حنیف حیدرنژاد- پادکست “مجله جنائی” از مجموعه پادکست‌های نشریه « دیتسایت» در آلمان، برنامه ۲۱ اکتبر ۲۰۲۵ خود را با عنوان “کودکان فرقه” به موضوعی مرتبط با سازمان مجاهدین اختصاص داده است.

این پادکست که در سال ۲۰۱۸ راه‌اندازی شده، پرونده‌های جنایی واقعی از آلمان، اتریش و سوئیس را زیر ذره‌بین گذاشته و به پرونده‌های جنایی کمتر شناخته‌شده و نیز مواردی که بازتاب رسانه‌ای گسترده‌ای داشته‌اند می‌پردازد.

تهیه‌کنندگان و مجریان برنامه، پرونده‌ها را با رویکردی “جنایی- کشفی، جرم‌شناسی، حقوق کیفری و قضایی” تحلیل می‌کنند. تمرکز اصلی برنامه بر پیشینه‌، انگیزه‌ها و پیامدهای جرائم و همچنین چگونگی زندگی کنونی آسیب‌دیدگان است. این پادکست یکی از اولین‌ها در نوع خود بوده و به تدریج به پُرمخاطب‌ترین پادکست در “دیتسایت آنلاین” تبدیل شده است. موفقیت آن به خاطر تحقیقات جامع و بنیادی این برنامه است.
در اپیزود “کودکان فرقه” دو مجری برنامه، با لوئیزا هومِریش، یک خبرنگار تحقیقی نشریه “دیتسایت” در مورد یکی از گزارش‌های تحقیقی این روزنامه با عنوان “سرانجام آزاد” گفتگو می‌کنند. در آن گزارش هومِریش با امین گل مریمی، یک کودک‌سرباز جدا شده از سازمان مجاهدین خلق گفتگو و بر اساس مشاهدات و تجربه‌های او گزارش خود را تنظیم کرده بود.

در صحبت با خبرنگار تحقیقی “دیتسایت” در مورد گزارش او، چگونگی علاقه‌اش به این موضوع، چگونگی آشنائی وی با امین گل مریمی، سازمان مجاهدین و اینکه چرا یک “فرقه” نامیده می‌شود، در مورد صدها کودکی که سازمان مجاهدین در کلن نگهداری کرده و برایشان کمک مالی دولتی دریافت می‌کرد، در مورد روش‌های مغزشوئی این کودکان و اینکه چطور آنها را به “قرارگاه اشرف” در عراق کشانده و در آنجا به سربازی اجباری کشاندند گفتگو می‌کنند. در ادامه گفتگو جزئیات اینکه چطور امین گل مریمی‌ توانست خود را با کمک دفتر سازمان ملل در امور پناهندگی از دست سازمان مجاهدین نجات دهد توضیح داده شده و مختصری نیز در مورد زندگی جدید او در کلن توضیح داده می‌شود.

در وبسایت این پادکست و در معرفی برنامه «کودکان فرقه» آمده است: «امین [گل‌مریمی] یک مرد جوان از کلن از تجربه‌ای وحشتناک گزارش می‌دهد. او تعریف می‌کند چگونه او در سن ۱۵ سالگی- مانند بسیاری دیگر از پسران و دختران- به عراق، به یک اردوگاه نظامی‌ یک فرقه، قاچاق شده و اینکه چگونه توانست پس از سال‌ها خود را آزاد کند.

گفته می‌شود که مجاهدین خلق دست‌کم ۴۰ کودک و نوجوان را از اواسط دهه ۹۰ میلادی از کلن به عراق قاچاق کرده‌اند. بسیاری از آنان ظاهراً در آنجا به عنوان سرباز آموزش دیده و سال‌ها در انزوا از جهان خارج زندگی کرده‌اند. در این برنامه لوئیزا هومِریش از تیم تحقیقی “دیتسایت” درباره دشواری‌های گزارش تحقیقی که تهیه کرده، گزارش می‌دهد.

سازمان مجاهدین پاسخ نمی‌دهد

هومِریش در آغاز گفتگویش یادآور می‌شود که در ارتباط با این پادکست برای سازمان مجاهدین ایمیلی ارسال کرده و مایل به صحبت با آنها بوده، اما آنها به این ایمیل پاسخ نداده‌اند. او همچنین تاکید می‌کند آنچه در این پادکست گفته می‌شود، بر اساس شنیده‌های او از جداشدگان از سازمان مجاهدین است و اضافه می‌کند البته خود مجاهدین این گفته‌ها را انکار می‌کنند.

این خبرنگار تحقیقی می‌گوید: “بعد از انتشار گزارش او [با عنوان “سرانجام آزاد”] در مورد کودک‌سربازان در سازمان مجاهدین، این سازمان علیه من و نشریه دیتسایت یک شکایت حقوقی به جریان انداخت که پس از چند سال کاملا شکست خورد. همچنین برای ماه‌ها علیه شخص من یک کمپین ترور شخصیت به راه انداختند. با ارسال ایمیل به جاهای مختلف سعی در بی‌اعتبار کردن من کرده و در شبکه‌های اجتماعی مرا مزدور و همدست شکنجه‌گران جمهوری اسلامی معرفی کرده و عکس‌هائی با عمامه از من انتشار می‌دادند”.
در لابلای این گفتگو پرسش‌های مختلفی نیز در مورد سازمان مجاهدین، تاریخچه آن، ساختار تشکیلاتی، زنان در این تشکیلات، فعالیت‌های آنها در آلمان و… مطرح می‌شود.

اهمال مسئولین ادارات آلمانی

هومریش، خبرنگار تحقیقی نشریه “دیتسایت” در این برنامه توضیح می‌دهد در آغاز دهه ۹۰ میلادی، سازمان مجاهدین صدها کودک را از عراق به کشورهای مختلف در اروپا انتقال داد. از جمله به آلمان و شهر کلن. آنها در چند خوابگاه این بچه‌های بی‌سرپرست را نگهداری کرده و برای سال‌ها به خاطر آنها کمک‌های دولتی دریافت می‌کردند. سال‌ها بعد ده‌ها نفر از همین کودکان بطور غیرقانونی به عراق منتقل شدند و به عنوان کودک‌سرباز نگه داشته شده و اجازه بازگشت به اروپا نداشتند.
این خبرنگار تحقیقی سازمان مجاهدین را متهم می‌کند که در این خوابگاه‌ها و کودکستان‌هایی که برای این کودکان برپا کرده بود با تکنیک‌های روانی و از روش‌های مغزشوئی استفاده می‌کرده است. هومِریش مسئولین دولتی در شهر کلن از حزب سبزها را متهم می‌کند با اینکه از این مسائل با اطلاع بودند ولی هیچ اقدام عملی علیه آن یا برای بازگرداندن کودکانی که بعدا به عراق قاچاق شده بودند انجام ندادند.

حمله سازمان مجاهدین به آزادی رسانه‌ها در آلمان

خبرنگار تحقیقی نشریه “دیتسایت” که کار و وظیفه‌اش تحقیق و کشف حقیقت است در کشور خودش از سوی سازمان مجاهدین به دلیل گزارشی که در مورد آن سازمان انتشار داده شده، مورد تهمت و ترور شخصیت قرار می‌گیرد. این یک حمله آشکار به آزادی مطبوعات و آزادی بیان است. چگونه می‌توان چنین تجاوز گستاخانه‌ای به حریم آزادی رسانه‌ها را توضیح داد و آن را تحمل کرد؟
وظیفه دولت آلمان است که در مورد این موضوع تحقیق کرده و برای پاسداری از اصول بنیادین دموکراسی که در قانون اساسی این کشور بر آنها تاکید شده، از هرگونه اقدامات تهدیدآمیز علیه خبرنگاران یا رسانه‌ها در این کشور جلوگیری کرده و مسببین این اقدامات را مورد پیگیرد حقوقی قرار دهد.

آنچه سازمان مجاهدین با این خبرنگار آلمانی در کشور خودش انجام داده به خوبی نشان می‌دهد که این سازمان تا کجا دشمن آزادی، دموکراسی، حقیقت و دشمن مطبوعات و رسانه‌های آزاد است.
تعجبی نیست که اقدامات و فعالیت‌های سازمان مجاهدین در آلمان در چهارچوب اقدامات “تبهکارانه و جنائی” مورد توجه قرار گیرد. می‌توان انتظار داشت با بیشتر شدن چنین گزارش‌های رسانه‌ای، در آینده توجه سیاستمداران و سرانجام دادستانی آلمان به فعالیت‌های این سازمان جلب و اقدامات حقوقی بر علیه آن به جریان بیفتد.

پیشینه موضوع

نشریه “دیتسایت” در تاریخ ۲۷ اکتبر ۲۰۲۱ در مطلبی با عنوان “سرانجام آزاد”، گزارشی در مورد امین گل مریمی، یک کودک‌سرباز جدا شده از سازمان مجاهدین خلق منتشر کرد. در آن گزارش امین گل مریمی‌ اتهامات مختلفی را متوجه سازمان مجاهدین کرده بود. کیهان لندن همان زمان در مقاله‌ای با عنوان “گزارش تکان‌دهنده دیتسایت درباره سرنوشت یکی از کودکان مجاهدین که از خانواده جدا شده بود”، پرداخت.

نوشته پادکست آلمانی درباره کودکان فرقه اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

دهها نفر از آنان بعدها با فریبکاری از سوی سازمان رجوی به عراق برگردانده و به لباس نظامی پوشانده شده و به سربازی در خدمت رجوی در آمدند. از سرنوشت بسیاری از آن کودکان اطلاعی در دست نیست و سازمان رجوی نیز تا کنون گزارشی در مورد آنها انتشار نداده است. اما مشخص است که تعدادی خودکشی کرده، تعدادی در خانه های هوادارن سازمان رجوی یا دیگر افرادی که این کودکان را نگهداری می کردند مورد خشونت جسمی و تجاوز قرار گرفته اند.

