همراه داشتن یک کلاسور برای جمع آوری کمک مالی به سطح شهر می‌رفتند. کلاسور هر مجاهد شیک پوش شامل عکس‌هایی از آنچه شکنجه و اعدام قربانیان جمهوری اسلامی میخواندند، بود. یک کپی ناخوانا از مجوز خیریه‌ای که تحت پوشش آن پول جمع می‌کردند و عکس‌هایی از کودکان کار و کودکان خیابانی که به باور محمدرضا برخی از آنها حتی ایرانی به نظر نمی‌رسیدند و نهایتا فرمی که لوگوی خیریه مورد نظر روی آن حک شده بود و اهدا کننده باید برای اهدای پول نقد یا چک آن را امضا می‌کرد، نیز در این کلاسور وجود داشت.

به گفته محمدرضا ترابی، داستانی که در آن سالهای دهه 90 کارکنان به اصطلاح خیریه مجاهدین خلق برای مجاب کردن رهگذران به کمک مالی در شهر تورنتو تعریف می‌کردند چنین بود: تعداد زیادی کودک بی‌سرپرست و بی‌پناه ایرانی از والدینی که حکومت ایران آن‌ها را اعدام و شکنجه کرده‌اند، در یک کمپ پناهندگی در مرز ایران و ترکیه باقی مانده‌اند و خیریه کذایی از آنها نگهداری می‌کند به امید روزی که بتواند آنها را به کانادا ببرد. عوامل مجاهدین برای هزینه غذا، دارو و چادر برای این کودکانی که وجود خارجی نداشتند، از مردم درخواست پول می‌کردند از یک دلار تا 700 دلار که به اصطلاح صرف هزینه خرید یک چادر می‌شد.

محمدرضا به خاطر دارد که گاهی افراد تحت تاثیر داستان‌های مجاهدین بیشتر نیز کمک می‌کردند. او در “کانون” هر شب سر میز شام گزارش فعالیت مالی اجتماعی مجاهدین را می‌شنید که هر کدام از دستاوردهای روزشان صحبت می‌کردند.

مجازات عدم رسیدن به مبلغ متعهد شده برای گدایی

افراد تعهد داشتند تا مبالغ معینی را تا شب جمع آوری کنند. به گفته ترابی در اتاق‌های کار تابلوهایی نصب بود که نفرات تیم، منطقه فعالیت آن‌ها در شهر و مبلغی که متعهد بودند تا شب جمع آوری کنند، روی آن ها مشخص شده بود. اگر تیمی تا ساعات پایانی کار به تعهد مورد نظر نمی‌رسید باید بیرون می‌ماند و به کار ادامه می‌داد تا مبلغ مورد تعهد فراهم شود و سپس اجازه داشت به پایگاه بازگردد. اگر تیمی نمی‌توانست تا شب به تعهد مورد نظر دست یابد، مجازات آن تیم شرکت در نشست‌های انتقادی و پاسخگویی در برابر مسئولان رده بالاتر بود.

به گفته محمدرضا ترابی افراد توجیه شده بودند که برای مثال پول جمع‌آوری شده برای خرید دوربین دید در شب برای عملیات‌های غیر منظم مجاهدین در مرزهای ایران و حمله به پایگاه‌های نظامی ایران هزینه خواهد شد و بنابراین کم کاری در جمع آوری کمک مالی هزینه زیادی برای ارتش به اصطلاح آزادی بخش دارد. محمدرضا نمی‌داند که آیا این مبالغ اصلا برای خرید دوربین هزینه شد یا خیر.

فعالیت محمدرضا در خیریه‌های فرودگاه لوس آنجلس

کلاهبرداری‌های مالی مجاهدین خلق تحت پوشش خیریه در فرودگاه لوس آنجلس در همان سالها خبرساز شد، اف بی آی خیریه‌های کذایی را تحت پیگرد قانونی قرار داد و شماری از اعضای مجاهدین دستگیر شدند. محمدرضا ترابی در طول نزدیک به ده ماه حضورش در پایگاه های مجاهدین خلق در واشنگتن و لوس آنجلس، شخصا تجربه فعالیت در فرودگاه لوس آنجلس را داشته است.

علیرضا جعفرزاده که بعدها چهره رسانه‌ای مجاهدین خلق در سالهای 2002 در بحث به اصطلاح افشای برنامه هسته‌ای ایران شد، محمدرضای نوجوان را که در آن زمان 16 ساله بود ، با خود به فروشگاه برد. برای او کت و شلواری خریداری شد و در ابتدای کار تعهد روزانه صد دلاری برای او تعیین شد. او درباره داستان کمپ کودکان ایرانی در مرز ترکیه که مجبور بود برای رهگذران فرودگاه تعریف کند، می‌گوید: “من نمی‌دانستم که چنین کمپ هایی اصلا وجود ندارد .” او کم‌کم حرفه‌ای‌تر می‌شود و تا روزهای پیش از اعزامش از آمریکا به عراق و شروع کودک سربازی، تعهدش به روزانه 700 دلار هم می‌رسد.

