محمود عزیزم، دورادور بغلت می‌کنم و تو را در آغوش می گیرم، ورق خوردن برگ سبز دیگری از زندگی ات را تبریک می‌گویم، یاد ایام قشنگی که گذشته، کنج قلبم گرم است!
آرزویم همه سر سبزی توست
تن تو سالم و روحت شاداب،
آنچه شایسته توست خواهانم،
دل یک دانه ی تو سبز و بهاری ، روزگارت خوش باد
تولدت مبارک پسر دلبندم… مهری و ناهید را هم به تو می سپارم. سعی کنید خود را از مهلکه رجوی ها، رها کنید و با مادر پیر و مریض تان تماس بگیرید، چشمانم به در است …. چشم به راه شما هستم.
حمائل غنی زاده

مهری و ناهید و محمود سعادت

نوشته تولدی دیگر در اسارت اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

خانم حمائل غنی زاده ( مادرسعادت) :

مهری جان سلام، من که الان اینجا نشستم ، عکست رو در تلویزیون می بینم، صحبت هایت را می شنوم ، نگید که بی خبرید، خبر دارم ولی آدم یادی هم از مادرش می کند، خودت گفتی که روز مادر هیچوقت از یادم نمی ره، روز مادر ایام عید ، آخه شما چطوری دنبال دمکراسی هستید؟ مادرتون را فراموش کردید، اگر اینجوریه نمی خوام اصلا نیائید، من شما را نمی خواهم، وقتی مادر را چند سال فراموش کردید، یک نامه یک سلام، مگر اسلام شما با اینا فرق می کنه ؟ من سن و سالم بالا رفته ، این را بدانید اگر دیر اقدام کنید، دیگر مرا نخواهید دید، توی بدنم جای سالمی نمانده است، چشمانم از گریه کردن کور شده است، هیچی نمی تونم بنویسم و بخوانم، فقط از خدا عمر می خواهم تا شما را ببینم بعد بمیرم، آرزوی اصلی ام همینه ، از خودتان خیلی مراقبت کنید، خیلی حرفها برای گفتن است ، الان یادم نمیآید، توی خونه وقتی غمگین می شوم شروع می کنم به نوشتن روی کاغذ، اما فایده چیه اون کاغذها به دستتون نمی رسه، یک جواب هم نمی نویسید، برای خودتون یادآوری بکنید که من با چه مصیبتی شما را بزرگ کردم، همه می گفتند که بچه های تو چقدر باوفا هستند، ولی وفای شما را هم گرفتند و بی عاطفه شدید، خیلی ناراحتم خلاصه کلام ، یک خبری از خودتان بدهید وشما هم درخواست ملاقات بدهید، حق شما درخواست ملاقات با خانواده هایتان است ، در جمهوری اسلامی هفته ای یک بار برای ملاقات شما می آمدیم، هر هفته از شما نامه دریافت می کردم، مگر الان شما در آنجا دشمن مریم رجوی شدید که به شما اجازه ارتباط نمی دهد؟ اصولا حداقل سالی یک بار باید برای شما حق ملاقات بدهند ، یا دو سال یکبار … ببینید چند سال است که ملاقات نداشتیم، حرف زیاد است اما دلم به درد آمده است، مهری، ناهید، محمود، مخصوصا محمود که اصلا او را در فیلم ها هم ندیدم، ولی دخترهایم را دیدم، یادی از من بکنید نمی دانم با چه زبانی بگویم ، یاد کنید من مادر هستم، خودت می گفتی روز مادر هرگز فراموشم نمی شود، الان مادر ، خانه ، همه چیز را فراموش کردید، برادرتان را هم فراموش کردید، ناصر برادر شما الان دو پسر دارد، بچه های برادرتان هستند، اصلا این را می دانید؟ سهند و آراز اسم های ترکی این نوه هایم هستند، چی بگم؟ دلم خیلی پره ولی دیگه نمی خواهم چیزی بگویم، اما تا یادم نرفته به محمود بگوئید یادم رفته تولدش را تبریک بگویم، فراموش نکردم ولی گرفتار هستم، انشاا.. این بار برای تولد محمود هم یک نوشته ای می فرستم، محمود را خیلی کم دیدم، شما  را کمابیش دیدم ولی او را نه. (در برنامه ثریا ). عرض دیگری ندارم، صورتتان را می بوسم، به همه ی دوستانتان هم سلام مرا برسانید، از مریم رجوی بخواهید که امکان ملاقات برای شما بدهد، بگوئید ملاقات حق ماست، مگر خود مریم رجوی فرزند ندارد؟ آیا خودش فرزندش را نمی بیند؟ آخر من 30 سال است که فرزندانم را ندیدم، من مادر می دانید چطور فرزندانم را بزرگ کردم؟ بدون حضور پدر من آنها را بزرگ کردم، من یک زن جوان در غربت فرزندانم را بزرگ کردم، فرزندانم برای خودتان یادآوری کنید من شما را چطور بزرگ کردم، لطفا ما را فراموش نکنید، من و برادرهایتان را فراموش نکنید، من با برادرتان مسعود زندگی می کنم، مسعود را خیلی اذیت می کنم. همیشه زحمت دکتر بردن من را او می کشد، من دیگر آن آدم سابق که دیده بودید نیستم، زمان عوض شده است و من هم تغییر کردم و پیر شدم، هر دو روز یک بار زمین می خورم، اصلا وضعیت خوبی ندارم، فقط به خدا التماس می کنم که مرا فعلا نبرد، بچه هایم را ببینم، بعد مرا ببرد. همه مادرها را دعا می کنم چون می دانم همه نیاز دارند فرزندان خود را ببینند، شما هم کمی انصاف کنید، دسته جمعی بروید و حرفتان را بزنید، بگوئید ما می خواهیم مادرمان و خانواده هایمان را ببینیم، شما چیز زیادی نمی خواهید، حتما این کار را بکنید، نامه بدهید، زنگ بزنید، این کار را بکنید تا ما هم ذره ای شاد شویم، صورتتان را باز هم می بوسم، به تک تک شما سلام دارم، به همه سلام برسانید، راستی دخترهایم ، محمود چطور است؟ شما را که اذیت نمی کند؟ محمود خیلی بچه ی خوب و باغیرتی بود…