بسیاری از آن کودکان آسیب های شدید روحی، روانی دیده و هنوز هم از پیامدهای آن رنج می برند. نابودی بنیاد خانواده، جدا کردن کودکان از پدر و مادرشان از  بچه شیرخواره گرفته تا نوجوانان ۱۳- ۱۴ ساله، انتقال غیر قانونی کودکان از عراق و ورود غیر قانونی آنان به کشورهای مختلف که می توانست جان آنها را به خطر بیاندازد، تلاش برای جدا کردن خواهران و برادران تنی از همدیگر برای واگذار کردن آنها به افرادی که قرار بود آنها را در کشورهای دیگر نگهداری کنند، قطع رابطه کودکان با پدر و مادرانشان و برعکس برای مدت های طولانی، نگهداری بخشی از کودکان بطور غیر قانونی در برخی از کشورهای اروپایی در منازل یا خوابگاه های دسته جمعی و محروم کردن آنها از حقوق قانونی شان، کلاهبرداری سیستماتیک در گرفتن پول به نام بخش دیگری از کودکان از اداره های دولتی کشور های مختلف و خرج نکردن این پول برای کودکان، اِعمال خشونت جسمی و جنسی در خوابگاه های دسته جمعی که برخی از کودکان در آنجا نگهداری می شدند توسط افرادی که از سوی سازمان رجوی برای نگهداری کودکان گمارده شده بودند و نیز در خانه برخی از هواداران برخی از آن کودکان دچار ضربه های روحی شده، اقدام به خودکشی کرده یا هنوز از آسیب های روحی رنج می‌برند.

در سال های بعد انتقال غیر قانونی بخشی از کودکان بدون اطلاع پلیس یا اداره های دولتی از کشورهای اروپائی به عراق با وعده دیدن پدر و مادر و به سربازگیری اجباری برخی از همین کودک سربازان که زیر ۱۷ یا حتی کمتر داشتند. بعدا در درگیری هایی در اشرف عراق و کمپ لیبرتی در عراق کشته شدند و در مورد چند نفر نیز از چگونگی مرگ یا خودکشی آنها اطلاعی در دست نیست. بسیاری از این موارد برای سال های طولانی و بطور سیستماتیک انجام شده است و آشکارا نقض قوانین کشورهای محل سکونت آن کودکان بوده است.

کودک سربازان سابق سازمان رجوی و کودکانی که از سازمان رجوی از پدر و مادرشان جدا شده بودند چنین مواردی را شخصا تجربه کرده یا شاهد آن بوده اند. آنها در خاطرات یا در مصاحبه با رسانه های کشورهای آزاد یا در فیلم مستند از این تجربه های دردناک سخن می گویند. افرادی که از سازمان در ارتباط با این کارها حمایت کرده و مانع از حقیقت یابی شده و بر سر راه آزادی بیان این کودکانِ سابق مانع تراشی می کنند، می توانند اگر نه به لحاظ حقوقی، اما به لحاظ اخلاقی شریک جنایت رجوی تلقی شوند.

سازمان رجوی برای آنکه موضوع کودک سربازان سابق و کودکانی که آنها را از خانواده هایشان جدا کرده به یک موضوع حقوقی، کیفری در کشورهای اروپائی تبدیل نشده و بر علیه آنها اعلام جرم نشود، دستگاه تبلیغاتی خود را به کار گرفت تا با سر و صدا و اتهام زنی، مانع از عمومی شدن این موضوع در نزد افکار عمومی در کشورهای اروپائی شود. از همین روست که تلاش می کرد جلوی نمایش فیلم مستند «کودکان کمپ اشرف» کشور سوئد یا مصاحبه هائی که رسانه های مختلف با این کودکان سابق انجام می دهند را بگیرد. رجوی هراس دارد که با آگاه شدن مردم در کشورهای آزاد در اروپا و آمریکای شمالی، سیاستمدارانی که از این سازمان حمایت می کنند خودشان را عقب بکشند و زمینه های پیگرد حقوقی رجوی ها و دیگر افرادی که در سه دهه گذشته در زمینه های غیر قانونی مرتبط با کودکان در سازمان رجوی فعال بوده اند، فراهم شود. در ترس از چنین احتمالی، سازمان رجوی تلاش می کند از یکطرف با سر و صدا و جار و جنجال، خاک به چشم مردم بپاشد، از طرف دیگر سعی می کند با اتهام زنی و ترور شخصیت، شاهدین دیگری که می توانند در این مورد حرف زده یا در صورت لزوم در دادگاه حاضر شوند را بترساند.

علی زمانی

نوشته نگاهی کوتاه به جنایت رجوی بر علیه کودکان اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

واقعیت این است که جدا کردن کودکان از والدین گامی دیگر در فرایند انقلاب ایدئولوژیک مسعود رجوی بود. این نظام فکری ایدئولوژیک ابداعی مسعود رجوی که آغاز آن با ازدواج با مریم عضدانلو رقم خورد، “انقلاب خواهر مریم” نام گرفت. به فاصله سه سال منجر به طلاق های اجباری، تجرد اجباری و ممنوعیت نهاد خانواده شد و در طول پنج سال به جدا کردن کودکان از والدین انجامید.

بنابراین در تصاویر مذکور، در حالی که شمار زیادی کودک در حال سوار شدن به اتوبوس دیده می‌شوند مادران اندکی در اطراف اتوبوس‌ها به چشم می‌‎خورند. مادرانی با لباس‌های نظامی، که ممکن است در درون اندوهگین و نگران باشند، اما در ظاهرشان اندوه و نگرانی دیده نمی‌شود. آنها با اعتماد کامل سرنوشت خود و فرزندانشان را به مسعود رجوی سپرده‌اند. حتی ممکن است این زنانی که در تصاویر دیده میشوند مادران این کودکان نباشند و مربیان و همراهانی باشند که کودکان آنها را خاله صدا می‌کردند.

محمدرضا ترابی کودک سرباز سابق مجاهدین خلق که یکی از همین کودکان است، امروز پس از گذشت بیش از سی سال از آن روزهای تلخ جدایی، در پای ویدیوی مذکور می‌نویسد:

دوستان زیادی دارم، از همان ۸۰۰ کودک، که اکنون پس از گذشت سالها جدایی یا فرار از فرقه مجاهدین، مشغول زندگی شدند و خانواده تشکیل دادند. اکنون خود پدر یا مادر یک یا چند کودک هستند و آرزویشان این است که تنها یک بار تماس تصویری با والدین خود در کمپ اشرف داشته باشند تا آنها نوه‌هایشان را ببینند. اما مجاهدین اجازه آن را نمی‌دهند. شما به این چه می‌گویید؟ چطور کسی اسمش را می‌گذارد «مبارزه» و «قهرمانی»؟

او که در انتهای مطالبش در شبکه اجتماعی ایکس همواره دو عبارت “نه می‌بخشیم” و “نه فراموش می‌کنیم” را به کار می‌برد، در واکنش به توجیهات هواداران مجاهدین می‌نویسد:

هر وقت دیدید کسی از مجاهدین طرفداری کرد این ویدیو را نشانش دهید. این لحظه جدایی بیش از ۸۰۰ کودک، در اکثر موارد برای همیشه، از والدین خود توسط فرقه مجاهدین در سال ۷۰ است. آن هم به دستور رجوی سنگدل. داستان‌هایش بماند برای بعد.

اما اگر طرف مقابل گفت که هدف مجاهدین از این کار “نجات جان کودکان” بود و آنها را از عراق جنگ زده خارج کردند و کشور‌های امن بردند، اول یکی بخوابانید در گوشش و بعد بگویید:

– چرا دست کم یکی از والدین همراهیشان نکرد؟
ـ چرا پس از پایان جنگ والدین به فرزندان شان نپیوستند؟
ـ چرا بعد از گذشت ۳۵ سال هنوز اکثر این فرزندان از والدینشان جدا هستند؟
آن وقت دوتا دیگر هم بخوابانید در گوشش و بگید این هم برای مسعود و‌ مریم!
در پی افشاگری‌های کودک سربازان مجاهدین خلق در سالهای اخیر و مصاحبه‌های آنها با رسانه های سرشناش غربی و نهایت ساخته شدن مستند و گزارش تصاویری از سرنوشت کودکان مجاهدین خلق، رسانه های تشکیلات مجاهدین خلق در صدد واکنش برآمدند. واکنشی که هرگز به معنای پاسخگویی نیست و تکرار اتهامات و ادعای گذشته نسبت به منتقدان و افشاگران قصه کودکان مجاهدین خلق بدون ذره ای شفافیت است.

