ابتدا بهت زده شدم ولی بلافاصله با هیجان از خانه بیرون رفتم تا با اتوبوس خودم را به میدان ولی‌عصر و از آنجا به میدان رضایی‌ها (پس از انفجار “هفتِ ‌تیر” نام گرفت) برسانم. خط 2 از ونک به یوسف‌آباد و آنگاه به سمت راه‌آهن می‌رفت. در دلم یک احساس شادی توأم با دلهره داشتم، چون آیت‌الله بهشتی را -بنا به آموزه‌های سازمان مجاهدین- یک روحانی با گرایش به غرب می‌دانستم که می‌خواهد ایران را با کمک ژنرال‌های “سیا” دوباره به دهان آمریکا برگرداند!

تعجب نکنید، از سال 1359 تا زمانی که ایشان ترور شد، سیاست اصلی مسعود رجوی، ترور شخصیتی ایشان بود. من آن زمان 15 سال داشتم و به تازگی وارد دبیرستان شده بودم. مهمترین مسئولیت سازمانی ما، نوشتن شعارهای “بهشتی، بهشتی، به هویزر عضو سیا چه گفتی؟” بود. کوچه و خیابان و مدرسه را پر از این شعار کرده بودیم. سازمان در نشست‌های آموزشی و تشکیلاتی، به ما اینگونه تلقین کرده بود که بزرگترین هدف ما مبارزه با امپریالیسم آمریکاست و وظیفه میلیشیا آمادگی برای این نبرد است، اما کسانی چون بهشتی که با ژنرال‌های آمریکایی زدوبند دارند، می‌خواهند ایران را مجدداً وابسته به آمریکا کنند.

البته مسعود این دیدگاه را نسبت به امام هم داشت ولی هنوز نمی‌توانست آنرا علناً بیان کند چون بخشی از هواداران و میلیشیای سازمان هم برای امام خمینی ارزش و احترام قائل بودند. اگر از همان ابتدا ایشان را هم مورد اتهام قرار می‌داد، مشروعیت خودش از دست می‌رفت. به همین خاطر ابتدا از حزب جمهوری و شهید بهشتی شروع کرد و آنگاه به امام رسید. ایجاد نفرت بین هواداران سازمان و حزب جمهوری و شخص بهشتی، از مهمترین اقدامات مسعود در آن ایام بود. به همین خاطر ما از همان کودکی و نوجوانی با نفرت نسبت به شهید بهشتی پرورش یافته بودیم و تغییر این خصلت راحت و ساده نبود.

انفجار حزب جمهوری و شهادت آیت الله بهشتی

همینطور که در اتوبوس نشسته بودم و فکر می‌کردم، بناگاه 3 دختر جوان که کمی از من بزرگتر بودند، با گریه سوار اتوبوس شدند، و من برای لحظاتی دچار تردید شدم. گریه‌های آنها قلبم را به‌درد آورده بود اما من یک میلیشیای دانش‌آموز مجاهدین بودم. کسی که در مدرسه علیه بهشتی و آمریکایی بودن وی شعار می‌نوشتم و کتک می‌خوردم تا مثلاً حقانیت سازمان را اثبات کنم. لذا نباید دچار تردید می‌شدم… میدان ولی عصر پیاده شدم و خط عوض کردم و به سمت مقر حزب جمهوری رفتم. سوار بر اتوبوس از کنار آن گذشتم. مردم زیادی با گریه و اندوه مشغول کنار زدن آوارها بودند. بدن‌های تکه تکه شده شهدا در دست مردم بود. از جمله یک پا که لای ملافه پیچیده شده بود و یک جوان با گریه آنرا روی دست می‌برد.

صحنه دردناکی که مسعود با وارد کردن مجاهدین به فاز نظامی، آنرا ترسیم کرده بود به وضوح در پیش چشمم بود. اولین محصول آن، یک اقدام شنیع تروریستی بود که در آن بیش از 100 ایرانی به‌جرم اینکه با نظر خودش مخالف بودند و به جمهوری اسلامی و رهبری آن اعتقاد داشتند، به شهادت رسیده و یا مجروح شده بودند. این اقدام به حدی مجرمانه و ضدانسانی بود که تا همین امروز سازمان مجاهدین رسماً به آن اعتراف نکرده است. اما خود مسعود بارها در نشست‌های مختلف به آن اعتراف داشت و این قضیه را به صدام و مسئولین استخبارات عراق هم گفته بود و تأکید داشت که فرانسه هم از این قضیه مطلع است ولی ما را تروریست نمی‌داند!

برای من که یک نوجوان 15 ساله بودم، دیدن این صحنه‌های دردناک قابل تحمل نبود، به همین خاطر از اتوبوس پیاده نشدم و بلافاصله هم به خانه برگشتم. با وجود اینکه صحنه‌های این حادثه برایم تلخ بود و همچنان تحت تأثیر آن دختران گریان بودم و می‌توانستم درد آنها را لمس کنم، اما تلاش داشتم خودم را راضی کنم که چون سازمان این عمل را انجام داده، یک اقدام درست و انقلابی است…

ساعاتی بعد در کنار مادرم بودم. شب هنگام دیدم که او ناخواسته مشغول گریه است. نمی‌دانستم علت چیست، اما روزهای بعد خبر کشته شدن برادر بزرگم را شنیدم و تازه فهمیدم مادرم چرا گریه می‌کند. یکی دو روز بعد، مادر و برادرم به زادگاهم بازگشتند اما به من اجازه بازگشت ندادند. گفتند همه هواداران مجاهدین در آنجا کشته و یا فراری شده‌اند و اگر تو هم برگردی کشته می‌شوی.

در خانواده ما، هرکس یک سلیقه داشت. در این میان، فقط من به دام مسعود رجوی افتاده بودم. بقیه دیدگاه‌ دیگری اعم از چپ تا راست داشتند. دومین برادر بزرگم که کمی پایین‌تر از میدان ونک زندگی می‌کرد، برخلاف من که هوادار مجاهدین بودم، حامی نظام و آیت‌الله بهشتی بود و تا اواخر جنگ تحمیلی نیز در وزارت دفاع حضور داشت و مشاور وزیر دفاع بود. وی هنگامی که خبر شهادت دکتر بهشتی را شنید، به‌حدی ناراحت شد که سه روز، روزه گرفت و حتی با خواهر زن‌اش که آنجا میهمان بود و به شوخی سخنی در مورد شهید بهشتی بر زبان آورده بود، بشدت دعوا کرد و گفت اگر می‌خواهی از این حرف‌ها بزنی از خانه من برو!

اکنون سالیان طولانی است که از تشکیلات مافیایی و تروریستی رجوی جدا شده‌ام. در این مدت، برخلاف تمام سالیانی که اجازه فکر کردن و انتخاب آگاهانه و حتی مختارانه نداشتم، توانستم آزادانه بیندیشم و انتخاب کنم و بعد از فراز و نشیب‌هایی که در سالیان اول جدایی داشتم، بخوبی بفهمم که حقیقت، 180 درجه با آموزه‌های رجوی و آنچه در تصورات خودم داشتم تفاوت دارد. در این سالیان که سخنان ارزشمند، پرمحتوا، ضدامپریالیستی، عدالتجویانه و ضدنولیبرالیستی شهید بهشتی را گوش داده‌ام و مرور کرده‌ام، دچار تأسف شدم که چرا همان زمان به‌جای آشنایی با ایشان، با یک موجود جاه‌طلب و متوهم و فریبکار مواجه شدم که در عرض چندسال، هزاران ایرانی را ترور و هزاران نوجوان را به مسلخ مرگ کشانید!؟

نمی‌دانم چرا سرنوشت اینگونه رقم خورد، اما امروز خوشحالم که بالاخره در یک نقطه توانستم انحراف ایدئولوژیک مسعود و مریم را ببینم و نسبت به اهداف ضدایرانی و ضداخلاقی آنان به اشراف برسم و ببینم که آنها نه به دنبال عدالتجویی و “رسیدن به جامعه بی‌طبقه توحیدی” بودند و نه دنبال “مبارزه با امپریالیسم”، بلکه جز پیشبرد خط دشمنان ایران و دشمنان مولا علی، هدفی نداشتند!… و امیدوارم بقیه اعضای سازمان هم هرچه زودتر به آن برسند و جوانان ایرانی نیز اینرا بخوبی دریابند و خود را از تهدیدات و خطرات برهانند!
در چندسال گذشته، به این شناخت رسیده‌ام که برخلاف تصورات قبلی، شهید والامقام آیت‌الله بهشتی بود که به‌حق برابری و قسط و عدالت را دنبال می‌کرد. کسی که امروز سالگرد شهادت‌اش است و جایگاه او همچنان خالی است و رجوی بزرگترین خیانت را به ملت ایران و به پروژه عدالتجویی وارد کرد.

