اما چرا خیانت در زمان جنگ تا این اندازه جدی محسوب می‌شود و تاریخ چه نمونه‌هایی از برخورد کشورها با افراد متهم به همکاری با دشمن را ثبت کرده است؟ خیانت در زمان جنگ چیست؟

خیانت در زمان جنگ می‌تواند اشکال مختلفی داشته باشد. از جمله:

– انتقال اطلاعات نظامی یا امنیتی به دشمن؛
– شناسایی و معرفی اهداف حساس برای حملات دشمن؛
– ارسال تصاویر، فیلم‌ها یا اطلاعاتی که به عملیات نظامی دشمن کمک کند؛
– همکاری مستقیم با نیروهای متجاوز؛
– خرابکاری در زیرساخت‌ها و تأسیسات حیاتی کشور.

علت حساسیت این اقدامات آن است که نتیجه آن‌ها تنها متوجه دولت یا نیروهای نظامی نیست، بلکه می‌تواند جان هزاران شهروند عادی را نیز به خطر بیندازد.

حال این سوال پیش می آید که چرا ارسال اطلاعات از مناطق مورد حمله اهمیت دارد؟

در جنگ‌های مدرن، اطلاعات ارزشمندترین سلاح محسوب می‌شود. تصاویر، فیلم‌ها و داده‌های مکانی می‌توانند به طرف مقابل کمک کنند تا میزان موفقیت حملات خود را ارزیابی کند، اهداف بعدی را انتخاب نماید یا نقاط ضعف سامانه‌های دفاعی را شناسایی کند. به همین دلیل، بسیاری از کشورها در شرایط جنگی محدودیت‌هایی برای انتشار اطلاعات مرتبط با عملیات نظامی یا محل استقرار نیروهای دفاعی وضع می‌کنند.

نمونه‌های تاریخی از همکاری با دشمن

1- ویدکون کوئیسلینگ یک سیاستمدار اهل نروژ بود. او بین سالهای ۱۹۳۱ تا ۱۹۳۳ وزیر دفاع نروژ بوده‌ است. کوئیسلینگ، درطول جنگ جهانی دوم کمک‌های زیادی به نازی‌ها کرد. وی بعد از جنگ به عنوان یک خائن اعدام شد. نام خانوادگی وی در زبان‌های مختلف به عنوان کلمه ای هم‌معنی با خائن استفاده می‌شود.

2- ژولیوس و اتل روزنبرگ زوج آمریکایی که در دهه ۱۹۵۰ به اتهام انتقال اطلاعات محرمانه مرتبط با برنامه هسته‌ای آمریکا به اتحاد جماهیر شوروی محاکمه شدند. این پرونده یکی از مشهورترین پرونده‌های جاسوسی قرن بیستم به شمار می‌رود.

3- همکاری با نیروهای اشغالگر در فرانسه پس از آزادسازی در پایان جنگ جهانی دوم، هزاران نفر به اتهام همکاری با نیروهای آلمان نازی تحت پیگرد قرار گرفتند. برخی به زندان محکوم شدند، برخی حقوق اجتماعی خود را از دست دادند و تعدادی نیز با مجازات‌های بسیار سنگین مواجه شدند.

اما کشور عزیزمان ایران نیز از این موضوع مستثنی نبوده و شاید بیش از هر کشور دیگری شاهد خیانتهای بی حد و حصر عده ای وطن فروش به نام گروه تروریستی مجاهدین بوده که در ادامه بصورت تیتر وار بدان اشاره خواهد شد.

موضوع نقش و عملکرد سازمان تروریستی مجاهدین در دوران جنگ ایران و عراق، یکی از بحث‌برانگیزترین موضوعات تاریخ معاصر ایران است. همکاری با عراق در جنگ و دفاع مقدس هشت ساله مصداق خیانت ملی تلقی شده است؛ تشکیل ارتش باصطلاح آزادی‌بخش، دریافت تسلیحات، پشتیبانی لجستیکی و استفاده از پایگاه‌های نظامی دولت عراق، انجام عملیات‌های مختلف و متعدد نظامی علیه نظام جمهوری اسلامی ایران از بزرگترین خیانتهایی است که این تشکیلات تروریستی مرتکب شده و به همین مورد نیز بسنده نکرده و در ادامه خیانتهای خویش انتقال اطلاعات و توانایی های نظامی جمهوری اسلامی به دولت عراق در زمان جنگ از دیگر مواردی است که میتوان بدان اشاره نمود و با افشا نمودن اسرار هسته ای و ترور دانشمندان آن خیانت و سر سپردگی را به اوج خود رساندند. هم اینک هم که کشور درگیر جنگ تحمیلی آمریکا و اسراییل است، ارتش سایبری مجاهدین به دنبال پیاده کردن اهداف شوم خود می باشد.

مجازات خیانت در کشورهای مختلف، شدت مجازات خیانت و جاسوسی در کشورهای مختلف متفاوت است، اما تقریباً همه نظام‌های حقوقی این جرایم را در بالاترین سطح جرایم امنیتی طبقه‌بندی می‌کنند. در برخی کشورها مجازات می‌تواند حبس‌های طولانی‌مدت یا حبس ابد باشد.

در بعضی کشورها، به‌ویژه در شرایط جنگی یا برای جرایم خاص نظامی، قوانین امکان اعمال مجازات اعدام را نیز پیش‌بینی کرده‌اند. برخی دولت‌ها علاوه بر مجازات کیفری، محرومیت از حقوق سیاسی و اجتماعی را نیز اعمال می‌کنند.

تجربه تاریخی نشان می‌دهد که در زمان جنگ، کشورها همکاری با دشمن و انتقال اطلاعات حساس را تهدیدی مستقیم علیه امنیت ملی و جان شهروندان می‌دانند. به همین دلیل، قوانین اکثر کشورها برای جاسوسی، افشای اطلاعات نظامی و همکاری آگاهانه با نیروهای متجاوز مجازات‌های بسیار سنگینی در نظر گرفته‌اند. حفظ امنیت ملی در شرایط جنگی تنها وظیفه نیروهای نظامی نیست؛ بلکه آگاهی عمومی، مسئولیت‌پذیری شهروندان و خودداری از انتشار اطلاعات حساس نیز بخشی از دفاع ملی هر کشور محسوب می‌شود.

بررسی قوانین و تجربه‌های تاریخی کشورهای مختلف نشان می‌دهد که صرف‌نظر از تفاوت نظام‌های سیاسی، تقریباً همه دولت‌ها خیانت، جاسوسی و همکاری آگاهانه با دشمن در زمان جنگ را از شدیدترین جرایم علیه امنیت ملی می‌دانند. دلیل این نگاه آن است که چنین اقداماتی می‌تواند مستقیماً جان شهروندان، امنیت نیروهای نظامی و حتی سرنوشت یک کشور در جنگ را تحت تأثیر قرار دهد. به همین علت، مجازات این جرایم در بسیاری از کشورها از حبس‌های طولانی‌مدت تا حبس ابد و در برخی دوره‌های تاریخی حتی اعدام بوده است.

در روزهای جنگ، سربازان در خط مقدم از مرزهای کشور دفاع می‌کنند؛ اما در پشت جبهه، حفظ امانت، مسئولیت‌پذیری و وفاداری شهروندان نیز بخشی از همان دفاع ملی است. تاریخ نشان داده است که گاه یک خیانت کوچک می‌تواند خسارتی به بار آورد که از یک حمله نظامی بزرگ کمتر نباشد.

دشمن بیرونی از پشت مرزها حمله می‌کند، اما خیانت از درون؛ و به همین دلیل ملت‌ها همواره خیانت را از سنگین‌ترین جرایم دانسته‌اند.

تاریخ نشان داده است که کشورها معمولاً دشمن خارجی را پس از پایان جنگ فراموش می‌کنند، اما خاطره کسانی را که در سخت‌ترین روزها به ملت خود پشت کردند، برای نسل‌ها در حافظه جمعی خود نگه می‌دارند.

محمد حسین سعادت

نوشته خیانت و همکاری مجاهدین خلق با دشمن در زمان جنگ اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

نخستین نکته آن است که این خواسته از چه مسیری دنبال شده و چه پیامدهایی برای منافع ملی ایران داشته است. شورای ضد ایرانی موسوم به ملی مقاومت و سازمان ترریستی مجاهدین خلق در حالی از «صلح» سخن می‌گویند که همزمان مسیر نزدیکی سیاسی و سپس همکاری گسترده با حکومت صدام حسین را در پیش گرفتند؛ حکومتی که آغازگر جنگی ویرانگر علیه ایران بود و هزاران شهروند ایرانی قربانی تجاوز نظامی آن شدند.

مطلب درج شده در سایت رسمی این تروریست ها تلاش می‌کند دیدارها و مذاکرات رهبران مجاهدین با مقامات عراقی را به‌عنوان اقدامی دیپلماتیک و صلح‌جویانه معرفی کند، اما از نگاه بخش بزرگی از جامعه ایران، همکاری با دولتی که خاک کشور را اشغال کرده و شهرهای ایران را زیر آتش موشک و بمباران قرار داده بود، نه یک اقدام صلح‌طلبانه بلکه عبور از مرزهای منافع ملی محسوب می‌شد. تاریخ را نمی‌توان صرفاً با استناد به چند بیانیه بازنویسی کرد؛ افکار عمومی عملکرد سیاسی بازیگران را بر اساس نتایج و رفتارهای عملی آنان قضاوت می‌کند.

نکته دوم، روایت یک‌جانبه‌ای است که نویسندگان سایت از جنگ ارائه می‌دهد. در این روایت تقریباً تمام مسئولیت ادامه جنگ متوجه ایران دانسته می‌شود و نقش رژیم بعث عراق در آغاز تجاوز و تداوم درگیری‌ها به حاشیه رانده می‌شود. چنین رویکردی بیش از آنکه یک تحلیل تاریخی باشد، نوعی بازسازی سیاسی گذشته برای تطهیر تصمیمات جنجالی تروریست های موسوم به مجاهدین خلق است.

از سوی دیگر، نویسندگان این مطلب فریب کارانه می‌کوشند مخالفت‌های گسترده با مجاهدین خلق را صرفاً محصول تبلیغات حکومتی معرفی کنند، در حالی که بخش مهمی از نگاه منفی جامعه ایران به این سازمان خائن ریشه در حافظه تاریخی مردم دارد. برای بسیاری از ایرانیان، همکاری سیاسی و نظامی با دولت صدام در بحبوحه جنگ، موضوعی نیست که بتوان آن را با استناد به چند سند یا بیانیه توجیه کرد. این برداشت صرفاً محدود به حامیان حاکمیت در ایران نیز نبوده و در میان طیف‌های مختلف سیاسی و حتی مخالفان جمهوری اسلامی نیز دیده می‌شود.

مهم‌ترین موضوع فریبکارانه در مطلب فوق آن است که میان «ادعای صلح‌طلبی» و «رفتار سیاسی در میدان عمل» فاصله‌ای جدی وجود دارد. اگر هدف صرفاً پایان جنگ بود، چرا این مسیر باید از کانال همکاری با حکومتی دنبال می‌شد که خود عامل اصلی آغاز جنگ بود؟ چرا در این بازخوانی تاریخی، هزینه‌های سیاسی و اخلاقی این همکاری برای اعتبار اپوزیسیون ایرانی نادیده گرفته می‌شود؟

در نهایت، مطلب فوق الذکر بیش از آنکه یک بررسی بی‌طرفانه تاریخی باشد، تلاشی برای بازسازی چهره سیاسی سازمانی تروریستی و خیانتکار و البته منفور بنام مجاهدین خلق و شورای یه اصطلاح ملی مقاومت است. اما واقعیت این است که مسئله اصلی منتقدان هرگز مخالفت با صلح نبوده است؛ مسئله، انتخاب مسیری بود که در ذهن بسیاری از ایرانیان با همکاری با دشمن خارجی در دوران جنگ گره خورده و همین موضوع باعث شده است که ادعاهای امروز این جریان همچنان مردود و خیانت کارانه محسوب شود.

در کنار همه این ها مهمترین مسئله این است که اصلا مسعود رجوی و کل سازمان تروریستی اش چه مقام و مسئولیت حاکمیتی از سوی دولت و مردم ایران داشتند که پیشقدم برای صلح با صدام حسین دیکتاتور شده باشند؟

طبق اسناد لو رفته از استخبارات دولت بعث در پس از ساقط شدنش، مسئولین خیانت کار سازمان تروریست و منحرف مجاهدین خلق ماه ها پیش از آغاز جنگ توسط بغداد، با استخبارات عراق ملاقات هایی برای تبادل اطلاعات و دریافت پول های کلان برای تجهیز و تسلیح خود برای انجام ماموریت خائنانه به آشوب کشیدن کشور در زمان جنگ پیش رو و درگیر کردن توان نظامی حکومت نوپای حاکم بر ایران در وسط شهرها، با هدف کاهش توانمندی نظامی و اطلاعاتی ایران با قرار گرفتن در دو جبهه جنگ را داشته اند.

چگونه باور پذیر است گروهی که چنین اقدام خبیثی را در حین جنگ مرتکب شده اند، بدنبال برقراری صلح بوده اند و تقدیم کشور به صدام حسین دیکتاتور؟!!!