این مادر پیر از شدت تالمات روحی نتوانست پیام خود را به پایان ببرد، توان ادامه را نداشت و با گفتن اسم پسرش محمود، پیام خودش را قطع کرد. بله سخن آغازین و پایانی تمام مادران حسرت بدل نام فرزندانشان است، متاسفانه مادری را سراغ داریم که با در آغوش کشیدن قاب عکس فرزندش جان داد …

براستی این رهبران سازمان ، عاطفه و انسانیت ندارند؟ مگر می شود درد دل این مادران را شنید و خون گریه نکرد؟ این چه سازمانی است که عشق و عاطفه را در درون نیروهایش کشته است؟ اگر دقت کنید دست چپ این مادر ، بدلیل بیماریهای مختلف فشار خون و دیابت و … آنقدر باد کرده است که به سختی لباس می پوشد! این صحنه ها غیرت هر فرزندی را به جوش می آورد، من به نوبه ی خودم دستان دردمند چنین مادرانی را می بوسم وبرای رساندن این مادران به فرزندانشان از هر کوششی فروگذار نیستم.

مریم رجوی باید شرم کند که ثمره زندگی این مادر و سه فرزند او را گرفته وبه غل و زنجیر کشیده است… زهی بی شرمی و وقاحت.

بخشعلی علیزاده

نوشته درد دل مادرانه اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

داشتم با یکی از مادرانی که سه فرزندش در اسارت رجوی بسر می برند صحبت میکردم، غم و غصه تمام وجودش را فرا گرفته بود، آدم ناخودآگاه مجذوب این مادر می شد، به ویژه وقتی از فرزندانش حرف میزد. مجذوب حالت های عارفانه وی میشدم، او کسی نبود جز مادر سعادت که سه فرزندش در تشکیلات رجوی گرفتار هستند. وقتی صحبت میکرد آدم احساس میکرد که هم نا امید است و هم امیدوار.

مادر سعادت تنها مادری نبود که این مدت با او هم صحبت شدم. با مادران زیادی صحبت کردم، مادرانی با دلی پر غصه درغم فراق از عزیزان شان، فراقی که تشکیلات رجوی به آنها تحمیل کرده است. با این مادران که هم کلام می شود، گویی کوهی از غم بر دلم آوار می شود. نمی دانم شاید به یاد مادرم می افتم. او نیز دور از من چنین روزهایی را از سر گذراند.

سعی می کنم شرایط را برایشان توضیح دهم اما گاهی احساس میکنم، توضیح قانع کننده ای ندارم. اینکه چرا بچه هایشان تا کنون نتوانسته اند به نزد خانواده بازگردند! جواب قانع کننده برای آنها وگرمه خودم که می دانم چه مسیر دشواری است. اما خب درک مناسبات غیرانسانی حاکم بر تشکیلات رجوی برای قشر عادی جامعه کمی دشوار است. باورپذیر نیست.