عجبا کسانی که قبلاً دم از مبارزه ضدامپریالیستی می‌زدند، خودشان در سالیان گذشته تمام عیار در خدمت امپریالیسم و صهیونیسم قرار گرفته‌اند و علیه ملت ایران فعالیت کرده‌اند، و کسانی که سازمان مجاهدین آنها را همدست امپریالیسم جلوه می‌داد، تمام عیار در مقابل امپریالیسم و صهیونیسم ایستادند و یا به شهادت رسیدند. و در این میان، مسعود و مریم که هزاران نوجوان ایرانی را با ادعای قسط و عدالت علوی به کام مرگ کشیدند، نهایتاً به اشرافی‌گری و سورچرانی افتادند، اما کسانی که آماج حملات وی قرار داشتند، با ساده‌زیستی باشکوه، به مقام شهادت نائل آمدند و میلیون‌ها انسان را در جهان به گریه واداشتند.

امیدوارم، نسل‌های جدید، اشتباهات ما را تکرار نکنند و اگر در مسیر اشتباه قرار گرفته‌اند، درس بگیرند و به مسیر درست بازگردند، قبل از اینکه مثل نسل ما قربانی مطامع ثروت‌اندوزانه و یا جاه‌طلبانه کسان دیگری چون مسعود و مریم شوند…

حامد صرافپور

نوشته باران اشک در شامگاه خونین 7 تیر اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

روز هفتم تیرماه ۱۳۶۰، بمبی مهیب در دفتر مرکزی حزب جمهوری اسلامی واقع در خیابان سپهبد قرنی تهران منفجر شد و در کمتر از چند ثانیه، جان هفتاد و دو تن از بلندپایه‌ترین مقامات نظام جمهوری اسلامی را گرفت. در میان کشته‌شدگان، دکتر محمد بهشتی، دبیرکل حزب و رئیس دیوان عالی کشور و ده‌ها نماینده مجلس، وزیر و مقام حزبی قرار داشتند. این فاجعه را می‌توان از نظر تعداد قربانیان در بالاترین سطح حاکمیتی یک کشور، بی‌ بدیل ترین عملیات تروریستی در تاریخ معاصر ایران دانست.
برای درک عمق این جنایت تروریستی، بازخوانی وضعیت سیاسی سال ۱۳۶۰ ضرورت دارد. در آن دوره، جمهوری اسلامی تازه‌پا با چند بحران همزمان روبه‌رو بود: جنگ تحمیلی عراق علیه ایران در جریان بود، منازعات جناحی میان حزب جمهوری اسلامی و جریان‌های رقیب اوج گرفته بود، و سازمان تروریستی مجاهدین خلق، پس از شکست در مبارزه سیاسی و انتخاباتی، علناً مسیر قهر مسلحانه را برگزیده بود. این سازمان، که تاریخچه‌اش آمیخته با ترور مستشاران آمریکایی در دوران پهلوی و سپس همکاری با عراق در جنگ بود، دیگر کشمکش ایدئولوژیک را بر نمی‌تافت و به خشونت مستقیم علیه رهبران انقلاب روی آورده بود.

حمایت تمام عیار مردمی از ایستادگی حکومت نوپای جمهوری اسلامی در برابر دشمن متجاوز بعثی و حامیانش در مرزها و خارج از مرزهای کشور سبب می شد ضعف تامین امنیت برای سطوح بالای حاکمیت تا حد مطلوبی پوشانده شود. تا آنجا که سازمان تروریستی مجاهدین خلق که مامور به راه اندازی جنگ تمام عیار داخلی بود باید از روش نفوذ به ارکان دولتی، اقدامات خصمانه اش را پیش می برد.

2- سعید کشمیری؛ چهره‌ نفوذی و نقش کلیدی خیانت

در میان عوامل اجرایی جنایت 7 تیر، نام سعید کشمیری به‌عنوان محوری‌ترین عنصر اطلاعاتی ـ عملیاتی مطرح است. کشمیری، که ظاهراً عضو حزب جمهوری اسلامی بود و در ساختار آن جایگاهی داشت، نمونه‌ برجسته‌ “نفوذ سازمان‌یافته” به قلب یک نهاد سیاسی محسوب می‌شود. تروریست های مجاهدین خلق از همان ابتدای انقلاب، سیاست ایجاد شبکه‌های پنهان در درون نهادهای دولتی و حزبی را دنبال می‌کردند و کشمیری ثمره‌ همین سیاست بود.

ماهیت نفوذ کشمیری چند لایه داشت:

نخست، دسترسی اطلاعاتی به برنامه‌ریزی جلسات و تجمعات حزبی،
دوم، اعتماد سازمانی که امکان حمل و جاسازی مواد منفجره را فراهم می‌کرد
و سوم، هماهنگی با شبکه‌ خارج از کشور سازمان مجاهدین برای زمان‌بندی دقیق عملیات.

پس از انفجار، کشمیری موفق به فرار از ایران شد و به پایگاه‌های تروریست های مجاهدین خلق پیوست. این فرار از پیش برنامه‌ریزی‌شده بود و نشان می‌دهد که عملیات نه یک اقدام فردی، بلکه پروژه‌ای کاملاً سازمان‌یافته بود.
جنایت تروریستی انفجار دفتر حزب جمهوری اسلامی، نمونه ای از همان بُعد رفتار منافق گونه تروریست های مجاهدین خلق است که سبب شد این تروریست ها در ایران با نام منافقین شناخته شوند. یعنی افرادی بمانند سعید کشمیری را در قامت دلسوز کشور و حاکمیت جا می زدند و در زمان و مکان مورد نیاز نقاب از چهره بر می دارند و جنایاتی هولناک بمانند شهادت آیت الله سید محمد بهشتی و 72 تن از یارانش را رقم می زدند.

3- تروریسم مجاهدین؛ نه مقاومت، بلکه انتقام‌گیری سیاسی

آیا اقدامات مسلحانه آن‌ها را می‌توان ذیل “مبارزه‌ مقاومت” تعریف کرد یا باید آن را در قالب تروریسم سیاسی طبقه‌بندی نمود؟ پاسخ این پرسش در خود ماهیت اهداف و روش‌های سازمان نهفته است. مجاهدین خلق در دوره‌ پس از انقلاب، نه نیروهای اشغالگر خارجی، بلکه مقامات منتخب و شهروندان ایرانی را هدف قرار می‌دادند. این انتخاب‌ها نشان‌دهنده‌ ماهیتی انتقام‌جویانه و قدرت‌طلبانه بود، نه آزادی‌خواهانه.

جنایت ۷ تیر ۱۳۶۰ درست چند هفته پس از آن رخ داد که سازمان در سی‌ام خرداد همان سال تظاهراتی مسلحانه برگزار کرده و سپس وارد فاز علنی ترور شده بود. این توالی نشان می‌دهد که انفجار دفتر حزب، واکنشی به سرکوب آن تظاهرات و تلاشی برای انتقام از رهبران سیاسی بود که سازمان را در مبارزه‌ انتخاباتی و ائتلافی شکست داده بودند. به عبارتی، وقتی مجاهدین از راه دموکراتیک به قدرت نرسیدند، مسیر خون را برگزیدند. این الگو را در ادبیات علوم سیاسی، “تروریسم ناشی از شکست استراتژیک” می‌نامند.
افزون بر این، همکاری مجاهدین با رژیم صدام حسین در جنگ علیه ایران ـ که از ۱۳۶۲ به بعد علنی شد، هر ادعایی درباره‌ی وطن‌دوستی یا انقلابی‌بودن آن‌ها را بی‌پایه می‌سازد. گروهی که با دشمن خارجی در حال جنگ علیه وطن خود همکاری می‌کند، دیگر در هیچ قاموس سیاسی‌ای نمی‌تواند مدعی مقاومت باشد.

سالاری

نوشته تروریسم، نفوذ و انتقام‌گیری؛ واکاوی جنایت ۷ تیر ۱۳۶۰ اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

ماه تیر در حافظه تاریخی ملت ایران، یادآور روزهایی تلخ و خونبار است. هفتم و هشتم تیر ۱۳۶۰ از مهم‌ترین مقاطع تاریخ معاصر ایران به شمار می‌روند؛ روزهایی که سازمان مجاهدین خلق به رهبری مسعود رجوی، پس از ناکامی در دستیابی به اهداف سیاسی خود، مسیر خشونت، ترور و حذف فیزیکی مخالفان را با شدت بیشتری در پیش گرفت.

در شامگاه هفتم تیر ۱۳۶۰، انفجار دفتر مرکزی حزب جمهوری اسلامی به شهادت آیت‌الله دکتر سید محمد حسینی بهشتی و ده‌ها تن از مسئولان کشور انجامید. این عملیات تروریستی توسط محمدرضا کلاهی صمدی، عضو نفوذی سازمان مجاهدین در حزب جمهوری اسلامی، اجرا شد. کلاهی پس از انجام این جنایت از محل حادثه گریخت و سال‌ها بعد با هویتی جعلی در خارج از کشور زندگی کرد. این اقدام بخشی از راهبرد خشونت‌آمیز سازمان مجاهدین به رهبری مسعود رجوی بود که با هدف ایجاد آشوب، ترور مسئولان و براندازی نظام جمهوری اسلامی دنبال می‌شد.