سالاری

نوشته نقدی بر روایت تروریست های مجاهدین خلق از جنگ ایران و عراق اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

خرداد 1365 – استقبال طه یاسین رمضان از رجوی در فرودگاه بغداد

چرا فرانسه پشت رجوی را خالی کرد؟

حضور رجوی در فرانسه از سال ۱۳۶۰، بر اساس یک توافق نانوشته برای حمایت از گروه‌های مخالف ایران شکل گرفته بود، اما با طولانی شدن جنگ ایران و عراق و تغییر معادلات قدرت در پاریس، ورق برگشت. دولت فرانسه در اواسط دهه ۶۰ با بحران‌های متعددی رو‌به‌رو بود که حل آنها در چارچوب برخی تفاهمات با تهران بود. مهم‌ترین محرک انتقال مجاهدین خلق، موضوع گروگان‌های فرانسوی در لبنان بود. گروه‌های مبارز لبنانی که پیوند‌های معنوی عمیقی با ایران داشتند، تعدادی از اتباع فرانسه را به اسارت گرفته بودند و آزادی این گروگان‌ها به اخراج مجاهدین خلق مرتبط شده بود.

علاوه بر بحران گروگان‌گیری، مسائل مالی کلانی نیز در میان بود. رژیم پهلوی وامی یک میلیارد دلاری به کنسرسیوم غنی‌سازی اورانیوم “یورودیف” داده بود که ایران پس از انقلاب خواستار بازپس‌گیری آن با سود انباشته بود. فرانسه که در آن زمان روابط تجاری گسترده‌ای با عراق داشت و هم‌زمان نمی‌خواست بازار ایران را به طور کامل از دست بدهد، وارد یک معامله بزرگ شد. در این بده‌بستان سیاسی، خروج رجوی از خاک فرانسه مورد توجه قرار گرفت تا قفل روابط تهران و پاریس شکسته شود. فرانسه حتی کشور‌های ثالثی را برای حضور سرکرده مجاهدین خلق پیشنهاد داد، اما او که به دنبال راهی برای بازگشت به قدرت از طریق نظامی بود، تنها یک مقصد را مد نظر داشت: بغداد. آن هم در میانه جنگ و تجاوز علیه میهن.

بن‌بست در پاریس و سراب پیروزی در بغداد

بررسی داده‌های تاریخی نشان می‌دهد که اقامت در اروپا برای رجوی به یک بن‌بست تبدیل شده بود. پس از شکست استراتژی سرنگونی کوتاه‌مدت در سال ۱۳۶۰ و فروپاشی شورای موسوم به مقاومت به دلیل خروج چهره‌هایی نظیر بنی‌صدر که از همان ابتدا با نزدیکی به عراق مخالف بود، گروه مجاهدین خلق در اروپا تنها به یک گروه تبلیغاتی تبدیل شده بود. رجوی معتقد بود که برای حفظ بدنه گروهش و جلوگیری از ریزش نیروها، باید وارد فاز جنگ کلاسیک شود. او نیاز داشت تا نیرو‌های پراکنده خود را در یک پادگان متمرکز جمع کند تا بتواند کنترل ایدئولوژیک و تشکیلاتی مطلقی بر آنها اعمال نماید، امری که در فضای اروپا ممکن نبود.

عراق تحت حاکمیت دیکتاتور، درگیر جبهه‌های فرسایشی جنگ با ایران بود و به شدت به اطلاعات تاکتیکی و نیرویی نیاز داشت که از درون جامعه ایران برخاسته باشد. رجوی با درک این نیاز، خود را به عنوان یک برگ برنده در اختیار صدام قرار داد. او مدعی بود که با حضور در مرز‌های ایران، می‌تواند با جلب حمایت توده‌ای، راه را برای ارتش متجاوز صدام باز کند.

اتحاد با دشمن در حال جنگ: عبور از خطوط قرمز

بزرگترین خطای محاسباتی رجوی که به قیمت نابودی کامل پایگاه اجتماعی سازمان در ایران تمام شد، نادیده گرفتن عرق ملی ایرانیان بود. در حالی که شهر‌های ایران زیر موشک‌باران عراق بود و جوانان ایرانی در جبهه‌ها برای حفظ خاک کشور شهید می‌شدند، حضور علنی رجوی در بغداد و دست دادن با صدام حسین، در افکار عمومی به عنوان خیانت مطلق و بزرگ ثبت شد. سازمان با این حرکت، از ردیف یک گروه مخالف سیاسی صرف خارج شد و در ردیف “ستون پنجم” دشمن قرار گرفت. به این ترتیب مجاهدین خلق که در سال‌های نخست دهه ۶۰ با حجم بالای ترور علیه مردم و مسؤولان، خاطرات سیاه و خونینی از خود در ذهن مردم حک کرده بودند، با همپیمانی بی سابقه با صدام، تیر خلاص را بر پیکره رو به زوال خود وارد کردند.

خدمات مجاهدین خلق به صدام فراتر از پروپاگاندا بود. بر اساس اسناد تاریخی، اعضای گروه مجاهدین خلق وظیفه شنود بی‌سیم‌های فرماندهان ایرانی و تخلیه اطلاعاتی اسرا را بر عهده گرفتند. استخبارات عراق بدون کمک‌های اطلاعاتی مجاهدین خلق، در بسیاری از شناسایی‌های مرزی و حملات به زیرساخت‌ها ناتوان بود. در واقع، مجاهدین خلق به بخشی از ماشین جنگی رژیم بعث تبدیل شد تا در مقابل دریافت پادگان‌های مجهز مانند اشرف و تعداد قابل توجه دیگری پادگان مجهز در سرتاسر عراق، مبالغ هنگفت دلاری و سهم از فروش نفت عراق، برادران و هم‌وطنان خود را به کشتن بدهد.

انقلاب ایدئولوژیک؛ ابزاری برای کنترل در محیط بسته عراق

انتقال به عراق تنها یک حرکت نظامی نبود، بلکه با یک دگردیسی درونی همراه شد. رجوی برای آنکه اعضای خود را برای جنگ علیه میهن متقاعد کند، “انقلاب ایدئولوژیک” را راه انداخت. در محیط ایزوله پادگان‌های عراق، او موفق شد ساختار خانواده را متلاشی کند. بر اساس خاطرات اعضای جداشده، طلاق‌های اجباری، جدا کردن کودکان از والدین و ممنوعیت هرگونه عاطفه انسانی به غیر از عشق به “رهبر عقیدتی”، به ابزار‌هایی برای تبدیل کردن اعضا به ربات‌های جنگی بدل شد. عراق برای رجوی حکم یک آزمایشگاه بزرگ برای فرقه‌سازی را داشت؛ جایی که هیچ نهاد حقوق بشری یا پلیس بین‌المللی بر رفتار او با اعضایش نظارت نمی‌کرد.

فرجام یک سقوط

اوج همکاری نظامی مجاهدین خلق با صدام در عملیات “فروغ جاویدان” (مرصاد) متجلی شد. رجوی با این تصور که ارتش ایران در پی پذیرش قطعنامه ۵۹۸ ضعیف شده است، نیرو‌های خود را به داخل خاک ایران گسیل داشت. این عملیات که با حمایت هوایی و توپخانه‌ای سنگین عراق انجام شد، به یک فاجعه برای گروه تبدیل گردید. هزاران نفر از نیرو‌های فریب‌خورده در تنگه چهارزبر به دام افتادند. این شکست نظامی، پایان رسمی رؤیای سرنگونی از طریق عراق بود، اما مجاهدین خلق تا سال‌ها بعد به عنوان ابزار فشار صدام در سرکوب‌های داخلی عراق مانند انتفاضه شعبانیه به حیات خود ادامه دادند.

امروز، با نگاهی به گذشته، می‌توان دریافت که انتقال از پاریس به بغداد، خودکشی سیاسی یک گروه بود. گروهی که روزی مدعی استقلال بود، به جایی رسید که برای بقاء، دست به دامن دیکتاتوری شد که بدترین جنایات را علیه ملت ایران و ملت خودش مرتکب شده بود.

گروه حماسه و جهاد دفاع‌پرس

نوشته بررسی انتقال مجاهدین خلق به دامان دیکتاتور اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

این روز را نقطه عطف روند خیانت های مسعود رجوی که از زمان دستگیری اش در سال 1350 آغاز شده بود نامیده اند چرا که در این روز تمامی ملاحظات قبلی را به یکباره کنار گذاشت و راه خیانت به کشور و همدستی با دشمن متجاوز را با وقاحت گشود و تلاش نمود تا قبح آنرا بریزد و حتی آنرا توجیه و تبلیغ نماید.

سازمان مجاهدین خلق این خیانت را “پرواز تاریخساز” نامید که به اعتباری درست است چرا که صفحه جدید و مهمی در تاریخ خیانت به کشور باز کرد.

حقا بزرگترین جنایت تاریخی مسعود رجوی در حق ملت ایران، تلاش برای از بین بردن قبح خیانت و توجیه و تشویق آن در میان جامعه، است. رجوی نه تنها به هرگونه خیانت ممکن علیه کشور دست زد بلکه سعی نمود تا آنرا مقبول و مباح جلوه دهد و حتی آن را تبلیغ نماید، حال آنکه بر اساس قوانین مورد تأیید تمامی جوامع بشری، همکاری با دشمن، خیانت آشکار به کشور محسوب شده و اشد مجازات را به دنبال دارد.

بعد از جنگ جهانی دوم، چندین تبعه بریتانیایی که دستگیر شده بودند به جرم خیانت به کشور محاکمه و محکوم شدند. اگرچه تعداد دقیق آنها مورد بحث است، اما سوابق رسمی نشان می‌دهد که بیش از ۷۰ نفر به جرم همکاری با دشمن محکوم شدند و برخی از آنها با مجازات اعدام روبرو گردیدند. این افراد در همصدایی تبلیغی با دشمن، ایجاد یأس و ناامیدی در میان مردم و نیروهای مسلح، یاری رساندن مادی و معنوی به دشمن، جاسوسی، خرابکاری و ارائه اسرار نظامی و سیاسی و حتی اقتصادی و اجتماعی به آلمان نازی دست داشتند.

آمریکا کشوری است که حتی در قانون اساسی خود به جرم خیانت پرداخته است. بر اساس قانون اساسی آمریکا که به سال 1787 تصویب شد:
(1) اگر فردی که شهروند آمریکا است و لذا باید به منافع ملی آمریکا وفادار باشد، به “دشمن” ایالات متحده کمک کرده باشد، کمک به این معنا که راحتی مادی و معنوی دشمن را فراهم کرده باشد، خیانت محسوب می‌شود.
(2) اگر فردی که شهروند آمریکا است و لذا باید به منافع ملی آمریکا وفادار باشد، به قصد خیانت به ایالات متحده عملی انجام داده باشد (ولو اینکه آسیبی به منافع ملی وارد نشده باشد)، خیانت به حساب می آید.

خائن به عالی ترین مصالح مملکت، هرگز در هیچ کشوری و در هیچ دستگاه قضایی در جهان قابل گذشت و بخشش نیست و خیانت در طول زمان فراموش نمی شود.

یک بار مسعود رجوی، وقتی که به بغداد رفته و با صدام حسین ملاقات کرده بود، در یکی از نشست هایش توضیح داد که زمانی محمد حنیف نژاد در سال 1350 در دوره شاه دستگیر و محاکمه و به اعدام محکوم شد، از او خواسته شد تا اعلام نماید که به عراق وابسته بوده است (آنزمان عراق دشمن متجاوز به خاک وطن نبود) تا به این ترتیب حکم اعدامش لغو گردد، اما حنیف نژاد (ننگ همکاری با بیگانه را) نپذیرفت و اعدام شد.

رجوی ادامه داد که در حال حاضر او در بغداد است و با صدام حسین هم ملاقات کرده است (در حالی که عراق به خاک ایران تجاوز کرده و در حال جنگ با ایران بود). یعنی می خواست بگوید که او توانسته است قبح این موضوع را بریزد و آن را حداقل در انظار برخی عادی جلوه دهد.

ابراهیم خدابنده

نوشته نقطه عطفی در روند خیانت و ریختن قباحت آن اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

دستور شخص رجوی بود که به تمام مقر ها گفته بود هر چه وسیله در پادگانها می بینید جمع آوری کنید و به اشرف منتقل کنید . مردم عراق از ترس بمباران خودروهای خود را در بیابانها استتار کرده بودند و سازمان به آنها هم رحم نکرد و هر وسیله ای را در بیابان می دید، جمع می کرد.

وقتی در پادگان اشرف بودم جنب درب اصلی پادگان اشرف کار داشتم. یک نفر عراقی جنب درب پادگان اشرف آمده بود و با یکی از سران رجوی صحبت می کرد. به صحبتهای آن مرد گوش کردم. می گفت من دو تا لودر در این حوالی از ترس بمباران در خاک ریز مخفی کرده بودم. بمباران تمام شده رفتم لودرها را از خاک ریز بیاورم، اما نبودند. پرس و جو کردم گفتند لودرها پیش شماست. مرد عراقی به گریه افتاده بود و در ادامه گفت: لودرها مال شرکت هستند به من امانت داده بودند. اگر آنها را بر نگردانم شرکت مرا بیچاره می کند .

اما مسئولین مجاهدین به حرفش گوش نمی دادند. در صورتی که لودرها در پادگان اشرف بودند. کلی خودرو از بیابانها جمع کرده بودند و اگر مردم عراق خودروهایشان را پیگیری می کردند جواب منفی از سران رجوی می گرفتند . بعضی وقتها با خودروی تاسیساتی که دستم بود گشتی می زدم، پادگان اشرف پُر از خودرو های مردم عراق بود .

