پس از فرار از خانه، معصومه توسط پلیس در حالی که در خیابان‌های تهران سرگردان بود، پیدا شد و در نهایت به یک مرکز بیماران روانی منتقل شد، در آنجا بود که خانواده‌اش از محل او مطلع شدند.

خواهرش می‌گوید: “وقتی هنوز خانه بود، مدام یک سرود را زیر لب زمزمه می‌کرد. بعدها فهمیدیم که این سرود متعلق به سازمان مجاهدین خلق است.”

مجاهدین خلق یک سازمان تروریستی است که عمدتاً در خارج از ایران فعالیت کرده است. این گروه که در حال حاضر در آلبانی مستقر است (و پیش از این در عراق بود)، مسئول کشتن بیش از ۲۴ هزار ایرانی است، از جمله حداقل شش نفر در یک حمله تروریستی مرتبط با مجاهدین در جنوب شرق ایران که یکی از قربانیان یک نوزاد بود. رسانه‌های وابسته به مجاهدین این حمله تروریستی را “قیام مسلحانه جوانان” توصیف کردند و از تروریست‌ها به خاطر جنایت وحشیانه‌شان تقدیر کردند.

مجاهدین خلق سال‌ها در فهرست سازمان‌های تروریستی آمریکا و اروپا قرار داشت، تا اینکه در اوایل تا اواسط دهه ۲۰۱۰ میلادی از این فهرست خارج شد. غرب مدت‌ها از این گروه برای جاسوسی و حملات در داخل ایران استفاده کرده است. به تازگی، در طول جنگ ایران و اسرائیل، رسانه‌ها و سیاستمداران غربی تلاش کردند تا چهره جدیدی از مجاهدین ارائه دهند و آن را به عنوان یک گروه “اصلاح‌شده” تحت رهبری زنان معرفی کردند و حتی آن را به عنوان جایگزین احتمالی برای دولت ایران مطرح کردند. در یک گزارش نیویورک تایمز آمده است که مجاهدین خلق اکنون از “جمهوری سکولار، برابری جنسیتی و ایران غیرهسته‌ای” حمایت می‌کند.

اما برای قربانیان مجاهدین خلق – مانند معصومه – هیچ کمپین تبلیغاتی نمی‌تواند رنج آن‌ها را پاک کند. مانند بسیاری دیگر، او داوطلبانه به این گروه نپیوست و ترک آن برایش هزینه داشت: سلامت روانش و در نهایت، زندگی‌اش.

لیلا در این باره توضیح می‌دهد: “معصومه از ۸ سالگی، پس از مرگ مادرمان، مسئولیت مراقبت از ما را به عهده گرفت. پدرمان کارگر ساختمان بود و معمولاً سر کار می‌رفت. او همیشه اولویت را به ما می‌داد و رویای زندگی بهتری برای خواهر و برادرهایش را داشت. برایمان غذا می‌پخت، نظافت می‌کرد و ما را برای بازی به بیرون می‌برد.” این خانواده هفت فرزند داشت – دو خواهر، چهار برادر و یک خواهر ناتنی بزرگتر به نام فاطمه، که ارتباطش با مجاهدین خلق آینده معصومه را نابود کرد.

فاطمه قبلاً عضو مجاهدین بود اما قبل از سقوط صدام حسین، یعنی زمانی که سازمان شروع کرد به جلوگیری از فرار اعضا از اردوگاه‌های عراق، آنجا را ترک کرد. او به فنلاند رفت و سعی کرد دو خواهر و برادرش – معصومه و برادرش حمیدرضا – را که از نظر مالی در تنگنا بودند، از طریق یک رابط مجاهدین که فکر می‌کرد قابل اعتماد است، به آنجا بیاورد. لیلا می‌گوید: “قرار بود آن‌ها اول به ترکیه بروند، بعد به فنلاند.” اما در سال ۲۰۰۱، آن عامل مجاهدین آن‌ها را به اردوگاه اشرف در عراق برد.

ارتباط خانواده بلافاصله قطع شد. حمیدرضا ۱۴ سال بعد، در میانه هرج ومرج‌های انتقال مجاهدین خلق از عراق به آلبانی، فرار کرد و دوباره پیدا شد. معصومه زودتر با آن‌ها تماس گرفت و پس از چهار سال به طور تصادفی به دیدنشان آمد، اما مصیبت او بسیار وحشتناک‌تر بود.

