با شروع نشست های جمعبندی 5 روزه همه انتظار داشتند رجوی در جریان این نشست ها ضمن انتقاد از خود مسئولیت شکست در عملیات و انبوه کشته های آن را بپذیرد. ولی در میان بهت و تعجب همگان، رجوی ضمن بحث های طولانی در نهایت اعضا را مقصر اصلی شکست دانست و تاکید کرد، علت اصلی شکست نه نظامی بلکه ایدئولوژیکی بوده است. و شما نه پشت تنگه چهارزبر بلکه پشت تنگه وابستگی به زنان و فرزندان تان متوقف شدید! بعد از این صحبت های مقدماتی نشست های موسوم به تنگه و توحید شروع شد.

رجوی در منتهای فرصت طلبی گفت تمامی محاسبات نظامی و طراحی و انتخاب اهداف عملیات درست بوده است و اگر شما تمامی توان و انرژی خود را می گذاشتید، پیروزی در عملیات و فتح تهران کاملا متصور بود، ولی علاقه و وابستگی شما به همسر و فرزندانتان و تلاش برای زنده ماندن و بازگشت نزد آنها جسارت جنگیدن را از شما گرفته و به همین دلیل مانع از آن شد که مجاهد وار و تمام عیار بجنگید. برای اینکه بار دیگر پشت تنگه های دیگر نمانید و بتوانید امر سرنگونی را محقق کنید باید از نشست های تنگه و توحید عبور کنید!

مریم قجر عضدانلو هم در این نشست به صراحت گفت: شما به اندازه کافی خالص نبودید به همین دلیل لیاقت پیروزی را نداشتید! وی اضافه کرد مسعود هر چه لازم بود برای پیروزی عملیات انجام داد ولی شما در حقیقت به او خیانت کردید! چون ذهن شما درگیر و آلوده به علاقه به خانواده هایتان بود. این تحلیل ها در شرایطی عنوان میشد که اکثریت اعضا از خانواده دل کنده بودند و تمام وقت و انرژی خود را بصورت تمام وقت و حرفه ای در خدمت مجاهدین خلق و رهبری آن گذاشته بودند. بعد از اتمام این نشست رجوی از فرماندهان خواست ادامه نشست ها را در یکان ها پیگیری کنند.

دستور تشکیلاتی این بود که همه در این نشست ها باید به این سوال پاسخ می دادند و از آن عبور می کردند که چرا پشت تنگه گیر کردیم و شکست خوردیم و هر عضو تنگه خود را مشخص و از آن بصورت ایدئولوژیکی عبور کند. دستور این نشست ها به اعضا این بود که هرکس اعتراف کند چگونه به رجوی خیانت کرده است؟! مریم قجر حتی یک گام جلوتر رفت و بیشرمی را از حد گذراند و گفت حتی شهدای این عملیات هم بخاطر رجوی شهید نشدند! آنها بدنبال اثبات توانمندی های فردی خود بودند.

نشست های تنگه و توحید در ادامه خود به نشست و بحث های انقلاب ایدئولوژیک و بحث طلاق کشیده شد. انقلاب ایدئولوژیکی درونی مجاهدین خلق به مجموعه تحولاتی گفته میشد که از سال 64 در مجاهدین خلق آغاز شد، رجوی طی یک فرافکنی و برای فرار از پذیرش مسئولیت شکست در عملیات موسوم به فروغ در یک جمع بندی فریبکارانه متلاشی شدن خانواده و جدایی زنان از مردان را بعنوان بود و نبود هر عضو برای محقق کردن مسئله سرنگونی عنوان کرد و اینگونه تمامی زنان از مردان جدا، بر یکدیگر حرام و زنان در حریم رجوی قرار گرفتند.