سال گذشته همزمان با آغاز اکران مستند کودکان کمپ اشرف در جشنواره‌های سوئد، حنیف حیدنژاد عضو پیشین مجاهدین خلق در پاسخ به بیانیه کذایی شورای ملی مقاومت علیه این مستند و دست اندرکاران آن، ضمن انتقاد به سران مجاهدین خلق از آنها خواست که به جای ضدیت با موضوع کودک سربازان، شلوغ کاری، تهدید و اتهام زنی، با برگزاری کنفرانس آزاد مطبوعاتی به سوالات زیر پاسخ شفاف بدهند:

– دقیقا چه تعداد کودک از عراق به کشورهای دیگر فرستاده شدند، در چه سنی، در چه تاریخی، به کدام کشورها فرستاده شدند؟
– این کودکان در کجا یا نزد چه کسانی زندگی می کردند و الان کجا هستند؟

– رابطه این کودکان که به کشورهای دیگر فرستاده شده با پدر و مادرشان و رابطه پدر و مادرها با فرزندانشان چگونه بود. آیا با همدیگر از طریق نامه یا تلفن تماس داشتند، اگر نه، چرا؟

– چند نفر از این کودکان اقدام به خودکشی کردند، چرا، وضعیت سلامتی آنها پس از اقدام به خودکشی چگونه شد؟

– چند نفر از این کودکان از خانه فرار کردند، دچار آسیب های روحی شده یا به بزهکاری کشیده شدند؟ چرا؟

– چند نفر از این کودکان به عراق بازگردانده شدند، در زمان بازگشت به عراق چند سال داشتند، چند نفر به سربازگیری کشیده شده یا به ارتش آزادیبخش مجاهدین “پیوستند”، چند نفر از این کودکان “پیوسته” به ارتش آزادیبخش، کشته شده یا فوت شدند- چرا و چگونه، چند نفر دوباره به کشورهای اروپائی- آمریکائی بازگشتند- چگونه؟

– چرا پس از اعلام آتش بس رسمی در تاریخ ۲۳/۱/۱۳۷۰ برابر با ۱۲/۰۴/۱۹۹۱، این کودکان به عراق و نزد پدر و مادرانشان بازگردانده نشدند؟

– اگر هدف از فرستادن کودکان به خارج از عراق نجات جان آنها از بمباران بوده است، چرا پس از اعلام آتش بس رسمی در تاریخ ۲۳/۱/۱۳۷۰ برابر با ۱۲/۰۴/۱۹۹۱ فرستادن کودکان به خارج از عراق همچنان ادامه داشته است؟ ۳۲۲ نفر از این کودکان پس از پایان حمله های ائتلاف به عراق، اعزام شدند، چرا؟ آنزمان جنگ دیگر تمام شده بود.

– این کودکان ابتدا از عراق به اردن و سپس از اردن به کشورهای مختلفی اروپائی اعزام و از آنجا به دیگر کشورها فرستاده شدند. اگر واقعا قصد سازمان مجاهدین نابودی ساختار خانواده نبوده است، می توانست این کودکان را در کشور پادشاهی اردن نگهداری کند و نیازی به اعزام آنها به کشورهای اروپائی نبود. در آنزمان سازمان مجاهدین روابط بسیار دوستانه و نزدیکی با حکومت پادشاهی اردن داشت. این کودکان می توانستند در اردن نگهداری و پس از اعلام آتش بس و پایان جنگ، به نزد خانواده خود در عراق برگردانده شوند.

– چرا سازمان مجاهدین بعد از بیش از سه دهه در مورد این کودکان گزارش منتشر نکرده است تا مشخص شود بر آنها چه گذشته و امروز کجا هستند و چگونه زندگی می کنند؟

امروز بار دیگر محمدرضا ترابی به عنوان یکی از قربانیان پروژه قاچاق کودکان مجاهدین خلق، صراحتا توضیح می‌دهد که مجاهدین خلق هرگز دغدغه نجات جان کودکان را نداشتند. او در مطلبی که در مورخ 29 دسامبر 2024 در حساب کاربری ایکس خود نوشت، جزئیات دقیق‌تری از رنج کودکان مجاهدین خلق می‌گوید. کودکانی که پدران و مادرانشان اسیر ایدئولوژی مسعود رجوی بودند و رجوی برای حفظ تشکیلات خود آنها را از هم جدا کرد:

باور کنید تا الان فقط نوک کوه یخ را گفتم. فرقه مجاهدین ادعا میکنند برای “نجات جان کودکان” ما را از والدین مان جدا کرد. عجب دروغی! می‌دانستید که در بحبوحه بمباران‌های عراق توسط آمریکا، ما کودکان، حتی کودکان خردسال، از پدر و مادرهای مان جدا شده بودیم و در زیرزمین ساختمانی در بغداد نگهداری می‌شدیم؟ تصور کنید، صدها کودک کف زمین و لای پتو‌ها روزها و هفته‌ها را با اندکی سرپرست گذراندیم. شب‌ها همه چراغ‌ها خاموش بود و بمباران‌ها شروع میشد و وقتی انفجاری در نزدیکی ساختمان ما رخ می‌داد، دیوارها می‌لرزید و بچه‌ها گریه می‌کردند. هر چند کوچک بودیم اما همدیگر را بغل می‌کردیم و به هم دلداری می‌دادیم. جز همدیگر کسی دیگر را نداشتیم.

راستی پدر و مادرهای مان کجا بودند؟

در کمپ اشرف و مشغول آماده سازی خروج تسلیحات و تانک‌های مجاهدین از کمپ.

اطراف ما کودکان در بغداد موشک کروز آمریکایی میخورد و در کمپ اشرف حتی یک گلوله هم شلیک نشد.

“هدف” نجات جان کودکان نبود!

هدف حفظ ساختار سازمانی و ایدئولوژیکی فرقه و همچنین حفظ تسلیحات ارتش رجوی برای ادامه “ماموریت” خود بود.

نجات جان کودکان مجاهدین خلق، هیچ وقت برای رجوی هدف نبود. چانکه نجات جان هیچ انسانی برای او هدف نبود. هدف برای رجوی حفظ قدرت مطلقه خودش بود و دیگرانی که اطراف او بودند از جمله کودکان، همه ابزارهای او برای رسیدن به این هدف بودند. برای مسعود رجوی، هدف وسیله را توجیه می‌کند.

مزدا پارسی

نوشته هدف رجوی نجات جان کودکان نبود اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

آنها خود را همآورد دولت ایران میدانند و قضیه چنار و ماتحت گنجشگ را در اذهان تداعی میکنند و از این بابت بد هم نیست چرا که  تفرج خاطری را برای ما سبب میشوند.

این چه هماوردی است که چک لیست شکست ها پی در پی پر میشود. جریان دادگاه 104 نفر از جلادان جنایتکار رجوی، نوشته اخیر روزنامه ی لوموند فرانسوی برعلیه مجاهدین ضدخلق ، آزادی حمید نوری و نمایش موفق فیلم کودک سربازان اشرف در سوئد، منعکس ساخته و باعقل ناسلیم خود بدین نتیجه رسیده که بهتر می داند که نیروی بیشتری را صرف مقابله با این فیلم بکند و عملا ثابت نماید که در میان خانواده ها، رها شدگان از اسارت سازمان و اقشار حقوق بشری از مردم ، بزرگترین ضربت به این باند مافیایی و تروریستی از بابت افشای زندگی نکبت بار و بغایت مظلومانه این کودک سربازان بوده و تیر فعالین حقوق بشر از بابت افشاگری دراین خصوص ، بخوبی درهدف قرار گرفته وآثار بسیار ویرانگر بر بساط این گروه ضدملی وعامل بیگانه متخاصم با ایران برجای گذاشته و کمر رجوی را خرد کرده است!

قلم به مزد رجوی از قول کارگردان این فیلم نوشته است:

سارا معین از جلد کارگردان و یا سناریونویس بیرون می‌آید و به عنوان کارشناس مسائل حقوقی و بین المللی چنین اظهار نظر می کند:

“داستان فیلم داستانی نیست که ادعای کسی در برابر حرف و ادعای کس دیگری قرار گرفته باشد. موضوعِ کودک‌سربازان [در سازمان مجاهدین] موضوعی اثبات شده است و این نقض قوانین بین‌المللی است. علاوه بر این، اسناد بسیاری هم وجود دارد که نشان می‌دهد صدها نفر از آن بچه‌ها با ادعاهای جعلی در خوابگاه‌هایی [در کشورهای مختلف اروپائی] نگهداری می‌شدند.”

من به عنوان عموی بزرگتر یاسر اکبری نسب ( کودک سرباز) که در سال 1385 در آتش خشم و جنون رجوی سوخت و جزغاله شد وعلیرغم مراجعات مکررم، اجازه رویت قبر و استفاده از پزشک قانونی عراق برای معاینه جسد داده نشد، با صراحت تمام اعلام میکنم که اظهارات خانم سارا معین کاملا حقیقت دارد و من شخصا میدانم که برادر زاده هایم در کمپی در آلمان که به وسیله زن سلیطه و بداخلاقی از عوامل نزدیک رجوی اداره میشد و حتی بچه ها در کنار خواندن و حفظ اشعار مهوع در مدح رجوی، کتک میخورده ودراتاق هایی زندانی میشدند.

دیگر اینکه یک کارگردان میتواند یک حقوق شناس هم باشد. بخصوص کارگردانی که برای تهیه ی این فیلم براستی پرماجرا و واقعی ، مدارکی را ببیند، با قربانیان حادثه دیدار داشته و با آنها مدت های مدید هم صحبت باشد.

من بقیه مطالب نوشته مزدور رجوی را بخاطر تکرار مکررات دروغین مفید به حال خود و وقت خواننده گرامی ندانسته بیان و تفسیر نکردم و تنها خواستم که حساسیت شدید مجاهدین رجوی را به تهیه یک فیلم افشاگرانه نشان داده و مطرح کنم که چگونه افشای حقیقت تن رنجور باند رجوی را می لرزاند. این گروه جنایتکار و خائن و وطن فروش و مزدور و در عین حال بسیار شکننده را کسی به حساب نمیآورد چه برسد به اینکه به عنوان آلترناتیو حکومت کنونی ایران مطرح باشند.

رضا اکبری نسب – عضو خانواده های قربانی رجوی

نوشته مجاهدین خلق این روزها شکننده تر از همیشه اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

اریکا هالهاگن، روزنامه نگار (SvD) Svenska Dagbladet روزنامه سوئدی می نویسد: “کودکان کمپ اشرف را باید تماشا کرد، هیچ کس نباید قدرتمندترین مستند تابستان امسال را از دست بدهد.”

در مورخ 18 جولای 2024، اریکا هالهاگن، منتقد و نویسنده سرویس فرهنگی SvD به خوانندگان خود چند فیلم برای تماشا در تعطیلات تابستان امسال معرفی کرد. او تماشای مستند ساخته سارا معین، کودکان کمپ اشرف را به شدت توصیه کرد. او نوشت: “شایان توجه مضاعف – کودکان افرادی هستند که به بدترین شکل تحت تأثیر جنگ و تنش های نظامی قرار می‌گیرند.”

