برای قبح زدایی و مشروعیت بخشیدن به ارتباط با دولت جنگ طلب و متجاوز صدام و زمینه سازی برای رفتن به عراق، به دستور رجوی از سال 1361 تا سال 1364 تمرکز اصلی کار سیاسی و تبلیغاتی مجاهدین خلق بر جنگ و معرفی ایران به عنوان جنگ طلب و تطهیر صدام و معرفی او به عنوان طرف خواهان صلح بود. رجوی برای توجیه این خیانت می گفت که ایران از جنگ به عنوان سرپوشی برای سرکوب استفاده می کند و حیاتش به جنگ بسته است و صلح طناب دار جمهوری اسلامی است. رجوی با این توجیه هرکس که به او درباره همکاری خائنانه با صدام انتقاد می کرد را به عنوان مزدوران جمهوری اسلامی زیر ضرب می گرفت. البته این روش همیشگی رجوی است که بجای جواب دادن، برای بستن دهان منتقدان و مخالفان، با اتهام زنی به صورتی وحشیانه به آنان حمله کرده و می خواهد طرف مقابل را به وحشت انداخته و دهانشان را ببندد. او با وارد کردن اتهامات بی اساس موضوع را از جواب و پاسخگویی به سمت سوژه کردن خود منتقد و متهم کردن او به ارتباط با ایران می برد تا موضوع اصلی به کناری برود.

برخلاف حرف های دروغ و ریاکارانه ای که رجوی و دستگاه تبلیغاتی مجاهدین خلق می گویند، رفتن رجوی به عراق از قبل برنامه ریزی شده بود و حتی دعوت رسمی صدام از رجوی برای رفتن به عراق نیز در ملاقات طارق عزیز با رجوی در سال 1361 صورت گرفته بود و رجوی منتظر فرصتی برای عملی کردن این هدف بود. پیش از آمدن رجوی به عراق ارتباط مجاهدین خلق با دولت صدام بسیار گسترده بود و مجاهدین خلق حضوری پررنگ اما مخفیانه ای در عراق داشتند که در هماهنگی با دستگاه اطلاعاتی صدام بود. آنها در قلب بغداد پایگاه های زیادی داشتند که تعدادی از آنها هتل های نسبتا مجللی بودند که دولت صدام به مجاهدین خلق داده بود و در خیابان “اندلس” و نزدیک میدان “چهل دزد” بغداد قرار داشتند و بعد از آمدن رجوی به بغداد نیز دفتر مجاهدین خلق در همین مجموعه مستقر شد. علاوه بر بغداد مجاهدین خلق در شهرهای سلیمانیه و کرکوک و برخی از شهرهای مرزی در کردستان عراق نیز پایگاه هایی داشتند. این حقایقی است که مجاهدین خلق با فریبکاری آنها را می پوشانند. حتی تا قبل از آمدن رجوی به عراق ارتباط مجاهدین خلق با دولت صدام به حدی گسترده بود که مجاهدین در هماهنگی با دستگاه اطلاعاتی عراق، نفرات خودشان را با پاسپورت های جعلی از فرودگاه های کشورهایی مانند ترکیه ، پاکستان، امارات و . . . با هواپیماهای مسافربری عراقی به فرودگاه بغداد می بردند. سپس نفرات سازمان با دست باز و به مدد هماهنگی با سازمان اطلاعات صدام، به فرودگاه رفته و نفرات تازه وارد را با خود به هتل هایی می بردند که سازمان اطلاعات عراق برای شان مشخص کرده بود ودر آنجا اتاق رزرو کرده بودند. یکی از این هتل ها “هتل آدم” نام داشت. از آنجا که در آن زمان حضور مجاهدین در عراق علنی نشده بود به افراد تازه وارد گفته می شد خودشان را در هتل نفرات وابسته به یک جماعت معرفی کنند که نام آن جماعت در خاطرم نیست. نام این جماعت کدی بود که بوسیله آن متصدی و مسئولین هتل متوجه می شدند آنها از افراد مجاهدین خلق هستند و به آنها خدمات لازم را ارائه می دادند.

مجاهدین خلق در کرکوک و سلیمانیه نیز پایگاه های زیادی داشتند. مثلاً مرکز اصلی آموزش اقدامات تروریستی تیم هایی که برای ترور به ایران می فرستدند در کرکوک قرار داشت. نام این پایگاه “ملک مرزبان” بود و در داخل سازمان به آن دانشگده آموزش چریک شهری می گفتند. یکی دیگر از پایگاه های مهم و بزرگ مجاهدین به نام “جزی” در سلیمانیه بود. فرستنده های رادیویی مجاهدین خلق نیز در این مناطق قرار داشتند و از آنجا برای ایران برنامه پخش می کردند.

در حقیقت بدنه اصلی سازمان در آن زمان در عراق بود اما دستگاه تبلیغاتی مجاهدین طوری اخبار را منعکس می کردند که برای شنونده این گونه تداعی می شد که آنها در کردستان ایران و در کوه و بیابان مستقر هستند. در حالی که در حقیقت در پایگاه های شان در بغداد، کرکوک ، سلیمانیه و . . . مستقر بودند و به مدد حمایت مالی دولت صدام، لندکروزهای آخرین مدل، جیب های تویتای ژاپنی آخرین مدل و کامیون های ژاپنی “هینو” که برای آن زمان ماشین های بسیار خوب و گرانی بودند و دیگر امکانات از سوی دولت صدام در اختیارشان قرار می گرفت.

این وضعیت ادامه داشت تا آن که رجوی سال 1365 به این نتیجه رسید که می تواند به عراق برود و حضورش در عراق را علنی نماید. در قسمت بعد به این موضوع خواهم پرداخت.

ادامه دارد

ایرج صالحی

نوشته رجوی، تجسم عینی خیانت در همه زمینه ها – قسمت چهارم اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

مطلب زیر شامل نمونه هایی از شرکت مجاهدین خلق در سرکوب مردم کرد عراق و سکوت شان در مقابل کشتار مردم کرد ایران و عراق به دست صدام است.

1- در سال های 1366 و 1367 دولت صدام مناطقی در ایران را با سلاح های شیمایی مورد حمله قرار داد. بخصوص در سال 1367 شهرهای سردشت در ایران و حلبچه در عراق را بمباران شیمایی کرد که به کشته و مجروح شدن تعداد زیادی از مردم غیر نظامی انجامید. در زمان انجام این جنایات توسط صدام، رجوی ها چه می کردند؟ آنها نه تنها از مردم کرد دفاع نکردند و هیچ بیانیه یا اطلاعیه ای در محکومیت این اقدام ندادند بلکه در کنار صدام و با حمایت او مشغول حمله به مناطق مرزی و شهرهای ایران منجمله در مناطق کرد نشین بودند. در عین حال در جبهه سیاسی نیز با متهم کردن ایران به اینکه “جنگ طلب” است و معرفی صدام و دولتش به عنوان کسانی که خواهان صلح هستند، برای اینگونه حملات زمینه سازی می کردند و به آن مشروعیت می بخشیدند.

2- زمانی که صدام پس از آتش بس در جنگ با ایران، عملیات انفال را علیه کردهای عراقی انجام داد که گفته می شود بین 180 تا 200 هزار نفر از مردم کرد عراق در آن کشته شدند. رجوی ها در کدام سمت بودند؟ غیر از این است که آنها در عراق و زیر چتر حمایت صدام حضور داشته و از امکانات دولت صدام استفاده می کردند و حتی زمین های برخی از روستاهای ویران شده کردهای عراق، توسط ارتش صدام به مجاهدین خلق داده شد و آنها برای مانور از آن زمین ها استفاده می کردند و در زمان حمله اول آمریکا به عراق نیز در آن زمین ها مستقر بودند.

3- عامل اصلی قتل عام مردم کردستان ایران و عراق با سلاح های ممنوعه شیمیای فردی بود به نام “علی حسن المجید” پسر عموی صدام بود. وی بدلیل این جنایت ها در بین مردم بخصوص مردم کردستان به “علی شیمیایی” شهرت یافت. برخی از جرایم او عبارت بودند از:

– نسل‌کشی کُردهای عراق که بخشی از آن به قتل و زنده به گور کردن ۱۸۲٬۰۰۰ کرد عراقی در ۱۰۰ روز انجامید
– دستور بمباران شیمیایی شهر سردشت در سال ۱۳۶۶
– دستور کشتار ۵٬۰۰۰ کرد در حلبچه به وسیله سلاح‌های شیمیایی در سال 1367

رجوی ها با این مقام کردکش همکاری بسیار نزدیکی داشتند. برای مثال به دستور صدام، به مجاهدین خلق برای انجام اقدامات تروریستی علیه ایران در منطقه جنوب مقری در نزدیکی شهر بصره داده شد که به آن “قرارگاه حبیب” می گفتند. قبل از شروع حمله دوم آمریکا به عراق، صدام برای کنترل بیشتر بر کشور، عراق را به چند فرماندهی تقسیم کرده بود که حسن المجید فرمانده منطقه جنوب عراق شد. بنابر به دستور رجوی فرمانده قرارگاه مجاهدین در آن منطقه به نام حمیده شاهرخی با نام مستعار افسانه مستقیما به علی شیمیایی وصل و برای هر اقدامی در آن ناحیه باید با او هماهنگ می شد. به این ترتیب رجوی ها برای قاتل مردم کردستان به صورت مستقیم مزدوری می کردند.

4- پس از اولین حمله آمریکا به عراق، مردم این کشور و بخصوص کردها و شیعیان که بیشتر از بقیه مورد ستم و جنایت صدام قرار گرفته بودند، جنبشی را برای سرنگونی صدام راه انداختند. اما رجوی ها به عنوان مزدوران و متحدان صدام، در وحشت از آینده خود در عراقِ بدون صدام، شروع به مقابله با کُردهای این کشور نمودند. برخی از اقدامات آنها که به دستور رجوی ها علیه مردم کردستان عراق صورت گرفت عبارت بودند از:

– توپ باران مردم شهر “کفری”
– درگیری با نیروهای کُرد در حوالی شهرک “سلیمان بک” که قصد پیشروی به سمت بغداد برای تصرف این شهر را داشتند و کشتن و اسیر کردن تعدادی از آنها
– دو درگیری بزرگ با نیروهای کُردی در مناطق کردنشین موسوم به عملیات های «مروارید 1» و «مروارید 2»
– اسیر کردن دهها تن از مردم کُرد و نگهداری آنها در زندان های مجاهدین خلق – تلویزیون مجاهدین در آن زمان فیلمی از این افراد را نمایش داد.
– حمله به مواضع نیروهای کُرد در منطقه شهر “کلار” که طی آن چندتن از نیروهای مجاهدین نیز کشته شدند.

اینها بخش هایی از پرونده قطور کردکشی و خیانت رجوی ها علیه کردهاست.

ایرج صالحی

نوشته سابقه رجوی ها در کشتار و دشمنی با مردم کرد اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

سازمان مجاهدین خلق پس از پیروزی انقلاب اسلامی و به‌ویژه از سال ۱۳۶۰، راهبرد مبارزه مسلحانه علیه جمهوری اسلامی ایران را در پیش گرفت. این مبارزه در ابتدا بر پایه عملیات‌های تروریستی و جنگ چریکی شهری شکل گرفت؛ شیوه‌ای که مبتنی بر فعالیت تیم‌های کوچک، عملیات‌های ضربتی و ایجاد ناامنی در فضای شهری بود. با گذشت چند سال و ناکامی در دستیابی به هدف براندازی از طریق این اقدامات، رهبری سازمان به تدریج به سمت تغییر در راهبرد نظامی خود حرکت کرد.

انتقال مرکز فعالیت‌های سازمان به عراق و قرار گرفتن در کنار رژیم بعث، شرایط تازه‌ای را برای این گروه فراهم آورد تا با حمایت مستقیم دولت عراق، ساختار نظامی خود را از قالب عملیات‌های پراکنده شهری به سمت سازماندهی یک نیروی نظامی منظم سوق دهد. تأسیس ارتش سازمان موسوم به “ارتش آزادیبخش ملی ایران” در سال ۱۳۶۶ در همین چارچوب قابل تحلیل است. این تحول نه‌تنها نشان‌دهنده تغییر در تاکتیک‌های عملیاتی سازمان بود، بلکه بیانگر دگرگونی در نگاه راهبردی آن نسبت به شیوه سرنگونی جمهوری اسلامی محسوب می‌شد.