رجوی در این مسیر تا آنجا پیش رفت که حتی زنان و مردانی که همسرانشان را در عملیات فروغ از دست داده بودند می بایست آنها را طلاق دهند و اعضای مجرد هم که ازدواج نکرده بودند موضوع زن را در اذهان خود طلاق دهند! در جریان این تغییر و تحول بزرگ ترین تناقض تشکیلات خود را به رخ کشید. ازدواج در راس و طلاق در بدنه؟! اینگونه رجوی برای فرار از پاسخ گویی در قبال بزرگ ترین تصمیم خود که بهای سنگین آن توسط اعضا و خانوادهایشان پرداخته شد، کانون خانوادگی اعضا را متلاشی کرد. در این میان فرزندان خردسال اعضا که هیچ نقشی در شکل گیری و شکست عملیات نداشتند بعنوان اصلی ترین قربانی، بزرگ ترین بها را پرداختند. آنها بدستور رجوی خانواده متلاشی شده را ترک و به کشورهای اروپایی تبعید شدند، مرگ عاطفه ها این گونه توسط رجوی رقم خورد. صدها کودک در شرایط سنی که بیش از همیشه به عشق و محبت والدین خود نیاز داشتند در کشورهای مختلف اروپایی در نزد کسانی به امانت گذاشته شدند که کم ترین احساس وعاطفه ای به آنها نداشتند. عملیات فروغ که دروغ جاویدانی بیش نبود بدین ترتیب با مرگ و پراکنده شدن انبوده اجساد اعضا در دشت حسن آباد و تنگه چهار زبر شروع و با متلاشی شدن کانون گرم خانوادها ومرگ عاطفه ها خانمه یافت.

علی اکرامی

نوشته عملیات فروغ و یا دروغ جاویدان چرا و چگونه شکل گرفت؟ – قسمت پایانی اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

طلوع و غروب یک زندگی – قسمت هفدهم

باید اذعان کرد که پیش زمنیه ها و اجباراتی وجود داشت تا رجوی را متقاعد کند که در سال ۱۳۶۸ مرحله سوم «انقلاب ایدئولوژیک» (*) خود در سازمان را به مرحله اجرا دربیاورد. از مهمترین این اجبارات می توان به عوامل زیر اشاره کرد.

۱ – در مقطع فوت آیت اله خمینی رهبر انقلاب ایران در ۱۴ خرداد همان سال ، صدام حسین علیرغم تلاش های رجوی اجازه ماجراجویی جدیدی را به وی نداد و پس از مدت کوتاهی تب عملیات نیز در ارتش آزادیبخش رجوی فروکش کرد.

۲ – بعد از شکست عملیات فروغ جاویدان عده ای از نیروها شروع به ریزش نمودند، از یک طرف کسانی که از خارج کشور برای مدت شش ماه تا یکسال به عراق آمده بودند و حال خواهان بازگشت بودند، از سوی دیگر کسانی که چشم انداز عملیاتی را نمی دیدند و ماندن خود را بیهوده می دانستند، و از طرفی هم کسانی که مجرد بوده و نمی توانستند شرایط حاضر را برای مدتی طولانی تحمل نمایند .

۳ – رجوی برای رفع کمبود نیرویی خود، در زد و بند با اطلاعات و ارتش عراق، تعداد زیادی از اسیران جنگ ایران و عراق را به بهانه رسیدگی های بهداشتی و صنفی به قرارگاه اشرف آورد.

از ابتدا هم مشخص بود که بسیاری از این سربازان به خاطر شرایط بد اردوگاههای عراق و خلاص شدن از شکنجه های بی رحمانه ارتش عراق به اشرف آمده اند، کما اینکه پس از مدت کوتاهی تعدادی از آنها شرایط تشکیلات را تحمل نکرده و مجددا به اردوگاه بازگشتند.

بنابراین مجموعه ای از عوامل مختلف دست به دست هم دادند تا رجوی حرکت دیگری را آغاز کند.

رجوی نیاز به بحرانی داشت که همه مشکلات تشکیلاتی سازمان وی را تحت الشعاع خود قرار دهد. از یک طرف باید شکست در فروغ جاویدان را توجیه می کرد، از سویی دیگر مسئله ای به نام خانواده را باید حل می کرد و برای انبوه اعضای مجرد چاره ای می اندیشید و از سویی دیگر به بحث آنچه که آنرا «سرنگونی» می نامید و هنوز محقق نشده بود، پاسخ می داد.