بارها دیده ام که وقتی من و یا دوستانم از تشکیلات رجوی میگوییم آنان ناباورانه نگاه میکنند و آخر هم میگویند : والله چه بگوییم !

یعنی که زیاد متوجه داستان نشده اند. تقصیر آنها هم نیست، تمام تقصیرات به رجوی برمیگردد، کاری با انسانیت افراد انجام داده که از خود بیخود شده و دیگر تابع عواطف خود نیستند. وقتی همین را به خانواده ها میگوییم برایشان ناباورانه است زیرا در جامعه نمی شود عواطف و احساسات را نابود کرد، نمی شود پدر و مادر را از خاطر و ضمیر انسانی حذف کرد، نمی شود عشق به مادر و پدر و خواهر و برادر را به نقطه صفر رساند، ولی رجوی در تشکیلات مخوف خود اینکار را انجام میدهد و انسان ها را از خود بیخود میکند تا جایی که اگر به خاطر داشته باشید وقتی خانواده ها به اشرف آمده بودند اعضا را رجوی به جنگ با آنها میفرستاد و آن افراد مانند ربات بدون اینکه حسی داشته باشند به طرف پدر و مادر و خواهر و برادرخودشان سنگ پرتاب میکردند تا جایی که تعدادی از خانواده ها مجروح شده بودند!

کسانیکه آن صحنه ها را دیده بودند دیگر به سختی به این باور برسند که ممکن است روزی فرزندشان به خانه برگردد و یا با آنها تماس برقرار نماید، ولی ته دلشان یک امید سوسو میزند.

بخشعلی علیزاده

نوشته امیدی که همچنان سوسو می زند اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

عکس قدیمی از خانواده سعادت

هر بار که به ملاقات ایشان در سال نو می رویم ، تکیه کلامش این است :
من آن ها را (مهری ، ناهید و محمود) ، با تمام قلبم دوست دارم و دوست دارم اوقاتم را با این قاب عکس ها که تنها یادگار من ازاین سه فرزندانم است، بگذرانم و هر کاری انجام خواهم داد برای این که آنها را ملاقات کنم .
شاید چندصباحی رهبران فرقه ضدبشری رجوی ، این مادر را از فرزندانش جدا کرده است ، اما از آنجا که عشق بین مادر و فرزندان را هیچ کس نمی تواند از بین ببرد، به کوری چشم رجوی ها، خیلی زود روزی فرا خواهد رسید که این مادر سه فرزند خویش را در آغوش خواهد کشید.

مادر سعادت:
” بچه های من پاره تن من هستند
هرکاری انجام می دهم برای آن هاست
و هرگز نمی توانم کسی را بیشتر از آن ها دوست داشته باشم…”

محمدرضا مبین

نوشته اطمینان دارم فرزندانم را بزودی ملاقات خواهم کرد اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

در این دیدار بسیار صمیمانه مادر به گرمی و با احترام فراوان از اعضای انجمن نجات استقبال کرد. در اثناء این دیدار مادر به گلایه از فرزندانش پرداخت که چرا آنها هیچ تماسی با او ندارند، اینکه چگونه احساس فرزندان نسبت به مادرشان مُرده است، ایشان متعجب بود از اینکه رجوی چگونه حس و حال فرزند نسبت به مادر را در درون فرزندانش کشته است!

اعضای انجمن نجات ضمن همدردی و ابراز احترامی که شایسته ایشان بود به نحوۀ به اسارت در آوردن فرزندان مردم ایران توسط رجوی توضیحاتی دادند که ایشان آگاه باشند که هیچگاه احساس فرزندانش نسبت به او کم نشده و قطعاً تشنۀ دیدار و تماس با مادرشان هستند ولی این تشکیلات مخوف رجوی است که مانع از هر گونه تماس با خانواده می باشد. این رجوی است که با قرار دادن موانع و محدودیتها ایجاد مانع در ارتباط اعضاء با خانواده هایشان می کند. این رجوی است که ضمن به اسارت در آوردن جسم افراد ذهن و روح آنان را نیز به اسارت در آورده است و اجازۀ هیچ تماس و دیداری با خانواده هایشان را نمیدهد!

