در ادامه، آقای گل‌ریزان گفت: زمانی که عباس در عراق بود، من چندین بار به عراق سفر کردم و می‌خواستم عباس را از پادگان اشرف نجات دهم، اما متاسفانه موفق نشدم. از زمانی که آن‌ها را به آلبانی منتقل کردند، دیگر نتوانستم کاری برای آزادی عباس انجام دهم؛ ان‌شاءالله که عباس خودش را از آن کمپ آزاد کند و به آغوش خانواده برگردد.

فواد بصری و ولی الله گل ریزان

نوشته گفتگوی فواد بصری با ولی الله گل ریزان اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

نوشته استمداد پدری سالمند برای نجات فرزندش از اسارتگاه مانز آلبانی اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

در این دیدار ابتدا فواد بصری وضعیت اعضا در کمپ آلبانی را برای آقایان حسین رضایی و بهمن هاشمی تشریح کرد. فواد بصری گفت: اعضا در کمپ آلبانی از هر گونه آزادی محروم هستند. سران تشکیلات رجوی به اعضا اجازه نمی دهند اعضا از کمپ خارج شوند.

در ادامه آقای هاشمی گفت: چندین سال است از برادرم خبری ندارم. تا به حال تماسی با خانواده خود نگرفته و امیدوارم خودش به این نتیجه برسد که سالها عمر خودش را بیهوده از بین برده است و خودش برای آینده خودش تصمیم بگیرد.

در این دیدار همچنین آقای رضایی گفت: من هم امیدوارم برادرم حسن چشمان خودش را باز کند و ببیند در چه مسیری قرار دارد. مسیری که به بن بست خورده است. امیدوارم برادر من هم برای آینده خود تصمیم درستی بگیرد .

دیدار فواد بصری با بهمن هاشمی و حسین رضایی

نوشته دیدار فواد بصری با بهمن هاشمی و حسین رضایی اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

نامه نخست؛ خانواده‌های ایرانشهری: درخواست شناسایی وضعیت و برقراری تماس

نخستین نامه از سوی جمعی از خانواده‌های ساکن شهرستان ایرانشهر نوشته شده که هر یک، یک یا چند نفر از نزدیک‌ترین اعضای خانواده خود (خواهر، برادر، فرزند یا والدین) را در مقر سازمان مجاهدین خلق در آلبانی دارند. بر اساس متن نامه، این افراد بیش از دو دهه است که در کمپ‌های محصور این سازمان -نخست در عراق و از سال ۲۰۱۵ در آلبانی- نگهداری می‌شوند و امکان هیچ‌گونه تماسی با خانواده‌های خود نداشته‌اند.
خانواده‌ها در این نامه با اشاره به نقش تاریخی و بی‌طرفانه صلیب سرخ در وصل خانواده‌ها در شرایط جنگ، اسارت و جدایی اجباری، چهار خواسته مشخص را مطرح کرده‌اند:

پیگیری و تأیید وضعیت جسمی و روانی و محل دقیق اقامت هر یک از اعضای خانواده و اطلاع‌رسانی به خانواده‌ها؛

میانجی‌گری برای برقراری تماس تلفنی یا تصویری منظم و مستمر میان هر خانواده و عضو خود؛

بررسی امکان برگزاری دیدار حضوری تحت نظارت کمیته بین‌المللی صلیب سرخ، در مکانی بی‌طرف و خارج از کنترل مستقیم مسئولان مجاهدین خلق؛

ارائه گزارشی شفاف و مکتوب از نتیجه پیگیری‌ها به خانواده‌های درخواست‌دهنده، حتی در صورت عدم موفقیت.

نامه با عنوان “خانواده‌های اعضای محصور شده در مقر سازمان تروریستی مجاهدین خلق، موسوم به اشرف ۳” به امضای خانواده‌های زیر رسیده است:
خانواده مرید افرازه
خانواده نادر باسری
خانواده کریم پرست
خانواده خدابنده دامنی
خانواده شهرام دژکامه
خانواده عثمان سپاهیان
خانواده محمداکبر رودینی
خانواده جهانبخش شیرخانزهی
خانواده فاطمه نصرتی مقدم
خانواده شهبخش میهنی
خانواده احمد متحدی
خانواده یعقوب ناروئی مقدم

نامه دوم؛ خانواده‌های سراوانی: زنگ خطر برای پدران و مادران سالخورده

نامه دوم را خانواده‌هایی از شهرستان سراوان نوشته‌اند که لحن و فوریت آن نسبت به نامه نخست محسوس‌تر است. این خانواده‌ها با اشاره به این‌که عضوی از خانواده‌شان بیش از دو دهه پیش و در سنین جوانی با وعده‌های دروغین کار و رفاه توسط سازمان مجاهدین خلق فریب داده شده و سال‌ها در کمپ‌های این سازمان در عراق و سپس آلبانی نگهداری می‌شود، تأکید کرده‌اند که والدین و اغلب دلواپسانشان در ایران اکنون در سنین بالای هفتاد و هشتاد سال قرار دارند و نگران آن‌اند که بدون دیدار دوباره عزیزانشان که اسیر تشکیلات رجوی هستند از دنیا بروند؛ سرنوشتی که متاسفانه برای چند تن از خانواده های انجمن نجات در سال‌های اخیر رخ داده است.