جنگ چریکی شهری

جنگ چریکی یکی از شیوه‌های شناخته‌شده نبرد نامنظم است که در آن گروه‌های کوچک از نیرو‌های غیرمتعارف، با تحرک بالا و بدون استقرار ثابت، در محیط‌های شهری یا روستایی به عملیات نظامی می‌پردازند. در این نوع جنگ، نیرو‌ها آزادانه در شهر و حومه آن حرکت کرده و با استفاده از امکانات موجود در محیط، دست به عملیات‌های ناگهانی و کوتاه‌مدت می‌زنند. تاکتیک‌هایی مانند حملات شبانه، عملیات ضربه و فرار، عقب‌نشینی‌های سریع و کمین از جمله مهم‌ترین ویژگی‌های این شیوه جنگی به شمار می‌روند. تاکتیک‌های چریکی مبتنی بر محیط شهری و روستایی، در طول تاریخ نظامی مورد استفاده قرار گرفته‌اند و در بسیاری از جنبش‌های مسلحانه قرن بیستم نیز مشاهده می‌شوند. [۱]

چریک شهری معمولاً با هدفی سیاسی فعالیت می‌کند و تلاش دارد با حمله به نهاد‌های حکومتی و چهره‌های شاخص، ساختار قدرت را فرسوده و تضعیف کند. در چنین چارچوبی، حمله به مقامات حکومتی، نیرو‌های امنیتی و مراکز اقتصادی یا نماد‌های قدرت سیاسی از جمله اهداف عملیات محسوب می‌شود. وظیفه اصلی چریک‌های شهری ایجاد اختلال در ساختار حاکمیتی، تضعیف روحیه نیرو‌های نظامی و ضربه‌زدن به منابع اقتصادی و نماد‌های قدرت سیاسی است. از همین رو، عملیات‌هایی همچون حمله‌های مسلحانه، کمین، خرابکاری، ترور، آدم‌ربایی، آزادسازی زندانیان، تبلیغ مسلحانه و جنگ روانی در زمره ابزار‌های رایج جنگ چریکی شهری قرار می‌گیرد. [۲]

سازمان مجاهدین خلق نیز در سال‌های نخست پس از اعلام مبارزه مسلحانه علیه جمهوری اسلامی ایران (۳۰ خرداد ۱۳۶۰)، همین الگوی جنگ چریکی شهری را در پیش گرفت. هسته‌های عملیاتی کوچک در شهر‌های مختلف فعالیت می‌کردند و با اجرای عملیات‌های تروریستی و خرابکارانه تلاش داشتند فضای ناامنی ایجاد کنند. با این حال، این شیوه به‌دلیل محدودیت‌های عملیاتی، فشار‌های امنیتی و ناتوانی در تبدیل اقدامات پراکنده به یک حرکت تعیین‌کننده، نتوانست اهداف راهبردی سازمان را محقق سازد. افزون بر این، چنین اقداماتی در عمل به فرسایش توان نیرو‌های سازمان و محدود شدن شبکه‌های عملیاتی آن انجامید.

در همین چارچوب، مسعود رجوی بعد‌ها با نقد راهبرد پیشین سازمان اعلام کرد که جنگ چریکی شهری اگرچه نسبت به مبارزات پارتیزانی مرحله‌ای پیشرفته‌تر محسوب می‌شود، اما به دلیل زمان‌بر بودن و فعالیت در محیطی که تحت کنترل شدید نیرو‌های امنیتی قرار دارد، نمی‌تواند در کوتاه‌مدت به سرنگونی حکومت منجر شود. به باور او، این شیوه عملاً به عملیات‌های محدود علیه افراد یا مراکز خاص تقلیل می‌یافت و امکان تحقق یک ضربه تعیین‌کننده را فراهم نمی‌کرد. [۳]

زمینه‌های تغییر راهبرد نظامی سازمان

ناکامی در تحقق اهداف سیاسی از طریق عملیات‌های چریکی و تروریستی، یکی از عوامل اصلی تغییر در راهبرد سازمان مجاهدین خلق بود. پس از خروج رهبری سازمان از ایران و استقرار در خارج از کشور، به‌ویژه پس از اقامت در عراق، شرایط جدیدی شکل گرفت که امکان بازتعریف استراتژی نظامی را برای سازمان فراهم ساخت.

در این میان، جنگ ایران و عراق نقش تعیین‌کننده‌ای در شکل‌گیری این تغییر راهبرد داشت. رهبری سازمان با این تحلیل که سرنوشت جمهوری اسلامی تا حد زیادی با نتیجه جنگ گره خورده است و همچنین با این تصور که قدرت‌های بزرگ اجازه پیروزی کامل ایران در جنگ را نخواهند داد، به این جمع‌بندی رسید که می‌تواند با قرار گرفتن در کنار رژیم بعث عراق و بهره‌گیری از ظرفیت‌های نظامی آن، مسیر تازه‌ای برای مبارزه مسلحانه تعریف کند. بر همین اساس، مسعود رجوی در ۱۷ خرداد ۱۳۶۵ پس از امضای توافقی با طارق عزیز (معاون نخست‌وزیر عراق) از پاریس به بغداد منتقل شد و سازمان رسماً وارد همکاری نظامی با رژیم بعث گردید. [۴]

در پی این تحول، ساختار عملیاتی سازمان نیز دگرگون شد. به جای تیم‌های کوچک چریکی در داخل کشور، یگان‌های نظامی بزرگ‌تر در نواحی مرزی سازماندهی شدند و آموزش‌های نظامی گسترده‌تری برای نیرو‌ها در نظر گرفته شد. همچنین تلاش برای جذب نیرو از خارج کشور افزایش یافت و شبکه‌هایی برای انتقال نیرو به عراق ایجاد شد. در این دوره، حتی عملیات‌های تروریستی شهری نیز به‌طور موقت متوقف شد تا تمرکز سازمان بر سازماندهی نیروی نظامی جدید قرار گیرد. [۵]

در کنار این اقدامات، سازمان تبلیغات گسترده‌ای را نیز در سطح بین‌المللی برای معرفی توان نظامی جدید خود به راه انداخت. تظاهرات هواداران در خارج از کشور، حضور در رسانه‌های غربی و انتشار اخبار مربوط به عملیات‌های نظامی، بخشی از تلاش‌هایی بود که با هدف جلب حمایت‌های سیاسی و نظامی بیشتر صورت می‌گرفت.

جنگ‌های آزادی بخش

تشکیل ارتش‌های موسوم به “آزادیبخش” در قرن بیستم و به‌ویژه در دوران جنگ سرد در بسیاری از کشور‌ها مشاهده می‌شود. نمونه‌هایی مانند ارتش آزادیبخش خلق چین، ارتش آزادیبخش ملی بولیوی، ارتش آزادیبخش کوزوو، ارتش آزادیبخش ملی یوگسلاوی، ارتش آزادیبخش ویتنام و ارتش نوین خلق فیلیپین از جمله مهم‌ترین نمونه‌های این نوع تشکل‌های نظامی به شمار می‌روند. اهداف تشکیل چنین نیرو‌هایی بسته به شرایط کشور‌ها متفاوت بوده است؛ در برخی موارد برای مقابله با نیرو‌های اشغالگر خارجی و در مواردی دیگر برای سرنگونی حکومت‌های داخلی شکل گرفته‌اند. [۶]

به نظر می‌رسد در ایران پیشینه چنین مفهومی به دهه ۱۳۵۰ بازمی‌گردد؛ زمانی که “جبهه آزادیبخش ملی ایران” اعلام موجودیت کرد که در واقع بازوی نظامی سازمان چریک‌های فدایی خلق محسوب می‌شد. [۷]

در ادامه همین الگو، سازمان مجاهدین خلق در ۳۰ خرداد ۱۳۶۶ با فرمان مسعود رجوی تأسیس “ارتش آزادیبخش ملی ایران” را اعلام کرد. هدف اعلامی این ارتش، سرنگونی جمهوری اسلامی ایران از طریق نبرد نظامی بود. [۸]

با این حال، این ارتش عملاً در چارچوب ساختار نظامی عراق فعالیت می‌کرد. نیرو‌های آن اگرچه از نظر ملیت عمدتاً ایرانی بودند، اما در کنار ارتش بعث و با پشتیبانی لجستیکی، تسلیحاتی و اطلاعاتی عراق عملیات انجام می‌دادند. در واقع، ارتش آزادیبخش به نوعی یگان ویژه در ساختار نظامی عراق تبدیل شد که به دلیل آشنایی با زبان فارسی و امکان نفوذ در میان نیرو‌های ایرانی، در برخی عملیات‌های ایذایی و اقدامات اطلاعاتی مورد استفاده قرار می‌گرفت. [۹]

عملیات‌های نظامی ارتش آزادیبخش

پس از اعلام تأسیس ارتش آزادیبخش، سازمان مجاهدین خلق مجموعه‌ای از عملیات‌های نظامی را در مرز‌های ایران و عراق انجام داد. در سال ۱۳۶۶ ده‌ها عملیات ایذایی از سوی این نیرو اعلام شد، اما بسیاری از این عملیات‌ها بیشتر جنبه تبلیغاتی داشتند. رژیم بعث عراق نیز در این زمینه با سازمان همکاری می‌کرد و گاه موفقیت‌هایی را که در واقع حاصل اقدامات ارتش عراق بود، به نام نیرو‌های سازمان اعلام می‌کرد. [۱۰]

بر اساس آمار اعلامی سازمان، ارتش آزادیبخش در سال ۱۳۶۶ نود و نُه عملیات انجام داده و بیش از ۹۳۰۰ نفر از نیرو‌های ایرانی را کشته یا زخمی کرده و ۸۶۰ نفر را به اسارت گرفته است. با این حال، گزارش‌های نیرو‌های نظامی ایران نشان می‌دهد که تعداد واقعی عملیات‌های سازمان کمتر از ۴۰ مورد بوده و میزان تلفات واردشده نیز فاصله بسیار زیادی با آمار‌های اعلامی سازمان داشته است. [۱۱]

از مهم‌ترین عملیات‌های ارتش سازمان می‌توان به عملیات آفتاب در فروردین ۱۳۶۷ اشاره کرد که در منطقه فکّه و با پشتیبانی سنگین توپخانه ارتش عراق انجام شد. در این عملیات، نیرو‌های سازمان توانستند برای مدت کوتاهی خطوط پدافندی منطقه را دور زده و آن را تصرف کنند، اما پس از چند ساعت درگیری و برجای گذاشتن تلفات، ناچار به عقب‌نشینی شدند. با وجود محدود بودن دستاورد نظامی این عملیات، سازمان از آن به‌عنوان موفقیتی بزرگ در تبلیغات خود بهره برد. [۱۲]

چند ماه بعد در ۲۸ خرداد ۱۳۶۷، عملیات چلچراغ با هدف تصرف شهر مهران انجام شد. این عملیات نیز با آتش سنگین توپخانه عراق آغاز شد و نیرو‌های سازمان برای مدت کوتاهی توانستند وارد شهر شوند. با این حال، حضور آنان در منطقه دوام چندانی نداشت و پس از تأمین اهداف تبلیغاتی، عقب‌نشینی کردند. در جریان این عملیات، سازمان با دعوت از خبرنگاران خارجی تلاش کرد دستاورد‌های خود را برجسته نشان دهد و شعار “امروز مهران، فردا تهران” را مطرح کند. [۱۳]

اوج تلاش نظامی ارتش آزادیبخش در مرداد ۱۳۶۷ و در قالب عملیات فروغ جاویدان رقم خورد. در این عملیات، نیرو‌های سازمان از مرز خسروی وارد ایران شدند و با تکیه بر تاکتیک حمله برق‌آسا یا بلیتزکریگ، قصد داشتند در زمانی کوتاه به تهران برسند. این تاکتیک نیازمند تجهیزات مناسب و مسیر عملیاتی مناسب بود، اما در عمل با مقاومت نیرو‌های ایرانی مواجه شد و در عملیات مرصاد شکست سنگینی را متحمل گردید. [۱۴]این شکست عملاً به پایان تلاش سازمان برای اجرای یک عملیات نظامی گسترده علیه ایران انجامید.

ارتش سازمان بعداز عملیات ناموفق فروغ جاویدان، همچنان به حیات خود ادامه داد و مانور‌های متعددی در اشرف برگزار نمود. با حمله آمریکا به عراق در سال ۱۳۸۱ و سقوط بغداد، اردوگاه اشرف هدف حملات نیرو‌های آمریکایی قرار گرفت و در اردیبهشت ۱۳۸۲ مجاهدین با آمریکایی‌ها توافق کردند [۱۵]و سلاح‌های خود را تحویل دادند. انتقال اعضای سازمان از عراق به آلبانی و فروپاشی کامل ارتش به اصطلاح آزادیبخش، سبب تغییر رویکرد سازمان شد؛ آنان به استراتژی “کانون‌های شورشی” روی آوردند و فعالیت‌های خرابکارانه در داخل کشور را ذیل فعالیت‌های ارتش پوشالی و خیالی خود، مطرح کردند.