او به خاطر دارد که در آن زمان شبکه ABC آمریکا درباره فعالیت خیریه‌های تقلبی مجاهدین در فرودگاه لوس آنجلس مستندی ساخت که نشان می‌داد این خیریه‌ها تا چه اندازه برای مسافران، به ویژه توریست‌های خارجی که زبان انگلیسی نمی‌دانند مزاحمت ایجاد می‌کند. به گفته محمدرضا این برنامه حتی نشان داد که کمپ پناهندگی کودکانی که عوامل خیریه ادعا می‌کنند در مرز ایران و ترکیه است، وجود خارجی ندارد.

محمدرضا می‌گوید از آن پس، بلندگوهای فرودگاه دائما به مسافران هشدار می‌دادند که مراقب خیریه‌های حاضر در فرودگاه باشند و هیچ اجباری برای کمک به این خیریه‌ها وجود ندارد.

مالی-ویژه، درآمدهای منظم ماهانه با کلاهبرداری از ثروتمندان

یکی دیگر از وظایف تعیین شده برای اعضای مجاهدین خلق در کشورهای غربی درخواست کمک مالی به صورت سرکشی خانه به خانه در محله‌های ثروتمند نشین است که با عنوان “مالی ویژه” شرح داده می‌شود. تیم های دو نفره کت و شلواری و کلاسور به دست خانه به خانه در می‌زدند و با ساعت‌ها بحث و مکالمه، افراد را مجاب به پرداخت مبالغ ماهانه برای خیریه کذایی‌شان می‌کردند.

همچنین، در میانه صحبت‌های محمدرضا ترابی در فضای اسپیس، یکی از کاربران در پیامی از تجربه خود از فعالیت در بخش مالی ویژه می‌نویسد. او از داستانی که این اواخر برای مجاب کردن افراد به کمک مالی ماهانه گفته می‌شد، می‌گوید. این کاربر شهادت می‌دهد که این اواخر که برای جمع آوری کمک مالی به در خانه‌ها میرفت دو سناریو وجود داشت. سناریوی اول: این پول را برای افرادی که در ایران حکم اعدامشان صادر شده است می‌خواهیم و ما میخواهیم پول جمع آوری شده را برای خارج کردن آنها از ایران صرف کنیم. سناریوی دوم: این پول برای پروژه ای مثل ساخت بیمارستان در ایران جمع آوری می‌شود.

به باور محمدرضا ترابی “اقدام رذیلانه” مجاهدین خلق در فریب دادن افراد خارجی در هر زمان سناریوی مخصوص به خود را دارد. زمانی کمپ پناهندگی کودکان، زمانی پروژه ساخت بیمارستان و امروز که اروپا درگیر افراطی گری برخی مسلمانان مهاجر است، موضوع داستان خیریه‌های قلابی مجاهدین خلق “حقوق بشر قربانیان افراطی گری”، است. آنچه در میز خیریه‌های مجاهدین اخیرا در لندن و منچستر رخ داد و محمدرضا ترابی آن را افشا کرد همین داستان بود.

نکته قابل تامل دیگری که ترابی به آن اشاره می‌کند، عدم حضور زنان روسری پوش مجاهد در کنار میزکتاب‌های خیریه‌های قلابی مجاهدین است. او می‌گوید: “نفراتی برای این کار فرستاده می‌شوند که شما فکر نمی‌کنید از مجاهدین خلق باشند. پولی که به این افراد می‌دهید یک ریالش به ایران نمی‌رود. همه اش خرج فعالیت‌های مجاهدین خلق در خارج از کشور می‌شود.”

او به کاربران هشدار می‌دهد که مراقب این میزهای کتاب باشند و با بررسی دقیق برای کمک به آنها اقدام کنند چراکه افرادی را می‌شناسد که سالهاست فریب خیریه‌های قلابی مجاهدین خلق را خورده اند. از جمله او مثالی از مادربزرگ یکی از دوستانش در آلمان را می‌آورد که سال‌ها ماهانه مبلغی به یکی از خیریه‌های مجاهدین خلق کمک می‌کرد بی آنکه بداند که پول‌های اهدایی‌اش صرف هزینه‌های مجاهدین خلق می‌شود.

مزدا پارسی

لینک به اسپیس ترابی در ایکس:
https://x.com/i/spaces/1YpKklMQvljGj

نوشته افشای ابعاد تازه‌ای از منابع مالی مجاهدین خلق به روایت محمدرضا ترابی – قسمت اول اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

این روزها رسانه‌های مجاهدین خلق درگیر تولید محتواهای گوناگون متنی و تصویری برای اتهام زنی به محمدرضا ترابی هستند. این کودک سرباز پیشین فرقه رجوی با انتشار خاطرات خود و مصاحبه‌هایش با رسانه های غربی خشم مجاهدین را برانگیخته است. اگر تا پیش از این رسانه‌های این فرقه مخرب با اجبار کردن مادر و عمه‌اش به نوشتن برائت نامه‌هایی علیه محمدرضا بسنده می‌کردند، اخیرا تنها اسناد قابل انتشاری که به خیال خود علیه محمدرضا داشته‌اند را با عنوان “نامه روشنگر از کودک سرباز قرن گذشته!” منتشر کرده‌اند.