اعضای انجمن نجات به این مادر دردمند و چشم انتظار امیدواری دادند و گفتند: در طی سالهای گذشته کسانی از سازمان فرقه ای رجوی جدا شده اند که کمتر کسی به خروج و جدایی آنان باور داشت ولی آن افراد بخاطر فشارهایی که رجوی بر آنان وارد میکرد تحمل نکرده و از تشکیلات انسان ستیز رجوی خروج کردند. به ایشان امیدواری داده شد شاید که در آینده ای نه چندان دور فرزندان ایشان نیز به خود آمده و برای نجات خود چاره اندیشی نمایند.

در پایان مادر با انبوه دردهایی که ناشی از فراق فرزندانش بود تا دیدار بعدی به خدا سپرده شد.

نوشته دیدار اعضای انجمن نجات با مادر سعادت به مناسبت روز مادر اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

من کاری به آرزوی شما برای آزادی مردم ایران ندارم ، گرچه معتقدم انسان اول باید خود در اسارت تفکری نباشد، تا بتواند قدمی برای آزادی دیگران بردارد. مهری، ناهید و محمودم ، سالهاست که گویا تصمیم گرفتند در راهی دیگر باشند، من به تصمیم آنها احترام می گذارم، هرگز هم خلاف آرزوی دست نیافتنی آنها ، حرفی نزدم، اما همیشه بعنوان یک مادر سئوالی از آنها دارم، چرا قادر نیستند هر وقت خواستند با مادر پیر خود تماس بگیرند؟ چرا آزادانه نمی توانند از حصارهای رجوی ساخته ، حتی برای چند دقیقه بیرون بیایند؟ این چه تفکر و دیدگاهی است که فرزندانم را در اسارت می خواهد؟ چرا آزادی های فردی برای تک تک اعضای اسیر در این سازمان ، به آرزویی دست نیافتنی مبدل شده است؟ چرا مریم رجوی ، همیشه از آزادی حرف می زند که خود بدان معتقد نیست و شما فرزندان عزیز من از قطره ای آزادی محروم هستید؟

من نمی گویم شما در بیراهه هستید. اما نمیدانم چرا هر چقدر تلاش می کنم به خودم بقبولانم که حتما یک روز به اشتباه خود پی خواهید برد، نمی توانم. از بچه های دیگر شنیدم که مهری در خلال سالهای 1371 مدتی در زندان های رجوی بسر برده است ، حتما ناهید و محمود هم بدین صورت سر و کارشان به زندان های رجوی افتاده است، این چه سازمانی است که اعضای خودش را زندانی و شکنجه می کند؟ من یک مادر هستم، حاضر نیستم حتی یک خار هم در دستان فرزندانم فرو برود، اما هر بار که بچه هایم در تلویزیون سازمان برای دقایقی صحبت کردند، به وضوح تشخیص دادم که گویا متنی را می خوانند که قبلا برایشان دیکته شده است و خودشان نیستند.

شاخه گلی که در دستانم است را جداشده ها به مناسبت روز مادر برایم آوردند، دلم خیلی گرفته بود، من خوشحال شدم ، اما چرا سه فرزندم روز مادر را تبریک نگفتند؟ آیا شما را بزرگ کردم که مرا در پیری تنها بگذارید؟ عشق و عاطفه یک احساس خدادادی است، اما رهبران سازمان شما ، تلاش کردند آن احساس را در درون شما بکشند. من مادر هستم ، می دانم که دل شما هر لحظه با من است، من می دانم دستان شما بسته است، می دانم در اسارت هستید.

اما ایمان دارم یک روز، به همین زودی ها، ملاقات با شما برایم ممکن خواهد شد. شبها قبل از خواب، نوری در دلم زنده می شود، من دلگرم می شوم ، روزها و شب ها را به این امید سپری می کنم که شما را ، تک تک شما را ، روزی در آغوش گرم و مادرانه خود ، خواهم کشید. از رهبران این سازمان هم می خواهم که این کمترین آرزوی مادرانه را از من دریغ نکنند.

حمائل غنی زاده (مادر سعادت)

نوشته بی صبرانه ، منتظر دیدار و ملاقات با فرزندان اسیرم هستم اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

دکتر مای ساتو

گزارشگر ویژه وضعیت حقوق بشر در جمهوری اسلامی ایران

با سلام و تقدیم احترام،

من حمائل غنی زاده، مادر مهری، ناهید و محمود سعادت هستم که در اقامتی اجباری و بدون حق ملاقات در کمپ بسته سازمان مجاهدین خلق MEK در آلبانی و در اسارتگاه مانز استان دورس ، به سر می برند. از شما درخواست دارم تا هر روز که دم از حقوق بشر می زنید، یک کمی هم به درد ما مادران هجران کشیده و مصیبت دیده و شکنجه روحی شده برسید، به ما خیلی ظلم شده است، اگر ما هم جزو همان افرادی هستیم که شما در مورد حقوق بشر مسئولیت دارید، به درد ما هم برسید، ما روح داریم ، ما هم دل داریم، از همه مصیبت کشیده تر هستیم، چندین سال است که چشم براهیم.