هشتم تیر؛ روز آشکار شدن ابعاد فاجعه

هشتم تیر، ملت ایران در سوگ این فاجعه بزرگ نشست. شناسایی شهدا، برگزاری مراسم تشییع و انعکاس گسترده این حادثه، ابعاد جنایت را بیش از پیش آشکار کرد. این رویداد نقطه عطفی در شناخت افکار عمومی از ماهیت خشونت‌طلبانه سازمان مجاهدین بود.

راهبرد رجوی؛ از ترور تا خیانت

مسعود رجوی، رهبر سازمان مجاهدین که از زمان حمله آمریکا به عراق در سال ۱۳۸۲ از انظار عمومی ناپدید شده و سرنوشت او همچنان در هاله‌ای از ابهام قرار دارد، سال‌ها سیاست مبارزه مسلحانه، ترور و خشونت را بر سازمان تحمیل کرد. نتیجه این سیاست، کشته شدن هزاران ایرانی از اقشار مختلف جامعه، از مسئولان عالی‌رتبه گرفته تا نیروهای نظامی و مردم عادی بود.
رجوی گمان می‌کرد با بمب‌گذاری، ترور و ایجاد رعب و وحشت می‌تواند مردم ایران را از نظام جمهوری اسلامی جدا کرده و زمینه سقوط آن را فراهم سازد، اما گذر زمان نشان داد که این محاسبه کاملاً اشتباه بود.

خشونت، شکست و انزوای مجاهدین

سازمان مجاهدین نه توانست حتی وجبی از خاک ایران را به تصرف درآورد، نه موفق شد پایگاهی در میان مردم ایران کسب کند و نه به اهداف سیاسی مورد ادعای خود دست یافت. در ادامه نیز با همکاری آشکار با رژیم صدام حسین در دوران جنگ تحمیلی، بیش از گذشته از ملت ایران فاصله گرفت و سرمایه اجتماعی خود را به طور کامل از دست داد.
کارنامه مسعود رجوی و سازمان تحت رهبری او نشان می‌دهد که ترور، خشونت و خیانت به وطن، هرگز جایگزین مشروعیت مردمی نمی‌شود.

درس ماندگار هفتم و هشتم تیر

امروز، بازخوانی حوادث هفتم و هشتم تیر تنها مرور یک واقعه تاریخی نیست، بلکه یادآوری این حقیقت است که خشونت و ترور، هرچند می‌تواند جان انسان‌های بی‌گناه را بگیرد، هرگز قادر نیست اراده یک ملت را در هم بشکند.
چهار دهه پس از آن جنایت، سازمان مجاهدین نه تنها به هیچ‌یک از اهداف خود دست نیافته، بلکه بیش از هر زمان دیگری با انزوای سیاسی و اجتماعی روبه‌رو است. آنچه از این سازمان در حافظه تاریخی ملت ایران باقی مانده، نه ادعاهای سیاسی، بلکه کارنامه‌ای آکنده از ترور، خشونت، خیانت و جنایت است؛ کارنامه‌ای که هرگز از یاد مردم ایران نخواهد رفت.

عباس جعفری، جداشده از سازمان رجوی

نوشته تروری که نتوانست ایران را به زانو درآورد اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

یکی از موضوعات مطرح شده در این جلسه، حادثه تروریستی 7 تیرماه سال 1360 و بمب گذاری دفتر حزب جمهوری اسلامی با عاملیت سازمان مجاهدین خلق بود.

در این جلسه شاهد عینی ماجرای 7 تیرماه می گوید: فضایی که آن روز در حزب جمهوری بعد از انفجار در همان ساعات اولیه به وجود آمد ذهن ها به سمت جریان نفاق یعنی سازمان مجاهدین خلق جهت پیدا کرد به دلیل اینکه اینها اعلام ورود به فاز نظامی کرده بودند و بعد در همان شب دنبال آقای کلاهی رفتند و فقط این سازمان اعلام ورود به فاز نظامی کرده بود و قتل های کور و شهادت نیروهای حزب اللهی و……که نتیجه این اقدام سازمان مجاهدین خلق بوده فرقان اصلا در این جریان نقشی نداشت و در اذهان هم نبود و عاملشون هم آقای کلاهی بود.

نوشته عملیات تروریستی ۷ تیر سال ۱۳۶۰ را چه گروهی انجام‌ داد؟ اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

سید محمد سجادی یکی از اعضای حزب جمهوری اسلامی و مجروح حادثه تروریستی سازمان مجاهدین خلق در انفجار دفتر حزب جمهوری اسلامی اظهار داشت: در انفجار دفتر حزب جمهوری اسلامی آسیب‌های متعددی پیدا کردم.

سجادی با بیان اینکه من خواستار احقاق حق قانونی خود و رفع تظلم هستم، گفت: پس از ۴۵ سال همچنان در حال درمان هستم.

وی ادامه داد: پس از انفجار و ترخیص از بیمارستان مجاهدین خلق دو بار سوء‌ قصد به جان من کردند و در شهر ری با چوب و باتوم به من حمله کردند.

این عضو حزب جمهوری اسلامی افزود: در این انفجار سمت چپ بدن من به شدت آسیب دید و چشم چپ من به کلی از بین رفت.

دفاع پرس

نوشته اظهارات مجروح حادثه تروریستی انفجار دفتر حزب جمهوری اسلامی اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

انفجار ساختمان حزب جمهوری اسلامی

مسعود رجوی که سال ها با ادعای “مبارزه با امپریالیسم و برپایی جامعه بی طبقه توحیدی” موفق شده بود هزاران دانش آموز و دانشجوی دارای روحیه انقلابی ضد امپریایست را جذب کند، اینک اقدام به حذف کلیدی ترین شخصیت های انقلابی و ضدآمریکایی با شیوه ای غیراخلاقی و ضدانسانی کرده بود و این بزرگترین خدمت به آمریکا بود. به همین خاطر، غربی ها نه تنها اقدام وی را محکوم نکردند، که حتی یکماه بعد (پس از فرار مسعود از ایران)، آنها را زیر چتر حمایت امنیتی و مالی خود قرار داده و به آنان پناهندگی عطا کردند.

این جنایت تروریستی بحدی در سطح جهانی نفرت انگیز بود که مسعود هیچگاه مسئولیت آنرا مستقیم برعهده نگرفت. بعدها در اسناد تصویری که از استخبارات رژیم بعث بدست آمد، مشخص شد در نشست های درونی و حتی در ملاقات با صدام حسین به انجام این ترورها اعتراف کرده و موسی خیابانی هم آنرا “سیلی بزرگ خلق” به بنیانگذار انقلاب خواند.

در طی سال های گذشته، بمبگذاری در اماکن عمومی (به عنوان یک ابزار برای برهم زدن ثبات دولت های مستقل) به صورت مستمر رخ داده که همه را به گروه تروریستی “داعش” نسبت داده اند تا متحدین غرب پاسخگوی دست داشتن در آن جنایت ها نباشند. روزی که مجاهدین دست به چنین اقدام شنیعی زدند، هنوز جریان داعش و القاعده بدست غربی ها و متحدین آنها در منطقه تولید نشده بودند و لذا می توان گفت که مسعود پایه گذار اینگونه ترورها در ایران و منطقه غرب آسیا بود. اما آیا وی تحت تعقیب قرار گرفت؟ آیا مریم رجوی در غرب به عنوان یک عنصر داعشی شناخته می شود و یا مورد تکریم سیاستمداران غربی است و از او در محافل مختلف استقبال می کنند؟ آیا زمانی که آمریکایی ها عراق را اشغال کردند و به پایگاه مجاهدین ورود کردند، با مسعود رجوی آنگونه برخورد کردند که سال ها بعد با ابوبکر البغدادی برخورد شد؟

خیر، برای غربی ها نه حقوق بشر و دمکراسی مهم است و نه اهمیتی به اقدامات تروریستی می دهند. این سیاستی است که غربی ها پیشه کرده اند وگرنه خودشان هم می دانند که مسعود رجوی اولین داعشی این منطقه بوده است.

امروز مسعود و مریم رجوی در بن بست مرگ گرفتار شده اند و در قعر باتلاق استیصال، به دریوزگی از غربی ها مشغول اند تا بلکه آنان را مورد حمایت قرار دهند و جلوی استرداد احتمالی آنها به ایران را بگیرند. امروز آنها بدون هیچ پایگاه مردمی و اجتماعی در داخل ایران، دست به دامان پارلمانترهای غربی شده اند. جریانی که در قلب های مردم جایگاه داشته باشد، در دل توفان هم نیازی به گدایی از بیگانگان ندارد و بر رحمت الهی و ملت خود تکیه می کند. روزگاری موسی خیابانی می گفت: “آینده از آن ماست، آینده از آن انقلابیون است، نیروهای میرا از صحنه حذف خواهند شد”. پس از 43 سال، اکنون تاریخ گواهی می دهد که چه کسانی میرا بودند و به تابوت تاریخ سپرده شدند.