این خانواده‌ها با استناد به تجربه صلیب سرخ در تسهیل دیدارهای انسان‌دوستانه در شرایط اضطراری و پایان عمر (End-of-life visits)، خواسته‌های زیر را مطرح کرده‌اند:

شناسایی و اولویت‌بندی فوری پرونده والدین سالخورده یا دارای شرایط جسمی حساس؛

ترتیب دادن دیدار حضوری اضطراری، حتی کوتاه و تحت نظارت، پیش از وخیم‌ترشدن وضعیت سلامت والدین؛

در صورت عدم امکان دیدار حضوری، برقراری دست‌کم یک تماس تصویری یا تلفنی فوری میان والد و فرزند؛

رسیدگی سریع‌تر از روال معمول به این دسته از درخواست‌ها، با توجه به ماهیت فوریتی آن‌ها.

این نامه با عنوان “درخواست فوری پدران و مادران سالخورده و خانواده اعضاء سراوانی سازمان مجاهدین خلق از صلیب سرخ” و با امضای خانواده‌های زیر ارسال شده است:

خانواده محمدشریف نجاریان
خانواده نظرمحمد پرکی کوشانی
خانواده علیرضا حدادشستان
خانواده عبدل احد سعیدی
خانواده نوید دهواری
خانواده سلمان دهواری
خانواده تاج بخش دلاوری

زمینه ماجرا
بر اساس ادعای خانواده‌های امضاکننده این دو نامه، اعضای موردنظر آن‌ها از دو تا چهار دهه قبل با شرایط مختلف از جمله وعده های دروغین کاریابی، فریب اسرای جنگی، فراخوان های دهه 60 سازمان برای پیوستن هواداران به ارتش موسوم به آزادیبخش در عراق و … به سازمان تروریستی مجاهدین خلق پیوسته یا جذب آن شده و برای سال‌های طولانی در پادگان اشرف در عراق نگهداری می‌شدند. پس از سرنگونی صدام حسین و تغییرات امنیتی منطقه، این سازمان از سال ۲۰۱۶ به بعد اعضای خود را به ترانا و سپس به اردوگاهی در نزدیکی شهر مانز در آلبانی، که به «کمپ اشرف ۳» معروف است، منتقل کرد. خانواده‌های ساکن ایران در طول این سال‌ها بارها اعلام کرده‌اند که امکان تماس تلفنی، تصویری یا حضوری با فرزندان یا سایر بستگان خود در این کمپ را نداشته‌اند.

هر دو نامه اکنون در انتظار پاسخ کمیته بین‌المللی صلیب سرخ هستند؛ نهادی که به موجب اساسنامه خود، وظیفه میانجی‌گری بشردوستانه در موارد جدایی اجباری خانواده‌ها، اسارت و بحران‌های انسانی را بر عهده دارد.

سالاری

نوشته خانواده‌های ایرانشهری و سراوانی خواستار مداخله فوری صلیب سرخ شدند اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

یکی از این مادران آسمانی که تا لحظه مرگ فرزندش را فراموش نکرد و عکس او را هر کجا که می رفت حتی در اتاق عمل و بیمارستان به همراه داشت، مرحومه تاج الدوله حیدریان (عمه تاجه) مادر اسیر مهدی حمیدفر است .

این مادر که با رنج و سختی فرزندش را بزرگ کرده بود در سالیانی که خانواده ها به عراق سفر می کردند و در پشت دربهای اردوگاه اشرف به تحصن می نشستند همراه آنان بود و هر بار چندین ماه را در آنجا می گذراند به امید اینکه شاید فرزندش را ببیند یا ملاقات کند تمام سختی های این مسیر را تحمل کرد. سرما و گرمای عراق را به جان خرید تا فرزندش را نجات دهد اما دریغ از یک ملاقات ساده . سران مجاهدین هرگز به این مادر اجازه دیدار با فرزندش را ندادند و دیدار آنها به قیامت افتاد.

مادر مهدی حمیدفر

مرحومه تاج الدوله حیدریان از مادران سخت کوش و پرتلاش و همراه با انجمن نجات بود که همیشه پای کار بود و معمولا هر روز با کادر انجمن استان تماس تلفنی برقرار می کرد تا شاید خبری از فرزندش بگیرد .
انجمن نجات به پاس زحمات این مادر و برحسب وظیفه یاد و خاطره این مادر را گرامی می دارد .

روح تمام مادران آسمانی به ویژه این مادر گرامی شاد .

نوشته به یاد مادران چشم انتظار که آسمانی شدند اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

من با محمد رضا علاوه بر این که مدتی در شهرستان ساری در دبیرستان عسکری سلیمی همکلاس بودیم، در داخل تشکیلات سازمان هم به مدت 23 سال گرچه در یک یکان نبودیم ولی همدیگر را در مناسبت های مختلف می دیدیم و معمولاً در صحبت هایمان خاطرات گذشته را یادآوری می کردیم. در این ملاقات وقتی آقای علیرضا خزایی را دیدم به یاد محمدرضا افتادم. و به او گفتم خصوصیات اخلاقی محمدرضا مشابه شماست ، محمدرضا هم مانند شما انسان خونگرمی بود. در این گفتگوی صمیمانه که با علیرضا داشتم خاطراتی که با محمدرضا در امام زاده عباس ساری داشتم را تعریف کردم. خلاصه از هر دری سخنی گفته و یاد او را گرامی داشتیم .