مدتی گذشت وسازمان مجاهدین به فکر افتاد که خودروها را رنگ کند و سند جعلی برای خودروها درست کند و به خود مردم عراق بفروشد. خودروها را به سوله ها منتقل کردند و نفرات زیادی را برای رنگ آمیزی خودروها بکار گرفتند. وقتی خودروها را رنگ کردند در یک محوطه باز خودروها را منتقل کردند و توسط فرد عراقی که کانال سازمان محسوب می شد، مشتری وارد پادگان اشرف می شد و خودرو ها را خریداری می کردند.

بعد از سرنگونی صدام رجوی و سرانش مردم عراق را غارت کردند و به روی خودشان نمی آوردند. ذره ای دلشان به حال مردم عراق نمی سوخت . تمام وسایلی که مربوط به مردم عراق بود فروختند و مدرکی از خودشان جا نگذاشتند که بعد ها مردم عراق بر علیه شان شکایتی داشته باشند .

فواد بصری

نوشته دزدیهای سازمان مجاهدین خلق بعد از سرنگونی صدام در عراق اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

– آیا می دانستید تعدادی از اعضای مجاهدین خلق همچون خُدام گل محمدی، محمد افتخاری، یاسر اکبری نسب و . . . از جمله اعضای مجاهدین خلق بودند که در اعتراض به ممانعت از جداشدن شان یا در واکنش به توهین ها و تحقیرهایی که از سوی مسئولین تشکیلات نسبت به آنها صورت گرفت خودسوزی کردند و فوت شدند؟

– آیا می دانستید بر اساس افشاگری های صورت گرفته توسط زنان جداشده ای که برخی از آنها عضو شورای رهبری مجاهدین خلق بودند، همانند خانم ها زهرا میرباقری، فرشته هدایتی و نسرین ابراهیمی، به دستور مسعود و مریم رجوی، رحم 150 تن از زنان عضو سازمان از بدن شان خارج شده است؟ فرشته هدایتی خودش یکی از این قربانیان است.

زهرا میرباقری

– آیا می دانستید رجوی در سال 1368 در نشستی که در تشکیلات مجاهدین به اسم «نشست امام زمان» شناخته می شود خود را نایب امام زمان خواند؟

مسعود رجوی

– آیا می دانستید در تشکیلات مجاهدین خلق بدلیل تفکیک جنسیتی، در سالن های غذاخوری، میز غذاخوری زنان با فاصله خیلی زیاد از میز غذاخوری مردان قرار دارد؟

تفکیک جنسیتی

– آیا می دانستید مجاهدین خلق بعد از رفتن رجوی به عراق و علنی شدن حضورشان در این کشور در سال 1364، با برپایی مراکز شنود در نوار مرزی عراق با ایران، مکالمات نیروهای ایرانی را شنود و اطلاعات آن را در اختیار نیروهای عراقی قرار می دادند؟

میر

ایرج صالحی

نوشته مجاهدین خلق این گونه بودند – قسمت یازدهم اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

سی خرداد 60

سی خرداد سرفصل مهمی برای مردم ایران و رجوی است. بعد از گذشت دو سال و اندی از انقلاب، مردم ایران با ترورهای کور و بمب گذاری روبرو شدند. شرایط بسیار سختی بود. هر روز شاهد ترور یکی از مقامات کشوری و یا مردمی بودیم که به صرف داشتن عکس رهبری در مغازه و یا داشتن ریش هدف حملات تروریستی رجوی قرار می گرفتند.
هیچ کس نمی‌توانست آینده را پیش بینی کند. از یک طرف حمله نظامی عراق و از داخل نیروهای مجاهدین خلق بودند که دست به سلاح برده و به صورت کور ترور می‌کردند. این مسئله فقط در شهرها نبود. در جنگل های شمالی ، مناطق کوهستانی فارس و بسیاری نقاط دیگر کشور جریان داشت. همچنین، درگیری نظامی در منطقه کردستان ابعاد زیادی به خود گرفته بود.
اگر در ذهنمان شرایط آن دوران را مورد بررسی قرار دهیم هیچ کشوری نمی‌توانست تحمل کند و خیلی زود دولت سرنگون می شد ولی مردم ایران با ایمان و اعتقاد حاضر نمی‌شدند به این سادگی کشور را به دست کسانی بدهند که سالیان به سرکوب مشغول بودند. این نیروی ایمان عملاٌ باعث شد هر روز شاهد عقب نشینی نیروهای نظامی عراق از مناطق مختلف کشور باشیم. کم کم نیروهای اطلاعاتی و امنیتی بر شرایط مسلط شدند. اما رجوی هم چنان بر طبل توخالی سرنگونی می‌دمید. او فکر می‌کرد با همکاری غرب و نیروی نظامی صدام و ترورهای داخل کشور می‌تواند در زمان کوتاهی یعنی شش ماه به قدرت برسد .

فرار رجوی در 7 مرداد 1360

از آنجایی که رجوی ابتدا همیشه به فکر جان خودش بوده تصمیم گرفت ایران را ترک کند و نیروهایش را در داخل کشور باقی بگذارد. به خیال خودش شورایی درست کرد و در این توهم بود که مانند خیلی از انقلاب‌های دیگر مردم او را نیز به رسمیت شناخته و بتواند در ایران به قدرت برسد. او کم کم در داخل کشور اعضای تشکیلاتی و اصلی سازمان را از دست داد. بعد از فرار به فرانسه، با برگزاری کنفرانس و مصاحبه مطبوعاتی خودی نشان داد و تلاش کرد خود را آلترناتیو حکومت نوپای ایران معرفی کند و به غرب بفهماند که باید روی وی سرمایه گذاری کند که موفق نبود چرا که نهایتا از فرانسه اخراج شد.
ابتدا سازمان تلاش کرد باقی مانده نیروها را به کردستان ببرد اما در این مسیر هر روز شاهد بودیم نیروهای مسلح ضد انقلابی در منطقه کردستان عقب نشینی کرده و به داخل خاک عراق رفتند و دست همکاری با صدام داده و عملا به ستون پنجم عراق تبدیل شدند. در این میان سازمان چون نیاز به مکانی برای زنده ماندن داشت نیروهایش را به داخل خاک عراق برد .
رجوی برای اجرای عملیات نیز نیاز به مکان داشت. عراق بهترین گزینه بود چون در جنگ با ایران بود. دشمنان ایران یعنی مجاهدین خلق ارتباط خوبی با عراق ایجاد کردند. بعد از امضای قرار داد صلح بین رجوی و طارق عزیز معاون صدام، در دی ماه 1361 مشخص شد رجوی تمام قد در خدمت دشمن مردم ایران یعنی صدام قرار گرفته است.

فرار رجوی از فرانسه به عراق

در نهایت رجوی در تاریخ 17 خرداد 65 از پاریس به عراق رفت تا نزد اربابش آرام بگیرد و اینکه بتواند در جنگ کمک کار صدام باشد. رجوی در سی خرداد 1366 اعلام تاسیس ارتش آزادی بخش نمود. در این جا بهتر است اشاره کنم که ارتشی که رجوی دم از مستقل بودنش می زد تمام و کمال مورد حمایت ارتش عراق بود. صدام برای دستمزد خیانت‌های رجوی و همسو کردن وی در سال 1365 یک پادگان برای استقرار نیروهایش به وی داد که اشرف نام گرفت.
نیروها از جاهای مختلف نوار مرزی از قبیل شهر سلیمانیه و کرکوک به اشرف انتقال داده شدند. در این مدت شاهد ورود سیل تجهیزات نظامی به اشرف بودیم. همیشه رجوی برای فریبکاری در نشست‌ها عنوان می‌کرد ما از دولت عراق وسایل و تجهیزات را خریداری کردیم که دروغی بیش نبود که کماکان اعقاب او تکرارش می‌کنند.

عملیات‌ هم‌راستا با دشمن متجاوز

رجوی سرمست از مسلح شدن نیروهایش هر سال دم از سرنگونی می زد. او دامنه عملیات علیه نیروهای مرزی را گسترش داد تا اینکه سال 67 از راه رسید و عملیات های سازمان بزرگتر شد. در نهایت به عملیات چلچراغ در سی خرداد 67 انجامید. رجوی اکنون برای صدام هم شاخ و شانه می‌کشید که ما توانستیم یک شبه شهر مهران را بگیریم ولی شما هنوز نتوانستید حرکتی به سمت جلو داشته باشید.
در این زمان دیگر کسی جلودارش نبود. در نهایت سرفصل آتش بس جنگ عراق علیه ایران یعنی تیر 1367 فرا رسید.

ادامه دارد

هادی شبانی

نوشته خاطره بازی رجوی چه سودی برای تشکیلاتش دارد؟ – قسمت دوم اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

رجوی در بغداد مورد استقبال تعدادی از مقامات حزب بعث عراق قرار گرفت. این اقدام رجوی بر اساس تمام استانداردهای جهانی در هر کشوری، خیانت بارز و آشکار به کشور محسوب می گردد که بالاترین حد مجازات برای آن در نظر گرفته شده است.

بر اساس قوانین کشور فرانسه که همیشه میزبان و مأمن گروه تروریستی رجوی بوده است، مجازات خیانت به کشور در زمان صلح حبس ابد و در زمان جنگ اعدام است، در حالی که این کشور سالیان سال است که رسما مجازات اعدام را ملغی نموده اما صرفا در این یک مورد استثناء قائل شده است. مصادیق و مضامین خیانت به کشور در قوانین فرانسه بسا ساده تر و پایین تر از شرکت مستقیم در جنگ علیه کشور خود به سود دشمن متجاوز می باشد.

اما فراتر از این، 17 خرداد 65 را باید نقطه عطفی در مسیر خیانت به کشور از جانب رجوی دانست چرا که در این روز سرکرده مجاهدین خلق فصل جدیدی در خیانت علنی و آشکار علیه عالی ترین منافع و مصالح کشور و ملت خود گشود و بدتر از اقدام به خیانت، آن را تبلیغ نمود و مباح جلوه داد و تلاش کرد تا قبح آن را بریزد و مقبول نماید.

مسعود رجوی بر اساس تعادل قوای ظاهری آن روز، تصور نمی کرد صدام حسین که مورد حمایت کامل و بی دریغ تمام کشورهای عربی منطقه و کشورهای غربی و خصوصا آمریکا است به آن شکل مغلوب شود و خود وی هم آواره و مغبون گردد. به همین دلیل خیلی غره شده بود و با افتخار و آشکارا راه خیانت را گشود.

وقتی رجوی قبل از رفتن به عراق، در نشست با “شورای ملی مقاومت”، موضوع را طرح کرده بود، بنی صدر ابتدا نسبت به سلامت ذهن و روان رجوی ابراز تردید نموده و بعد گفته بود که بر فرض در عراق به پیروزی رسیده و حاکمیت ایران به دست گرفته شود، پاسخ مردم ایران در قبال این خیانت چه داده خواهد شد؟ و رجوی مغرورانه در پاسخ به او، این جمله معروف هیتلر را تکرار کرده بود که “کسی از پیروز سؤال نمی پرسد”. البته هیتلر در ادامه گفته بود که کسی که شکست می خورد هم نیازی نیست بماند و به سؤالات پاسخ بدهد که مشاهده شد رجوی هم سرنوشتی بهتر از هیتلر نداشت.

برخی مواردی که سازمان مجاهدین خلق در عراق مرتکب شد و در قوانین کشورهای غربی از جمله فرانسه هم خیانت قطعی و عینی به کشور محسوب می شوند عبارتند از:

– ایجاد جنگ روانی با سیاه‌نمایی اوضاع و احوال کشور به منظور تضعیف روحیه مردم و نیروهای مسلح به سود دشمن
– نشر شایعات و تحریف اخبار و پرداختن به موضوعاتی چون آوارگان جنگی، کمبود کالاها و مایحتاج عمومی، بحران آب و برق و… جهت تضعیف روحیه عمومی به نفع دشمن
– غیرواقعی اعلام کردن آمار شهدای جنگ و اعزام اجباری سربازان و ضعیف جلوه دادن نیروهای مسلح در جهت منافع دشمن
– سعی در بی‌اعتماد ساختن مردم نسبت به دولت و نیروهای مسلح به سود دشمن به منظور هدف قرار دادن امنیت روانی ملت
– تلاش برای ایجاد تشویش در اذهان عمومی با سر دادن شعارهای «نابود باد جنگ»، «سربازان از جبهه می گریزند» و «شانه‌های مادران زیر اجساد فرزندان خم شد» و غیره
– ایجاد ناامنی، کمین‌گذاری، کاشت‌ مین و کارهای اطلاعاتی با بهره‌مندی از رهنمود عراقی‌ها علیه نیروهای نظامی و انتظامی ایران در مرزها
– جمع‌آوری اخبار و اطلاعات از محورهای مرزی و درون کشور برای دشمن متجاوز و در حال جنگ
– شرح و بسط نقشه‌های جغرافیایی و ایجاد بمب‌گذاری‌ در داخل کشور
– انجام عملیات نظامی در داخل کشور از جمله بمبگذاری و تخریب پل ها و خطوط لوله های انتقال نفت در همدستی با نیروهای بعثی
– انجام عملیات تروریستی علیه مقامات لشکری و کشوری به سود دشمن با اعزام نیرو از عراق
– همکاری مجدانه جاسوسی برای استخبارات عراق و کشف «کلمات رمز» و شنود بی‌سیم مدافعان و مرزبانان ایران
– جاسوسی از تحرکات نظامی و مراکز مهم اقتصادی و تولیدی ایران برای دشمن
– لو دادن عملیات نظامی به نیروهای عراقی با انجام تخلیه تلفنی که موجب به شهادت رسیدن و اسیر شدن سربازان مدافع خاک میهن گردید
– عملیات و حملات نظامی متعدد به ایران از جمله عملیات آفتاب، چلچراغ، و فروغ جاویدان به عنوان ارتش خصوصی صدام حسین در همراهی با ارتش رژیم بعث

روند خیانت های رجوی به ملت ایران که نقطه عطف آن 17 خرداد 1365 و رفتن به آغوش دیکتاتور بغداد بود همچنان به اشکال مختلف با اربابان مختلف ادامه دارد. بی شک نام رجوی به عنوان سرکرده گروه ترویستی مجاهدین خلق در رأس خائنین به کشور ایران در تمام طول تاریخ قرار خواهد گرفت که نه تنها منتهای خیانت را به انجام رساند بلکه آن را تبلیغ نمود و تلاش کرد تا زشتی آن را در اذهان مردم از بین ببرد.