حامد صرافپور

نوشته مسعود رجوی پایه گذار ترور های دست جمعی اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

نفوذی سازمان در حزب جمهوری اسلامی

در حزب جمهوری اسلامی “محمدرضا کلاهی”، عامل نفوذی مجاهدین خلق در حزب جمهوری اسلامی بود. فردی با ظاهر و رفتاری حزب‌اللهی که توانست اعتمادها را به خود جلب کند. “مهدی اصفهانیان” معروف به “سعید شاهسوندی”، از سران گروه مجاهدین خلق که بعدها از آن‌ها جدا شد، در خاطراتش می‌گوید: “روابط کلاهی با سازمان به صورت مخفی و با بخش‌های مخفی بود. آن موقع ما بخش “اطلاعات” و بخش”ارتش”داشتیم که بخش‌های غیرعلنی محسوب می شدند.” ظاهراً از نفوذی بودن “کلاهی”، تنها چهار نفر خبر داشتند: “مسعود رجوی”،”موسی خیابانی”، “هادی روشن روان”(از کادرهای اطلاعاتی) و “مهدی افتخاری”(مسئول بخش اطلاعات و معروف به فرمانده فتح‌ا…). “کلاهی” دانشجوی رشته برق دانشگاه “علم و صنعت” بود. او پس از پیروزی انقلاب اسلامی، به سازمان مجاهدین خلق پیوست. ابتدا عضو انجمن اسلامی دانشجویان دانشگاه علم و صنعت شد، اما پس از مدتی،با برنامه از پیش تعیین شده سازمان مجاهدین خلق، از انجمن اسلامی بیرون آمد و به عنوان پاسدار کمیته انقلاب اسلامی، به فعالیت پرداخت و چندی بعد عضو حزب جمهوری اسلامی شد. “کلاهی”به عنوان فردی منظم معروف بود. همین امر باعث شد مسئولیت‌های اجرایی در حزب را به او بسپارند. شاهسوندی می‌گوید: “کلاهی، مسئول برگزاری جلسات حزب جمهوری اسلامی بود. او تکنیسین برق هم بود و ضمناً، کارهای فنی و برق [دفتر مرکزی] حزب جمهوری اسلامی را هم به عهده داشت …” “کلاهی”، با این توانایی و جایگاه، خیلی راحت می‌توانست نقشه مجاهدین خلق را اجرا کند. با اطلاعاتی که “کلاهی” در اختیار سازمان مجاهدین خلق گذاشت، روز بمب‌گذاری تروریستی، 7 تیرماه 1360 تعیین شد.

آن انفجار مهیب …

اندکی به ساعت 9 شب مانده بود. جلسه هفتگی حزب جمهوری‌اسلامی، مطابق برنامه، آغاز شد. طبق دستور جلسه، قرار بود درباره موضوع مهار تورم صحبت‌هایی شود. وزیر بازرگانی هم آمده بود تا درباره این موضوع، مباحثی ارائه کند. حجت‌الاسلام “باغانی”، از نجات یافتگان حادثه 7 تیر، در گفت‌وگویی که خبرگزاری مهر آن را منتشر کرده‌است، می‌گوید: “وزیر بازرگانی وقت پشت تریبون رفت تا موضوع تورم را مطرح کند و بحث پیگیری شود، ولی یکی از اعضا، با اشاره به عزل بنی‌صدر از رئیس‌جمهوری، توسط حضرت امام، به شهید بهشتی پیشنهاد داد با توجه به اهمیت انتخابات، موضوع جلسه را به انتخابات ریاست جمهوری اختصاص دهیم … شهید بهشتی با تأیید این مطلب گفتند: چون موضوع جلسه، مهار تورم است، باید برای تغییر دستور جلسه رأی‌گیری شود. پیشنهاد این عزیز، از طرف دکتر بهشتی به رأی گذاشته شد که همه اعضا موافقت کردند و بحث مهار تورم به جلسات بعدی موکول شد و بحث انتخابات ریاست‌جمهوری در دستور جلسه قرار گرفت.”به این ترتیب، بحث درباره انتخابات ریاست‌جمهوری آغاز شد. حجت‌الاسلام “باغانی” توضیح می‌دهد: ” دکتر بهشتی پشت تریبون رفت و پس از بیان مقدماتی گفت: بحث انتخابات ریاست‌جمهوری یکی از مهم ترین مسائل کشور است و نباید دوباره، یک عنصر در آب و نمک خیسانده دشمن به جامعه تحمیل شود. در همین لحظه بود که انفجار رخ داد و فقط شعله های آتش و پایین آمدن سقف را به یاد دارم.” انفجار آن قدر مهیب بود که سقف سالن محل برگزاری جلسه فروریخت. در این اقدام تروریستی، آیت ا… دکتر بهشتی و 72 نفر از اعضای حزب جمهوری اسلامی به شهادت رسیدند.

خبر آنلاین

نوشته زوایای تاریخی کمتر گفته شده واقعه 7 تیر 1360 اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

نخست‌وزیر رجائی درباره‌ اقدامات سازمان مجاهدین خلق گفت: “سازمان از هر فرصتی استفاده می‌کرد که دست کم سه چیز را برای خودش آماده بکند. یکی از آنها اسلحه بود، به محض اینکه مردم ما در انقلاب پیروز شدند، این‌ها به انواع وسایل متوسل می‌شدند … برای روزی که در نظر داشتند، بعد از جمع‌آوری اسلحه، شروع کردند به جمع‌آوری امکانات مالی و تدارکاتی، از بردن ماشین‌ها گرفته تا بردن پول‌های نقد و اسناد و تصرف اماکن که مدت‌ها طول کشید تا مردم توانستند این اماکن را که آنها به زور گرفته بودند از آنها پس بگیرند. به موازات این دو کار، چیزی که برای همه ما تعجب‌آور باشد، اینها شروع کردند به شناسایی شخصیت‌هایی که ممکن است در آینده‌ی این انقلاب نقش داشته باشند.”

ابراهیم خدابنده از اعضای سابق سازمان مجاهدین خلق، در این خصوص گفت: “رجوی یک بار در صحبت­‌هایش گفت: “زمانی که انقلاب شد، همه سازمان‌ها و گروه‌­ها دنبال تشکیل حزب و کار سیاسی رفتند اما ما عاقل بودیم و از همان ابتدا رفتیم دنبال جمع‌ آوری سلاح، تشکیلات نظامی و فرستادن نفوذی.” فردای انقلاب، کار اصلی سازمان، فرستادن نفوذی بود؛ سازمان هر کسی را که جذب می ‌کرد، مثلا مانند کلاهی یا کشمیری، بلافاصله آن‌ها را برای نفوذ مأمور می‌کرد. بعضی‌ ها هم سرِ پستی که بودند، آن‌ها را جذب می ‌کرد، مانند سرهنگ بهزاد معزی؛ این شخص در نیروی هوایی بود، خلبان شاه بود؛ به ایران بازگشت و سازمان او را جذب کرد یا خیلی افراد دیگر. رجوی می ‌گفت این نفوذی های ما هر جا توانستند تأثیر گذاشتند مانند دفتر بنی‌­صدر و هر جا نتوانستند تأثیر بگذارند، آنجا را منفجر کردند، مانند حزب جمهوری اسلامی.”

رضا کیوان‌نژاد از اعضای سازمان مجاهدین خلق، درباره هدف سازمان از تجهیز و ذخیره سلاح گفت: “با اوج‌گیری و حاد شدن کامل جریانات در روزهای پیروزی انقلاب، خط سرقت سلاح و مهمات به وسیله افراد سازمان پیاده گردید. این خط عمدتاً به وسیله مرکزیت که آن موقع تشکیل شده بود از مسعود رجوی، موسی خیابانی، علی زر‌کش، مهدی ابریشمچی و عباس داوری بود… تحلیل این مسئله به وسیله مرکزیت این بود که از آنجا که رشد تضادهای دو جریان در نهایت به خشونت گراییده و با سلاح حل می‌شود، لذا باید برای این برخورد آماده گردید… سرقت سلاح و مهمات به وسیله گروهی به نام عملیات و تحت مسئولیت دو نفر از اعضای ارشد به نام‌های فاضل مصلحتی و حمید جلال‌زاده صورت می‌گرفت.”

سلاح‌های به غارت رفته، در خانه‌های اعضای سازمان یا در مکان‌های امن دیگر مخفی می‌شد. علاوه بر این، سازمان مجاهدین خلق به دلیل کمک‌های مالی بنی‌صدر توانسته بود مقدار قابل توجهی سلاح از طریق واسطه‌های عراقی از راه کردستان وارد کند.

احمدرضا کریمی، از اعضای سابق سازمان مجاهدین خلق، درباره‌ی قصد قبلی سازمان برای ترور آیت‌الله بهشتی پیش از پیروزی انقلاب اسلامی، نوشته است: “نکته‌ی مهمی که در ارتباط با مسائل فوق نباید از نظر دور بماند،‌ اعترافی است که وحید [افراخته] در مورد شهید بهشتی دارد. در تک نویسی وحید برای تقی شهرام، ‌آخرین عبارت آن این است که شهرام و دار و دسته‌اش قصد داشتند در سال ۱۳۵۴، دکتر بهشتی را ترور کنند. (‌حتماً برای این احتمال که مخالفت و عدم حمایت روحانیون را ناشی از ایشان می‌دانستند.) این اعتراف را در سال۵۹،‌ من در پرونده تقی شهرام دیدم و متأسفانه روی آن کار نشد؛ بالاخره تروری که توسط مرکزیت سال ۵۴ سازمان طراحی شده بود، در ۷ تیر ۱۳۶۰، توسط مرکزیت سال ۶۰ سازمان به اجرا در آمد.”

