رجوی تصمیم گرفت با بکارگیری شیوه های پیچیده القاء ذهنی و فریب افراد، آنها را جذب و به عراق بکشاند. بسیاری از آنها با ترفند جذب برای بازار کار و یا اخذ پناهندگی و اقامت در کشورهای اروپایی به کشور عراق و پادگان اشرف منتقل شدند. اکثریت به اتفاق این افراد هیچگونه سابقه آشنایی با مجاهدین خلق را نداشتند و ناخواسته در مسیری قرار گرفتند که دیگر راه بازگشتی برایشان متصور نبود. در همان اولین سالهای حضور آنها در پادگان اشرف تعداد زیادی در عملیات های مرزی و یا ماموریت های تروریستی داخل ایران جان خود را از دست دادند.

رهبران مجاهدین خلق با تنظیم سناریوهای مختلف و از جمله شرح حماسی و قهرمانی های این قربانیان تلاش کرد واقعیت های فریب و به کشتن دادن های آنها را کتمان کنند و چنین وانمود سازند که گویی این اعضا داوطلبانه خود را فدای آرمان های رجوی نموده اند. از آنجائیکه با حضور بیش از دو دهه در تشکیلات فرقه مجاهدین خلق با بیوگرافی و شرح زندگی تعدادی از آنها آشنایی پیدا کردم و چند نفر از این قربانیان از همشهری های من بوده و از نزدیک آنها را می شناختم تصمیم گرفتم برای روشن شدن افکار عمومی و افشای دروغ پردازی و سوء استفاده مجاهدین خلق از این قربانیان حقایق پشت پرده قتل این اعضا را افشا نمایم، باشد تا با بیان واقعیت ها اجازه سوء استفاده از این فرقه فریبکار گرفته شود .

مهران غلامی

مهران غلامی 22 ساله اهل شهرستان بندر ماهشهر استان خوزستان در اسفند سال 1365 بوسیله تیم های قاچاق انسان با سناریو اقامت موقت در عراق و سپس کسب پناهندگی در یکی از کشورهای اروپایی به پادگان اشرف منتقل شد. بعد از اتمام دوره آموزشی در قسمت پذیرش به گردان سه قرارگاه حنیف که فرمانده آن پرویز کریمیان (جهانگیر) و فرماندهی قرارگاه محمد جیاتی (سیاوش) بود، سازماندهی شد.

از همان روزهای اول از اینکه در یکان های نظامی سازماندهی شده نگران و ناراضی بود. چندین بار ضمن صحبت های خصوصی که با او داشتم می گفت: من هنوز بصورت کامل ایدئولوژی سازمان را نمی شناسم و نیاز دارم که مطالعه بیشتری داشته باشم. به من گفته شده بود که اقامت من در اشرف و عراق کوتاه مدت است. اکنون تعجب می کنم چگونه در یکان نظامی و برای شرکت در عملیات سازماندهی شده ام؟

مهران غلامی از قربانیان مجاهدین خلق

به او پیشنهاد کردم درخواستش را برای فرمانده گردان شان بنویسد و تحویل بدهد. بعد از چند روز پرویز کریمیان فرمانده گردان سه با وی جلسه ای گذاشته و گفته بود: مشکل تو عدم درک و فهم ایدئولوژی مجاهدین نیست. شما ترس از مسئله شهادت داری که این هم وقتی به صحنه عملیات رفتی حل میشود. ابهامات خطی شما هم در جریان عمل و حضور در صحنه به مرور بر طرف میشود.
علیرغم توضیحات فرمانده گردان مهران، مشکل و ابهامات او هیچگاه حل نشد وهمیشه در خود بود. او هیچگاه با اشتیاق و علاقه وارد آموزش ها نمیشد و دل و دماغی برای شرکت در مانورهای نظامی نداشت و عمده وقت خود را در کتابخانه و مطالعه کتاب برای شناخت بیشتر مجاهدین خلق صرف می کرد. وی همچنین دوبار دیگر مسئله قولی که به او برای اعزام به اروپا داده بودند را پیگیری کرد، ولی پاسخ مشخصی دریافت نکرده بود.