به نظر می‌رسد که فرقه رجوی با استفاده از عبارت “کودک سرباز قرن گذشته” یا “کودک سرباز 35 ساله” تلاش مذبوحانه‌ای برای انکار حقیقت کودک سربازی در فرقه به خرج می‌دهد. گویی که کودک سرباز بودن محمدرضا در سال های دهه 1990 و 2000 میلادی از قبح استخدام کودک سربازان توسط سازمان مجاهدین خلق کم می‌کند و یا اینکه محمدرضا ترابی اکنون در دهه چهارم زندگی‌اش است، موجب می‌شود کودکی آرام و نرمالی که از او سلب شده است، فراموش شود.

تعهدنامه‌هایی که محمدرضا پیش از خروج از کمپ مجاهدین خلق در آلبانی نوشته و امضا کرده است و مجاهدین آنها را به عنوان سند منتشر کرده اند، تا چه اندازه می‌تواند “روشنگر” باشد؟ محمدرضا ترابی به روشنی در این باره توضیح می‌دهد و دیگر کودک سربازان هم نسل او نیز در تایید سخنانش از تجارب خود از نوشتن تعهدنامه های اجباری پیش از ترک مجاهدین خلق میگویند. ژینا حسین نژاد، آزاده معصوم و آیلین مقدم هر کدام در بخش نظرات از تجربه خود از نوشتن تعهدنامه می‌نویسند.

محمدرضا ترابی در مورخ 23 آگوست 2024 در حساب کاربری خود در شبکه اجتماعی ایکس با انتشار تصاویری از سایت فرقه رجوی به اتهامات آنها چنین پاسخ داد:

“اطلاعیه مجاهدین خلق علیه من در سایت خودشون. انتشار “تعهدنامه” های اجباری که کلمه به کلمه از سوی فرقه رجوی قبل از خروجم دیکته شده بود و چاره‌ای جز نوشتن و امضای آن برای رهایی از چنگ این جنایتکاران نداشتم چه ارزشی داره؟؟
“به تاریخ این “سند” توجه کنید. ۱۲ اسفند ۱۳۹۵. دقیقا صبح روزی که از مجاهدین خارج شدم. بدون نوشتن و امضای این اسناد اجازه خروج نداشتم.”

اسناد انتشار یافته توسط مجاهدین خلق

سندی که مجاهدین خلق منتشر نکردند!

اما نکته جالب توجه سندی است که محمدرضا امضا کرده است اما مجاهدین خلق از انتشار آن خودداری کرده‌اند. او در ادامه می‌نویسد:

” جالب این جاست که اون روز به اجبار یک سند دیگه هم امضا کردم ولی مجاهدین آن را هرگز منتشر نخواهند کرد. یک “تعهدنامه” که دیگر هرگز خواهان دیدار و ملاقات با زهرا (مادرم) که همچنان عضو مجاهدین است نخواهم شد.”

این سند گواه روشنی بر دشمنی فرقه رجوی با خانواده مانند بسیاری دیگر از فرقه های مخرب است. گرفتن این تعهدنامه که منتشر نشده است در حقیقت مکانیسم دفاعی در مقابل پیگیری‌های کودک سربازان برای ارتباط با والدینشان پس از جدایی از تشکیلات است. امیر یغمایی و پروین حسین نیا از جمله کودک سربازان پیشین مجاهدین خلق هستند که درخواست دیدار با مادرانشان –که در کمپ مجاهدین خلق گرفتار هستند– داشتند و برای دیدار با مادرانشان به مقابل قرارگاه مجاهدین خلق در آلبانی رفتند اما هرگز اجازه دیدار نیافتند. فیلم مستند کودکان کمپ اشرف صحنه‌هایی از این سفر بی ثمر را به تصویر کشیده است.

بر اساس پژوهش‌های انجام شده در خصوص فرقه‌ها، والدین به ویژه مادران نقش زیادی در کم یا زیاد شدن آسیب های فرقه بر کودکان دارند. آنها در میزان تأثیری که رهبران فرقه بر خانواده‌ها دارند، اثر گذار هستند. از بین رفتن صمیمیت خانوادگی؛ کودک آزاری؛ مسائل پیچیده‌ای که والدین بدون داشتن حق حضانت فرزندانشان در فرقه‌ها با آنها مواجه می شوند، همه از اثرات عضویت در فرقه‌های مخربی چون مجاهدین خلق است. به عقیده کارشناسان این آسیب‌ها بر رشد شناختی، روانی و اخلاقی و مسائل بهداشتی کودکان تاثیر دارد. جامعه جهانی امروز که همواره در پی بهبود شرایط زیستی انسان‌هاست ساده از کنار چنین موضوعات حقوق بشری نمی‌گذرد و سازمان مجاهدین خلق این را می‌داند.