آیا وظیفه انسانی شما نیست کمی هم به ما نظر کنید؟ ما چرا نباید بتوانیم با عزیزان خود و دلبندان خود یک ملاقات ساده داشته باشیم ؟ مگر گناه ما مادران چیست؟ آیا اشتباه کردیم که مادر شدیم؟

خانم مای ساتو، حتما شما خودتان هم مادر هستید، آیا چنین وضعیتی را تحمل می کنید؟ شما که مادر هستید چقدر تحمل ندیدن فرزندان تان را دارید؟ یک سال ؟ دو سال ؟ 10 سال ؟ 40 سال؟

بیش از 37 سال است که من سه فرزندم را ملاقات نکرده ام. من نمیدانم چگونه از شما تقاضا کنم، زبانم قاصر است، دیگر پیر و علیل و شکسته و مریض شدم، تحمل این دوری ها را ندارم، دیگر طاقتم طاق شده است، از شما مقام محترم میخواهم که ما را یاری کنید، مگر کجای دنیا یک مادر این همه سال از دیدار فرزندان خود محروم می ماند؟ مگر بچه های ما قتل کردند؟ زندانی هستند ؟ که محکوم به عدم ملاقات هستند؟

خانم مریم رجوی ، جمهوری اسلامی را دشمن خود می داند، درست یا غلط. اما همین جمهوری اسلامی به زندانیان خود با هر جرمی ، حداقل یک بار در هفته ملاقات می دهد و در برخی موارد هم مرخصی می دهد، ولی سازمان مجاهدین که مدعی حقوق بشر هم هست، فرزندان ما که از همه چیز خود دل کندند، را اجازه نمی دهد یک ملاقات ساده با مادر شان داشته باشند، حتی حق یک تماس تلفنی را هم ندارند، اجازه ندارند چند خط نامه به مادرشان بنویسند.

من می دانم که شما می توانید، دستور و هماهنگی یک ملاقات ساده من با فرزندانم را بدهید. این کمترین حق من مادر است که با فرزندانم ملاقات کنم. اگر این را هم نمی توانید، لااقل اجازه بدهید من با خود شما یک ملاقات بکنم و توضیح بدهم که رهبران این سازمان جهنمی، چه جفایی در حق من مادر کردند. من چشم انتظار اقدام حقوق بشری شما هستم، این یکی از وظایف مبرم شماست که پلی بین من و فرزندان اسیرم در آلبانی باشید. برای وجدان خودتان هم که شده ، قدمی دراین مسیر انسانی بردارید، ما انتظار داریم شما فکری به حال ما مادران بکنید.

مادر سه فرزند اسیر در فرقه ی رجوی – حمائل غنی زاده

ایران – تبریز

نوشته نامه مادر سعادت به مای ساتو، گزارشگر سازمان ملل در امور حقوق بشر ایران اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

خانواده صمیمی سعادت گرمای مردادماه را با بستنی که به همراه آورده بودند کمرنگ تر کردند.

سه فرزند خانم حمائل غنی زاده سالهاست که در تشکیلات رجوی به سر می برند و ارتباطی با خانواده و دنیای بیرون از مناسبات ندارند. این مادر رنجدیده سالهاست حسرت دیدار مهری، ناهید و محمودش را در دل دارد و با غم سنگین فراق جگرگوشه هایش روزگار را به سختی سپری می کند.

مادر سعادت آخرین فیلم مهری که از تلویزیون فرقه پخش شده بود را مجددا همراه با ما تماشا کرد و از خاطرات خانواده در آن روزها که کنار هم بودند برایمان تعریف کرد.