هرچه دره باطل عمیق تر، قله حق رفیع تر

ناگفته نماند که در مقابل خیانت عمیق مسعود رجوی و تشکیلات تروریستی اش به کشور، مقاومت شکوه مند مردم ایران در برابر تجاوز خارجی را هم نباید از نظر دور داشت.

جمهوری اسلامی ایران از بدو تأسیس همیشه در حال دفاع در برابر تجاوز خارجی بوده، مدام تهدید به جنگ شده، در معرض انواع فشارها و توطئه های قدرت های خارجی استعماری بوده، و همچنین همواره هدف جنگ روانی و تبلیغی دشمنان قرار داشته است، ولی در برابر تمام فشارهای همه جانبه ایستادگی کرده و تسلیم نشده و از تمام آزمایش ها سربلند بیرون آمده است.

این واقعیت غرورآفرین طی یکسال گذشته بیش از هر زمان دیگری نمایان گردید که موجب تحسین جهانیان شد.

عاطفه نادعلیان

نوشته ۱۷ خرداد ۱۳۶۵، نقطه عطف سیر خیانت های رجوی اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

سازمان مجاهدین خلق ایران (MEK)، گروهی که در دهه ۱۹۶۰ با هدف مبارزه با رژیم پهلوی تأسیس شد، در انقلاب ۱۹۷۹ ایران نقش داشت. با این حال، این سازمان که زمانی خود را مدافع خلق معرفی می‌کرد، امروز در میان مردم ایران به شدت منفور است. این نفرت ریشه در تاریخ پیچیده، اقدامات جنجالی و تصمیم‌های سیاسی این گروه دارد که از دید بسیاری از ایرانیان، آن‌ها را نه تنها به خیانت به ملت، بلکه به همدستی با دشمنان ایران متهم کرده است. این یادداشت، به بررسی عمیق‌تر دلایل این نفرت، از منظر تاریخی، اجتماعی و سیاسی، می‌پردازد و تأثیر حمایت‌های خارجی از این گروه بر نگاه مردم ایران را تحلیل می‌کند.

ریشه‌های تاریخی نفرت عمیق، از انقلاب تا اتحاد با صدام

سازمان مجاهدین خلق در ابتدا با ایدئولوژی‌ ترکیبی از مارکسیسم و اسلام‌گرایی شکل گرفت و در دهه‌های ۱۹۶۰ و ۱۹۷۰ علیه رژیم شاه مبارزه کرد. پس از پیروزی انقلاب ۱۹۷۹، این گروه ابتدا از آیت‌الله خمینی حمایت کرد، اما به زودی با جمهوری اسلامی دچار اختلاف شد. این اختلافات به درگیری‌های مسلحانه در اوایل دهه ۱۹۸۰ منجر شد که طی آن، مجاهدین خلق عملیات‌های تروریستی متعددی علیه مقامات و نهادهای حکومتی انجام دادند. این اقدامات، اگرچه با هدف بی‌ثبات کردن جمهوری اسلامی صورت گرفت، اما به کشته شدن صدها غیرنظامی نیز منجر شد که لکه‌ای پاک‌نشدنی بر پیشانی این سازمان گذاشت.

با تشدید فشارهای داخلی، مسعود رجوی، رهبر مجاهدین، در سال ۱۹۸۶ به عراق پناه برد و این تصمیم سرآغاز یکی از جنجالی‌ترین و منفورترین فصل‌های تاریخ این گروه شد. در بحبوحه جنگ ایران و عراق (۱۹۸۰-۱۹۸۸)، مجاهدین خلق با صدام حسین، دیکتاتور عراق، متحد شدند. صدام که در آن زمان شهرهای ایران را موشک‌باران می‌کرد و از سلاح‌های شیمیایی علیه سربازان و غیرنظامیان ایرانی استفاده کرده بود، به دشمن قسم‌خورده ملت ایران تبدیل شده بود. همکاری مجاهدین با صدام، از جمله مشارکت در عملیات نظامی علیه ایران، از دید مردم ایران خیانتی نابخشودنی بود. این گروه نه تنها به عنوان مزدور صدام تلقی شد، بلکه به دلیل نقشش در کشتار ایرانیان، به شدت مورد انزجار قرار گرفت.

به عنوان مثال، عملیات «فروغ جاویدان» در سال ۱۹۸۸، که با حمایت ارتش صدام انجام شد، تلاشی ناکام برای سرنگونی جمهوری اسلامی بود. این عملیات نه تنها شکست خورد، بلکه به کشته شدن هزاران نفر از اعضای مجاهدین و نیروهای ایرانی منجر شد و نفرت عمومی از این گروه را عمیق‌تر کرد. ایرانی‌ها، حتی آن‌هایی که با جمهوری اسلامی زاویه داشتند، این اقدام را نه یک مبارزه آزادی‌بخش، بلکه همکاری با دشمن خارجی علیه ملت خود می‌دیدند.

فرقه‌گرایی و انزوای اجتماعی

علاوه بر اقدامات سیاسی و نظامی، ساختار درونی مجاهدین خلق نیز به نفرت از این گروه دامن زده است. پس از انتقال به عراق و سپس به آلبانی، این سازمان به تدریج ویژگی‌های یک فرقه را پیدا کرد. گزارش‌های متعدد از اعضای سابق این گروه حاکی از کنترل شدید رهبران بر زندگی شخصی اعضا، اجبار به جدایی از خانواده‌ها، و شست‌وشوی مغزی است. این رفتارها، که با ادعاهای این گروه مبنی بر دفاع از دموکراسی و حقوق مردم در تضاد بود، اعتبار آن‌ها را در میان ایرانیان بیش از پیش زیر سؤال برد.

در داخل ایران، مجاهدین خلق هیچ پایگاه مردمی قابل‌توجهی ندارند و هیچ نشانه‌ای از حمایت عمومی از این گروه دیده نمی شود. حتی مخالفان جمهوری اسلامی نیز به دنبال هرگونه ارتباط با گروهی که سابقه همکاری با دشمنان خارجی دارد را قاطعانه رد می‌کنند.

نگاه مردم ایران، مقایسه با طالبان و داعش

مایکل روبین، تحلیل‌گر آمریکایی که تجربه زندگی در ایران را داشته، در مقاله‌اش در واشنگتن اگزمینر به نکته جالبی اشاره می‌کند:

ایرانی‌ها مجاهدین خلق را مشابه گروه‌هایی مثل طالبان یا داعش می‌بینند. این مقایسه از آن جهت قابل تأمل است که هر سه گروه، با وجود تفاوت‌های ایدئولوژیک، به دلیل خشونت، افراط‌گرایی و خیانت به ارزش‌های ملی در ذهن مردم خود منفور شده‌اند. برای ایرانیان، مجاهدین خلق نه تنها یک گروه تروریستی، بلکه نمادی از فرصت‌طلبی و بی‌اعتمادی است که به قیمت خون هم‌وطنانشان به دنبال قدرت بوده‌اند.

این نگاه در میان طیف‌های مختلف جامعه ایران، از اقلیت‌های قومی و مذهبی گرفته تا روشنفکران و کارگران، مشترک است. حتی کسانی که با جمهوری اسلامی زاویه دارند، حاضر نیستند مجاهدین را به عنوان جایگزین بپذیرند. این اجماع نشان‌دهنده عمق نفرت از این گروه است که فراتر از اختلافات سیاسی یا ایدئولوژیک، به یک حس ملی و تاریخی گره خورده است.

حمایت خارجی و پیامدهای آن

یکی از جنبه‌های بحث‌برانگیز در مورد مجاهدین خلق، حمایت برخی سیاستمداران غربی، به‌ویژه آمریکایی، از این گروه است. افرادی مثل مایک پمپئو، وزیر خارجه سابق آمریکا، و جان بولتون، مشاور امنیت ملی پیشین، با حضور در گردهمایی‌های مجاهدین و دریافت مبالغ هنگفت برای سخنرانی، به این گروه مشروعیت ظاهری بخشیده‌اند. این حمایت‌ها اغلب با توجیه «دشمن دشمن من، دوست من است» انجام می‌شود، اما از دید مردم ایران، این اقدامات نه تنها بی‌فایده، بلکه مضر است.

کامبیز آتابای، رئیس دفتر مخصوص فرح پهلوی، در نامه‌ای سرگشاده به پمپئو در سال ۲۰۲۳، این حمایت را «حیرت‌انگیز» و «منفعت‌طلبانه» خواند و تأکید کرد که مردم ایران هیچ ارتباطی با مجاهدین ندارند. او اشاره کرد که معترضان ایرانی، به‌ویژه نسل جوان، به دنبال آینده‌ای هستند که نه با نسخه مجاهدین، بلکه با خواست خودشان رقم بخورد. این دیدگاه نشان می‌دهد که حمایت خارجی از مجاهدین به تضعیف جمهوری اسلامی کمکی نمی‌کند.

نفرت از مجاهدین، یک اجماع ملی

نفرت ایرانی‌ها از مجاهدین خلق ریشه در تاریخ، تجربه زیسته و حس ملی‌گرایی دارد. این گروه که زمانی مدعی نمایندگی مردم بود، با تصمیم‌های اشتباه، از جمله اتحاد با صدام و اقدامات تروریستی، اعتماد ملت را از دست داد. امروز، حتی در میان مخالفان سرسخت جمهوری اسلامی، مجاهدین به عنوان گزینه‌ای بدتر از وضع موجود دیده می‌شوند. حمایت‌های خارجی از این گروه نیز، به جای کمک به مردم ایران، تنها به پیچیده‌تر شدن معادلات سیاسی منجر شده است.
همان‌طور که روبین در مقاله‌اش می‌نویسد، «آمریکایی‌ها باید کنار مردم ایران بایستند، نه اینکه آن‌ها را به پول بفروشند.» این جمله شاید بهترین خلاصه‌ای باشد از آنچه ایرانیان از جهان انتظار دارند.

آرش رضایی (کارشناس ارشد علوم سیاسی و روابط بین الملل)

نوشته چرا ایرانی‌ها از مجاهدین خلق متنفرند؟ اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

کمک به دشمنان کشور به عنوان تهدید جدی برای دفاع و نقض اساسی تعهدات شهروندی، در بسیاری از نظام های حقوقی دنیا ذیل مفهوم کلّی “خیانت به کشور” و یا جرایم ضد امنیت داخلی و خارجی جرم‌ انگاری شده و مجازاتهای سنگینی را در پی دارد. بدین ترتیب همراهی با دشمن و خیانت به میهن به هرشکلی، نقض وظیفه‌ ای است که شهروندان یک جامعه را به حفظ نظم مدنی و امنیت سرزمینی ملزم می‌کند. بنابراین کمک به دشمن چه در درگیری مسلحانه بین‌المللی و چه در یک درگیری مسلحانه غیر بین‌المللی، امری غیرقانونی تلقی می‌شود. در این خصوص موضوع صرفا به کشور ایران محدود نبوده و کشورهای مترقی جهان نسبت به این مهم واکنش جدی و قانونی دارند .

جهت تنویر ذهن به چند نمونه مستند اشاره می شود :

– در کشور انگلستان قانون خیانت مصوب سال 1351 میلادی به عنوان یک قانون باستانی در طول تاریخ وفاداری به کشور را به عنوان یک وظیفه مدنی ملحوظ داشته و پناه دادن و مساعدت به دشمنان را از مصادیق جرم خیانت به کشور می داند .

– در کشور استرالیا قانون مجازات 1995 و قانون اصلاح قانون تروریسم مصوب 2002 کمک به دشمن و کمک به یک کشور یا سازمان برای انجام درگیری‌های مسلحانه علیه نیروهای دفاعی استرالیا را جرم‌انگاری کرده است. بدین ترتیب جرم خیانت از قانون جنایات مصوب 1914 به قانون جزا منتقل و حبس ابد جایگزین مجازات اعدام شده است . یاری رساندن به هر وسیله به دشمن در جنگ از قبیل تأمین بودجه، تأمین نیرو یا اسلحه، پشتیبانی استراتژیک و اطلاعاتی، جنگ افروزی، انجام اقدام مقدماتی برای اعمال جنگ علیه استرالیا، از مصادیق خیانت محسوب می‌شود و متهم یا متهمین را مستحق مجازات اعدام دانسته است.