ابراهیم خدابنده در این باره گفته است: “رجوی از زندان پیام داد و این [جریان مارکسیستی تقی شهرام] را محکوم کرد که نَه! این جریان اپورتونیستیِ چپ ‌نما بوده و ما همچنان مسلمانیم و یک ۱۲ ماده‌ ای از زندان بیرون داد، ماده ۱۰ آن می‌ گوید: “تهدیدِ اصلیِ مبارزات ما جریان راست ارتجاعی است که ما با آن مبارزه می‌ کنیم.” این همان حرف تقی شهرام بود یعنی مسعود رجوی در آن ۱۲ ماده هارت و پورت کرده که نخیر ما مسلمانیم و مارکسیست نیستیم اما اصل مطلب همان حرف تقی شهرام بود که می‌گفت تهدید اصلی، تهدید جریان انقلابی است؛ یعنی جریان مذهبی مشکل آن‌ها بود که شاخص اصلی‌ اش شهید بهشتی بود. رجوی می ‌گفت: “وقتی که من از زندان آزاد شدم، تمام سعی ‌ام را کردم که نگذارم امام وارد ایران شود،” حتی به نزد آیت الله لاهوتی و افراد دیگری رفته بود که به امام خبر بدهید اینجا ما اطلاعات داریم، تهدید می ‌شود، اینجا برسد ترور می شود.”

آیت‌الله بهشتی در ابتدای انقلاب به خاطر القائات مجاهدین خلق و روزنامه‌های ضد انقلاب، همواره مورد تهمت و توهین بود. توطئه‌چینی برای عزل بنی‌صدر، آمریکایی و مدافع غرب بودن از جمله اتهاماتی بود که دکتر بهشتی صبورانه و مظلومانه با آن‌ها برخورد می‌کرد.

زمانی که سازمان با عزل بنی‌صدر احساس کرد که دیگر امکان پیشروی و کسب قدرت از طریق سیاسی مقدور نیست، به بهانه‌ای واهی اعلان جنگ مسلحانه داده، فعالیت‌های تروریستی خود را آغاز کرد و اولین ضربه‌ی هولناک را با انفجار دفتر مرکزی حزب جمهوری اسلامی و به شهادت رساندن 72 تن از مسئولان طراز اول مملکت، از جمله دکتر بهشتی، رئیس دیوانعالی کشور، وارد آورد.

سازمان مجاهدین خلق بر این گمان بود که آیت‌الله بهشتی بر روی امام خمینی نفوذ دارد و با کشتن او، نظام با مشکل جدی رو به رو خواهد شد. “مسعود خدابنده” عضو جدا شده سازمان، در این باره گفته است:”متاسفانه اشتباه محاسبه مجاهدین در مقابله با حکومت نه از این نقطه شروع شده بود و نه به این نقطه پایان یافت. شروع اشتباه محاسبه سیاسی مجاهدین تحلیلی بود که بواسطه آن از آغاز انقلاب، جناح حاکم و مغز متفکر و رهبر این جناح را آیت‌الله بهشتی دانسته و آیت‌الله خمینی را هم اگر چه همنوع ولی بازیچه تحلیل‌های وی می‌دید. این تحلیل حالا می‌گفت حکومت پس از حذف بنی‌صدر یکپارچه شده و دیکتاتور واقعی کشور اکنون آیت‌الله بهشتی است. پس با زدن این سر (آیت‌الله بهشتی) رژیم سرنگون خواهد شد.”

منبع: تاریخ ایران پس از انقلاب اسلامی، جلد چهارم

نوشته نفوذی های مجاهدین خلق – فاجعه هفتم تیر اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

عامل انفجار هفتم تیر، فردی به نام محمد‌رضا کلاهی، دانشجوی رشته برق دانشگاه علم و صنعت بود که پس از پیروزی انقلاب به سازمان مجاهدین خلق پیوست و با حفظ این عضویت، ابتدا پاسدار کمیته انقلاب اسلامی خیابان پاستور شد و بعد با هدایت سازمان، به داخل حزب جمهوری اسلامی راه پیدا کرد. او در حزب ارتقاء یافت و مسئول دعوت‌ها برای کنفرانس‌ها و میزگرد‌ها و جلسات شد. ضمن آنکه مسئول حفاظت حزب نیز گردید.

او بمب را با کیف دستی خود به داخل جلسه حزب جمهوری اسلامی واقع در نزدیکی چهارراه سرچشمه تهران انتقال داد و دقایقی قبل از انفجار، از ساختمان حزب خارج شد. پس از انفجار نیز مدتی در منزل یکی از اعضای سازمان متبوع خود مخفی شد و نهایتا از طریق مرزهای غربی کشور به عراق منتقل گردید. او در عراق با یکی از اعضای سازمان ازدواج کرد. اما در ۱۳۷۰ در فهرست اعضای “مسئله‌دار” سازمان قرار گرفت، در ۱۳۷۲ از سازمان جدا شد و در ۱۳۷۳ از عراق رهسپار آلمان گردید.

بعد از سقوط رژیم بعثی صدام در عراق ، نوارهای فیلمبرداری شده از ملاقات ها و مذاکرات فوق سری رجوی با مقامات اطلاعاتی و امنیتی این رژیم کشف شد و تعدادی از آنها در اروپا منتشر گردید . از جمله متن مکتوب پنج ملاقات رجوی طی سال های ۱۹۹۱ تا ۲۰۰۱ میلادی به همراه سی دی تصویری و صوتی آن در سال ۱۳۸۳ در قالب یک کتاب به ضمیمه سی دی ،‌ در لندن انتشار یافت . مسعود رجوی در یکی از این ملاقات ها صریحاً در مورد مسئولیت سازمان در انفجار هفتم تیر سخن می گوید . وی در دیداری با سپهبد طاهر جلیل حبوش رئیس سازمان کل اطلاعات عراق در سال ۱۹۹۹ میلادی (۱۳۷۸ شمسی) هنگام اشاره به سوابق روابط قبلی با آمریکا و فرانسه چنین می گوید : ” همانگونه که اطلاع دارید من در سال های ۱۹۸۱ تا ۱۹۸۶ در پاریس بودم ، در آن سال ها … به ما تروریست نمی گفتند ، هر چند که کاخ سفید و کاخ الیزه می دانستند ، با کاخ الیزه هم ارتباط داشتیم ، می دانستند که چه کسی حزب جمهوری را در ایران منفجر کرد … آنها می دانستند و خوب هم می دانستند ،‌ ولی صفت تروریست هم به ما نزدند .”

نتیجه اینکه از همان فردای پیروزی انقلاب اسلامی سازمان مجاهدین به کمک بنی صدر که سالها در فرانسه اقامت داشت در ارتباط با سرویس اطلاعاتی این کشور و سایر کشورهای غربی بویژه آمریکا قرار گرفت و با حمایت آنان وارد فاز نظامی شد تا خشونت طلبی و تروریسم را به عنوان یک راه کار با هدف براندازی نظام البته با ظاهری انقلابی بر مردم ایران تحمیل کند. خشونتی که حاصل آن تاکنون بیش از ۱۷ هزار شهید از تمامی قشرهای مردم ایران بوده است.

نویسنده : سعید پارسا

نوشته فاجعه‌ای که کاخ سفید و الیزه پیشاپیش از آن خبر داشتند اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

من (نگارنده) آن زمان در کلاس سوم راهنمایی، یکی از هزاران میلیشیای دانش آموزی این تشکیلات بودم و به یاد می آورم که چگونه مسعود به ما می آموخت که آیت الله بهشتی با «آمریکایی ها» زد و بند دارد و می خواهد دوباره ایران را به دامان امپریالیسم بیندازد و ما را وابسته به بیگانگان نماید. کمتر زمانی بود که اینگونه تحلیل ها و آموزش های تشکیلاتی به خورد ما که نوجوانانی پرشور و تحت تأثیر انقلاب بودیم، داده نشود و ما را نسبت به حزب جمهوری اسلامی و در رأس آن دکتر بهشتی دچار نفرت و کینه نکنند. از آنجا که همه ما به مسعود اعتماد کامل داشتیم، بدون ذره ای شک و شبهه، و بدون تحقیق، هر روز بیش از پیش از آیت الله بهشتی دچار نفرت می شدیم و شکاف “خودساخته” سیاسی و ایدئولوژیک با او را مدام عمیق تر می کردیم. مسعود کاری کرده بود که مطلقاً نتوانیم و نخواهیم سخنان مسئولین این حزب را هم بشنویم، بخوانیم و یا گوش کنیم. به همین خاطر هرگز به خود اجازه نمی دادیم سخنرانی های آیت الله بهشتی را دنبال کنیم و یا روزنامه “جمهوری اسلامی” که ارگان این حزب بود را هم ورق بزنیم و به صورت مستقل با اندیشه های او آشنا شویم. تنها چیزی که برای ما در آن زمان ارزش شده بود و همچون قرآن بدان چنگ می زدیم، فقط “نشریه مجاهد” و اندکی هم روزنامه “انقلاب اسلامی” وابسته به دکتر بنی صدر بود.