به ویژه آن که در دادگاه هامبورگ که به اصطلاح برای رسیدگی به شکایت مجاهدین خلق علیه نشریه دسایت آلمان برگزار شد، تایید شد که مجاهدین خلق، کودکان را از والدین خود جدا کردند، به اروپا قاچاق کردند، سپس از مدارس آلمان دزدیدند و دوباره به عراق قاچاق کردند و حتی در کمپ اشرف نیز کودک سربازان اجازه ملاقات روزانه با والدین خویش نداشتند. بر اساس گزارش دسایت، فیلم کودکان کمپ اشرف، گزارش لوموند و بسیاری از گزارش های تحقیقی و اسناد تاریخ شفاهی، در حقیقت از همه اعضای مجاهدین خلق، حق حضانت بر فرزندانشان سلب شده است.

یکی از پیامدهای خطیر عضویت در فرقه آسیب‌های شدیدی است که این گروه‌ها به نهاد خانواده پیروان خود وارد می‌کنند. شاید رایج‌ترین الگو این باشد که فرقه‌ها به “خانواده‌های ساختگی” تبدیل می‌شوند که تعهداتی را می‌طلبند که مشابه آن‌هایی است که خانواده‌های ناکارآمد و اغلب آزارگر در جامعه می‌طلبند.

مزدا پارسی

اسناد انتشار یافته توسط مجاهدین خلق

نوشته سندی از کودک سربازان که فرقه مخرب رجوی هرگز منتشر نخواهد کرد اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

در مقدمه باید بگم که وقتی در سال ۲۰۱۷ تو آلبانی از مجاهدین جدا شدم به معنی واقعی کلمه هیچی‌ نداشتم. نه پول، نه اجازه کار، نه پاسپورت و نه استاتوی قانونی. این دقیقا چیزی بود که مجاهدین میخواستن، تا شرایط خروج برای اعضا خیلی سخت بشه و حتی تصویر یه زندگی معمولی تو اذهان وجود نداشته باشه.

من یه استاتوی حقوق بشری موقت داشتم که باید هر ۶ ماه یه بار در دفتر سازمان ملل تو تیرانا تمدید میکردم.

ماجرای زندگیم در آلبانی پس از خروج از فرقه و نهایتا خروج قاچاقیم از این کشور به یونان رو میذارم برای یه روز دیگه چون خیلی داستان قشنگیه.

من تو اوت ۲۰۱۸ وارد یونان شدم و تلاش کردم استاتوی پناهندگی بگیرم. ولی اداره مهاجرت پس از مصاحبه اولیه گفت باید ۳ سال صبر کنم تا مصاحبه اصلیم انجام بشه. از همون لحظه شروع به برنامه ریزی برای خروج کردم. هدفم رسیدن به آلمان یا انگلیس بود. می‌تونستم ۳۰۰۰ یورو به قاچاقچی بدم‌ و تضمین دار به مقصد برسم ولی من چنین پولی نداشتم. نهایتا با کمک دوستانی تونستم ۶۰۰ یورو جمع کنم و یه پاس و آی دی جعلی هلندی بخرم. عکس خودم روش بود ولی اسم مستعار بود. اولین بار در آوریل ۲۰۱۹ تلاش کردم از فرودگاه آتن به بارسلونا و سپس برلین پرواز کنم، ولی متاسفانه لو رفتم و تو فرودگاه گرفتنم. البته اون هم ماجرا و داستان خیلی جالبی داره چون نهایتا دستگیر نشدم و تونستم از فرودگاه خارج بشم و برگردم، ولی میذارم برای یه زمان دیگه.
کلا تجربه و داستان هام تو یونان خیلی جالب بود.

اما در نهایت در ۲۲ اوت ۲۰۱۹ تونستم با مدارک جعلی از فرودگاه جزیره میکونوس به پاریس پرواز کنم. لحظات نفس‌گیری رو تو اون سفر تجربه کردم. دوباره نزدیک بود بگیرنم ولی این‌بار زرنگی کردم تونستم عبور کنم. از اونجا دوستی من رو با ماشین به آلمان رسوند و بعد از یه هفته خودم رو به کمپ پناهندگی معرفی کردم.

خیلی دوست دارم این داستان‌ها رو با جزئیات تعریف کنم ولی خیلی طولانی میشه. چون هم جالب هستن و هم هیجان‌انگیز و شاید تجربه‌اش به درد کسی بخوره که بعدا بخواد این کار رو بکنه.

شاید باورتون نشه ولی من در ۲۰۲۰ که درخواست پناهندگیم قبول شد، برای اولین بار تو زندگیم پاسپورت گرفتم. یعنی که من از بچگی و تا ۳۷ سالگی همیشه قاچاقی و غیر قانونی از مرزها عبور می‌کردم. هر کدومش یه داستان و ماجراییه برای خودش.
برای همینه که چند وقت پیش که پاس سیتیزنی رایان رسید، خیلی خوشحال بودم. حداقل از بچگی پاسپورت و استاتوی قانونی داره و خیالش راحته.

اگر امروز می‌خندم‌ و خوشحالم و به هر مشکل تو‌ زندگیم لبخند می‌زنم،‌ دلیلش اینکه که از سختی‌هاش عبور کردم و دیگه چیزی منو نمی‌لرزونه.

جالب اینکه دو سال بعد، یعنی تو‌ سال ۲۰۲۱ با پاس قانونیم به یونان سفر کردم و از همون فرودگاه میکونوس به آلمان برگشتم. اولین سفر قانونی عمرم بود و خیلی حس خوبی داشت.