ایشان همچنین نامه ای خطاب به دخترش مهری سعادت که 14 مرداد سالروز تولدشان بود را تحویل داد تا در سایت انجمن نجات قرار داده شود، به این امید که دخترشان از پیام محبت آمیز مادر مطلع شود و از هر طریق که می تواند با مادر تماس بگیرد، در ادامه عین نامه خانم حمائل غنی زاده (مادر سعادت ) را از نظر می گذرانیم:

بچه ها سلام ، ناهیدم ، محمودم، مهری ام ، عزیزانم یک سلام گرم و بزرگ برایتان دارم. مهری جان امروز 14 خرداد روز مشروطیت هم هست، در هم چنین روز مبارکی ، خداوند متعال تو را به ما عطا فرمود. چه کنم ؟ چگونه بتوانم از دور روی ماهت را ببوسم و برایت تبریک جانانه بگویم ، دستم کوتاه است، محمود و ناهید عزیزم ، من روی شما را هم می بوسم و شما هم در عوض من روی خواهر بزرگتان را ببوسید و روز تولدش را تبریک و شادباش بگوئید، خدا مهربان است و شاید روزی اگر عمری باشد همدیگر را از نزدیک در آغوش بگیریم، گفتنی زیاد است ، مسعود هم حالش خوب است و یک پسر 27 ساله بنام پویا دارد که می خواهد ازدواج کند، ناصر هم خوب است ، 2 پسر دارد. سهند که کلاس دهم است و دیگری آراز در کلاس پنجم درس می خواند، همه خوبند، همه منتظر شما هستند.
قربان شما – مادرتان ( حمائل غنی زاده – سعادت)

نوشته پیام تبریک تولد حمائل غنی زاده برای دخترش مهری سعادت در کمپ آلبانی اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

مگر در شرع و عرف گفته نشده است که نیکی به والدین از واجبات است، پس چرا اعضای نگون بخت سازمان مجاهدین خلق اجازه نداشته و ندارند که با خانواده هایشان ملاقات کنند؟

خانم حمائل غنی زاده مادر سه فرزند خود ناهید، مهری و محمود سعادت نزدیک به 37 سال است که فرزندان خود را از دست داده است، در همین رابطه ایشان ضمن حضور در دفتر انجمن نجات استان آذربایجان شرقی، نامه ای را تحویل داد تا بلکه با درج در سایت نجات، به رویت فرزندان یا دوستانشان برسد و حال و روز این مادر دردمند را به آنها منتقل کنند بلکه دلشان به رحم آید و با مادر خود حداقل یک تماس تلفنی برقرار کنند. البته ما طبق رویه ظالمانه گذشته رهبران این فرقه می دانیم که رهبران این فرقه بویی از انسانیت و عاطفه و عشق و محبت نبردند. اما باز هم تلاش خواهیم کرد تا این مهم را محقق کنیم، در ذیل تصویر این نامه و درد دل های این مادر را درج می کنیم و ایمان داریم ملاقات و تماس از ارکان اولیه روابط اجتماعی است که با اصرار خانواده ها محقق خواهد شد:

به نام خداوند جان آفرین
نمیدانم از کجا شروع کنم؟ و نوشتنی زیاد است ، فرزندان گلم مهربان خنده رو – ناهید احساساتی ام مثل خودم، محمود باغیرت و زحمتکشم ، فکر می کنم به گفتن نیازی نیست که من 22 فروردین ، 78 ساله شدم ، دیگر نای سخن گفتن ندارم و راه رفتن و کارکردن ندارم ، البته نمی خواهم شما را ناراحت کنم، ولی واقعیت را می خواهم بنویسم که شاید کمی دلتان به رحم بیاید و تلفنی نامه ای ملاقاتی از رهبرتان بخواهید که منم هم مثل او مادرم و آیا او می تواند تحمل 37 سال ندیدن فرزندش را داشته باشد؟ یک لحظه مرا جای خود بگذارد.
درهرحال من بعد از رفتن شما بیماریهای سختی گرفتم، مثلا پاره شدن آپاندیست، بریدن سینه چپم 14 سال پیش و دیابت سخت که روزی 4 دفعه انسولین تزریق می کنم، حالا پا درد و سردرد و کمردرد و عمل چشم و آمپول در چشم تزریق کردن و خیلی ناراحتیهای دیگر که طول می کشد .
میخواهم بگویم با این همه دردها اصلا نه کسی نه خواهری نه عروسی ، هیچ کس و هیچ کس را ندارم که برایم کمک کند از صبح تا عصر در خانه تک و تنها نشسته چشم براه شما هستم .
فقط از خدا عمر می خواهم که نگهدارد تا شما را ببینم بعد از آن بمیرم، جز این آرزویی ندارم و سلامتی شما …
عزیزانم محمودم ، ناهیدم و مهری ام از رویتان می بوسم
قربانتان برم . مامان بدبخت و چشم براهتان
حمائل غنی زاده ( مادر سعادت )