– در نیوزیلند بند 73 قانون جنایات 1961، اعمال جنگ علیه نیوزیلند یا کمک به دشمن در جنگ با نیوزیلند، یا هرگونه مساعدت به گروههای غیردولتی که نیروهای نیوزیلند را درگیر مخاصمات مسلحانه می‌کند، خیانت محسوب شده و مستوجب حبس ابد می‌باشد.

– در کشور فرانسه نیز همکاری با دشمن درطول جنگ، جاسوسی، تحویل نیروهای مسلح فرانسه یا تمام یا بخشی از سرزمین به یک دولت خارجی، خرابکاری و اقداماتی نظیر این با برخورد کیفری شامل مجازات حبس طولانی مدت، جریمه نقدی و حبس ابد مواجه شده است.

– در ایالات متحده آمریکا نیز به موجب ماده 3 قانون اساسی جنگ علیه ایالات متحده و یا پیوستن به دشمنان آمریکا یا مساعدت و کمک به دشمنان از مصادیق خیانت به کشور تلقی شده و بر حسب مورد به مجازات اعدام، حبس بیش از پنج سال یا جریمه نقدی بیش از ده هزار دلار محکوم خواهد شد.

موارد فوق فقط بخش اندکی از قوانین کشورهای مترقی است که هیچ ملاحظه ای یا گذشتی نسبت به وطن فروشی و خیانت به کشور در زمان جنگ قائل نیستند .

خیانت های بی پایان مجاهدین خلق به کشور در جنگ های اخیر

عناصر گروه تروریستی مجاهدین خلق، در ادامه خیانت‌های خود علیه مردم کشورمان در زمان جنگ ایران و عراق ، پس از جنگ ۱۲ روزه، جلساتی با مقامات موساد برگزار کردند که در آن به دلایل مختلف، از جمله ضعف عملکردی، شدیداً مورد انتقاد و حتی تهدید قرار گرفتند. اطلاعات موجود نشان می‌دهد یکی از پیشنهادات مجاهدین در جلسات مذکور، آماده ‌سازی یک بانک اطلاعاتی از اهداف مهم در ایران بود. بر همین اساس گروه وطن فروش مجاهدین با توجه به کینه ورزی نسبت به مردم ایران اقداماتی نظیر تخلیه تلفنی، یک بانک اطلاعتی درباره تعدادی از اهداف عمومی متشکل از مراکز درمانی، امدادی، خدمات شهری و ادارای تهیه نموده و در اخیتار موساد قرار داده داده است. در جنگ 40 روزه نیز طبق اقدامات وطن فروشانه مجاهدین خلق، رژیم صهیونیستی و آمریکای تجاوزکار که شدیدا به دنبال اجتماعی سازی جنگ و ایجاد رعب و وحشت در بدنه جامعه بودند، از این اطلاعات گروه استفاده مکرر کرده اند .

یکی از مهمترین خیانت های مجاهدین به کشور از آغاز جنگ تحمیلی و در جنگ تحمیلی دوم و سوم همکاری اطلاعاتی و دادن اطلاعات سری کشور به رژیم بعث عراق، اسرائیل و آمریکا است. در واقع مجاهدین گمان می کردند که دشمنان ایران در جنگ های پیش آمده کار انقلاب را یکسره می کنند لذا خود را نزد حاکمان عراق، اسرائیل و آمریکا به عنوان یک گروه سراسری معرفی نموده بودند تا در قدرت آینده ایران حرف اول را بزنند.

حرف آخر

در نظام حقوقی ایران ‌‌قانون مجازات عمومی ‌مصوب سال 1304 شمسی ذیل مواد 60 تا 79 اقدامات ضد امنیت داخلی یا خارجی را جرم‌ انگاری و مستوجب مجازات حبس، جریمه نقدی، تبعید و اعدام دانسته است.

بر اساس مواد 60 تا 62، قیام مسلحانه علیه کشور، مساعدت به دشمن، تسهیل ورود دشمنان مملکت به داخل خاک ایران، زمینه ‌سازی برای موفقیت دشمن، تسلیم شهر یا استحکامات یا مواقع نظامی وغیره به تصرف دشمن، مجازات اعدام را به دنبال خواهد داشت. قانون مجازات مقدمین بر علیه امنیت و استقلال مملکت ‌مصوب سال 1310 نیز در ماده سوم مقرر کرده هر کس خواه با مشارکت خارجی خواه مستقلاً برضد مملکت ایران مسلحاً قیام نماید محکوم به اعدام می‌شود.

بی شک با درنظر داشتن جمیع جهات از حیث خیانت آشکار گروه مجاهدین خلق و عوامل وطن فروش آنها به میهن در زمان جنگ، دادگاه رسیدگی کننده به اتهامات بی پایان سران این گروه منحوس به ویژه در خصوص خیانت آنها در زمان جنگ توجه خاص خواهد نمود .
صمد اسکندری

نوشته بررسی حقوقی خیانت عوامل مجاهدین خلق به کشور در زمان جنگ اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

پس از ماهها تصرف و اشغال شهر، در نهایت در طی عملیات گسترده ای با نام عملیات بیت المقدس که 25 روز بطول انجامید و در چهار مرحله انجام شد، شهر خرمشهر به طور کامل آزاد شد و پرچم پر افتخار ایران بار دیگر بر فراز مسجد جامع این شهر به اهتزاز در آمد. در آزادی خرمشهر نیروهای داوطلب مردمی در کنار دیگر نیروهای نظامی نقش برجسته ای داشتند و آنها فداکاری خود را به اوج رساندند. در کنار حماسه های مردمی و از جان گذشتگی آنها در قبال دشمن متجاوز تشکیلاتی بنام مجاهدین خلق هم بودند که از ابتدای شروع تجاوز رژیم بعثی به ایران موضعی دوگانه داشتند. آنها ابتدا اعلام کردند که برای دفع تجاوز دشمن در کنار مردم و نیروهای مسلح خواهند جنگید و حتی برخی از هواداران خود را به جبهه ها اعزام کردند. ولی بدنبال اطلاعاتی که بعدها افشا شد مسعود رجوی سرکرده مجاهدین خلق چند ماه قبل از شروع جنگ بصورت مخفیانه به ترکیه رفته و سپس از طریق سفارت فرانسه در این کشور به فرانسه می رود و ضمن دیدار با سفیر عراق توافق می کنند که همزمان با تجاوز عراق به ایران این گروه نیز در داخل کشور با اعلام مبارزه مسلحانه دست به اغتشاش و آشوب زده و بمثابه ستون پنجم ارتش صدام بخشی از نیروهای نظامی ایران را در شهرها بخود مشغول نماید. این اتحاد نامیمون و خیانت آمیز در سال 60 شکل عملی بخود گرفت و عملیات مسلحانه آنها با هدف به آشوب کشاندن شهرها و باز کردن جبهه ای دیگر در داخل شروع شد که به شهادت بسیاری از مسئولین و از جمله رئیس جمهور، نخست وزیر و رئیس دیوان عالی کشور و دهها مسئول و نیروهای نظامی انجامید.

رجوی که در توهم احمقانه خود روی قدرت نظامی صدام حساب ویژه ای باز کرده بود، در نهایت با شکست و متلاشی شدن تیم های نظامی و کشف خانه های تیمی به اتفاق بنی صدر به فرانسه و در نهایت با هدف اتحاد نظامی در سال 65 به عراق رفت و از آن تاریخ بعنوان ارتش فارسی زبان صدام در عملیات مشترک برعلیه مواضع و نیروهای ایرانی شرکت کرد. این اقدام رجوی یعنی همکاری با دشمن متجاوز خارجی بعنوان صفحه ای ننگین و سیاه در تاریخچه این تشکیلات ثبت شد و در میان مردم ایران بطور کلی منفور و از صحنه اجتماعی و سیاسی ابران برای همیشه حذف گردید. حافظه تاریخی مردم ایران هیچگاه فراموش نمی کند در کنار از جان گذشتگی و فداکاری مردم و نیروهای نظامی تشکیلاتی بعنوان مجاهدین خلق هم وجود داشت که در حساس ترین مقطع تاریخ ایران ضمن همکاری با دشمن متجاوز برای همیشه ننگ خیانت را بجان خرید و منفور و مطرود مردم شد.

یاد شهدای آزاد سازی خرمشهر گرامی باد.

علی اکرامی

نوشته نقش خیانت آمیز مجاهدین خلق در جنگ ایران و عراق اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

مسعود خدابنده، مسئول پیشین تیم حفاظت مسعود رجوی گفت: بحث تقابل با ایران بعد از انقلاب همیشه بر پاشنه تجزیه ایران و نه جابجائی قدرت بوده و هست. تئوری غالب در پنج دهه گذشته همیشه بر این اساس بوده که مجموعه‌ای از فشار نظامی از خارج و هرج و مرج و تضعیف حکومت از داخل می‌تواند در بهترین وجه ایران را تجزیه کرده و یا حداقل باعث امتیاز دادن حکومت شود.

در روز‌هایی که سایه جنگ، عملیات روانی و دوقطبی‌های سیاسی فضای ایران را متاثر کرده است و دشمن در پوشش تغییر حکومت، هدف تجزیه ایران را دنبال کرده و عده‌ای قلیل را با همین ترفند به همکاری ترغیب می‌کند؛ یک پرسش بیش از هر زمان دیگری در اذهان عمومی مطرح است: مرز میان “اعتراض”، “انتقاد”، “مخالفت سیاسی” و “خیانت به وطن” کجاست؟ در این زمینه با مسعود خدابنده که درگذشته مسئولیت حفاظت از مسعود رجوی را بر عهده داشت و در حال حاضر به عنوان تحلیلگر مسائل اقتصادی، سیاسی و امنیتی مشغول به فعالیت است، به گفت‌و‌گو نشستیم که در ادامه از نظر می‌گذرد.

در جنگ اخیر (جنگ رمضان) بسیاری از مردم به دلیل مخالفت با حکومت یا از سر غفلت، تطمیع یا ارعاب به همکاری با دشمن روی آوردند که در هر سه صورت در ادبیات سیاسی، این افراد با عبارت “وطن فروش” و “خائن” توصیف می‌شوند؛ آیا مخالفت با حکومت مستقر توجیه مناسبی برای خیانت به وطن و هموطن حساب می‌شود؟

برای پاسخ به این سؤال لازم است که مقدمه‌ای عرض کنم، در جریان تحولات اخیر برآورد احتمال “سقوط جمهوری اسلامی” (سقوط به مفهوم از بین رفتن با مجموعه‌ای از فشار اقتصادی و سیاسی، حملات نظامی، کودتا و تحرکات تجزی طلبانه یا مشابه آنها – بدون در نظر گرفتن جایگزین یا جایگزین‌های احتمالی) در بین مجموعه‌ای از تحلیلگران اقتصادی در هیچ مقطعی به بیش از سی در صد نرسید و البته از نظر من بسیار کمتر از این رقم‌هاست؛ شاهد و دلیل آن هم عدم تغییر جدی در میزان “خروج سرمایه” از ایران یا تغییر چشمگیر در “نرخ ارزی” و یا کمبود جدی در وجود “مایحتاج ضروری مردم” است.

حتی اگر حکومت سقوط می‌کرد که بسیار نامحتمل بود و هست، برآورد قریب به اتفاق تحلیلگران اقتصادی این بود که امکان تصاحب قدرت توسط سلطنت‌طلبان یا مجاهدین خلق تقریبا صفر بود. در چنین صورتی تجزیه احتمال اصلی است که سران آنها هم افرادی خواهند بود مثل احمد الشرع (جولانی)، یعنی جوانانی که هم سابقه مستقیم جنگی و قتل و خشونت داشته باشند و هم توانائی بالای اپورتونیستی.

اگر چه در رویاروئی با ایران تفاوت جدی بین آمریکا، انگلستان و اسرائیل نیست ولی این پروژه اساسا با تبعیت ترامپ از نتانیاهو (احتمالا بخاطر منافع شخصی) کمی زود کلید خورد؛ بسیاری از تحلیلگران نیز علت شکست را در شروع زودرس آن می‌دانند.

به عبارتی نتانیاهو سعی کرد که قبل از رسیدن میوه آن را بِچینَد. تا تمرکز را از فاجایعی که در لبنان و فلسطین رقم زده بود به سمت دیگری معطوف کند.

نتانیاهو برای پیاده کردن این نقشه روی قیام کردها، توان عملیاتی مجاهدین خلق، پاسیو بودن مردم به خاطر تحریم‌ها و ادعا‌های غیر واقعی “موساد” به خاطر تحلیل‌های اغراق‌آمیز امثال پهلوی، رجوی، مهتدی و. حساب کرده بود که البته اشتباه از آب درآمد.

از ۳۰ خرداد تا ۱۸ دی؛ تئوری دهه شصتی دشمن

تئوری “زدن سران نظام منتهی به قیام مردمی می‌شود” همان ادامه تئوری‌هایی است که “۳۰ خرداد و ۷ تیر” را رقم زد و در این مقطع، موساد نقش صدام را داشت.

به هر ترتیب بحث حمله خارجی همزمان با بلوای داخلی (با پشتوانه فشار اقتصادی) از شروع انقلاب تا به حال ادامه داشته و حدود پنج بار به طور جدی کلید خورده است – گاهی شروع  آن با جنگ خارجی، گاهی با اولویت بلوای داخلی و گاهی هم همزمان  است- که هر بار منتهی به شکست شد؛ با در نظر گرفتن همین الگو باید مسائل قبل جنگ، حین جنگ و پس از جنگ رمضان را تحلیل کرد.

