اعضای رهایی یافته از مناسبات فرقه ای مجاهدین خلق که خود از نزدیک کارکردهای فرقه ای را لمس کرده اند و روزگاری داشتن همسر و فرزند را حتی در رویاها هم حق نداشتند ببینند، اکنون قدر این نعمت الهی را بیش از هر کس دیگر می دانند. اینها بهتر از هر کس دیگر درک می کنند که فرد از زمانی که تصمیم به جدایی می گیرد تا زمانی که خود را از قید و بندهای فیزیکی و جسمی فرقه رها می کند و تا زمانی که تشکیل خانواده می دهد چه مرارت ها که نمی کشد.

تولد الیسا هاجری ، تبلور اراده آهنین افرادی است که دیگر نخواسته اند در تشکیلات فرقه ای مجاهدین خلق بمانند و عمر و جوانی را قربانی مطامع رهبران فرقه کنند.

ولی الله غفاری و سعدالله سیفی برای علی هاجری و خانواده محترمش و نوزاد تازه به دنیا آمده شان آرزوی سلامت و سربلندی کردند. آنها همچنین ضمن آرزوی تندرستی برای حسن حیرانی، آرزو کردند که تمامی 5 عضو بازداشت شده آسیلا هر چه سریع تر آزاد شوند و به کانون گرم خانواده و انجمن آسیلا بازگردند.

ولی الله غفاری و سعد الله سیفی

سعد الله سیفی که به مدت ۲ سال در انجمن آسیلا فعالیت داشته و با حسن حیرانی و دیگر اعضای آسیلا ارتباط نزدیک داشته است، با ارسال ایمیل های متعدد به مقامات بین المللی و حقوق بشری، خواهان رسیدگی به موضوع حبس غیرقانونی آقایان علی هاجری، احسان بیدی، مهدی سلیمانی، حسن شهباز و غلامرضا شکری شده است.

در این نشست آقایان غفاری و سیفی که بدلیل شکنجه های روحی و عدم مداوای پزشکی در سازمان مجاهدین، هنوز از بیماری های گوناگون رنج میبرند سازمان رجوی را تنها فرقه مخرب و ضد حقوق بشر قرن حاضر و هزاره سوم دانستند که اجازه نمیدهد اعضای خود با دنیای بیرون ارتباط داشته باشند و همچنین از ورود سازمان های حقوق بشری به کلونی و قرارگاه های خود ممانعت می کند و با شعارهای پرطمطراق و تبلیغات دروغین همراه با پرداخت هزینه ها و باج های گزاف جوامع بین المللی را فریب می دهد.

این همراهان انجمن نجات اظهار داشتند: انجمن نجات و انجمن آسیلا تنها بستر واقعی برای نجات افراد گرفتار فرقه رجوی میباشند و رهایافتگان را محصول و میوه یک درخت تنومند به نام انجمن نجات و انجمن آسیلا دانستند که توانسته سازمان مجاهدین خلق را به زانو در آورد. در پایان نشست مسئول دفتر انجمن نجات البرز نیز از حضور و ابراز احساسات این عزیزان قدردانی و برای آنها آرزوی موفقیت در زندگی و بهبودی حالشان را داشت.

ناصر رضایی

نوشته دورهمی اعضای انجمن نجات البرز به مناسبت تولد فرزند علی هاجری اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

بارها رجوی در نشست های متعدد این ممنوعیت و محرومیت را لازمه پایداری سازمان دانسته است. تفکیک جنسیتی در تشکیلات، طلاق های اجباری مکتوب و عملی، دوری کودکان از پدران و مادرانشان و اعزام آنها به صورت گروهی به پایگاه ها و خانه های تیمی در کشورهای غربی گواه این مطلب است. به عبارتی میتوان گفت راز ماندگاری فرقه رجوی، مردگانی افراد در برابر زندگانی و نشاط میباشد و حتی نیروهای مقیم اروپا نیز از این مقوله استثنا نبوده و مردگانی در پایگاههای اروپایی وجود داشت.

در مقابل افراد زمانی که به زندگی و آزادی بر می گردند، نمادهای مردگانی را دفن کرده و به سراغ تشکیل خانواده می روند. اما رجوی با لجن پراکنی، اعضای جداشده تشکیلات خود را سست عنصر و ضعیف جلوه میدهد.