توییتر محمدرضا ترابی

نوشته محمدرضا ترابی: تا ۳۷ سالگی همیشه قاچاقی از مرزها عبور می‌کردم اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

پس از انتشار مصاحبه امین گل مریمی، در مجله دیسایت، پخش مستند کودکان کمپ اشرف در جشنواره‌ها و تلویزیون ملی سوئد و مصاحبه روزنامه لوموند فرانسه با کودک سربازان، این بار رسانه آلمانی دیگری قصد پرداختن به این موضوع را دارد. جالب آنکه خبر این مقاله را سازمان با شلوغ‌کاری‌ تحت عنوان اطلاعیه شورا منتشر کرده است.

چنان چه از متن اطلاعیه برمی‌آید روزنامه آلمانی تاگس سایتونگ (die Tageszeitung) به رسم اصول حرفه‌ای روزنامه نگاری، سوالاتی را برای نمایندگی شورای ملی مقاومت ایران در آلمان فرستاده است و نمایندگی شورا از سؤالات خبرنگاری که “دوست نظام” خوانده می‌شود، مطلع شده است که گزارش پیش رو “سراپا کلیشه افترائات پیشین خبرنگارانی از همین دست” است.

مجاهدین خلق این اقدامات پیش دستانه را پیش از این در جریان پخش مستند کودکان کمپ اشرف در جشنواره های سوئدی تمپو و گوتبورگ نیز انجام دادند. در آن زمان نیز مجاهدین بدون آنکه اطلاعی از محتوای فیلم داشته باشند، عوامل خود را به مقابل و داخل سالن کشاندند تا با ایجاد هیاهو و جنجال پخش مستند را به حاشیه برند. سارا معین کارگردان مستند در مصاحبه ای که با کیهان لندن داشت، ادعای دمکراسی خواهی مجاهدین خلق را به چالش کشید. او تاکید کرد در اکران‌های آینده فیلمش مجاهدین خلق می‌توانند در چارچوب دمکراسی و آزادی بیان تظاهرات کنند. اما باید از آنها پرسید: “آیا بهتر نیست اول فیلم را ببینید و بعد تظاهرات کنید؟”

آیا این هیاهوهای مجاهدین به این خاطر نیست که سران مجاهدین خلق از قدرت رسانه با خبر هستند؟ آنها می‌دانند که در صورت شدت گرفتن موج رسانه‌ای درباره نقض حقوق کودکان در این تشکیلات، دیگر راه فراری در برابر عدالت نخواهند داشت. همچنین برگزاری دادگاه محاکمه 104 تن از سران مجاهدین خلق نیز –چنانکه در استدلال های کذایی اطلاعیه شورا نیز اذعان شده است—جبهه دیگری است که به جبهه افشاگری‌های کودک سربازان و اعضای جدا شده، افزوده شده است و گویی مجاهدین همواره برای دفاع از خود ناچار به اتهام و افترا هستند: برچسب مزدوری.

در حالی که مجاهدین خلق اکنون در اروپا زندگی می‌کنند، اصول دمکراتیک برای آنها خالی از معناست. در اطلاعیه مذکور مجاهدین خلق صراحتا نشان می‌دهند که قصد ندارند با رویکردی حرفه‌ای پاسخ سوالات روزنامه‌نگار آلمانی را بدهند. اگر واقعا چنان که ادعا می‌کنند دلایل و اسناد معتبری برای آنچه “کلیشه افترائات” می‌خوانند، دارند، می‌توانند چنان که مرسوم است، در پاسخ کتبی به روزنامه تاگس سایتونگ ارائه کنند.

در عوض این رفتار حرفه‌ای و متمدنانه، اطلاعیه شورا تنها در چند بند کوتاه با ملغمه‌ای از اسامی و تاریخ‌های بی‌ربط به زعم خود اسنادی برای تکذیب اظهارات کودک سربازان پیشین و اعضای جدا شده می‌دهد که معلوم نیست چه ارتباطی به دادگاه سران مجاهدین خلق در تهران دارد. در کل اطلاعیه، مجاهدین خلق مفاهیمی را برای دفاع از خود به هم میبافند که نه تنها، آنها را از جرم استخدام کودک سربازان و عملیات‌های تروریستی مبرا نمی‌کند، بلکه شاهدی دیگر بر بی‌منطقی و ضعف استدلال در این تشکیلات به دست می‌دهد.

در این میان اطلاعیه شورا مشخصا به محمدرضا ترابی کودک سربازی که این روزها خاطرات و اسنادش از دوران کودک سربازی به شدت مورد استقبال قرار گرفته، حمله می‌کند. قتل پدر او یعنی قربانعلی ترابی زیر شکنجه‌های تشکیلاتی را انکار می‌کند اما شواهدی که برای این مدعا ارائه می‌دهد به شدت بی‌پایه و بی‌ربط به نظر می‌رسد. نهایتا پس از به در و دیوار زدن های بدون نظم منطقی، در پایان اطلاعیه ارائه اسناد را به درخواست ملاقات با سردبیر روزنامه معطوف می‌کند.