جمع‌بندی

تأسیس ارتش آزادیبخش در سال ۱۳۶۶ نقطه عطفی در تحول راهبرد نظامی سازمان مجاهدین خلق محسوب می‌شد. این اقدام نشان‌دهنده گذار سازمان از الگوی جنگ چریکی شهری و عملیات‌های تروریستی پراکنده به تلاش برای اجرای جنگی شبه‌کلاسیک در قالب یگان‌های نظامی منظم بود. با این حال، این تحول بیش از آنکه نتیجه رشد توان نظامی سازمان باشد، محصول شرایط خاص جنگ ایران و عراق و حمایت مستقیم رژیم بعث عراق از این گروه تروریستی به شمار می‌رفت.

عملیات‌های انجام‌شده توسط ارتش آزادیبخش نشان داد که این نیرو بدون اتکا به پشتیبانی عراق قادر به انجام عملیات مستقل و مؤثر نبود. همچنین شکست عملیات فروغ جاویدان در مرداد ۱۳۶۷ نشان داد که تلاش برای تبدیل یک سازمان چریکی به نیرویی با توان انجام عملیات کلاسیک، بدون پشتوانه اجتماعی و نظامی لازم، با محدودیت‌های جدی مواجه است که رهبران سازمان هیچ‌گاه توان درک آن را نداشتند. در نهایت نیز با پایان جنگ ایران و عراق و تحولات بعدی منطقه، ارتش به اصطلاح آزادیبخش عملاً کارکرد نظامی خود را از دست داد و با خلع سلاح نیرو‌های سازمان در عراق و انتقال آنان به خارج از این کشور، ساختار نظامی آن به‌طور کامل فروپاشید.

منابع

[۱]نصیری زرقانی، آرش و دهقان، معصومه (۱۴۰۰). عملکرد سازمان چریک‌های فدایی خلق علیه حکومت پهلوی در جنگ‌های چریکی شهری. فصلنامه مطالعات تاریخی جنگ، دوره پنجم، شماره ۳ (پیاپی ۱۷)، ص ۱۰۲.

[۲]همان، ص ۱۰۳.

[۳]حق‌بین، مهدی (۱۳۹۲). از مجاهدین تا منافقین، چاپ اول، تهران: مرکز اسناد انقلاب اسلامی، ص ۲۴۵.

[۴]همان، ص ۲۴۶.

[۵]سازمان مجاهدین خلق پیدایی تا فرجام ۱۳۴۴ ـ ۱۳۸۴ (۱۳۸۵). به کوشش جمعی از پژوهشگران، جلد سوم، چاپ اول، تهران: مؤسسه مطالعات و پژوهش‌های سیاسی، ص ۲۸۸.

[۶]یزدان‌پناه درو، کیومرث و نصیری زرقانی، آرش (۱۴۰۳). تحلیل جغرافیایی زمینه‌های شکست عملیات فروغ جاویدان و پیروزی عملیات مرصاد. فصلنامه مطالعات دفاع مقدس، دوره دهم، شماره ۲ (پیاپی ۳۸)، ص ۶۷.

[۷]نشریه ۱۹ بهمن، بیانیه جبهه آزادیبخش ملی ایران، شماره اول، بهمن ۱۳۵۰، ص ۱؛ ر. ک: یزدان‌پناه درو و نصیری زرقانی، همان.

[۸]شورای ملی مقاومت؛ بیانیه، پیام، اطلاعیه، … (۱۳۶۶). پیام مسعود رجوی به مناسبت تأسیس «ارتش آزادیبخش ملی»، شورا، ۳۲، صص ۱۰۴ ـ ۱۰۶.

[۹]حق‌بین، همان، صص ۲۸۰ و ۲۸۱.

[۱۰]سازمان مجاهدین خلق پیدایی تا فرجام ۱۳۴۴ ـ ۱۳۸۴، همان.

[۱۱]همان.

[۱۲]صدرشیرازی، محمدعلی (۱۳۹۲). عملیات مرصاد و سرنوشت منافقین، چاپ اول، تهران: مرکز اسناد انقلاب اسلامی، ص ۲۰۶.

[۱۳]همان، ص ۲۱۱.

[۱۴]یزدان‌پناه درو و نصیری زرقانی، همان، ص ۸۴.

[۱۵]ایران پدیا، ارتش آزادیبخش ملی ایران.

پایگاه اطلاع‌رسانی مرکز اسناد انقلاب اسلامی – آرش نصیری؛

نوشته تغییر تاکتیک مبارزاتی سازمان مجاهدین خلق از جنگ چریکی شهری به جنگ کلاسیک اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

سپس نمونه هایی از عملکرد رجوی که با این تعریف و معنا انطباق دارد را برشمردم. وارد موضوع «خیانت به وطن با مزدوری برای دشمن متجاوز» شدم و توضیح دادم که مجاهدین خلق به دستور رجوی از همان سال 1360 همکاری هایی را با دولت متجاوز صدام شروع کردند اما هنوز قبح این خیانت آنقدر زیاد بود که توان علنی کردن آن را حتی برای نیروهای خودشان هم نداشتند. برای همکاری علنی با دشمن، نیاز به یک تبلیغات سنگین با هدف قبح زدایی از همکاری با صدام بود. رجوی برای زمینه سازی جهت علنی کردن رابطه با صدام ، تمرکز کارش را بر معرفی ایران به عنوان «جنگ طلب» شروع نمود. تبلیغات مجاهدین خلق به گونه ای بود که گویی حیات جمهوری اسلامی به جنگ گره خورده و به همین دلیل خواهان جنگ است و بدون جنگ نمی تواند سرپا بماند.

در مسیر قبح زادیی از ارتباط با دولت صدام، روز 19 دی 1361 طارق عزیز به عنوان نایب نخست وزیر عراق در محل اقامت رجوی در فرانسه با وی ملاقات نمود و به این ترتیب یک خیانت بزرگ تاریخی که از سالها قبل زمینه سازی شده بود علنی گردید. رجوی و طارق عزیز در پایان دیدار خود بیانیه ای را نیز صادر کردند.

در این قسمت مهمترین نکات مطرح شده در دیدار رجوی با طارق عزیز و بیانیه ای که دو طرف آن را امضا کردند را مورد بررسی قرار خواهم داد. هدف از این دیدار زمینه سازی موارد زیر بود:

– عادی کردن برقراری رابطه با دولت صدام و مقامات این دولت و قبح زدایی از آن
– زمینه سازی برای رفتن رجوی و مجاهدین خلق به عراق

از آن جا که این خواسته ها بسیار نامشروع و خائنانه بودند، برای رجوی واجب بود که به هر شکل ایران را جنگ طلب و صدام و دولت او را صلحجو معرفی کند. این البته خواسته دولت صدام برای کسب حمایت سیاسی در سطح بین المللی و دریافت امتیازات اقتصادی از کشورهای عربی نیز بود. بنابراین محورهای اصلی که در بیانیه وجود داشت در این راستا و به شرح زیر بودند:

1- عراق خواهان صلح می باشد و ایران به جنگ برای ادامه حیاتش نیاز دارد

در بیانیه از قول طارق عزیز آمده است که «عراق از موضع صادقانه علاقه مند به برقراری صلح بر اساس به رسمیت شناختن تمامیت ارضی ایران می باشد و در این مسیر ابتکاراتی را هم به انجام رسانده است.» البته هیچ توضیحی داده نشد که اگر عراق تمایت ارضی ایران را به رسمیت می شناخت پس چرا قرارداد الجزایر را پاره کرد و بخش هایی از خاک ایران را اشغال نمود و نیروهای عراقی فقط وقتی شهرها و مناطق اشغال شده را تخلیه می کردند که در برابر تهاجم نیروهای ایران امکان نگهداشتن آن را نداشتند.
در مقابل رجوی به عنوان یک طرف به ظاهر ایرانی در این بیانیه گفت: ایران «خواستار ادامه جنگ است» و «این جنگ با سرنوشت جمهوری اسلامی پیوند خورده» و ایران از این جنگ برای «سرپوش گذاشتن بر مقاومت داخلی، مهار بحران های اقتصادی و اجتماعی و ارضاء جنون توسعه طلبانه خود استفاده می کند.»
رجوی همچنین برای تطهیر صدام ادامه می دهد که جمهوری اسلامی «ذاتاً عامل آنارشی، جنگ و بحران است» و «جز زبان قدرت زبانی نمی‌شناسد» و ایده‌ صلح با جمهوری اسلامی جز در شرایط درماندگی و ضعف مطلق آن واقع بینانه نیست». از دولت های صلح طلب جهان (منظورش آمریکا و کشورهای غربی است) می خواهد که نفت ایران را بایکوت و تحریم کنند. چون پول نفت برای هزینه های جنگ خرج می شود!!!
دقت کنید که عین همین سناریو را رجوی و مجاهدین خلق درباره موضوع هسته ای ایران، با هدف زمینه سازی برای حمله اسرائیل و آمریکا به ایران انجام دادند. در آن سال ها بهانه شان این بود که ایران جنگ طلب و مانع صلح است اما این بار و برای حمله به ایران لازم بود که ایران را یک تهدید هسته ای معرفی کنند و به گفته خودشان 133 بار در آمریکا و اتحادیه اروپا درباره برنامه هسته ای ایران کنفرانس برگزار کردند تا دروغ های نتانیاهو و جنگ طلبان آمریکایی با این مضمون که ایران بدنبال سلاح هسته ای است را قابل قبول جلوه دهند.

2- خشن نشان دادن ایران و متهم کردن آن به جنایت جنگی

از دیگر موضوعاتی که در این بیانیه مطرح شد معرفی ایران به عنوان طرفی بود که به غیر نظامیان ، آبادی ها و مردم بی دفاع شهرهای عراق حمله می کند و اسرای جنگی عراق را می کشد اما طرف عراقی همه این موارد را مدنظر داشته و رعایت می کند!!!
رجوی در این بیانیه ضمن “محکومیت هر گونه آزار غیرنظامیان و حملات رژیم به افراد، آبادیها و مردم بی‌دفاع شهرهای عراق” از دولت صدام می خواهد در مقابل این اقدامات ایران خویشتنداری نشان داده و “مصونیت و امنیت شهرها، دهکده‌ها و مردم بی‌دفاع ایران را مورد توجه قرار دهد.” بعد از این جملات رجوی در این قسمت بیانیه آمده است که “در اینجا آقای (طارق) عزیز درک عمیق خود نسبت به این مسأله را به آقای رجوی توضیح داد”!!!
این که شهرهای ایران مثل دزفول مستمر توسط ارتش صدام موشک باران شدند یا آن همه حملات هوایی به تهران و دیگر شهرهای ایران که توسط ارتش صدام صورت می گرفت و گلوله باران شهرها و مناطق مرزی که توسط ارتش صدام صورت می گرفت و خلاصه تمام جنایاتی که ارتش صدام علیه مردم بی دفاع ایران انجام داد بطور کامل پوشانده و در عوض ایران عامل این اقدامات معرفی شد.
باز هم بد نیست یادآوری کنم که عین همین سناریو در موضوع هسته ای و حمله به ایران تکرار شد و باز هم رجوی و مجاهدین خلق تمام جنایت هایی که متجاوزین صهیونی – آمریکایی در ایران مرتکب شدند را پوشانده و در عوض ایران را عامل اصلی همه چیز معرفی می کنند!!!
حال که به اینجا رسیدیم بد نیست برای افشای بهتر رجوی و مجاهدین خلق فقط به دو نمونه از مطالبی که در نشریه مجاهد درباره جنایت جنگی صورت گرفته توسط ارتش صدام به صراحت بیان شده اشاره کنم. نمونه اول:

تجاوز عراق به دزفوا در نشریه مجاهد

تجاوز عراق به دزفوا در نشریه مجاهد

نمونه دوم مطلبی است که در صفحه 8 نشریه مجاهد شماره 104 مورخ 16 دی ماه 1359 منتشر شد.