یک روز قبل از شرکت در عملیات او را در سالن غذاخوری دیدم. برخلاف عرف معمول موضوع و محل عملیاتی که قرار بود درآن شرکت کند را به من گفت. کاملا گرفته و در خود بود. می گفت می ترسم این آخرین باری باشد که می بینمت. من هنوز آموزش کافی ندیده ام و نحوه کار با سلاح را بلد نیستم! در شهریور 1366 او بهمراه دیگر نفرات گردان سه برای انجام عملیات به منطقه مرزی دهلران رفت و دیگر برنگشت.

نفراتی که در صحنه عملیات با او بودند بعداز بازگشت تعریف کردند که مهران و یکانش در محاصره نیروهای ارتشی قرار گرفتند. مهران که قصد داشت ضامن نارنجک را کشیده و آن را بسمت نیروهای ارتشی پرتاب کند، بدلیل عدم تسلط و آشنایی کار با نارنجک در دست خودش منفجر و کشته میشود.

از شنیدن خبر کشته شدنش خیلی ناراحت شدم و صحبت های او در گوشم طنین انداخت، که من هنوز ایدئولوژی مجاهدین را نمی شناسم؟ به من گفته شده بود ماندنم در اشرف موقت است و بعد از مدتی به اروپا فرستاده میشوم؟ و غم و اندوه و چهره نگران و گرفته او که نگران آینده اش بود درمقابل چشمانم قرار داشت.

چند وقت پیش سایت های تبلیغاتی فرقه مجاهدین خلق عکسی از او بعنوان شهید مجاهد خلق زده بودند و بیشرمانه از او سوء استفاده کردند. مسئولین بزدل و دروغگوی رجوی هیچگاه به این واقعیت اشاره نمی کنند که مهران چگونه قربانی وعده های فریب و دروغ آنها شد. وعده هایی که جان مهران را در 22 سالگی برای همیشه گرفت و اندوه و داغی ابدی بر دل خانواده و پدر و مادرش گذاشت.

ادامه دارد

اکرامی

نوشته به یاد قربانیان دروغ و فریب فرقه رجوی – مهران غلامی اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

مهران غلامی یکی از ده ها قربانی رجوی بود که تحت فشار و باکم ترین آموزش نظامی به صحنه عملیات فرستاده وکشته شد. وی عدم آمادگی خود را برای انجام عملیات اعلام کرده بودواصولا به دنیال فرصت جهت شناخت سازمان بود ولی فرماندهان جنایتکاری همچون جهانگیر(پرویزکریمیان)که اکنون درآلبانی به سرکوب اعضای نگون بخت مشعول است اورا بااجبار به صحنه عملیات نظامی فرستاد تا ابهامش درصحنه نظامی حل شود بی شک سرکردگا ن فرقه رجوی بهای سنگین این خونها را پس خواهند داد وخون به ناحق ریخته شده مهران گریبان آنهارابزودی خواهد گرفت.

اکرامی                         

نوشته بیاد مهران غلامی از قربانیان فرقه مجاهدین خلق – قسمت پایانی اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

