کاظم رجوی دارندهٔ دکترای حقوق از فرانسه، عضو هیئت علمی انستیتوی عالی حقوق بین‌الملل دانشگاه ژنو بود. زمانی که مسعود رجوی در سال ۱۳۵۰ دستگیر و به اعدام محکوم شد، کاظم رجوی با تماس تلفنی و با درخواست از پرویز ثابتی بازجو و شکنجه گر ساواک توانست حکم برادرش را به حبس ابد تقلیل دهد و از مرگ او جلوگیری کند. کاظم رجوی قبل از انقلاب با نوشتن مقالات شاه پسندانه در خارج از کشور و در جهت جلب رضایت شاه قدم بر می داشت و این موضوع که سازمان از وی یک چهره انقلابی ساخته است دروغ محض می باشد، چرا که کاظم با ماموران رژیم شاهنشاهی ارتباط تنگاتنگ داشت و کلآ شاه دوست بود.

کار حقوق بشری اش هم تنها این بود که در دوران شاه، برادرش مسعود را به همراه دستور سریع ساواک از مرگ نجات داد تا در ادامه با آنهمه ضعفی که نشان داده و طبعا خود را مخلوع از رهبری نموده بود، رهبری مجاهدین خلق را در اختیار بگیرد و نیروی جوانانی که گمان می کردند قدم در راه کمک به خلق گذارده اند را در اختیار دشمنان این ملت قرار دهد و همه اینها در جهت مطامع قدرت طلبانه خود مسعود بود.

فراموش نکنیم که ساواک در سال های بعد از 1353 برآن شده بود که رهبران فعال گروه ها را بتدریج در درون زندان بقتل رساند که در وهله اول 7 تن از پیشگامان فداییها و 2 تن از کادرهای درجه دوم مجاهدین را در تپه های زندان اوین بقتل رساند.

به طور مثال در این میان مصطفی جوان خوشدل و کاظم ذوالانوار به عنوان دوتن از کادرهای درجه دوم مجاهدین در این جنایت تیرباران شدند اما گزندی به مسعود رجوی نرسید!

آیا جریان جز این بوده که مسعود مورد مشورت ساواک در این قتل ها از بابت تهی کردن زندان از مبارزین نبود؟

رسانه های رجوی نوشته اند که دکتر کاظم رجوی دو حق ابدی برگردن مردم و تاریخ ایران دارد. نخست نجات جان مسعود از اعدام توسط رژیم شاه و دیگری برافراشتن پرچم دفاع از حقوق‌بشر، رساندن صدای زندانیان و شکنجه‌شده‌ها و …

درمورد کار اول کاظم رجوی مختصری صحبت شد اما در مورد کار دوم حقوق بشری اش باید پرسید که آیا او پایمال شدن حقوق انسانها در جلوی چشمانش را هم مورد توجه قرار داد یا به نقض این حقوق کمک های شایانی کرد؟

او چرا درمورد طلاق اجباری دسته جمعی مسعود و مریم در سازمان مجاهدین هیچ ایرادی نگرفت؟

چرا درمورد سرنوشت هولناک کودک- سربازان هیچ اعتراضی نکرد و حرفی در خصوص ناپدید شدگان در کمپ اشرف، زندان آنجا، شکنجه ها و تجرد کامل اعضای سازمان هیچ اعتراضی نکرد؟

چرا گذاشت که مسعود خانواده ها را متلاشی کند وچگونه وجدان حقوق بشری اش به او این اجازه را داد که مسعود از این زنان به جفا مطلقه شده برای خود حرمسرای عظیمی بسازد؟!

قلم بدستان رجوی نوشته اند که دکتر کاظم رجوی که استاد حقوق در ژنو بود، نقش تعیین‌کننده‌ ای در صدور قطعنامه‌های متعدد محکومیت جمهوری اسلامی در کمیسیون حقوق‌بشر داشت. قطعنامه ها و تحریم هایی که هدف اصلی شان ملت ایران بوده و هست.