نشریه مجاهد شماره 104

3- قبح زدایی از رفتن به عراق و مزدوری برای صدام

نکاتی که در دو محور قبل گفته شد زمینه سازی های رجوی برای سیاه نمایی علیه ایران و مشروعیت بخشیدن به صدام بود که پیش درآمدی برای آن هدف اصلی یعنی قبح زدایی از رفتن رجوی و مجاهدین خلق در عراق بود.
به این منظور در بیانیه از سوی طارق عزیز موضوع «دعوت رجوی برای دیدار از عراق» مطرح شد. دعوتی که به گفته طارق عزیز از جانب رهبری عراق (صدام و حزب بعث) انجام گرفت. در مقابل رجوی در همان بیانیه گفت “چنین دیداری را به طور اصولی بلامانع می داند و به زودی آن را تحت مطالعه قرار خواهد داد.”!!!
این اصلی ترین هدف رجوی از آن همه تبلیغات و جنگ طلب خواندن ایران و صلح جو معرفی کردن صدام بود. یعنی ریختن قبح خیانت حضور علنی در عراق، کشوری که با زیر پا گذاشتن قوانین بین المللی به ایران تجاوز کرده و بخشی از خاک ایران را اشغال و به تصریح نشریه خود مجاهدین خلق، اقدام به جنایت جنگی بر علیه مردم ایران نموده بود.
رجوی سفید سازی های صدام که می خواست ناتوانی خود در برابر مقاومت ایرانیان و مجبور شدن به عقب نشینی در جبهه های مختلف جنگ را به حساب صلح طلبی بگذارد، برجسته می کرد تا راه خیانت بار رفتن به عراق و تکیه به ارتش صدام و استفاده از امکانات عراق برای حمله به کشور و مردم خودش را مشروعیت ببخشد.
خیانتی که در نوع خود نه در ایران بلکه در تاریخ جهان نیز کم نظیر است.
ادامه دارد
ایرج صالحی

نوشته رجوی، تجسم عینی خیانت در همه زمینه ها – قسمت سوم اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

سپس شروع کردم به برشمردن نمونه هایی از عملکرد رجوی که با این تعریف و معنا انطباق دارد و در قسمت قبل به موارد زیر اشاره نمودم:

* خیانت اول: این خیانت لو دادن حنیف نژاد و تعدادی از اعضای اولیه مجاهدین خلق به ساواک بود که در نتیجه آن حنیف نژاد دستگیر و اعدام شد و سازمان مجاهدین نیز ضربه بزرگی خورد.
* خیانت بزرگ : رجوی می خواست خودش را رهبر انقلاب مردم ایران بر علیه سلطنت جا بزند، اما وقتی دید نمی تواند مردم و مقامات کشور را بفریبد تا به آنچه می خواهد برسد، در صدد سرنگونی جمهوری اسلامی برآمد که حاصل آن از یک سو کشتار مردم و مقامات ایران از طریق بمب گذاری و ترور کور توسط مجاهدین خلق بود و از سوی دیگر موجب شد تعداد زیادی از نفرات مجاهدین خلق دستگیر یا کشته شوند.

حال به نمونه های دیگر از سلسه خیانت های رجوی می پردازم.

خیانت به وطن با مزدوری برای دشمن متجاوز

هنگامی که صدام فرمان حمله ارتشش به ایران را داد، رجوی اگرچه برای فریبکاری در ظاهر آن را محکوم کرد اما در حقیقت آن را فرصت بزرگی برای خود می دانست. زیرا علاوه بر درگیر شدن نیروهای نظامی ایران، بخش عظیمی از انرژی دولت ، مردم و حامیان جمهوری اسلامی نیز درگیر آن بود. به این ترتیب رجوی که به گفته خودش از قبل با تشکیل میلیشا دنبال درست کردن ارتش برای سرنگون کردن جمهوری اسلامی بود، با بهره گیری از این فرصت برای شروع جنگ مسلحانه دست به آماده سازی زد و سرانجام در ابتدای تابستان 1360 با بمب گذاری و ترور کور جنگ مسلحانه برای سرنگون کردن جمهوری اسلامی را علنی نمود.

مجاهدین خلق به دستور رجوی از همان سال 1360 همکاری هایی را با دولت متجاوز صدام شروع کردند اما هنوز قبح این خیانت آنقدر زیاد بود که توان علنی کردن آن را حتی برای نیروهای خودشان هم نداشتند. برای همکاری علنی با دشمن، نیاز به یک تبلیغات سنگین با هدف قبح زدایی از همکاری با صدام بود. رجوی در آن مقطع نمی توانست به تطهیر صدام بپردازد. اما با توجه به اینکه آمریکا و برخی دولت های غربی با ایران دشمنی می کردند، موضع گیری ضد ایران در غرب نه تنها هزینه نداشت بلکه باعث تسهیل و دریافت امکانت هم می شد. بنابراین رجوی برای زمینه سازی جهت علنی کردن رابطه با صدام برای رسیدن به اوهام شیطانی خود، تمرکز کارش را بر معرفی ایران به عنوان «جنگ طلب» و طرفی که خواهان صلح نیست شروع نمود. او برای اینکه ایران را دشمن صلح نشان دهد به تبلیغات وسیع دست زد و می گفت «صلح طناب دار جمهوری اسلامی ایران است» و «این جنگ با سرنوشت جمهوری اسلام گره خورده و جنگ سرپوش جمهوری اسلامی برای سرکوب داخلی است» و «جمهوری اسلامی بدون جنگ نمی تواند سرپا بماند».

رجوی با معرفی ایران به عنوان طرف جنگ طلب و در نتیجه معرفی صدام به عنوان طرفی که خواهان ادامه جنگ نیست و صلح می خواهد، راه همکاری و مزدوری برای صدام را باز کرده و به عنوان زائده جنگ از جنگ ارتزاق نمود. هدف نهایی رجوی این بود که بتواند علناً به عراق برود و در آنجا از امکانات این کشور در مسیر اقدامات ضد ایرانی خود بهره بگیرد. ارتباطات غیر علنی رجوی و مجاهدین خلق با دولت متجاوز صدام ادامه داشت تا اینکه روز 19 دی 1361 طارق عزیز به عنوان نایب نخست وزیر عراق (یکی از مهمترین مقامات کشوری که به قصد اشغال خاک به ایران حمله کرده بود) در محل اقامت رجوی در فرانسه با وی ملاقات نمود و به این ترتیب یک خیانت بزرگ تاریخی که از سالها قبل زمینه سازی شده بود علنی گردید. اما این هنوز همه داستان خیانت رجوی نبود.

در مسیر قبح زدایی از این خیانت بزرگ، رجوی و طارق عزیز در پایان دیدار خود بیانیه ای را نیز صادر کردند. در قسمت بعدی به مهمترین نکات مطرح شده در دیدار رجوی با طارق عزیز و بیانیه ای که دو طرف آن را امضا کردند و تماما در جهت تطهیر صدام و تجاوز او به خاک ایران و معرفی ایران به عنوان عامل جنگ و ادامه آن بود را مورد بررسی قرار خواهم داد.

ادامه دارد

ایرج صالحی

نوشته رجوی، تجسم عینی خیانت در همه زمینه ها – قسمت دوم اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

اما چرا خیانت در زمان جنگ تا این اندازه جدی محسوب می‌شود و تاریخ چه نمونه‌هایی از برخورد کشورها با افراد متهم به همکاری با دشمن را ثبت کرده است؟ خیانت در زمان جنگ چیست؟

خیانت در زمان جنگ می‌تواند اشکال مختلفی داشته باشد. از جمله:

– انتقال اطلاعات نظامی یا امنیتی به دشمن؛
– شناسایی و معرفی اهداف حساس برای حملات دشمن؛
– ارسال تصاویر، فیلم‌ها یا اطلاعاتی که به عملیات نظامی دشمن کمک کند؛
– همکاری مستقیم با نیروهای متجاوز؛
– خرابکاری در زیرساخت‌ها و تأسیسات حیاتی کشور.

علت حساسیت این اقدامات آن است که نتیجه آن‌ها تنها متوجه دولت یا نیروهای نظامی نیست، بلکه می‌تواند جان هزاران شهروند عادی را نیز به خطر بیندازد.

حال این سوال پیش می آید که چرا ارسال اطلاعات از مناطق مورد حمله اهمیت دارد؟

در جنگ‌های مدرن، اطلاعات ارزشمندترین سلاح محسوب می‌شود. تصاویر، فیلم‌ها و داده‌های مکانی می‌توانند به طرف مقابل کمک کنند تا میزان موفقیت حملات خود را ارزیابی کند، اهداف بعدی را انتخاب نماید یا نقاط ضعف سامانه‌های دفاعی را شناسایی کند. به همین دلیل، بسیاری از کشورها در شرایط جنگی محدودیت‌هایی برای انتشار اطلاعات مرتبط با عملیات نظامی یا محل استقرار نیروهای دفاعی وضع می‌کنند.

نمونه‌های تاریخی از همکاری با دشمن

1- ویدکون کوئیسلینگ یک سیاستمدار اهل نروژ بود. او بین سالهای ۱۹۳۱ تا ۱۹۳۳ وزیر دفاع نروژ بوده‌ است. کوئیسلینگ، درطول جنگ جهانی دوم کمک‌های زیادی به نازی‌ها کرد. وی بعد از جنگ به عنوان یک خائن اعدام شد. نام خانوادگی وی در زبان‌های مختلف به عنوان کلمه ای هم‌معنی با خائن استفاده می‌شود.

2- ژولیوس و اتل روزنبرگ زوج آمریکایی که در دهه ۱۹۵۰ به اتهام انتقال اطلاعات محرمانه مرتبط با برنامه هسته‌ای آمریکا به اتحاد جماهیر شوروی محاکمه شدند. این پرونده یکی از مشهورترین پرونده‌های جاسوسی قرن بیستم به شمار می‌رود.

3- همکاری با نیروهای اشغالگر در فرانسه پس از آزادسازی در پایان جنگ جهانی دوم، هزاران نفر به اتهام همکاری با نیروهای آلمان نازی تحت پیگرد قرار گرفتند. برخی به زندان محکوم شدند، برخی حقوق اجتماعی خود را از دست دادند و تعدادی نیز با مجازات‌های بسیار سنگین مواجه شدند.

اما کشور عزیزمان ایران نیز از این موضوع مستثنی نبوده و شاید بیش از هر کشور دیگری شاهد خیانتهای بی حد و حصر عده ای وطن فروش به نام گروه تروریستی مجاهدین بوده که در ادامه بصورت تیتر وار بدان اشاره خواهد شد.

موضوع نقش و عملکرد سازمان تروریستی مجاهدین در دوران جنگ ایران و عراق، یکی از بحث‌برانگیزترین موضوعات تاریخ معاصر ایران است. همکاری با عراق در جنگ و دفاع مقدس هشت ساله مصداق خیانت ملی تلقی شده است؛ تشکیل ارتش باصطلاح آزادی‌بخش، دریافت تسلیحات، پشتیبانی لجستیکی و استفاده از پایگاه‌های نظامی دولت عراق، انجام عملیات‌های مختلف و متعدد نظامی علیه نظام جمهوری اسلامی ایران از بزرگترین خیانتهایی است که این تشکیلات تروریستی مرتکب شده و به همین مورد نیز بسنده نکرده و در ادامه خیانتهای خویش انتقال اطلاعات و توانایی های نظامی جمهوری اسلامی به دولت عراق در زمان جنگ از دیگر مواردی است که میتوان بدان اشاره نمود و با افشا نمودن اسرار هسته ای و ترور دانشمندان آن خیانت و سر سپردگی را به اوج خود رساندند. هم اینک هم که کشور درگیر جنگ تحمیلی آمریکا و اسراییل است، ارتش سایبری مجاهدین به دنبال پیاده کردن اهداف شوم خود می باشد.

مجازات خیانت در کشورهای مختلف، شدت مجازات خیانت و جاسوسی در کشورهای مختلف متفاوت است، اما تقریباً همه نظام‌های حقوقی این جرایم را در بالاترین سطح جرایم امنیتی طبقه‌بندی می‌کنند. در برخی کشورها مجازات می‌تواند حبس‌های طولانی‌مدت یا حبس ابد باشد.

در بعضی کشورها، به‌ویژه در شرایط جنگی یا برای جرایم خاص نظامی، قوانین امکان اعمال مجازات اعدام را نیز پیش‌بینی کرده‌اند. برخی دولت‌ها علاوه بر مجازات کیفری، محرومیت از حقوق سیاسی و اجتماعی را نیز اعمال می‌کنند.

تجربه تاریخی نشان می‌دهد که در زمان جنگ، کشورها همکاری با دشمن و انتقال اطلاعات حساس را تهدیدی مستقیم علیه امنیت ملی و جان شهروندان می‌دانند. به همین دلیل، قوانین اکثر کشورها برای جاسوسی، افشای اطلاعات نظامی و همکاری آگاهانه با نیروهای متجاوز مجازات‌های بسیار سنگینی در نظر گرفته‌اند. حفظ امنیت ملی در شرایط جنگی تنها وظیفه نیروهای نظامی نیست؛ بلکه آگاهی عمومی، مسئولیت‌پذیری شهروندان و خودداری از انتشار اطلاعات حساس نیز بخشی از دفاع ملی هر کشور محسوب می‌شود.

بررسی قوانین و تجربه‌های تاریخی کشورهای مختلف نشان می‌دهد که صرف‌نظر از تفاوت نظام‌های سیاسی، تقریباً همه دولت‌ها خیانت، جاسوسی و همکاری آگاهانه با دشمن در زمان جنگ را از شدیدترین جرایم علیه امنیت ملی می‌دانند. دلیل این نگاه آن است که چنین اقداماتی می‌تواند مستقیماً جان شهروندان، امنیت نیروهای نظامی و حتی سرنوشت یک کشور در جنگ را تحت تأثیر قرار دهد. به همین علت، مجازات این جرایم در بسیاری از کشورها از حبس‌های طولانی‌مدت تا حبس ابد و در برخی دوره‌های تاریخی حتی اعدام بوده است.