مستند سارا معین در اوایل سال 2024، برای اولین بار در دو جشنواره فیلم سوئدی ، به نام های جشنواره فیلم گوتبورگ و جشنواره مستندهای تمپو، به نمایش درآمد. این مستند همچنین در ماه گذشته از شبکه تلویزیونی ملی سوئد SVT پخش شد. این فیلم اکنون در وبسایت SVT Play در دسترس است.

اریکا هالهاگن درباره فیلم گفت: “هیچکس نباید فیلم SVT Play را از دست بدهد.”

Svenska Dagbladet نشریه‌ای روزانه در کشور سوئد است. در استکهلم به چاپ می‌رسد و در سراسر کشور منتشر می‌شود. تیراژ آن پس از Dagens Nyheter و Göteborgs-Posten سومین تیراژ در میان روزنامه‌های با کیفیت سوئدی است. این روزنامه خود را مستقل و لیبرال محافظه کار معرفی می‌کند.

نوشته توصیه روزنامه سوئدی برای تماشای مستند کودکان کمپ اشرف اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

بدنبال رو شدن دست فرقه رجوی و اینکه برای دولت و پلیس این کشور مشخص شد که آنها چقدر قانون شکن هستند و به منافع کشورشان ضرر خواهند رساند، رفتار پلیس و دولت آلبانی که تا قبل از رو شدن دست رجوی ها، گوش شنوایی برای دروغ های رجوی ها داشتند، با جداشدگان تغییر کرد تا حدی که جداشدگان با همراهی تعدادی از شهروندان آلبانیایی اقدام به تاسیس انجمن نجات در آلبانی با مجوز قانونی و دفتر و آرم مشخص نموده و شروع به فعالیت کردند.

در این قسمت به یکی دیگر از شکست ها و ضربات مهمی که فرقه رجوی طی یک سال گذشته متحمل شد یعنی بلند شدن فریاد کودکانی که در اواخر دهه 60 رجوی ها آنها را از والدین شان جدا کرده و برخی ها را بعد از نوجوانی با وعده دیدار با پدر و مادر به قرارگاه اشرف کشانده و به عنوان کودک سرباز مورد سوء استفاده قرار دادند می پردازم.

صداهایی که به فیلم تبدیل شدند

در تاریخ 11 بهمن 1402 در جشنواره فیلم گوتنبرگ (سوئد) فیلم مستند “کودکان کمپ اشرف” پخش شد. این فیلم درباره زندگی چهار نفری است که در زمان طفولیت و کودکی در سال های 69 تا 70 از پدران و مادران شان که عضو فرقه رجوی بودند جدا شده و به کشورهای دیگر فرستاده شدند و مشکلاتی که بدلیل این جدایی با آنها مواجه شدند را به نمایش می گذاشت.

سران فرقه تروریستی رجوی در هراس از افشای هر چه بیشتر ماهیت شان توسط این فیلم، در مقابل آن واکنش های شدیدی داشتند و تلاش کردند تا هم نمایش آن را تحت تاثیر قرار داده و هم از ادامه نمایش آن جلوگیری کنند. برخی از اقدامات آنها عبارت بودند از:

– با توجه به اینکه زمان و مکان پخش این فیلم از قبل اعلام شده بود، تعدادی از نفرات فرقه از چند ساعت قبل از شروع اکران فیلم اقدام به برگزاری تجمع در مقابل همان سینمایی که این فیلم را پخش می کرد نمودند و اعلامیه ای که در آن فیلم را به “انجمن نجات” نسبت می داد، پخش کردند.

– همزمان با تجمع در بیرون سینما، 20 تا 25 نفر از هواداران فرقه به عنوان تماشاچی بلیط خریدند تا صندلی ها اشغال شده و نفرات کمتری این فیلم را ببینند. این افراد در پایان فیلم با دوره کردن هیئت داوران، کارگردان و تهیه کننده فیلم، نسبت به نمایش فیلم با صدای بلند اعتراض کرده و فضای متشنجی را ایجاد نمودند که موجب شد برخی از تماشاچیان سوئدی ترسیده و سالن را ترک کنند. دو تن از این افراد که خود از کودکانی بودند که سران فرقه آنها را از والدین شان در عراق جدا کرده و به خارج فرستادند، اقدام به ایجاد سر و صدا به زبان های انگلیسی و آلمانی نمودند (احتمالاً زبان سوئدی بلد نبودند) و اقدام رجوی ها در جداسازی کودکان را اقدامی انسانی و دلسوزانه می خواندند! و به این ترتیب تلاش داشتند اذهان سوئدی های حاضر در سالن را نسبت به حقایق مطرح شده در فیلم مخدوش نمایند.

– صدور اطلاعیه بر علیه فیلم و سازندگان آن

– برگزاری تجمع همراه با سخنرانی در شهر یوتوبوری (سوئد) که سخنرانان آن بر علیه این فیلم صحبت کردند.

– نامه یکی از حامیان آلمانی و فعال فرقه به نام “مارتین پاتسلت” به مدیر جشنواره فیلم برای جلوگیری از نمایش فیلم، وی در این نامه تلاش نمود تا این فیلم را ساخته وزارت اطلاعات ایران جا بزند و محتوای آن را دروغ خواند.

– نوشتن نامه به مسئول روابط عمومی کلیسای سوئد بر علیه این فیلم و عوامل آن

– درج تعداد زیادی مقاله و مطلب در سایت های فرقه بر علیه این فیلم و پخش برنامه های مختلف از تلویزیون فرقه در ضدیت با این فیلم و سازندگان آن

سران فرقه با این اقدامات می خواستند از بالا آمدن این فیلم در رقابت های جشنواره جلوگیری کرده و جلو موفقیت های بعدی آن را سد کنند. زیرا فیلم هایی که در این جشنواره ها شرکت می کنند، به ویژه فیلم هایی که برگزیده شده یا جایزه می گیرند از سوی تلویزیون های کشورهای مختلف خریداری و بعداً در شبکه های تلویزیونی مختلف پخش می شوند. رجوی ها از آن ترس داشتند که نمایش گسترده تر این مستند در دیگر کشورهای جهان به آگاهی عمومی در مورد ماهیت فرقه آنها منجر شود. اما تاثیر این فیلم در افشای ماهیت فرقه مجاهدین خلق آنقدر زیاد بود که مریم رجوی چند بار علیه آن موضع گرفت.

در نهایت اما اقدامات فرقه مجاهدین خلق بر علیه این مستند که مصداق بارز ترویج سانسور و خفه کردن صدای مخالف بود، نه تنها توفیقی نیافت بلکه صدای کودک سربازان بلندتر و بلندتر شد و بیشتر در معرض شنیدن قرار گرفت.

اقدامات فرقه مجاهدین خلق بر علیه این فیلم و عوامل آن تاثیر معکوسی داشت که از آن جمله می توان موارد زیر را برشمرد:

– تعداد 169 نفر از ایرانیان مقیم خارج کشور با دیدگاه های مختلف در بیانیه ای از افرادی که راز زندگی خود را برملا کرده و حقایق را افشا نمودند حمایت کرده و نوشتند : ” ما امضاکنندگان این بیانیه از آزادی بیان کودک ‌سربازان سابق در سازمان مجاهدین و دیگر کودکانی که در سال ۱۳۶۹ توسط مجاهدین از خانواده‌هایشان در اردوگاه اشرف جدا شده و به کشورهای دیگر فرستاده شدند، حمایت می‌کنیم. . . . برخی از آنان پس از سه دهه، سکوت خود را شکسته‌اند و از سرنوشت دردناک‌شان سخن می‌گویند. لازم است یادآوری شود که سازمان مجاهدین در مورد سرنوشت این کودکان هیچگاه هیچ گزارشی منتشر نکرده و از وضعیت بسیاری از آنان اطلاعی در دست نیست. . . . روز چهارشنبه ۱۲ بهمن ۱۴۰۲ (۳۱ ژانویه ۲۰۲۴) فیلم مستند “بچه‌های کمپ اشرف” در جشنواره سالیانه فیلم گوتنبرگ در سوئد، با کارگردانی “سارا معین” و تهیه‌کننده آن “لیندا موتاوی” به نمایش درآمد. در این فیلم سرگذشت امیر وفا یغمائی، پروین حسین نیا، حنیف بالی و عاطفه سبدانی که در سوئد زندگی می‌کنند، روایت شده است. این افراد، کودکی خودشان را در مناسبات سازمان مجاهدین خلق در عراق گذرانده بودند زیرا پدر و مادرشان اعضای این سازمان بودند.”

– کتاب زندگینامه عاطفه سبدانی، بانوی سوئدی_ایرانی که سازمان مجاهدین خلق او را در مسیری سخت رها کرد، با نام “دستهایم در دست خودم” در کشور سوئد و به زبان سوئدی منتشر شد.

– روز 21 خرداد 1403 روزنامه معتبر و معروف لوموند چاپ فرانسه مطلبی با عنوان “ما، کودک سربازان سازمان مجاهدین خلق” را منتشر نمود. این مطلب که توسط روزنامه نگاری به نام “غزل گلشیری” تهیه شده بود، گزارش مشروحی است درباره سرنوشت سه تن از اعضاء سابق فرقه رجوی که از کودکی و نوجوانی در این فرقه بودند. گزارش فوق الذکر در چهار صفحۀ کامل روزنامه لوموند همراه با تعدادی عکس منتشر گردید. انتشار این گزارش چه از بابت درج آن در یک روزنامه معتبر و بسیار مطرح فرانسوی (فراموش نشود که فرانسه مقر اصلی فرقه تروریستی رجوی در اروپاست و مریم رجوی نیز در آن کشور حضور دارد) و چه از بابت روزنامه نگاری که این گزارش را تهیه کرده یعنی خانم گلشیری که خبرنگاه لوموند در حوزه خاورمیانه با تمرکز بر مسائل ایران و افغانستان است و تاکنون نیز گزارش های گوناگونی به زبان فارسی، انگلیسی و فرانسوی منتشر کرده است حائز اهمیت بسیاری است و بدون شک یک ضربه بزرگ حقوق بشری و سیاسی به فرقه تروریستی رجوی خواهد بود.