رضا اکبری نسب

نوشته به مناسبت سالگرد درگذشت کاظم رجوی اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

یکم اسفند، سالروز ترور زهرا رجبی، عضو شورای رهبری مجاهدین در استانبول است. «مریم جاودان جوکار» که مجاهدین او را به اسم زهرا رجبی می شناختند، از فرماندهان بخش نظامی ارتش آزادیبخش بود که در چند عملیات (از جمله فروغ جاویدان) نقش فرماندهی ایفا کرد و از سال 1370 نیز در ترکیه مأموریت تشکیلاتی داشت. سال 1372 مریم رجوی اولین سری از اعضای شورای رهبری مجاهدین را معرفی نمود که شامل 12 عضو و 10 نامزد آزمایشی می شدند اما چون مسعود رجوی می خواست تعداد شورای رهبری سازمان با آمار حواریون عیسی مسیح و امامان شیعه همخوانی داشته باشد، در همان جلسه با شور مسئولین ستادها، زهرا رجبی و سپیده ابراهیمی را هم به آن لیست اضافه کردند. بدین ترتیب، دو لیست 12 نفره شورای رهبری و معاونین آنها در نقش حواریون مریم قجرعضدانلو آماده شد.

در این لیست، از فرماندهان ارشد لشگرهای رزمی ارتش آزادیبخش که پیش از انقلاب ایدئولوژیک مریم چندین عملیات کوچک و بزرگ را فرماندهی کرده بودند اثری نبود چون مسعود با تجربه ای که از مردان داشت، بدنبال ارتقای زنانی بود که دارای کمترین تجربه باشند و بعدا برای وی دردسر نشوند و حرف شنو باشند. با توجه به اینکه زهرا رجبی چندین عملیات را فرماندهی کرده بود، مسعود در همانجا غرورش را درهم شکست تا بعد نتواند تجارب و سوابق خود را به رخ مریم بکشد و تبدیل به یک قطب شود. اولین بار بود که یک فرمانده رده بالا در برابر جمع زیر ضرب می رفت (بعد از آن بود که محاکمه و سرکوب فرماندهان معترض و رده بالا کلید خورد). مسعود از انتقاد ساده یکی از نفرات استفاده کرد و او را مورد عتاب قرار داد که چرا انتقاد زیر دست خودت را نمی پذیری. زهرا که از برخورد مسعود شگفت زده شده بود و او را می نگریست، ابتدا مقاومت کرد اما در نهایت با تکان دادن سر کوتاه آمد و پذیرفت که باید مشکل آن فرد را حل می کرده است. از آن پس زهرا رجبی در مناسبات زیاد دیده نشد و بخاطر داشتن گذرنامه فرانسوی، به همراه مریم به اروپا اعزام گردید تا رابط بین پاریس و ترکیه باشد. مسئولیت وی، خبرچینی از پناهجویان ایرانی ساکن ترکیه و جذب و انتقال آنان به عراق با وعده گرفتن کارت پناهندگی و درآمدزایی بالا بود.

از فرماندهی عملیات های نظامی تا شهید حقوق پناهندگان

زمستان 1373، سرکوب گسترده ای در تشکیلات مجاهدین بوقوع پیوست که طی آن صدها نفر از معترضین و منتقدین «انقلاب ایدئولوژیک اجباری» مریم رجوی زندانی، شکنجه و یا کشته شدند. این سرکوب تا بهار 74 که سلسله نشست های سرکوب «دیگ» برپا شد ادامه یافت. در این نشست ها، هرکس معضل تشکیلاتی-سیاسی داشت مورد نکوهش قرار می گرفت و گاه به ضرب و شتم هم می انجامید. در زمستان همین سال، زهرا رجبی برای یک مأموریت سازمانی به ترکیه اعزام شده بود. همزمان با حضور وی در ترکیه، در بغداد نیز مسعود رجوی مشغول برگزاری یک نشست خوفناک تحت عنوان «حوض» بود و تقریباً کلیه اعضای مجاهدین طی چند مرحله سرکوب شدند.