پیش از جنگ رمضان، واقعه ۱۸ و ۱۹ دی‌ماه ۱۴۰۴ ابتدا از انتقاد به حق بازاریان در اعتراض به وضعیت اقتصادی کشور شروع شد. آنچه مشخص نبود، دستی بود که این “ضعف” کشور را تشخیص داده و روی آن برنامه‌ریزی کرد.

جریانی که امید داشت تا این خواسته به حق با جرقه‌ای به آشوب تبدیل شود – در حقیقت با امیدوار کردن مردم به ورود رضا پهلوی به عنوان ناجی با پشتیبانی غرب و اتمام خصومت اسرائیل، وعده حذف همه تحریم‌ها و حتی کمک مالی آمریکا و بازسازی صنایع – اذهان جامعه را فریب می‌داد.

حداقل شش سرویس اطلاعاتی خارجی، یک دهه با مخارج و انرژی عظیمی این برنامه مشترک را طراحی کرده بودند.

این برنامه عمدتا “اجتماعی- تروریستی” بود؛ البته با ورود سیستم‌های امنیتی، اقتصادی و فرهنگی کشور و با استقبال ملت (برخلاف برآورد‌های اطلاعاتی دشمن) و از جمله مقابله خود بازاریان با عناصر جَوساز و هیجان‌آفرین به بن‌بست رسید، در نتیجه دشمن مجبور شد حمله نظامی و فشار سیاسی-تبلیغاتی را قبل از زمان برنامه‌ریزی شده، کلید بزند که بقول معروف تنور پروژه “فریب”، “دروغ” و “رویا فروشی” سرد نشود؛ بنابراین حمله نظامی در کنار پروژه تبلیغاتی “حمایت اسرائیل از مردم ایران” شروع شد.

همزمان با فروش رویا‌ها و وعده‌های پوچ – رضا پهلوی، ترامپ و نتانیاهو “تظاهرات ایرانیان” را به عنوان Plan A کلید زدند و وقتی که عمل نکرد و رو به سردی گذاشت؛ ترامپ و نتانیاهو برای گرم نگه داشتن تنور Plan B  را شروع کرده و ایران را بمباران کردند – در خارج هم “تظاهرات ایرانیان” به “عمو ترامپ بمباران کن” و “رقص زیر پرچم اسرائیل” تغییر یافت و حتی “چاقوکشی” و تهدید و فشار هم به چشم می‌خورد؛ البته رضا پهلوی بعد‌ها منکر شد و گفت من نگفتم و هم نتانیاهو مدعی شد که در تحلیل نهائی ایرانیان باید تصمیم بگیرند.

 باوطن یا بی‌وطن؛ تبارشناسی ایرانیان خارج از کشور

برای اینکه مفهوم خیانت را توضیح بدهم و بگویم که چه امری خیانت است و چه کسی به عنوان خائن شناخته خواهد شد باید توضیح مختصری داد.

لازم است دقت کنیم که ایرانیان خارج (با نسل دوم و سوم آنها) چیزی بالای ده میلیون نفر تخمین زده می‌شوند. در این میان تعداد افراد ضد‌ایرانی فعال به نیم درصد هم نمی‌رسد؛ اما افرادی که با “آرم ساواک” و “پرچم اسرائیل” در خارج از کشور تظاهرات کردند – علی‌رغم مشارکت کم- بیش از “تظاهرات ضد جنگ” مورد توجه رسانه‌ها بودند؛ همانطور که تعدادی انگشت‌شماری در ایران بلوا بپا کردند و پوشش خبری در رسانه‌های خارجی را به خود معطوف کردند، اما تجمع شبانه مردم که حدود دو ماه در تداوم بوده و هست مورد توجه رسانه‌های معاند خارجی نبود.

با توجه به این موضوع، می‌توان نتیجه گرفت که تظاهرات موافق با ایران و ضد جنگ در خارج از کشور بیش از تظاهرات ضد ایران بوده و واکنش مردمی علیه پرچم اسرائیل بیش از تظاهرات در حمایت از پرچم اسرائیل بوده است؛ اما در رسانه‌های خارجی سرسپرده بازتابی نداشته است. این در حالی است که بقول معروف تأمین نان و آب در خارج کشور مشروط به مخالفت با ایران است.

به عنوان نمونه، هفته پیش صاحب نشریه “پلیتیکو” عملا بخشنامه صادر کرد که کسانی که بخواهند از اسرائیل انتقاد و یا از ایران حمایت کنند، باید به دنبال کار جدید بگردند.

علی ای حال به نظر من، فارسی زبانان ضد ایران که مفهوم “خیانت” را می‌توان از اعمال آنها مستفاد کرد را باید به چند دسته تقسیم کرد: ۱- گروهی که جزو نقش آفرینان اصلی هستند، شامل رضا پهلوی، مریم رجوی، عبدالله مهتدی (کومله) و امثال آنها به علاوه حلقه اول اطرافشان؛ این گروه تا کمی قبل خود را “مستقل” نشان می‌دادند ولی از زمان شروع جنگ در عمل وابستگی به اسرائیل را نه‌تنها نفی نمی‌کنند بلکه به آن افتخار هم می‌کنند؛ به عنوان مثال قتل عمد کودکان مدرسه -که خود آمریکا به آن اذعان کرد را – در مطبوعات، شعار‌ها و نوشته‌هایشان به جمهوری اسلامی نسبت می‌دهند یا می‌دادند. یا برخی افراد که در داخل حضور دارند به صورت تلویحی سعی می‌کنند که به نوعی ایران را باعث حمله مشترک آمریکا و اسرائیل نشان دهند؛ این گروه به این امید که “کسی از نیروی پیروز سوال نمی‌کند” دست خودشان را رو کردند ولی با شکست در این پروژه، عملا “اپوزیسیون خارج کشور” را برای مدت مدیدی از بین بردند؛ یعنی سرمایه‌ای که انجمن‌های صهیونی لندن و واشنگتن طی چهل سال برای مقابله با ایران اجیر کرده بود، امروز کاملا مصرف شد و از بین رفت.

گروهی که همراه می‌شوند بخاطر منافع مانند شیرین عبادی یا “مسیح علی‌نژاد” و دیگران (یا فعالان ایران اینترنشنال). این گروه طبعاً آب از سرشان گذشته و امکان نه گفتن به ارباب را نداشته و ندارند. حتی تقسیم کار بین نفرات رجوی و نفرات پهلوی هم این روز‌ها مشخص کرد که نه از سر تفاهم با یکدیگر بلکه از بالا و به صورت دستوری به آنها ابلاغ شده بود و بعد از شکست کودتا دستور منتفی شد و الان مجددا به جان هم افتاد‌ه‌اند.

در این میان البته استثنا هم وجود دارد. مثلا فردی مثل امیر طاهری که سابقه طولانی در حمایت از اسرائیل و تقابل با ایران را دارد صف خودش را از پهلوی جدا می‌کند و اخیرا حتی از شهید علیرضا تنگسیری هم بخاطر دفاع از کشور تجلیل کرد یا اندیشمندانی مثل دکتر محمد سلیمی و رضا فانی و… هم هستند که ممکن است کمتر صدایش در بلندگو‌ها باشد ولی با همه انتقاد‌ها و مخالفت‌هایشان با سیاست‌های حکومتی همیشه عرق ملی و میهنی خودشان را حفظ کرده‌اند.

۲- گروهی که بخاطر روابط اجتماعی خود دنباله‌ رو می‌شوند. این گروه اساساً در جامعه‌ای بسته در کشور‌های اروپائی یا آمریکائی زندگی می‌کنند و یک نوع رابطه ارباب رعیتی یا “قبیله‌ای” با سران قبیله‌شان دارند.

به طور مثال مجاهدین خلق به دلیل زندگی تیمی به صورت شدیدتر و سلطنت‌طلبان به دلیل زندگی بازتر دنباله‌روی را به عنوان یک شیوه زیست، حیات و زندگی در خارج از کشور تبلیغ و افراد را به آن تشویق می‌کنند -حتی کسب و کار و روابط مالی هم فقط در درون همان قبیله کوچک تعریف می‌شود و داد و ستد زیادی با بیرون ندارند – در نتیجه خواسته و ناخواسته دنباله ‌رو دستورات “خان” یا “سر قبیله” هستند چرا که حیات و زیست آنها وابسته به پیروی از دستورات است.

شاخص این افراد این روز‌ها کسانی هستند که اگر بپرسید چرا زیر پرچم اسرائیل تظاهرت می‌کنی خودشان هم می‌گویند که موافق نیستند ولی بخاطر این که در جمعشان “بایکوت” نشوند، حاضر نیستند در چنین تظاهراتی شرکت نکنند. بهای شرکت نکردن بالاست. به طور مثال حتی فروشگاه‌ها و رستوران‌های ایرانی را می‌شود مثال زد که بخاطر از دست ندادن مشتری‌های فلان گروه مجبور می‌شوند پرچم سلطنت‌طلبان را نصب کنند. البته این شامل همه ایرانیان خارج از کشور نمی‌شود و همانگونه که گفتم نیم درصد از فارسی‌زبانان که در خارج از کشور مستقر هستند، ضد ایران و ایرانی به حساب می‌آیند و گوش به سخن رئیس قبیله دارند.

۳- گروهی که جوگیر شده یا می‌شوند؛ این افراد کسانی هستند که بخاطر سابقه فرهنگی (و یا شاید بی‌فرهنگی) با فرهنگ ایرانی-اسلامی مشکل دارند و در خیالات‌شان آرزو می‌کنند که مردم ایران با فرهنگ آنها منطبق شوند. این گروه جوگیر شده را من گروه “سردرگم” می‌نامم. شاخصه‌های این گروه “پناهندگی اقتصادی” آنها در نقطه مقابل “پناهندگی سیاسی” (مثلا قبل از انقلاب و یا حتی سال‌های اول بعد از انقلاب) است. اگر شاخصه پناهندگی فردی، چون دکتر شریعتی، فلسفه، جامعه شناسی و نبوغ سیاسی بود شاخصه پناهندگی این گروه “لودگی”، “لومپن بازی”، “فحاشی”، “چاقوکشی” و امثال آن است. دقت بفرمائید که حتی کسانی که بعد از سقوط شاه به غرب پناهنده شدند و ضد حکومت ایران هستند هم در این تجمعات به هیچ وجه دیده نشده‌اند. مثلا دکتر علیرضا نوری زاده (رابطه نزدیک با عربستان) یا خانم نازنین انصاری (سردبیر کیهان لندن و همکلاسی رضا پهلوی) یا دکتر مهرداد خوانساری (سفیر ایران در لندن در زمان شاه و چندین دهه فعال سیاسی در لندن) و … در این تظاهرات در لندن نه شرکت کردند و نه اساسا خودشان را قاطی کردند.

بی‌وطن یا وطن‌فروش!

تعریف شما از خیانت به وطن چیست؟

بنظرم برای “وطن‌فروشی” اول باید وطن‌پرستی را به رسمیت شناخت. اجازه بدهید در این مورد برخی سلبریتی‌ها در داخل کشور را مثال بزنم. کسی که بخاطر ویزای آمریکا یا کانادا کشتار بچه مدرسه‌ای‌ها را محکوم نمی‌کند خائن به وطن نیست، بی وطن است. این نوع بی وطنی خاص ایران نیست و من در کشور‌های دیگر هم دیده‌ام. البته نه در زمان جنگ، چون اینجا دیگر بحث مخالفت با حکومت نیست بحث دشمن خارجی است و تجزیه ایران. شخصا معتقدم سلبریتی‌ای که در داخل کشور بخاطر منافعش حاضر نیست قتل عمد دختران در مدرسه را محکوم کند حتما اگر خارج زندگی می‌کرد جزو افرادی می‌شد که از “عمو ترامپ” تقاضای بمباران خواهران و مادران‌مان را می‌کرد.

خارج از ایران، شاید خیانت به انسانیت بیشتر مفهوم پیدا کند تا خیانت به وطن (با همان فرض تعریف متفاوت از وطن). اینجا یک فعال ضد جنگ الزاما ایرانی نیست بلکه به عنوان یک انسان با “قتل برای حفظ منافع اقتصادی و سیاسی” مخالفت می‌کند و به همین ترتیب کسی که خواستار بمباران پدر و مادر خودش می‌شود عملا انسانیتش زیر سوال می‌رود و نه ملیتش.

 رجوی قبح وطن‌فروشی را از بین برد

آیا پیشینه خیانت به وطن به صورت گسترده و سازمان یافته در تاریخ ایران وجود داشته است؟ می‌توانید مثال بزنید؟ در ۱۰۰ سال گذشته گروه، سازمان یا طبقه اجتماعی را سراغ دارد که به وطن خیانت کرده باشد؟

وطن‌فروشی با خیانت فرق می‌کند؛ مثلا در زمان استقرار شوروی افرادی در غرب به سیستم حکومت‌های غربی خیانت کردند و اطلاعات جمع کردند و به کمونیست‌ها دادند به دلیل رابطه اعتقادی که داشتند. ولی وطن‌فروشی به مفهوم ضرر زدن به کشور و ملت در ازای دریافت مزد متفاوت است. در ایران در زمان کودتا علیه مصدق و یا در زمان شروع مشروطه نمونه‌های بارزی از وطن‌فروشی هست.