و اما محمدرضا ترابی در پاسخ به این حملات در حساب کاربری خود در شبکه اجتماعی ایکس و فیس بوک و اینستاگرام موشکافانه باگ‌های موجود در اطلاعیه کذایی شورا را به چالش می‌کشد، بر راه افشاگری بیشتر پافشاری می‌کند و ملت ایران را خانواده خود می‌داند، نه آن 16 نفری که سازمان ادعا می‌کند خانواده او هستن اما او حتی در زمان حضورش در کمپ مجاهدین خلق هم اجازه ارتباط با این “خانواده” را نداشت:

خاک تو سرت رجوی که از فرط سوزش افشای حقیقت جنایاتت به دست و پا افتادی. دُم مجاهدین سر افشای جنایت عضو گیری کودک سربازان حسابی به تله افتاده و هرچی دست و پا می‌زنند بیشتر غرق می‌شوند.

‏لطفا به پاراگراف اول این اطلاعیه توجه کنید و ببینید مجاهدین چطور آسمان ریسمان رو به هم می‌بافند. کم مانده ذوب شدن یخ‌های قطب جنوب و افزایش دمای کره زمین رو هم به من نسبت بدند.

‏در این اطلاعیه مجاهدین با شیادی تمام به موضوع حکم دادگاه آلمان اشاره کردند و طوری وانمود کردند که در این دادگاه پیروز شدند در حالی که شکست سنگینی خوردند و مجبور به پرداخت غرامت چند صدهزار یورویی شدند.

‏مجاهدین پیشاپیش به خبرنگار برچسب “دوست نظام” زدند در حالی که او فقط لیستی از سوالات را برای آنها ارسال کرده و از آنها خواهان موضعگیری شده. آنها حتی از محتوای مقاله خبر ندارند و صرفا چون این خبرنگار آلمانی از آنها سوالاتی را مطرح کرده که به مزاجشان خوش نمی‌آید، چنین برچسبی زدند.

‏اطلاعیه به زهرا سراج (مادر من) به عنوان “همسر” قربانعلی (پدر من) اشاره کرده و اینکه او شهادت داده که شکنجه و قتل قربانعلی یک “دروغ وزارت اطلاعات” است. توجه کنید که نمی‌گوید همسر سابق! این در حالی است که زهرا و قربانعلی در ۱۳۶۷ به دستور رجوی مجبور به طلاق اجباری شدند.

‏پدر من در سال ۱۳۷۴ در کمپ اشرف به دستور رجوی و توسط مجاهدین شکنجه شد و به قتل رسید. این یعنی ۵-۶ سال پس از طلاق اجباری و جدایی از زهرا سراج. همانطور که قبلاً توضیح دادم، در انقلاب ایدئولوژیک مجاهدین، رجوی می‌گفت که طلاق کافی نیست و باید از همسر سابق تان متنفر باشید.

‏حالا زهرا سراج مغزشویی شده به دست رجوی، که پس از ۱۳۶۸ از پدر من متنفر بود و دیگر اصلا او را ندید، و خود یکی‌ از شکنجه شده‌ها در کمپ به دست مجاهدین بود را به عنوان شاهد معرفی می‌کنند. عجب شاهدی! به روباه گفتند شاهدت کیه گفت دمم.
‏مجاهدین در اطلاعیه به “شانزده تن” از اعضای خانواده من که علیه من موضع گرفتند اشاره می‌کنند. منی که ۱۸ سال توی فرقه مجاهدین بودم نمی‌دونستم که “۱۶ عضو‌ خانواده” دارم! یعنی اینها حتی در این آمار هم گنده گویی میکنند. کسی که در روستای شما در خانه بقلی زندگی میکند که نمیشه خانواده!

‏مجاهدین با فریبکاری تمام قسمتی از صحبتهای من در یک لایو را کات کردن و به عنوان سند رو میکنند که هیچ کودک سربازی در عملیات نظامی شرکت نداشته. اولا که صحبت‌ من عطف به یگانی بود که خودم در آن‌ حضور داشتم. اتفاقا حتی کودک سربازان ۱۵ ساله در قرارگاه‌های دیگر در عملیات شرکت داشتند.

‏در ادامه‌ همان کلیپی که مجاهدین کات کردند من توضیح دادم که طبق قانون بین‌المللی، کودک سرباز به فردی گفته میشود که زیر سن ۱۸ سال و عضو یک گروه مسلح باشد. در این شرایط فرد، حتی اگر آشپز یا باربر باشد باز کودک سرباز است چرا که در منطقه جنگی است و‌ جانش‌ همواره در خطر.

‏در پایان هم مجاهدین به موضوع پرداخت پول به من در آلبانی اشاره میکنند. در این مورد قبلا روشنگری کردم که این پول (ماهی ۳۰۰ یورو به مدت یک و نیم سال) تعهدی بود که مجاهدین به سازمان ملل در قبال اعضای جداشده شان‌ پذیرفته بودند و مطلقا از جیب خودشان نمی‌آمد.