در روزهای جنگ، سربازان در خط مقدم از مرزهای کشور دفاع می‌کنند؛ اما در پشت جبهه، حفظ امانت، مسئولیت‌پذیری و وفاداری شهروندان نیز بخشی از همان دفاع ملی است. تاریخ نشان داده است که گاه یک خیانت کوچک می‌تواند خسارتی به بار آورد که از یک حمله نظامی بزرگ کمتر نباشد.

دشمن بیرونی از پشت مرزها حمله می‌کند، اما خیانت از درون؛ و به همین دلیل ملت‌ها همواره خیانت را از سنگین‌ترین جرایم دانسته‌اند.

تاریخ نشان داده است که کشورها معمولاً دشمن خارجی را پس از پایان جنگ فراموش می‌کنند، اما خاطره کسانی را که در سخت‌ترین روزها به ملت خود پشت کردند، برای نسل‌ها در حافظه جمعی خود نگه می‌دارند.

محمد حسین سعادت

نوشته خیانت و همکاری مجاهدین خلق با دشمن در زمان جنگ اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

نخستین نکته آن است که این خواسته از چه مسیری دنبال شده و چه پیامدهایی برای منافع ملی ایران داشته است. شورای ضد ایرانی موسوم به ملی مقاومت و سازمان ترریستی مجاهدین خلق در حالی از «صلح» سخن می‌گویند که همزمان مسیر نزدیکی سیاسی و سپس همکاری گسترده با حکومت صدام حسین را در پیش گرفتند؛ حکومتی که آغازگر جنگی ویرانگر علیه ایران بود و هزاران شهروند ایرانی قربانی تجاوز نظامی آن شدند.

مطلب درج شده در سایت رسمی این تروریست ها تلاش می‌کند دیدارها و مذاکرات رهبران مجاهدین با مقامات عراقی را به‌عنوان اقدامی دیپلماتیک و صلح‌جویانه معرفی کند، اما از نگاه بخش بزرگی از جامعه ایران، همکاری با دولتی که خاک کشور را اشغال کرده و شهرهای ایران را زیر آتش موشک و بمباران قرار داده بود، نه یک اقدام صلح‌طلبانه بلکه عبور از مرزهای منافع ملی محسوب می‌شد. تاریخ را نمی‌توان صرفاً با استناد به چند بیانیه بازنویسی کرد؛ افکار عمومی عملکرد سیاسی بازیگران را بر اساس نتایج و رفتارهای عملی آنان قضاوت می‌کند.

نکته دوم، روایت یک‌جانبه‌ای است که نویسندگان سایت از جنگ ارائه می‌دهد. در این روایت تقریباً تمام مسئولیت ادامه جنگ متوجه ایران دانسته می‌شود و نقش رژیم بعث عراق در آغاز تجاوز و تداوم درگیری‌ها به حاشیه رانده می‌شود. چنین رویکردی بیش از آنکه یک تحلیل تاریخی باشد، نوعی بازسازی سیاسی گذشته برای تطهیر تصمیمات جنجالی تروریست های موسوم به مجاهدین خلق است.

از سوی دیگر، نویسندگان این مطلب فریب کارانه می‌کوشند مخالفت‌های گسترده با مجاهدین خلق را صرفاً محصول تبلیغات حکومتی معرفی کنند، در حالی که بخش مهمی از نگاه منفی جامعه ایران به این سازمان خائن ریشه در حافظه تاریخی مردم دارد. برای بسیاری از ایرانیان، همکاری سیاسی و نظامی با دولت صدام در بحبوحه جنگ، موضوعی نیست که بتوان آن را با استناد به چند سند یا بیانیه توجیه کرد. این برداشت صرفاً محدود به حامیان حاکمیت در ایران نیز نبوده و در میان طیف‌های مختلف سیاسی و حتی مخالفان جمهوری اسلامی نیز دیده می‌شود.

مهم‌ترین موضوع فریبکارانه در مطلب فوق آن است که میان «ادعای صلح‌طلبی» و «رفتار سیاسی در میدان عمل» فاصله‌ای جدی وجود دارد. اگر هدف صرفاً پایان جنگ بود، چرا این مسیر باید از کانال همکاری با حکومتی دنبال می‌شد که خود عامل اصلی آغاز جنگ بود؟ چرا در این بازخوانی تاریخی، هزینه‌های سیاسی و اخلاقی این همکاری برای اعتبار اپوزیسیون ایرانی نادیده گرفته می‌شود؟

در نهایت، مطلب فوق الذکر بیش از آنکه یک بررسی بی‌طرفانه تاریخی باشد، تلاشی برای بازسازی چهره سیاسی سازمانی تروریستی و خیانتکار و البته منفور بنام مجاهدین خلق و شورای یه اصطلاح ملی مقاومت است. اما واقعیت این است که مسئله اصلی منتقدان هرگز مخالفت با صلح نبوده است؛ مسئله، انتخاب مسیری بود که در ذهن بسیاری از ایرانیان با همکاری با دشمن خارجی در دوران جنگ گره خورده و همین موضوع باعث شده است که ادعاهای امروز این جریان همچنان مردود و خیانت کارانه محسوب شود.

در کنار همه این ها مهمترین مسئله این است که اصلا مسعود رجوی و کل سازمان تروریستی اش چه مقام و مسئولیت حاکمیتی از سوی دولت و مردم ایران داشتند که پیشقدم برای صلح با صدام حسین دیکتاتور شده باشند؟

طبق اسناد لو رفته از استخبارات دولت بعث در پس از ساقط شدنش، مسئولین خیانت کار سازمان تروریست و منحرف مجاهدین خلق ماه ها پیش از آغاز جنگ توسط بغداد، با استخبارات عراق ملاقات هایی برای تبادل اطلاعات و دریافت پول های کلان برای تجهیز و تسلیح خود برای انجام ماموریت خائنانه به آشوب کشیدن کشور در زمان جنگ پیش رو و درگیر کردن توان نظامی حکومت نوپای حاکم بر ایران در وسط شهرها، با هدف کاهش توانمندی نظامی و اطلاعاتی ایران با قرار گرفتن در دو جبهه جنگ را داشته اند.

چگونه باور پذیر است گروهی که چنین اقدام خبیثی را در حین جنگ مرتکب شده اند، بدنبال برقراری صلح بوده اند و تقدیم کشور به صدام حسین دیکتاتور؟!!!

سالاری

نوشته نقدی بر روایت تروریست های مجاهدین خلق از جنگ ایران و عراق اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

خرداد 1365 – استقبال طه یاسین رمضان از رجوی در فرودگاه بغداد

چرا فرانسه پشت رجوی را خالی کرد؟

حضور رجوی در فرانسه از سال ۱۳۶۰، بر اساس یک توافق نانوشته برای حمایت از گروه‌های مخالف ایران شکل گرفته بود، اما با طولانی شدن جنگ ایران و عراق و تغییر معادلات قدرت در پاریس، ورق برگشت. دولت فرانسه در اواسط دهه ۶۰ با بحران‌های متعددی رو‌به‌رو بود که حل آنها در چارچوب برخی تفاهمات با تهران بود. مهم‌ترین محرک انتقال مجاهدین خلق، موضوع گروگان‌های فرانسوی در لبنان بود. گروه‌های مبارز لبنانی که پیوند‌های معنوی عمیقی با ایران داشتند، تعدادی از اتباع فرانسه را به اسارت گرفته بودند و آزادی این گروگان‌ها به اخراج مجاهدین خلق مرتبط شده بود.

علاوه بر بحران گروگان‌گیری، مسائل مالی کلانی نیز در میان بود. رژیم پهلوی وامی یک میلیارد دلاری به کنسرسیوم غنی‌سازی اورانیوم “یورودیف” داده بود که ایران پس از انقلاب خواستار بازپس‌گیری آن با سود انباشته بود. فرانسه که در آن زمان روابط تجاری گسترده‌ای با عراق داشت و هم‌زمان نمی‌خواست بازار ایران را به طور کامل از دست بدهد، وارد یک معامله بزرگ شد. در این بده‌بستان سیاسی، خروج رجوی از خاک فرانسه مورد توجه قرار گرفت تا قفل روابط تهران و پاریس شکسته شود. فرانسه حتی کشور‌های ثالثی را برای حضور سرکرده مجاهدین خلق پیشنهاد داد، اما او که به دنبال راهی برای بازگشت به قدرت از طریق نظامی بود، تنها یک مقصد را مد نظر داشت: بغداد. آن هم در میانه جنگ و تجاوز علیه میهن.

بن‌بست در پاریس و سراب پیروزی در بغداد

بررسی داده‌های تاریخی نشان می‌دهد که اقامت در اروپا برای رجوی به یک بن‌بست تبدیل شده بود. پس از شکست استراتژی سرنگونی کوتاه‌مدت در سال ۱۳۶۰ و فروپاشی شورای موسوم به مقاومت به دلیل خروج چهره‌هایی نظیر بنی‌صدر که از همان ابتدا با نزدیکی به عراق مخالف بود، گروه مجاهدین خلق در اروپا تنها به یک گروه تبلیغاتی تبدیل شده بود. رجوی معتقد بود که برای حفظ بدنه گروهش و جلوگیری از ریزش نیروها، باید وارد فاز جنگ کلاسیک شود. او نیاز داشت تا نیرو‌های پراکنده خود را در یک پادگان متمرکز جمع کند تا بتواند کنترل ایدئولوژیک و تشکیلاتی مطلقی بر آنها اعمال نماید، امری که در فضای اروپا ممکن نبود.

عراق تحت حاکمیت دیکتاتور، درگیر جبهه‌های فرسایشی جنگ با ایران بود و به شدت به اطلاعات تاکتیکی و نیرویی نیاز داشت که از درون جامعه ایران برخاسته باشد. رجوی با درک این نیاز، خود را به عنوان یک برگ برنده در اختیار صدام قرار داد. او مدعی بود که با حضور در مرز‌های ایران، می‌تواند با جلب حمایت توده‌ای، راه را برای ارتش متجاوز صدام باز کند.

اتحاد با دشمن در حال جنگ: عبور از خطوط قرمز

بزرگترین خطای محاسباتی رجوی که به قیمت نابودی کامل پایگاه اجتماعی سازمان در ایران تمام شد، نادیده گرفتن عرق ملی ایرانیان بود. در حالی که شهر‌های ایران زیر موشک‌باران عراق بود و جوانان ایرانی در جبهه‌ها برای حفظ خاک کشور شهید می‌شدند، حضور علنی رجوی در بغداد و دست دادن با صدام حسین، در افکار عمومی به عنوان خیانت مطلق و بزرگ ثبت شد. سازمان با این حرکت، از ردیف یک گروه مخالف سیاسی صرف خارج شد و در ردیف “ستون پنجم” دشمن قرار گرفت. به این ترتیب مجاهدین خلق که در سال‌های نخست دهه ۶۰ با حجم بالای ترور علیه مردم و مسؤولان، خاطرات سیاه و خونینی از خود در ذهن مردم حک کرده بودند، با همپیمانی بی سابقه با صدام، تیر خلاص را بر پیکره رو به زوال خود وارد کردند.

خدمات مجاهدین خلق به صدام فراتر از پروپاگاندا بود. بر اساس اسناد تاریخی، اعضای گروه مجاهدین خلق وظیفه شنود بی‌سیم‌های فرماندهان ایرانی و تخلیه اطلاعاتی اسرا را بر عهده گرفتند. استخبارات عراق بدون کمک‌های اطلاعاتی مجاهدین خلق، در بسیاری از شناسایی‌های مرزی و حملات به زیرساخت‌ها ناتوان بود. در واقع، مجاهدین خلق به بخشی از ماشین جنگی رژیم بعث تبدیل شد تا در مقابل دریافت پادگان‌های مجهز مانند اشرف و تعداد قابل توجه دیگری پادگان مجهز در سرتاسر عراق، مبالغ هنگفت دلاری و سهم از فروش نفت عراق، برادران و هم‌وطنان خود را به کشتن بدهد.

انقلاب ایدئولوژیک؛ ابزاری برای کنترل در محیط بسته عراق

انتقال به عراق تنها یک حرکت نظامی نبود، بلکه با یک دگردیسی درونی همراه شد. رجوی برای آنکه اعضای خود را برای جنگ علیه میهن متقاعد کند، “انقلاب ایدئولوژیک” را راه انداخت. در محیط ایزوله پادگان‌های عراق، او موفق شد ساختار خانواده را متلاشی کند. بر اساس خاطرات اعضای جداشده، طلاق‌های اجباری، جدا کردن کودکان از والدین و ممنوعیت هرگونه عاطفه انسانی به غیر از عشق به “رهبر عقیدتی”، به ابزار‌هایی برای تبدیل کردن اعضا به ربات‌های جنگی بدل شد. عراق برای رجوی حکم یک آزمایشگاه بزرگ برای فرقه‌سازی را داشت؛ جایی که هیچ نهاد حقوق بشری یا پلیس بین‌المللی بر رفتار او با اعضایش نظارت نمی‌کرد.