لیلا ماجرا را چنین شرح می‌دهد: “بعد از انتقال به عراق، آن‌ها در اردوگاه اشرف از هم جدا شدند. هر دو در ابتدا مقاومت کردند، اما حمیدرضا منتظر فرصت مناسب ماند. معصومه به مقاومت ادامه داد، بنابراین گروه تصمیم گرفت از شر او خلاص شود.”

همانطور که پیش‌تر توسط تهران تایمز مستند شده، مجاهدین خلق به طور معمول اعضای سرکش را به زندان مخوف ابوغریب می‌فرستادند، که به شکنجه سیستماتیک زندانیان شهرت داشت. معصومه ماه‌ها کتک خوردن، انزوا و آزار روانی را تحمل کرد تا اینکه نیروهای عراقی او را نزدیک مرز ایران رها کردند. سپس روزها پیاده راه رفت – گرسنه، آسیب دیده – و با خشونت بیشتری از سوی اوباش کنار جاده مواجه شد. وقتی به تهران رسید، دچار فروپاشی روانی شده بود.

لیلا می‌گوید: “کسی که برگشت، خواهر من نبود. او مدام به حالت‌های انزوا فرو می‌رفت. وقتی هم که هوشیاری پیدا می‌کرد، خاطراتش باعث می‌شد بارها و بارها اقدام به خودکشی کند.”

در طول ۲۰ سال بعدی، معصومه بین مراکز روانپزشکی در گردش بود و چندین بار اقدام به خودکشی کرد. آخرین تلاش او در فوریه ۲۰۲۵ موفقیت‌آمیز بود. آن روز، لیلا معصومه را در بیمارستان روانی ملاقات کرد و سپس او را به یک رستوران در جاده چالوس، مسیری خوش‌منظره در شمال تهران، برد.

“معصومه عاشق طبیعت بود. بنابراین، او را به یک مکان زیبا بردم تا چند ساعتی را با هم بگذرانیم. اما همین که پشت میز نشستیم، او شروع به یادآوری گذشته کرد، بنابراین سعی کردم حواسش را پرت کنم. برای چند ثانیه چشمانم را برگرداندم… و او رفته بود.”
معصومه که با یادآوری خاطرات ابوغریب تحریک شده بود، در رودخانه کنار رستوران پریده بود. جسد او بعدها در حالی که به تنه درختی گیر کرده بود، پیدا شد. لیلا می‌گوید: “این سرنوشتی بود که مجاهدین برای او رقم زدند، دهه‌ها شکنجه جسمی و روانی، تا جایی که دیگر نتوانست تحمل کند.” اشک از چشمانش سرازیر شد.

داستان معصومه منحصر به فرد نیست. قبل از اینکه غرب سعی کند یک گروه تروریستی را به عنوان “گروهی دموکراتیک” معرفی کند، همانطور که تروریست‌های حیات تحریر الشام (HTS) در سوریه را بازتعریف کرد، باید با ده‌ها نفر مانند او روبرو شود.

شیدا سبزواری، تهران تایمز – ترجمه انجمن نجات

نوشته گزارش تهران تایمز از سرنوشت تلخ معصومه چاهه اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

در خصوص تشکیلات مجاهدین خلق، قربانیان آسیب‌های شدید روانی سه دسته هستند. دسته اول، افرادی که علیرغم حال روانی نامناسب کماکان به زور و اجبار درون فرقه نگه داشته می‌شوند، دسته دوم افرادی که از فرقه جدا شدند اما اکنون در آسایشگاه‌های روانی زندگی می‌کنند و از زندگی سالم بی‌بهره هستند و دسته سوم افرادی هستند که فروپاشی روانی ناشی از فشار فرقه‌ای آنها را به سمت خودکشی سوق داده و امروز از آنها تنها نامی باقی است. در زیر تنها به سرنوشت چند نمونه از قربانیان آسیب‌های روانی در فرقه مجاهدین خلق می‌پردازیم.

معصومه چاهه

برادر او، حمید چاهه یکی از اعضای پیشین فرقه مجاهدین با ۱۲ سال سابقه در تشکیلات ( از سال ۱۳۸۰ تا سال ۱۳۹۲) پس از ۱۰ سال سکوت، در تابستان 1402، از سرنوشت هولناک خواهر جوانش، معصومه چاهه، سخن گفت.