خانم گلشیری در پی انتشار گزارش اخیرش در لوموند درباره مستند بودن این گزارش در حساب کاربری خود در شبکه اجتماعی ایکس نوشت: “بیش از یک سال کار، ده ها شاهد و یک تیم سخت کوش. بسیار به این گزارش تحقیقی افتخار می‌کنم.”

– روز 28 خرداد فیلم مستند “کودکان کمپ اشرف” از شبکه “اس وی تی” تلویزیون سوئد و به زبان سوئدی به نمایش درآمد.

– اکران مستند زندگی عاطفه سبدانی در شبکه ملی سوئد

– فعالیت گسترده تعدادی از کودک سربازان که روز به روز بر تعدادشان افزوده می شود و به افشاگری می پردازند همچون عاطفه سبدانی، امیر وفا یغمائی، پروین حسین نیا، حنیف بالی، محمدرضا ترابی، امین گل مریمی، ژینا حسین نژاد، زینب حسین نژاد و . . .

ادامه دارد…

ایرج صالحی

نوشته نگاهی به شکست های پی در پی مجاهدین خلق در یک سال اخیر – قسمت دوم اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

مستند کودکان کمپ اشرف ساخته سارا معین، درباره زندگی چهار شهروند سوئدی است که از فرزندان مجاهدین خلق بودند که به دستور مسعود رجوی به سوئد قاچاق شدند و در آنجا به خانواده های هوادار مجاهدین سپرده شدند. این افراد به این ترتیب، به دور از والدین شان مورد آسیب های جدی روانی و جسمی قرار گرفتند.

عاطفه‌ سبدانی یکی از چهار فردی که در فیلم بچه‌های کمپ اشرف حضور دارد. او که اکنون در دهه چهارم زندگی‌اش است، در سال ۱۹۹۱ همراه برادرهایش وارد سوئد شد در این کشور با “خاله مرضیه و عمو احمد”، از هواداران سازمان مجاهدین خلق آشنا شد. عاطفه و برادرانش مجبور شدند آنها را مامان و بابا صدا کنند. مرضیه و احمد به مقامات سوئد گفته بودند که با هم فامیل هستند و این تنها راهی بود که اجازه اقامت بگیرند. عاطفه می‌گوید: “از آن روز رسماً در سوئد پناهنده شدیم.”

امیر یغمایی، یکی دیگر از کسانی که در مستند بچه‌های کمپ اشرف مقابل دوربین داستان زندگی‌اش را روایت می‌کند. امیر در چهارده سالگی به صورت قاچاقی به عراق بازگردانده شد و بلافاصله لباس نظامی به تن او کردند و به عنوان کودک سرباز به خدمت “ارتش آزادیبخش ملی” یعنی همان سازمان مجاهدین خلق درآوردند.

پروین حسین‌نیا نیز در بچه‌های کمپ اشرف سرگذشت خودش را روایت کرده است. او در صفحه‌اش در فیسبوک نوشته است که سرانجام موفق شده بر ترس خود غلبه کند و رنج‌هایی را که در کودکی متحمل شده مقابل دوربین به زبان بیاورد: “من شرکت کردم چون حقیقت باید آشکار می‌شد. چون پدر و مادرم را از من گرفتید و سال به سال قول دادید که برمی‌گردیم ولی الان من یک پدر مریض روانی در استرالیا و مادری وحشت‌زده در آلبانی دارم. چون متوجه نشدید که آیا خانواده‌های هوادار مجاهدین که ما را به سرپرستی می‌گرفتند، شرایط‌شان مناسب است یا نه. در این مدت آنها به زور و اجبار ملزم به نگه داشتن ما شدند اگر چه بسیاری از آن‌ها حتی نمی‌خواستند بچه‌دار شوند.”

حنیف بالی که از سال ۲۰۱۰ تاکنون نماینده پارلمان سوئد است، در مستند بچه‌های کمپ اشرف سرگذشت خود را روایت می‌کند. او در سال ۱۹۸۷ در کرمانشاه به دنیا آمد اما پدر و مادرش سه سال بعد در کمپ اشرف عراق او را به سران تشکیلات مجاهدین خلق سپردند تا او را به همراه صدها کودک دیگر به اروپا بفرستند.

نوشته فیلم کودکان کمپ اشرف اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

اگر دولت آمریکا که اصلی ترین حامی این تروریست ها بوده، به این نتیجه رسیده است که این سازمان از راه حل به مشکل تبدیل شده است، همه از نتایج بن بست های پی درپی این گروه در عرصه های بین المللی است که حتی صاحب امر را به این مسئله واقف کرده است که مجاهدین خلق در معادلات سیاسی منطقه و حتی جهانی هیچ جایگاهی ندارند و باید از میان برداشته شوند و یا حداقل بصورت کلی محدود گردند.

اگر وقایع بعدی را مرور کنیم، مریم رجوی هم بدنبال این قضایا دیگر مثل سابق دست باز در سفرهای دلاری خود نداشت و دیگر بحث از رشوه دادن به این پارلمانتر و آن سیاست مدار بازنشسته گذشته است و کسی حتی جرات رشوه گیری هم از این سازمان ضدبشری را ندارد، چرا که مجاهدین خلق و در راس آن مریم رجوی تبدیل به برگ سوخته ای شده است که بحث آلترناتیو در مورد آن بیشتر به یک جوک و لطیفه تبدیل شده است.

در وقایع کودک سربازان و عزم جزم آنان در صف آرائی علیه این فرقه ضدبشری، نیز تاریخ فرقه ، ورق خورد و رویاروئی جداشدگان کودک سرباز ، سرفصل جدیدی از افشاگری علیه جنایات این فرقه را بازگشود. در همین رابطه سازمان مجاهدین، خیمه شب بازی تجمع چند ده نفره اش علیه این فیلم را در جلوی سالن و حتی داخل سالن پخش براه انداخت و در حرکتی کور، خیلی از هواداران و اعضای خارجه نشین بدون اطلاع و توجه به موضوع فیلم ، باز در حرکتی از قبل رسوا و کورکورانه ( طبق روال همیشگی فرقه ) دست به هوچیگری و چماق به دستی زدند و ماهیت فرقه ای خود را برای افکار عمومی کشور سوئد به نمایش گذاشتند.

مستند کودک سربازان ، خیلی زود جای خود را در اذهان عمومی و عرصه های مهم بین المللی باز کرد و این سئوال در اذهان متبادر شد که چرا نشر حقیقت و یک مستند، چنین آب در لانه رهبران این فرقه افکنده است؟ مگر حرف این کودک سربازان که زمانی از بدنه بظاهر آهنین این سازمان بودند، چیست که واکنش های هیستریک و جیغ بنفش ایادی این فرقه را به همراه داشته است؟
ما جداشدگان و سایر کودک سربازان ، دیگر نیازی به تبلیغ و افشاگری در این موضوع خاص را علیه این سازمان نمی دیدیم ، چرا که واکنش سازمان خود به تبلیغی علیه خودش مبدل شد.

همزمان با این رخدادها، دادگاه محاکمه 104 نفر از رهبران و شکنجه گران سازمان مجاهدین خلق ، استارت خورد، از آنجا که سازمان توان و ماهیت مقابله در چند جبهه گشوده شده همزمان را نداشت، شکست های پی در پی امان از کف رهبران سازمان برید و سازمان هر چقدر بیشتر تلاش کرد که جلوی این افشاگری ها را بگیرد ، بیشتر در باتلاق فرو رفت. دادگاه مسیر قانونی خود را طی می کرد و سازمان از بیم احکام احتمالی صادره و بحث پلیس اینترپل و استرداد و محدودیت های اجرائی متعاقب آرای دادگاه، شروع به هوچیگری و نفاق افکنی کرد، تمام برنامه های سازمان هول کودک سربازان و دادگاه 104 نفر و … شکل گرفت و در همین رابطه از زبان مسعود رجوی مفقود و مرحوم، پیامچه های تهدید و مرگ بود که پشت سرهم صادر می شد، حملات جمعی و فردی و یاوه گوئی بود که در سایت های سازمان منتشر می شد و همگان را به ترور و وابستگی به حکومت ایران و وزارت اطلاعات منتسب می کردند، درهمین رابطه روزی نبود که جداشدگان را به ترور و محاکمه در دادگاه خلق! تهدید نکند، اما بقول شاعر :

ما گر ز سر بریده می ترسیدیم …. درمحفل عاشقان نمی رقصیدیم . . .

از همان روز اول که علیه سازمان مجاهدین خلق طرح دعوی کردیم ، ایمان داشته و داریم که به هدف خود یعنی محاکمه سران این سازمان در یک محکمه بین المللی خواهیم رسید و جنایتکاران را به سزای اعمال ننگین شان خواهیم رساند و دراین راه هرگز ذره ای شک به دل راه ندادیم و نخواهیم داد.