در ۲۶ مهر ماه سال ۱۳۶۸ بدون هیچ توضیحی در تمامی بخشهای ارتش نواری ویدیویی نشان داده شد که در آن مسعود رجوی با حضور در بین اعضای هیئت اجرائی و دیگر اعضای مرکزیت مجاهدین، متن ابلاغیه ای را خواند که در آن مریم عضدانلو به عنوان مسئول اول مجاهدین انتخاب شده بود و این حکم را خود مسعود رجوی به عنوان «رهبر عقیدتی مجاهدین» صادر نموده و از همگان خواسته بود که به عنوان گامی در جهت رفع استثمار به این حکم سر تعظیم فرود آورند.

این نوار ویدئویی در تمامی پایگاههای سازمان، در قرارگاه اشرف و در سراسر اروپا و آمریکا بدون هیچگونه توضیحی پخش شد.

با مسئول اول شدن مریم عضدانلو، بحثهای طولانی موسوم به « انقلاب ایدئولوژیک » در درون تشکیلات مجاهدین آغاز شد.

بدین ترتیب رجوی بعد از این انتصاب خود بر تخت «رهبری» نشست. تا صاحب جان و مال و همه کاره مجاهدین گردد.

بحث های انقلاب بصورت لایه ای بود و آرام آرام در تشکیلات پیش برده میشد. هر بحثی که در رابطه با انقلاب بود ابتدا در ترکیب هیئت اجرایی و سپس مرکزیت سازمان و بعدا در لایه های پائین تر صورت میگرفت. تا تشکیلات ضایعات کمتری داشته باشد. در رابطه با موضع « بند الف » (جدایی زوج های سازمان از همدیگر) نیز موضوع ابتدا به ساکن از زن و طلاق دادن آن شروع نشد. چرا که سازمان می خواست بطور غیر مستقیم هر فرد را به این نقطه برساند که اعلام کند ضعف اصلی اش در امر مبارزه، نه کمبودهای دانش نظامی و تشکیلاتی، بلکه خانواده و یا به عبارت ساده تر همسرش بوده است. همان بحث هایی که ابتدا به ساکن در سال ۶۷ و در بحث تنگه و توحید شروع شد ولی اینبار بحث، مراحل تکاملی اش را طی میکرد.

بدین ترتیب رجوی تمامی اعضای سازمان را وارد نشست های این انتصاب کرد. مسعود میگفت من از شما تنظیم رابطه ای از جنس مریم میخواهم و حال موقع آن رسیده بود که خیلی تیز منظورش را از این جمله بیان کند.

رجوی در نشست ها توضیح میداد که چگونه مریم از همسر سابق خود بخاطر رهبری عقیدتی اش جدا شده و جسم و جانش را فدای او کرده است.

رجوی زمینه را آماده می ساخت تا هر «مجاهد» نیز با الگو گرفتن از مریم همین کار را با همسر خود بکند.

به افراد در رده های پائین تر مستقیم گفته نمی شد که همسرانتان را طلاق بدهید. معمولا در نشست های عمومی تعدادی از اعضای هیئت اجرایی که به این نقطه رسیده و همسر و یا شوهرشان را طلاق داده و حلقه هایشان را برای مریم فرستاده بودند صحبت میکردند تا بقیه ریل کار دستشان بیاید. وقتی این افراد پشت میکروفون صحبت میکردند مسعود از آنها می پرسید انگشترت چی شده و او میگفت برای خواهر مریم فرستادم و زنم را طلاق دادم. مسعود باز سوالاتی در همین زمینه از فرد مربوطه میکرد و در بحث با طرف مقابل خودش را بعنوان شخصی که مخالف اینکار هست نشان میداد و می پرسید مگر ازدواج و داشتن زن با امر مبارزه در تضاد است ؟ چه اشکالی داشت، هم همسرت را داشتی و هم مبارزه میکردی ؟ کسی به تو گفته که همسرت را طلاق بدهی ؟ بعد رو به مریم میکرد و میگفت: آره مریم این برادران مسئول شما چه میگویند. این چه حرفهایی هست که آنها میزنند ؟