اما وقتی حال و احوال مادر محمدرضا را پرسیدم ، آهی از نهادش بلند شد و گفت مادرم همواره به یاد محمدرضا است. آرزو می کند حداقل صدایش را بشنود. فک کنم اگر این آرزو محقق گردد حداقل 10 سال به عمرش اضافه می شود وی عنوان داشت آیا یک ارتباط تلفنی خرجی دارد چرا نباید محمدرضا با ما تماس داشته باشد؟ این مادر مگر چه گناهی کرده؟ چرا رجوی به اعضایش اجازه نمی دهد که با خانواده تماس بگیرند ؟ مادر من دلش خوش است که در آخرهای عمرش صدای فرزندش محمدرضا را بشنود. سالیان طولانی است که محمد رضا با ما تماس نگرفته است. حسرتش به دل مادرم مانده است. همواره به یاد اوست و از دوری او رنج می برد. به من می گوید تنها آرزویم این است که یکبار هم شده صدای محمدرضا را بشنوم .

آقای خزائی در ادامه گفت: حتی زندانی ها هم اجازه تماس و حتی ملاقات با خانواده هایشان را دارند. اما در داخل تشکیلات رجوی این حق شناخته شده را برای اعضاء نادیده می گیرند.

و در انتها خطاب به محمد رضا گفت: اگر مادرت را دوست داری، اگر به خانواده ات اهمیت میدهی، به خاطر مادرت هم شده با خانواده ات تماس بگیر، می فهمم رجوی هیچ حق و حقوقی برای شما قائل نیست اما اگر بخواهید و سماجت بخرج دهید می توانی حقی که بر گردن توست را نسبت به مادرت ادا کنی.

به امید روزی که علاوه بر استقلال عملی ، استقلال فکری ، ذهنی ، اندیشه و انتخاب آزادانه داشته باشی . مادرت چشم انتظار توست از این مسئله به سادگی عبور نکن .

محمد رضا گلی

نوشته ملاقات گلی اسکاردی با برادر محمدرضا خزائی در دفتر انجمن نجات اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

نوشته گفتگوی صمیمی با رضا اکبری نسب اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

تولد خانم دقتکار

هشتم مرداد سالگرد تولد ایشان بهانه ای شد تا هر چند مختصر و چکیده ، گذری داشته باشیم بر فعالیت‌های خیرخواهانه ایشان در حوزه انجمن نجات گیلان که در قالب کلیپ تصویری روایت شده است.

نوشته فعالین انجمن نجات همراه همیشگی خانواده ها اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

مادر اسماعیل پور محمدعلی بازکیایی

متوفی: مرحومه مغفوره مولود طریقتی مادر اسماعیل پور محمدعلی بازکیایی از اعضای اسیر رجوی در اسارتگاه مانز آلبانی

والدین دردمند و چشم انتظار اسماعیل بازکیایی برای رهایی دلبندشان از اسارت رجوی خیلی تلاش کردند اما متاسفانه تحقق آرزوهایشان را ندیدند و این مادر بیمار و چشم براه (مولود طریقتی) بدرود حیات گفت و به آرامش رسید.

بنده از ۴۵ سال پیش با مادر آشنا شدم وقتی با شور و ذوق فراوان برای ملاقات دلبند فریب خورده اش به زندان می آمد.

بله با اسماعیل در زندان بسیج و مالک اشتر لاهیجان با هم بودیم و چوب خام خیالی خود را می‌خوردیم و گمان میکردیم کعبه آمال و نوعدوستی خود را پیدا کرده ایم که در گذر زمان فهمیدیم سرابی و دروغی بیش نبود.
و اما مادر در ملاقات‌هایش همواره سفارش میکرد که به عقل بیایید و دروغ رجوی را باور نکنید و زندگی تان را خراب نکنید و حیف است که بجای تحصیل در دانشگاه در زندان بمانید.

بخاطر دارم ۹ سال پیش که به عیادتش رفتم در ایوان خانه برای من چایی آورد و گفت یادت هست حرفم را گوش نکردید و پی رجوی رفتید و جوانی تان را از دست دادید. باز خدای را شکر که تو برگشتی و تشکیل خانواده دادی و ایکاش اسماعیل من هم برمی گشت و حسرت به دل نمی ماندم.

والدین چشم انتظار اسماعیل پور محمد علی بازکیایی

البته ملاقات‌های دیگری هم با این پدر و مادر مهربان روستایی داشتم که همیشه دعای آنان رهایی تمام اسیران رجوی و بازگشت شان به دنیای آزاد و آغوش گرم خانواده بود.

طی دو دهه گذشته هر وقت پدر رنجدیده به دفتر انجمن می آمد بدنبال رهایی اسماعیل بود و بارها با مشقات فراوان به عراق ناامن و اشرف مضمحل شده رفت ولی هیهات که هیچگاه به آرزویش نرسید تا بتواند پسرش را در آغوش بگیرد.

درگذشت مادر مولود طریقتی برایم خیلی سنگین و پرخاطره بود و قلبم شکست.