در چنین فضایی، سازمان ما را از زمستان 1359 وارد پروژه دیگری کرد که طی آن می بایست تمام خیابان ها، کوچه ها و مدارس شهر را با شعار فریبنده و دروغین “بهشتی به هایزر، عضو سیا، چه گفتی” پر می کردیم (مسعود رجوی مدعی بود که آیت الله بهشتی حین ملاقات با ژنرال هایزر، برای کشیدن دوباره ایران به زیر چتر وابستگی به آمریکا توافق کرده است). به این ترتیب من و صدها دانش آموزان ناآگاه میلیشیا، برای یک پروسه چند روزه کارمان خرید ماژیک و اسپری رنگ برای نوشتن اینگونه شعارها در مدرسه و کوچه های شهر بود. شعاری که خیلی زود بی پایه بودن آن اثبات شد و آیت الله بهشتی با خون خود و یارانش اثبات کرد که تنها گناه اش عدالتجویی و برهم زدن نظم موجود اشرافی گری و شکاف های طبقاتی بود.

نظر آیت الله بهشتی

42 سال بعد از آن حادثه خونین، امروز برای هر دانش آموز ایرانی روشن است که خون شهید بهشتی بدست ایادی آمریکا در ایران ریخته شد و آنکس که در خدمت آمریکا و سیا قرار گرفت و به آن افتخار کرد، مسعود و مریم رجوی و سایر سران مجاهدین خلق هستند که تمام عیار سیاست ضدایرانی امپریالیسم را علیه ایران و جمهوری اسلامی دنبال می کنند.
اقدام تروریستی انهدام مقر حزب جمهوری اسلام بحدی شیطانی و نفرت انگیز بود که مسعود رجوی تا به امروز جرأت نداشته بطور مستقیم مسئولیت آنرا بپذیرد و آنرا به خود نسبت دهد. اگرچه بعنوان یک عضو دانش آموزی این تشکیلات، از همان زمان تردیدی در انجام آن از سوی مجاهدین نداشتیم و مسئولین ما نیز اینرا به ما گفتند و موسی خیابانی هم در زمستان همان سال (1360) در آخرین پیام صوتی که برای مسعود رجوی فرستاده بود، آنرا “انفجار خشم خلق” نامید و از آن پس در نشست های درونی هم مسعود بارها به آن معترف شد و از این هم پا فراتر گذاشت و شخصاً به صدام حسین گفت اینکار بدستور خودش انجام شده و دولت های اروپایی هم مطلع هستند و چون با آن مخالفتی نداشتند ما را تروریست ننامیدند.

لابی گری مریم رجوی

امروز وظیفه هر آموزگار و استادی است که تجارب خونین گذشته را به دانش آموزان بیاموزد و آنان را از دامی که فرقه ها بر سر راه دانش آموزان می تنند برحذر دارند تا گرفتار تشکل ها و افراد سودجو و قدرت طلب نشوند و بدانند در ورای شعارهای زیبای آنان (که متناسب با هر برهه زمانی سر می دهند)، هزاران فریب نهفته است. و دیدیدم آنها که دم از جامعه بی طبقه توحیدی و امپریالیسم ستیزی می زدند، امروز نه تنها در زندگی اشرافی دست و پا می زنند، که حتی در سورچرانی با آمریکایی ها گوی سبقت از همگان ربوده اند، اما همچنان عوامفریبانه برای فقر مردم ایران اشک می ریزند. متقابلاً قربانیان ترور آنها هستند که الگوی عدالتجویی و نبرد با جهانخواران شده اند.

حامد صرافپور

نوشته یک درس بزرگ تاریخی در سالگرد 7 تیر اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

محمدحسن اصغرنیا از اعضای شورای مرکزی و مسئول آموزش حزب جمهوری اسلامی و از بازماندگان انفجار ۷ تیر ۱۳۶۰ در مقر این حزب، دراین‌باره بیان می‌کند: «حزب جمهوری اسلامی هر هفته یکشنبه‌ها بعد از نماز مغرب و عشا جلساتی داشت، اگرچه دستور جلسه هفتم تیرماه در رابطه با تورم و گرانی بود، اما شهید بهشتی عنوان کردند که موضوع مهم‌تری هست و باید به آن پرداخته شود، ایشان ضمن صحبت در رابطه با وضعیت حساس کشور از نبود گزینه برای کاندیداتوری ریاست جمهوری در حزب جمهوری اسلامی سخن گفته و سپس بر این مسئله که بیرون از حزب رجایی گزینه مناسبی است، تأکید کردند».

به روایت این شاهد عینی انتهای سخنرانی دکتر بهشتی یعنی درست در همین لحظه بمب منفجر شد و صدای انفجار مهیبی تمام سالن را پر کرد.

نقش مجاهدین در حادثه هفتم تیر
مرتضی محمدخانی از دیگر بازماندگان این حادثه برشدت انفجار تأکید کرده و گفته است: «آن شب وقتی بمب منفجر شد همه ناله می‌کردند و شهادتین می‌گفتند، اما بعد از چند دقیقه صداهای کمتری به گوش رسید و ظاهراً بسیاری از آنان که ناله می‌کردند، شهید شدند. شدت انفجار آن‌قدر زیاد بود که طاق سقف ویران شد در چنین شرایطی ظاهراً جرثقیلی آورده بودند تا این طاق ویران را بردارند، اما زنجیر جرثقیل پاره شد و دوباره آوارهایی بر سر حادثه دیدگان ریزش کرد. در حقیقت این طاق ویران روی آوار افتاد. صداهای زیادی از پشت‌بام به گوش می‌رسید و آن‌طور که متوجه شدم، نجات حادثه دیدگان از زیر آوار کار سختی بود و نمی‌دانستند چه‌کار کنند».

محمدرضا کلاهی عامل ترور هفتم تیر
طبق بررسی‌هایی که بعد از انفجار انجام شد، عامل این حادثه تروریستی فردی به نام محمدرضا کلاهی است. محمدرضا کلاهی از اعضای مجاهدین خلق بود که ابتدا به‌عنوان کاردان فنی تجربی تجهیزات صوتی وارد حزب جمهوری اسلامی شد بعد از مدتی ارتقا درجه یافت و مسئول هماهنگی جلسات شد.
او در روز هفت‌تیر ۱۳۶۰ به‌وسیله یک کیف‌دستی دو بمب کوچک را وارد ساختمان اصلی حزب جمهوری اسلامی می‌کند. یکی از بمب‌ها را زیر تریبون شهید بهشتی و دیگری را بروی یکی از ستون‌های اصلی ساختمان قرار می‌دهد که با انفجار آن‌ها سقف ساختمان فرومی‌ریزد.
وی بعد از انفجار به فرانسه فرار می‌کند و بعد از مدتی به هلند می‌رود. او بعد از خروج از ایران نام خود را به «علی معتمد» تغییر می‌دهد و بنا به اخبار منتشر شده در آذر ۱۳۹۴ در شهر المیره هلند با اصابت گلوله از فاصله نزدیک به هلاکت می‌رسد.

مجاهدین خلق عامل اصلی حادثه هفتم‌تیر هستند؟
مسعود خدابنده عضو اسبق سازمان مجاهدین خلق و از نزدیک‌ترین حلقه‌ها به مسعود رجوی، در سال ۱۳۷۵ از سازمان جدا شد. او درباره عملیات تروریستی ۷ تیر می‌گوید: «در مورد انفجار دفتر نخست‌وزیری و دفتر حزب جمهوری اسلامی، فکر نمی‌کنم کسی در بین اعضاء، هواداران، اعضای شورا و یا جداشدگان وجود داشته باشد که نداند آن انفجارها کار سازمان بوده. بله! رجوی بارها در جلسات این مسئولیت را پذیرفته و البته آن روزهایی هم که مسئولیت را با کنایه می‌پذیرفت (می‌گفت این خشم خلق قهرمان بود که این کار را کرد) به خاطر حضورش در فرانسه بود که با رفتن به عراق این قید دیگر برایش وجود نداشت».

موضوع دیگری که باید به آن بپردازیم قدرت بمب‌هایی است که در آن سالن منفجر شد. اگر نگاهی به گذشته و اقدامات گروه مجاهدین خلق بکنیم، می‌بینیم که این گروه معمولاً یا با سلاح گرم و یا با بمب‌های ضعیف عملیات انجام می‌دانند و توانایی ساخت چنین بمب‌هایی را نداشتند؛ که در این صورت وجود این بمب‌ها دو حالت دارد؛ یک اینکه این بمب‌ها را سازمان‌های جاسوسی کشورهایی مانند اسرائیل و آمریکا به آن‌ها داده باشند و یا اینکه این بمب‌ها غنائمی باشند که از خالی کردن اسلحه‌خانه‌های ارتش در اول انقلاب به‌دست‌آمده باشند.