‏یعنی مجاهدین ماهانه بابت هر عضو جدا شده در آلبانی ۵۰۰ یورو دریافت می‌کردند و ابتدا ۴۵۰ و بعد از مدتی فقط ۳۰۰ یوروی آن را به ما می‌دادند. با این کار آنها تلاش می‌کردند همواره بر روی اعضای جداشده کنترل داشته باشند. در موارد زیادی هم پول به شرط خبرچینی برای فرقه پرداخت می‌شد.

‏ای مجاهدین شیاد و رجوی درمانده، من بیدی نیستم که با این بادها بلرزم. اطلاعیه صادر کنید و دروغ پخش کنید و علیه من سند سازی کنید و از “خانوادم” علیه من استفاده کنید. اما وعده ما در محکمه‌های بین‌المللی و مجازات شما به دست قانون‌ و عدالت. خانواده من ملت ایران است و پشتم با آنها گرم.

مزدا پارسی

نوشته اطلاعیه شورا نماد جنگ مغلوبه مجاهدین خلق در چند جبهه اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

محمدرضا ترابی در مصاحبه با روزنامه لوموند شرح می‌دهد که از پیش از 17 سالگی در تشکیلات مجاهدین کودک سرباز بود و به مدت 18 سال به تشکیلات خدمت کرد، در حالی که همه اطرافیانش از جمله مادر و عمه‌اش می‌دانستند که پدرش زیر شکنجه‌های فرماندهان کشته شده است اما حقیقت را به او نمی‌گفتند. او پس از دست یافتن به اینترنت و خواندن مقاله‌ای در سایت انجمن نجات با واقعیت چگونگی مرگ پدرش آشنا شد اما تنها پس از فرار از تشکیلات از طریق دیگر جدا شده‌ها با این حقیقت تلخ به طور کامل مواجه شد و از آن زمان دست از افشاگری علیه فرقه رجوی برنداشته است.

در پاسخ به افشاگری‌های کودک سربازان سابق، پروپاگاندای تشکیلات مجاهدین خلق از هیچ گونه اتهام زنی به آنها فروگذار نمی‌کند. در ویدئویی که اخیرا ماشین تبلیغاتی مجاهدین خلق منتشر کرده است، احسان رحمانی، کودک سربازی که هنوز تحت مغزشویی تشکیلاتی رجوی است، با عناوینی توهین آمیز محمدرضا ترابی را متهم به مزدوری برای حکومت ایران می‌کند.

در پاسخ به این ویدئو، محمدرضا ترابی با نشان دادن اعتماد به نفسی عمیق، در حساب کاربری خود در شبکه اجتماعی ایکس پاسخی کوبنده به ماشین دروغ پراکنی مجاهدین داد: “من از تک تک برچسب‌ها و تهمت‌ها و فحشهای مجاهدین و هوادارهاشون علیه من لذت می‌برم و بهش افتخار می‌کنم.”

برای درک میزان شقاوت مجاهدین خلق و میزان جسارت کودک سربازان پیشین این فرقه برای افشای ماهیت واقعی آن، یادآوری ویدئویی از محمدرضا ترابی که پس از به دنیا آمدن فرزندش در سال گذشته منتشر کرد، لازم به نظر می‌رسد.

در این ویدئو ترابی افشا می‌کند که چگونه مسعود رجوی با سو استفاده از قرآن، سعی کرد نه تنها بر قتل پدر او سرپوش بگذارد، بلکه از آن فاجعه دلخراش برای شستشوی مغزی یک نوجوان 17 ساله استفاده بکند.

در این ویدئو ترابی شرح می‌دهد که در سال 1378 محمدرضای نوجوان به شوق دیدار با پدر و مادر از آمریکا به عراق و کمپ اشرف قاچاق شد. او به رسم سوغات دو ساعت طلا برای پدر و مادر خویش خریده بود، اما در کمپ اشرف با جای خالی پدر مواجه شد.
زهرا سراج مادر محمدرضا او را مجاب کرد که ساعت را برای “برادر مسعود” هدیه بفرستد با این مضمون که محمدرضا باید مسعود رجوی را جایگزین پدر خود بداند. محمدرضا هدیه مورد نظر را همراه با نامه‌ای به واسطه خانمی که مسئول بالاترش بود، به دست رهبر فرقه رساند.

پاسخ مسعود رجوی پس از مدتی به دست محمدرضا می‌رسد: شیشه کوچکی که روی آن سوره کوثر حک شده است. خواهر مسئول برای محمدرضا تفسیر می‌کند که او در قبال از دست دادن پدرش، خواهر مریم را هدیه گرفته است. “برادر به تو کوثر را داده است.”
بدین ترتیب مسعود رجوی سعی می‌کند که کشتن پدر محمدرضا را با استفاده ابزاری از یک سوره قرآن جبران کند اما محمدرضا تفسیر تازه‌تری از این ماجرا دارد. او به واژه “ابتر” در شان نزول سوره کوثر اشاره می‌کند و معتقد است که رجوی تلاش داشته همچون پیامبر اسلام دشمنانش را ابتر به معنای بدون دنباله خطاب کند.