اکنون در پس تمام حوادث یکسال گذشته ، مریم رجوی خود نیز به این نتیجه رسیده است که عاقبت مزدوری برای صدام حسین و نوکری برای آمریکا و اسرائیل و عربستان، سقوط است و بس. امروز پس از رسوائی های پی در پی بین المللی هیچ دولت و هیچ شخصیت آگاه که دستی در دنیای سیاست دارد این سازمان را آلترناتیو نمی داند، تمام تبلیغات حول پارلمانترها و اشخاص سیاسی سابق و لاحق دیگر کسی را نمی فریبد و در یک کلمه ماهیت فرقه ای ، سرکوبگر و عضوکش این سازمان برای همه رو شده است.
آنقدر روند تحولات بین المللی علیه سازمان مجاهدین ضدخلق ، فزاینده و پرتعداد است که شاید یک سال قبل ما باور نداشتیم که این سازمان امروز به این حال و روز بیافتد، اگر خاطر خوانندگان عزیز باشد پرونده ای در دولت سوئد علیه یک ایرانی به نام آقای حمید نوری مفتوح شده بود، سازمان مجاهدین بسیار تلاش کرد که از این پرونده به نفع بحران های درون تشکیلاتی اش استفاده کند ، حتی در برهه ای این پرونده و حمید نوری، به مراجع قضائی کشور آلبانی نیز کشانده شد و سازمان چند نفر مزدور معلوم الحال را به دادگاه آلبانی برای شهادت های دروغین آورد، اما تمام این تلاش امروز به گل نشست و حمید نوری در راستای تبادل زندانیان توسط دولتمردان سوئد به ایران تحویل داده شد، این واقعه مهم نه از منظر حکومت ایران مورد بحث است و نه از نظر قضاوت سران سازمان ، همانطور که می دانیم حدود 120 هزار ایرانی در کشور سوئد زندگی و تحصیل می کنند، که همه به ماهیت عضوکش و ضدمردمی این سازمان اشراف کامل دارند، روند این پرونده بار دیگر ثابت کرد که نمی توان با هوچیگری و چماق بازی دولتی را مجبور به انجام کاری کرد که بیشتر شانتاژ و جبر و تهدید است. این قضیه نشان داد که سازمان مجاهدین در تمام تلاش هایش حول این پرونده به درب بسته حقوق بشر خورد و شکست خورد و اینکه ما جداشدگان سالهاست می گوئیم سازمان مجاهدین در معادلات سیاسی جهانی جایگاهی ندارد بار دیگر به ثبوت رسید. امروز دیگر دولت سوئد هم به این نتیجه ی مهم رسید که سازمان مجاهدین ضدخلقی باید کنار گذاشته شود و حقوق بشر هرگز فدای هوچیگری، کولی بازی، سفسطه و تهدید نخواهد شد.

وقایع مهم یکسال گذشته علیه سازمان مجاهدین و رجوی را در قسمت های بعدی این مقال بیشتر بررسی کرده و مورد کنکاو قرار خواهیم داد . . .

ادامه دارد . . .

محمدرضا مبین، عضو نجات یافته از فرقه ی رجوی و جزو شاکیان پرونده ی دادخواهی علیه رهبران این سازمان

نوشته مجاهدین خلق در سراشیبی سقوط محتوم – قسمت اول اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

در اواخر دهه 70، دانشجویان ایرانی یک جنبش انقلابی به نام مجاهدین خلق را پایه گذاری کردند که به پایان دادن به رژیم شاه کمک کرد. با این حال، رویای یک کشور سکولار، دموکراتیک و سوسیالیستی کوتاه مدت بود. همانطور که می دانید آیت الله خمینی در مورد ایران چیز دیگری می‌خواست. به این ترتیب اعضای مجاهدین بار دیگر خود را در قالب اپوزسیون دیدند.

جایی در آن دوران، جنبش رادیکالیزه شد و خانه جدیدی در عراق دیکتاتور صدام حسین پیدا کرد. آنها از پایگاه نظامی اشرف به مبارزه با قدرت در سرزمین مادری خود ادامه دادند. وقتی درگیری‌ها شدید شد، همه بچه ها تخلیه شدند. بیش از صد نفر مقصد سفرشان به سوئد ختم شد، اکثریت قریب به اتفاق بدون والدینشان، اغلب در خانواده هایی که با مبارزه والدین بیولوژیکی بچه ها همدردی می‌کردند، به فرزند خواندگی گرفته شدند، با این هدف که بچه‌ها به محض اینکه به اندازه کافی بزرگ شدند به عنوان کودک سرباز بازگردند.

این داستان زیاد هم جدید نیست. حنیف عزیزی، پلیس رینکبی در کتاب “پلیس حومه شهر” (2021) از زندگی خود به عنوان کودکی مجاهد گفته است. سال گذشته عاطفه سبدانی، نویسنده و استراتژیست دیجیتال، “دستهایم در دست خودم” را با روایتی مشابه منتشر کرد. اما مستند “کودکان کمپ اشرف” داستان سبدانی و دیگر کودکان را به شکلی چشمگیرتر پرورش می‌دهد. به لطف آرشیوی بسیار غنی. داستان بین گذشته – با تصاویر سرخوشانه از زندگی در کمپ، جایی که بچه‌ها در یک خانواده بزرگ غیرعادی زندگی جمعی را سپری می‌کنند – و در زمان کنونی، جایی که چهار بزرگسال در سوئد تروماهای کودکی خود را پردازش می کنند، در نوسان است.

این فیلم از بسیاری جهات یک داستان کاملاً باورنکردنی از خیانت در سطوح مختلف است. والدینی که مبارزه را در سازمانی، که بعضاً برچسب تروریستی خورده، به جای کودکان انتخاب کردند، همچنین در مورد سوئد و خدمات اجتماعی که آشکارا اشتباهات زیادی مرتکب شدند. از جمله مشهورترین افرادی که در این فیلم حضور دارند، حنیف بالی سیاستمدار جنجالی است که در 3 سالگی به سوئد رفت و در تمام دوران کودکی خود از یک خانه به خانه دیگر رفت.

اما در مرکز داستان، امیر وفا، مشاور محیط زیست است که با آسیب‌هایش به تاثیرگذارترین شیوه برخورد می‌کند. از جمله، با جستجوی پدری گریزان در پاریس و تلاشی دردناک برای ارتباط مجدد با مادری که در اردوگاه نظامی جنبش باقی مانده و اکنون در آلبانی ساکن است.

ممکن است این داستان فاقد زمینه و حقایق توضیحی‌تری برای مخاطب باشد. این یک داستان پیچیده – از نظر سیاسی، تاریخی و اجتماعی – است که به نظر می‌رسد برای درک واقعیت آن به پیش زمینه اطلاعاتی زیادی نیاز است. در عین حال، تصاویر و دیالوگ‌های کافی برای نزدیک شدن به شخصیت‌های اصلی وجود دارد. “کودکان کمپ اشرف” گاهی مثل یک فیلم هیجان‌انگیز است، گاهی به شیوه‌ای هوشمندانه و تکان‌دهنده به اعماق هستی شناسانه فرزندپروری و زندگی مذهبی می‌پردازد. در یک سطح کلی‌تر، این فیلم درباره هنر دشوار درمان زخم ها و به دست گرفتن فرماندهی داستان خود است. می توان از فیلم درس‌ خردمندی و درس‌ قوی شدن آموخت.

روزنامه سوئدی روز نو DAGEN NYHTER
نویسنده هلنا لیندبالد

**کارگردان: سارا معین بازیگران: امیر وفا، پروین حسین نیا، حنیف بالی، عاطفه سبدانی و …. مدت زمان: 1 ساعت و 22 دقیقه، زبان: سوئدی. پخش از شبکه SVT در تاریخ ششم ماه ژوئن.

ترجمه انجمن نجات فارس

نوشته روایت روزنامه مشهور سوئدی از مستند کودکان کمپ اشرف در آستانه پخش تلویزیونی اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

چرا مسئولین سازمان و مریم و مسعود رجوی از این مستند ترس دارند؟

او دلیل این واکنش های عصبی و عجولانه سازمان را ترس مسعود رجوی از افشای حقایق پشت پرده می داند.

حقایقی که مسعود رجوی نمی خواهد برملا شوند: اینکه او تعدادی کودک زیر سن قانونی را مورد سوء استفاده قرار داده، به بهانه دیدار با والدین به عراق و کمپ کشانده، لباس نظامی بر تنشان پوشانده و به عملیات نظامی فرستاده است و اینکه تعدادی از این کودک سربازان در جریان این عملیات ها کشته شدند.

خلیل انصاریان معتقد است مسعود رجوی از اینکه این حقایق برای مردم جهان بازگو شود، وحشت دارد و به همین دلیل سعی دارد با استفاده از عناصر تشکیلاتی اش از پخش این مستند جلوگیری کند.

عضو سابق مجاهدین خلق ضمن تشکر از دست اندرکاران این مستند، درخواست دارد تا این مستند در آلبانی پخش شود و مردم این کشور با واقعیت های سازمان آشنا شوند.

نوشته چرا مریم و مسعود رجوی از اکران مستند کودکان کمپ اشرف وحشت دارند؟ اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

مستند کودکان کمپ اشرف ساخته سارا معین، درباره زندگی چهار شهروند سوئدی است که از فرزندان مجاهدین خلق بودند که به دستور مسعود رجوی به سوئد قاچاق شدند و در آنجا به خانواده های هوادار مجاهدین سپرده شدند، مورد آسیب های جدی روانی و جسمی قرار گرفتند. امیر یغمایی یکی از این چهار تن است که بعدها به صورت کودک سرباز بار دیگر به عراق قاچاق شد و به خدمت ارتش سازمان مجاهدین خلق درآمد. عاطفه سبدانی، حنیف بالی و پروین حسین نیا سه کودک دیگر از والدین مجاهد هستند که اکنون در دهه پنجم زندگی‌شان شهروندان موفق سوئدی هستند که تروماهای حاصل از زندگی تحت سیطره مجاهدین خلق را در مستند سارا معین روایت می‌کنند.