نامه مادر سعادت

نوشته مادر سعادت: کدام مادری تحمل دارد ۳۷ سال از فرزندانش بیخبر باشد اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

مهری و ناهید و محمود سعادت

این مادر عزیز و رنج دیده ، اکنون نزدیک به چهل سال است که خود را به تصاویر یا مصاحبه هائی دل خوش کرده است که گاه و بی گاه از سیمای کذاب رجوی ها بعد از فیلترهای فراوان پخش می شود. نمونه این شوق و اشتیاق به دیدار را در عکس زیر می بینید. ایشان جلوی تصویر خانم مهری سعادت دختر بزرگ خود ایستاده است و این کمترین نشانه از دخترش را می بوید و می بوسد.

مادر سعادت در حال تماشای تصویر دخترش مهری سعادت

براستی این چه سازمان و چه رهبری است که اینچنین بی رحمانه مادر و فرزندان را به بهانه های واهی آزادی و آزادی خواهی از یکدیگر جدا کرده است؟ جواب ناله های جانسوز این مادر را چه کسی خواهد داد؟

اگر امثال مریم رجوی ها داعیه آزادی و مردم و وطن دوستی دارند، این چه سناریوی دهشت باری است که رقم زدند؟ قضاوت مردم این است که رهبران این سازمان از انسانیت و عاطفه بویی نبرده اند، آنها این سازمان و رهبران آن را وطن فروش و خائن می دانند که مشتی جوان بیگناه را سالها پیش فریب دادند و اکنون در اسارت نگه داشته اند.

کارنامه سیاه و ننگین این سازمان در ایران و عراق و اکنون در آلبانی ، هیچ جای دفاعی ندارد، همه چیز خیانت و مردم کشی و وطن فروشی و نقض حقوق بشر بوده است.

مادر غنی زاده ، روز و ساعتی نیست که دستان خود را به درگاه خداوندی بلند نکند و رهبران این سازمان را نفرین نکند، بی گمان آه جانسوز این مادر و سایر مادران، روزی بساط این وطن فروشان خائن و در به در شده را برخواهد چید.

مادر غنی زاده از مهری و ناهید و محمود سعادت، فرزندان خود می خواهد که از هر طریق که می توانند با مادر خود ارتباط بگیرند و مرهمی بر زخمهای کهنه او باشند. از هر کس که عکس و درخواست های این مادر پیر را دید و خواند، می خواهیم که حرف دل این مادر دردمند را به عزیزانش برساند.

محمدرضا مبین

نوشته من یک مادر هستم اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

این مادر پیر که علیرغم سن بالا، در تجمع مقابل سفارت ترکیه حضور داشت، با این امید به خانه برگشت که در آینده زود به ملاقات فرزندانش در آلبانی برود.
از سران سازمان می خواهیم که آزادی خلق قهرمان پیش کش ! این مادر پیر را به فرزندانش برسانید.

نوشته درخواست مادر مهری، ناهید و محمود سعادت از دولتمرادان آلبانی اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

با سلام و عرض ارادت،
بنده حمائل غنی زاده مادر سه فرزند اسیر ناهید، مهری و محمود سعادت هستم، که در سازمان مجاهدین خلق هستند، بالغ بر 35 سال است که فرزندانم را ندیدم، صدایشان را هم نشنیدم، فرزندان من جوانی شان را از دست دادند، از شما می خواهم که از تمام ظرفیت های خود در آلبانی استفاده کنید و امکان یک ملاقات ساده با 3 فرزندم را ترتیب بدهید و آرزوی این مادر را برآورده کنید.

ایران – تبریز

با تشکر – حمائل غنی زاده

نوشته مدیر مسئول انجمن آسیلا مرا به آرزویم که دیدار با فرزندانم است، برسانید اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

ایشان طی تماسی خواستار دیدار با فرزندانشان شد و خطاب به خانم مریم رجوی گفت:
خانم رجوی، در کدام دین و مذهب و مرام و مسلکی، مادر را از دیدار فرزندانش محروم می کنند؟ خانم رجوی اگر شعار نه شیخ و نه شاه می دهد، خود به چه مرامی معتقد است و با چه منطقی فرزندان من را در اسارت نگه داشته است؟ تماس با خانواده مگر جرم است؟ مادری که فرزندان خود را با مصیبت های فراوان بزرگ کرده است، اما او آنها را ربوده است، چرا نباید با مادر خود در تماس و ارتباط باشند؟ کسانی که جان خود را برای شما در طبق اخلاص گذاشتند، چرا از ارتباط با خانواده خود محروم مانده اند؟