مریم هم در جواب میگفت آنها راست میگویند و می فهمند که چکار میکنند. بدین ترتیب مسعود فضایی درست میکرد که برای همه جا بیندازد که وقتی میگوییم رابطه از جنس مریم منظورمان چیست ؟

(*) توضیح: مرحله اول انقلاب رجوی: «مریم همردیف مسعود» در سال ۱۳۶۴ و مرحله دوم: بحث های تنگه و توحید بعد از شکست عملیات موسوم به « فروغ جاویدان» بحساب بود که رجوی زمینه سازی برای ورود اعضای مجاهدین به مرحله سوم انقلاب خود را داشت تا با حذف مخالفین و مدعیان، بر جایگاه «رهبری» بنشیند.

ادامه دارد…

نوشته طلوع و غروب یک زندگی – قسمت هجدهم اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

نشست ۵ روزه و بحث های «تنگه و توحید» – روزهای بعد از عملیات «فروغ جاویدان» در قرارگاه اشرف واقعا تماشایی بود. مردان و زنانی که با شور و حال عجیبی به استقبال عملیات رفته و در توهم تسخیر سه روزه تهران بسر می بردند، حال شکست خورده و دست از پا درازتر در حال بازگشت به قرارگاه اشرف بودند.

مردانی که از همدیگر و از فرمانده هانشان سراغ همسرانشان را می گرفتند و زنانی که بدنبال شوی خود در مقرات مختلف در اشرف می گشتند. و فرزندانی که با بی تابی تمام در انتظار دیدن والدین خود بودند.

در آسایشگاه ها نصف تخت ها خالی بود و معلوم نبود آنان کشته شدند و یا باز خواهند گشت.

در آن مقطع من مسئول دفتر یکی از فرماندهان تیپ های ارتش رجوی در قرارگاه اشرف بودم. زنان و مردان هراسانی که هر روز و ساعت از من سراغ شوهران و یا همسران خود را می گرفتند که آیا از آنها خبری هست یا خیر؟

روحیه پائین نفرات و سردرگمی سران فرقه رجوی، در مجموع فضای بلاتکلیفی را در بین اعضای سازمان حکمفرما کرده بود.

همه می دانستیم که وضعیت فلاکت بار و شکست سنگین پیش آمده نتیجه بلندپروازی ها و توهمات شخص رجوی نسبت به مردم ایران بود. رجوی فکر می کرد مردم ایران در دروازه های کرمانشاه منتظر او هستند. و برایش فرش قرمز پهن خواهند کرد.

حال با لشگری شکست خورده بار دیگر در قرارگاه اشرف زمین گیر شده بود.

همچنانکه گفتم بعد از عملیات، وضعیت تشکیلات زیاد تعریفی نداشت و خیلی ها به تدریج از تشکیلات مجاهدین جدا شده و رفتند.

رجوی تلاش میکرد تا به قول خودش «کمرهای خم شده» اعضای باقیمانده از شکست سنگین عملیات «فروغ جاویدان» را راست کند.
اکثریت اعضای سازمان بنوعی حماقت رجوی را در دلشان سرزنش می کردند ولی کسی جرأت نداشت تا به ماجراجویی بی منطق وی پاسخ دهد.

رجوی نه تنها خود را مسئول شکست این عملیات ندانست بلکه تلاش کرد با سفسطه در مقولات ایدئولوژیک شکست را به گردن نیروها انداخته و برای مدتی دیگر آنها را قبرهای درونشان مبحوس و با خودشان سرگرم کند.

رجوی خوب می دانست خودش مسئول همه این شکست ها و انبوه کشته های سازمان از همان فردای انقلاب تا به امروز است. او می دانست در باتلاقی گرفتار آمده است که نه راه پیش دارد و نه راه پس.

رجوی باید برای بدر بردن یقه خود از دست اعضای باقیمانده و طلبکار شدن از نیروها فکر و چاره ای می اندیشید.

بدین ترتیب رجوی همه اعضای سازمان را به نشستی در قرارگاه اشرف که بعدا به نشست های ۵ روزه معروف گردید فرا خواند.

رجوی بحث های جمع‌بندی عملیات فروغ را که بمدت ۵ روز به طول انجامید «تنگه و توحید » نام گذاشت.