آقای ولی الله غفاری یکی از افرادی است که موفق شد حصارهای فرقه را کنار بزند و پا به دنیای آزاد بگذارد. او که توسط حمله نظامی مشترک سازمان مجاهدین خلق و صدام حسین توسط نیروهای رجوی در حالت بیهوشی به اسارت در آمده بود، ۲۰ سال از طلایی ترین دوران عمر و جوانی خود را در قرارگاه های تشکیلات رجوی و در رسته حمل و نقل ماشین آلات سنگین سپری نمود. وی پس از جدایی در سال ۱۳۸۴ و بازگشت به وطن موفق به ازدواج و تشکیل خانواده گردید. او که طعم تلخ مردگی و اسارت را سالها در تشکیلات فرقه رجوی کشیده است حال با رسیدن به زندگی واقعی و تشکیل خانواده بار دیگر نشاط و جوانی درونی خود را بدست آورده است. آری زندگی و امید در جامعه نقطه مقابل مردگی و ناامیدی در درون تشکیلات فرقه است.

ولی الله غفاری به همراه خانواده

آقای غفاری با حضور خود به همراه خانواده در دفتر انجمن نجات استان البرز و همایش سراسری خانواده بزرگ انجمن در تهران که پنج شنبه 26 آبانماه برگزار شد به همراه دیگر دوستان و اعضای جدا شده این نوید را به اعضای گرفتار در فرقه رجوی دادند که برای زندگی هرگز دیر نمی باشد. ایشان اظهار داشت سن فقط یک عدد است و حس زندگی و امید پادزهر مردگی ونا امیدی است و این امید از تیرانا تا تهران ادامه دارد.

ناصر رضایی

خانواده غفاری در همایش رونمایی از مستند تیرانا تا تهران

نوشته پیام ولی الله غفاری برای افراد گرفتار در تشکیلات مجاهدین خلق اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

سال 1366 بود و من در لشگر 16 زرهی قزوین مشغول گذراندن دوره خدمت سربازی بودم. این دوران مصادف شده بود با صدور قرارداد 598 شورای امنیت سازمان ملل برای پایان دادن به جنگ ایران و عراق. مجروح شدن من به واسطه حمله نظامی غافلگیرانه سازمان تروریستی مجاهدین خلق اتفاق افتاد. و بعد هم که مجروح و بیهوش به اسارت نیروهای فرقه مجاهدین خلق در آمدم. اینجانب ولی ا… غفاری با 17 سال اسارت در فرقه در بدو اسارتم که به دلیل آسیب های جدی و شکستگی استخوان های بدن توان هیچگونه حرکتی نداشتم با مداواهای ناقص روانه قرارگاه اشرف شدم . از آنجائیکه اینجانب اسیر جنگی بودم و طبق کنوانسیون های بین المللی همچون کنوانسیون ژنو امتیازاتی از قبیل دیدار با نماینده کمیته بین المللی صلیب سرخ جهانی شامل بنده میگردید همیشه در انتظار نمایندگان صلیب بودم اما مسئولین فرقه به دستور شخص مسعود رجوی و هماهنگی با ارتش بعثی عراق، من و دیگر اسیران جنگی را از چشمان صلیب سرخ پنهان مینمودند.

ولی الله غفاری

در این 17 سال اسارت هرگز اجازه ارتباط تلفنی با خانواده ام نداشتم و خانواده ام نیز هیچگونه اطلاعی از سرنوشت من نداشتند . در قرارگاه های متعدد فرقه در شهرهای مختلف عراق که اهدائی دولت صدام به رجوی بود سازماندهی و به عنوان راننده خودروهای سنگین همچون تریلر و لودر به کار گرفته شده بودم و شبانه روز مجبور به کارهای طاقت فرسا در سرما و گرمای خاص عراق بودم. روزگار را در قرارگاه های فرقه با شکنجه های جسمی و روحی میگذراندم و به دلیل کارهای سنگین 2 بار تاندون پایم پاره شد و یکبار تحت عمل جراحی آپاندیس قرار گرفتم . شکنجه های جسمی با اهرم کار از یک طرف و فشارهای روحی توأم با فحش و ناسزا در نشست های تشکیلاتی از طرفی دیگر من را به ستوه آورده بود . در فرقه زندگی اهمیت و وجود نداشت ، زنده بودن اهمیت داشت آنهم با اطاعت بی چون و چرا . سرانجام در سال 1382 با حمله نظامی ائتلاف به کشور عراق و سقوط صدام از تشکیلات فرقه رجوی فرار کردم و خودم را به مقر نیروهای آمریکایی مستقر ذر نزدیکی قرارگاه اشرف رساندم و به 17 سال اسارت پایان دادم و پس از مدتی از طریق هماهنگی صلیب سرخ با دولت ایران به میهن عزیز بازگشتم و در حال حاضر در کنار همسر و 2 فرزندم زندگی موفقی دارم.