معصومه که در سنین نوجوانی به مجاهدین خلق پیوسته بود در سال ۱۳۸۰ در سن 23 سالگی خواهان جدایی از تشکیلات بود و به همین دلیل توسط مسئولان تحت فرمان مسعود و مریم رجوی در قرارگاه اشرف واقع در عراق مورد اذیت و آزار و فحاشی در نشست‌های جمعی قرار گرفت و زندانی و شکنجه شد. هنگامی که فشارهای روانی گروهی معصومه را مجاب به ماندن و اطاعت از فرقه نکرد. سران مجاهدین خلق او را در مرز ایران و عراق رها کردند.

معصومه چاهه

در ویدئویی که از معصومه در آسایشگاه روانی امین آباد تهران گرفته شده است، معصومه با ظاهر و لحنی که نشان از ضربه‌های شدید روانی دارد، از تجربه دردناک مورد تجاوز گروهی واقع شدن می‌گوید: “تعدادی جوان که چهره هاشان سیاه بود دنبالم می‌دویدند و من فرار می‌کردم از دست آنها … و بعد رسیدند و … بعد افتادند رو من…”

به شهادت خواهر و برادر معصومه، او پس از آنکه مورد تجاوز گروهی قرار گرفت با بدنی خونین، دست‌های زخمی و لباس‌هایی پاره خود را به خانه یکی از خویشاوندان در شهر ری می‌رساند. بدلیل شوک حوادثی که از سر گذرانده بود، قدرت تکلم نداشت و بصورت پراکنده درباره حقایق زندان و شکنجه توسط مجاهدین در قرارگاه اشرف و سپس مورد تجاوز قرار گرفتن خود صحبت کرد.
این حوادث هولناک که مسئول آن فرقه رجوی بود، معصومه 23 ساله را به بیمارستان‌های روانی کشاند. او تعادل روانی خود را از دست داد و هم اکنون در دهه چهل زندگی‌اش در آسایشگاه امین آباد بستری است در حالی که ظاهری بسیار مسن تر از سن واقعی‌اش دارد.

حسن و اسماعیل شریفی

حسن و اسماعیل شریفی دو جوان عادی گیلانی بودند که در سنین جوانی در رفاه و آسایش ازدواج کرده بودند و با همسر، والدین و تنها خواهرشان زندگی می‌کردند. این دو برادر جوان در سال 1376 با هدف یافتن شغل و کسب درآمد بیشتر راهی اروپا شدند.
آ‌نها مانند هزاران جوان بی‌گناه دیگر در دام عوامل مجاهدین خلق در کشورهای همسایه گرفتار شدند و به کمپ اشرف در عراق برده شدند. یکی بعد از 4 سال و دیگری بعد از 6 سال به خانه برگشتند اما با روح و جسمی که فرقه رجوی ویران کرده بود. به شهادت خواهر آنها، زهرا شریفی، وقتی حسن در سال 2003 به وطن بازگشت، تمام بدنش سوخته بود. چندین زخم از شکنجه گران مجاهدین خلق بر جسمش و هزاران زخم بر روحش باقی مانده بود.

سمت راست: سید اسماعیل شریفی پیش از پیوستن به فرقه رجوی – سمت چپ: سید حسن شریفی اکنون و در بخش روانی بیمارستان

حسن با کمک مرزبانان به شهر خود در گیلان در شمال ایران رسید. او توانست خانه‌اش را پیدا کند و به خانواده‌اش بپیوندد اما فشارهای روانی ساختار حکمرانی مجاهدین خلق او را روانی کرده بود. او دیگر عادی نشد و بالاخره خانواده‌اش مجبور شدند بپذیرند که او در بخش اعصاب و روان بستری شود. حسن شریفی اکنون در مرکز توانبخشی رسالت شهر رشت نگهداری می‌شود.
دو سال بعد، برادر دیگر، اسماعیل به همین ترتیب توسط مجاهدین خلق در مرز رها شد و به خانه بازگشت. فشارهای فرقه رجوی او را تا مرز افسردگی شدید پیش برده بود. خانواده‌اش از او حمایت کردند تا شغلی پیدا کند اما در نهایت او تاب نیاورد و خودکشی کرد.