روحش شاد و قرین رحمت ابدی

علی پوراحمد

نوشته مادران، منتظران بدرود یافته – قسمت سی و دوم اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

انجمن نجات با تمرکز بر وضعیت این خانواده‌ها، فعالیت خود را بر بازتاب دغدغه‌های آنان، شنیدن روایت‌هایشان و پیگیری مطالباتشان درباره برقراری ارتباط با عزیزانشان قرار داده است. از نگاه این خانواده‌ها، بخش مهمی از رنج آنان ناشی از سیاست‌ها و ساختارهای سازمان مجاهدین خلق به رهبری مسعود رجوی و مریم رجوی است؛ سازمانی که به باور آنان با ایجاد فاصله میان اعضا و خانواده‌هایشان، موجب شکل‌گیری سال‌ها دوری و بی‌خبری شده است.

خانواده‌ها؛ محور اصلی فعالیت انجمن نجات

یکی از محورهای اصلی فعالیت انجمن نجات، توجه به خانواده‌هایی است که سال‌ها در انتظار خبری از عزیزان خود بوده‌اند. پدران، مادران، همسران، خواهران و برادرانی که تنها خواسته‌شان دانستن وضعیت عزیزانشان و برقراری دوباره یک ارتباط انسانی است.

برای این خانواده‌ها، یک تماس کوتاه، یک پیام یا حتی دریافت نشانه‌ای از وضعیت فرد مورد نظر، می‌تواند پس از سال‌ها انتظار اهمیت زیادی داشته باشد. آنان تأکید دارند که مسئله اصلی، پیش از هر موضوع دیگری، یک دغدغه خانوادگی و انسانی است.

بازتاب صدای خانواده‌های آسیب‌دیده از جدایی

انجمن نجات تلاش کرده است روایت‌ها، نامه‌ها و درخواست‌های خانواده‌هایی را منتشر کند که خود را آسیب‌دیده از جدایی تحمیل‌شده توسط ساختار سازمان مجاهدین خلق می‌دانند. این خانواده‌ها خواهان شنیده‌شدن صدایشان و توجه به پیامدهای عاطفی و انسانی دوری طولانی از عزیزانشان هستند.
از دید این خانواده‌ها، سال‌های بی‌خبری و محدودیت در ارتباط، رنجی فراتر از اختلافات سیاسی ایجاد کرده و به یک مسئله انسانی درباره حق ارتباط میان اعضای خانواده تبدیل شده است.

همدلی خانواده‌ها در مسیر پیگیری مطالبات

یکی از بخش‌های مهم فعالیت انجمن نجات، ایجاد ارتباط میان خانواده‌هایی است که تجربه‌های مشابهی از دوری عزیزانشان در سازمان تروریستی مجاهدین خلق دارند. این همدلی باعث شده بسیاری از آنان احساس کنند در مسیر دشوار پیگیری مطالبات خود تنها نیستند.
به اشتراک گذاشتن تجربه‌ها، حمایت عاطفی و همراهی میان خانواده‌ها، به عنوان عاملی برای حفظ امید و ادامه تلاش‌ها مطرح شده است.

امید به بازگشت ارتباط‌ها

از نگاه خانواده‌ها، مهم‌ترین خواسته، بازگشت امکان ارتباط آزاد و انسانی با عزیزانی است که سال‌ها از آن‌ها دور بوده‌اند. هر نشانه‌ای از ارتباط دوباره می‌تواند بخشی از نگرانی و رنج این خانواده‌ها را کاهش دهد.
این نگاه بر این باور استوار است که پیوند خانوادگی حتی پس از سال‌ها فاصله همچنان ارزشمند است و تلاش برای احیای این ارتباط، اقدامی انسانی و اجتماعی محسوب می‌شود.

رنج خانواده‌های داغدار

در کنار خانواده‌های چشم‌انتظار، خانواده‌هایی نیز وجود دارند که عزیزان خود را در جریان فعالیت‌ها و تصمیمات سازمان مجاهدین خلق از دست داده‌اند. آنان معتقدند بررسی سرنوشت این افراد و شنیده‌شدن روایت بازماندگان، بخشی از ضرورت توجه به پیامدهای انسانی عملکرد این سازمان است.

فعالیت انجمن نجات در حوزه خانواده‌ها بر محور حمایت از خانواده‌هایی شکل گرفته است که خود را متضرر از جدایی طولانی‌مدت عزیزانشان در سازمان مجاهدین خلق به رهبری مسعود رجوی و مریم رجوی می‌دانند.
برای این خانواده‌ها، امید، همدلی و پیگیری مستمر، سه عامل اصلی برای ادامه مسیر است؛ مسیری که هدف آن بازتاب صدای خانواده‌ها، حفظ پیوندهای انسانی و تلاش برای روشن‌شدن وضعیت عزیزانی است که سال‌ها از خانواده‌های خود دور مانده‌اند.

سالاری

نوشته انجمن نجات و تلاش برای حفظ پیوندهای خانوادگی اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

در این دیدار آقای غفارزاده نگرانی خود از بی توجهی سازمان های حقوق بشری نسبت به وضعیت اردوگاه مانز از ممانعت سران تشکیلات مجاهدین برای ایجاد ارتباط بین اعضای اسیر با خانواده هایشان را ابراز داشت.