در کشاکش این نشست ها، خبر کشته شدن زهرا رجبی در یک خانه آپارتمانی واقع در استانبول، همه را بهت زده و دچار اسف و اندوه کرد اما یک تناقض بزرگ هم ایجاد کرد که بی ارتباط با انقلاب ایدئولوژیک مریم نبود. برای بسیاری سوآل شد که وقتی در داخل عراق هیچکدام از اعضای مونث اجازه ندارند در اتاق کار خود با یک مرد گفتگوی دو نفره داشته باشند و یا حتی با هم سوار خودرو شوند، چطور ممکن است یکی از همان زنان در ترکیه اجازه داشته با مردی که عضو سازمان هم نیست و پروسه انقلاب ایدئولوژیک هم طی نکرده در یک آپارتمان مسکونی باشد؟

فردی که به همراه وی کشته شد، «علی مرادی» از هواداران قدیمی مجاهدین بود که هیچگاه به داخل مناسبات قدم نگذاشت و پس از خروج از ایران در ترکیه ساکن بود و در همانجا به همکاری با مجاهدین ادامه می داد. با اینحال سازمان تلاش کرد صحنه را طوری جلوه دهد که گویی چندین نفر دیگر هم در آن آپارتمان ساکن بوده اند. اخبار متنوعی از حضور 3 تا 4 نفر دیگر در آپارتمان منتشر شد که البته در اصل ماجرا تغییری ایجاد نمی کرد. آنچه مشخص است اینکه بجز علی مرادی، در مورد بقیه هیچگاه اطلاعاتی منتشر نگردید. در چنین شرایطی، مسعود تلاش کرد تناقضات را به سمت مسائل عاطفی منحرف کند و احساسات افراد را برانگیزاند. وی گفت: «من عکس ها را دیدم. خوشبختانه لباس زهرا پاره نشده بود و این نشان می دهد که مورد تجاوز قرار نگرفته است!».

چند روز بعد که همه منتظر رسیدن اجساد به قرارگاه اشرف بودند، تنها جسد علی مرادی به آنجا منتقل شد و زهرا رجبی را به پاریس بردند و آنجا دفن کردند. مریم رجوی گفت انتقال جسد به فرانسه بخاطر حضور خانواده وی در فرانسه است. این ادعا در حالی مطرح گردید که در جریان نشست های ایدئولوژیک گفته شده بود مرگ و زندگی (خون و نفس) مجاهدین متعلق به مسعود است و خانواده ها حق ندارند بخاطر کشته شدن کسی از سازمان طلبکاری کنند. عجیب تر اینکه روی قبر علی مرادی چیزی به نام «مجاهد خلق» نوشته نشده بود و او را تحت عنوان رزمنده ارتش آزادیبخش به خاک سپردند. البته در سال های گذشته سایت های فرقه رجوی از وی بعنوان مجاهد یاد می کنند که این بخشی از تبلیغات عوامفریبانه برای اهداف خاص سیاسی و حقوق بشری است.

ابهام این بود که چرا یک مرد با وجود عدم عضویت در سازمان مجاهدین، تا به این حد به زهرا رجبی نزدیک بوده که در یک آپارتمان با هم باشند؟ این موضوع، به حدی حاشیه ساز بود که حتی علت مرگ آنها را هم زیر سوآل می برد و بخاطر همزمانی ترورشان با سرکوب های خونین درون تشکیلات، این ایده را برجسته می کرد که شاید این قتل بدستور مسعود رجوی انجام گرفته باشد و زهرا بدلایلی، مورد خشم قرار گرفته و حکم مرگ وی صادر شده باشد. البته سازمان مجاهدین برخی دیپلمات های ایران را در مظان اتهام قرار داد و دولت ترکیه هم چند شهروند ترک را بازداشت نمود و قضیه به مرور خاتمه یافت. در فرانسه نیز مریم با برگزاری مراسم عزاداری، تلاش کرد خانواده وی را جذب کند. از آن نقطه زهرا رجبی لقب «شهید حقوق پناهندگان» گرفت.
هرچند زهرا هم مثل هزاران نفر دیگر قربانی سیاست فرقه ای مسعود رجوی بود، اما هیچگاه شرح داده نشد که چگونه وی از درون سلسله عملیات های نظامی و تروریستی به سمت فعالیت های حقوق بشری کشیده شد؟ و یا چگونه فریب دادن پناهجوها و کشانیدن آنها به عراق برای آموزش های تروریستی، یک اقدام حقوق بشری در راستای حقوق پناهندگان خوانده می شود؟!

