سلامی به گرمای روزهای گرم اسارت در اردوگاه های عراق

سلامی گرم به اندازه اشتیاق دیداری دوباره و در آغوش کشیدن برادری عزیز

هوشنگ جان یاد تو و روزهایی که با هم بودیم هیچگاه از ذهنم فراموش نمی گردد و این را بدان همیشه خاطرات و با هم بودنمان را مرور نموده و با آن خاطرات ایام را بسر می برم .

اگر از خاطرات بگویم بسیار زیاد می باشد ولی الان که این نوشتار را مینویسم به یاد شبی افتادم که مبادله اسرا بود. در ساعت 12 شب. من و تو و محسن شجاعی در محوطه لشکر 27 اشرف در کنار هم نشسته بودیم و منتظر، تک تک صدا میزدند و ما را میخواستند و ای کاش همان موقع تصمیم میگرفتیم تا با هم از این تشکیلات جدا و خودمان را رها میکردیم.

کاش پرواز میکردیم و اینگونه جوانی و عمر خود را تلف نمی نمودیم و ای کاش شما نیز تصمیم اصلی زندگی را بگیرید و خود را رها سازید .

هوشنگ عزیز، اینجا خواهر و برادرانت بسیار پیگیر شما هستند و من از نزدیک میبینم چگونه در فراقت می سوزند. اما این امید در وجودشان زنده است که بزودی تو را در آغوش کشیده و دوباره در کنار هم ایام را به خوشی بگذرانند .

گل پسر بروجردی! یار غار، هیچوقت برای رهایی دیر نیست ، بیا که بسیار کسان دلتنگ و منتظر تو می باشند .

غلامعلی میرزایی

نوشته نامه غلامعلی میرزایی به دوست سابقش هوشنگ گودرزی اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.