وی گفت: سران مجاهدین درحالی از آزادی و حقوق بشر دم می زنند که خود ناقض اولیه ترین حقوق اعضای خود هستند. و آنان را از هرگونه ارتباط بیرونی بویژه با خانواده هایشان منع کرده اند بنحویکه این نوع قرنطینه ضد انسانی که از خاک عراق شروع و هم اکنون در خاک آلبانی ادامه دارد باعث گردیده اعضای نگوبخت گرفتار در فرقه رجوی به انواع بیماری های جسمی و روحی و روانی دچار شوند.

وی ابراز امیداوری کرد تا مقامات دولت آلبانی سازوکاری را فراهم آورند تا خانواده ها بتوانند به دور از هرگونه فشار و اذیت و آزاری با عزیرانشان در این کشور ارتباط گرفته و حتی با آنان دیدار کنند.

مسئول دفتر نمایندگی انجمن نجات نیز ضمن تشکر و قدردانی از زحمات بی دریغ خانواده داریوش فتاحیه ، ابراز امیدواری کرد مقامات دولت آلبانی با تغییر رویه در قبال فرقه تروریستی مجاهدین و احساس مسئولیت انسانی در قبال خانواده اعضای در بند این فرقه شرایط دیدار آنها را فراهم کنند.

لازم به ذکر است داریوش فتاحیه متولد 1335 شمسی در شهر ارومیه است که در حال حاضر 70 سال سن دارد. داریوش در سال 1363 در دام مجاهدین گرفتار آمد و با فریب به خاک عراق کشانده شد تا در جنگ ضد میهنی رجوی در کنار نیروهای صدام حسین بر علیه کشورش بجنگد.

پدر داریوش فتاحیه زمانی که در قید حیات بود بارها و بارها با نوشتن نامه به صلیب سرخ جهانی و ارگانهای بین المللی و حقوق بشر خواستار آزادی فرزندش از چنگال رجوی و دیدار با او شد، ولی هرگز سران مجاهدین به درخواست های پدر ستم دیده داریوش توجهی نکردند. نهایتا هم فخرالدین فتاحیه در سال 1394 در حسرت دیدار با فرزندش دار فانی را وداع گفت.

البته این تنها غم و اندوه خانواده فتاحیه نبود. صفیه اقبالی مادر چشم انتظار داریوش فتاحیه نیز در آذرماه 1396 رخ در نقاب خاک کشید. مادری که بیش از سی سال چشم انتظار بود و در فراق فرزند عزیزش می سوخت و می ساخت. وی به شدت در تب و تاب بود تا فرزند دلبندش داریوش را از اسارت و سیطره تشکیلات رجوی رها نماید.

اما رهبران سنگدل مجاهدین نه تنها به خواست مشروع و انسانی پدر و مادر داریوش پاسخی ندادند بلکه  به درخواست رهبران فاسد و بدنام مجاهدین یک نامه در یکی از  سایت های فرقه با نام داریوش بر علیه خانواده اش درج کردند تا بدین ترتیب ماهیت ضد انسانی و ضد حقوق بشری سران فرقه را بیش از پیش به نمایش بگذارند.

نوشته بی توجهی سازمان های حقوق بشری نسبت به وضعیت اردوگاه مانز آلبانی اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

خانواده‌های این افراد می‌گویند بسیاری از جوانانی که در شرایط مختلف جذب تشکیلات مجاهدین خلق شدند، پس از ورود به ساختار سازمانی، ارتباطشان با خانواده‌ها محدود یا قطع شد و برخی از آن‌ها برای سال‌ها از دسترس نزدیکان خود خارج شدند. انجمن نجات که توسط جمعی از خانواده‌ها و اعضای جداشده از این سازمان شکل گرفته، به محلی برای پیگیری وضعیت این افراد و رساندن صدای خانواده‌هایی تبدیل شده است که خواهان اطلاع از سرنوشت عزیزانشان هستند.

پرسش اصلی خانواده‌ها؛ عزیزان ما کجا هستند؟

یکی از مهم‌ترین مطالبات خانواده‌های مرتبط با انجمن نجات، پاسخ به یک پرسش ساده اما اساسی است: سرنوشت افرادی که سال‌ها پیش وارد این تشکیلات شدند چه شد؟

خانواده‌ها خواهان آن هستند که سرکردگان سازمان مجاهدین خلق اطلاعات دقیق و قابل بررسی درباره اعضای سابق و فعلی خود ارائه کند؛ از جمله:

*  وضعیت افرادی که سال‌ها هیچ ارتباطی با خانواده‌هایشان نداشته‌اند؛
*  شرایط خروج یا ماندن افراد در اردوگاه‌های سازمان؛
*  اسناد مربوط به مرگ یا مفقود شدن اعضا؛
*  امکان ارتباط آزاد افراد با خانواده‌هایشان بدون فشار تشکیلاتی.

این مطالبه در چارچوب یک اصل شناخته‌شده حقوق بشری مطرح می‌شود: حق خانواده‌ها برای دانستن حقیقت درباره سرنوشت عزیزانشان.