از همکاری با ساواک تا شهید حقوق بشر!

نمایش حقوق بشری در تشکیلات مجاهدین جدید هم نبود، کمتر از 5 سال پیش از آن، «کاظم» برادر مسعود رجوی که «مدافع حقوق بشر» نامیده می شد، در سوئیس به قتل رسید. کاظم پیش از انقلاب به عضویت ساواک درآمده بود و در اروپا فعالیت دانشجویان ایرانی را زیر نظر داشت، اما پس از انقلاب تلاش کرد به بخش دیپلماسی جمهوری اسلامی نفوذ کند که به خاطر افشا شدن نام وی در لیست ساواکی ها، شکست خورد و به همین خاطر پس از شروع فعالیت های تروریستی مجاهدین، به همکاری با آنان در خارج کشور پرداخت و در ازای آن از امتیازات مالی و… خوبی بهره مند گردید. مهمترین کار کاظم در اروپا، تردد به نهادهای حقوق بشری از جمله عفو بین الملل و مقر اروپایی سازمان ملل و فعالیت علیه جمهوری اسلامی بود. کاظم نیز پس از ترور شدن، بخاطر نسبتی که با مسعود داشت، لقب «شهید حقوق بشر» گرفت و سمبل فدا و ایثار گردید.

بازی های حقوق بشری فرقه رجوی امروزه بیش از هر زمان دیگری برجسته شده و مریم تلاش می کند با پوشاندن هزاران اقدام تروریستی، و با اجرای نمایش های پی در پی، خود را تنها مدافع حقوق بشر، حقوق زنان و کارگران در ایران جلوه دهد. چیزی که باید از سوی هموطنان افشا شود تا آنها نتوانند به عوامفریبی خود ادامه دهند. وی در آخرین سخنرانی خود باز هم خواستار ادامه تحریم ها علیه ملت ایران گردید که چندش آورترین بازی حقوق بشری است. تلاش برای تشدید تحریم اقتصادی و دارویی ده ها میلیون ایرانی، اوج ضدیت مریم رجوی با حقوق بشر را به نمایش می گذارد.

حامد صرافپور

نوشته شهدای حقوق بشر از نگاه مریم رجوی اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

اینکه بعد از 33 سال ، مسعود رجوی یادش آمده است که خونخواهی برادرش را امسال پررنگ تر جلوه داده و خواهان پیگیری شده و “ضرورت رسیدگی به این پرونده ” را خواستار بشود، کمی عجیب است، آیا این امر ربطی به دادگاه شکایت جداشدگان در شعبه ی بین الملل دارد یا نه ؟

سئوالی است که در این مقال به آن خواهیم پرداخت.

هرگز هیچ دادگاهی ، مرگ مشکوک دکتر کاظم رجوی را به دولتی یا گروهی نسبت نداده است ، اگر هم مسعود رجوی مدعی قتل برادر خودش توسط دولت یا گروهی است باید مستندات خود را به همان دادگاه در زمان جاری پرونده ارائه می داد. هرگز هم نمی توان مرگ های مشکوک را در یک گوشه ی دنیا بدون دلیل به کسی نسبت داد. بعدها هم این پرونده بدلیل فقدان دلایل مستند، مختومه اعلام شد.