حمایت‌های آمریکا از مجاهدین
خدابنده درباره حمایت‌های آمریکا از سازمان مجاهدین خلق به رسانه‌ها می‌گوید: وقتی مجاهدین خلق از عراق اخراج شدند، آمریکا با پرداخت حدود سی میلیون دلار (سه پرداخت ده میلیون دلاری) به آلبانی و فشارهای سیاسی و خارج کردنِ سازمان از لیست تروریستی امریکا و اروپا، دولت آلبانی را وادار کرد که این‌ها را بپذیرد. خیلی از عملیات‌ها را سازمان دستوری انجام می‌داد. مثلاً ترور صیاد شیرازی با دستور صدام صورت گرفت؛ یعنی صدام بابت این کار به رجوی پول داد. نوارهایش هم وجود دارد. حتی رجوی سر قیمت این کار چانه می‌زد. زدنِ صیاد شیرازی هیچ ربطی به رجوی نداشت. او پول گرفت تا این کار را بکند؛ یعنی یک حرکت کاملاً مزدورانه انجام داد.

نوشته در حادثه هفتم تیر، بمب ها را چه کسی به مجاهدین داده بود؟! اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

البته لازم به توضیح است که رجوی مدعی بود که سازمانش جریانی ضد امپریالیسم و تنها نیرویی است که استقلال کشور را محقق میسازد و حتی جمهوری اسلامی را متهم میکرد که در نهایت وابسته به امپریالیسم خواهد شد و با همین بهانه افرادی را جذب میکرد و حتی در سال 60 مسئولیت انفجار و حادثه هفتم تیرماه را به عهده نگرفت و این ملاحظات داخلی آنها بوده چرا که هنوز افرادی مانیپوله و مغزشویی نشده بودند و رجوی آن ها را آماده میکرد. اما سال 1382 در قرارگاه اشرف سابق ، ترورهای هفتم تیر و هشتم شهریور سال های 1360 و 1362 را از افتخارات سازمان و فرقۀ منحوس خود نام برد.

معمولا فرقه ها برای رسیدن به اهداف پلید خود این گناه ها را در ذهن اعضای خود درست جلوه داده و با سوء استفاده از مذهب و برداشت وارونه از آن شستشوی مغزی میدهند و برای کسب منافع و حفظ قدرت از آن بهره برداری می کنند و از این گناه ها عبور مینمایند.

سازمان موسوم به مجاهدین خلق که همان فرقۀ رجوی است از جمله این فرقه هاست که میتوان با شهامت گفت در نوع خود پیچیده ترین و مخرب ترین فرقۀ قرن حاضر و هزاره سوم است که با ” تکبر و غرور” اقدام به ” ترور” مینماید .

بیژن

نوشته نفاق در پوشش تریبون حادثه هفتم تیر اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

در واقع مجاهدین خلق نه تنها علاقه‌ای نداشتند که خود را در قالب یک ساختار حزبی متعارف در حکومت جدید دخیل کنند بلکه با برگزاری رژه و تشکیل ارتش میلیشیا سعی داشتند قدرت نمایی کنند. در کتاب سازمان مسعود نوشته محسن زال آمده است که «در جلسات خصوصی رهبران سازمان حتی افسوس می‌خوردند که چرا در ابتدای انقلاب چندین پادگان را تصرف نکرده‌اند تا بتوانند از آن به عنوان ظرفی برای جذب نیرو و گسترش توان نظامی استفاده کنند».

وابستگی مسعود رجوی به قدرت قهرآمیز سلاح، حتی در سخنرانی او در دانشگاه تهران نیز مشهود بود: «مشت را با مشت و گلوله را به گلوله پاسخ می‌دهیم». بنابراین هنگامیکه مسعود رجوی دریافت که در ساختار قدرت جایی ندارد ، به ویژه پس از عدم موفقیت نیروهای سازمان در کسب کرسی در انتخابات مجلس، نمایش فاجعه بار سی خرداد را به راه انداخت.

درپی ازل بنی صدر از ریاست جمهوری، مسعود رجوی فرصت را برای بریدن کامل از حکومت مناسب می بیند. افراد رده بالای دیگری در سازمان همچون مهدی ابریشمچی و موسی خیابانی نیز اعلام می‌کنند که عملا وارد فاز نظامی شده‌اند. محسن زال در این باره می‌نویسد: «بعد از این جریانات سازمان که تا قبل از آن بیشتر با عنوان جنبش ملی مجاهدین بیانیه می‌دهد، که میتوانست در گام های بعدی این جریان را به حزبی قانونی تبدیل کند، با تحلیل جدید تشکیلات بیانیه ای به نام “سازمان” مجاهدین خلق صادر می‌کند. این بیانیه با نام سازمان نشان از بازگشت به شکل قبلی و ماهیت چریکی دارد. آرایش و بروز تشکیلات به سرعت تغییر کرده و نیروها تا جایی که ممکن است دوباره نامرئی شده و به زیر زمین می‌روند و رویارویی خونین آغاز می‌گردد.»

انفجار دفتر حزب جمهوری اسلامی در هفتم تیرماه 1360، اولین عملیات بزرگ و خونین مجاهدین خلق پس از ورود به فاز نظامی است که سازمان هیچ وقت رسما مسئولیت آن را نمی‌پذیرد اما مستقیما بارها نفس عملیات را تایید می‌کند. زال می‌نویسد: «با شروع نبرد، سازمان نخست دست به زدن “سرنظام” باز می‌کند و بلندپایگان بسیاری را ترور می‌نماید و در مرحله بعد به ترورهای کوری دست می‌زند که از نظر سازمان زدن “سرانگشتان” نظام است.»

برای مجاهدین خلق، علاوه بر بیش از هفتاد نفری که در دفتر حزب جمهوری اسلامی کشته شدند، سرانگشتان  نظام مردم کوچه و خیابان بودند، از پسر بچه‌ای که در کوچه بازی می‌کرد تا دختری که به کلاس خیاطی می‌رفت، از پسر ارمنی که از سرکار برمی‌گشت تا دربان فلان اداره دولتی. در واقع، مسعود رجوی حقانیتی برای خود قائل بود که سعی داشت با ترور و کشتار آن را اثبات کند اما چهل سال گذشت و اثبات نشد.

مزدا پارسی

نوشته تحلیلی بر انفجار دفتر حزب جمهوری اسلامی توسط مجاهدین خلق اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

حدود ساعت 21 روز هفتم تیر 1360 دو بمب بسیار قوی در محل دفتر مرکزی حزب جمهوری اسلامی واقع در خیابان سرچشمه تهران منفجر شد، که بر اثر شدت انفجار قسمت‌ هایی از ساختمان فروریخت و موجب شهادت آیت الله دکتر سید محمد حسینی بهشتی رئیس دیوان عالی کشور و دبیرکل حزب جمهوری اسلامی و ده ‌ها تن از مقامات مملکتی و نمایندگان مردم در مجلس شورای اسلامی و چند تن از وزرا گردید.

سازمان مجاهدین خلق – عامل این حادثه و ترور شهید بهشتی – بر این گمان بود که وی بر روی امام خمینی نفوذ دارد و با کشتن او نظام با مشکل جدی رو به رو می شود. مسعود خدابنده، عضو جداشده از سازمان مجاهدین خلق، در یادداشتی در بی بی سی فارسی در 30 خرداد 1390 این برداشت را اینگونه بیان می کند:

“متاسفانه اشتباه محاسبه مجاهدین خلق در مقابله با حکومت نه از این نقطه شروع شده بود و نه به این نقطه پایان یافت. شروع اشتباه محاسبه سیاسی مجاهدین خلق تحلیلی بود که بواسطه آن از آغاز انقلاب جناح حاکم و مغز متفکر و رهبر این جناح را آیت الله بهشتی دانسته و آیت الله خمینی را هم اگر چه همنوع ولی متأثر از تحلیل های وی می دید. این تحلیل حالا می گفت حکومت پس از حذف بنی صدر یکپارچه شده و قدرت واقعی کشور اکنون آیت الله بهشتی است. پس با زدن این سر (آیت الله بهشتی) رژیم سرنگون خواهد شد.”

یکی از مسائل عمده درباره مسئولیت انفجار تروریستی ساختمان حزب جمهوری اسلامی و شهادت شخصیت های برجسته، این است که سازمان مجاهدین خلق هرگز به طور رسمی مسئولیت انفجار را برعهده نگرفت. ابتدا تصور می شد که ملاحظاتی در غرب وجود دارد اما بعدها مشخص شد که اعضا و هواداران سازمان در آن زمان آماگی پذیرش چنین اقدامی را نداشتند.

