من برای عقیده ای متفاوت و برای آزادی به سازمان پیوسته بودم، مفاهیمی که هیچ رده پایی از آن ها را در سازمان ندیدم. هر روز که می گذشت به ابعاد بیشتری از چهره واقعی سازمان پی می بردم. پرده های جنایات هولناکشان بیشتر و بیشتر بر من آشکار می شد و من بیشتر و بیشتر به هم می ریختم.

بالاخره در سال 1372 درخواستم مبنی بر جدایی از سازمان را به مسئولم تحویل دادم. ابتدا چند بار با نشست گذاشتن سعی کردند که مرا از تصمیمی که گرفته بودم منصرف کنند ولی وقتی متوجه شدند که قصد من واقعاً جدیست، مرا به زندان مهمانسرا در خیابان صد بردند.

در زندان ابتدا مسئولین با من برخورد گرمی کردند تا مرا مجاب کنند از تصمیمم صرف نظر کنم. مدتی که گذشت و با اراده من برای جدا شدن مواجه شدند، دیگر حرف زدن های معمولی جایش را به ضرب و شتم داد و هر روز که مسئولین می آمدند مرا مورد ضرب و شتم قرار می دادند. برای اینکه شکنجه گران سازمان را نشناسم چشم بند به من می زدند و این کار معمولاٌ با ورود مسئولین انجام می شد. حالا دیگر برایم مسجل شده بود جایی که ایستاده بودم زمین تا آسمان با آنچه در تصورم بودم متفاوت است. مسئولینی که گمان می گردم در پی آزادی و اهداف متعالی بشری هستند، به شدیدترین شکل ممکن در حال نقض حقوق من به عنوان یک انسان بودند. همان افرادی که دم از آزادی می زدند مرا به جرم آنکه دیگر نمی خواستم در مسیرشان باشم، زندانی کرده بودند و شکنجه می کردند. کسانی که زمانی معتمد من بودند حالا شکنجه گرم شده بودند، زندان بانم شده بودند.
همه این مسائل باعث می شد روز به روز بر تصمیم برای جدایی، مصمم تر شوم. .

حدود 45 روز در زندان اشرف محبوس بودم، بعد مرا به اردوگاه شهر رمادیه فرستادند. در اردوگاه چندین بار به سراغم آمدند تا مرا برگردانند ولی من باز قبول نکردم چون می دانستم برگشتم به معنی بازگشت به چاهی است که هرگز رنگ آزادی را نخواهم چشید.

در اردوگاه رمادی مانند بقیه ساکنان مشغول به کار شدم تا بتوانم مخارج زندگی روزمره ام را تامین کنم. بعد از شش یا هفت ماه، تصمیم گرفتم به ایران برگردم.
برای این کار مقداری پول جمع کرده بودم و فردی را در اردوگاه پیدا کردم و قرار شد که در ازای مقداری پول من را به مرز ایران برساند. من آن موقع 50 دینار به او دادم و من را به شهر کردی کلار رساند ولی از بخت بد توسط نیروهای مسعود بارزانی دستگیر شدم.

دو الی سه روز در زندان تحت بازجویی بودم. راهنمایی همان فردی که مرا به کلار رساندهب ود در اینجا به دادم رسید. او از قبل به من گفته بود که به دلیل کردکشی مجاهدین در عملیات مروارید، اینها هر نیروی هوادار و یا جداشده سازمان را که ببینند می کشند.

به همین دلیل من هم اصلاً از سابقه ام و اینکه عضو جدا شده از مجاهدین خلق هستم حرفی به میان نیاوردم. فقط گفتم که من اسیر بودم و از اردوگاه رمادی فرار نموده و اکنون قصد دارم به ایران بروم. در این چند روز نیروهای مسعود بارزانی بعد از تحقیقات مبنی بر اینکه من در اردوگاه رمادی بودم به من اعتماد نموده و بعد از سه روز من را نزدیک مرز ایران رها کردند.

من در مرز خودم را به نیروهای مرزی ایران تسلیم کردم. به این ترتیب بالاخره در سال 73 وارد ایران شدم.