فرجام یک سقوط

اوج همکاری نظامی مجاهدین خلق با صدام در عملیات “فروغ جاویدان” (مرصاد) متجلی شد. رجوی با این تصور که ارتش ایران در پی پذیرش قطعنامه ۵۹۸ ضعیف شده است، نیرو‌های خود را به داخل خاک ایران گسیل داشت. این عملیات که با حمایت هوایی و توپخانه‌ای سنگین عراق انجام شد، به یک فاجعه برای گروه تبدیل گردید. هزاران نفر از نیرو‌های فریب‌خورده در تنگه چهارزبر به دام افتادند. این شکست نظامی، پایان رسمی رؤیای سرنگونی از طریق عراق بود، اما مجاهدین خلق تا سال‌ها بعد به عنوان ابزار فشار صدام در سرکوب‌های داخلی عراق مانند انتفاضه شعبانیه به حیات خود ادامه دادند.

امروز، با نگاهی به گذشته، می‌توان دریافت که انتقال از پاریس به بغداد، خودکشی سیاسی یک گروه بود. گروهی که روزی مدعی استقلال بود، به جایی رسید که برای بقاء، دست به دامن دیکتاتوری شد که بدترین جنایات را علیه ملت ایران و ملت خودش مرتکب شده بود.

گروه حماسه و جهاد دفاع‌پرس

نوشته بررسی انتقال مجاهدین خلق به دامان دیکتاتور اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

این روز را نقطه عطف روند خیانت های مسعود رجوی که از زمان دستگیری اش در سال 1350 آغاز شده بود نامیده اند چرا که در این روز تمامی ملاحظات قبلی را به یکباره کنار گذاشت و راه خیانت به کشور و همدستی با دشمن متجاوز را با وقاحت گشود و تلاش نمود تا قبح آنرا بریزد و حتی آنرا توجیه و تبلیغ نماید.

سازمان مجاهدین خلق این خیانت را “پرواز تاریخساز” نامید که به اعتباری درست است چرا که صفحه جدید و مهمی در تاریخ خیانت به کشور باز کرد.

حقا بزرگترین جنایت تاریخی مسعود رجوی در حق ملت ایران، تلاش برای از بین بردن قبح خیانت و توجیه و تشویق آن در میان جامعه، است. رجوی نه تنها به هرگونه خیانت ممکن علیه کشور دست زد بلکه سعی نمود تا آنرا مقبول و مباح جلوه دهد و حتی آن را تبلیغ نماید، حال آنکه بر اساس قوانین مورد تأیید تمامی جوامع بشری، همکاری با دشمن، خیانت آشکار به کشور محسوب شده و اشد مجازات را به دنبال دارد.

بعد از جنگ جهانی دوم، چندین تبعه بریتانیایی که دستگیر شده بودند به جرم خیانت به کشور محاکمه و محکوم شدند. اگرچه تعداد دقیق آنها مورد بحث است، اما سوابق رسمی نشان می‌دهد که بیش از ۷۰ نفر به جرم همکاری با دشمن محکوم شدند و برخی از آنها با مجازات اعدام روبرو گردیدند. این افراد در همصدایی تبلیغی با دشمن، ایجاد یأس و ناامیدی در میان مردم و نیروهای مسلح، یاری رساندن مادی و معنوی به دشمن، جاسوسی، خرابکاری و ارائه اسرار نظامی و سیاسی و حتی اقتصادی و اجتماعی به آلمان نازی دست داشتند.

آمریکا کشوری است که حتی در قانون اساسی خود به جرم خیانت پرداخته است. بر اساس قانون اساسی آمریکا که به سال 1787 تصویب شد:
(1) اگر فردی که شهروند آمریکا است و لذا باید به منافع ملی آمریکا وفادار باشد، به “دشمن” ایالات متحده کمک کرده باشد، کمک به این معنا که راحتی مادی و معنوی دشمن را فراهم کرده باشد، خیانت محسوب می‌شود.
(2) اگر فردی که شهروند آمریکا است و لذا باید به منافع ملی آمریکا وفادار باشد، به قصد خیانت به ایالات متحده عملی انجام داده باشد (ولو اینکه آسیبی به منافع ملی وارد نشده باشد)، خیانت به حساب می آید.

خائن به عالی ترین مصالح مملکت، هرگز در هیچ کشوری و در هیچ دستگاه قضایی در جهان قابل گذشت و بخشش نیست و خیانت در طول زمان فراموش نمی شود.

یک بار مسعود رجوی، وقتی که به بغداد رفته و با صدام حسین ملاقات کرده بود، در یکی از نشست هایش توضیح داد که زمانی محمد حنیف نژاد در سال 1350 در دوره شاه دستگیر و محاکمه و به اعدام محکوم شد، از او خواسته شد تا اعلام نماید که به عراق وابسته بوده است (آنزمان عراق دشمن متجاوز به خاک وطن نبود) تا به این ترتیب حکم اعدامش لغو گردد، اما حنیف نژاد (ننگ همکاری با بیگانه را) نپذیرفت و اعدام شد.

رجوی ادامه داد که در حال حاضر او در بغداد است و با صدام حسین هم ملاقات کرده است (در حالی که عراق به خاک ایران تجاوز کرده و در حال جنگ با ایران بود). یعنی می خواست بگوید که او توانسته است قبح این موضوع را بریزد و آن را حداقل در انظار برخی عادی جلوه دهد.

ابراهیم خدابنده

نوشته نقطه عطفی در روند خیانت و ریختن قباحت آن اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

دستور شخص رجوی بود که به تمام مقر ها گفته بود هر چه وسیله در پادگانها می بینید جمع آوری کنید و به اشرف منتقل کنید . مردم عراق از ترس بمباران خودروهای خود را در بیابانها استتار کرده بودند و سازمان به آنها هم رحم نکرد و هر وسیله ای را در بیابان می دید، جمع می کرد.

وقتی در پادگان اشرف بودم جنب درب اصلی پادگان اشرف کار داشتم. یک نفر عراقی جنب درب پادگان اشرف آمده بود و با یکی از سران رجوی صحبت می کرد. به صحبتهای آن مرد گوش کردم. می گفت من دو تا لودر در این حوالی از ترس بمباران در خاک ریز مخفی کرده بودم. بمباران تمام شده رفتم لودرها را از خاک ریز بیاورم، اما نبودند. پرس و جو کردم گفتند لودرها پیش شماست. مرد عراقی به گریه افتاده بود و در ادامه گفت: لودرها مال شرکت هستند به من امانت داده بودند. اگر آنها را بر نگردانم شرکت مرا بیچاره می کند .

اما مسئولین مجاهدین به حرفش گوش نمی دادند. در صورتی که لودرها در پادگان اشرف بودند. کلی خودرو از بیابانها جمع کرده بودند و اگر مردم عراق خودروهایشان را پیگیری می کردند جواب منفی از سران رجوی می گرفتند . بعضی وقتها با خودروی تاسیساتی که دستم بود گشتی می زدم، پادگان اشرف پُر از خودرو های مردم عراق بود .

مدتی گذشت وسازمان مجاهدین به فکر افتاد که خودروها را رنگ کند و سند جعلی برای خودروها درست کند و به خود مردم عراق بفروشد. خودروها را به سوله ها منتقل کردند و نفرات زیادی را برای رنگ آمیزی خودروها بکار گرفتند. وقتی خودروها را رنگ کردند در یک محوطه باز خودروها را منتقل کردند و توسط فرد عراقی که کانال سازمان محسوب می شد، مشتری وارد پادگان اشرف می شد و خودرو ها را خریداری می کردند.

بعد از سرنگونی صدام رجوی و سرانش مردم عراق را غارت کردند و به روی خودشان نمی آوردند. ذره ای دلشان به حال مردم عراق نمی سوخت . تمام وسایلی که مربوط به مردم عراق بود فروختند و مدرکی از خودشان جا نگذاشتند که بعد ها مردم عراق بر علیه شان شکایتی داشته باشند .

فواد بصری

نوشته دزدیهای سازمان مجاهدین خلق بعد از سرنگونی صدام در عراق اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

– آیا می دانستید تعدادی از اعضای مجاهدین خلق همچون خُدام گل محمدی، محمد افتخاری، یاسر اکبری نسب و . . . از جمله اعضای مجاهدین خلق بودند که در اعتراض به ممانعت از جداشدن شان یا در واکنش به توهین ها و تحقیرهایی که از سوی مسئولین تشکیلات نسبت به آنها صورت گرفت خودسوزی کردند و فوت شدند؟

– آیا می دانستید بر اساس افشاگری های صورت گرفته توسط زنان جداشده ای که برخی از آنها عضو شورای رهبری مجاهدین خلق بودند، همانند خانم ها زهرا میرباقری، فرشته هدایتی و نسرین ابراهیمی، به دستور مسعود و مریم رجوی، رحم 150 تن از زنان عضو سازمان از بدن شان خارج شده است؟ فرشته هدایتی خودش یکی از این قربانیان است.

زهرا میرباقری

– آیا می دانستید رجوی در سال 1368 در نشستی که در تشکیلات مجاهدین به اسم «نشست امام زمان» شناخته می شود خود را نایب امام زمان خواند؟

مسعود رجوی

– آیا می دانستید در تشکیلات مجاهدین خلق بدلیل تفکیک جنسیتی، در سالن های غذاخوری، میز غذاخوری زنان با فاصله خیلی زیاد از میز غذاخوری مردان قرار دارد؟

تفکیک جنسیتی

– آیا می دانستید مجاهدین خلق بعد از رفتن رجوی به عراق و علنی شدن حضورشان در این کشور در سال 1364، با برپایی مراکز شنود در نوار مرزی عراق با ایران، مکالمات نیروهای ایرانی را شنود و اطلاعات آن را در اختیار نیروهای عراقی قرار می دادند؟

میر

ایرج صالحی

نوشته مجاهدین خلق این گونه بودند – قسمت یازدهم اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

سی خرداد 60

سی خرداد سرفصل مهمی برای مردم ایران و رجوی است. بعد از گذشت دو سال و اندی از انقلاب، مردم ایران با ترورهای کور و بمب گذاری روبرو شدند. شرایط بسیار سختی بود. هر روز شاهد ترور یکی از مقامات کشوری و یا مردمی بودیم که به صرف داشتن عکس رهبری در مغازه و یا داشتن ریش هدف حملات تروریستی رجوی قرار می گرفتند.
هیچ کس نمی‌توانست آینده را پیش بینی کند. از یک طرف حمله نظامی عراق و از داخل نیروهای مجاهدین خلق بودند که دست به سلاح برده و به صورت کور ترور می‌کردند. این مسئله فقط در شهرها نبود. در جنگل های شمالی ، مناطق کوهستانی فارس و بسیاری نقاط دیگر کشور جریان داشت. همچنین، درگیری نظامی در منطقه کردستان ابعاد زیادی به خود گرفته بود.
اگر در ذهنمان شرایط آن دوران را مورد بررسی قرار دهیم هیچ کشوری نمی‌توانست تحمل کند و خیلی زود دولت سرنگون می شد ولی مردم ایران با ایمان و اعتقاد حاضر نمی‌شدند به این سادگی کشور را به دست کسانی بدهند که سالیان به سرکوب مشغول بودند. این نیروی ایمان عملاٌ باعث شد هر روز شاهد عقب نشینی نیروهای نظامی عراق از مناطق مختلف کشور باشیم. کم کم نیروهای اطلاعاتی و امنیتی بر شرایط مسلط شدند. اما رجوی هم چنان بر طبل توخالی سرنگونی می‌دمید. او فکر می‌کرد با همکاری غرب و نیروی نظامی صدام و ترورهای داخل کشور می‌تواند در زمان کوتاهی یعنی شش ماه به قدرت برسد .

فرار رجوی در 7 مرداد 1360

از آنجایی که رجوی ابتدا همیشه به فکر جان خودش بوده تصمیم گرفت ایران را ترک کند و نیروهایش را در داخل کشور باقی بگذارد. به خیال خودش شورایی درست کرد و در این توهم بود که مانند خیلی از انقلاب‌های دیگر مردم او را نیز به رسمیت شناخته و بتواند در ایران به قدرت برسد. او کم کم در داخل کشور اعضای تشکیلاتی و اصلی سازمان را از دست داد. بعد از فرار به فرانسه، با برگزاری کنفرانس و مصاحبه مطبوعاتی خودی نشان داد و تلاش کرد خود را آلترناتیو حکومت نوپای ایران معرفی کند و به غرب بفهماند که باید روی وی سرمایه گذاری کند که موفق نبود چرا که نهایتا از فرانسه اخراج شد.
ابتدا سازمان تلاش کرد باقی مانده نیروها را به کردستان ببرد اما در این مسیر هر روز شاهد بودیم نیروهای مسلح ضد انقلابی در منطقه کردستان عقب نشینی کرده و به داخل خاک عراق رفتند و دست همکاری با صدام داده و عملا به ستون پنجم عراق تبدیل شدند. در این میان سازمان چون نیاز به مکانی برای زنده ماندن داشت نیروهایش را به داخل خاک عراق برد .
رجوی برای اجرای عملیات نیز نیاز به مکان داشت. عراق بهترین گزینه بود چون در جنگ با ایران بود. دشمنان ایران یعنی مجاهدین خلق ارتباط خوبی با عراق ایجاد کردند. بعد از امضای قرار داد صلح بین رجوی و طارق عزیز معاون صدام، در دی ماه 1361 مشخص شد رجوی تمام قد در خدمت دشمن مردم ایران یعنی صدام قرار گرفته است.