البته از زمان انقلاب فرانسه و تاثیر آن بر عثمانی و بعد ایران، تاریخ ایران شاهد انواع خیانت به وطن و انواع وطن فروشی بود ولی اگر قرار گرفتن در کنار دشمن را در نظر بگیریم – مثل امروز که دسته‌ای در زمان جنگ برای موساد ماموریت اجرا می‌کنند یا در خارج از اسرائیل و آمریکا دفاع می‌کنند – این موضوع در کشور ما کمتر اتفاق افتاده است که به نظرم شاخص‌ترین نمونه آن را می‌شود مجاهدین خلق دانست؛ یعنی رجوی بود که با همکاری با صدام (و دریافت مزد) قبح وطن‌فروشی را از بین برد.

البته همراهان رجوی را هم شاید بتوان به همان چند گروه بالا تقسیم کرد. برخی می‌دانستند، برخی چشم بر هم گذاشتند که نبینند، چون منافعشان ایجاب میکرد، برخی راه پس نداشتند و غرق در آن جمع شده بودند و برخی هم جوگیر شده و آرزوی تطبیق ملت با رویاهایشان را داشتند. نه آنها متوجه بودند که رجوی از صدام به ازای هر نفر سرانه می‌گیرد و نه اینها متوجه‌اند که نتانیاهو بخاطر برآورد رویا‌های چند پناهنده سراغ بمباران ایران نرفته است.

“صدام و رجوی” و “نتانیاهو و پهلوی”

کودتا یا انقلاب برای جابجایی قدرت سیاسی است و با همکاری با دشمنی که قصد تصرف و جدا کردن بخشی از کشور را دارد متفاوت است، با توجه به این نکته همکاری سازمان مجاهدین با صدام خیانت به وطن محسوب می‌شود یا تلاش برای تغییر حکومت؟ با توجه به این مسئله عملیات فروغ جاویدان را چگونه می‌توان تفسیر کرد؟

به نظر من تلاش برای کودتای اخیر که رضا پهلوی به دنبال آن بود و هم فروغ جاویدان (رجوی) برای ایجاد هرج و مرج، تضعیف حکومت و برای امتیازگیری بود.

بحث تقابل با ایران بعد از انقلاب همیشه بر پاشنه تجزیه ایران و نه جابه‌جایی قدرت بوده و هست. تئوری غالب در پنج دهه گذشته همیشه بر این اساس بوده که مجموعه‌ای از فشار نظامی از خارج و هرج و مرج و تضعیف حکومت از داخل می‌تواند در بهترین وجه ایران را تجزیه کرده و یا حداقل باعث امتیاز دادن حکومت شود.

۳۰ خرداد و ۷ تیر – عملیات ترور همزمان با جنگ هشت ساله – بر این تئوری استوار بود. شبه کودتای اخیر هم در کنار موشک‌باران کشور توسط آمریکا و اسرائیل بر همین تئوری تکیه داشت. بحث فروغ جاویدان البته شاید متفاوت باشد، چون در کنار و همزمان با زدن هواپیمای مسافربری، فشار‌های بین‌المللی و … در محتوا “تهاجمی”نبود و “تدافعی” بود و قصدش کم کردن تاثیر پیروزی ایران در جنگ با عراق بود و در نتیجه ندادن امتیاز پیروزی به ایران.

البته دشمن در هر دو مورد یعنی “صدام و رجوی” و این بار “نتانیاهو و پهلوی” اشتباه محاسباتی داشته و شکست خوردند و بنیان این شکست‌ها هم به نظر من به عدم اشراف دشمنان به ابعاد “تاریخ ایرانی” و “فلسفه شیعه” بر می‌گردد.

فکر می‌کنم برای اسرائیل و آمریکا تغییر حکومت به سبک رجوی یا به سبک پهلوی اساسا نه مطلوب و مورد علاقه است و نه امکانپذیر. آمریکا مشخصاً اشراف دارد که سقوط حکومت شاه با دست از کار کشیدن کارگران، پیوستن سربازان به مردم و در نهایت با خواست مردم انجام شد و نه کودتای خارجی و مشخصاً هدفش هم از پنج دهه حمله نظامی خارجی همزمان با بلوای داخلی (با چاشنی تحریم و فشار اقتصادی)، تجزیه ایران و بخصوص جدا کردن مناطق نفت‌خیز است.

نقش مجاهدین خلق در جنگ‌های اخیر

سازمان مجاهدین در حوادث دی ماه (۱۸ و ۱۹) یا جنگ ۱۲ روزه با دشمن در چه زمینه‌هایی (تبلیغاتی، اطلاعاتی یا عملیاتی) همکاری داشت؟

برای من این جالب بود که برای اولین بار تقسیم کار بین همه نیرو‌های نیابتی را دیدم. این هم به نظرم بخاطر روش کار ترامپ و نتانیاهو بود. هر دوی آنها صرفاً دستوری عمل می‌کنند و با نیابتی‌هایشان شوخی ندارند و هر دوی آنها کوتاه‌مدت فکر می‌کنند و سرمایه‌هایشان را می‌سوزانند و به قول معروف راه دومی برای خودشان نمی‌گذارند.

این بار در تقسیم کار چهره انتخاب شده توسط نتانیاهو رضا پهلوی بود. اولین باری بود که رُک اعلام شد و عمل کردند و بقیه موضعی نگرفتند. مجاهدین و مشابهان قبول کردند یا چاره‌ای نداشتند که به شکلی دیگر عمل کنند.

یادم هست اولین بار مجاهدین این کار را برای بنی‌صدر کردند. یعنی به عنوان “هواداران بنی‌صدر” فعالیت کردند. می‌دانیم که جریان پهلوی فاقد تشکیلات منسجم است. زمینه‌سازی‌های ترور‌های موساد (هم اطلاعات و پشتیبانی و تجهیزات) و حتی برخی از ترور‌های مستقیم توسط مجاهدین خلق انجام شد.

‌می‌دانیم که سیستم‎های اطلاعات را از دو روند “منابع عمومی و جمع‌بندی” و روند “نفوذ و کسب اطلاع مستقیم” جمع‌آوری می‌کنند (البته هوش مصنوعی هم این روز‌ها مشخصا کمک موثری در تسریع جمع‌بندی قبل از سوختن اطلاعات می‌کند).

مجاهدین خلق در هر دو شکل اگر تنها نیروی اصلی نبوده باشند حتما با یکی از نیرو‌های اصلی همکاری داشتند. سابقه تخلیه تلفنی، سابقه چریک شهری، سابقه زندگی مخفی و تعلیماتی که بعد‌ها از سرویس‌های مختلف گرفته‌اند این نیرو را به شبکه‌ای کارآمد تبدیل کرده است ولی تاریخچه آنها باعث شد که آمریکایی‌ها ترجیح بدهند پهلوی را جلو بیاندازند که تا امروز علنی در کنار دشمن خارجی ننشسته بود (که البته با این کار او را هم مثل رجوی سوزاندند).

در این مدت مشخص بود که کانال‌های تلگرامی و توییتری و … مجاهدین تقلیل یافته و سلطنت‌طلبان بالا گرفته است. مشخص بود که سیستم‌های مجاهدین عملا تغییر کاربردی داشته و بجای تبلیغ خودشان به تبلیغ پهلوی مشغول بودند؛ که البته الان تمام شده.

 در همه کشور‌ها مجازات خیانت در زمان جنگ اعدام است

در کشور‌های اروپایی مجازات خائن به وطن چیست؟

در تقریبا همه کشور‌های جهان ماکزیمم مجازات خیانت در زمان جنگ اعدام است. در بسیاری از کشور‌ها این احکام سریع و از طریق دادگاه‌های نظامی داده می‌شود و برخی خیر.

به خاطر دارم که حدود سه دهه قبل به یک افسر اطلاعاتی انگلیس در جبل‌الطارق از پشت شلیک کرده و  او را کشتند؛ انگلستان مشخصاً اطلاعیه داد که این فرد در حالی که قصد داشت از طریق اسپانیا و مسیر جبل‌الطارق فرار کند به جرم “خیانت” اعدام شد. توضیح بیشتری هم داده نشد.

در موارد خفیف‌تر مانند “آشپزی برای دشمن” یا “کار در دفتر دشمن” به خاطر دریافت غذای بهتر نیز مجازات وجود داشت، بعد از جنگ جهانی دوم این دست از افراد را با سر تراشیده در شهر چرخاندند و تنبیه‌های مشابه آن را در نظر گرفتند.

امروز در اوکراین “طفره رفتن از مبارزه با دشمن” عملا جرم است و در مواردی خیانت محسوب می‌شود؛ رسیدگی آن هم با دادگاه نظامی است؛ همچنین فیلم‌های از انواع شکنجه متهمین در وسط خیابان در اوکراین می‌بینیم که قابل تأمل و توجه است.

اگر از بحث خیانت که به عنوان جرم نابخشودنی تلقی می‌شود، گذر کنیم به بحث جرایم در غرب می‌رسیم که بسیار ایدئولوژیک است مانند تظاهرات بدون اجازه برای فلسطین در انگلستان که زندان دارد. یا عدم پر کردن برگه‌ای که در سفر به آمریکا مشخص کند که شما “اعتقاد کمونیستی” ندارید. در فرانسه توهین به سکولاریزم جرم است. داشتن روسری در مدارس جرم محسوب می‌شود.

همین الان آقای “یوسف عزیزی” از دانشگاهیان ایرانی معروف در آمریکا صرفاً به خاطر مصاحبه (و گفتن واقعیت و نه حمایت از ایران) به صورت نامحدود در زندان آمریکایی‌ها است.

پایگاه اطلاع‌رسانی مرکز اسناد انقلاب اسلامی- بهنام علیپور

نوشته بازخوانی تاریخی مسئله خیانت به وطن در گفت‌و‌گو با مسعود خدابنده اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

31 شهریور سال 1359 جنگ عراق علیه ایران شروع شد. من در آن زمان سرباز بودم و در جریان مأموریتی به شیراز متوجه شدم که عراق به ایران حمله همه جانبه ای نموده و این خبر آن قدر مهم بود که تمام دنیا را تکان داد. صدام حسین رئیس دولت عراق فکر می کرد با حمایت غرب و ضعف حکومت ایران که تازه شاه را سرنگون کرده بودند می تواند قسمتی از خاک ایران را ضمیمه خاک خودش نماید.

صدام (پس از لغو قرارداد 1975 الجزایر در 26 شهریور و ادعای تسلط کامل بر آبراه اروند) تهاجم سراسری خود به خاک جمهوری اسلامی ایران را آغاز کرد. به طور کلی اهداف عراق از حمله به ایران در سه سطح طبقه‌بندی می‌شود: لغو قرارداد الجزایر؛ تجزیه‌ی ایران با جدا کردن استان خوزستان و براندازی نظام جمهوری اسلامی ایران. در حمله همه جانبه، ارتش عراق توانست بیش از 15 هزار کیلومتر مربع از اراضی ایران را اشغال کرده و در آن استقرار یابد.

درگیری جمهوری اسلامی با صدام؛ بنی‌صدر و سازمان مجاهدین خلق را به این طمع واداشته بود که تا حد امکان برای تضعیف نظام در داخل کشور بکوشند. آن‌ها تصور می کردند که امام و امت به دلیل درگیر جنگ بودن، قدرت باز کردن یک جبهه‌ی داخلی را ندارند، و همچنین به خود اطمینان می‌دادند که حامیان نظام برای حفظ قدرت، حاضر به هر گونه‌ عقب‌ نشینی از ملاک‌ های مکتبی انقلاب خواهند بود. به همین دلیل سازمان مجاهدین خلق با حیله گری و فریب کاری ابتدا تهاجم ارتش عراق به ایران را محکوم نمود و خواهان حضور نیروهایش در جبهه ها شد ولی بعد از مدتی عنوان داشت که نفراتش را در جبهه ها دستگیر می کنند و عملاً دستور داد که نیروهایش از جنگ خارج شوند.

زمانی که لازم بود همه در مقابل دشمن خارجی وحدت عام و فراگیر داشته باشند مجاهدین خلق هم در ظاهر این ادعا را داشتند ولی بر کسی پوشیده نبود که در عمل و در عرصه‌ی درگیری‌ های سیاسی داخل کشور، سازمان از مواضع خائنانه خود در باره ‌ی نظام و نهادهای نوپای آن دست برنداشته و همچنان بر طبل ادّعاهای خود مبنی بر تشنج‌‌آفرینی و متهم کردن نهادهای نظام به انجام دادن اعمال غیرقانونی، می‌کوبید.

همه ی گروه ها در مورد جنگ موضع گیری کردند و عراق را مقصر دانسته و در تحلیل هایشان حکومت عراق را شروع کننده جنگ معرفی می کردند. هر گروهی بر اساس ایدئولوژی خود به تحلیل جنگ می پرداخت. در این میان نیز گروه سازمان چریک های فدایی خلق شاخه اکثریت شعار پاسداران را به سلاح سنگین مسلح کنید سرمی داد و خواهان شرکت گسترده مردم در جنگ علیه عراق متجاوز بود.

زمانی که سرباز بودم و بعضی اوقات به جبهه می رفتم شاهد بودم که نفرات سازمان به دنبال سلاح و جمع آوری آن هستند و اصلاً مسأله شان جنگ با دشمن خارجی نیست. یعنی مشخص بود که جمع کردن سلاح به صورت یک دستور تشکیلاتی است. در مورد سازمان چریک های فدائی خلق هم گفته شده بود که اگر در عملیاتی توانستید سلاح به دست آورید آن را با خودتان آورده و تحویل سازمان بدهید.