اکنون که به گذشته نگاه می کنم از تصمیم خودم بسیار خوشحال هستم چون بعد از آمدن به ایران تشکیل خانواده دادم و معنی زندگی را دریافتم و متوجه شدم حرفهایی که رجوی در مورد زندگی و عقیده و جهاد می گفت یک مشت حرف مفت و بی ارزش بود که هیچ مصرف بیرونی نداشت و به درد فریبکاری می خورد تا بتواند نیروهایش را در مناسبات نگهدارد.

مسعود دریاباری

نوشته از اشرف تا ایران؛ خاطرات مسعود دریاباری اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

در این دیدار که در دفتر انجمن نجات مازندران انجام شد، درباره وضعیت سازمان مجاهدین در آلبانی، وضعیت اعضا و همچنین جنایات سازمان نکاتی بیان شد.

مسعود دریاباری که سالهاست از سازمان مجاهدین خلق جدا شده است و همیشه در افشای ماهیت ضد انسانی رجوی فعال بوده ، گوشه هایی از جنایاتی که رجوی انجام داده بود و او خود شاهد ماجرا بود را تعریف کرد.

مسعود دریاباری همچون دیگر اعضای جدا شده از مجاهدین خلق، شاهدان عینی جنایات بی حد و شمار رجوی ها هستند و به گفته خودشان حاضر هستند تا در هر دادگاه صالحه ای دیده ها و شنیده های خود را مطرح کنند.

دریاباری گفت هر چند زمان زیادی است که از سازمان مجاهدین جدا شدم ولی شاهد جنایاتی بود که اکنون هم آن مشاهدات به ذهنم می زند و آرامش را از من گرفته است .

عضو سابق مجاهدین گوشه هایی از مشاهداتش از کشتار مردم کرد در عراق را در سال 70 و در جریان انتفاضه مردم عراق بیان کرد. اعضای انجمن معتقد بودند که این ها واقعاً جنایات هولناکی علیه بشریت بوده است. ابعاد جنایت بسیار گسترده و وحشتناک است. در هیچ جنگ و یا مبارزه ای نمی توان یافت که افراد دستگیر شده و اسیر را زیر شنی تانک و نفربر کشته باشند اما متاسفانه سران سازمان از این جنایت ابراز خوشحالی کرده و می کنند.

دریاباری عنوان داشت وقتی شاهد این صحنه ها بودم با خودم عهد کردم هر چه در توانم باشد دست به افشاگری علیه سران سازمان بزنم و تاکنون هم این کار را انجام داده ام و هر دادگاهی هم باشد در این باره شهادت خواهم داد.

مسئول انجمن نجات ضمن تشکر از حضور  مسعود دریاباری به عزم و اراده ایشان تبریک گفت و عنوان داشت ما همیشه به این اراده تان تحسین گفته و شاهد بودیم که در جریان سفر خانواده ها به عراق در کنارشان بودید و به ما ثابت شده که رجوی باید از این گونه جدا شده ها بترسد که اراده کردند کاخ فرعونی اش را بر سرشان خراب کنند.

هادی شبانی

نوشته دیدار مسعود دریاباری با اعضای انجمن نجات مازندران اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

باید بگویم که حرفهای رجوی در مورد خودمختاری کردها دروغی بیش نیست. مریم رجوی حتی در برنامه ده ماده ای خود در محور هفتم به مسئله خودمختاری و رفع ستم مضاعف از اقوام و ملیت های ایرانی برای خودمختاری کردستان ایران نیز اشاره کرده است. اما این حرفها و بیانیه دادنها دروغی بیش نیست. چون من از نزدیک شاهد جنایت آنها در حق کردها بودم و حاضرم در هر دادگاهی شهادت بدهم حرفهای رجوی ها در مورد اقوام و خودمختاری و آزادی دروغی بیش نیست .

من در عملیات موسوم به مروارید در سال 70 در قسمت فرماندهی گروه ضربت سازماندهی شدم و مسئول مستقیم من فردی بود با نام مستعار صمد و فرمانده بالا دست ما هم عذرا علوی طالقانی بود .

در توجیه عملیات به ما گفته شده بود افرادی که با لباس کردی مقابل ما هستند در اصل کرد نیستند بلکه پاسدارانی هستند که قصد دستگیری نیروهای سازمان را دارند و این گونه دست ما را برای کشتار و سرکوب باز می کردند و ما را قانع می کردند. در ضمن دستور داده شد به نیروهای کردی رحم نکنید و اگر از هر خانه ای در شهر سلیمان بک و یا کفری به سمت شما تیراندازی شد آنرا با توپ تانک و نفربر با خاک یکسان کنید که من خودم شاهد منهدم کردن تعدادی از خانه ها بودم.