از زبان مسعود رجوی در سایت های کذاب سازمان نوشته شده است :

” مسعود رجوی:
علاوه بر قاتلان برادرم کاظم، آمران و عاملان همه ترورها و جنایتهای فاشیسم دینی در داخل و خارج ایران باید تحریم شوند و به سزای اعمال خود برسند… ”

اما به نظر بنده می توان قاطعانه و با مستندات انکار ناپذیر قتل های اتفاق افتاده در قرارگاههای سازمان را به مسعود رجوی نسبت داد. چرا که قتل ها در زمان مشخص و مکان مشخص و قاتلین حی و حاضر در سازمان انجام شده است، همگان نیز می دانند که در سازمان مجاهدین، کسی بدون اجازه ی مسعود رجوی حق خوردن آب را هم نداشت، چه برسد به زندانی و شکنجه کردن و قتل نفرات مخالف و معترض!

چند نمونه از قتل ها در سازمان پرافتخار مجاهدین! به دستور شخص مسعود رجوی :

1) مرجان اکبری( خواهر فائزه)، مرگ مشکوک او خود کشی اعلام شد!
2) محمد علی ملک کندی(رسول ، ملکان – تبریز)- خود سوزی در ورودی ستاد ارتش!
3) یاسر اکبری نسب(تبریز)، خودسوزی! سوزاندن توسط مزدوران رجوی در سنگر انفرادی!
4) علینقی حدادی(فرمانده کمال- همسر زهره اخیانی )، مرگ او بعلت انگ اخلاقی و بیماری قلبی و عروقی اعلام شد!
5) تقی حدادی(امدادگر- برادر فرماند کمال)، مخالفت با رجوی و مرگ مشکوک!
6) آلان محمدی- مرگ با رگبار مسلسل در قلب و سینه اش!
7) مجتبی میر میران (شاعر و نویسنده )، حلق آویز توسط مزدوران رجوی !
8) مینو فتحعلی – شورای رهبری، قتل مشکوک( اعلام شد در بمباران آمریکائی ها کشته شد !
9) علی زرکش( مرد شماره 2 سازمان – همسرمهین رضائی )با شلیک نیروی های خودی از پشت سر!
10) کوروش بچه ی سنندج ، زندان اسکان ، پادگان اشرف (سال 1376)، خفه شدن در لای پتو پس از ضرب و شتم وحشیانه و انتقال به محل نامعلوم!
11) ناصر در زندان اسکان – سال 1376، ضرب وشتم شدید در سلول انفرادی و پتوپیچ شدن جنازه و انتقال به محل نامعلوم!
12) و . . .

ماهیت سرکوبگرانه سازمان در قبال مخالفان و معترضان امری نیست که بر کسی پوشیده باشد !

اگر روزی امکانی باشد که به شیوه ای به تاریکخانه فرقه رجوی وارد شده و از اسرار قتل ها و جنایت های بی شمار سران سازمان پرده برداشته شود ، جهان خواهد فهمید که به نام آزادی ، چه جنایات و قتل هایی انجام شده است که از شمارش خارج است !

مسعود رجوی در زمان حیات خائنانه اش ، نسلی از بهترین جوانان مملکت ما را به قربانگاه برد !

مسلما ، روزی تاریخ شاهد پرده برداری از فجایع درون فرقه ای رجوی خواهد بود!

در سال ۱۳۸۰ یکی از اعضای شورای رهبری بنام مینو فتحعلی با آگاهی کامل از جنایات درون فرقه ای مسعود رجوی و بدلیل فشارهای زیادی که در تشکیلات به وی می آوردند در یک اقدام شجاعانه و با طراحی و با درخواست کمک از یکی از همکارانش اقدام به فرار از اردوگاه اشرف نمود!

در سالهای قبل از ۸۲ که حکومت صدام در عراق برپا بود تقریبا هیچکس اجازه خروج از سازمان را نداشت و بطور رسمی کسی نمیتوانست از سازمان خارج شود و هرکس هم که بعد از ماه ها طی مراحل وحشتناک جلسات جمعی تحقیر و خرد کردن شخصیت فرد بالاخره اجازه خروج می یافت به زندان ابوغریب منتقل می گشت!