همچنین در جبهه ها نیز نفرات سازمان مجاهدین خلق به دنبال اطلاعات جنگ بودند. اعضای سازمان از همان روزهای نخست شروع جنگ، پس از ورود به جبهه‌ها، شروع به جمع‌آوری اخبار و اطلاعات مربوط به یکان‏های نظامی خودی و تهیه‌ ی عکس از محل استقرار و استحکامات آن‌ ها ‌کردند که این کار آن ‌ها با مخالفت فرماندهان ارتش رو به رو شد. پس از آن‏ که با وجود تذکرات پی‏ در پی، مجاهدین خلق دست از اقدامات خود برنداشتند، نیرو‌های ارتش مقر آن‌ ها را محاصره و نیروهایشان را دستگیر کردند و مدارک و اسناد جمع‌ آوری ‌شده را که شامل اطلاعات مربوط به وضعیت استراتژیک ارتش و موقعیت جبهه ‌ها و برخی اسناد دیگر بود ضبط نمودند.

… هر روز که از جنگ می گذشت کم کم مجاهدین خلق در رسمیت بخشیدن به حضور تشکیلاتی نظامی خود در مناطق جنگی، حتی با توسل به بنی‌ صدر رئیس ‌جمهور – که در نیمه ‌ی دوم 1359 آرام آرام به متحد استراتژیک سازمان بدل شده بود – ناکام ماندند. تبلیغات سازمان در مورد جنگ به اعلام این که تعدادی از نیروهای نظامی که شهید شدند مربوط به سازمان بوده محدودتر شد و کم کم موضع گیری سیاسی علیه دولت عراق کمرنگ تر گردید و تحلیل‌ های سازمان بیش ‌تر معطوف به مقصّر نشان دادن نظام جمهوری اسلامی در زمینه ‌‌‌سازی وقوع جنگ شد، تا آن‌ جا که سه روز قبل از شورش مسلحانه ‌ی 30 خرداد1360، سازمان در موضع‌‌ گیری درباره ‌ی بمباران مشکوک و پیچیده ‌ی تأسیسات هسته‌ ای عراق به دست اسرائیل، تلویحاً نظام جمهوری اسلامی را همسو با آمریکا و رژیم صهیونیستی برشمرد.

به اعتقاد شماری از تحلیلگران، این تغییر موضع و آغاز همکاری‌‌های گسترده ‌ی نظامی و امنیتی سازمان با عراق که ابتداً غیرعلنی بود و بعد به سرعت آشکار شد، ثابت نمود که از ابتدا، موضع سازمان در مورد جنگ، به دور از صداقت و فرصت‌ طلبانه بوده است تا جایی که مسعود رجوی در مقرش (اور فرانسه) با طارق عزیز نایب رئیس جمهور عراق ملاقات داشته و قرارداد صلح امضا می کند…

سازمان بعد از شکست در موضوع جنگ، خط کاریش را عوض نموده و به دنبال ایجاد نا آرامی و زد و خورد خیابانی بود تا نقطه ای که تصمیم گرفتند در مقابل رهبر انقلاب و دوربین خبرنگاران یک راه ‌پیمایی به طرف جماران به راه بیاندازند. به منظور آماده ‌سازی زمینه ‌‌های لازم برای حرکت، آن‌ ها نامه‌ ای به حضور امام نوشتند؛ افراد سازمان در این نامه کوشیدند در همه‌ ی اغتشاشات و درگیری ‌ها حکومت ایران را مقصر جلوه داده و خود را تبرئه کنند، همچنین تلاش نمودند تا مسائل وقت سازمان را تحت پوشش گذشته ‌ی سازمان و بنیان‌‌ گذاران آن قرار دهند.

این گونه تحرکات، تشنج‌ آفرینی ‌ها و عملیات‌ متعدد تروریستی و خرابکارانه‌ ی سازمان در حالی انجام می ‌شد که با گذشت نه ماه از جنگ، نیروهای ایرانی نتوانسته بودند به پیروزی چندانی در آزادسازی مناطق اشغالی دست یابند و به همین دلیل کشور در ورطه ای از ناآرامی داخلی و تجاوز خارجی قرار گرفته بود. سازمان دیگر به نقطه ای رسیده بود که فکر می کرد با وارد شدن به مبارزه مسلحانه، می تواند استراتژی سرنگونی حکومت را در دستور کار قرار دهد. رجوی برای این که وارد مبارزه مسلحانه شود نیاز به یک بهانه داشت و آن هم به صحنه آوردن نیروهای خود به خیابان ها بود.

در این مقطع، رهبران سازمان تصور می‌ کردند که نظام جمهوری اسلامی به دلیل نابسامانی‌ های داخلی و همچنین تجاوز خارجی، قادر به ساماندهی وضعیت نبوده و در اوج استیصال قرار دارد و از آن جا که از بُعد منطقه ای نیز دچار انزوا است و از نظر اقتصادی هم در وضعیت بدی به سر می‌بَرد، در آستانه ‌ی سقوط قرار دارد. با این دلایل؛ سازمان در فراخوانی از نیروهای خود خواست به خیابان ‌های تهران و شهرستان ها بیایند، اما برخلاف پیش‌ بینی سران سازمان مبنی بر حضور 500 هزار نفر، فقط 3 هزار نفر به خیابان ‌ها آمدند که آن‌ ها هم بر اثر مقابله‌ ی مردم و نیروهای انقلابی متواری شدند. تکاپوی سازمان برای دستیابی به قدرت که در دو خط موازی چانه‌زدن برای گرفتن سهمی از قدرت و قدرت‌ نمایی خیابانی بروز می‌کرد، زمینه ای را به وجود آورد که نظام ‌جمهوری اسلامی مجبور شد در برابر استراتژی جنگ مسلحانه‌ ی سازمان با نظام از تاریخ ۳۰ خرداد ۱۳۶۰، واکنش نشان داده و برای حفظ امنیت کشور، با اقدامات مسلحانه ‌ی سازمان مقابله کند. در واقع اشتباه سازمان در ارزیابی اوضاع اجتماعی، موقعیت جمهوری اسلامی و توان سازمان موجب شد تا سازمان در این اقدام خود با شکست فاحشی رو به رو شود و این نقطه ای بود که دیگر سازمان راه بازگشتی برای خود باقی نگذاشت و هر روز فکر می کرد که می تواند به سرنگونی خیالی خود دست یابد.

صفحه های 16 الی 21

تنظیم: عاطفه نادعلیان

نوشته سرنگونی خیالی اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

این مقاله تلاش دارد به لحاظ محتوایی مشخص کند چرا سخنان علی صفوی دروغ است. مسئله فقط “اتهام” های مطرح شده بر علیه مجاهدین نیست، بلکه وجود اسناد و گفتگوهایی است که در آنها خود رهبران مجاهدین درباره دریافت سلاح، تجهیزات، نفت و هماهنگی عملیاتی با عراق صحبت می‌کنند.

صفوی در جائی می گوید: ما تحت شدیدترین سانسور قرن بودیم. (خود را قربانی نشان دادن / مظلوم‌نمایی) به دلیل اغراض سیاسی دولت‌های استعماری، روی حقایقی که ما می‌گوییم خاک پاشیده‌اند.

در حالی که رهبران و مسئولان سازمان مجاهدین از مصاحبه با خبرنگاران مستقل خودداری می‌کنند، این سازمان با پرداخت پول‌های هنگفت به تلویزیون‌ها، روزنامه‌ها و مجله‌های بزرگ جریان اصلی در آمریکا و کشورهای اروپایی، مقالات، ویدئو کلیپ‌های تبلیغی و آگهی‌های خود را منتشر می‌کند. با وجود همه اینها، علی صفوی از “سانسور قرن” علیه سازمان مجاهدین سخن می‌گوید.

فیلم‌هایی از گفت‌وگوهای مسعود رجوی و دیگر مسئولان مجاهدین با مقامات استخبارات (سازمان اطلاعات و امنیت عراق) و ارتش عراق وجود دارد که در آنها درباره موضوعات متعددی صحبت می‌شود، از جمله:

• هماهنگی‌های سیاسی
• هماهنگی‌های اطلاعاتی ـ امنیتی
• هماهنگی‌های نظامی ـ عملیاتی
• حل‌وفصل نیازهای مالی سازمان مجاهدین

دریافت تسلیحات، تانک و خودروهای زرهی از عراق

مذاکرات مسعود رجوی با سپهبد صابر الدوری، رئیس سازمان اطلاعات و امنیت عراق (استخبارات) ـ پس از سال ۱۹۹۱
مسعود رجوی: “از زمانی که از استخبارات بیرون آمده‌اید، اطلاعات شما غلط بوده است. اگر ۴۰۰ تانک داشتیم، چرا باید شما را این‌قدر اذیت می‌کردیم؟ … در حال حاضر ما ۱۲۰ تانک داریم …”
صابر الدوری: “من حساب کرده‌ام که مجموع تانک و زره‌پوش و کلیه ادوات زرهی که در اختیار شماست، ۴۰۰ دستگاه می‌شود…”
صابر الدوری: “چه امکاناتی در این ماه اخیر به شما داده‌ایم؟”
مسعود رجوی: “هیچ امکان زرهی به ما نداده‌اید، حتی یکی.”
صابر الدوری: “در لیستی که من در دست دارم بیش از ۵۰۰۰ مورد است…”

سهمیه نفت عراق برای مجاهدین

مسعود رجوی در دیدار با سپهبد طاهر الجلیل حبوش، رئیس سازمان امنیت (استخبارات) عراق، درباره افزایش سهمیه نفت گفت‌وگو می‌کند ـ تابستان ۱۹۹۸
حبوش: “سهمیه ۱۸ میلیون بشکه نفت برای هر شش ماه جهت فروش می‌باشد…”
مسعود رجوی: “ما برای هر بشکه ۳۰ سنت می‌گیریم که ۱۰ سنت آن هزینه جاری می‌شود…”
حبوش: “در نامه توضیح دهید که از فروش ۵ میلیون بشکه چه میزان عاید مجاهدین می‌شود…”

همکاری اطلاعاتی مجاهدین با ارتش عراق

همکاری اطلاعاتی مجاهدین با ارتش عراق برای ارائه مشخصات اهداف در ایران
گفت‌وگوی عباس داوری، نماینده سازمان مجاهدین، با نماینده سازمان امنیت (استخبارات) عراق
عباس داوری در این گفت‌وگو مشخصات جزئی و اطلاعات اهدافی در ایران را برای بمباران هوایی در اختیار نماینده استخبارات عراق قرار می‌دهد؛ از جمله اطلاعات مربوط به پل سومار، پل رودخانه بهمنشیر، محله گیشا (کوی نصر) در تهران و نقاطی در اصفهان.
آنچه در گفت‌وگوی علی صفوی با کامبیز غفوری مطرح شد، صرفاً ابهام سیاسی بر سر رابطه سازمان مجاهدین با عراقِ صدام حسین نیست، بلکه موضوعی مربوط به نسبت میان «ادعا» و «سند» است. صفوی در این برنامه هرگونه وابستگی مالی، نظامی و اطلاعاتی سازمان مجاهدین به حکومت صدام حسین را انکار می‌کند و بسیاری از این موارد را «پروژه شیطان‌سازی» می‌نامد. این درحالی است که اسناد چیز دیگری را نشان می دهند.
(مشروح این مطلب در مورخ 20 اردیبهشت ماه 1405 در کیهان لندن منتشر شده است)

حنیف حیدر نژاد

نوشته دروغ‌های سازمان مجاهدین درباره نوع رابطه با عراقِ صدام حسین اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

– آیا می دانستید بدلیل به رسمیت نشناختن بیماری اعضای مجاهدین خلق توسط مسئولین تشکیلات، که به دستور رجوی ها صورت می گیرد، هر ساله تعدادی از آنها در آلبانی یعنی در دل اروپا بدلیل ابتلا به بیماری هایی که در همه جای دنیا قابل کنترل هستند، می میرند؟

قبرستان مجاهدین خلق در آلبانی که به سرعت گسترش یافته است

– آیا می دانستید از سال 1373 رجوی در ابلاغیه ای به کلیه اعضا خروج از تشکیلات مجاهدین خلق را ممنوع اعلام کرده بود؟ با این دستور که به “خروج ممنوع” شهرت دارد جدا شدن از تشکیلات ممنوع شد و تا سرنگونی صدام ممنوع بود.

– آیا می دانستید اعضای مجاهدین خلق اجازه ارتباط و تماس با هیچ خبرنگار یا خبرگزاری را ندارند. در موارد استثنایی که سران تشکیلات برای سوء استفاده تبلیغاتی خبرنگاری را به مقر مجاهدین می برند، کلیه اعضا توجیه می شوند که فقط افراد مشخص شده حق صحبت با خبرنگار یا بازدید کننده را دارند و بقیه نباید به خبرنگار و نفرات همراهش نزدیک بشوند؟

– آیا می دانستید رجوی و دیگر مسئولین مجاهدین خلق به صورت مستمر با صدام و برخی مقامات دولت او ملاقات می کردند تا خط کاری و خواسته های آنها را دریافت و گزارش انجام کار را به آنها بدهند؟

دیدار با حزب بعث

– آیا می دانستید که مجاهدین خلق بیش از 12 هزار تن از مردم و مسئولین ایران را ترور کرده اند و مسئولیت بسیاری از ترورها را در نشریه ی رسمی خود (نشریه مجاهد) پذیرفته اند؟

ایرج صالحی

نوشته مجاهدین خلق این گونه بودند – قسمت هفتم اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.