نگاه حقوق بین‌الملل به ناپدیدشدگی و حق دانستن حقیقت

در حقوق بین‌الملل، ناپدیدشدگی اجباری یکی از جدی‌ترین نقض‌های حقوق بشر محسوب می‌شود. کنوانسیون بین‌المللی حمایت از همه اشخاص در برابر ناپدیدشدگی اجباری، بر ضرورت تحقیق درباره سرنوشت افراد، پاسخگویی مسئولان و حق خانواده‌ها برای دریافت اطلاعات تأکید می‌کند.
البته در مفهوم حقوقی دقیق، ناپدیدشدگی اجباری معمولاً زمانی تعریف می‌شود که محرومیت از آزادی توسط مأموران دولتی یا گروه‌هایی با حمایت یا رضایت دولت انجام شده و سپس سرنوشت یا محل نگهداری فرد پنهان شود.
با این حال، خانواده‌هایی که درباره اعضای مفقودشده خود سؤال دارند، می‌توانند موضوع را از زوایای دیگری مانند نقض حقوق فردی، جلوگیری از ارتباط آزاد، محدودیت اطلاع‌رسانی، فریب در جذب نیرو و مسئولیت مدنی یا کیفری احتمالی بررسی کنند.

مسیرهای حقوقی که خانواده‌ها می‌توانند دنبال کنند

پیگیری حقوقی چنین پرونده‌هایی می‌تواند در چند سطح مطرح شود:

1- مستندسازی و جمع‌آوری شهادت‌ها
اولین گام هر پرونده حقوقی، ثبت دقیق اطلاعات است:

*  مشخصات فرد مفقودشده؛
*  زمان و نحوه پیوستن به سازمان؛
*  آخرین تماس با خانواده؛
*  شهادت اعضای جداشده؛
*  اسناد، نامه‌ها، تصاویر و مکاتبات موجود.

این مستندات می‌تواند برای طرح شکایت یا ارائه گزارش به نهادهای حقوق بشری مورد استفاده قرار گیرد.

2- مراجعه به نهادهای حقوق بشری بین‌المللی
خانواده‌ها می‌توانند موضوعاتی مانند قطع ارتباط اجباری، عدم دسترسی به اطلاعات و نگرانی درباره وضعیت افراد را با سازوکارهای حقوق بشری سازمان ملل و نهادهای مرتبط مطرح کنند.
سازمان ملل تأکید کرده است که خانواده قربانیان ناپدیدشدگی حق دارند حقیقت درباره سرنوشت فرد و شرایط ناپدید شدن او را بدانند و از امکان جبران خسارت برخوردار باشند.

3- مسئولیت مدنی و کیفری احتمالی
در صورت وجود شواهد درباره اعمال مجرمانه مشخص، از جمله نگهداری اجباری، شکنجه، تهدید، جلوگیری از آزادی رفت‌وآمد یا سایر رفتارهای غیرقانونی، امکان بررسی مسئولیت افراد حقیقی دخیل در تصمیم‌گیری‌ها و مدیریت تشکیلات وجود دارد.

نقش اعضای جداشده در روشن شدن واقعیت‌ها

یکی از منابع مهم برای بررسی وضعیت گذشته و حال سازمان‌ها، شهادت افرادی است که از ساختار داخلی، خارج شده‌اند. برخی اعضای سابق مجاهدین خلق در سال‌های اخیر درباره تجربه‌های خود از فضای تشکیلاتی، محدودیت ارتباط با خانواده و ساختارهای درونی سازمان صحبت کرده‌اند.
این شهادت‌ها به‌تنهایی جایگزین تحقیقات قضایی نیستند، اما می‌توانند در کنار اسناد دیگر، بخشی از روند بررسی تاریخی و حقوقی باشند.

انجمن نجات؛ تلاش برای تبدیل درد خانواده‌ها به مطالبه عمومی

انجمن نجات تلاش کرده است موضوع خانواده‌های چشم‌انتظار را از یک درد شخصی به یک مطالبه عمومی تبدیل کند. محور اصلی فعالیت این انجمن، برگزاری دیدارها، انتشار روایت خانواده‌ها و درخواست برای روشن شدن وضعیت افرادی است که سال‌ها از خانواده‌هایشان دور مانده‌اند.
برای بسیاری از این خانواده‌ها، مسئله اصلی تنها گذشته نیست؛ بلکه پاسخ به یک سؤال انسانی است: چرا پس از گذشت سال‌ها، هنوز برخی خانواده‌ها نمی‌دانند عزیزانشان چه سرنوشتی پیدا کرده‌اند؟
پرونده اعضایی که سال‌ها پیش جذب سازمان مجاهدین خلق شدند، موضوعی پیچیده با ابعاد انسانی، تاریخی و حقوقی است. خانواده‌های آنان خواهان شفافیت، دسترسی به اطلاعات و امکان پیگیری قانونی هستند. در چارچوب اصول حقوق بشر، هیچ فرد یا سازمانی نباید از پاسخگویی درباره سرنوشت انسان‌هایی که تحت کنترل یا مدیریت آن قرار داشته‌اند، مصون بماند.
مطالبه خانواده‌ها روشن است: حقیقت درباره سرنوشت عزیزانشان، حق ارتباط آزاد و پاسخگویی درباره سال‌هایی که از دست رفته است.