امیر یغمایی که همواره درباره ماهیت مجاهدین خلق و تجربه‌های شخصی خویش از کودکی تا جوانی در این تشکیلات در شبکه‌های اجتماعی آگاهی بخشی می‌کند، در مورد پخش مستند کودکان کمپ اشرف در حساب کاربری خود در ایکس در تاریخ 30 مه نوشت:

سلام به دوستان
خبر خوب!
فقط می خواستم سریع به اطلاع شما برسانم که فیلم مستند “کودکان کمپ اشرف” دوشنبه 17 ژوئن ساعت 22:00 (بعد از اخبار اصلی شب) از SVT1 پخش می شود، اما از یکشنبه 16 ژوئن در SVT Play در دسترس خواهد بود.

نکته جالب توجه درباره تاریخ پخش مستند کودکان کمپ اشرف، همزمانی آن با سالگرد دستگیری مریم رجوی توسط پلیس فرانسه در سال 2003 است. چنانکه می‌دانیم دستگیری مریم رجوی منجر به به راه افتادن سلسله‌ای از خود سوزی‌های اعضای مجاهدین خلق در اعتراض به دستگیری مریم رجوی شد. این خودسوزی‌ها تحت القائات سران فرقه مجاهدین خلق انجام گرفت. در میان افرادی که خود را به آتش کشیدند، دو کودک سرباز نیز حضور داشتند: ندا حسنی و حمید عرفا. ندا حسنی در آن حادثه جان سپرد و حمید عرفا برای تمام عمر دچار معلولیت شد. آیا سازندگان فیلم برای اولین انتشار فیلم برای مخاطب عام پس از اکران در جشنواره‌ها، تعمدی در انتخاب تاریخ داشته‌اند؟

نوشته پخش مستند کودکان کمپ اشرف در شبکه سوئدی در سالگرد دستگیری مریم رجوی اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

آنها با تمام قوا میکوشند که این جنایت خود را لاپوشانی کرده و در عوض این جنایت خود را به حساب اقدامات حقوق بشری خود- که اتفاقا هیچ کاری دراین خصوص نکرده اند و هر آنچه را که کرده اند، در نقض حقوق انسانی بوده- به ثبت برسانند!

این جماعت -رهبری مجاهدین- با تمام وقاحت درصدد اثبات این موضع هستند که بچه های اعضای مفلس و درمانده مجاهدین را در زمان جنگ اول خلیج فارس بدین جهت از والدین شان جدا کرده و در مکان های نامناسب اروپا و بعضا آمریکا پخش و پلا نمودند که بیم حمله هوائی آمریکا برعلیه این کودکان وجود داشت و این پخش و پلا کردن بخاطر حفظ جان آنها بوده و در راستای دورکردن بچه ها از والدین و کشتن عاطفه و احساسات بین والدین و فرزندان – که اصل قضیه هم این است- نبوده است!

حال آنکه رهبران سازمان پیشاپیش پرچم تسلیم را برفراز کمپ های خود نصب کرده بودند و میدانستند که حمله ای از طرف آمریکا برعلیه آنها واین کودکان انجام نخواهد شد!

مسئولین فرقه تروریستی رجوی ، علت انتقال این بچه ها را درخواست والدین آنها نامیده اند که دروغی بغایت بزرگ است.
چرا که من یکی بعنوان عضوی از خانواده های زخم عمیق برداشته از باند رجوی هستم و اتفاقا دو نفر از بچه های ما جزو همین کودک سربازان بودند و یکی از آنها بنام یاسراکبری نسب دچار حادثه جانکاهی شد و در شهریور 1385 در مقر اشرف مجبور به خود سوزی شد و دیگری هم که بعدها در رفت، براثر ددمنشی های رجوی، ازدست دادن مادر در عملیات خائنانه فروغ جاودان و زجر کش شدن برادر بزرگش یاسر، دچار بیماری روحی شد ، با جزئیات کامل میدانم که این بچه ها بدون اذن پدر دربندشان ، هم راهی آلمان و مجبور به سکونت در اردوگاهی با مسئولی نانجیب شده و هم هر دو قبل از رسیدن به سن قانونی به کمپ اشرف قاچاق شدند و با قرار گرفتن کاملا اجباری در لیست کودک سربازها، سرنوشت شومی یافتند.

بنابراین ادعای مجاهدین رجوی که این بچه ها برای رعایت حقوق بشر به خارج اعزام شدند و چند سالی بود و در عنفوان نوجوانی داوطلبانه به ارتش اسارت بخش رجوی پیوستند، کذب محض است!

رضا اکبری نسب

نوشته طرح مسئله کودک سربازها مجاهدین را می آزارد اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

همانطور که در مستند “کودکان کمپ اشرف” به تصویر کشیده شده است، سوژه‌ها روایت‌های هولناکی از آزار و اذیت، سوء استفاده و جنایات علیه کودکان در کمپ اشرف توسط اعضای فرقه رجوی بیان کردند.

نکته قابل توجه این است که صدها نفر دیگر نیز ادعاهای مشابهی را مطرح کرده‌اند و پیش‌تر از این ها عین آن را گفته اند. این موضوع تایید قابل توجهی بر صحت روایت‌های سوژه‌های مستند و نشان‌دهنده‌ وجود یک الگوی مشترک در تجربیات این افراد است.
تکرار این ادعاها از سوی افراد مختلف، نشان از عمق و گستردگی این جنایات دارد و به عنوان شاهدی قوی بر وقوع آنها در کمپ اشرف عمل می‌کند.

اطلاق اتهامات بی اساس:

فرقه در واکنش به این مستند، با رد مطالب آن، کارگردان و راویان را به مزدوری برای حکومت ایران متهم می‌کند. این اتهامات که تلاش مذبوحانه ای برای سرپوش گذاشتن بر حقایق است، چیزی جدید از سوی این سازمان مجاهدین خلق نیست.

سابقه سرکوب و مرگ مخالفان:

فرقه رجوی سابقه طولانی در سرکوب و مرگ اعضایی از خود دارند که برعلیه ارکان این گروه صدای اعتراض بلند کرده‌اند. قتل های داخلی مانند قتل قربانعلی ترابی، پرویز احمدی، جلیل بزرگمهر و حمزه حیدری و خشونت علیه منتقدان در کمپ‌های این گروه، گواه بارزی بر استبداد و ظلم این سازمان است.

دوگانه دوستان و دشمنان:

در جهان‌بینی فرقه رجوی، تنها دو دسته انسان وجود دارد: “دوستان” و “دشمنان”. هر کس که از خطوط قرمز این سازمان عبور کند، به طور خودکار به صف “دشمنان” تبدیل می‌شود و با تخریب، افترا و سرکوب مواجه می‌شود. این طرز تفکر دوقطبی، فضایی از ترس و سرکوب را ایجاد کرده که در آن، صدای منتقدان خاموش و سرکوب می‌شود.

دروغ پردازی های سرکردگان فرقه در مورد مستند “کودکان کمپ اشرف” بار دیگر نشان دهنده ماهیت استبدادی و ظلم این سازمان است. تلاش برای سرپوش گذاشتن بر حقایق و سرکوب صدای منتقدان، تنها نشان دهنده ضعف و ناامیدی این گروه منفور است. مردم ایران و جهان حق دارند از ظلم و ستم این فرقه آگاه شوند و برای آزادی و عدالت صدای خود را بلند کنند.

سالاری

نوشته مستند کودکان کمپ اشرف مانعی در مقابل انکار حقایق اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

مستند کودکان کمپ اشرف به کارگردانی سارا معین در چند فستیوال سوئدی از جمله فستیوال فیلم بین المللی گوتنبرگ به نمایش درآمد. این مستند روایت زندگی 4 کودک از نزدیک به هزار کودکیست که سازمان مجاهدین خلق از پدر و مادر جدا کرد و به کشورهای اروپایی به ویژه آلمان و سوئد فرستاد.

سارا معین، کارگردان مستند کودکان کمپ اشرف درباره چرایی انتخاب این موضوع برای ساخت مستند می گوید: موضوع کودکانی که از کمپ اشرف به اروپا و امریکای شمالی فرستاده شدند، موضوعی است که سالهاست در جمع ایرانیان خارج از کشور مطرح بوده اما هیچ گاه جزئیات آن مشخص نبوده است. من از کودکی این بچه ها را در سوئد می دیدم و برایم سئوال بود بچه هایی که بی سرپرست به سوئد منتقل شدند، چه سرنوشتی پیدا کرده اند!

در واقع داستان من داستان امیر، پروین، حمید و عاطفه است که چهار شهروند سوئدی هستند و کاملاً زندگی های متفاوتی دارند. زندگی این افراد در ظاهر هیچ ربطی به هم ندارد. اما همه این کودکان در سال 1991 میلادی از کمپ اشرف عراق بدون پدر و مادر هایشان به سوئد فرستاده می شوند.

کارگردان مستند کودکان کمپ اشرف درباره واکنش سازمان مجاهدین خلق نسبت به تولید و اکران این مستند می گوید: در دنیای مجازی واکنش های زیادی بوده و من همه را دنبال نکرده ام. اما در زمان افتتاح این فیلم در فستیوال گوتنبرگ و نیم ساعت قبل از اکران ، یعنی زمانی که هنوز کسی فیلم را ندیده بود به جز دست اندرکاران آن، مجاهدین حدود 200 نفر را از دور تا دور اروپا سازماندهی کرده بودند تا تظاهرات کنند و راجع به فیلمی صحبت کنند که هنوز دیده نشده.

سارا معین در پاسخ به این سوال که چقدر اجماع وجود دارد میان سرنوشت این کودکان و دیگر کودکان سازمان مجاهدین خلق می گوید: یک سری مسائل فکت هستند.
– این که کودکان اعضای مجاهدین خلق در سال 1991 سوار اتوبوس شدند و ابتدا به اردن و از آنجا به اروپا و کشورهای امریکای شمالی منتقل شدند.
– این که سازمان مجاهدین با دروغ هایی که به دولت ها می گفتند بچه ها را در خانواده های هوادار خود برای سرپرستی می گذاشتند در حالی که بعضی از این خانواده ها نه صلاحیت داشتند و نه شرایط.
– این که تعداد زیادی از بچه ها دوباره در سنین نوجوانی به کمپ اشرف در عراق بازگردانده شدند.
اینها همه فکت هستند اما حس این بچه ها نسبت به این قضایا متفاوت است.