رجوی در طول این نشست اصلا به دلایل نظامی این شکست وارد نشد و هرکسی که خواست از این زوایه به وی ایراد بگیرد در همان لحظه سرکوبش کرد و حتی اجازه یک کلمه صحبت نیز به کسی نداد.

چرا که رجوی بخوبی می دانست که مسئول افتضاح بالا آمده شخص خود اوست. و این عمل دیوانه وار وی هیچ توجیه منطقی و نظامی ندارد . در مقابل اما او سعی کرد با سفسطه در مقولات ایدئولوژیک تک تک اعضای سازمان به جز خودش را مسئول این شکست معرفی کند.

رجوی استدلال می کرد تک تک شما چه زن و چه مرد در تنگه ای بنام توحید گیر کرده بودید. و اگر در ذهنتان تنگه نداشتید حتما از تنگه چهار زبر هم رد می شدید‌.

به همین دلیل هم رجوی در اوج شیادی و فریبکاری موضوع این نشست را بحث های «تنگه و توحید» نامید.

او می‌گفت شما با ایمان کامل و با اعتقاد راسخ به رهبری وارد این عملیات نشدید به همین دلیل خداوند پس گردن شماها زد و همه تان را به قرارگاه اشرف باز گردانید!!!

شما در درونتان بت هایی داشتید که آنرا می پرستید در حالیکه قرار این بود که یکتا پرست باشید و تنها مرا رهبر خودتان بدانید! ولی شماها شرک ورزیدید و هر مرد مجاهد زنش را و هر زن مجاهد شوهرش را معبود و بت خویش قرار داد.

بعبارتی برای هر مردی زنش و برای هر زنی شوهرش مانع وصلشان به من میشد به همین دلیل شماها تمام عیار وارد این جنگ نشدید . امکان ندارد با وجود این موانع به من گرایش پیدا کنید، شما باید خالص شوید تا لایق من شوید. رجوی و بویژه مریم هرگز در بکارگیری این کلمات محدودیتی برای خودشان قائل نبودند. مسعود و مریم تلاش می کردند که اعضای سازمان را به نقطه ای برسانند که در ذهنشان احساس گناه و در نهایت اعتراف کنند به اینکه به رجوی خیانت کرده اند. و این نقطه مطلوب و هدف غایی رجوی از نشست های ۵ روزه بود تا سناریوهای بعدی خودش را پیش ببرد.

شکست «فروغ جاویدان» و در ادامه، بحث های «تنگه و توحید» در نشست ۵ روزه جمع بندی عملیات، نقطه عطفی در قرارگرفتن رجوی در جایگاه رهبری بی منطق و غیرپاسخگو با ایدئولوژی خاص در مسیر فرقه‌سازی بود. که باعث شد مجاهدین از یک گروه سیاسی با ایدئولوژی خاص (التقاطی) به یک فرقه با عقاید خاص تر تبدیل شوند.

بعد از این عملیات بود که جداسازی مردان از زنان بتدریج در سازمان شروع شد هرچند هنوز بحث های طلاق صورت نگرفته بود ولی در سالن های غذاخوری، در محل های کار و آموزش‌ها، در پمپ بنزین و در همه جا جداسازی مردان از زنان شروع شد و مرزهایی برای ارتباط بین این‌دو جنس وضع گردید.

پس از عملیات فروغ جاویدان و آثار مخربی که بر پیکره سازمان گذاشت ، شمار زیادی از اعضا و وابستگان تشکیلات در عراق و اروپا تلاش کردند از سازمان جدا شوند هرچند با خشونت درون ‎گروهی مواجه شدند ولی بهرحال روزنه هایی وجود داشت که بتوانند جان خود را از دست این سازمان نجات دهند.

شکست مجاهدین در این عملیات باعث شد سازمان کاملا به صورت یک فرقه بسته و مخوف در بیاید و تمامی روزنه‌های امید به دنیای آزاد بر روی اعضای آن بسته شود و این تازه آغاز راه بود . . .
ادامه دارد…

نوشته طلوع و غرب یک زندگی – قسمت شانزدهم اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.