ضرورت همراهی خانواده‌ها با انجمن نجات؛ از پیگیری فردی تا مطالبه‌ای جمعی

تجربه سال‌های گذشته نشان داده است که پیگیری سرنوشت افراد جدا افتاده از خانواده‌ها، بدون همبستگی و همکاری جمعی، مسیر دشوارتری خواهد داشت. خانواده‌هایی که سال‌ها در انتظار خبری از عزیزان خود مانده‌اند، با پیوستن به انجمن نجات می‌توانند تجربه‌ها، اسناد و اطلاعات خود را در یک چارچوب منسجم‌تر ثبت و پیگیری کنند.
همراهی خانواده‌ها با انجمن نجات می‌تواند به مستندسازی دقیق‌تر پرونده‌ها، رساندن صدای افراد چشم‌انتظار به نهادهای حقوقی و حقوق بشری و افزایش مطالبه عمومی برای شفافیت کمک کند. هر خانواده‌ای که تجربه، خاطره یا سندی درباره وضعیت عزیز خود ارائه می‌کند، می‌تواند بخشی از پازل حقیقتی باشد که سال‌ها برای روشن شدن آن تلاش شده است.
هدف اصلی این همکاری، فراتر از یک پیگیری شخصی است؛ زیرا مسئله بسیاری از این خانواده‌ها، تنها یافتن پاسخ درباره یک فرد نیست، بلکه دفاع از حق ارتباط آزاد، حق دانستن حقیقت و جلوگیری از تکرار تجربه‌هایی است که باعث دوری طولانی‌مدت انسان‌ها از خانواده‌هایشان شده است.
انجمن نجات می‌تواند بستری برای هم‌افزایی خانواده‌ها باشد تا مطالبات آنان با صدایی واحد، مستند و منظم دنبال شود. همراهی خانواده‌ها با این مسیر، گامی برای تبدیل رنج‌های فردی به یک مطالبه حقوقی و انسانی گسترده‌تر و تلاش برای دستیابی به پاسخ درباره سرنوشت عزیزانی است که سال‌هاست در انتظار بازگشت یا شنیدن خبری از آنان هستند.

سالاری

نوشته انجمن نجات؛ صدای خانواده‌هایی که در انتظار پاسخ از مجاهدین مانده‌اند اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

خانم راهدار در حالیکه بشدت گریه میکرد، افزود: ” الان مادرم پیر و سالمند شده و در اثر سالیان چشم انتظاری منصور بینایی خودش را از دست داده و آلزایمر گرفته است و دائم با داد و فریاد منصور را صدا می زند و گریه می‌کند و من ماندم با یک پسر بچه بیمار تشنج کرده که چه خاکی روی سرم بریزم و این در حالی است که پدر نیز در چشم انتظاری منصور دق کرد و بالای سرم نیست تا مرهمی بر دردهایم باشد…”

مسئول انجمن نجات ضمن همدردی با این خواهر رنجدیده از ظلم و جور رجوی و اعلام حمایت و مساعدت لازم انسانی، گفت: ” اطمینان دارم خدا و کائنات و نفرین شما و دیگر خانواده های دردمند ، رجوی را خواهد گرفت و او را زمین گیرو نابود و مضمحل خواهد کرد. با این آرزو که تمام اسیرانش بتوانند به آغوش خانواده هایشان باز گردند.”

این خواهر دردمند در خاتمه تماس تلفنی خود ضمن قدردانی از مساعدت انسانی مسئول انجمن نجات گیلان از خدا خواست رجوی و اعوان و انصار پلیدش را به کیفر جنایاتش برساند تا اعضای اسیرش بتوانند در دنیای آزاد و در کنار خانواده خود نفسی تازه کنند و دوباره زندگی گرم و صمیمی بین شان شکل بگیرد .

دردهای بی پایان خانواده های اسیران رجوی تمامی ندارد و چه می‌توان کرد الا مقاومت و پایداری در راستای اضمحلال کامل سازمان تروریستی رجوی وطن فروش و ضد خانواده.

علی پوراحمد

نوشته نفرین بر رجوی خائن که برادرم را به اسارت گرفت اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

در این دیدار خانم زهرا اسدی و فرزندان ایشان از حضور اعضای انجمن نجات در منزلشان استقبال و به آنها خیرمقدم گفتند. خانم زهرا اسدی به اعضای انجمن نجات گفت از اینکه می بینم همواره شما در کنار ما خانواده ها برای نجات عزیزانمان هستید ممنون وسپاسگزارم وهمیشه می گویم خوش به حالتان که نجات یافتید و نزد خانواده هایتان برگشتید. ای کاش برادرم ابدال هم بتواند مثل شما روزی به آغوش خانواده اش برگردد. اما راستش بعد ازاینکه شنیدم او مجروح و مجبور به نشستن بر روی ویلچر شده با خودم می گویم شاید او هرگز نتواند برگردد. اما وقتی صحبت های امیدوارکننده شما را می شنوم باز امیدم به بازگشت ابدال زنده می شود .

خواهرزاده های ابدال رضا و فاطیما هم هر کدام به سهم خود به اعضای انجمن نجات خیرمقدم گفتند و ابراز کردند ما که خاطره ای از دایی ابدال نداریم اما بارها و بارها دیدیم که مادرمان درخلوت خودش زمزمه می کند و می گوید ابدال جانم کی برمی گردی؟ که واقعا برایش ناراحت و سعی می کنیم به او دلداری بدهیم .