در ضمن از نزدیک شاهد بودم تعدادی از مردم کرد را سازمان اسیر کرد و به اسم اسرا روی زمین خوابانده و دست شان را از پشت بسته و به دستور فرمانده بالاتر گفته شد که با تانک تی 55 از روی آنها رد شوند و اگر کسی توانست فرار کند او را با سلاح دوشکا مورد هدف قرار دهند. جواز این کشتار را مریم رجوی داده بود و به نیروها گفته بود برای اسرای کرد گلوله مصرف نکنید چون ارزش آنرا ندارند و باید با شنی تانک و نفربرتان از رویشان رد شوید . زنی که این گونه جنایت کار است می تواند دم از آزادی و خودمختاری مردم کردستان بزند؟

من که شاهد این صحنه بودم فکرش را نمی کردم که سازمان دست به چنین جنایتی بزند و مسئولین سازمان این قدر قصی القلب باشند .

دومین صحنه ای که شاهدش بودم یک خودروی سواری که داخل آن خانواده حضور داشتند به دستور فرمانده با تانک تی 55 مورد هدف قرار داده شد و آنها را از بین بردند .

در ادامه می خواهم به دروغی که رجوی به نیروها گفته بود مبنی بر اینکه نیروهای سپاه به عراق حمله کردند و قصد دارند ما را دستگیر کنند بپردازم. یک نمونه را خودم شاهدش بودم .

ما حدود 10 الی 15 نفر از نفرات سازمان بودیم که به دستور مسئولین وارد خاک ایران شدیم و حدود 20 الی 25 نفر را اسیر کرده و وارد خاک عراق کردیم. فرماندهان در صحنه به اسرا گفتند ما شما را نمی کشیم به شرط این که جلوی خبرنگاران خارجی عنوان کنید نیروهای سپاه و بسیج و ارتش به داخل خاک عراق آمده و قصد عملیات دارند و این حکومت ایران است که خواهان سرنگونی صدام می باشد و ربطی به نیروهای کردی ندارد .

اگر شما اینها را بیان کنید ما شما را به خارج از کشور می فرستیم و دیگر با شما کاری نداریم والا شما را تحویل دولت عراق داده و زندانی و شکنجه خواهید شد. البته این مصاحبه با نفرات اسیر انجام شد و در تلویزیون سازمان هم پخش شد و بعد از انجام مصاحبه دیگر خبری از آنان ندارم که چه بلایی به سرشان آوردند.

یکی از مواردی که هنوز در ذهنم مرا بعد از سالها آزار می دهد مسئله تجاوز به ناموس مردم بود. صحنه ای بسیار شنیع که مرا از کل سازمان منزجر کرد. داستان این گونه بود که در شهر سلیمان بک یکی از فرماندهان به اسم مستعار مسعود وارد یک خانه از اهالی شهر شده و به زن صاحب خانه به زور تجاوز می کند . فرمانده مستقیم من به این کارش اعتراض کرد و رده تشکیلاتی از او گرفته شد و بدون مسئولیت به اشرف فرستاده شد. ولی بعدا متوجه شدم که با او کاری نداشتند . در این صحنه من اعتراض کردم و گفتم ما قرار بود مردم ایران را آزاد کنیم نه دست به کشتار مردم عراق و کردها بزنیم که مسئولم به من گفت تو مشکل داری فقط برو کارت را انجام بده و کاری به این مسائل نداشته باش .

این تازه گوشه کوچکی از انبوه جنایات انجام شده توسط نیروهای سازمان مجاهدین خلق البته با دستور مستقیم رجوی بود و همانگونه که در بالا هم عنوان کردم در هر دادگاهی حاضرم به این مسئله شهادت بدهم و ترسی هم از کسی ندارم و دیدن این اتفاقات بود که مرا به سمت جدا شدن از سازمان سوق داد.

مسعود دریاباری – عضو جدا شده از سازمان مجاهدین

نوشته من از نزدیک شاهد جنایات مجاهدین خلق علیه کردها بودم اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

نوشته پیام تسلیت انجمن نجات به خانواده دریاباری اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.