من با حدود 20 نفر صحبت کردم و همه تجربه تلخی داشتند نسبت به سرگذشتشان . در این میان تعدادی هم در تلویزیون سازمان گفته بودند که ما خوشحالیم بابت این قضیه. البته اینها کسانی هسند که هنوز وابسته به سازمان مجاهدین خلق هستند.

نوشته بررسی مستند کودکان کمپ اشرف در بی بی سی فارسی اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

گویا این مسئله به مذاق رهبران سازمان مجاهدین خلق خوش نیامده است. و البته طبیعی هم هست چرا که آنها همیشه از برملا شدن خقایق پشت پرده سازمان مخوفشان ترس داشته و دارند.

در سازمان مجاهدین خلق ، حدود 1000 کودک در سرنوشتی بسیار غم بار از والدین خود جدا شدند و همه از طرق غیرقانونی به کشورهای اروپائی قاچاق شدند و به خانواده هایی سپرده شدند که بعضا صلاحیت نگهداری این دختران و پسران خردسال را نداشتند و جالب هم اینکه دولت های اروپائی مدعی حقوق بشر و حقوق کودکان ، هرگز از این قاچاقچی ها سئوال نکردند که والدین این کودکان کجا هستند؟ چرا خود آنها بچه هایشان را به اینجا نیاوردند؟ یا مبدا اصلی این کودکان از کدام کشور بوده است؟ و صدها سئوال دیگر که تاکنون پاسخ داده نشده است؟

این دو دختر و دو پسر سوئدی ، شخصیت های گوناگون دارند، یکی سیاست مدار سوئدی است، دیگری نویسنده است، آن دیگری هنرپیشه است و دیگری هم یک حامی محیط زیست می باشد.

خانم سارا معین در این فیلم ، به سرنوشت چهار کودک پرداخته است که در سنین بسیار پائین به سوئد قاچاق شدند و بعدا یکی از آنها در سنین نوجوانی به پادگان اشرف برای شرکت در عملیات نظامی یکبار دیگر مسیر معکوس قاچاق را طی کرده است .

این مستند تا کنون در جشنواره های تمپو، یوتوبوری و استکهلم پخش شده است، که امید می رود بزودی در تلویزیون ملی سوئد هم پخش شود، که البته به تدریج در کشورهای دیگر و از جمله کشور آلبانی که اکنون میزبان این گروه تروریستی است نیز پخش خواهد شد.

حقایق تکان دهنده ای که از نحوه برخورد مجاهدین خلق با کودکان اعضای شان در این مستند مطرح شده، مخاطبان زیادی را به خود اختصاص داده است. دلیل دیگر شهرت این مستند، عکس العمل های عجولانه ، سخیف و ابلهانه سازمان مجاهدین است که هنگام اولین پخش آن در استکهلم بدون آنکه هنوز از محتوای فیلم اطلاع داشته باشند و آنرا دیده باشند ، بیرون و داخل سالن دست به اعتراض و تظاهرات زدند که این عکس العمل غیرآگاهانه خود به سوژه اصلی این فیلم اعتبار و بها داد. براستی کسانی که تا این لحظه این فیلم را ندیدند ، چگونه به پخش آن انتقاد می کنند؟ سوئد یک کشور مدعی دمکراسی است، هم پخش این فیلم و هم تظاهرات بیرون سالن نمایش، همه مجاز و قانونی بوده اند و مجوز گرفته بودند، اما باید به منتقدین کور و کر این سازمان گفت:

اول فیلم را ببینید ، بعد تظاهرات کنید!

تمام کسانی که در سایت های سازمان یا در مصاحبه ها و یا در سخنرانی های تجمعات و خیمه شب بازی های مجاهدین موضع گیری کردند، اصلا فیلم را ندیدند!

براستی علت این همه جیغ و دادهای بنفش سازمان در مورد این فیلم که دیده نشده است، چیست؟

واقعیت این است که استفاده از کودکان در عملیات های نظامی یک جرم بین المللی است، قربانی کردن کودکان درست نیست ، سازمان نزدیک به 100 نفر یا بیشتر از این 1000 کودک را مجددا در سال 1376 و قبل و بعد از این تاریخ به عراق و پادگان اشرف کشاند، که خود نگارنده جزو شاهدان حضور این کودکان در قسمت پذیرش سازمان بوده و چند ماه با همان کودک سربازان در محل آموزش دیده و همراه بوده است. با پسر خود مسعود رجوی ، امیر وفا یغمائی و یاسر عزتی و مرحوم یاسر اکبری نسب و موسی اکبری نسب و … همگی با هم در پذیرش ارتش رجوی حضور داشتیم . البته شرایط نگهداری آنها و غذا و امکانات شان مجزا بود و از خواص بودند تا صدایشان در نیاید.

اکنون که مدتی است از اولین پخش این مستند می گذرد ، سازمان به همه مارک مزدوری و اطلاعاتی می زند، که البته برای همه مشخص است که هر انتقاد به عملکردهای سازمان و رهبری آن ، همیشه با ادبیات زننده و تند مجاهدین روبرو می شود، به همه مارک مزدوری می زنند، این امر جدیدی نیست و سازمان با این شیوه هاست که تا کنون موفق شده بسیاری از منتقدان ملاحظه کار را در حاشیه نگه دارد و آنها هرگز جرات ورود به جنایات بیشمار سازمان را نداشته اند. شگرد کثیف سازمان البته که در مواردی موفق عمل کرده است، اما ما امید داریم که در پروسه و گذر زمان این رفتار دیکتاتور مابانه شکست خواهد خورد و جمع زیادی از قربانیان به جمع ما منتقدین سازمان و رهبری آن خواهند پیوست.

کودک سربازی ، پدیده ای شوم است که در سازمان مجاهدین خلق ، به دستور مسعود رجوی ، به وفور انجام شده است و قربانیان بسیاری نیز گرفته است. کودکان زیادی شرایط سخت پادگان اشرف را تاب نیاوردند و راه برگشت و خروج هم به دستور رجوی بسته شده بود، برای همین خودکشی ها و خودزنی های بسیاری به وقوع پیوست که در اینترنت قابل جستجو و استناد می باشد.

برخی از این کودکان بعد از جدایی ، متاسفانه از موارد سوء استفاده های جنسی مسئولین سازمان نیز وقایع تلخی بیان کردند. تعدادی از این سوء استفاده کنندگان جنسی از کودک سربازان بدلیل افشای ماهیت شان از سوی کودک سربازان ، اکنون نمی توانند پادگان مخوف اشرف 3 در آلبانی را ترک کنند، که بدلیل مسائل اخلاقی از ذکر نام و موارد ، خودداری می گردد. اما همین بس اندک کودکانی که از مهلکه مرگ این سازمان نجات یافتند، اکنون نیز بسیار شکننده هستند که نیاز به مشاوره درمانی های طولانی دارند تا از کابوس های سیاه گذشته رهایی یابند.

در مورد مستند کودکان کمپ اشرف ، بعنوان یک شاهد عینی ، که تمامی صحبت های شرکت کنندگان در این فیلم را دیدم و با دقت تمام دنبال کردم، ( البته من هم مثل اعضای سازمان تا کنون این فیلم را به صورت کامل ندیدم ) و به عنوان کسی که از نزدیک 10 سال در سازمان و در کنار کودک سربازان بودم و 6 ماه در سلول های انفرادی زندان اسکان در پادگان اشرف در عراق ، جنایات و شکنجه های سازمان را تجربه کردم، گواهی می دهم بنای این فیلم و 4 سوژه آن کاملا بر راستگوئی و صداقت استوار شده است، این فیلم استحقاق جایزه گرفتن در جشنواره های مورد نظر را دارد و امیدوارم جوایز بهترین فیلم ها به کارگردان این فیلم خانم سارا معین که کارگردان و روزنامه نگاری متعهد و بی طرف است ، تعلق بگیرد. این فیلم مختص کودکان سابق کمپ اشرف یا کودک سربازان رجوی و یا اعضای قبلی و فعلی سازمان نیست ، این فیلم بخشی تاریک از تاریخ مجاهدین خلق را بیان می کند که تا کنون کمتر کسی جرات پرداخت به آن را داشته است.

گرچه در دنیای امروز “دموکراسی” واژه‌ایست رایج، تعریف آن می‌تواند چالش‌بر انگیز باشد.  رهبران مستبد سازمان مجاهدین خلق  مدعی هستند که خواهان دمکراسی هستند. اما ظاهراً نمی دانند و یا نمی خواهند بدانند که لزوم برقراری دموکراسی دفاع از حقوق اولیه‌ای همچون آزادی بیان، آزادی دین، حق برخورداری برابر از حمایت قانون، و فرصت سازمان‌دهی و مشارکت کامل در امور سیاسی، اقتصادی، و فرهنگی یک جامعه است. جوامع دموکراتیک به ارزش‌هایی همچون تحمل ، همکاری، و مدارا پایبند هستند.

برای دستیابی به وفاق، مدارا لازم است و همچنین اینکه شاید وفاق همیشه قابل حصول نباشد. به قول ماهاتما گاندی، “عدم تحمل خود یک نوع خشونت است و یک مانع برای به وجود آمدن یک روحیه دموکراتیک راستین.”

با آرزوی موفقیت روز افزون در مسیر آزادی بیان

محمدرضا مبین

نوشته مستند کودکان کمپ اشرف روایتگر بخشی تاریک از تاریخ ننگین مجاهدین خلق اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.