بعد از سقوط رژیم بعثی صدام در عراق، نوارهای فیلمبرداری شده از ملاقات ها و مذاکرات فوق سری رجوی با مقامات اطلاعاتی و امنیتی این رژیم کشف شد و تعدادی از آنها در اروپا منتشر گردید. از جمله متن مکتوب پنج ملاقات رجوی طی سال های 1991 تا 2001 میلادی به همراه سی دی تصویری و صوتی آن در سال 1383 در قالب یک کتاب به ضمیمه سی دی،‌ در لندن انتشار یافت. مسعود رجوی در یکی از این ملاقات ها صریحاً در مورد مسئولیت سازمان در انفجار هفتم تیر سخن می گوید.

وی در دیداری با سپهبد طاهر جلیل حبوش رئیس سازمان کل اطلاعات عراق در سال 1999 میلادی (1378 شمسی) هنگام اشاره به سوابق روابط قبلی با آمریکا و فرانسه چنین می گوید: “همانگونه که اطلاع دارید من در سال های 1981 تا 1986 در پاریس بودم، در آن سال ها … به ما تروریست نمی گفتند، هر چند که کاخ سفید و کاخ الیزه می دانستند، با کاخ الیزه هم ارتباط داشتیم، می دانستند که چه کسی حزب جمهوری را در ایران منفجر کرد … آنها می دانستند و خوب هم می دانستند،‌ ولی صفت تروریست به ما نزدند.”

لازم به ذکر است که ضبط تلویزیونی این جلسه و سایر مذاکرات رجوی و مقامات امنیتی رژیم بعث عراق به طور مخفیانه و توسط سرویس اطلاعاتی عراق صورت پذیرفته بود که پس از تصرف آرشیوهای فوق سری مراکز اطلاعاتی به دست گروهی از مردم و نیروهای مبارز عراقی کشف شد. آن بخش از نوارهای منتشره در لندن توسط یک نماینده برجسته پارلمان اروپا به نام بارونس اِما نیکلسون از عراق خارج شده و در اختیار ناشران آن قرار گرفت.

در تحقیقات مشخص شد این عمل وحشیانه که نزدیک به یکصد تن کشته و مجروح داشت توسط سازمان تروریستی مجاهدین خلق تدارک دیده شده بود و یکی از افراد موثر در این جنایت فردی به نام محمدرضا کلاهی شناسایی شد.

محمدرضا کلاهی دانشجوی سال اول رشته برق دانشگاه علم و صنعت ایران بود که در حین وقوع حادثه‌ متواری شد. او سپس به عراق رفت و با خورشید فرجی ازدواج نمود و در سال 1370 مسئله دار و خواهان جدایی شد و نهایتا در سال 1372 به آلمان رفت.

روز ۱۵ دسامبر ۲۰۱۵ (۲۴ آذر ۱۳۹۴)، علی معتمد، تکنسین برق ۵۶ ساله که ساکن شهر کوچک المیره در نزدیکی آمستردام بود، با شلیک یک گلوله به سرش کشته شد. مقتول عازم محل کارش بود و تیراندازی در آستانه در خانه ‌صورت گرفت. عوامل قتل بلافاصله از صحنه گریختند و سپس اتومبیل ب ‌ام‌ و مسروقه مورد استفاده را آتش زدند.

کمی بعد معلوم شد که علی معتمد، مردی که سرگرم یک زندگی آرام خانوادگی بود، عامل بزرگترین سوءقصد تاریخ جمهوری اسلامی با نام واقعی محمدرضا کلاهی صمدی است. او سال‌ها با هویت مستعار در هلند زندگی کرده بود. انگشت اتهام به سوی سازمان مجاهدین خلق نشانه رفت چرا که صرفا آنها از هویت اصلی مقتول و حضورش در هلند اطلاع داشتند و زنده ماندن و افشاگری های احتمالی او دیگر برایشان خطرناک بود.

عاطفه نادعلیان

نوشته در چهلمین سالگرد انفجار تروریستی 7 تیر 1360 اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

فرقه مجاهدین خلق در رابطه با این اقدام مهیب تروریستی موضعی دوگانه اتخاذ کرد. ابتدا در جمع بندی یکساله این اقدام تروریستی را ضربه ای به راس رژیم بمثابه بی آینده کردن آن عنوان کرد و ادعا نمودند جمهوری اسلامی از فردای بعد از انفجار دیگر بی آینده و به سرنگونی کوتاه مدت نزدیک شده است.

موسی خیابانی جانشین مسعود رجوی هم طی پیامی انفجار دفتر حزب جمهوری را سیلی سنگین به گونه رژیم تحلیل کرد که درنهایت با از دست دادن تعادلش بر اثر این ضربه سرنگون خواهد شد. مسعود رجوی و دیگر رهبران فرقه مجاهدین خلق تحلیل شان این بود که مردم بعد از آن به صحنه خواهند آمد و قیام گسترده اجتماعی در حمایت از این اقدامشان رژیم را جارو خواهد کرد ! ولی روز 8 تیر و به محض انتشار خبر انفجار حزب و ترور دکتر بهشتی و دیگر اعضای حزب مردم بصورت گسترده در محل انفجار حاضر شدند و مراسم های گسترده عزاداری در اعتراض به این اقدام در تمامی شهرها برگزار کردند.

بسیاری از رهبران کشورهای جهان و منطقه و از جمله یاسر عرفات رییس سازمان آزادیبخش فلسطین این اقدام تروریستی را محکوم و با رهبران دولت ایران ابراز همدردی کردند. مسعود رجوی که با موج محکومیت این اقدام تروریستی اش از طرف رهبران جهان مواجه شد بناچار طی یک عقب نشینی آن را به انفجار خشم خلق ربط داد و از پذیرش مسئولیت مستقیم آن خودداری نمود در حالیکه برای مصرف داخلی در نشست های تشکیلاتی با افتخار از آن یاد می کرد.

عامل بمب گذاری، فرد نفوذی مجاهدین خلق بنام محمدرضا کلاهی بود که جزء نیروهای خدماتی حزب بشمار می رفت و بعد از انفجار به خارج کشور گریخت. محمدرضا کلاهی صمدی متولد 8 خرداد 1338 عضو نفوذی مجاهدین خلق بود که بعنوان کاردان فنی تجربی تجهیزات صوتی در حزب جمهوری اسلامی کار می کرد. وی بمب بسیار قوی را با خود به مقر حزب برده وپس از انفجار حزب به بهانه خرید بستنی و با یکدستگاه موتور از صحنه گریخته و از مرز غرب کشور به مجاهدین خلق در عراق پیوست.

در تشکیلات مجاهدین خلق سالها از محافظین مسعود رجوی بود. وی بعد از مسئله دار شدن درخواست جدایی از تشکیلات را نمود .
مسعود رجوی برای اینکه مانع از جدایی وی شود برخلاف رسم معمول که وی در تشکیلات با نام مستعار فعالیت می کرد وهیچ یک از اعضا از سابقه وی اطلاعی نداشتند در یک نشست عمومی وی را علنی کرد و خطاب به اعضا گفت: ایشان همان محمدرضا کلاهی معروف منفجر کننده حزب جمهوری اسلامی است و برای خالی کردن ته دل کلاهی به وی گفت اگر بخواهی از تشکیلات جداشوی ما چتر حمایت امنیتی را از سر شما برمیداریم و با توجه به اینکه نیروهای امنیتی جمهوری اسلامی مثل سایه بدنبال تو هستند جان سالم بدر نخواهی برد.

وی درنهایت بعنوان پناهنده به کشور هلند رفت ونام مستعار علی معتمد برای خود انتخاب نمود. وی در 24 اذر 1394 در شهر المیره هلند در خیابان و از نزدیک مورد هدف دو مرد ناشناس قرار گرفت و دربیمارستان جان سپرد. او در این شهر بعنوان برقکار در شرکت برق رسانی اینکو کار می کرد.

با توجه به اینکه مسئولین مجاهدین خلق فقط از محل اختفای وی خبر داشتند گمانه زنی هایی وجود دارد که مسعود رجوی برای راحت شدن از شر افشاگری های احتمالی وی در رابطه با انفجار حزب جمهوری اسلامی دستور قتل اورا صادر کرده باشد. سرنوشت رقت برانگیز محمدرضا کلاهی و انفجار تروریستی دفتر حزب جمهوری اسلامی که بدلیل عدم درک مسعود رجوی از شرایط مشخص جامعه ایران و میزان پایگاه اجتماعی جمهوری اسلامی درمیان مردم ناشی می شد و توهم احمقانه وی که گویا با ترور مسولین بلند پایه دیگر کار حکومت تمام است باعث گردید که فضای جامعه هرچه بسته تر گردد و از طرف جمهوری اسلامی انفجارات مهیب و ترورهای کور با موج دستگیری ها واعدام ها پاسخ داده شود. تحلیل رجوی این بود که با انفجار حزب جمهوری و ترور بالاترین مسئولین، رژیم چند صباحی بیشتر پایدار نخواهد بود. تحلیلی که همانند تمامی پیش بینی های رجوی عملا رنگ واقعیت بخود نگرفت بلکه باعث متلاشی شدن تشکیلات این فرقه تروریستی گردید.

اکرامی

نوشته بر سر عامل انفجار 7 تیر حزب جمهوری اسلامی چه آمد؟! اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.