به همین دلیل یکسری افراد از ترس رفتن به زندان ابوغریب، برای خروج ازتشکیلات اقدام به فرار می کردند. خانم مینو فتحعلی هم بخاطر رها شدن از فشارهای جلسات تحقیر وکتک و ناسزاها چون راهی برای خروج نداشت، فرار کرد. بلافاصله پس از فرار او ، حدود ۳۰الی۴۰ گشت با دستور رجوی و انبوهی نیروهای عراقی برای پیدا کردنش بسیج شدند و سرانجام پس از دو سه روز توسط گشت های سازمان و عراقی ها او و همراهش را در بغداد دستگیر کرده و به کمپ باز گرداندند ! سپس او را چند ماهی زندانی کرده و در زیر شدیدترین فشارها بود.

مینو فتحعلی و مهری موسوی

در آن زمان یکی از سران سازمان بنام مهوش سپهری (نسرین ) رسما درجلسه ای اعلام کرد حکم فرار مینو از تشکیلات مرگ است و بایستی کشته می شد. هم چنین در جلسه ای در حضور رجوی حکم مرگش اعلام شد و فردی که او را دستگیر کرده بود(زهره شفایی) مورد بازخواست رجوی قرار گرفت و رجوی خشمگینانه فریاد می زد : “تو که دستور تیر داشتی چرا همانجا وی را نکشتی و او را آوردی؟”… چند ماه بعد در جلسات جمعی و محاکمه اعضای متمرد شورای رهبری ، مینو فتحعلی از زندان به جلسه آورده می شود و توسط شخص رجوی و در حضور ۶۰۰الی ۷۰۰ تن از اعضای شورای رهبری محاکمه می شود. در آن جلسه در طی ساعت های متمادی سیلی از فحش و ناسزا و تحقیر و حکم اعدام به سمت وی روانه شده و به او اعلام می شود که سزای فرار از تشکیلات رجوی مرگ است!

سرانجام چندماه بعد همزمان با ورود نیروهای آمریکایی به کمپ اشرف از ترس اینکه او مجددا فرارنکند و به نزد نیروهای آمریکایی نرود او را به قتل رسانده و اعلام کردند که در بمباران نیروهای ائتلاف در اشرف کشته شده است. و این درحالی بود که حتی یک نفر هم در جریان بمباران های اشرف کشته نشد و هنگام بمباران، کمپ اشرف تخلیه شده بود. جسد مینو فتحعلی هم توسط کسی دیده نشد. و البته همه می دانستند که حکم قتل وی اجرا شده است!

صدور فرمان قتل برای مسعود رجوی ، از آب خوردن هم راحتتر و سهل تر بود .

در تاریخ معاصر ایران ، هیچ جنبش مدعی انقلابی گری را سراغ نداریم که در این ابعاد گسترده دست به چنین جنایاتی زده باشد !
ما خانواده ها و جداشده ها مدعی هستیم ، اکنون نیز ، روند سرکوب و قتل ، در فرقه انحرافی رجوی، کماکان ادامه دارد و حاضریم با نظارت ارگان های حقوق بشری بین المللی ، یک هیئت حقیقت یاب از خانواده ها تشکیل و به کمپ فرقه در زندان مانز در آلبانی اعزام کنیم ، تا همه چیز برای جهانیان به خوبی روشن شود !

البته ماهیت ضد مردمی فرقه انحرافی رجوی ، هرگز اجازه تحقیقات آزاد را به کسی نداده و نخواهد داد ! پنهان کاری و عدم شفافیت فرقه رجوی به دلیل ماهیت سرکوبگرانه و تداوم روند مغزشوئی فرقه ای ، امروزبیش از پیش به دلیل افشاگری های گسترده و متقن جداشده ها بر همگان واضح و مبرهن است ! دور نیست که بساط مشاطه گری رجوی برای بیگانگان جمع خواهد شد و تمامی اسیران از بند رجوی ها ، آزاد و رها به آغوش گرم خانواده ها پر خواهند کشید !