فرار رجوی از فرانسه به عراق

در نهایت رجوی در تاریخ 17 خرداد 65 از پاریس به عراق رفت تا نزد اربابش آرام بگیرد و اینکه بتواند در جنگ کمک کار صدام باشد. رجوی در سی خرداد 1366 اعلام تاسیس ارتش آزادی بخش نمود. در این جا بهتر است اشاره کنم که ارتشی که رجوی دم از مستقل بودنش می زد تمام و کمال مورد حمایت ارتش عراق بود. صدام برای دستمزد خیانت‌های رجوی و همسو کردن وی در سال 1365 یک پادگان برای استقرار نیروهایش به وی داد که اشرف نام گرفت.
نیروها از جاهای مختلف نوار مرزی از قبیل شهر سلیمانیه و کرکوک به اشرف انتقال داده شدند. در این مدت شاهد ورود سیل تجهیزات نظامی به اشرف بودیم. همیشه رجوی برای فریبکاری در نشست‌ها عنوان می‌کرد ما از دولت عراق وسایل و تجهیزات را خریداری کردیم که دروغی بیش نبود که کماکان اعقاب او تکرارش می‌کنند.

عملیات‌ هم‌راستا با دشمن متجاوز

رجوی سرمست از مسلح شدن نیروهایش هر سال دم از سرنگونی می زد. او دامنه عملیات علیه نیروهای مرزی را گسترش داد تا اینکه سال 67 از راه رسید و عملیات های سازمان بزرگتر شد. در نهایت به عملیات چلچراغ در سی خرداد 67 انجامید. رجوی اکنون برای صدام هم شاخ و شانه می‌کشید که ما توانستیم یک شبه شهر مهران را بگیریم ولی شما هنوز نتوانستید حرکتی به سمت جلو داشته باشید.
در این زمان دیگر کسی جلودارش نبود. در نهایت سرفصل آتش بس جنگ عراق علیه ایران یعنی تیر 1367 فرا رسید.

ادامه دارد

هادی شبانی

نوشته خاطره بازی رجوی چه سودی برای تشکیلاتش دارد؟ – قسمت دوم اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

رجوی در بغداد مورد استقبال تعدادی از مقامات حزب بعث عراق قرار گرفت. این اقدام رجوی بر اساس تمام استانداردهای جهانی در هر کشوری، خیانت بارز و آشکار به کشور محسوب می گردد که بالاترین حد مجازات برای آن در نظر گرفته شده است.

بر اساس قوانین کشور فرانسه که همیشه میزبان و مأمن گروه تروریستی رجوی بوده است، مجازات خیانت به کشور در زمان صلح حبس ابد و در زمان جنگ اعدام است، در حالی که این کشور سالیان سال است که رسما مجازات اعدام را ملغی نموده اما صرفا در این یک مورد استثناء قائل شده است. مصادیق و مضامین خیانت به کشور در قوانین فرانسه بسا ساده تر و پایین تر از شرکت مستقیم در جنگ علیه کشور خود به سود دشمن متجاوز می باشد.

اما فراتر از این، 17 خرداد 65 را باید نقطه عطفی در مسیر خیانت به کشور از جانب رجوی دانست چرا که در این روز سرکرده مجاهدین خلق فصل جدیدی در خیانت علنی و آشکار علیه عالی ترین منافع و مصالح کشور و ملت خود گشود و بدتر از اقدام به خیانت، آن را تبلیغ نمود و مباح جلوه داد و تلاش کرد تا قبح آن را بریزد و مقبول نماید.

مسعود رجوی بر اساس تعادل قوای ظاهری آن روز، تصور نمی کرد صدام حسین که مورد حمایت کامل و بی دریغ تمام کشورهای عربی منطقه و کشورهای غربی و خصوصا آمریکا است به آن شکل مغلوب شود و خود وی هم آواره و مغبون گردد. به همین دلیل خیلی غره شده بود و با افتخار و آشکارا راه خیانت را گشود.

وقتی رجوی قبل از رفتن به عراق، در نشست با “شورای ملی مقاومت”، موضوع را طرح کرده بود، بنی صدر ابتدا نسبت به سلامت ذهن و روان رجوی ابراز تردید نموده و بعد گفته بود که بر فرض در عراق به پیروزی رسیده و حاکمیت ایران به دست گرفته شود، پاسخ مردم ایران در قبال این خیانت چه داده خواهد شد؟ و رجوی مغرورانه در پاسخ به او، این جمله معروف هیتلر را تکرار کرده بود که “کسی از پیروز سؤال نمی پرسد”. البته هیتلر در ادامه گفته بود که کسی که شکست می خورد هم نیازی نیست بماند و به سؤالات پاسخ بدهد که مشاهده شد رجوی هم سرنوشتی بهتر از هیتلر نداشت.

برخی مواردی که سازمان مجاهدین خلق در عراق مرتکب شد و در قوانین کشورهای غربی از جمله فرانسه هم خیانت قطعی و عینی به کشور محسوب می شوند عبارتند از:

– ایجاد جنگ روانی با سیاه‌نمایی اوضاع و احوال کشور به منظور تضعیف روحیه مردم و نیروهای مسلح به سود دشمن
– نشر شایعات و تحریف اخبار و پرداختن به موضوعاتی چون آوارگان جنگی، کمبود کالاها و مایحتاج عمومی، بحران آب و برق و… جهت تضعیف روحیه عمومی به نفع دشمن
– غیرواقعی اعلام کردن آمار شهدای جنگ و اعزام اجباری سربازان و ضعیف جلوه دادن نیروهای مسلح در جهت منافع دشمن
– سعی در بی‌اعتماد ساختن مردم نسبت به دولت و نیروهای مسلح به سود دشمن به منظور هدف قرار دادن امنیت روانی ملت
– تلاش برای ایجاد تشویش در اذهان عمومی با سر دادن شعارهای «نابود باد جنگ»، «سربازان از جبهه می گریزند» و «شانه‌های مادران زیر اجساد فرزندان خم شد» و غیره
– ایجاد ناامنی، کمین‌گذاری، کاشت‌ مین و کارهای اطلاعاتی با بهره‌مندی از رهنمود عراقی‌ها علیه نیروهای نظامی و انتظامی ایران در مرزها
– جمع‌آوری اخبار و اطلاعات از محورهای مرزی و درون کشور برای دشمن متجاوز و در حال جنگ
– شرح و بسط نقشه‌های جغرافیایی و ایجاد بمب‌گذاری‌ در داخل کشور
– انجام عملیات نظامی در داخل کشور از جمله بمبگذاری و تخریب پل ها و خطوط لوله های انتقال نفت در همدستی با نیروهای بعثی
– انجام عملیات تروریستی علیه مقامات لشکری و کشوری به سود دشمن با اعزام نیرو از عراق
– همکاری مجدانه جاسوسی برای استخبارات عراق و کشف «کلمات رمز» و شنود بی‌سیم مدافعان و مرزبانان ایران
– جاسوسی از تحرکات نظامی و مراکز مهم اقتصادی و تولیدی ایران برای دشمن
– لو دادن عملیات نظامی به نیروهای عراقی با انجام تخلیه تلفنی که موجب به شهادت رسیدن و اسیر شدن سربازان مدافع خاک میهن گردید
– عملیات و حملات نظامی متعدد به ایران از جمله عملیات آفتاب، چلچراغ، و فروغ جاویدان به عنوان ارتش خصوصی صدام حسین در همراهی با ارتش رژیم بعث

روند خیانت های رجوی به ملت ایران که نقطه عطف آن 17 خرداد 1365 و رفتن به آغوش دیکتاتور بغداد بود همچنان به اشکال مختلف با اربابان مختلف ادامه دارد. بی شک نام رجوی به عنوان سرکرده گروه ترویستی مجاهدین خلق در رأس خائنین به کشور ایران در تمام طول تاریخ قرار خواهد گرفت که نه تنها منتهای خیانت را به انجام رساند بلکه آن را تبلیغ نمود و تلاش کرد تا زشتی آن را در اذهان مردم از بین ببرد.

هرچه دره باطل عمیق تر، قله حق رفیع تر

ناگفته نماند که در مقابل خیانت عمیق مسعود رجوی و تشکیلات تروریستی اش به کشور، مقاومت شکوه مند مردم ایران در برابر تجاوز خارجی را هم نباید از نظر دور داشت.

جمهوری اسلامی ایران از بدو تأسیس همیشه در حال دفاع در برابر تجاوز خارجی بوده، مدام تهدید به جنگ شده، در معرض انواع فشارها و توطئه های قدرت های خارجی استعماری بوده، و همچنین همواره هدف جنگ روانی و تبلیغی دشمنان قرار داشته است، ولی در برابر تمام فشارهای همه جانبه ایستادگی کرده و تسلیم نشده و از تمام آزمایش ها سربلند بیرون آمده است.

این واقعیت غرورآفرین طی یکسال گذشته بیش از هر زمان دیگری نمایان گردید که موجب تحسین جهانیان شد.

عاطفه نادعلیان

نوشته ۱۷ خرداد ۱۳۶۵، نقطه عطف سیر خیانت های رجوی اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

سازمان مجاهدین خلق ایران (MEK)، گروهی که در دهه ۱۹۶۰ با هدف مبارزه با رژیم پهلوی تأسیس شد، در انقلاب ۱۹۷۹ ایران نقش داشت. با این حال، این سازمان که زمانی خود را مدافع خلق معرفی می‌کرد، امروز در میان مردم ایران به شدت منفور است. این نفرت ریشه در تاریخ پیچیده، اقدامات جنجالی و تصمیم‌های سیاسی این گروه دارد که از دید بسیاری از ایرانیان، آن‌ها را نه تنها به خیانت به ملت، بلکه به همدستی با دشمنان ایران متهم کرده است. این یادداشت، به بررسی عمیق‌تر دلایل این نفرت، از منظر تاریخی، اجتماعی و سیاسی، می‌پردازد و تأثیر حمایت‌های خارجی از این گروه بر نگاه مردم ایران را تحلیل می‌کند.

ریشه‌های تاریخی نفرت عمیق، از انقلاب تا اتحاد با صدام

سازمان مجاهدین خلق در ابتدا با ایدئولوژی‌ ترکیبی از مارکسیسم و اسلام‌گرایی شکل گرفت و در دهه‌های ۱۹۶۰ و ۱۹۷۰ علیه رژیم شاه مبارزه کرد. پس از پیروزی انقلاب ۱۹۷۹، این گروه ابتدا از آیت‌الله خمینی حمایت کرد، اما به زودی با جمهوری اسلامی دچار اختلاف شد. این اختلافات به درگیری‌های مسلحانه در اوایل دهه ۱۹۸۰ منجر شد که طی آن، مجاهدین خلق عملیات‌های تروریستی متعددی علیه مقامات و نهادهای حکومتی انجام دادند. این اقدامات، اگرچه با هدف بی‌ثبات کردن جمهوری اسلامی صورت گرفت، اما به کشته شدن صدها غیرنظامی نیز منجر شد که لکه‌ای پاک‌نشدنی بر پیشانی این سازمان گذاشت.

با تشدید فشارهای داخلی، مسعود رجوی، رهبر مجاهدین، در سال ۱۹۸۶ به عراق پناه برد و این تصمیم سرآغاز یکی از جنجالی‌ترین و منفورترین فصل‌های تاریخ این گروه شد. در بحبوحه جنگ ایران و عراق (۱۹۸۰-۱۹۸۸)، مجاهدین خلق با صدام حسین، دیکتاتور عراق، متحد شدند. صدام که در آن زمان شهرهای ایران را موشک‌باران می‌کرد و از سلاح‌های شیمیایی علیه سربازان و غیرنظامیان ایرانی استفاده کرده بود، به دشمن قسم‌خورده ملت ایران تبدیل شده بود. همکاری مجاهدین با صدام، از جمله مشارکت در عملیات نظامی علیه ایران، از دید مردم ایران خیانتی نابخشودنی بود. این گروه نه تنها به عنوان مزدور صدام تلقی شد، بلکه به دلیل نقشش در کشتار ایرانیان، به شدت مورد انزجار قرار گرفت.