ولی ا… غفاری

نوشته خاطرات ولی الله غفاری از ۱۷ سال اسارت در تشکیلات مجاهدین خلق اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

آقای ولی ا… غفاری از جمله مجروحینی بود که در صحنه نبرد توسط سازمان رجوی مجروح و به اسارت گرفته شد. وی عنوان می کند از آنجائیکه رجوی کشتار و اسارت سربازان ایرانی را از افتخارات خود میدانست مدتی ما اسیران را برای امانت به زندان ها و زندانبانان عراقی می سپرد. او می گوید که مدتی در بغداد همراه دیگر اسیران جهت درمان زندانی بود و در این مدت تمام زندانبان های عراقی از ما اسیران فرقه ترس داشتند.

در این مورد خاطره ای را بیان کرد :

” یکروز شنیدم یکی از زندانبانان عراقی به نام «ناصرعامر» با شوخی و قصد اذیت دست یکی از رفقا و اسیران را با سیگار سوزانده، من با شنیدن آن خیلی ناراحت شدم و برای تلافی در یکی از روزها به ناصرعامر گفتم من میتوانم وقتی سیگار میکشم دود آن را از گوش هایم بیرون بدهم. او گفت امکان ندارد! من نیز گفتم شما فقط باید با دستانت دهان و بینی ام را نگه داری. زندانبان خاطی نیز با دستش محکم دهان و بینی مرا نگهداشت من هم از آنجاییکه دستش در روی دهان و صورتم قرار داشت سیگار روشن را بر روی پشت دست او که بر روی دهانم گذاشته بود قرار دادم و پشت دست او را به تلافی کاری که با دوستم کرده بود به شدت سوزاندم ، دیگر زندانبانان عراقی با شنیدن صدای فریاد ناصر برای کتک و شکنجه من جلو آمدن. من درهمان حین به آنها گفتم اگر مرا اذیت کنید به ماموران و مسئولین سازمان رجوی می گویم که من را شکنجه کردید. آنها نیز از ترس اینکه مبادا به سازمان گزارش بدهم با من کاری نداشتند “.

در این مدت 5 ماه اسارتم در زندان، شاهد آن بودم که زندانبانان عراقی اسرایی را که ارتش صدام در دیگر عملیات ها به اسارت گرفته بودند شکنجه میکردند اما اسیرانی که توسط ارتش استیجاری سازمان اسیر شده بودند امانت بودند و از مسئولین سازمان رجوی و امانتی های او ترس داشتند. البته آشکار است که ماجرای این ترس زندانبانان، بدلیل تعاملات و همکاری های بین ملعون رجوی و صدام بوده که مبادا به سنگر گوشتی رجوی که همان اسیران نگون بخت بوده آسیبی برسد و رجوی نتواند آنها را سالم به قربانگاه خود یعنی ” قرارگاه اشرف” منتقل نماید.
بیژن

نوشته ماجرای ترس زندانبانان عراقی از مجاهدین اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

به این روش که برخی افراد را از زندان های عراق طی یک معاملۀ کثیف تحویل و برخی را در حملات مشترک با ارتش عراق علیه ارتش ایران به اسارت میگرفت و جالب اینکه از پیکر شهدا و زخمی های بیهوش شده نیز در راستای تهیه اسامی افراد خود بهره برداری مینمود.

نمونه ای نادر از این اقدام دجالگرانه سازمان رجوی در دیدار با یکی از اسیران رها یافته از فرقۀ رجوی که بازگشتی به ایران و ساکن شهر کرج می باشد شنیدنی ست.