آقای مسعود رجوی هم به جای خونخواهی شخصی برادرش کاظم ، علی الحساب بهتر است ، در مورد مرگ های مشکوک در فرقه ی رجوی ، زبان باز کند وگرنه خاموش باشد ، منطقی تر است .

امروز جداشدگان به دادخواهی و تظلم طلبی از فرقه ای برخاستند که بهترین سالهای عمرشان را دراین فرقه در اسارتی دردناک بسر بردند، شکنجه و زندانی شدند، سوزانده شدند، سربه نیست شدند، در تجردی اجباری و در شکنجه گاههای عراق ذره ذره آب شدند!
این اسامی دادخواهان است :

” نصراله فتحیان، علیرضا قاسمی ، کمندعلی عزیزی، محمدرضا مبین، مسعود تقی پوریان، شهرود بهادری، یوسف حاجی محمدی، احمد حسین زاده، حیدرابولحسنی، صمد اسکندری، جمشید نظری، نادرچپ وچاپ، لطف اله محمدی، محمود آسمان پناه، علی مرادی، احمد رستمیان، حکمت اله صفرخانلو، کریم سجود قراملکی، محمود دشتستانی، علی قنبرزاده، محمد قمی ، جلال سلمانی، اکبر دولت نژادگرگری، امیررضا رحیمی ، فتح اله اسکندری، حمید رستگار کندلجی، سیروس غضنفری، سعید پاکدل، اسماعیل آقاپور، عباس محمدپور، اسداله علی پور، الهویردی رسول زاده زالی، اکبر محمدیان، مهران دیاله ، اردشیر درویشی چمن سلطانی، محمد جواد اسدی، داود حیدری ، ناصر الماسی، علی امانی بنائم، رمضان سعیدی ولاشانی “

اگر مسعود رجوی در دادگاه بین المللی جداشدگان حاضر شد و به تک تک این جداشدگان جواب منطقی داد، آنموقع می تواند شکایت خود را در دادگاه دیگری با دادخواستی دیگر تقدیم دادگاه کند . . .

فرید

نوشته ما کجای این حقوق بشر قرار داریم؟ اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

بزرگترین افتخاری که باند رجوی به او نسبت میدهند ، تلاش او برای اعدام نشدن مسعود دراوایل دهه ی 50 بود که البته طرف مقابل هم با ارائه ی اسنادی نشان میدهد که مسعود رجوی به درخواست ارتشبد نصیری ( رئیس وقت ساواک) و بدلیل همکاری گسترده ی مسعود در لو دادن محل اختفای حنیف نژاد و سایر قضایا اعدام نشد.

بمناسبت سالروز درگذشت کاظم رجوی ، رسانه های فرقه ی رجوی در تمجید از خدماتی که بزعم آنها کاظم انجام داده ، نوشته هایی منتشر کرده است که در یکی از آنها میخوانیم :

” مردی بزرگ و از یاد نرفتنی، به‌خصوص به‌خاطر خدمت بی‌مانند او به جنبش آزادیخواهی مردم ایران یعنی تلاش برای نجات جان مسعود رجوی از اعدام توسط ساواک شاه و راستی که ما و به‌خصوص خود من تا ابد مدیون و سپاسگزار کاظم هستیم و از او می‌آموزیم که چگونه عشق‌های بزرگ کارهای ناممکن را ممکن می‌سازد. کاظم یک تنه جهانی را در برابر تصمیم شاه برانگیخت و موفق شد “.

او مانند هر برادر دیگر وظیفه داشت که تا میتواند جلوی اعدام برادرش را بگیرد.

اما مسئله اینجاست که افرادی درجمهوری اسلامی ایران ادعا دارند که خود کاظم رجوی وابستگی هایی به سرویس های اطلاعاتی غرب داشته و ازسوی دیگر جنبه ی تعیین کننده ی اعدام نشدن مسعود، همان نامه ایست که ساواک به دادگاه ارتش نوشته ومانع اعدام مسعود رجوی شده است.