ترابی برای نمایان کردن بی دنبالگی اعضای مجاهدین خلق از این تعبیر استفاده به جایی می‌کند چرا که به دستور مسعود و مریم رجوی، در سازمان ازدواج و زاد و ولد ممنوع است. ترابی که سرمست و شاد از تولد کودک خویش است می‌گوید: “من بالاخره دنباله‌دار شدم، کسانی که بی دنباله هستند این خائنین به مردم ایران هستند.” او در ادامه برای اثبات سخنان خود به طلاق‌های اجباری در فرقه رجوی، خانه سالمندان شدن کمپ مجاهدین در آلبانی و پیری و فرسودگی اعضا اشاره می‌کند. به باور او نسل مجاهدین خلق در حال انقراض است.

مزدا پارسی

نوشته مسعود رجوی چگونه بر قتل قربانعلی ترابی سرپوش گذاشت؟ اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

در هفته گذشته یکی از عوامل تشکیلات مجاهدین خلق در فضای مجازی با انتشار اسنادی از پرداخت پول به یکی از کودک سربازان سابق پس از خروجش از تشکیلات، به او حمله کرد. این حساب کاربری وابسته به مجاهدین خلق، محمدرضا ترابی کودک سرباز سابقی که شش سال پیش کمپ مجاهدین در آلبانی را ترک کرد و اکنون در آلمان زندگی می‌کند را متهم به گرفتن پول از مجاهدین و مزدوری برای حکومت ایران کرد. محمدرضا ترابی با پاسخی در خور به این عضو ارتش سایبری فرقه رجوی، در حساب های کاربری خود در شبکه اجتماعی ایکس و فیس بوک، مفصلا درباره مبالغ دریافتی توضیح داد.

حنیف حیدر نژاد عضو پیشین مجاهدین خلق و از کارشناسان و فعالان رسانه‌ای در مورد این تشکیلات، در تایید سخنان محمدرضا، چند نکته مهم حقوقی و قانونی در باب رفتارهای اینچنینی مجاهدین خلق و هدف این فرقه از این رفتارها را تشریح کرد. او در تایید مطالب محمدرضا ترابی پنج نکته زیر را یادآوری کرد:

1. گرفتن سند و مدرک و گزارش های انتقاد از خود در سازمان مجاهدین از اعضا، بخشی از تلاش این سازمان است تا با جمع آوری این اسناد آن را بر علیه اعضای خود استفاده کند. اعضا به سازمان اعتماد می کنند و از خود گزارش می نویسند از جمله در مورد تصورات جنسی و نقطه ضعف های خود … اما سازمان این اسناد را که در کمال اعتماد نوشته شده و به تشکیلات داده شده است را بر علیه عضو جدا شده استفاده می کند. این یعنی نقض اصل راز داری و یعنی خیانت به اعتماد.

2. در مورد کمک مالی، وقتی این تشکیلات در ارتباط با سازمان ملل پذیرفته تا به اعضای جدا شده‌اش ماهیانه مبلغی پول پرداخت کند، علنی کردن این سند، این حق را برای آن عضو جدا شده ایجاد می کند تا خواهان انتشار همه اسناد و مدارکی باشد که از او در پرونده اش موجود است. چیزی که البته رجوی قبول نمی کند. زیرا چنین اسنادی به خوبی نشان خواهد داد که مغز شوئی و روش های فرقه ای و مکانیزم های کنترل فرد در تشکیلات چگونه عمل می کند و چطور بطور سیستماتیک در چهار دهه گذشته به اجرا گذاشته شده است.

3. فردی که این “سند” را انتشار داده باید توضیح دهد از کجا به چنین سندی دسترسی پیدا کرده و سازمان مجاهدین نیز باید توضیح دهد که چرا اسناد درونی خودش را به این فرد داده است. هدف چیست؟ البته پاسخ مشخص است، هدف این است تا بدین شکل سازمان مجاهدین از پذیرش مسئولیتی که متوجه خودش خواهد شد طفره رود. سازمان مجاهدین اگر در ادعاهایش صادق است باید بطور رسمی با نام یک فرد حقیقی (مثلا سخنگوی مطبوعاتی یا نماینده‌اش در آلمان و …) و با ارائه یک آدرس رسمی و معتبر، اسناد و ادعاهای خود را انتشار دهد تا راه قانونی برای پیگیری بر علیه چنین اقداماتی باز باشد. اما آنها به خوبی به پوچی ادعاهایشان آگاهند به همین خاطر فقط هوچی‌گری می کنند.

4. نهایتا آنکه: هدفِ سازمان مجاهدین از این به اصطلاح افشاگری فقط محمد رضا ترابی نیست. بلکه هدفِ بزرگتر، دیگر اعضای جدا شده و ناراضی یا مخالف می باشد و رساندن این پیام به آنها که: اگر در صحنه علنی بر علیه من حرفی بزنید، “اسناد”ی که از شما دارم را علنی می‌کنم. روشی مشمئز کننده که البته نشانه ضعف و درماندگی این تشکیلات است.

5. محمد رضای عزیز پاسخ تو در جمله آخر اصلی ترین جواب به این تشکیلات مافیایی است: سکوت نمی‌کنم و قوی‌تر بر علیه شما حرفم را خواهم زد.

نوشته چند نکته از حنیف حیدر نژاد درباره انتشار اسناد علیه اعضای پیشین مجاهدین خلق اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.