در اواخر دی ماه خبر آمدنش به قرارگاه حنیف در بدیع را شنیدم. ابتدا قدری تعجب کردم چون باتوجه به شناختی که از هواداران ماهشهر داشتم؛ مهران سابقه هواداری از سازمان را نداشت. تا اینکه دریکی از روزهای پنجشنبه که دران سالها روزهای تعطیل ودراختیار خود محسوب میشد، او را در قسمت پذیرش دیدم! مثل تمامی بچه های جنوب خونگرم و ساده و باصفا بالهجه شیرین ماهشهری مرا در اغوش گرفت و گفت پس کرکویئی؟ یه ما سیت پیغام دادمه. لهجه شیرینش من را به یاد زادگاهم ماهشهر وخاطرات سالیان دور انداخت. صدای بوق کشتی هایی که ارام ارام در کنار اسکله پهلو می گرفتند وامواج پرتلاطم دریا که سهمگین به پایه های فلزی اسکله برخورد می کرد.
داستان امدنش را سوال کردم! گفت من به اتفاق یکی دیگر از همشهری ها با کانال سازمان وبه منظور ادامه تحصیل در اروپا از کشور خارج شدیم. کانال به ما گفت چند وقتی درعراق میهمان مجاهدین هستی. بعد انها خودشان کارهای قانونی تو را برای اعزام به اروپا از عراق دنبال می کنند. و الان در قسمت پذیرش قرارگاه هستم. ابتدا قدری شک کردم و تصورم این بود که متوجه حرف هایش نشده ام. از او پرسیدم مطمئن هستی گفتند تورا به اروپا خواهند برد؟! که باردیگر همان را تکرار کرد. مسئول پذیرش هم به من گفت فعلا اینجا هستی هروقت شرایطش فراهم شد خبرت می کنم. درجریان صحبت متوجه شدم هیچ شناختی از سازمان واهدافش درعراق ندارد! سعی کردم خیلی خلاصه اورا متوجه کنم دراینجا که امده خبری از رفتن به اروپا نیست.
وقت ملاقات ما تمام شده بود از من خداحافظی کرد و ابراز امیدواری کرد من را پنجشنبه اینده مجددا ببیند. بعد از رفتن مهران خیلی به حرف هایی که زده بود فکر کردم. تصورش برایم خیلی سخت بود که سازمان برای جذب نیرو به دروغ وفریب متوسل شده باشد. هفته بعد که او را دیدم همشهری دیگر من را که به اتفاق او امده بود را هم همراه خود اورده بود. پرویز بااسم مستعار بهروز، هردوپایش بشدت می لنگید. بطوریکه بسختی قادر به راه رفتن وکنترل خود بود.درذهنم بلافاصله سوالی ایجاد شد که این بهروز بااین ناتوانی جسمی چگونه توان سلاح برداشتن و جنگیدن را دارد؟
مهران بهروز را به من معرفی کرد. بعد از دیده بوسی و سلام واحوالپرسی برایم توضیح داد بهروز مادرزادی دچار فلج پا شده والان امده تا شاید بارفتن به اروپا بتواند پاهایش را درمان کند. رنج و سختی سالیان راه رفتن روی دوپای تقریبا فلج را درچهره اش دیدم. لبخند تلخی زد وباهمان لهجه شیرین ماهشهری گفت اینجا که پره معشوریه؟ توچطور هنوز نرفتی اروپا؟ لبخند معناداری به او زدم وسعی کردم باهمان لبخند تمامی واقعیت ها را به او بگویم. داستان فلج مادرزادیش وسختی هایی که از دوران کودکی کشیده رابرایم تعریف کرد والان خوشحال بود که بارفتن به اروپا وعمل جراحی پاهایش از این درد ورنج سالیان راحت میشود. برایم تعریف کرد که بخاطر نگاه تمسخرامیز برخی از دانش اموران مجبور شد برای همیشه ترک تحصیل کند. با خود فکر می کرد که با عمل و بهبود پاهایش روزی دوبار خود را به رخ ان بچه ها خواهد کشاند. درفکر عمیقی فرو رفتم. باورش برایم خیلی سخت بود. اخر دراین سازمان به من اموخته بودند؛ سردر این سازمان فدا وصداقت نوشته شده واکنون این بچه ها با حرف هایشان من را دراعماق باورهای ایدئولوژیکی به چالش می طلبیدند.چند ماه بعد انها را از قسمت اموزش ترخیص و در گردانهای 2و3 سازماندهی کردند. درزمین صبحگاه انها را درحالیکه اونیفورم های سبزرنگ نظامی و سلاحی بردوش داشتند دیدم. از راه دور دستی برای انها تکان دادم ولبخندی زدم.بهروز بسختی سلاح قنداق دار کلاش را باخود حمل میکرد! پاهایش توان جابجابی سلاح و طاقمه روسی 5خشابه را نداشت. او در حالت عادی به زحمت روی پاهایش بند بود. الان که 200/4 وزن سلاح و620 گرم وزن هر خشاب پر را هم می بایست تحمل کند! بعداز اتمام ساعت اداری درسالن غذاخوری قرارگاه حنیف مجددا همدیگر را دیدیم. دران دوران سینی های غذا دونفره بود وهرکس باید برای خود درصف نفر پیدا میکرد. شکل ان هم اینگونه بود که نگاهی به عقب سرت می انداختی ومی پرسیدی نفری؟ فرقی نمی کرد که نفر پشت سرت زن یا مرد باشد اگر زن بود ان روز باید تاشب گرسنگی می کشیدی چون احساس خجالتی باعث میشد کم تر غذا بخوری! خوشبختانه نفر من در آن روز همشهری جدیدالورودم مهران بود. بهروز هم بایک همشهری دیگر نفر شد وجنس ماهشهری ها درکنارهم جور شد.
ادامه دارد
اکرامی

نوشته بیاد مهران غلامی از قربانیان فرقه مجاهدین خلق – قسمت اول اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.