دربزرگی او همین بس که در چاپلوسی بنفع برادر کوچک مستبد و هوسرانش مسعود ، سنگ تمام میگذاشت وبه یک عمله ی موثر دستگاه استبدادی، ناقض حقوق بشرو خائن به منافع ملی کشور گام بر میداشت.

دوباره :
” موقعیت علمی و تحصیلیش و سوابق مبارزاتی درخشانش، از تواضع او چیزی کم نکرد. صفا و گرما و یکرنگی‌اش همه را مجذوب خود می‌کرد. دریایی از عواطف زلال بود و در رفتار با دوستان و نزدیکان،‌ بسیار بی آلایش و صمیمی بود. وقتی به زندانیان شکنجه شده می‌رسید، وقتی که عکس‌های اعدام‌شدگان را می‌دید با تمام وجود متأثر می‌شد. فیلم‌ها و عکس‌هایش را نگاه کنید، همه جا دارد شکنجه‌شدگان را معرفی می‌کند یا عکس‌های شهیدان را نشان می‌دهد، یا در راهروهای سازمان ملل اسناد جنایت‌های رژیم را این طرف و آن طرف می‌برد و با سفرا و نمایندگان جر و بحث می‌کند. او با تمام مشکلات چنگ در چنگ می‌شد و تمام تلاش خود را به‌کار می‌بست تا رژیم را در سازمان ملل محکوم کند. .. “.

در مقابل تواضع زبونانه ی او دربرابر مسعود ، چیز دیگری که بنفع شستشوی مغزی شدگان مسعود انجام دهد، در کارنامه ی او نمیبینیم.

اگر او واقعا یک حقوق دان مدافع حقوق بشر بود، دروهله ی اول میبایست در برابر رفتارعمیقا ضدانسانی برادرش درمقابل اعضای همه چیز از دست رفته ی سازمان میایستاد وعلت ازبین بردن پایه واساس خانواده ها با تحمیل طلاق اجباری به اعضای سازمان را از او میپرسید.

کاظم رخت بربسته اگر یک فرد حقوق بشری بود، ازبرادر کوچکترش باید توضیح میخواست که علت این سر به نیست شدن های داخلی سازمان چه بوده و چرا یک سازمان که دم از دفاع از حقوق ” خلق قهرمان ” میزند، باید خود را به زیر مجموعه ی دشمن متخاصم تبدیل کرده و سربازان مرزبان وطن را بکشد؟

یک انسان طرفدار حقوق بشر باید در مقابل وطن فروشی های هرکس و از جمله برادرش می ایستاد ومانع جاسوسی های او بنفع دشمن میشد و در بدترین حالت اگر میدید که میخ آهنین بر سنگ فرو نمیرود ، خودش را کنار میکشید و موضوع را باطلاع اصحاب جراید و رسانه ها میرساند.

دکتر کاظم رجوی هرگز این کارها را نکرد و درعوض چاقوی مسعود را برای انجام جنایات هرچه بیشتر تیزتر نمود ومعنی دفاع ازحقوق بشر را وارونه نشان داد.

تمامی اقدامات این حقوق دان درخدمت جنایتکاری های کوتوله ی سیاسی و انسان بوالهوسی بنام مسعود رجوی قرار گرفت وبس.
کاظم رجوی هرگز ازبرادر خودشیفته وتشنه بقدرت و شهوت نپرسید که در سازمانی که هیچکس حق داشتن همسر را ندارد، چرا خودش صاحب ده ها و صدها همسری است که متعلق به باصطلاح همرزمان خودش بوده اند وتنها بزور زندان و داغ ودرفش و کلاس های شستشوی مغزی ، تسلیم این جور و ستم شده بودند.

نوید

نوشته کاظم رجوی، حامی مهم نقض حقوق بشر در سازمان مجاهدین بود اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.