سمانه بزرگان فر

سیامک نادری عضو پیشین مجاهدین خلق در مطالب روشنگرانه‌اش علیه فرقه رجوی درباره سمانه بزرگان‌فر مفصلا نوشته است. او در مرداد ۱۳۹۴ خبر مرگ دختر ۲۳ ساله‌ای از سازمان مجاهدین درآلبانی را دریافت می‌کند. این خبر را یک آلبانیایی با نام خانودگی فلوری، که کارمند وزارت کشور آلبانی بود، به او داده بود.

در آن زمان، بر خلاف معمول سازمان هیچ خبر و اطلاعیه‌ای درباره مرگ سمانه بزرگانفر در رسانه‌هایش اعلام نکرد و حتّی در کمپ فرقه در آلبانی هیچ مراسمی برای او برگزار نشد.

نادری شهادت می‌دهد که سمانه بزرگان‌فر، دختر ایرج بزرگان‌فر است که پس از سرنگونی صدام به اشرف آمدند. ایرج دراشرف هرگز وارد مناسبات تشکیلاتی (حرفه‌ای) سازمان نشد. دخترش سمانه هم عضوی تشکیلاتی نبود. او حتی مخالف ماندن در تشکیلات و خواستار جدایی از سازمان بود.

در مرداد ۹۶، نادری از یکی دیگر از جدا شده‌ها در آلبانی درباره سمانه چنین می‌شنود که سمانه بزرگان‌فر دختر نوجوانی بود که پس از سقوط صدام حسین، توسط خانواده‌اش به سازمان آورده شد. او و چند دختر دیگر در تشکیلات سازمان نبودند، امّا یونیفرم نظامی می‌پوشیدند و تحت فرماندهی زنی به نام مریم بودند.

این فرد جدا شده توضیح می‌دهد که سمانه بیماری عصبی گرفته بود وحتی مادرش را می‌زد!. سمانه را مسئولین سازمان گفتند که مُرد اما او بر این باور است که مرگ سمانه خودکشی بوده و او را درقبرستانی درنیم ساعتی پایگاه مفید در آلبانی دفن کرده‌اند. سیامک نادری پس از شنیدن این سخنان به قبرستان مذکور می‌رود و عکس‍‌هایی از مزار سمانه می‌گیرد و بعدا منتشر می‌کند.

مریم بانو ترابی

مریم بانو ترابی خواهر کوچکتر قربانعلی ترابی و نادعلی ترابی است. قربانعلی از اعضای ناراضی مجاهدین خلق بود که زیر شکنجه فرماندهان این تشکیلات کشته شد و نادعلی از اعضای انجمن نجات است که سالهاست دادخواه خون برادرش و رهایی خواهرانش از حصارهای فرقه است.

محمدرضا ترابی فرزند قربانعلی ترابی از کودک سربازان سابق مجاهدین خلق که تنها پس از خروج از فرقه و پا گذاشتن به جهان آزاد از مرگ دردناک پدرش زیر شکنجه‌های هم‌رزمان آگاه شد درباره عمه کوچکش یعنی مریم بانو ترابی چنین می‌نویسد:

“داستان یکی از عمه‌هام بسیار دردناکه. در واقع عمه کوچکترم. در جریان بازجویی‌های مجاهدین در اشرف در سال ۷۴، اون هم خیلی شکنجه شد. و بخصوص بعد از شنیدن خبر مرگ پدرم، دوچار بیماری روانی شد و تعادل خودش رو از دست داد. در دورانی که من در مجاهدین بودم، عمه بزرگترم همیشه مراقب اون بود که مبادا در مورد پدرم بهم چیزی بگه. حتی اجازه نداشت در مورد پدرم، یعنی برادر بزرگش، باهام حرف بزنه. لعنت بر مجاهدین! عمه‌م خیلی مهربون و دوست داشتنی بود.”

مزدا پارسی

نوشته آنهایی که در فرقه رجوی سلامت روان خود را از دست دادند اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

آنچه مریم رجوی برای دختر جوان رقم زد از زندان، شکنجه و رها کردن در مرز و تجاوز گروهی تا امین آباد!

معصومه در سال ۱۳۸۰ خواهان جدایی از تشکیلات بود و به همین دلیل توسط مسئولان تحت فرمان مسعود و مریم رجوی در قرارگاه اشرف واقع در عراق مورد اذیت و آزار و فحاشی در نشست های جمعی قرار گرفت و زندانی و شکنجه شد و سپس معصومه را به لب مرز ایران و عراق فرستادند.