به عنوان مثال، عملیات «فروغ جاویدان» در سال ۱۹۸۸، که با حمایت ارتش صدام انجام شد، تلاشی ناکام برای سرنگونی جمهوری اسلامی بود. این عملیات نه تنها شکست خورد، بلکه به کشته شدن هزاران نفر از اعضای مجاهدین و نیروهای ایرانی منجر شد و نفرت عمومی از این گروه را عمیق‌تر کرد. ایرانی‌ها، حتی آن‌هایی که با جمهوری اسلامی زاویه داشتند، این اقدام را نه یک مبارزه آزادی‌بخش، بلکه همکاری با دشمن خارجی علیه ملت خود می‌دیدند.

فرقه‌گرایی و انزوای اجتماعی

علاوه بر اقدامات سیاسی و نظامی، ساختار درونی مجاهدین خلق نیز به نفرت از این گروه دامن زده است. پس از انتقال به عراق و سپس به آلبانی، این سازمان به تدریج ویژگی‌های یک فرقه را پیدا کرد. گزارش‌های متعدد از اعضای سابق این گروه حاکی از کنترل شدید رهبران بر زندگی شخصی اعضا، اجبار به جدایی از خانواده‌ها، و شست‌وشوی مغزی است. این رفتارها، که با ادعاهای این گروه مبنی بر دفاع از دموکراسی و حقوق مردم در تضاد بود، اعتبار آن‌ها را در میان ایرانیان بیش از پیش زیر سؤال برد.

در داخل ایران، مجاهدین خلق هیچ پایگاه مردمی قابل‌توجهی ندارند و هیچ نشانه‌ای از حمایت عمومی از این گروه دیده نمی شود. حتی مخالفان جمهوری اسلامی نیز به دنبال هرگونه ارتباط با گروهی که سابقه همکاری با دشمنان خارجی دارد را قاطعانه رد می‌کنند.

نگاه مردم ایران، مقایسه با طالبان و داعش

مایکل روبین، تحلیل‌گر آمریکایی که تجربه زندگی در ایران را داشته، در مقاله‌اش در واشنگتن اگزمینر به نکته جالبی اشاره می‌کند:

ایرانی‌ها مجاهدین خلق را مشابه گروه‌هایی مثل طالبان یا داعش می‌بینند. این مقایسه از آن جهت قابل تأمل است که هر سه گروه، با وجود تفاوت‌های ایدئولوژیک، به دلیل خشونت، افراط‌گرایی و خیانت به ارزش‌های ملی در ذهن مردم خود منفور شده‌اند. برای ایرانیان، مجاهدین خلق نه تنها یک گروه تروریستی، بلکه نمادی از فرصت‌طلبی و بی‌اعتمادی است که به قیمت خون هم‌وطنانشان به دنبال قدرت بوده‌اند.

این نگاه در میان طیف‌های مختلف جامعه ایران، از اقلیت‌های قومی و مذهبی گرفته تا روشنفکران و کارگران، مشترک است. حتی کسانی که با جمهوری اسلامی زاویه دارند، حاضر نیستند مجاهدین را به عنوان جایگزین بپذیرند. این اجماع نشان‌دهنده عمق نفرت از این گروه است که فراتر از اختلافات سیاسی یا ایدئولوژیک، به یک حس ملی و تاریخی گره خورده است.

حمایت خارجی و پیامدهای آن

یکی از جنبه‌های بحث‌برانگیز در مورد مجاهدین خلق، حمایت برخی سیاستمداران غربی، به‌ویژه آمریکایی، از این گروه است. افرادی مثل مایک پمپئو، وزیر خارجه سابق آمریکا، و جان بولتون، مشاور امنیت ملی پیشین، با حضور در گردهمایی‌های مجاهدین و دریافت مبالغ هنگفت برای سخنرانی، به این گروه مشروعیت ظاهری بخشیده‌اند. این حمایت‌ها اغلب با توجیه «دشمن دشمن من، دوست من است» انجام می‌شود، اما از دید مردم ایران، این اقدامات نه تنها بی‌فایده، بلکه مضر است.

کامبیز آتابای، رئیس دفتر مخصوص فرح پهلوی، در نامه‌ای سرگشاده به پمپئو در سال ۲۰۲۳، این حمایت را «حیرت‌انگیز» و «منفعت‌طلبانه» خواند و تأکید کرد که مردم ایران هیچ ارتباطی با مجاهدین ندارند. او اشاره کرد که معترضان ایرانی، به‌ویژه نسل جوان، به دنبال آینده‌ای هستند که نه با نسخه مجاهدین، بلکه با خواست خودشان رقم بخورد. این دیدگاه نشان می‌دهد که حمایت خارجی از مجاهدین به تضعیف جمهوری اسلامی کمکی نمی‌کند.

نفرت از مجاهدین، یک اجماع ملی

نفرت ایرانی‌ها از مجاهدین خلق ریشه در تاریخ، تجربه زیسته و حس ملی‌گرایی دارد. این گروه که زمانی مدعی نمایندگی مردم بود، با تصمیم‌های اشتباه، از جمله اتحاد با صدام و اقدامات تروریستی، اعتماد ملت را از دست داد. امروز، حتی در میان مخالفان سرسخت جمهوری اسلامی، مجاهدین به عنوان گزینه‌ای بدتر از وضع موجود دیده می‌شوند. حمایت‌های خارجی از این گروه نیز، به جای کمک به مردم ایران، تنها به پیچیده‌تر شدن معادلات سیاسی منجر شده است.
همان‌طور که روبین در مقاله‌اش می‌نویسد، «آمریکایی‌ها باید کنار مردم ایران بایستند، نه اینکه آن‌ها را به پول بفروشند.» این جمله شاید بهترین خلاصه‌ای باشد از آنچه ایرانیان از جهان انتظار دارند.

آرش رضایی (کارشناس ارشد علوم سیاسی و روابط بین الملل)

نوشته چرا ایرانی‌ها از مجاهدین خلق متنفرند؟ اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

کمک به دشمنان کشور به عنوان تهدید جدی برای دفاع و نقض اساسی تعهدات شهروندی، در بسیاری از نظام های حقوقی دنیا ذیل مفهوم کلّی “خیانت به کشور” و یا جرایم ضد امنیت داخلی و خارجی جرم‌ انگاری شده و مجازاتهای سنگینی را در پی دارد. بدین ترتیب همراهی با دشمن و خیانت به میهن به هرشکلی، نقض وظیفه‌ ای است که شهروندان یک جامعه را به حفظ نظم مدنی و امنیت سرزمینی ملزم می‌کند. بنابراین کمک به دشمن چه در درگیری مسلحانه بین‌المللی و چه در یک درگیری مسلحانه غیر بین‌المللی، امری غیرقانونی تلقی می‌شود. در این خصوص موضوع صرفا به کشور ایران محدود نبوده و کشورهای مترقی جهان نسبت به این مهم واکنش جدی و قانونی دارند .

جهت تنویر ذهن به چند نمونه مستند اشاره می شود :

– در کشور انگلستان قانون خیانت مصوب سال 1351 میلادی به عنوان یک قانون باستانی در طول تاریخ وفاداری به کشور را به عنوان یک وظیفه مدنی ملحوظ داشته و پناه دادن و مساعدت به دشمنان را از مصادیق جرم خیانت به کشور می داند .

– در کشور استرالیا قانون مجازات 1995 و قانون اصلاح قانون تروریسم مصوب 2002 کمک به دشمن و کمک به یک کشور یا سازمان برای انجام درگیری‌های مسلحانه علیه نیروهای دفاعی استرالیا را جرم‌انگاری کرده است. بدین ترتیب جرم خیانت از قانون جنایات مصوب 1914 به قانون جزا منتقل و حبس ابد جایگزین مجازات اعدام شده است . یاری رساندن به هر وسیله به دشمن در جنگ از قبیل تأمین بودجه، تأمین نیرو یا اسلحه، پشتیبانی استراتژیک و اطلاعاتی، جنگ افروزی، انجام اقدام مقدماتی برای اعمال جنگ علیه استرالیا، از مصادیق خیانت محسوب می‌شود و متهم یا متهمین را مستحق مجازات اعدام دانسته است.

– در نیوزیلند بند 73 قانون جنایات 1961، اعمال جنگ علیه نیوزیلند یا کمک به دشمن در جنگ با نیوزیلند، یا هرگونه مساعدت به گروههای غیردولتی که نیروهای نیوزیلند را درگیر مخاصمات مسلحانه می‌کند، خیانت محسوب شده و مستوجب حبس ابد می‌باشد.

– در کشور فرانسه نیز همکاری با دشمن درطول جنگ، جاسوسی، تحویل نیروهای مسلح فرانسه یا تمام یا بخشی از سرزمین به یک دولت خارجی، خرابکاری و اقداماتی نظیر این با برخورد کیفری شامل مجازات حبس طولانی مدت، جریمه نقدی و حبس ابد مواجه شده است.

– در ایالات متحده آمریکا نیز به موجب ماده 3 قانون اساسی جنگ علیه ایالات متحده و یا پیوستن به دشمنان آمریکا یا مساعدت و کمک به دشمنان از مصادیق خیانت به کشور تلقی شده و بر حسب مورد به مجازات اعدام، حبس بیش از پنج سال یا جریمه نقدی بیش از ده هزار دلار محکوم خواهد شد.

موارد فوق فقط بخش اندکی از قوانین کشورهای مترقی است که هیچ ملاحظه ای یا گذشتی نسبت به وطن فروشی و خیانت به کشور در زمان جنگ قائل نیستند .

خیانت های بی پایان مجاهدین خلق به کشور در جنگ های اخیر

عناصر گروه تروریستی مجاهدین خلق، در ادامه خیانت‌های خود علیه مردم کشورمان در زمان جنگ ایران و عراق ، پس از جنگ ۱۲ روزه، جلساتی با مقامات موساد برگزار کردند که در آن به دلایل مختلف، از جمله ضعف عملکردی، شدیداً مورد انتقاد و حتی تهدید قرار گرفتند. اطلاعات موجود نشان می‌دهد یکی از پیشنهادات مجاهدین در جلسات مذکور، آماده ‌سازی یک بانک اطلاعاتی از اهداف مهم در ایران بود. بر همین اساس گروه وطن فروش مجاهدین با توجه به کینه ورزی نسبت به مردم ایران اقداماتی نظیر تخلیه تلفنی، یک بانک اطلاعتی درباره تعدادی از اهداف عمومی متشکل از مراکز درمانی، امدادی، خدمات شهری و ادارای تهیه نموده و در اخیتار موساد قرار داده داده است. در جنگ 40 روزه نیز طبق اقدامات وطن فروشانه مجاهدین خلق، رژیم صهیونیستی و آمریکای تجاوزکار که شدیدا به دنبال اجتماعی سازی جنگ و ایجاد رعب و وحشت در بدنه جامعه بودند، از این اطلاعات گروه استفاده مکرر کرده اند .

یکی از مهمترین خیانت های مجاهدین به کشور از آغاز جنگ تحمیلی و در جنگ تحمیلی دوم و سوم همکاری اطلاعاتی و دادن اطلاعات سری کشور به رژیم بعث عراق، اسرائیل و آمریکا است. در واقع مجاهدین گمان می کردند که دشمنان ایران در جنگ های پیش آمده کار انقلاب را یکسره می کنند لذا خود را نزد حاکمان عراق، اسرائیل و آمریکا به عنوان یک گروه سراسری معرفی نموده بودند تا در قدرت آینده ایران حرف اول را بزنند.

حرف آخر

در نظام حقوقی ایران ‌‌قانون مجازات عمومی ‌مصوب سال 1304 شمسی ذیل مواد 60 تا 79 اقدامات ضد امنیت داخلی یا خارجی را جرم‌ انگاری و مستوجب مجازات حبس، جریمه نقدی، تبعید و اعدام دانسته است.

بر اساس مواد 60 تا 62، قیام مسلحانه علیه کشور، مساعدت به دشمن، تسهیل ورود دشمنان مملکت به داخل خاک ایران، زمینه ‌سازی برای موفقیت دشمن، تسلیم شهر یا استحکامات یا مواقع نظامی وغیره به تصرف دشمن، مجازات اعدام را به دنبال خواهد داشت. قانون مجازات مقدمین بر علیه امنیت و استقلال مملکت ‌مصوب سال 1310 نیز در ماده سوم مقرر کرده هر کس خواه با مشارکت خارجی خواه مستقلاً برضد مملکت ایران مسلحاً قیام نماید محکوم به اعدام می‌شود.

بی شک با درنظر داشتن جمیع جهات از حیث خیانت آشکار گروه مجاهدین خلق و عوامل وطن فروش آنها به میهن در زمان جنگ، دادگاه رسیدگی کننده به اتهامات بی پایان سران این گروه منحوس به ویژه در خصوص خیانت آنها در زمان جنگ توجه خاص خواهد نمود .
صمد اسکندری

نوشته بررسی حقوقی خیانت عوامل مجاهدین خلق به کشور در زمان جنگ اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.