خانواده ابدال اسدی

علی اکرامی مسئول انجمن نجات خوزستان ضمن تشکر از مهمان نوازی و ابراز لطف خانم اسدی و فرزندانش گفت: متاسفانه بعد از انتقال اعضا به کشور آلبانی نسبت به زمان حضور آنها در عراق شرایط سختی برای خانواده هایشان از بابت دسترسی آسان به آنها بوجود آمد. وی جهت اطلاع خواهر ابدال و فرزندان وی در خصوص مجروح و فلج شدن ابدال گفت: وضعیتی که ابدال و تعدادی دیگر مثل او در تشکیلات مجاهدین پیدا کردند فقط بدلیل اصرار بیهوده رجوی برای ماندن درعراق بود و او عمدا آنها را جلوی سربازان مسلح عراقی فرستاد که متاسفانه تعدادی هم نیز کشته شدند .

مسئول انجمن نجات در توضیحات پایانی خود به افشای ترفندهای رهبران مجاهدین برای ایجاد مسئله امنیتی برای خانواده های اعضایش اشاره کرد و گفت: متاسفانه در مواقع شرایط حساسی که در سالهای اخیر برای کشور بوجود آمده، سرکردگان مجاهدین اعضای خود را با ترفند هایی در هر دور مجبور کردند تا آنها خانواده های خود و بخصوص با فریب دادن اعضای جوانتر خانواده را برای انجام اقداماتی در جهت اهداف تشکیلات رجوی در شهر خود ترغیب کنند که همه خانواده های اعضا می بایست نسبت به این موضوع حساس و هوشیار باشند چون برای سرکردگان رجوی سلامت امنیتی خانواده های اعضایش اصلا مهم نیست و اتفاقا آنها بدنبال بهره وری سیاسی از ایجاد شدن مسئله امنیتی خانواده های اعضایش هستند. هرچند خوشبختانه و به لطف روشنگری اعضای انجمن نجات بخصوص در خوزستان و و از طرف دیگر هوشیار بودن خانواده های استان سرکردگان باند مخرب رجوی نتوانستند اهداف مورد نظر خود را پیش ببرند. یکی ازشگرد های فریبنده آنها استفاده از احساسات افراد جوانتر خانواده می باشد که در این خصوص لازم است اعضای بزرگ تر خانواده که شناخت بیشتری از ماهیت فریب کارانه این تشکیلات دارند از نسل جوان صیانت کنند.

خانم زهرا اسدی و فرزندانش در پایان ضمن تشکر مجدد از حضور اعضای انجمن نجات در منزلشان گفتند: خوشبختانه بدلیل روشنگری های شما اعضای انجمن نجات، ما نسبت به خطر این سازمان واقف هستیم. خانم زهرا اسدی در ادامه گفت: من برادرم ابدال را دوست دارم وامیدوارم که او بتواند هرچه زودترخودش را نجات دهد. و به او می گویم برادر خوبم از افتادن در دام رجوی نه خودت سود بردی و نه ما خانواده ات. بنابراین نگذار زندگی برادرزاده و خواهرزاده هایت دستخوش بازی های بیهوده رجوی شود.

نوشته دیدار اعضای انجمن نجات خوزستان با خانواده ابدال اسدی اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

تولد برادر اسماعیل پورحسن

ایشون طی دو دهه متوالی مجدانه در پی رهایی نازنین برادرش، فعالیت چشمگیری داشته است. سوای از ده‌ها دیدار در دفتر انجمن و ارسال نامه به مجامع بین المللی و … بارها و بارها هم بمنظور دیدار با برادر اسیرش با تحمل مشقات زیاد به عراق ناامن و اشرف مضمحل شده مسافرت نمود شاید که ختم به خیر شود و اسماعیل بتواند به وطن و کانون گرم خانواده برگردد ولی هیهات…

آقا مرتضی با دیدن غیر منتظره ما خیلی خوشحال شد و گفت: ” خیلی ممنونم آقای پوراحمد که به اتفاق همسرتان لطف کردین و برایم جشن تولد گرفتین و یه جورهایی سورپرایز شدم و شرمنده. انشالله پاسخ دل مهربان تان رو از خدا بگیرید و من هم بتوانم جبران کنم.”
آقا مرتضی در ادامه در جمع کوچیک و صمیمی مان گفت: ” حضور ارزشمند امشب شما من را به دوردست‌ها برد و دقیقا ۳۷ سال پیش بود که همچین شبی اسماعیل در میانه مرخصی از خدمت سربازی برایم کیک تولد گرفت و سورپرایزم کرد که هیچوقت از خاطرم نرفت و شما امشب آنرا برایم زنده کردید آقای پوراحمد.

درست است من یک سال دیگر به عمرم اضافه شده ولی امیدوارتر از قبل برای رهایی برادرم از صف رجویهای وطن فروش هر دستوری بفرمایید در خدمتم و کوتاه بیا نیستم.

من عزم جزم کردم تا آخرین دقایق حیاتم هم که شده اسماعیل را در آغوش بگیرم و زندگی جدیدش را که برایش مهیا کردم را ببینم.

من به امید آن روز دلم خوش است و زنده ام.”

تولد برادر اسماعیل پورحسن

تولد برادر اسماعیل پورحسن

جشن تولد ایشان صمیمانه با پذیرایی و گرفتن عکسهای یادگاری ادامه داشت. به این امید که با اضمحلال کامل رجویها روزی نه چندان دور اسماعیل پورحسن به وطن و کانون پر مهر خانواده برگردد .

علی پوراحمد

نوشته اعضای انجمن نجات گیلان در کنار برادر اسماعیل پورحسن به مناسبت تولد ایشان اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.