چنین سازمانی که این همه از بی حجابی ها حمایت می کند، چرا خودش قوانین حجاب اجباری را در مقرهایش، اجرا می کند؟ آزادی پوشش اگر خوب است ، چرا برای دیگران خوب است؟ اگر مریم رجوی در گفتار خودش صداقت دارد و رنگ و فریب نیست، چرا در درون مناسبات، رعایت حجاب اجباری است؟ اگر تبلیغ بی حجابی خوب است، چرا در درون مناسبات خوب نیست؟ براستی چنین رهبری که هنوز در صدر قدرت یک کشور نیست، اگر روزگاری به قدرت برسد، چه تضمینی وجود دارد که مناسباتی دمکراتیک را برقرار کند؟

عملکرد امروز همه ما، تصویری از آینده ماست، اینطور که ما از جداشدگان شنیدیم و طی این سالیان نیز خود با پوست و گوشت خود لمس کردیم، تصویری خشن و بی رحم از این فرقه را برای ما تصویر کرده است؟ کارنامه نیم قرن مجاهدین خلق، چیزی جز ترور، کشتار و سرکوب و دیکتاتوری نیست، من بعنوان یک مادر که سه فرزند رشید و رعنا بزرگ کردم و اکنون در تور مجاهدین خلق گرفتار شدند، خواهان یک ملاقات و دیدار ساده با سه فرزندم هستم، من با آلبومی از بیماری های مختلف دست به گریبان هستم، نمی دانم فردا زنده هستم یا نه ؟

امروز هم برای چندمین بار، از سران سازمان و از تمام ارگان های حقوق بشری ، می خواهم که امکان دیدار من با فرزندان اسیرم را فراهم کنند، می گویند مادری اگر نفرین کند، عرش خدا هم می لرزد، من مسببان این جدائی را نفرین نمی کنم، اما عاجزانه بعنوان یک مادر، از خداوند می خواهم که من را قبل از مرگ، به فرزندانم برساند.

گزارش از محمد رضا مبین

نوشته در کدام دین و مذهب، مادر را از دیدار فرزندانش محروم می کنند؟ اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

هفته گذشته مادر سعادت، ضمن حضور در دفتر انجمن نجات آذربایجان شرقی، نگرانی عمیق خود را از وضعیت فعلی فرزندانش ابراز داشت و اضافه کرد خواهان عزیمت به کشور آلبانی و دیدار با فرزندانش است. آقای غضنفری، مسئول انجمن نجات آذربایجان شرقی  هم ضمن ارائه توضیحات لازم گفت که انجمن نجات تمام تلاش خود را می کند تا مقدمات سفر به آلبانی را فراهم کند.

حمائل غنی زاده مادر مهری ، ناهید و محمود سعادت

مادر سعادت، طی این سال ها بارها برای ملاقات اقدام کرده اما هر بار ناموفق بوده است. این مادر سالخورده تنها آرزویش دیدار با فرزندانش در کمپ آلبانی است.

امیدواریم محمود، مهری و ناهید سعادت، مستقیم و یا غیر مستقیم صدای مادر چشم به راهشان را بشنوند و اجازه ندهند او حسرت به دل از این دنیا رخت بربندد. اگر مجاهدین ادعا دارند که برای آزادی خلق می کوشند، این مادر هم، جزو همان خلق است، او فقط یک دیدار ساده و یک ملاقات معمولی می خواهد.

حمائل غنی زاده – ایران، تبریز

نوشته مادر سعادت نگران وضعیت فرزندانش در کمپ آلبانی مجاهدین خلق اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

خانم حمائل غنی زاده بیش از 35 سال است که از عزیزان خود دور است و در حسرت شنیدن صدای آنان لحظه شماری می کند. خانم حمائل غنی زاده، اکنون در سالخوردگی به این امید قلبش می تپد که خبر آزادی سه فرزند خود را بشنود. ایشان تاکید داشت که از دوستان جداشده در آلبانی، بخصوص حمید آتابای که به تازگی از تشکیلات مجاهدین جدا شده ، از خبر سلامتی سه فرزندش پرس و جو شود.

ایشان در آخر سخنان خود از تلاشهای تمامی عزیزان در راستای آزادی اسیران فرقه مخرب رجوی ، قدردانی و تشکر کرد.

خانم ها حمائل غنی زاده و ثریا عبداللهی

نوشته مسئول تشکل مادران آذربایجان شرقی، آزادی حمید آق آتابای را تبریک گفت اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.