آقای ولی ا… غفاری که درحمله مشترک ارتش عراق و سازمان رجوی در لشگر 16 زرهی قزوین به تاریخ دوم آذرماه 1366 به اسارت گرفته شده بود در دیداری که در دفتر انجمن نجات کرج داشت با بیان خاطرات خود اذعان داشت که هنگام حمله نظامی ارتش عراق و نیروهای رجوی به لشگر زرهی قزوین همراه یکی از همرزم های خود فردی به نام بالایی که شهید شد در خاکریز موضع گرفته بودند که بر اثر اصابت گلوله سلاح آرپیجی به پای همرزمش هر دو براثر موج و اصابت گلوله و ترکش آن به بیرون از محل استقرار پرتاپ شدند و او دیگر چیزی متوجه نشد ، به عبارتی وی بیهوش می گردد.

آقای غفاری عنوان کرد که حدود 4 ماه در بیمارستان های کرکوک عراق، الاماره و بیمارستان ارتش بغداد بستری و 5 عمل جراحی بر روی وی انجام گردید. از عمل پرده مصنوعی گوش به دلیل پاره شدن پرده گوش ناشی از صدای انفجار تا عمل رفع شکستگی فک صورت و عمل هردو پا با قراردادن پلاتین و عمل جراحی کمر که همگی به دلیل اصابت سلاح آرپیجی نیروهای سازمان رجوی به محل سنگر آنها بوده.

وی خلاصه وار تعریف میکرد که پس از مرخص شدن از بیمارستان خود را در قرارگاه اشرف پیدا میکند و تحت نظر” زهرا مازوچیان” قرار می گیرد. همسر اول زهرا مازوچیان ، خسرو کاوه نژاد می باشد که در عملیات مرصاد کشته شد. همسر دوم وی ، مزدور هادی متقالچی بود.

در این سالها هروقت درخواست رهایی و جدایی میداده وی را ابتدا با القابی همچون گوهر بی بدیل خطاب و پس از پافشاری در جداشدنش ، بی دلیل با اتهام بدهکاری به رجوی که جانش را نجات داده اند مورد سرکوب قرار می دادند.

وی که بدست خود سازمان رجوی مجروح و بدون اختیار و درحالت بیهوشی به اسارت درآمده بود از این مورد همواره در تشکیلات سازمان بسیارعصبانی و معترض می شد . تشکیلات فرقۀ رجوی با راه حل کاراجباری از مهارت های او در رانندگی خودروهای سنگین در حمل ادوات جنگی و آموزش خودروهای مهندسی (لودر و کمرشکن ) و زرهی به دیگر افراد استفاده مینمود .

وی پس از حملۀ نظامی نیروهای ائتلاف به کشور عراق و خلع سلاح فرقۀ رجوی به همراه تعداد زیادی از اسیران جنگی درخواست جدایی داده و به دلیل تعداد زیاد آنها در مناسبات و آشوب های مقطعی وعدم فرمانپذیری از فرماندهان فرقه،  به همراه دیگر اسیران جنگی معترض او را به مقر آمریکایی های مستقر در قرارگاه اشرف به نام ” تیف ” منتقل می کنند که پس ازمدتی با هواپیمای کمیته بین المللی صلیب سرخ جهانی به تاریخ بیست و دوم آذرماه 1383 وارد خاک وطن می شود.

در این دیدار ایشان حین ذکر خاطرات نیز بیان کرد که وقتی نیروهای صلیب در مرحلۀ اول آنها را از کمپ تیف به بغداد منتقل کردند هیچ یک از اسامی اسیران در لیست صلیب وجود نداشته و سازمان هیچ لیستی از اسیران در آن سالها به صلیب نداده بودند که نیروهای صلیب مجبور شدند پس ازمدت زیادی جهت اخذ استعلام از دولت ایران به نتیجه واقعی رسیده و سرانجام انتقال به تهران انجام گردید.

سازمان تروریستی رجوی از جمع آوری زخمی ها و بیهوش شده ها در صحنه های درگیری جهت جذب نیرو اقدام میکرد.

سرانجام اسرار اقدامات پلید این فرقه تروریستی و حکایت سوءاستفاده از اسیران جنگی با رهایی اسیران و بازگشت آنها به آغوش خانواده فاش گردید. آقای ولی ا… غفاری که دقیقا هفده سال و بیست روز از عمر خود را در اسارت فرقه به ابطال سپری نمود با آرزوی رهایی تمام دوستان اسیر خود در پیامی به تمام اعضای گرفتار در قلعه مانز آلبانی اظهار داشت که آزادی درپشت دیوارها بسا شیرین تر از بردگی بی دلیل است.
بیژن

نوشته چگونه گوهران بی بدیل، بی دلیل در فرقۀ رجوی به اسارت کشیده می شدند اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.