معصومه آنچنان که خود می گوید در مرز مورد تجاوز گروهی از مردان جوان سیاه چُرده قرار گرفته است: “تعدادی جوان که چهره هاشان سیاه بود دنبالم می دویدند و من فرار میکردم از دست آنها … و بعد رسیدند و … بعد افتادند رو من…”

معصومه پس از تجاوز گروهی با بدنی خونین و دست های زخمی شده ناشی از سیم خاردارهای مرز ایران و عراق و میادین مین با لباسهایی پاره شده خود را به خانه یکی از فامیل های خود در شهر ری می رساند و در حالیکه شوکه شده بود و قدرت تکلم نداشت بصورت پراکنده درباره حقایق زندان و شکنجه توسط مجاهدین در قرارگاه اشرف و سپس مورد تجاوز گروهی واذیت و آزار قرار گرفتن خود سخن گفت.

این جریانات هولناک و شرایط و فجایعی که مریم رجوی و رهبر عقیدتی فرقه مخوف و تبهکار مجاهدین خلق ، معصومه 23 ساله را به بیمارستان های روانی می کشاند. او تعادل روانی خود را از دست می دهد و هم اکنون در امین آباد بستری است. عکسها و ویدئوهای معصومه در بخش روانی بیمارستانها و همچنین سخنان خودش ضمیمه ویدئو است.
مریم رجوی به کرّات از شیطان سازی بر علیه مجاهدین می گوید اما جداشدگان بسیاری هستند که همراه با انقلاب زن- زندگی- آزادی بر علیه رژیم جمهوری اسلامی فعالیت میکنند و روز به روز بر تعداد این جداشدگان افزوده میشود.

نشست دیگ

حمید چاهه همچنین به حقایق دیگری از تشکیلات فرقه مجاهدین می پردازد. او از سرکوب هولناک خود و دیگر اعضا در نشست های جمعی تحت عنوان “دیگ” سخن میگوید. دیگ اصطلاحی در تشکیلات فرقه مجاهدین است که فردی را در نشست های جمعی سوژه می کنند یعنی داخل دیگ می اندازند و آتش شعله های دیگ را زیاد می کنند (منظور با فحاشی کردن، تهدید و توهین و تهمت زدن و تُف باران کردن و داد زدن های مستمر سایرین بر سر سوژه ای که برای ساعتهای متمادی در درون دیگ قرار دارد تا سوژه از پای در بیاید و هر آنچه مسئولین فرقه مجاهدین می خواهند اعتراف کرده و سرسپار مطلق تشکیلات و مسئولین فرقه رجوی باشد و سوژه در این دیگ هیچ راه گریزی ندارد جز تن دادن به مسئول نشست که منویّات پلید رهبری عقیدتی برای ارعاب هرچه بیشتر اعضا را دنبال میکنند).

خودکشی احمد رازانی

حمید چاهه از خودکشی یکی از اعضا( احمد رازانی- زندانی سیاسی دهه ۶۰ در زندانهای خمینی ) که در سال۱۳۸۹ در مرکز ۱۲ خود را از پنکه سقفی آویزان کرده بود سخن میگوید. از قضا حمید چاهه خود نیز می خواسته خودکشی کند.

رویکرد مسعود و مریم رجوی به واقعه تروریستی 11 سپتامبر

در ادامه وی از جشن و شادی و رقص و پایکوبی در نشست مسعود و مریم رجوی به هنگام عملیات تروریستی ۱۱ سپتامبر توسط بن لادن و القاعده سخن گفته .

جهان بسته درون مجاهدین خلق

در ادامه بر جهان بسته درون مجاهدین تاکید میکند: ” نه هیچ ارتباطی با جهان خارج از کمپ نداشتیم، تلفن نداشتیم حق تماس نداشتیم با خانواده ، حق دیدن برنامه آزاد تلویزیون نداشتیم رسانه ای نداشتیم و در همان ورود به پذیرش به ما گفته بودند که با کسی صحبت نکنید! محفل شعبه سپاه پاسدارن است!”
پس از جداشدن از تشکیلات مجاهدین خلق، به دلیل اینکه هزینه ماهیانه زندگی حمید چاهه در آلبانی توسط فرقه مجاهدین پرداخت می شد از او می خواستند هوادار مجاهدین باقی بماند و برای مجاهدین با استفاده از چندین اکانت های جعلی درحمایت از مریم رجوی توئیت بزند.

سیامک نادری

نوشته گفتگوی سیامک نادری با حمید چاهه اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.